Daniel Salgado | ::Axenda cultural AELG:: | Paxina 2\nArquivos da etiqueta: Daniel Salgado\n“Berta Dávila intérnase na ficción do eu”\nEntrevista de Daniel Salgado a Berta Dávila en Sermos Galiza:\n“”Durante moitos meses, espertei cedo cada día para non escribir nada. Despois tío Carlos morreu e pensei que necesitaba buscar o principio de todo isto. Así que que volvín a este cuarto de hotel. Agardaba atopalo igual que o deixara a outra vez”. O primeiro parágrafo de Carrusel (Galaxia, 2019) é xa unha especie de mapa secreto para as súas 121 páxinas. Así, no último libro de Berta Dávila (Compostela, 1987) hai un complexo xogo de tempos narrativos, certo enfrontamento coa finitude, a vontade de escribir contra vento e maré e a imposibilidade case física de facelo, tabús que se veñen abaixo, o outro como liberación e ás veces condena.\n“Eu estaba escribindo sobre diferentes cuestións, como cabaliños nun carrusel que soben e baixan”, explica Dávila a Nós Diario, “pero decateime de que todo xiraba arredor dun mesmo asunto concreto. Decidín que precisaba un soporte e busquei un modelo”. Ese núcleo implícito era a doenza mental, o tema do que, nas súas propias palabras, a autora se agochaba. “Agora, cando lembro o tempo breve que pasei no hospital, ao tratar de facer un relato do que non posúe unha narrativa propia, vén á miña cabeza aquela canción terríbel de Johnny Cash, The beast in me“, afirma a voz en primeira persoa que enfía a obra.\nA escritora cavilou cada movemento co que se internaba no subxénero da autoficción ou ficción do eu. Non excesivamente practicada na literatura galega -exemplos máis ou menos recentes son A identidade fascinada (Galaxia, 2015), de Antonio Piñeiro, ou Os xornalistas útópicos (Xerais, 2013) e Todo ser humano é un río (Xerais, 2016), de Manuel Veiga-, asédiana a confusión e o pudor, a malinterpretación e a nugalla crítica. “Carrusel está moi meditado”, sinala Dávila, “porque unha sabe a que tipo de preguntas se enfrontará. Mais sucede con este libro algo que me interesa: hai certa vergoña á hora de preguntar sobre a súa cuestión central [a doenza mental] de maneira directa”. En todo caso, ela tomou a decisión de non respondelas. “Mais non me incomodan, sería inxenua se o fixese”, engade.” (…)\nO tempo e o mecanismo ao respecto deseñado pola autora é outro dos elementos fundamentais de Carrusel. “Xogo con el desde unha perspectiva emotiva e non sucesiva”, afirma. A narración é como simultánea, ás veces circular pero con altos e baixos tal o propio carrusel, formulada por Dávila a xeito de tea. “Nela fanse dobreces e fragmentos da mesma acadan así intimidade absoluta”, esténdese. O reto era descubrir as maneiras en que unha emoción conecta cunha música que “sentías de adolescente, escoitas nun bar e de súpeto estás tan perdida como aos 15 anos”. (…)”\nPublicado en Entrevistas, Narrativa\t| Etiquetado Berta Dávila, Carrusel, Daniel Salgado, Editorial Galaxia\n“Os poemas de Fase de trema (Espiral Maior, 2012) son de vocación escura. Abismáticos. Intimistas e con certa desolación como medio ambiente. Destes materiais partiron a súa autora, Lorena Souto, e o músico David Miranda para crear Aderyn, proxecto noise pop nado na diáspora galesa. Fractura é o seu primeiro disco.\n“Foi un xeito de darlle pulo ás nosas inquedanzas artísticas e un xeito de sentirse en conexión, mesmo estando lonxe, co noso contexto cultural”, explica a Sermos nun correo electrónico a propia Souto. A situación concreta e un punto de eclosión: a adaptación que Miranda fixera pola súa conta dun poema do mencionado libro, “que deu pé a un diálogo poético musical que ao longo do tempo se fixo máis fluído”.\nEscritora e músico traballaban na Universidade de Bangor, no País de Gales. Ela regresou á Galiza, el continúa alí, onde leva máis de dez anos. “Foi un proceso lento e meditado que deu lugar ao disco”, considera Miranda. O resultado son oito cancións de textura lenemente ruidosa, en que ecoan Cocteau Twins ou os My Bloody Valentine menos salvaxes, dispoñíbeis en bandcamp, e que enlazan con algunhas prácticas anteriores do músico, por caso a banda Nouvelle Cuisine.\n“Os poemas foron o punto de partida. Busquei darlles unha interpretación sonora. Máis que en melodías, a miña busca centrouse nas texturas. Lorena tivo unha achega fundamental nese sentido”, di Miranda, quen pon como exemplo do método Levedar. “Vén, entra no cuarto / o mar medra para asolagarnos / e vivimos como cetáceos xigantes”, afirma unha canción máis “acuática” que a media de Fractura.\nÁs teimas “electrónicas e orientadas cara ao post-rock” de Souto engadiu o músico unha obsesión: a do disco maldito de Lou Reed Metal Machine Music (1975), ruído branco, masas informes de guitarras distorsionadas. “Conforme avanza a obra, a textura vaise abrandando e as melodías teñen maior protagonismo”, autoanaliza, “se cadra pasan do noise pop ao dream pop. Este desenvolvemento é un reflexo do que está a suceder nas letras”. (…)”\nPublicado en Entrevistas, Internacional, Música, Poesía\t| Etiquetado Aderyn, Daniel Salgado, David Miranda-Barreiro, Fase de trema, Fractura, Lorena Souto, Sermos Galiza\nRegina Touceda obtén o XXXII Premio Nacional de poesía Xosemaría Pérez Parallé\nPublicado en Premios poesía: ditames\t| Etiquetado Círculo Mercantil e Industrial de Fene, Concello de Fene, Daniel Salgado, Elvira Ribeiro, Lorena Souto, Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé, Regina Touceda\nAnxo Quintela: “A información cultural debe atender ás dinámicas profundas do que acontece na sociedade”\nEntrevista de Daniel Salgado a Anxo Quintela en Sermos Galiza:\n“(…) – Sermos Galiza (SG): Por que aínda estraña que o Estado conceda un Premio Nacional a quen traballa nunha lingua cooficial distinta do castelán?\n– Anxo Quintela (AQ): O raro dese estrañamento é cando se produce na propia Galiza. Para min é algo absolutamente natural traballar en galego. Pertenzo á primeira xeración de persoas que puidemos desenvolver a carreira profesional en galego. Fíxeno en diferentes medios, desde Vídeo Voz até a TVG pasando por Vieiros. Mesmo cando traballei uns meses en Citroën tamén falabamos galego na cadea de montaxe [risos]. Para min é algo normal. Pero resúltame difícil entender que, na lista de Premios Nacionais de Poesía, o único galego fose José Ángel Valente, que escribía ademais en castelán. Foi así até hai pouco, cando o gañou [Manuel] Álvarez Torneiro. E a poesía en galego hai moitos anos que ten un peso específico no conxunto das linguas peninsulares.\n– SG: O Estado nega a súa propia pluralidade interna.\n– AQ: Está claro. Non hai programas na Televisión Española, a música noutras linguas é dificilísima de escoitar. A efectos culturais todo o mundo vive no seu propio sistema e en Madrid non entra practicamente nada. Mesmo era máis doado antes, con Andrés Do Barro e cousas así. Desde Os Resentidos con Fai un sol de carallo… De todos os xeitos, o que me resulta máis interesante é Galiza. Ramón Villares fala da xénese da Autonomía da Galiza como da xénese dunha anomalía. Esa anomalía, di el, consiste en que se trata dunha autonomía construída por xente que non cría na autonomía, por antiautonomistas. Para min, esa anomalía atravesa toda a cultura galega e non só, tamén a xestión da cousa pública na Galiza ou os medios de comunicación públicos. É unha anomalía que fai que as peculiaridades se interpreten como anomalías e as anomalías como peculiaridades. Nesa confusión estivemos metidos 40 anos. Hai unha especie de falta de ambición, de falta de valentía, de ir máis alá…\n– SG: Certo conformismo.\n– AQ: Un conformismo co que existe, si, cando as potencialidades deste país son tremendas en moitísimos campos. (…)”\nPublicado en Entrevistas, Xornalismo\t| Etiquetado Anxo Quintela, Daniel Salgado, Manuel Álvarez Torneiro, Ramón Villares, Sermos Galiza\nPublicado en Entrevistas, Sistema literario\t| Etiquetado Cesáreo Sánchez Iglesias, Daniel Salgado, Eva Moreda, Mario Regueira, Sermos Galiza\nCompostela: presentación de O atentado de Ulrike Meinhof, de Ronsel Pan\nPublicado en Poesía, Presentacións de libros\t| Etiquetado Chan da Pólvora, Daniel Salgado, Editora Urutau, O atentado de Ulrike Meinhof, Ronsel Pan, Wladimir Vaz\nMaría Xosé Porteiro: “En Cuba os galegos fixemos cousas que aquí non podiamos: saber quen somos”\nEntrevista de Daniel Salgado a María Xosé Porteiro en Sermos Galiza:\n““A emigración é unha parte fundamental da nosa historia para comprendermos como chegamos aquí”, explica Porteiro a Sermos Galiza, “desde o século XIX e en boa parte do XX fomos un pobo que se baleirou e axudou a construír outras sociedades, sen rachar o vínculo coa casa”. Como o irlandés, como o italiano, como o xudeu, sinala, antes de se confesar “froito desa situación”.\nFilla de pai galego simpatizante revolucionario e nai asturiana, viviu desde o seu interior os acontecementos decisivos do século XX. E relata que a súa ollada é “peculiar, distinta da doutros galegos emigrados en Cuba que se sentiron desposuídos pola Revolución”. Subxace no texto de Sándalo, case 400 páxinas cuxos episodios suceden entre 1823 e 2015 en contextos históricos reais.\n“A mirada sobre a emigración galega pode ser sociolóxica ou podemos incorporala ao noso relato histórico normal”, entende, “se facemos socioloxía, estamos facendo chacinaría, despezando a historia. E, ao cabo, a bisbarra máis próxima a Galiza por occidente son as Antillas, como polo sur é Portugal”. En Sándalo, Galiza e Cuba entretécense sen solución de continuidade, adiante e atrás na axitada historia dos dous países.\n“O meu coñecemento directo de Cuba -o primeiro que aprendín na miña vida-, e o de Galiza -que adquirín a partir dos 14 anos”, di, “servíronme para aprender que a historia de Galiza escribiuse moitas veces en Cuba. Os galegos estivemos alí facendo cousas que aquí non podiamos facer: por exemplo saber quen somos, dotarnos de bandeira, de himno, explicar por que nos consideramos patria”. (…)”\nPublicado en Entrevistas, Narrativa\t| Etiquetado Daniel Salgado, Editorial Galaxia, María Xosé Porteiro, Sándalo, Sermos Galiza\n“Chus Pato: poemas sobre a vida contraria á mercadoría”\nArtigo e entrevista de Daniel Salgado en Sermos Galiza:\n“Son voces que cantan á igualdade, refugan a idea de propiedade, pensan a vida como antítese da mercadoría. Atravesan tecidos vexetais, edificios que vibran, ao fondo os faros, deuses, pedras, os animais, incluídos os sapiens. Un libre favor (Galaxia, 2019), décimo primeiro libro de Chus Pato, explora ademais o que a autora denomina “contención do eu autorial” na escrita.\n“Concibo o poema como unha atención, unha escoita, como un tacto ou unha intelixencia cara a certos usos da linguaxe que chamarei poéticos”, explica Pato (Ourense, 1955) a Sermos Galiza vía correo electrónico. Que en Un libre favor se enfrontou ademais á necesidade de “dominar a ansiedade” no traballo coa materia poética. O poema como acción sensíbel de intervención, ao cabo.\nDous eixes sosteñen unha obra de elevada densidade. Sintetízaos en dous conceptos que respiran ao longo das páxinas do libro, o natal e a mímese arcaica. O primeiro nace nun verso do poeta alemán usualmente adscrito ao romanticismo Friedrich Hölderlin. “O natal é o máis difícil’, dicía. Eu reflexionei moito sobre iso, porque o natal é a patria, é abrir os ollos, é o contacto coa vida”, afirma, “e a vida nunca nos pertence, nacemos sen querer nacer e morremos sen querer nacer. É impropia, non temos propiedade sobre ela”. (…)”\nPublicado en Entrevistas, Poesía\t| Etiquetado Chus Pato, Daniel Salgado, Editorial Galaxia, Sermos Galiza, Un libre favor\nPublicado en Poesía\t| Etiquetado Álvaro Cunqueiro, Arturo Casas, Chus Nogueira, Daniel Salgado, De amor e desamor, Desde a palabra doce voces, Entre lusco e fusco, Kathleen March, Livro das devoracións, O/A Escritor/a na súa Terra (Letra E), Pilar Pallarés, Sermos Galiza, Sétima soidade, Teresa Seara, Xela Arias, Xosé Luís Méndez Ferrín


