A Xunta de Galicia apoia a participación das persoas maiores en accións formativas en prol dunha madurez activa e saudable — Xornal21\nA Xunta de Galicia apoia a participación das persoas maiores en accións formativas en prol dunha madurez activa e saudable\nO conselleiro de Política Social, José Manuel Rey Varela, participou hoxe en Santiago na cerimonia de clausura do curso das Aulas da Terceira Idade de Galicia (Ategal).\nO conselleiro de Política Social, José Manuel Rey Varela, participou hoxe no acto de clausura do curso 2017-2018 das Aulas da Terceira Idade de Galicia (Ategal), que tivo lugar no Colexio Maior San Agustín na capital galega. A directora xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade, Fabiola García Martínez, tamén asistiu a este evento co que se puxo o punto e final a unha nova edición do programa formativo que desenvolve esta entidade de iniciativa social.\nNa súa intervención, o conselleiro felicitou a Ategal polo seu compromiso coa formación non regrada das persoas maiores, que lles permite “gozar dunha madurez activa, favorece a participación e fomenta un ocio proveitosos mediante a educación”. Nesta liña, destacou a colaboración que mantén a Administración autonómica con esta entidade con 40 anos de historia e pioneira na formación de persoas adultas, e que fai posible o desenvolvemento dunha ampla programación nas nove sedes que Ategal ten en Santiago de Compostela, A Coruña, Vigo, Ferrol, Ourense, Lugo, Padrón, Monterroso e Vilalba. De feito, no presente exercicio de 2018 Política Social incrementou nun 5% a contía da achega económica a esta entidade, ata situala nos 82.000 euros anuais.\nA Administración autonómica incrementa este ano nun 5% a colaboración económica con Ategal para o desenvolvemento das súas actividades e cursos\nAdemais, Rey Varela subliñou que a programación de Ategal “contribúe a que as persoas de 50 anos ou máis sexan activas, fomenta as relacións interpersoais, potencia o desenvolvemento de capacidades e aptitudes e pon en valor o talento sénior”. Deste xeito, sinalou que os valores e actividade desta organización se encadran nos obxectivos que procura a Estratexia Galega de Envellecemento Activo que está a desenvolver a Xunta e as entidades do terceiro sector e que se fundamenta en catro eixos básicos: o emprego; a participación na sociedade; a vida independente, activa e segura; e a non discriminación e a igualdade de oportunidades.\nPor último, o titular de Política Social resaltou que Galicia ten un “especial respecto polas persoas maiores, as cales ocupan un lugar principal na nosa cultura e tradición, así como nas nosas familias e na nosa sociedade”. E, ao fío disto, fixo un chamamento aos maiores instándoos a que aproveiten as oportunidades que hoxe en día teñen para participar activamente na sociedade, o que “é fundamental para gozar destes anos con calidade de vida, benestar e saúde”.


Sobre as contas da Seguridade Social - Blog de Celso Delgado\nHome Unlabelled Sobre as contas da Seguridade Social\nSobre as contas da Seguridade Social\nConsidero importante constatar dentro dos datos de liquidación presupuestaria hoxe divulgados, os que afectan á Administración da Seguridade Social, que rexistrou ao peche provisional do exercicio de 2012 e en términos de contabilidade nacional un déficit de 10.131 millóns de euros, o que equivale ao 0,96% do Produto Interior Bruto, fronte ao equilibrio previsto inicialmente.\nDo déficit global da Seguridade Social, ao Sistema -Mutuas de AT e EP e Entidades Xestoras e Servizos Comúns- correspóndelle un déficit do 0,85% do PIB, ao Servizo Público de Emprego Estatal o 0,02% do PIB e ao Fondo de Garantía Salarial un déficit do 0,09% do PIB\nA recadación por cotizacions sociais ascendeu a 101.106,03 millóns de euros, o que representa unha disminución de 3,99 puntos porcentuais respecto ao mesmo periodo do ano anterior, consecuencia do descenso da cotización de ocupados nun 4,82%, e o aumento da cotización de desempregados que rexistra un subida do 3,65%.\nEn conxunto, a Seguridade Social tiña previsto ingresar neste exercicio un total de 106.322,96 millóns de euros en concepto de cotizacions sociais. Desta forma, os ingresos por cotizaciones representan o 95,09 do previsto para todo 2012.\nAs prestacións económicas a familias e institucións totalizaron 114.932,08 millóns de euros, cifra que representa un 92,38% do gasto total realizado no sistema de Seguridade Social. A maior partida, 111.745,65 millóns de euros corresponde a pensións e prestaciones contributivas, cun crecemento interanual do 2,82%.\nDentro das prestaciones contributivas, ás pensións (invalidez, xubilación, viudedade, orfandade e en favor de familiares) destináronse 103.514,70 millóns de euros, un 4,00% superior á do ano pasado. As prestaciones por maternidade, paternidade e risco durante o embarazo eleváronse ata os 2.264,43 millóns de euros, o que representa un decremento interanual do 3,71%. En Incapacidade Temporal o gasto realizado alcanza un importe de 5.450,79 millóns de euros, o que supón un significativo descenso respecto ao exercicio anterior do 12,66%.\nAo peche provisional as pensións e prestaciones non contributivas presentan un decremento interanual do 7,53%, alcanzando un importe de 3.180,92 millóns de euros, dedicándose a pensións non contributivas 1.987,84 millóns e a prestaciones familiares 990,54 millóns de euros, aínda que é necesario indicar, que se recoñeceron obrigacións de carácter non presupostario nestes conceptos por importe de 160 e 327 millóns de euros, respectivamente.\nEstes datos poñen de relevo a importancia de seguir traballando no obxectivo de recuperar a estabilidade presupostaria na Seguridade Social e afrontar con solidez o seu futuro nun contexto dunha contorna de crise e axustes sen precedentes.\nNeste primeiro ano e desde o Goberno de Rajoy estanse tomando decisións moi importantes para o sostemento do noso sistema de pensións no futuro, probablemente as máis importantes que se tomaron nos últimos tempos e estanse respectando escrupulosamente os dereitos adquiridos polos pensionistas.\nNo Partido Popular reafirmamos pois o noso compromiso fundamental cun sistema público de Seguridade Social, e facémolo ademais en estrito cumprimento do Pacto de Toledo, respondendo a un principio de estabilidade e de tranquilidade dos nosos pensionistas ante conxunturas adversas.\nSobre as contas da Seguridade Social Reviewed by Celso Delgado on miércoles, marzo 06, 2013 Rating: 5