Facultade de Dereito Guía Provisional\nDereito da Contratación\nAsignatura (*) Dereito da Contratación Código 612G01024\nVara Parra, Jose Joaquin\nArevano Fuentes, Mº de la Cruz\nDíaz Teijeiro, Carlos María\nGayan Rodriguez, Eloy Miguel\nLegeren Molina, Antonio\nPeña Lopez, Fernando\nPernas Garcia, Juan Jose\nRodríguez Martín-Retortillo, María del Carmen\nDescrición xeral A docencia que se imparte nesta materia persigue principalmente a adquisición polo estudante dun grado adecuado de coñecementos sobre o Dereito da Contratación. Concretamente, e por unha parte, as nocións xerais dos contratos: formación, elementos esenciais, eficacia, interpretación e forma. Por outra, e en especial, se estudan as garantías na contratación e os contratos en particular tanto desde o sector privado como desde o público.\nPlan de continxencia 1. Modificacións nos contidos: Non haberá modificacións nos contidos en caso de suspensión da actividade presencial. 2. Metodoloxías: *Metodoloxías docentes que se manteñen: A docencia pasará a ser telemática (síncrona ou non) na súa totalidade, mediante o uso das plataformas Moodle. *Metodoloxías docentes que se modifican: As metodoloxías docentes reforzaranse coas seguintes actuacións, de acordo co criterio de cada un dos profesores responsables de grupo: - Realización de presentacións de Powerpoint con apuntes ou notas de apoio para facilitar a súa comprensión e suplir as carencias de manuais de apoio. - Realización de titorías grupais non presenciais para solventar dúbidas sobre as diferentes materias. 3. Mecanismos de atención personalizada ao alumnado: Reforzarase o uso dos medios de atención personalizada non presencial xa previstos na Guía Docente. Durante os horarios de titorización, ou cando así se sinale polo profesorado, os estudantes terán a posibilidade de programar titorías personalizadas mediante a plataforma Teams. 4. Modificacións na avaliación: Con carácter xeral, manterase a estrutura da avaliación tanto en primeira como en segunda oportunidade. *Observacións de avaliación: Ningunha. 5. Modificacións da bibliografía ou webgrafía: Ningunha.


Biologia - Geología. Sagrado Corazón de Placeres (Pontevedra).: 2011\nEtiquetas: T08-A Terra e a súa dinámica , Volcán\nDo Instituto Nacional Xeográfico vos acerco este enlace onde podedes visionar fotos impresionantes sobre a erupción na isla de Hierro.\nLibro dixital: A célula (A célula)\nEtiquetas: 3ºESO , 4ºESO , Actividades 4º ESO , Libro dixital , T01: As células e a organización celular\nVos presento aquí unha unidade didáctica interactiva de Digital.text, neste caso sobre a Célula. Digital-Text, é unha empresa especializada na creación e comercialización de libros de texto dixitais multimedia. Ésta é unha entidade sen ánimo de lucro con sede en la Facultad de Bioloxía da Universidade de Barcelona (UB), fundada no ano 2002 por investigadores e profesorado da devandita universidade.\nNesta entrada irán figurando algúns dos enlaces máis interesantes sobre os espazos naturais protexidos:\nParques Naturales, Nacionales y Reservas de la Biosfera (Consumer.es)\nParques Nacionales en España (Euroresidentes).\nReservas de la Biosfera de la UNESCO (en inglés)\nRed Natura 2000 del Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino\nA Terra - O Universo\nEtiquetas: Mitose , Vídeos , Xeoloxía\nDeixovos o capítula 4 da serie Universo, o cal versa sobre o noso planeta\nEtiquetas: 4ºESO , T08-A Terra e a súa dinámica , Vídeos , Xeoloxía\nNo presente vídeo, extraído da serie documetal de la BBC "A célula", grabado de Canal Odisea, pode verse un resumo de cómoJ. Watson y Francis Crick, descubriron a forma que ten o ADN: a doble hélice.\nIste vídeo que preséntase aquí resume as ideas de Charles Darwin e foi extraído do documental Darwin vs Dios, emitido por Canal Odisea\nEtiquetas: 4ºESO , Actividades 4º ESO , Ciclo da auga , T06: Dinámica dos ecosistemas , Vídeos\nEtiquetas: 4ºESO , Actividades 4º ESO , Infografía , T3-A herdanza dos caracteres\nAnimacións Xeoloxía Webgeology\nNo portal Webgeology podedes atopar, varias e moi inresantes unidades temátimcas sobre xeoloxía elaboradas por Kalle Kallerud de la Universidad de Tromso.\nVolcanes e vulcanismo\nDeformación de rochas.\nRochas sedimentarias orgánicas e química\nDinámica do manto e tectónica de placas\nRecursos da corteza terrestre...\nDeterminación da idade absoluta\nPetróleo e gas.............\nNo portal de ciencias experimentais da Universidade Complutense de Madrid atopei esta pequena unidade sobre as rochas, á cal podedes acceder pinchando aquí.\nAquí tedes una unidade didáctica interactiva elaborada por Antonio Guillén, para os alumnos de 1º da ESO ata Bacherelato sobre o corpo humano.\nEtiquetas: 4ºESO , T08-A Terra e a súa dinámica , Xeoloxía\nNesta interesante páxina de Miquel Vaquero tedes animacións de moitos procesos xeolóxicos que pódevos axudar a unha mellor comprensión dos contidos da parte de xeoloxía. Móstrase como exemplo a apertura de Panxea e a formación dos océanos.\nNo seguinte vídeo, do Ministerio de Educación e Ciencia, relátase como xurdiu o noso planeta e a vida que o habita. Todo comezou co enfriamento da nebulosa que formou o sistema Solar. Despois dun largo e complexo proceso, formáronse na auga moléculas sinxelas que evolucionaron ata chegares a formar as protocélulas.\nAuí tedes unha infografía do Discovery Channel sobre o quentamento global, e o ciclo do carbono.\nActividade: Ciclo do auga\nEtiquetas: 4ºESO , Actividades 4º ESO , T06: Dinámica dos ecosistemas\nVos deixo unha serie de vídeos sobre os ciclos do auga e de diferentes elementos (Carbono, nitróxeno, e fósforo) que imos estudiar na aula.\nEtiquetas: 4ºESO , Actividades 4º ESO , T08-A Terra e a súa dinámica , Xeoloxía\nVos deixo un enlace á unidade didáctica de Tectónica de placas elaborada pola xente de digital-text(libros de texto Multimedia).\nCharles Darwin el padre de la Evolución\nEtiquetas: 4ºESO , Actividades 4º ESO , Infografía , T05- A Evolución dos seres vivos\nDende aquí podedes acceder a infografía que con motivo do 150 aniversario da publicación da Orixe das Especies (e do 200 aniversario do nacemento de Charles Darwin) elaborou o diario elmundo.es.\nVos deixo aquí enlaces a animacións flash sobre os ciclos do carbono, nitróxeno e a auga elaborados por Absorb Chemistry. Esperando que vos sexa de algunha algunha utilidade.\n►Ciclo do carbón.\n►Ciclo do nitrógeno.\n►Ciclo da agua\nVídeo da evolución das especies\nVídeo sobre os tres principios básicos da evolución\nDeixovos aquí o vídeo que comenzamos a ver na aula sobre os tres principios básicos da evolución dos seres vivos. Este vídeo foi o gañador do festival de "Ciencia en acción" celebrado en Santiago de Compostela.\nA evolución da basura\nEtiquetas: 4ºESO , Vídeos\nDocumental sobre Charles Darwin\nPara quen quera profundizar un pouco máis na figura de Charles Darwin e a súa teoría da evolución, aquí tedes un documental sobre a súa vida e teoría da selección natural.\nActividades sobre a evolución dos seres vivos\nSi accededes a este enlace, do portal Librosvivos.net, podedes atopar unhas infografías e actividades sinxelas sobre a evolución dos seres vivos da editorial SM. Nestas actividades atoparedes información sobre a teoría dos caracteres adquiridos, a teoría da selección natural e sobre as probas que avalan o fenómeno da evolución e a teoría sintética.\nVídeo sobre os tres principios básicos da evolució...


A beleza e o caótico nos retratos de Milk | Creatividades en liña\nPang Maoukun trouxonos a un estilo de muller que busca a simplicidade e na humildade na mirada algo co que expresarse e que define parte do seu estilo. SajediEn vez diso, lévanos ante unha muller descoñecida e case fóra deste mundo na que a mirada atravesa a parede en lugar da que mira.\nImos a unha terceira muller de a perspectiva máis caótica e surrealista por Soey Milk. Menos ordenado e máis descarado con retratos que deslumbran, aínda que tamén van cara á abstracción e ao fotorrealismo. Un aspecto diferente en diferentes posturas e escenas que pode dar todo tipo de especulacións.\nUn dos os puntos comúns das súas obras son a beleza da muller que podemos atopar en cada unha das súas pezas. Unha beleza que contrasta con eses patróns e cores que intentan xogar con outros sentidos e acabados. Aquí Milk é capaz de atopar un estraño equilibrio no que intenta levar o realismo do retrato e o surrealismo a outros lugares.\nAs súas pinturas chamar a atención e mostran un gran grao de talento para mesturar texturas nas que o modelo destaca como o principal protagonista de cada unha das obras. As obras de Milk céntranse na forma feminina, resaltando curvas e estilos aos que se pode engadir unha parte do erotismo e, aínda que os seus detalles son precisos nesa composición, evádense directamente cando se centra en todo o que os rodea.\nCun toque nostálxico e tenro, tamén hai a frialdade nesa beleza case perfecta que pode dar reflexos de algo sen substancia e do que podemos pasar.\nTes o teu facebook y o seu blogue para poder seguir de preto o seu traballo.\nCamiño completo ao artigo: Creativos en liña » xeral » Artistas » Milk e as súas fermosas mulleres pintadas que buscan o caótico e o que abraia