“E como dise que lle foi ‘Toro’?”\n“E como dise que lle foi ‘Toro’?”\nRedacción | Sábado, 1 de Xuño de 2019, 09:55\nARCHIVADO EN | gabriel fernandez toro fernandez Celta Celta de Vigo Fútbol\nDesde que se concretou a súa fichaxe polo Celta de Vigo, Gabriel Fernández encadeou luces, sombras e un escabroso problema extradeportivo durante a súa cesión en Peñarol.\nA primeira pedra do Celta de Vigo 2019-2020 xa está posta, tanto se gusta a Escribá coma se non. Gabriel ‘Toro’ Fernández chegará a Vigo para ser o acompañante de Iago Aspas no ataque celeste, tendo en conta que o ciclo de Maxi Gómez en Balaidos parece pechado. A súa fichaxe é anterior á chegada do técnico valenciano. De feito, é anterior mesmo a Cardoso e Mohamed, xa que o do charrúa foi unha contratación de cocción lenta, aínda que a súa oficialidade chegou en xaneiro. Desde entón, estivo a préstamo en Peñarol para non cortar a súa progresión. Pero a menos dun mes para que conclúa a súa etapa en Montevideo, é hora de facer un repaso á súa cesión no club carboeiro.\nLUCES: UN NOVO TROFEO\nCon 25 anos cumpridos fai menos dun mes, o ‘Toro’ está listo para dar o salto ao vello continente. Como xa descubrimos en xaneiro, Fernández responde o perfil do nove uruguaio con garra, corpulento e de definición precisa. A diferenza do seu homólogo de Paysandú, Fernández non destaca por ser un gran rematador, senón que a técnica e a súa facilidade para o desmarque son as súas principais virtudes, ademais dunha condución que, sen ser rápida, si consegue deixar atrás aos rivais.\nDesde que se renovase o campionato uruguaio o pasado febreiro, Gabriel Fernández anotou 4 goles en 11 partidos, ademais dunha asistencia. O dianteiro é un alicerce fundamental nun Peñarol que, a falta dunha xornada, xa é campión do Torneo Apertura. Así, o ‘Toro’ suma a súa quinta copa cos carboeiros, aínda que nesta liga as lesións priváronlle de ter unha maior presenza no equipo, xa que lle tiveron tres partidos no dique seco.\nCon todo, o seu principal borrón foi non poder alcanzar o obxectivo de pasar á seguinte fase da Copa Liberadores. Aínda que Peñarol igualou a puntos con Flamengo e Liga de Quito, que como o cadro montevideano sumaron 10 puntos, a diferenza de goles deixou aos aurinegros en terceiro lugar, privándolles pasar á fase eliminatoria e mandándolles á Copa Suramericana, onde se eliminaron a Deportivo Cali en dezaseisavos de final.\nAdemais, esta non foi unha boa Liberadores para o ‘Toro’, ao que as lesións lle privaron de estar ao seu mellor nivel, xogando só dous partidos como titular, perdéndose outros dous, incluída a histórica vitoria en Maracaná por lesión, e entrando como refresco noutras dúas ocasións. Non conseguiu festexar nin un só gol na cita continental.\nDoutra banda, a priori para o Celta a fichaxe xa chega amortizado no aspecto económico. Os vigueses desembolsaron 3,5 millóns de euros na súa fichaxe, cando o seu prezo de mercado por aquel entón roldaba o medio millón. Agora, só cinco meses despois, o dianteiro vale xa 3 millóns de euros, polo que, tal e como está o mercado, o Celta ten moitas posibilidades de sacarlle un bo rendemento se o que pretende é facer negocio co suramericano.\nA pesar do seu nivel na cancha, a chegada de Gabriel Fernández non está exenta de polémica. O charrúa está inmerso nun complicado litixio que podería mesmo poñer en perigo o seu desembarco en España. Sobre el pesa unha imputación por atropelo, ocorrido en decembro pasado e que evidentemente é un dos condicionantes que afectaron ao seu rendemento deportivo.\nAínda que a causa atópase aínda en proceso, ao estar imputado Fernández necesita o visto e prace do xuíz para abandonar o país cada vez que o seu equipo xoga fóra de Uruguai. De feito, esa investigación privoulle de participar na ida da eliminatoria ante Deportivo Cali, xa que a retirada do pasaporte impediulle viaxar a Colombia para xogar o partido, algo que si puidera facer con anterioridade. Do mesmo xeito, tampouco pode conducir vehículos de motor e ten toque de queda.\nCon todo, este proceso en principio non interferirá na súa chegada a Vigo, xa que a sanción concluirá, a priori, antes de que o Celta de Vigo empece a pretemporada, polo que a súa presenza para entón é case segura. “A xente do Celta está ao tanto de todo, a comunicación con eles é periódica. Eu son optimista e creo que a situación se vai resolver ben pronto de maneira definitiva. Non vai haber ningún inconveniente para que xogue no Celta”, afirmou hai uns días o representante do nove.\nOutra cousa será se a sentenza final carrexa anos de cárcere, algo que podería apartar ao xogador non só do Celta senón do fútbol profesional durante un longo período. Á xustiza, a diferenza dos defensores, non lla pode regatear. Nin sequera o ‘Toro’.