O CONCELLO DE CAMPO LAMEIRO PECHA AS CONTAS DO 2019 CUN SUPERÁVIT DUNS 73.000 EUROS - Concello de Campo Lameiro\nO CONCELLO DE CAMPO LAMEIRO PECHA AS CONTAS DO 2019 CUN SUPERÁVIT DUNS 73.000 EUROS\n31 Agosto, 2020\ten Noticias, Uncategorized @gl\nO Pleno da Corporación Municipal do Concello de Campo Lameiro aprobou a Conta Xeral do ano 2019 que arroxou un resultado positivo de máis de 73.000 euros sobre un orzamento municipal que ronda o millón de euros. O alcalde, Carlos Costa valorou o feito de que as contas municipais, o promedio de pago a proveedores e o cumprimento da norma de gasto e as normas de estabilidade orzamentaria certificaban a boa xestión económica e a solvencia do Concello de Campo Lameiro.\nEntre outros asuntos tratados e que saíron adiante co acordo unánime polos membros da Corporación Municipal estiveron a normativa que rexirá o Rexistro de Asociacións Veciñais do concello e os festivos locais para o vindeiro ano que será o 14 de xuño, San Antonio, e o 29 de setembro, San Miguel.\nAsemade, a Corporación aprobou a aplicación da normativa de bonificacións do ICIO a dous veciños polas construccións realizadas nas súas vivendas e a adhesion ao Plan Ágora promovido pola Deputación de Pontevedra para favorece-los espazos públicos.\nPor outra banda, aprobouse tamén o destino dos remanentes das obras realizadas a través do Plan Concellos 2018-19 e das obras financiadas pola Xunta a través do Plan Marco (Camiño do Fondo), Saneamento de Rozas, Camiño de Conla e posta en valor de petróglifos (peche madeira Matabois, desbroce e sinalización) para que se destinen á instalación dun sistema de rega na Carballeira do Campo da Feira e un parque infantil en Alagoa.\nTamén se aprobou o inicio do expendiente de contratación do proxecto de renovación, mellora da eficiencia enerxética e adaptación ao regulamento de eficiencia enerxética do alumeado público do concello de Campo Lameiro que conta cunha subvención do Instituto para a Diversificación e Aforro da Enerxía (IDEA) por importe de 200.804,28 euros e un investimento total de 251.005,36 euros.\nAdemais, deuse conta ao Pleno dos decretos de Alcaldía derivados do Estado de Alarma motivado polo Covid 19 e o rexidor, Carlos Costa, procedeu tamén a da-las grazas públicamente a todo o pobo de Campo Lameiro polo seu comportamento exemplar durante o confinamento e pola súa colaboración activa nas iniciativas desenvolvidas desde o Concello. Tamén fixo lectura das doazóns recibidas en materia de hipoclorito, gasóleo, traballo voluntario, cesión de maquinaria, etc. realizada tanto por particulares, como por empresas, autónomos ou membros da Corporación.\nNo apartado de mocións, o Pleno aprobou, cos votos a favor do PPdeG e Porvir e a abstención dos dous concelleiros do PSdeG-PSOE, unha moción presentada pola voceira desta última formación política, Martina Viétez Ferro, en contra da proposta do Goberno de España de facerse cos remanentes de tesourería dos concellos e pola “vulneración” da autonomía das administracións locais.\nUnha moción similar, presentada polo PPdeG tamén recibiu o mesmo respaldo dos edís populares e de Porvir, mentras que os concelleiros socialistas se abstiveron aducindo que aínda que eran coincidentes con varios puntos que se incluían nas debanditas mocións consideraban que a orixe do problema estaba na Lei de Estabilidade Orzamentaria do ano 2012 aprobada polo Goberno Rajoy e que lle impedía aos concellos facer uso deses remanentes.\nMartina Viéitez presentou tamén unha moción en contra do que consideraba como comportamento abusivo de Abanca polo cobro de comisións de mantemento nas contas que foi aprobada por unanimidade dos concelleiros presentes.\nPola súa banda, o PSdeG-PSOE presentou unha moción como consecuencia da polémica xurdida hai uns días ante a posibilidade de que a Xunta de Galicia reducira en dous profesores o cadro docente do CEIP Pedro Antonio Cerviño. Esta moción saiu adiante cos votos favorables dos dous edís socialistas e a abstención dos 5 concelleiros do PPdeG e os dous de Porvir ao considerar que aínda que eran contrarios á reducción de profesores no centro, a moción presentada polo PSOE non estaba actualizada xa que había horas que lle confirmaran ao alcalde que a redución de profesores limitaríase a un so profesional do ensino e que o centro mantería un total de 10 ensinantes (2 en infantil, 2 en primaria, 1 profesor de educación física, 1 profesor de inglés, 1 profesor de música, 1 PT e 1 AL, así como 1 en setembro).\nSegundo o alcalde, Carlos Costa, onte mesmo a Xunta lle confirmaba que a petición da dirección do centro de non diminuír nada máis que nun efectivo o cadro de persoal docente era aceptado e que polo tanto a merma que se prevía quedaba reducida a un mestre, cumprindo así con 10 profesores o ratio previsto para o alumnado existente.\nPrecisamente este tema deu orixe a un pequeno intercambio de pareceres entre os tres grupos políticos presentes na Corporación sobre a necesidade de implementar medidas que fagan que os 140 nenos empadroados no concello menores de 10 anos se escolaricen no CEIP Pedro A. Cerviño en lugar de escoller outros colexios fóra do municipio o que vai en detrimento do mantemento do cadro de persoal do centro educativo en Campo Lameiro.\nO voceiro do PSdeG-PSOE, Adrián Vidal, insistiu na necesidade de vota-la moción nos termos nos que estaba redactada e nos que se dicía que serían 7 en lugar de 10 os profesores adscritos a este centro o que motivou que o resultado fose 2 votos a favor (PSOE) e a abstención do resto de concelleiros presentes que respaldaban a necesidade de apostar pola educación e os medios materiais e humanos do centro educativo pero que non podían respaldar unha moción inexacta.\nFinalmente, no capítulo de rogos e preguntas o alcalde, Carlos Costa, respostou unha amplia batería de cuestións realizadas pola voceira de Porvir, Martina Viéitez sobre temas relacionados co funcionamento interno do Concello reclamando a creación dun Reglamento de Organización Municipal (ROM), reclamou que se lle resposta ás preguntas formuladas por escrito, ter acceso ás actas das comisións de goberno, etc.\nTamén preguntou sobre si o Concello tiña pensado seguir cos traballos de desinfección polo Covid-19 ao que o alcalde, Carlos Costa, respostoulle que están pautadas nos plans de traballo e que, de feito, síguense facendo con regularidade agás cando chove que é improcedente. Costa confirmou o compromiso do goberno de seguir coa desifección en todos e cada un dos lugares e aldeas do municipio, incluídos os parques infantís aínda que non están accesibles aos nenos e nenas polas recomendacións das autoridades sanitarias.\nA voceira de Porvir interesouse tamén polo mal estado de varios viais municipais en Castro de Orto, Cimadevila ou A Chanciña así como polos cortes no subministro de auga. O alcalde respostoulle que as estradas municipais estanse arranxando á medida das posibilidades e que é imposible acometelas todas a un tempo e que se van resolvendo os problemas máis graves.\nNo tocante á auga o alcalde sinalou que foi un problema puntual de uso inadecuado por parte de veciños que regaban hortos, xardíns ou encheron piscinas e non tanto de subministro ou capacidade dos depósitos posto que había auga suficiente, pero todos a un tempo esgotaron tódolos recursos.\nOs concelleiros da oposición solicitaron que houbera un maior control sobre os contadores e se estudiara a necesidade de amplia-los depósitos municipais existentes. O alcalde dixo que tomaba nota das suxestións realizadas, pero que neste fallo puntual no subministro obedecía a un uso inadecuado da auga por parte dalgúns veciños.\nA oposición interesouse tamén pola retirada dos niños de velutina. O alcalde respostou que se eliminan por operarios municipais nas proximidades ás casas en menos de 24 horas e os outros son notificados á Xunta para que proceda a retiralos.\nTamén preguntaron pola marcha das obras do Centro de Estancia. O rexidor sinalou que as obras paráranse polo Covid, pero que volverán recupera-lo seu ritmo co fin de que podan estar rematadas canto antes e o servizo se poida prestar á veciñanza o máis axiña posible.\nCarlos Costa confirmou que non se celebrará a Xuntanza da Terceira Idade por precaución ante a situación derivada do Covid-19 e confirmou que se buscará o concurso de máis establecementos hosteleiros do municipio para novas iniciativas de promoción ou dinamización local dado o interese e a disposición mostrada polos propietarios destes establecementos a colaborar co Concello nas actividades que se leven a cabo.\nCosta tamén confirmou que se acometerán procesos de sinalización en canto a tonelaxe e velocidade a aplicar a vehículos que circulen por diversos tramos municipais que se están arranxando ou susceptibles de regular o tráfico por petición cidadá e por seguridade viaria como a colocación tamén de lombos que diminúan a velocidade do tráfico.\nFinalmente, deuse lectura por parte da secretaria-interventora municipal, Mercedes González Budiño, a sendos informes técnicos solicitados ante unha serie de inconvintes observados coa posta en marcha da nova depuradora referentes á aparición dunha plaga de mosquitos e cheiros dimanantes desta instalación.\nOs técnicos informaron dos trámites legais seguidos para a súa posta en funcionamento así como das medidas tomadas pola empresa instaladora para correxir os problemas detectados. Así, elimináronse a través de tratamento a plaga de mosquitos e se adoptaron diferentes medidas sobre o leito bacteriano así como para o selado de aliviadeiros existentes. O informe recomenda o baleirado de fangos, polo menos unha vez ao ano para evitar cheiros, e manter limpa a reixa de desbaste.


«Non hai máis que unha» | Héctor Cajaraville\n«Non hai máis que unha»\n3º Premio do certame de relatos curtos do Concello de Ames (ano 2016)\nComezo a mañá na cafetería de sempre; cando chego, o meu amigo Avelino xa me ten preparado o café con leite, ben quentiño e saboroso, e unhas crocantes torradas de marmelada e manteiga. Mentres almorzo boto unha rápida ollada ao xornal e comento con Avelino as novas máis destacadas, as deportivas principalmente. Sei ben da súa paixón deportivista, de modo que as máis das veces lle boto algunha picada ao respecto, sobre todo cando os da Coruña andan ranqueando pola parte baixa da clasificación, cousa bastante frecuente. Se teño tempo, cruzo algunhas palabras cos clientes da barra, todos caras coñecidas, porque a parroquia de Avelino case sempre é a mesma. Cando falo con eles fago por amosarme próximo e espontáneo, non vaian pensar que por ir con traxe e gravata me teño por máis ca eles, por moito que así sexa. Un «carallo» por aquí e unha palmadiña por acolá, e alá van as barreiras de clase! Cando acabo co café e mais co xornal pago o que debo e aínda aproveito para facer algún comentario retranqueiro mentres collo un escarvadentes na barra para limpar ben a boca mentres vou camiño do traballo.\nAí o vén outra vez! Pero non haberá máis bares en toda a puta cidade para ter que almorzar aquí todos os días? Nin poñéndolle o café feito coas borras que me sobraron da véspera e unhas torradas ás que non hai quen lles bote o dente deixa de vir o condenado. Acapara o xornal coma se o trouxese el da casa, e veña a dicir parvadas de todo o que vai lendo. E iso que aquí ninguén lle segue a conversa, eu o primeiro. Só sabe falar babosadas, e é un bocapodre e un faltón. Como Avelino me chamo que a próxima vez que o tipo este volva facer algún chiste sobre o Deportivo lle rebento os fociños dunha hostia tal que non lle volven facer falta os escarvadentes. Non hai cousa no mundo que máis noxo me dea que ver como foza nesa boca que parece a porta do inferno. Só con velo aparecer e aspirar o seu cheirume a suor de varios días xa se me vai o día ao garete, e non é o primeiro cliente que me di que se o apirolado este segue vindo polo bar, sobando neles e dándolles co cóbado para que lle atendan a conversa, cambian de sitio para almorzar antes de darlle unha malleira. Eu xa lles dixen que primeiro me fagan o favor de darlle a malleira esa, e logo que vaian almorzar onde queiran.\nCando chego á oficina, algúns dos compañeiros xa están alí, en cadanseu cubículo, afanados coas angueiras da xornada. Malia as présas que sempre nos andan metendo os xefes, todos teñen un momentiño para me saudaren e intercambiar comigo algún comentario intranscendente, maiormente sobre o tempo: mera linguaxe fática para lembrarnos uns aos outros que somos xente civilizada e sabedores das convencións sociais que implica compartirmos espazo, tempo e actividade. E iso que sei de sobra que case todos me gardan certa cobiza, polo aquel de ser o favorito dos xefes e por esta teima miña de vir sempre á oficina feito un figurino, co meu traxe sempiterno e a miña gravata italiana. Camiño da miña mesa, sempre me deteño na de Aurora un chisco máis ca no resto, porque quero que todos saiban, ela a primeira, que é a miña favorita. Ben que se lle notan os nervios cando estou preto dela, hai que ver como se lle arroiban as meixelas. Non quero esaxerar, pero mesmo diría que se lle marcan os bicos dos peitos por debaixo da blusa... Igual un día destes me animo e lle propoño irmos tomar algo ao saír do traballo; a pobre non debe estar moi ben asistida en asuntos amatorios, e para min pode resultar revitalizante unha pequena aventura!\nCando ás nove e cinco sinto que a porta se abre, xa me poño a tremer. Sei que é el, porque todos os demais procuramos chegar antes das nove, e nin sequera así damos feito con todo o choio que se nos vai acumulando enriba da mesa. Pois o cretino este aínda vai parando a saudar coma se houbese un ano que non nos ve, e dándonos un parte detallado de como está o tempo fóra. Pero se hai un cuarto de hora que entramos, imbécil: e si, daquela xa chovía. A medida que se vai achegando sinto como o tremor se intensifica, e de súpeto noto unha suor fría que contrasta coas miñas meixelas a punto de estoupar coa carraxe. «Ti non lle fagas caso, Aurora, que xa cansará», dime o meu mozo cando lle falo do que me pasa. Pero non cansa, non, e cada día bota máis tempo a carón da miña mesa, falándome de calquera cousa, sorrindo coma un babiolo, chascando os cotenos, mirándome as tetas. Como un día destes me colla cruzada, vou onda os xefes e dígolles que non podo traballar no mesmo sitio que un tipo así, con ese cheiro a fritanga que trae pegado a ese traxe con máis ludro que tea, e co pelo lambido para atrás quen sabe con que clase de graxumada... E un escarvadentes na boca! Nunca crin que fose capaz de acabar coa vida doutro ser humano, pero agora xa non sei...\nHoxe toca visita aos xefes. Procuro que non pase máis dunha semana sen deixarme caer polo seu despacho para comentar con eles algunha cuestión relacionada coas miñas múltiples tarefas na oficina. A miña estratexia vén sendo máis ou menos a mesma de cada vez: finxo non aclararme con calquera dos labores encomendados e acudo en busca dunha axuda que eles sempre me ofrecen de bo grado. Fágoo un pouco por compaixón, porque sei que iso fai que se sintan importantes, pero de paso a min tamén me axuda a gañar algúns puntiños ante os seus ollos. Porque a empresa segue medrando e axiña farán falta novos mandos intermedios para coordinar o traballo do cadro de persoal. Sei que conto co aprecio dos compañeiros, pero non se pode desatender a imaxe que os xefes teñen de un; malia seren dous vellos cheirentos, seguen a ser os donos da compañía, e deles depende un nomeamento coma ese. As miñas visitas aos xefes poden durar unha hora, ás veces algo máis. Adoito agasallalos con algúns dos segrediños que se cocen pola oficina, e ben que me tiran da lingua para completar as gorentosas novidades. Iso obrígame a apurar logo para recuperar o tempo perdido, pero o esforzo extra douno por ben empregado: sei que ocupo o número un no ránking de consideracións das altas esferas, e non quero que por desleixo ou exceso de confianza calquera outro me poida sacar o posto.\nEu non sei o que ti pensas, Bernardo, pero creo que xa chegou o momento de facer algo co lacazán este. É certo que nunca está de máis contar cun empregado lerchán que nos manteña ao tanto sobre o que falan os demais traballadores, pero cada vez teño máis claro que este tipo sofre algún tipo de discapacidade intelectual, ou que ten as facultades mentais perturbadas debido ao consumo dalgún tipo de substancia. Ti fixácheste na cara de atrofiado que se lle pon cando chega coas súas dúbidas e agarda a que lle deamos consello? O outro día estivo media hora connosco no despacho para que lle achegásemos a nosa opinión sobre se era mellor presentar os informes en calibri, en arial ou en times new roman... Hai trinta anos, cando fundamos esta empresa, prometemos que nunca deixariamos que as ansias por medrar nos fixesen esquecer que o primeiro son as persoas que traballan para nós. Pero un palanquín entremetido e incapaz coma este pode botar a perder o esforzo de todos os demais. Hai que preguntar na asesoría en canto nos pode saír desfacérmonos dunha carga así. E como cheira, virxe santísima.\nDe volta á casa adoito parar a facer algunha compra no supermercado que hai na nosa rúa. Se non é polo pan é polo leite, o aceite, o azucre ou algo de froita, sempre me vén á cabeza algunha cousa que se nos acabou ou está a piques de se nos acabar. Sendo sinceros, en ocasións forzo un pouquiño e merco algo que non necesitamos de maneira perentoria, só para que non pase o día sen facerlle unha visita á rapaza da caixa rápida. O máximo son dez produtos, pero por ese lado non hai problema, pois eu nunca levo máis de dous ou tres. Gardo sempre a miña bolsa pregada nun dos petos do traxe, para que vexa que son unha persoa concienciada co medio ambiente, e deixo que sexa ela quen poña todo ben colocadiño no seu interior. Ben podería facelo eu, mira ti que traballo me custa meter nunha bolsa unha barra de pan ou un paquete de azucre, pero gústame desfrutar dese momento íntimo en que as súas mans habelenciosas van poñendo casa cousa no seu sitio, case sinto coma se fose a min e non á caixa de galletas a quen estivese aloumiñando. Recoñezo que ás veces a incomodo un pouco ao quedar contemplando máis da conta o espectáculo da introdución dos artigos; pero axiña o compenso cando, ao pagar a compra, lle chisco un ollo e co meu ton máis cativador lle devolvo as moedas de un e dous céntimos que me acaba de dar e lle digo que pode quedar con elas.\nTeño que pedir que me cambien de caixa, xa non o aturo máis! Pero este anormal é capaz de comprar unha ducia de produtos só para seguir vindo por onde eu estea, para mirar como un neno parvo como lle meto as cousas nesa bolsa sarnosa que cheira a podre e que saca dese traxe miserable que aínda non cambiou desde que empezou a vir por aquí. As outras caixeiras xa me teñen fritida a chanzas sobre o meu misterioso admirador, que para min non ten nada de misterioso, pois ben sei que vive neste mesmo edificio e que ten unha muller que non sei nin como é capaz de vivir baixo o mesmo teito que ese enxendro. E aínda pensará que me fai un favor cando me devolve as moedas pequenas: só por evitar o contacto coa súa man sebosa e suorenta pagáballe eu a compra toda, que total para o que leva... O meu único desexo cando o vexo entrar é que algún día un dos clientes que están detrás del na cola lle espete un estacazo no medio e medio da cabeza con todas as súas forzas cando queda alí parado coma un pasmón mentres eu levo medio minuto ofrecéndolle a bolsa con insistencia para que desapareza da miña vista o máis axiña que sexa posible.\nXa na casa: a miña fortaleza, o meu niño, o meu reino... A cea quente no prato, agardando por min, e a miña muller sempre dilixente para me compracer en todo o que poida. Non é para menos: grazas a min leva unha vida de princesa, sen ter que ir gañar o sustento polo mundo adiante, como tantas outras que non teñen a sorte que ten ela. Para que non se sinta desprazada da miña vida de portas para fóra, mentres quito o traxe e poño o pixama e mais as zapatillas fágolle un breve resumo do que o día deu de si. Sei que ás veces moito do que lle conto arredor das cousas do traballo escapa da súa capacidade de comprensión, pero ela sempre escoita atenta, pois imaxino que a partir do pouco que si pode entender é posible que faga unha idea máis ou menos aproximada do resto. Cando o día vai tocando á súa fin deixámonos adormecer no sofá fronte á televisión mentres vemos algúns dos seus programas favoritos; e se me pilla animado cando nos trasladamos ao dormitorio, a xornada remata con algunha dilatada demostración de efervescencia pola miña parte. As miñas pequenas proezas domésticas, como me gusta chamalas.\nXa estou oíndo como sobe o ascensor, acabouse a tranquilidade. Trinta segundos de microondas para que ao chegar teña a cea quente e comeza de novo a farsa da muller submisa. Aí o tes, con outra botella de aceite de xirasol, que xa debe de haber media ducia na despensa. Se é que non se pode ser máis apapahostiado. E outra volta a aturarlle a cantilena do ben que se manexa na merda esa de oficina onde traballa, que non sei nin como o seguen querendo alí, como non sexa por ter un monicreque co que se divertiren ou por unha cuestión de humanidade. Agora comerá ata lamber o prato, que todas as tardes cando chega parece que trae a fame atrasada de quince días, e do xeito en que traga nin se decata do amargor do aderezo que lle estou botando todos os días desde hai tres meses. E logo veña a poñer as cadeas esas dos faladoiros de política, onde todo canto din aínda me importa menos que o que el me poida contar da súa vida. E agardemos que despois non lle dea por poñerse fogoso e haxa que abrirse de pernas mentres me afoga co seu fedor e convulsiona enriba de min durante outros trinta segundos de microondas; trinta, sendo xenerosa. E hoxe aínda menos que outras veces, que tiven sesión dobre co veciño do primeiro: ese si que é un home de verdade. Por Deus bendito, cando fará efecto ese matarratos? Aínda vou ter que ir á droguería por outro bote...\nPero na miña existencia non todo é perfecto, aínda que desde fóra ben poida parecelo. E non o digo polo malestar de estómago que veño notando case a diario desde hai uns meses. Se hai algo que desentoe nesta harmonía vital é a relación coa miña nai. Igual que recoñezo que son un magnífico compañeiro de traballo e un marido envexable, incluso o cliente ideal, non podo dicir o mesmo da miña faceta como fillo único. Por unha vez tería que facerlle caso á miña muller e tratar de ir máis pola casa de mamá, pero é que de sempre sentín polos vellos un noxo que vai máis alá do racional. De modo que cada vez que me decato de que levo sen ir por onda ela tres ou catro meses, teño que facer de tripas corazón para achegarme ata a súa casa para ver como lle van as cousas á pobre da muller. Procuro non parar alí máis de cinco ou dez minutos, porque se estou máis dese tempo axiña a roupa me colle un cheiro a vello que logo non hai que llo quite. Dou un par de voltas pola casa facendo que reviso que estea todo como é debido e dou a ver que escoito canto ela me conta, polo xeral o seu consabido parte de doenzas, cando en realidade estou dándolles voltas ás miñas lideiras. Nun esforzo final achégome para darlle un bico, tratando de que a miña roupa non se roce moito coa dela, e marcho coa promesa dunha futura visita máis próxima no tempo. A ver se traballo un pouco máis o tema este da miña nai, agora que no resto teño todo tan ben encarreirado.\nDesde que morreu o meu Leonardo xa só me queda no mundo o meu filliño querido. El é a única razón pola que aínda teño ansias por seguir neste inferno de vida. Eu ben sei que se por el fose pasaría máis veces a facerme unha visita, que vivindo na mesma rúa tampouco lle supón tanto trastorno. Pero ese traballo que ten acaba con el, todo o día resolvéndolles os problemas a uns e a outros: aos compañeiros, aos xefes, os propios del... Por non falar da lurpia esa que o conquistou, que vai ti saber o que lle di para que non veña verme; e el, como sempre foi tan guiadiño, non ten o valor de enfrontarse a ela. Ben que lle noto eu na cara amoucada os remorsos polo tempo que leva sen vir cando consegue zafarse dela e se achega ás agachadas pola miña casa. Por se vén, procuro ter na casa un bote da Nocilla esa que sempre lle gustou tanto; e algún billetiño na carteira, para que xogue a iso que fai el de levar uns poucos de cartos sen me dicir nada, como cando era pequeno e me sisaba nas voltas da compra. Ai, se soubese canto me presta o bico doce que sempre me dá xusto antes de marchar para onda a pendanga da muller... Con ese traxe e esa gravata, que parece un ministro!


Mina Alberta I, o proxecto que une na súa contra a veciños de dúas provincias\n14 octubre 2020 10:44 h.\nforcarei A Lama mina Cercedo-Cotabade\nPresqueiras, en Forcarei, onde a explotación sería a ceo aberto. C.SOLLA\nActivistas de Avión e Beariz colaboran cos de Cerdedo-Cotobade, A Lama e Forcarei para alegar contra o plan de extracción de coltán\nChámase Mina Alberta e está sendo tramitada desde a delegación territorial de Ourense, pero este proxecto extractor ten tantos intereses e afeccións nos concellos aurienses como nos dominios de algúns dos pontevedreses, motivo polo cal, unha plataforma veciñal e cidadá recolecta alegacións aos dous lados do límite provincial para demandar, en primeiro lugar, que a Xunta obrigue á empresa solicitante a realizar a Avaliación de Impacto Ambiental para o plan, algo que, ata o momento, non se lle esixiu.\nEn segundo lugar, o colectivo veciñal denominado SOS SuídoSeixo, que engloba a activistas de Avión, Beariz, A Lama, Forcarei e Cerdedo-Cotobade, pide á Xunta que denegue a concesión, polo importante e visible impacto que terá nunha zona que, se ben non forma parte da Rede Natura, está arrodeada por espazos protexidos dentro das serras do Cando e do Suído.\nO proxecto da Mina Alberta aspira á explotación de 60 cuadrículas mineiras, o que veñen sendo unhas 1.700 hectáreas, para a extracción de diversos minerais nos municipios de Avión (parroquias de Baiste e Couso), Beariz (a propia Beariz e Xirazga), Forcarei (San Miguel e Couso, así como Santa María de Presqueirsa), A Lama (Barcia do Seixo e Seixido) e Cerdedo (Cerdedo e Folgoso). Unha das entidades que se fixaron no proxecto e se opoñen a el é a Sociedade Galega de Historia Natural. Outras, os colectivos, Contraminacción, Ecoloxistas en Acción, o Sindicato Labrego ou Verdegaia.\nAsemade, a asociación Capitán Gosende, que documentou en todo o territorio ata cen estacións arqueolóxicas e megalíticas, ademais dos espazos protexidos como humidais, carballeiras e hábitats autóctonos, sinala o dano que pode supor o avance desta concesión. "De feito, hai proxectos de investigación Alberta II e Alberta III, o cal nos fai temer que os danos da explotación sexan maiores", di o seu voceiro, Calros Solla.\nA plataforma SOS Suído Seixo fai un chamamento a toda a cidadanía para que se informen sobre este proxecto e presenten alegacións coas que forzar a un proceso de avaliación ambiental no que se porían de relevo os riscos que xeneraría a mina. As alegacións poden presentarse ben pola xanela electrónica, ben nas sedes provinciais da Xunta ou nos concellos afectados. SOS Suído Seixo fará o venres a súa propia presentación de alegacións, no Consistorio da Lama ás 10.30 horas.\nMina Alberta I, o proxecto que une na súa contra a veciños de dúas...\nCuatro positivos por covid-19 entre los trabajadores de la cárcel de A Lama\nLos escolares de A Lama salen a la calle para reivindicar un pediatra en el municipio\nÁ. Piñeiro 29/10/20