O Día Mudial da Asistencia Humanitaria homenaxea este ano o traballo da muller nos países en conflito. | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 18/08/2019 17:21\nExpoñen a súa vida para dar axuda a quen o máis o necesita. Nos últimos anos o número de traballadores humanitarios falecidos aumentou. Só en 2017 morreron 139, vítimas de guerras e conflitos en distintos países. O Día Mundial da Asitencia Humanitaria é unha data fixada pola ONU para honrar o seu traballo.\n"É necesario para facer visible xa non só o traballo que facemos alí senón a situación á que lle prestamos asistencia. Facer visible a situación desa poboación", di Ruth Conde, enfermeira e membro de MSF.\nEste 19 de agosto o recoñecemento céntrase no traballo das mulleres que, coma Ruth, levan axuda humanitarias a zonas en conflito. "Sempre que te decides a traballar, a dedicar parte da túa vida profesional á asistencia humanitaria sabes que hai un certo grao de risco, aínda que as organizacións como no meu caso Médicos Sen Fronteiras toman medidas en canto á seguridade, sempre existe ese risco. A diferenza é que nós eliximos quedar, asumir ese risco como noso", afirma Ruth Conde, enfermeira e membro de MSF.\nÉ, pois, o día dos heroes anónimos e unha data para tomar consciencia do que pasa ao noso arredor.


‘Grandville’, o Imperio británico convertido en colonia | BiosBardia\n@cequelinhos / 29 Outubro 2019\nViñeta de ‘Grandville’.\nBryan Talbot (Wigan, Reino Unido, 1952) publicou os seus primeiros cómics a finais dos anos 70 do pasado século. Comezaba así unha carreira marcada por unha peculiar ollada política unida a unha forte vontade de manter a independencia creativa, o que non lle impediu colaborar con algunhas das publicacións máis populares das illas británicas (2000AD) ou mesmo con grandes compañías do cómic norteamericano coma DC Comics. Non obstante, o seu prestixio actual débese principalmente a títulos da súa creación coma The adventures of Luther Arkwright (1978-1989) e a súa secuela Heart of the Empire (1999), The tale of one bad rat (1995) ou, máis recentemente, colaboracións coa súa esposa Mary M. Talbot como Dotter of her father’s eyes (2012) e The red virgin and the vision of Utopia (2016). En 2009 vía a luz o primeiro volume do que, ata a data, é o seu gran proxecto en solitario neste século, Grandville, unha serie detectivesca ambientada nun escenario steampunk e que transcorre principalmente na cidade de París, denominada aquí Grandville.\n‘Grandville’, cómic de Bryan Talbot.\nNa escena inicial do primeiro volume da serie, o inspector LeBrock de Scotland Yard e o seu axudante, o detective Roderick Ratzi, visitan a casa na que foi achado morto un diplomático británico. Analizando a escena do crime co método dedutivo xenuinamente holmesiano, LeBrock desbota axiña a tese do suicidio e infire que se trata dun asasinato, o que dará lugar á investigación que desencadeará toda a trama posterior. Na primeira aparición dos protagonistas, Talbot usa como modelo obvio a parella máis célebre da novela de detectives, Sherlock Holmes e John Watson, mais a medida que o relato avanza descubrimos que ambos personaxes se afastan dos seus referentes. Fronte á caracterización eminentemente intelectual de Holmes e a súa sobriedade británica, LeBrock é forte e violento ademais de sexualmente activo. O seu compañeiro Ratzi tampouco se limita ao papel de asombrada testemuña dos descubrimentos de LeBrock; pola contra, compórtase coma un “home” de acción en varios lances. “Home” vai entre aspas porque Ratzi non é un humano senón un rato; LeBrock é un teixugo. Os personaxes de Grandville son animais antropomorfos, no que supón unha homenaxe confesa de Talbot ao ilustrador francés Jean Ignace Isidore Gérard, que asinaba as súas obras baixo o pseudónimo J.J. Grandville. Grandville revélase así coma un texto hipercodificado, que se asenta sobre unha morea de referencias que nos máis dos casos aparecen alegremente subvertidas. Talbot establece un diálogo contraditorio co lector, agasallándoo coa gratificante presenza de referentes recoñecibles que despois deforma ao seu antollo.