José Luis Abalo / Fotografía con retorno / 4 - O descanso para algún fotógrafo..., Xosé Enrique Acuña / Texto - Palavra Comum\nJosé Luis Abalo / Fotografía con retorno / 4 – O descanso para algún fotógrafo…, Xosé Enrique Acuña / Texto\nO descanso para algún fotógrafo, non é descanso, é fotografía. O momento para repasar disparos estragados ou instantes decisivos, fantasiar con encadres, picados e contrapicados ou para soñar, fantasía necesaria, con que o azar se apareza vestido de etiqueta, coa mellor das súas sorpresas, e sempre en branco e negro. Minutos reflexivos para que o fado decisivo, sempre a depender da ventura, logre encaixar as frialdades do formato e da óptica para converterse, nun chisco de obturador, en imaxe fixa de sentimento e emoción. Aquel día, moito recibira. O fotógrafo, peregrino como outros, viaxou a unha meca con nome de cidade francesa. El e tantos, os chegados a Arles, a percorrer en lícita comparativa ou con lexítima aprendizaxe todo un agradecido, por veces sobredoses, roteiro de reportaxes e retratos. Unha confrontación de consagrados, iniciados, tamén diletantes, que alí arribaron na procura de inspiración ou para cotexar ou confirmar o valor de traballos, os propios, previamente realizados. No cuarto dun vello hotel —cantos fotógrafos coma el ocuparían antes aquela cama— a euforia acada recompensa. Diante do espello dun armario máis de antano que daquela, e ao ditado que lle esixen os vatios dunha simple lámpada de 1988, un diafragma ábrese ou péchase. Clic.\n5 Novembro, 2014 at 17:31


LA VOZ DE GALICIA: "Miradas mestizas sobre o Pazo de Dona Urraca" - COAG LUGO\n15/04/2013 | Revista de prensa\nLA VOZ DE GALICIA: "Miradas mestizas sobre o Pazo de Dona Urraca"\nEstudantes de arquitectura de Francia, Alemaña e A Coruña, do Iacobus, fan propostas para rehabilitación.\nO Pazo de Doa Urraca e a súa contorna no centro histórico de Lugo están a recibir durante estes meses un repaso estético, histórico e arquitectónico, da man de preto de medio centenar de estudantes de arquitectura da Coruña, Clermont Ferrand (Francia) e Regensburg (Alemaña). Participan no programa Iacobus, de rehabilitación do patrimonio europeo, e este ano tocou Lugo.\nA idea é converter o pazo nunha cinemateca galega e ordenar a contorna urbana ao redor. Trátase de proxectos imaxinativos que na maior parte dos casos non chegan a executarse. Serven para que xurdan novas ideas e ás veces o resultado do traballo inspira proxectos reais.\nTras unha primeira toma de contacto in situ en marzo coa obra lucense, os estudantes, en grupos internacionais, tiveron só seis días para presentar os primeiros bosquexos: unha auténtica explosión colectiva de creatividade e beleza, de debates intensos e de tensión, que agora terán que puír para, o 31 de maio, presentar os seus proxectos, pechados, nun acto en Clermont Ferrand. Alí elixirase un gañador.\nFelipe Peña , profesor da Coruña e coordinador do proxecto, sinala que estes esbozos «son moi preliminares, pero fundamentais para romper ese medo inicial e abrir moitas posibilidades». Este é un momento «desordenado» da creación, con demasiadas ideas, «moi impulsivas, rompedoras e sen control», pero un paso fundamental para perfilar o proxecto final.\nDestas primeiras propostas, hai aspectos que quedarán descartados, segundo conta Peña , por exemplo, a demolición de vivendas da Rúa Miño, «porque debemos ser respectuosos co patrimonio».\nOutra idea que expoñen os estudantes é facer novas edificacións. De feito, a metade do que propoñen é nova construción, e iso fai, en opinión de Peña , que algunhas propostas queden «excesivamente edificadas».\nAdemais, o pazo é moi pequeno, e o gran espazo dianteiro non estaba construído historicamente. Moitos estudantes propoñen que o espazo aberto no interior da mazá se unha e introduza na área peonil da cidade. Para liquidar eses problemas de espazo hai varios esbozos que optan por facer espazos subterráneos.\nOs estudantes tamén tiveron que estudar a contorna, desde Pórtaa de Santiago a Pórtaa Miñá: «É un espazo moi extenso, a pesar de que as rúas son estreitas. A zona tamén é moi visible desde a Muralla e iso é algo importante», di Peña .\nNa contorna, ademais, atópase un xacemento arqueolóxico. A primeira vista, segundo apreciaron os estudantes, está pouco escavado e non parece que vaia prolongarse máis, por iso deciden incorporalo en segundo termo e a maioría cóbreo.\nO obxectivo é converter o monumento nunha cinemateca galega.


Feijóo, Almeida e Ayuso pagaron 4,8 millóns a un empresario vinculado á Xunta que vendeu máscaras falsas – Luzes\nAna Pascual Juan Oliver\nJosé Ramón García González, condenado por fraude e falsidade e pendente de xuízo por un delito contra a propiedade intelectual, vendeu máis de 80 millóns de máscaras a través das súas sociedades. Varios lotes das distribuídas por Sibucu 360 SL foron retiradas por presentar unha certificación falsa\nMadrid / A Coruña.- Días antes de que os agudos comisionistas da empresa malasia Leno, Luis Medina e Alberto Luceño, contactasen co Concello de Madrid para ofrecerse a traer material sanitario, unha empresa galega asinaba catro contratos co consistorio para a provisión de máscaras.\nSibucu 360 SL foi a primeira en facer negocio co concello madrileño, o 20 de marzo de 2020. En total, 408.375 euros (IVE incluído) por 125.000 máscaras cirúrxicas e 100.000 máscaras FFP2, segundo puido comprobar Luzes-Público.\nPero nos albores da pandemia, non todos os trámites resultaron correctos. Sobre catro dos modelos das máscaras FFP2 distribuídas por Sibucu decretáronse outras tantas alertas sanitarias por risco para a saúde das persoas. Segundo a empresa, foron 80.000 máscaras alertadas dun total de 80 millóns que a firma importou nestes dous anos.\nA alerta saltou desde o Servizo Galego de Saúde (Sergas) en maio de 2020. O selo ‘CE’ que levaban as máscaras non era legal, xa que foran certificadas por un laboratorio italiano que non estaba capacitado para facelo. A identidade da persoa que facilitou o contacto desta empresa da Coruña co Concello de Madrid aínda é un misterio que o consistorio da capital do Estado non está disposto a desvelar, ao negarse a responder á pregunta nese sentido de Luzes-Público.\nA empresa non se dedicaba á distribución de produtos sanitarios, senón á consultoría técnica e a enxeñaría. De feito, está vinculada coa empresa Moonoff SL, dedicada ao sector da iluminación, da que Sibucu é a administradora única. Detrás de Moonoff, desde 2013, estivo o empresario José Ramón García González, ata que os seus problemas coa Xustiza o empuxaron a abandonar a presidencia da compañía en 2018, aínda que seguiu presentándose como socio investidor. De feito, ao comezo da pandemia a prensa galega vinculaba a chegada de máscaras a Galicia con Moonoff e co labor comercial das empresas do grupo en Asia.\nUn dos administradores de Sibucu, Diego Mata, en conversación con este medio, explica que naqueles días iniciais da pandemia, en marzo de 2020, recibiu unha chamada de alguén do Concello de Madrid, pero que agora non lembra o seu nome. «O meu teléfono naquel entón circulaba por todos os sitios, recordo que o prezo máximo ao que nós vendiamos as FFP2 era 2,5 ou 2,72 euros a unidade [Luceño e Medina vendéronas a 6 euros]. Demostrouse que fomos razoables co prezo e tiñamos todo un equipo de traballo en Asia, con toda a nosa experiencia», indica Mata para explicar o éxito da empresa na distribución de máscaras.\nSegundo a versión do administrador de Sibucu, chovéranlles as chamadas naqueles días por parte das comunidades autónomas e concellos de media España que buscaban desesperadamente facerse con máscaras para os seus sanitarios, e en efecto, a empresa contratou con varias comunidades, mesmo co Goberno de España. Pero un dos seus comerciais naquela época confirmou a Luzes-Público que tamén buscaron o negocio e que tanto el como outros compañeiros contactaron con empresas e organismos públicos para propoñerlles a subministración de material.\nNaqueles momentos, cando Moonoff SL comezou a importar máscaras desde China -aínda que as adxudicacións públicas estaban a nome de Sibucu- o peso naquelas operacións de José Ramón García González, fundador da tecnolóxica galega Blusens, moi ben relacionada coa Xunta, era grande. É un emprendedor moi coñecido en Galicia e polo expresidente Alberto Núñez Feijóo, a quen acompañou en actos institucionais como notable empresario galego. Así sucedeu en varias ocasións nas galas da Asociación de Empresarios Galegos de Cataluña, por exemplo, onde o fundador de Blusens compartiu mesa coa defunta Rosalía Mera, confundadora de Inditex.\nRecepción de máscaras na plataforma loxística do Sergas.\nJosé Ramón García González é un emprendedor de Santiago que se fixo popular tanto polos seus primeiros éxitos empresariais como polas polémicas xudiciais que estes levantaron. De feito, foi condenado hai catro anos a nove meses de cárcere e a unha multa de 615.372,75 euros como autor de dous delitos continuados de fraude tributaria e falsidade documental.\nHai apenas uns meses un xulgado de Santiago ordenou abrir xuízo oral contra el por un presunto delito contra a propiedade intelectual. O fiscal pídelle un ano de cárcere e 2,4 millóns en concepto de responsabilidade patrimonial a el e varias das sociedades nas que participa ou participou.\nEstá acusado xunto con outras oito persoas de fabricar e comercializar un decodificador pirata que permitía o acceso a varias plataformas de contidos de pago. Este medio tentou contactar sen éxito con García González a través de Moonoff SL, a empresa participada por Sibucu que o tivo como socio investidor ata hai pouco.\nSibucu desvincúlase na actualidade del, aínda que o rexistro mercantil indica que a sociedade segue posuíndo o 30% das participacións de Magna Technology Sl, administrada por Visualiza Business, o holding propiedade de García González. El mesmo contaba á prensa galega en abril de 2020 que xa trouxera a través das súas empresas 35 millóns de máscaras desde China a España. «Xa non ten nada que ver connosco», apunta Sibucu.\n2,5 millóns da Comunidade de Madrid\nNon só o Concello de Madrid, tamén o Goberno de Isabel Díaz Ayuso contratou a esta empresa os primeiros meses da pandemia. Segundo o Portal de Transparencia da Comunidade, foron oito os contratos tramitados polo procedemento de emerxencia os adxudicados a Sibucu, na súa maioría pola Consellería de Familia, Mocidade e Política Social. Tamén a de Sanidade contratou a compra de máscaras cirúrxicas e FFP2 para os hospitais La Paz e Ramón e Cajal. En total, o Goberno madrileño desembolsou 2.432.630 euros a esta sociedade.\nTanto o Concello como a Comunidade de Madrid rexeitaron contestar as preguntas de Luzes-Público sobre as irregularidades detectadas nalgúns dos lotes de máscaras. Segundo Diego Mata, de Sibucu, eses lotes non alcanzaron a ningunha administración pública, senón só a farmacias en Galicia e en Madrid.\n1,5 millóns da Xunta\nNos primeiros meses da emerxencia sanitaria, entre o 25 de marzo e o 26 de xuño, o Sergas comprou a Sibucu 2,3 millóns de máscaras -2 millóns de tipo cirúrxico e 300.000 de tipo FFP2- por un total de 1.945.000 euros. As compras realizáronse mediante catro expedientes tramitados polo procedemento de emerxencia, tal e como figura nun documento interno da Dirección Xeral de Recursos Económicos do Sergas ao que tivo acceso Público.\nAo pouco da chegada dos primeiros envíos de Sibucu, o Sergas detectou que catro lotes de máscaras FFP2 estaban validadas por unha empresa italiana, ENS Certificazione Macchine SRL, que non estaba autorizada para certificalas. Aínda así, Sibucu distribuíunas co selo de marcado ‘CE’ que garante a adecuación das condicións de determinados produtos á lexislación comunitaria.\nO Instituto Galego do Consumo e da Competencia (IGCC) activou a súa primeira alerta o 18 de maio e enviou cartas aos clientes de Sibucu advertindo que debían devolver o material ou certificar a súa destrución. A Xunta seguiu distribuíndoo, e mesmo fixo público que unha das empresas vinculadas a Sibucu e a través das que operaba García González, Moonoff, doara ao Sergas outras 100.000 unidades -tantas como as que entregara gratuitamente Inditex-, e que o goberno de Feijóo ía repartilas entre persoal sanitario e concellos.\nLuzes-Público pediu á Xunta que valore por que non inmobilizou as máscaras que comprara a Sibucu cando detectou que levaban un selo ilegal, pero fontes do Sergas limitáronse a dicir que «tras revisar os pedidos (…) ningún dos modelos adquiridos (…) está afectado polas alertas do Instituto Galego do Consumo». Parece improbable que sexa así, xa que o Sergas tramitou catro expedientes e o Instituto Galego do Consumo alertou de que eran precisamente catro os que correspondían a lotes con selos ilegais.\nO Sergas tampouco deu explicacións sobre por que ningún dos expedientes de compra a Sibucu aparece na Plataforma de Contratos Públicos de Galicia. Pola súa banda, o IGCC asegurou que se lle abriu un expediente sancionador o 21 de xullo de 2020, por importe de 10.500 euros, «por vender sen cumprir coa documentación», pero que reduciu a sanción porque Sibucu as retirou do mercado. Segundo fontes da empresa, a sanción quedou en 600 euros.\nCon todo, Sibucu 360 nega que o lote afectado chegase á Xunta: «Sibucu comunicou ao organismo de Consumo dependente da Xunta o erro detectado e esta procedeu como corresponde a lanzar a alerta nos mecanismos habituais. Procedemos á súa retirada para nova etiquetaxe posto que as máscaras cumprían con todas as esixencias de calidade, e en ningún caso presentaban perigo para os usuarios».\nA empresa insiste na súa inocencia. «Foi unha fraude do laboratorio e non sei ata que punto non deberiamos esixir responsabilidades a Europa, non aquí, por permitir que ese laboratorio italiano estivese a publicar que tiña o alcance para facer ese certificado cando non o tiña», explica Diego Mata.\nA pesar de que a sentenza que o condenou a un ano de cárcere no 2017 vetaba expresamente a José Ramón García González o acceso a axudas públicas entre febreiro do 2017 e maio do 2019, a Xunta de Feijóo concedeu en 2018 a Moonoff, a través da súa Consellería de Emprego, dúas subvencións por valor de 84.000 euros para mellorar a cualificación profesional dos seus traballadores.\nPouco despois de concluír o período de veto xudicial, a mesma consellería outorgoulle en novembro do 2019 outra axuda de 3.000 euros para a contratación dun empregado; e o Instituto Galego de Promoción Económica (Igape), outra en decembro de 31.360 euros para «incentivar a realización de accións de promoción exterior».\nTags: Alberto Núñez Feijóo, Comunidade de Madrid, Concello de Madrid, corrupción, covid, COVID-19, Instituto Galego de Consumo e da Compentencia, Isabel Díaz Ayuso, José Luis Martínez Almeida, José Ramón García González, Madrid, Sergas, Sibucu, Xunta