\nFalabamos da ambientación steampunk. Efectivamente, malia transcorrer no tempo actual, a paisaxe que Talbot debuxa podería corresponderse coa Inglaterra vitoriana ou a Francia do fin de siècle, mais mesturado con enxeños de aspecto retrofuturista coma autómatas, artefactos voadores ou sistemas de comunicación equivalentes ao teléfono móbil actual. O feito de elixir París coma escenario central constitúe un novo e notable desvío, xa que o quilómetro cero da mitoloxía steampunk é Londres. Máis interesante aínda é a descrición xeopolítica do espazo no que transcorre a acción. Na ucronía imaxinada por Talbot, o Reino Unido perdeu as Guerras Napoleónicas a principios do século XIX e pasou a ser unha colonia francesa despois de que a familia real británica coñecese de primeira man o invento máis célebre de Joseph-Ignace Guillotin. Tras un longo tempo de dominación, xurdirían movementos de desobediencia civil e terrorismo anarquista que levaría á recuperación da independencia vinte anos antes do momento no que transcorre a acción. Talbot mostra como os franceses tratan con desprezo e condescendencia os habitantes da agora chamada República Socialista de Bretaña. Non só iso, nunha estación ferroviaria dunha pequena vila inglesa Ratzi escoita a dous veciños falar. “Que é esa estraña xerga que falan eses paisanos?”, pregunta. “Ten un sotaque moi pavero”. “Nunca o oíra antes?”, responde LeBrock. “Aínda se fala nalgunhas comunidades rurais. É inglés”. Xa que logo, Ratzi e LeBrock, os ingleses en xeral, falan en francés, a lingua do imperio.\nNa paisaxe ucrónica que Talbot debuxa, os británicos son presentados coma vítimas dunha política colonial comparable á que eles mesmos promoveron no mundo que coñecemos. A lingua inglesa, a día de hoxe a maior ferramenta de penetración cultural do mundo anglosaxón, é en Grandville unha linguaxe minorizada e connotada pexorativamente que sobrevive só no rural. A alguén lle resulta familiar? Conscientemente ou non, o lector británico que se indigne perante o imperialismo francés do cómic está a cuestionar o pasado histórico do seu país no mundo real. A ollada punzante de Talbot sitúa os seus compatriotas diante dun espello incómodo no que, se callar, tamén deberían ollarse os que hoxe pretenden branquear imperios máis próximos.\nO primeiro volume de Grandville conclúe coa revelación dunha conspiración política a mans de representantes do poder económico e mediático francés, que pretende crear un inimigo exterior, a súa ex-colonia, para que o imperio recupere o seu grandeur. Non parece que nos afastásemos moito da nosa realidade. Asumindo ademais que este imperio francés é un reflexo deformado da propia Gran Bretaña, non é difícil interpretar o discurso de Talbot como unha crítica á nostalxia imperial británica e, en termos contemporáneos, a certas formas de chauvinismo relacionadas con aquela. Este primeiro volume da serie foi publicado en 2009, o ano no que o UKIP de Nigel Farage irrompeu no Parlamento europeo como segunda forza británica. Talbot foi quen de ventar o ascenso da ultradereita británica e de relacionalo co país veciño. Non é casualidade que en Grandville o presidente francés sexa un coello que se chama Jean Marie. Lapin (“coello” en francés).