O figurante: 07/01/2007 - 08/01/2007\nOnte foi tarde de reparacións no fogar, polo que fiquei moito tempo mirando como outra persoa, un profesional, miraba de amañar os pequenos deterioros que o tempo vai producindo nos diferentes elementos que compoñen unha vivenda común. Foi tempo tamén de ver a programación da canle autonómica. Observando a grella televisiva, un coida, por unha parte, terse desprazado á discoteca do barrio máis próximo, hábitat natural de personaxes da caste dos Tonechos, co seu sempiterno combinado alcólico, a súa mirada perdida nuns ollos semipechados, as pernas parcialmente flexionadas e un movemento corporal rítmico como se tivesen unha ansia permanente por ir mexar. Por outra parte, percíbese a visión de futuro da que dispón a dirección da canle televisiva, dada a súa absoluta especialización na terceira idade, cunha grella inzada de programas lordentos como o do Piñeiro, do que el mesmo semella avergoñarse.\nDoutra banda, temos que, a case completa ausencia de cinema galego (por ser este un tema polémico, debo dicir que considero cinema galego todo aquel feito no idioma de Galiza. Por tanto, ‘El lápiz del carpintero’, malia estar baseado nun libro galego e resultar un filme ben feito e do que gostei, é cinema español. Así como ‘Dead and the Maiden’ de Roman Polanski, malia ser rodada en Valdoviño, pertence ao cinema británico) pode resultar un limitante á hora de idear unha programación vinculada á cultura do país. Pero, o que nunca debemos facer é adoptar outras experiencias cinematográficas como propias, ou correremos os risco de que, dentro de dez anos, os nosos fillos teñan por galego ilustre a Chuck Norris, ao que, de continuar o antigo goberno, para daquela xa se lle tería outorgada a Medalla Castelao. Neste sentido, a desaparición de El Fari, foi un evidente mal para el e a súa familia, pero un ben para os espectadores da única canle 'galega', xa que co ritmo que se levaba era o próximo candidato a levar o galardón senlleiro da in-cultura oficial.\nPublicado por Alberte Moman en 8:40 AM\nOs amantes do Rock & Roll, estamos abertos a retomar os clásicos en canto temos a oportunidade. Tampouco nos pechamos a performances que volvan aos tempos do garaxe máis puro, aínda que veña do Xapón.\nThe 5.6.7.8's, unha proposta que me volve á máis tenra infancia.\nPublicado por Alberte Moman en 8:55 PM\nUnha tarde de introspección, de fonda reflexión. Unha tarde onde até os turistas semellaban imbuirse da celebración e unirse a nós, aborixes, no estado de circunspección.\nAló estaban os de sempre, como non podería ser doutro xeito.\nE unha cervexa, esquecida...\nPublicado por Alberte Moman en 7:08 PM\nHai anos, durante a miña estadía en Perugia, unha miña compañeira de piso, sarda, para máis señas, agasalloume un libro de Sergio Atzeni. Pouco sabía eu deste autor naquel momento, algo máis sei hoxe. Pero a lectura daquel libro, Il figlio di Bakunìn, deixoume pegada tan fonda, que levo dende aquela querendo traducilo para o galego.\nHoxe, día de insomnio, como tantos outros, espertei, a iso das seis da mañá, co nome de Sergio Atzeni na cabeza. Inmediatamente erguinme para buscar o libro que Marta me agasallara, pero non o atopei. Fiquei pensando un anaco, para tentar á memoria, e finalmente concluin que estaba en Ferrol. As múltiples mudanzas destes últimos anos, fixeron que o deixase esquecido no único sitio que non mudou, a miña casa natal. A próxima vez que me achegue aló, tentarei darlle vida a esa vella obsesión.\nPublicado por Alberte Moman en 7:35 AM\nPublicado por Alberte Moman en 1:07 PM\ncampaña de recollida de sinaturas contra do actual emplazamento de Reganosa\nO Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol está levando a cabo unha recollida de sinaturas en contra da actual localización da planta de Reganosa na ría de Ferrol.\nPremede aquí, para baixarvos o manifesto e a folla de recollida de sinaturas. Despois teredes que enviala ao enderezo que consta na mesma páxina.\nPublicado por Alberte Moman en 8:15 PM\nDebo dicir, que nunca leo 'El jueves'. Sei da súa existencia, como non podería ser doutra forma, pero nunca me parei verdadeiramente a lelo, malia que si coñecía algunha que outra caricatura polémica.\nHoxe mesmo non estaría falando desta revista, senón fose porque o xuíz Juan Del Olmo obrigou a sacar dos quioscos esta publicación, porque considera un feito punible utilizar ás borbónicas figuras para facer un comentario irónico sobre a orde dos 2500 euros, que o Estado outorga ás parellas, por cada nacemento.\nCoido que lle saíu mal a xogada a Del Olmo, se o que pretendía era que non trascendese esta caricatura.\nEl reino de España está en perigo, agora que sabemos que os principes copulan e non rascan bola (ironía).\nKalaikia, suplemento cultural de A Peneira, chega ao número 10\nO xornal A Peneira, de tirada quincenal, saca entre as súas páxinas o número 10 do suplemento cultural Kalaikia. Con el, chega á rúa o capítulo número 11 do 'Efecto Iguana', novela por entregas da que son autor.\nTrátase dun relato fantástico, no que unha vila enteira vese baixo o xugo do poder absoluto dos xestores dunha fábrica de calzado. Desta estrutura inicial, intúese un entramado xerárquico complexo baixo un réxime totalitario.\nDa sociedade uniforme que o réxime instaura, xurde unha persoa que, sen saber moi ben as razóns que o levan a facelo, substitúe o seu número de identificación por un nome real, Narciso, feito que lle permitirá ir descubrindo a sociedade na que vive.\nPublicado por Alberte Moman en 10:35 AM\nO sábado 14 foi día de Vilagarcía, en Nós e a Rede. Xunto coa Porta Verde do Sétimo Andar, Fixemos unha performance, na que iamos alén do personalismo, para dar a importancia debida tan só á palabra. Deste xeito, recitamos baixo un plástico negro, para, posteriormente, ligar aos presentes a unha rede de fío branco.\nPublicado por Alberte Moman en 10:53 AM\ndescarga de balde 'O alento da musa' na bitácora do libro\nNa bitácora de 'O alento da musa', na que irán aparecendo todas as informacións referidas ao libro, podedes descargar o ebook en formato pdf.\nPublicado por Alberte Moman en 12:59 PM\nOnte era o día de visitar na Praza da Quintana, para ver o concerto polo orgullo gay, lésbico, bisexual e transexual. Aló fun ver a The Homens, Projecto Mourente e a Nancys Rubias, máis a magnífica presenza de Lucía Aldao, presentando o acto.\nAló estiven para constatar a aplastante similitude entre o cantante de The Homens e o mesmísimo Buddy Holly.\nDéixovos aquí, unha pequena retrospectiva gráfica do que foi a actuación das Nancys.\n'...sem conseguir encontrar dentro de si o ponto pior de sua doença, o ponto mais doente, o ponto de ódio, ela que fora ao Jardim Zoológico para adoecer. Mas não diante da girafa que mais era paisagem que um ente. Não diante daquela carne que se distraía em altura e distância, a girafa quase verde. Procurou outros animais, tentava aprender com eles a odiar. O hipopótamo, o hipopótamo úmido. O rolo roliço de carne, carne redonda e muda esperando outra carne roliça e muda. Não. Pois havia tal amor humilde em se manter apenas carne, tal doce martírio em não saber pensar.'\nDurante moito tempo, crin saber o que se atopaba en todos aqueles lugares aos que renunciaba voluntariamente, invadido por unha sorte de moral propia, inducida e fundamentada nun suposto correcto estado das cousas. Relativizar, sen renunciar en absoluto a un ideario propio, a miña concepción, baseada tamén en prexuizos, de certos aspectos da vida cotiá, fíxome acceder, no eido máis literario, a un tipo de literatura rupturista (como o dadaísmo, por exemplo), e, no aspecto máis social, a unha especie de concesión ou tregua na miña loita diaria contra o propio ser.\nIsto lémbrame ao título dun libro do autor chino, Wang Shuo, 'Fai o favor de non chamarme humano'.\nPublicado por Alberte Moman en 9:36 AM\nPublicado por Alberte Moman en 8:32 PM\nUn pouco de Duda-Blues húngaro\nCSEREPES KÁROLY: KIVÁNDORLÁS\nPublicado por Alberte Moman en 1:41 PM


Así funciona Apple Music Voice, o novo plan por só 4,99€ | Noticias do iPhone\nLuís Padilla | | Apple Music, iOS 15\nCoa chegada de iOS 15.2, tamén chegará o novo plan de Apple Music. Chamado "Apple Music Voice", por só 4,99 € permítenos gozar de todo o catálogo de Apple Music. aínda que dun xeito diferente ao habitual. Explicamos como funciona.\n1 Como contratalo\n2 En que dispositivos se pode usar\n3 Que música inclúe\n4 Como se controla\n5 Limitacións de Apple Music Voice\n6 Cando estará dispoñible\nApple Music pódese contratar regularmente da aplicación Apple Music e terá un prezo de 4,99 €. Polo momento non está incluído en ningún paquete de Apple One, e non se espera que esta posibilidade chegue pronto. A idea é que sexa un plan de Apple Music barato para quen queira gozar deste plan para escoitar música sempre usando a súa voz, é dicir, a través de Siri. Os que nunca probaron Apple Music poderán desfrutar dela durante 3 meses de balde, a modo de proba, tras o cal xa comezarán a pagar a cota mensual de 4,99 €.\nEn que dispositivos se pode usar\nPodes gozar de Apple Music en calquera dispositivo que teña Siri. Isto significa que podes usalo no teu iPhone, iPad, iPod touch, Mac, HomePod, HomePod mini e Apple TV. Por suposto, pódese usar a través de accesorios de Apple, como os AirPods, sempre que estean conectados a un dispositivo Apple con conexión a internet e en CarPlay.\nQue música inclúe\nApple Music Voice inclúe todo o catálogo de música de Apple Music, sen restricións. Ao redor de 90 millóns de cancións estarán á túa disposición para escoitar cando queiras e onde queiras. Tamén terás acceso a Apple Music Radio. Tamén se inclúen suxestións musicais na aplicación Música, e tamén terás á túa disposición unha lista das últimas músicas reproducidas.\nOs controis de reprodución están completos, sen ningún tipo de restrición. Podes ir de canción en canción sen ningún límite, non é como os plans gratuítos doutras plataformas que non che permiten decidir que escoitas e que non. Tampouco inclúe publicidade de ningún tipo. Si, por suposto, os controis deben facerse sempre a través de Siri, non poderás utilizar os controis de pantalla da aplicación, esa é a súa única limitación. Se tentas utilizar os controis habituais, indicaráselle que non é posible e suxerirás que vaias a un plan completo.\nLimitacións de Apple Music Voice\nAdemais de non poder utilizar os controis habituais e ter que usar sempre Siri para controlar Apple Music, hai outras funcións ás que non temos acceso. Non poderás escoitar música na máxima calidade (sen perdas) nin poderemos utilizar o Spatial Audio. Tampouco podemos descargar música para escoitala sen conexión, sen conexión a internet. Non teremos acceso a vídeos musicais, nin ás letras das cancións, nin poderemos ver o que escoitan os nosos amigos. Finalmente, como dixemos ao principio, só se pode escoitar en dispositivos con Siri, polo que non está dispoñible en plataformas distintas de Apple, como Android ou Windows.\nCando estará dispoñible\nApple Music Voice virá da man de iOS 15.2, previsiblemente a partir da próxima semana. Estará dispoñible en España e MéxicoAdemais dos Estados Unidos, Australia, Austria, Canadá, China, Francia, Alemaña, Hong Kong, India, Irlanda, Italia, Xapón, Nova Zelanda, Taiwán e Reino Unido.\nCamiño completo ao artigo: Novidades do iPhone » IOS » iOS 15 » Así funciona Apple Music Voice, o novo plan por só 4,99 €\nWhatsApp xa permite enviar e recibir cartos en forma de criptomoedas nos EUA