\nVelaí outro dos grandes acertos da serie. Malia as súas evidentes intencións políticas, Talbot renuncia a tomarse demasiado en serio e deixa espazo para a pura intriga policial e tamén para o humor, un humor espiñento que en ocasións vai dirixido contra brancos insospeitados. Por exemplo, cando LeBrock e Ratzi interrogan unha testemuña do seu caso, un fox-terrier branco que responde ao nome de Milou e que atopan nun fumadeiro de opio. “Estou no Loto Azul?”, pregunta o can cando esperta. “Estaba nun sitio cálido… Creo que no Congo”. As chiscadelas a conta das aventuras de Tintín sucédense, un Tintín ao que Milou se refire como o “doughface” (“cara de bola” ou “cara de pan”), que é como os animais chaman os humanos, o chanzo máis baixo da escala social, a escoura.\nA día de hoxe, Talbot considera o ciclo de Grandville pechado. Entre 2009 e 2017 apareceron cinco volumes que responderon a unhas claves semellantes ás que vimos de expoñer: intriga criminal, acción, metáfora política e humor. Aínda que o autor lle foi concedendo cada vez máis espazo ao destino dos personaxes e menos á elucubración sociopolítica, a sutil complexidade da serie e o seu atinado comentario da actualidade dentro dunha ficción de imaxinación desbordante, confirman a Talbot coma un dos máis lúcidos superviventes do cómic británico.\nViñeta de ‘Grandville’\n29 Outubro 2019 in Críticas, Libros de inverno. Etiquetas:bryan talbot, cómic, grandville, steampunk\n← Vixencia do Napoleón que Tólstoi non soubo interpretar\nCunqueiro e o misterio Mc Calvert →


Cerceta albela - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Anas querquedula")\nEspecie: A. querquedula\nA cerceta albela ou cerceta do estío (Anas querquedula) e unha anátida de tamaño pequeno que habita na maior parte de Europa e oeste de Asia. É estritamente migratoria e desprázase no inverno a África, onde poden xuntarse bandos de moitos individuos. É unha das aves incluídas no "Acordo de conservación das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia" AEWA.\nO corpo mide de 37 a 41 cm ó longo. As alas miden nos machos de 18,7 a 21,1 cm, e nas femias entre 18,2 e 19,6 cm. O peteiro mide de 3,5 a 4,5 cm. Os machos pesan de 250 a 600 g, mentres que as femias non pasan dos 550. Coa plumaxe invernal é fácil de confundir con outras especies do xénero Anas. As femias diferénciase das femias doutras especies semellantes polo debuxo da cabeza: na parte superior ten unha "pucha" de cor castaña escura, unha faixa máis escura cá cor de fondo da plumaxe e visible sobre dos ollos e as meixelas son tamén algo máis escuros có resto da cabeza. A plumaxe do macho na época de aparellamento é moi característica: unha faixa branca en forma de arco vaille dos ollos á caluga, o resto da cabeza e de cor castaña avermellada. O lombo e o peito teñen un fondo gris cheo de pencas castañas. Os costados son brancos cubertos de liñas finas grises. Plumas longas en forma de lanceta de cor branca e negra cáenlle dos "ombreiros" sobre do lombo. Ó voar son visibles nos dous sexos as plumas interiores de cor gris abrancazada e o espello de cor azul pálido. O bico e as patas son grises.\nEstá espallada pola zona paleártica: vive en case todo o leste de Europa e, esporadicamente, aparece no oeste e en Europa central. En Escandinavia atópase ó redor do mar Báltico. Ó leste aparece nunha faixa ancha que chega ata a illa de Sakhalin. Pasa o inverno en África, o norte da India e o sueste de Asia.\nCrían nas beiras cubertas de herba de estanques, lagos pouco fondos e zonas pantanosas. No inverno viven a carón de lagos e zonas de cheas.\nO niño, en forma de cunca e cuberto de herbas e penuxe, está construído entre a vexetación mesta á beira da auga. A femia pon de oito a once ovos de cor beixe que incuba de 21 a 23 días. Os polos están preparados para o voo ó cumpriren entre os 35 a 42 días de idade.