Din que que o ano 2012 “foi un monumental engano e un descomunal castigo para os galegos” - PSdeG-PSOE\nInicio Congreso Din que que o ano 2012 “foi un monumental engano e un descomunal castigo para os galegos”\n29.12.2012 32641281A Laura Seara, Miguel Fidalgo 0\nDin que tódalas decisións do Goberno de Mariano Rajoy “xogaron en contra de Galicia”\nAnuncian que o PSdeG-PSOE rexistrará no Congreso cada semana unha batería de iniciativas parlamentarias “ata que nos aclaren cales son as intencións do Goberno de Rajoy sobre os prazos da alta velocidade e o proxecto de soterramento e a estación en Ourense”\nAlertan do “deterioro da democracia e as conquista sociais”\nA deputada Laura Seara, acompañada do senador Miguel Fidalgo cualificaron o ano de Goberno de Mariano Rajoy “como unha autentica estafa”. Seara dixo que o 2012 “foi un monumental engano e un descomunal castigo para os galegos, e sobre todo para os galegos da Galicia interior, e particularmente para as provincias de Lugo e Ourense”.\nNunha rolda de prensa a deputada ourensá asegurou que Mariano Rajoy presentouse ás eleccións “ofrecendo lebre, pero serviu gato tóxico que esta envelenado aos cidadáns”, tanto dende o punto de vista social como económico.\nAfirma que tódalas decisións do Goberno de Mariano Rajoy “xogaron en contra de Galicia”, e nomeadamente na provincia de Ourense.\nCritica que “hai 109.098 pensionistas ourensáns que se verán afectados pola decisión de Rajoy de non revalorizar as pensións”, o que supón unha pedida de 9.6 millóns de euros. Unha decisión que lembra “tamén foi un engano”, xa que foi negado taxativamente polo PP nas distintas comparecencias parlamentarias e declaracións.\nAdvirte ademais que o PP ten “unha axenda oculta para reformar o sistema de pensións”. Anuncia que dende o PSdeG-PSOE “ímonos a opoñer con total rotundidade a calquera reforma que non teña o respaldo dos sindicatos e dos empresarios e do Pacto de Toledo”, como si sucedeu coas reformas emprendidas polo Partido Socialista. E insistiu “senón hai o mesmo consenso social que o acadado co Partido Socialista, estaremos en contra”, espetou.\nSeara dixo que o PP considera a provincia de Ourense “como un territorio colonizado “, xa que solo visitan a provincia “de cando en vez para recoller votos, e mentres esquécense todo ano dos problemas dos ourensáns”, subliñou ademais que é unha terra que precisa “políticas de discriminación activa para desenrolar os seus sectores produtivos”.\nNo que se refire a chegada á alta velocidade advirte que os ourensáns “non saben que vai a pasar coa chegada da alta velocidade”. Sinala ademais que o proxecto sobre o soterramento “leva agochado un ano”, xunto co proxecto da estación intermodal de Ourense. E insistiu “temos sospeitas de que este gran proxecto pode ser modificado”, e advertiu que desde o PP non se desmentiron as advertencias realizadas polo Partido Socialista “sobre o futuro desta estación”.\nAnunciou que o PSdeG-PSOE rexistrara unha batería de iniciativas parlamentarias semanais “ata coñecer cales son as intencións do Goberno de Rajoy sobre a chegada da alta velocidade e o proxecto de soterramento”. Seara ten a sospeita de que o PP “queira voltar ao trazado antigo, o que suporía unha autentica cicatriz na cidade”.\nCoas cifras na man dixo que o Goberno de Rajoy “ten un balance de 500.000 de parados mais en España, 5.000 parados mais na provincia de Ourense e case 38.000 parados mais en Galicia”.\nPor ultimo se comprometeu a traballar a reo “para facer unha oposición de Goberno firme, útil e dura”, e resumiu “ante cada aldraxe a Galicia e Ourense, Rajoy e o PP recibirán non so unha denuncia, tamén unha proposta alternativa”.\nComparecer en cada concello de Galicia\nPola súa banda o senador Miguel Fidalgo dixo que o PP e o Goberno de Rajoy “debe comparecer en cada concello de Galicia e en cada concello de Ourense para explicarlle aos cidadáns que prometeron unha cousa e fixeron xustamente o contraio”.\nAsegura que desta xestión “deben responder tódolos cargos orgánicos co Partido, dende os alcaldes ata ao secretario provincial”. E pediu que “expliquen como están desmontando a lei de dependencia, a tele-asistencia , a sanidade ou porque se pechan residencias?”. Ou porque se vai favorecer a ensinanza relixiosa?”.\nTamén aludiu ao recortes nos trens da provincia, como Remesala ou Gudiña ou mesmo o peche de paradores. E reclamou explicacións ao Goberno do Rajoy “porque se exclúen danos dos incendios na provincia, xa que advirte que o PP ”fixo unha lei para indemnizar a partir o 1 de xuño”, o que prexudica gravemente aos incendios ocorridos na provincia.\nDixo que a folla de ruta do PP presenta un sistema de “caridade e outro de negocio para os mais ricos, para que os mais ricos teñan unha educación e unha sanidade e unha dependencia e unha xustiza de elite”. Fidalgo alertou tamén do “deterioro da democracia e as conquista sociais”. E concluíu con que “a economía de Rajoy é un puro desastre”.\nArtigo anterior\tAfirman que as contas de Feijóo rebáixanse en 900 millóns de euros Artigo seguinte\tReclaman un pleno extraordinario para que comparezcan todos os conselleiros co fin de coñecer as súas liñas de actuacion


O CONCELLO DE CARRAL ENTREGA LIBROS DE MANUEL MARÍA E NEIRA VILAS AOS CENTROS ESCOLARES | Concello de Carral\nA Concellería de Cultura do Concello de Carral fará entrega de libros ao colexio Vicente Otero e ao Instituto de Carral.\nPor unha banda distribuiranse entre o alumnado de primaria 200 exemplares da obra de Xosé Neira Vilas “Espantallo amigo”. A finais do mes de abril poderán gozar da obra teatral inspirada neste conto a cargo da compañía Os Quinquilláns.\nA biblioteca do colexio Vicente Otero Valcárcel recibirá tamén un lote de libros de Manuel María, autor ao que se lle dedica este ano o Día das Letras Galegas.\nPola súa banda o IES de Carral recibirá tamén un lote de libros de Manuel María, co que o alumnado poderá profundar máis na vida e obra do autor chairego e que mantivo unha estreita relación con Carral.


Os 'Navy Seals' do continente xeado exercítanse en augas de Pedras Negras\n08 septiembre 2021 14:43 h.\nBrilat O Grove militares\nParte do continxente desprazado estes días ao Grove, este martes, durante a simulación dun desembarco nunha praia. GONZALO GARCÍA\nOs 13 militares da XXXV Campaña Antártica completan no Grove a súa formación náutica como paso previo a unha misión de tres meses nunha das zonas máis inhóspitas do planeta\nSon conscientes das enormes dificultades que lles agardan. Uns, os menos, porque xa as coñecen do ano pasado; outros, a maioría, porque llo contaron os seus compañeiros. Pero os 13 militares que levarán a cabo a XXXV Campaña Antártica comparten unha desbordante ilusión por afrontar un desafío profesional e persoal dificilmente igualable.\nDurante varias semanas viñeron adestrándose en diversas parcelas para superar os desafíos propios do continente xeado. E desde o pasado luns instalaron a súa base no Grove para exercitarse no apartado mariño.\nDurante unha semana, reciben formación sobre navegación e movemento, seguridade, regulamentos, marcas e sinais, montaxe e desmonte de embarcacións a motor, entrada e saída de praias, emprego do GPS, saltos á auga, rescate no mar, natación, uso de traxes de supervivencia...\nTodo iso coa colaboración dos Zapadores da Brilat, que lles facilitan toda a loxística.\nEste é, precisamente, un dos motivos polos que estes exercicios teñen como escenario o peirao de Pedras Negras. Durante décadas, o continxente formábase en augas de Cartaxena, pero as condicións eran absolutamente diferentes ás que se ían a atopar no Polo sur: augas moito máis cálidas, mar totalmente encalmado...\nFoi en 2014, grazas a que un comandante da Brilat propuxo probar no Grove, que os coordinadores da misión aceptaron o cambio e desde entón xa se converteu nunha tradición.\nDOUS DA BRILAT. Baixo o mando do comandante Víctor Mariño, esta campaña volverá contar con expertos en loxística, sanidade, medio ambiente, movemento e navegación, comunicacións, motores, instalacións e alimentación.\nPor uns días serán a elite do Exército, pero no canto de armas e explosivos, a súa munición será a intelixencia e a destreza.\nA Brilat terá unha dobre representación, pois ao sarxento primeiro David Lobato (que xa viaxou o ano pasado) súmaselle a brigada Abel Vidal, que se encargará dos motores xunto á tamén brigada Jorge Taboleiro.\nA súa tarefa consistirá en asegurar que os expertos poidan cumprir cos seus obxectivos nas condicións máis seguras posibles, atendendo especialmente a súa alimentación, movementos marítimos pola costa Antártica, desprazamentos en xeo, glaciares e a complexa orografía alí existente.\nO traslado á Antártida está previsto para mediados de decembro, coincidindo co verán austral, cando as temperaturas permitirán a vida humana nunha das zonas máis inhóspitas da Terra.\nAínda así, militares e científicos atoparanse con valores de entre os 0 e os 10 graos baixo cero, aínda que nalgunhas tormentas pode baixar ata os -25, con refachos de vento de 120 km/h.\nUnha veterana misión sobre un volcán activo\nA Campaña Antártica desenvólvese en Illa Decepción, que é a parte superior do volcán máis activo do continente xeado. A última erupción data de 1970, aínda que a do ano anterior chegou a destruír unha base chilena e outra británica.\nO Exército de Terra comezou a colaborar coa actividade científica en 1988, polo que agora mesmo é a misión no estranxeiro máis antiga.\nVíctor Mariño, Comandante: "Isto é unha experiencia digna de contar aos netos"\nCando un se presenta voluntario a unha misión así, ¿que referencias busca?\nEsta misión é moi coñecida e todos queremos ir porque é unha zona moi diferente ao coñecido. Así que os compañeiros vannos contando as experiencias que se viven alí.\n¿Cal será o seu papel?\nApoiar ao persoal científico, coñecer unha zona diferente, un clima singular...\n¿Que lle motivou para dar o paso?\nTodos os militares temos vocación de experimentar experiencias diferentes e visitar zonas que non son alcanzables a todo o mundo. Ademais, eu estou diplomado en Montaña e son do sur de España, co podereime conxugar as miñas dúas afeccións nunha soa misión.\n¿Cal será o principal desafío ao que se deberán enfrontar?\nO principal é o illamento, porque somos 30 persoas que debemos convivir catro meses a mil quilómetros do lugar poboado máis próximo. E despois facelo todo coa maior seguridade posible, para nós e para os científicos.\nUnha experiencia inesquecible...\nUnha experiencia incrible, sen dúbida. Para contarlla aos netos e a todo o mundo.\nDavid A. Lobato, Sarxento 1º (Instalacións): "Ata que non chegas alí non es consciente do que estás a vivir"\nDavid Lobato pertence ao Grupo Loxístico da Brilat e esta será a súa segunda experiencia na Antártida, onde se ocupará do mantemento das instalacións.\n¿Que sensacións tróuxose da súa anterior estancia?\nNon foi especialmente duro, porque nos adestramos para afrontar a peor situación posible. Foi unha experiencia xenial, porque por moito que vexas fotos ou cho conten, ata que non chegas alí e ves todo aquilo, non es realmente consciente do que vives.\nNunha contorna tan hostil, ¿complícase especialmente o seu labor?\né moi importante o mantemento preventivo, é dicir, revisar constantemente o desgaste das pezas e os malos tratos sufridos durante o inverno.\nComo veterano, ¿por que é o que máis lle preguntan?\nCada un pola súa parcela, as dificultades previstas...\nAbel Vidal, Brigada (Motores): "Esta misión é totalmente distinta ás de Afganistán, Bosnia ou Kósovo"\nA brigada Abel Vidal, da unidade de Zapadores da Brilat, estréase nesta misión para responsabilizarse dos motores.\n¿Cal será a súa principal función?\nQue funcionen perfectamente os grupos electrógenos, fóseos borda, carretillas elevadoras... todo o que leve un motor.\n¿Que é o que lle animou a apuntarse a esta misión?\nA exclusividade, porque aquí estamos só 13 persoas dunha chea de candidatos. E despois a aventura, totalmente diferente ao resto de misións. A maioría de nós estivemos en Afganistán, Bosnia, Kósovo... pero isto é totalmente distinto.\nAo ser novato nesta campaña, ¿que é o que máis lle inquieta?\nQue xurda un problema que non podamos solucionar nese momento. O hándicap é a distancia e a distancia, e temos que solucionalo da mellor forma posible.\nOs 'Navy Seals' do continente xeado exercítanse en augas de Pedras...