\nComen insectos, crustáceos, sementes e plantas acuáticas. En xeral, prefiren alimentarse de animais, que son capturados na tona da auga ou poucos centímetros por debaixo. Capturan o alimento nadando co pescozo estricado e a cabeza parcialmente dentro da auga.\nO seu nome no francés falado na Camarga é cacharel, palabra que deu orixe á marca rexistrada homónima, creada en 1962 por Jean Bousquet.\n↑ BirdLife International (2012). "Anas querquedula". Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2 (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Consultado o 26 November 2013.\n↑ Diccionario das ciencias da natureza e da saúde, A Coruña, Deputación da Coruña, 2000\nVídeos da ceceta albela\nVídeos da cerceta albela na Internet Bird Collection\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Cerceta_albela&oldid=5678213"


“Cultura entre rúas” na Semana Santa ao Vivo | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\n02 de Abril, 2009 - 12:00 h. | Publicada por Radio Allariz\nA Semana Santa ao Vivo é unha proposta cultural de lecer nacida no ano 2000 por iniciativa do Concello de Allariz motivada pola gran presencia de turistas durante esas datas. Un perfil de visitantes que podían ser susceptibles de demandar algo máis á oferta estándar que a vila posúe noutras datas do ano. Esta iniciativa, co seu slogan “cultura entre rúas”,\nO Casco Histórico, un marco escénico ideal para o obxectivo que se pretendía, sitúa o proxecto inicial que abrangue sobre todo música. Tres grupos musicais recorrerán as rúas alaricanas de xeito que os turistas e tamén os veciños poidan, sen apenas esforzo, escoitar distintas bandas de diversos estilos musicais co só pasear polas rúas do casco.\nNestes nove anos que contemplan o formato, por Allariz teñen actuado un grande abano de artistas nos xéneros musicais clásico, pop, folk, jazz, worlmusic, étnico, blues, etc...\nOs turistas deléitanse con boa música, con ese concepto de “música de rúa” pero con “músicos de estudo”. Sen palco, sen parafernalias, tocando en acústico ou con moi pouca amplificación.\nAs actuacións son matutinas, das 12.00 ás 14.00 h e vespertinas, das 18.00 ás 20.00 h sempre que non coincida con rituais relixiosos que se respectan íntegros.\nEste ano acudirán os grupos Manu e Silvia con música galega e española en estilo pop e folk, Kamu con música clásica tradicional galega e do leste e Willy & Franki con música cubana tradicional e moderna.\nOs grupos estarán asentados na Praza Maior, rúa Entrecercas, Praza do Eiró, Praza dos Mesóns e Santo Estevo. Se o tempo non acompaña os músicos reubicaranse en espacios alternativos como A Praza de Abastos, Baixo da Casa do Concello, Baixo Museo do Xoguete e Fogar dos Maiores.\nO xoves 9 ás 20:30h, A casa de Cutlura acollerá o concerto Vai de Camiño con Joaquín Lera e Lucía Pérez.\nTamén haberá propostas musicais en locais hostelerios como no Café Cultural Roi Xordo onde actuará Mr Whiz o xoves ás 24:00h e Pablo Bicho Quinteto o sábado 11 ás 24:00h.\nA programación deste ano inclúe, ademáis, dúas novidades interesantes. O venres día 9 ás 23:30h haberá un concerto no que actuará Rodríguez Fixel Bello- Bossa Trio. Unha nova proposta que ampliará as posibilidades para gozar da Semana Santa en Allariz.\nEste ano presentarase outra nova iniciativa cultural. Allariz acollerá a primeira edición do Mercadiño do Libro. A rúa Entrecercas e a Praza do Eiró será o escenario no que os libreiros e editoriais galegas e portuguesas colocarán os seus stands durante o xoves, venres, sábado e domingo.\nMúsica e literatura centrarán a programación cultural da Semana Santa ao Vivo, compaxinada coa actividade relixiosa tradicional nestas datas.