A través do Plan Provincial tamén se financian outros proxectos na vila\n09:32 do 22 de xuño de 2022\nA Deputación da Coruña inviste, a través do Plan Único, 75.002,85 euros para financiar o proxecto de reparación e mantemento da coñecida como ‘Casa do Peregrino’, situada no lugar de Río Vello no Concello de Arzúa.\nA actuación, que conta cun orzamento de 75.002,85 euros, ten o obxectivo de recuperala para volver a poñela en uso tras anos de abandono, dándolle un fin socio-cultural ligado ao Camiño de Santiago e evitando así que continúe o seu deterioro.\nOs traballos que se levarán a cabo consisten, fundamentalmente, na reparación de cubertas, carpinterías exteriores e interiores, acabado de interiores, pintado e instalación dunha rampla de acceso para facer accesible o local.\n300.000 EUROS DE INVESTIMENTO\nO Plan Único da Deputación da Coruña mobiliza 283.490,60 euros no Concello de Arzúa para financiar, ademais da reforma da ‘Casa do Peregrino’, outras tres obras no municipio relacionadas coa mellora da seguridade viaria.\nUn dos proxectos que se acometerá, cun orzamento de 48.400 euros, é a renovación do firme no camiño que vai de Cruce de Villantime a Vilar de Marroxo e o que vai de Seixas ó Pumar. En segundo lugar, destinaranse 89.526,76 euros para a mellora do viario no lugar de Fontenlas. Ademais, contémplase un investimento de 70.580,97 euros para ampliar a beirarrúa da marxe esquerda saíndo de Arzúa en dirección á parroquia de Lema, creando un itinerario peonil seguro de 2,40 metros de ancho e 150 metros de lonxitude, ao que se dotará de mobiliario urbano e zonas verdes.


Discrepancia - Luís Celeiro - Galiciae\n04 diciembre 2018 13:50 h.\nAs diferenzas enriquecen e fortalecen os desiguais puntos de vista, igual que as discrepancias enriquecen, fortalecen e sácanlle zume o diálogo e á negociación\nAs diferenzas enriquecen e fortalecen os desiguais puntos de vista, igual que as discrepancias enriquecen, fortalecen e sácanlle zume ao diálogo e á negociación. En política é fundamental a discrepancia, imprescindible para acadar acordos. Poida que por tal razón, aquelas persoas que queiran vivir da política sexan as máis interesadas en fabricar inimigos, discrepantes nas formas, opoñentes, adversarios e rivais capaces de, cando faga falta, dialogar, falar e acordar. Malo sexa!\nDisentir é bo, é necesario para debater, para contrastar puntos de vista, programas, opinións e, incluso, razóns. Como dixo José Saramago, é un dos dereitos que lle faltan á Declaración de Dereitos Humanos, a que determina que «a vontade do pobo é a base da autoridade do poder público». Esta vontade -engade- expresarase «mediante eleccións auténticas». Que lles parece, amigos lectores? E, que lles parecerá aos representantes dos distintos partidos políticos?\nOs dirixentes, para dar pasos firmes, é conveniente que anden cos pés na terra e asimilen que o credo que fan público diante dos electores sexa enteiramente o que profesan. Os políticos, segundo o parecer da Tía Manuela, deberían resolver as discrepancias e as diverxencias internas e, despois, escoitar moito máis, observar e, aínda que sexa en silencio, actuar e dar creto á verdade.


A magnitude da traxedia - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA magnitude da traxedia é unha novela en lingua catalá do escritor Quim Monzó, publicada en 1989 pola editorial Quaderns Crema co título orixinal de La magnitud de la tragèdia. Foi traducida ao galego por Manuel Cortés Tallón e publicado por Edicións Positivas en 1991. En 1989 recibiu o Premio de Novela da revista El Temps.\nRamon-Maria é un home viúvo que traballa como trompetista nun teatro de variedades. Unha noite, logo de cear cunha vedette compañeira de traballo, vai con ela á cama, pero está moi bébedo e non logra ter unha erección. Porén, conségueo ao cabo dunhas horas, e a erección acaba por ser permanente. Ao cabo duns días vai á consulta dun urólogo, e dinlle que ten unha doenza mortal, e que lle quedan sete semanas de vida.\nRamon-Maria vive coa filla da súa muller, Anna-Francesca, unha adolescente que quere adicarse ao teatro ou ser doutora. A relación entre eles é moi mala, e a pesar de compartir vivenda, non dialogan, chegando ela a desexar a morte del.\nUnha vez que é consciente de que lle queda pouco tempo de vida, procura aproveitar o tempo que lle queda. Adoptando diversos roles, sempre coa erección enriba. Xa cara ao final, decide que lle vai deixar uns bos cartos á súa fillastra, aínda que só sexa para que ela se sinta culpable.\nPola súa parte, Anna-Francesca está nunha fase de descubrir a propia sexualidade e sentimentos amorosos. Ten relacións cun profesor de latín do seu instituto que sae cunha amiga súa, e despois descobre que o profesor xa fora amante da súa nai e amigo do seu padrastro. Por outra banda, pensa en diversas formas para matar a Ramon-Maria sen que pareza un crime, ben cun envelenamento, ou ben simulando un accidente ou un suicidio.\nFinalmente, o día en que Ramon-Maria sabe que a súa fin está preto, ao lle saír sangue pola uretra ao exacular, vai falar con Anna-Francesca para explicarllo. Porén, antes de escoitarlle, ela dille que suba ao tellado a arranxar o depósito de auga. Ramon-Maria cae do tellado e morre, e as autoridades explícanlle a Anna-Francesca a enfermidade do seu padrastro. Ela comeza a facer plans de futuro na súa casa, pero aos poucos días recibe unha carta do banco explicándolle que ten que facer fronte a unha hipoteca.\nA obra desenvólvese en terceira persoa, cun narrador omnisciente, que coñece os sentimentos, desexos e pensamentos dos personaxes. Hai numerosas descricións de diversas accións, como as relacións sexuais.\nA trama ten lugar na cidade de Barcelona. Ramon-Maria e Anna-Francesca viven nunha casa nun barrio residencial, pero adoitan ir até o centro. Amais, Anna-Francesca vai de excursión a uns 100 km, a casa dun profesor nunha pequena vila da costa. O tempo da narración dura uns dous meses, e ten lugar entre marzo e maio de finais da década de 1980.\nAmais do galego, a obra foi traducida ao castelán, alemán, inglés, finés, francés hebreo, italiano, neerlandés, sueco e checo, entre outras.\nFicha na web de Quaderns Crema (en catalán).\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=A_magnitude_da_traxedia&oldid=5154562»\nA última edición desta páxina foi o 21 de maio de 2019 ás 17:35.


Concello >> Corporación municipal >> O alcalde\nO Alcalde, órgano unipersonal necesario da organización municipal, caracterizase por ser o Presidente da Corporación, o máximo representante do Municipio e o Xefe da Administración Municipal. É un órgano básico da organización municipal.\nO Alcalde resulta elexido, por e entre os Concellales, na mesma sesión de constitución do Axuntamento. En canto o procedimento de elección o artígo 196 da LOREG establece en primero lugar que para ser candidato é necesario encabezar algunha das listas electorales. Se ningún dos candidatos obten a maioría absoluta dos Concellales, proclamase Alcalde a aquel Concellal que encabezara a lista máis votada; en caso de empate, resuelvese por sorteo.\nUnha vez proclamado e aa mesma sesión, a primera obligación do Alcalde antes de comenzar o ejercicio das súas funcións, é xurar ou prometer o cargo ante o Axuntamento Pleno.\nOs principales cometidos do Alcalde son presidir aa Corporación, representar ó Municipio e ostentar a Xefatura da Administración Municipal. Pero tanto o artígo 21 da LBRL (ampliado pola Lei 11/1999, de 21 de abril, consecuencia do Pacto Local, y pola Lei 57/2003, de 16 de diciembre, de Medidas para a Modernización do Goberno Local), ó que completa o artígo 24 do TRRL (non básico), e aínda máis, o artígo 41 do ROF, establecen unha detallada relación de atribucións. Estas relacións non teñen carácter cerrado nin exhaustivo xa que todas elas cerranse con unha dobre cláusula residual: tamén competen o Alcalde aquelas outras que expresamente lle confiran as Leis estatales ou autonómicas, ou aquelas atribuidas ó Concello sen determinar o órgano competente, quedando así configurada esta figura con un claro matiz presidencialista. Así o reconoñeceu a STS de 10 de noviembre de 1992.\nPodemos clasificar estas competencias nos seguintes términos:\nComo Presidente da Corporación, debe convocar e presidir as sesions dos órganos colexiados, dirimir os empates co seu voto de calidade e comunicar á Administración do Estado e da Comunidade Autónoma, en tiempo e forma, os actos e Acuerdos municipales.\nComo representante do Concello non se limita a unha función protocolaria, senon que alcanza á manifestación frente a terceiros da vontade do Concello e, polo tanto, do Municipio.\nComo Xefe da Administración Municipal as facultades son varias e notables:\nDirectivas, tanto do goberno e a administración municipales como das obras e servicios, que debe ademáis inspeccionar e impulsar.\nDe policía, non só como Xefe da Policía Municipal, senon tamén ó sancionar as faltas de desobediencia a súa Autoridade ou a infracción de Ordenanzas, e ó ser e competente para o outorgamento de licencias.\nNormativas, como é o dictar Bandos.\nFinancieiras, ó desarrollar a xestión económica, dispoñer gastos, ordenar pagos, rendir contas e concertar operacións de crédito, e contratar obras e servicios; todo elo, dentro do límite da súa competencia.\nEn materia de persoal, como Xefe superior de toda a plantilla.\nEn situacións de urxencia, nas que debe exercitar accións xudiciales e administrativas ou adoptar persoalmente e baixo a súa responsabilidade as medidas necesarias en casos de catástrofe ou infortunios públicos ou grave risco dos mesmos.\nXeralmente, as decisións do Alcalde adoptarán a forma de Decretos ou Resolucións, as cales serán recollidas en Libros coas mesmas esixencias que os Libros que recollen as Actas das sesións dos órganos colexiados da Corporación


Visitas guiadas ás Ruínas de San Domingos - Zoompontevedra\n14out12:00Visitas guiadas ás Ruínas de San DomingosMUSEO DE PONTEVEDRA12:00 Ruínas de San Domingos, PontevedraEvento tipo:Outras\nAs Ruínas de San Domingos constitúen un dos recintos monumentais máis destacados da cidade de Pontevedra. As súas pedras fálannos dun dos momentos máis apaixonantes na historia da cidade, onde as ordes mendicantes, como\nDe martes a sábados: de 10:00 a 14:00 horas e de 16:00 a 19:30 horas\nDomingos e festivos: de 11:00 a 14:00 horas\nTodos os xoves ás 12:00 horas\nNon é necesaria inscrición pero as prazas son limitadas en función dos protocolos sanitarios de cada momento.\nVISITAS GUIADAS NOS EDIFICIOS SARMIENTO E CASTELAO\nDurante os meses de verán o Museo de Pontevedra intensifica as visitas guiadas ás exposicións permanentes que albergan os edificios Sarmiento e Castelao e coas que pretenden ofrecerlle ao público a oportunidade de achegarse ás súas coleccións.\nO percorrido, duns 50 minutos de duración, inclúe explicacións sobre o Tesouro de Caldas, a Virxe Branca, a xeración doente, a louza de Sargadelos, os renovadores e Castelao.\nDe martes a venres ás 12:00 e ás 18:00 horas\nDomingos ás 12:00 horas