Afouteza no teimudo sapoconcho\nXosé Castro Ratón | viernes, 29 de diciembre de 2017, 23:47\nAs ondiñas que veñen e van, impulsadas polos seareiros do Celta de Vigo na súa navegación pola rede de internet converteron á expresión “afouteza” na palabra do ano dentro da elección promovida polo Portal das Palabras, o proxecto web para a modernización e divulgación do léxico galego da Real Academia Galega e a Fundación Barrié. Nesa competición, a xeito dunha liga deportiva, ficaron detrás outros sete termos que representan un xeito de forza informativa, sobre a que se centrou boa parte dos asuntos que encheron titulares e texto nos medios de comunicación. Á par do seu valor engadido no referente ao punto de vista lingüístico, representan atributos por si.\nAsí,afouteza é a disposición de quen actúa sen temor ás dificultades ou perigos; expresa tamén, seguridade que demostra unha persoa en si mesma. Iso que dicía moi ben o lema europeo do club vigués de fútbol: Ensinémoslle ao mundo o significado da afouteza. Mesmo que non pasase do desafío á realidade do éxito deportivo. Tanto ten, serviu para darlle pulo a unha expresión de orgullo e confianza na capacidade propia; unha metáfora extensíbel á calidade cívica da xente. En todo caso, unha virtude indiscutíbel que se reforza coa calidade de “teimudo”; isto é, a característica da persoa que porfía nas súas ideas ou actitude. Mesmo sabendo que se equivoca.\nPorén, a casualidade dunha fortuíta intervención televisiva fixo que collese forza outra palabra atípica, clasificada en terceiro lugar neste singular concurso aberto ás e aos usuarios das redes sociais: Sapoconcho. Verba, esta última, propia do mundo da bioloxía que nos fala dese “réptil, da orde dos quelonios, mariño e terrestre, que presenta as extremidades curtas, un caparazón que protexe o corpo e un bico cómeo sen dentes”. Pode amosar a variante común, riscada ou verde. Para o común das persoas é, simplemente, unha tartaruga pequena ou tartaruga de auga.\nCertamente, é un animal prodixioso na súa capacidade biolóxica. Aínda que afastado do hábitat natural e da fauna propia; ben pode simbolizar os atributos de afouteza polo seu valor e capacidade de ocupar espazos e reproducir a especie; e, a súa vez, pola teimosía que caracteriza unha vida das máis longas coñecidas de entre todos os animais. Poda que fose esa apreciación, sen descartar o aspecto de sonoridade da palabra en si, o que levase a súa escolla. Velaí unha alegoría da afouteza, no teimudo sapoconcho.


GNOMEApps2: as aplicacións do círculo da comunidade GNOME | Desde Linux\nInstalación de Linux Post | 17/09/2021 06:00 | Actualizado a 17/09/2021 11:26 | aplicacións, GNU / Linux\nContinuando o noso serie de 3 elementos sobre "Aplicacións da comunidade de GNOME", hoxe publicamos o segunda parte «(GNOMEAplicacións2) » Do mesmo. Para facelo, continúe coa exploración do amplo e crecente catálogo de aplicacións libres e abertas desenvolvido polo "Comunidade GNOME", no seu novo sitio web Aplicacións para GNOME.\nPara aqueles interesados en explorar o noso anterior e o primeiro publicación relacionada co tema e outros máis similares, podes facer clic nas seguintes ligazóns despois de rematar de ler esta publicación:\nE para obter máis información oficial faga clic en Aplicacións creadas polo «Comunidade KDE» e «Comunidade XFCE».\n1 GNOMEApps2: Aplicacións Circle\n1.1 Aplicacións Circle - Aplicacións que amplían o ecosistema GNOME\n1.1.1 Primeiro 10\nGNOMEApps2: Aplicacións Circle\nAplicacións Circle - Aplicacións que amplían o ecosistema GNOME\nNesta zona de Aplicacións de círculo, o "Comunidade GNOME" desenvolveuse oficialmente Aplicacións 33 dos cales mencionaremos e comentaremos brevemente os 10 primeiros e só mencionaremos os 23 restantes:\napóstrofo: Un editor de Markdown elegante e sen distraccións que facilita o foco nas tarefas que se realizan nel. Grazas á súa interface de usuario adaptada á comodidade de escribir, un modo sen distraccións e temas escuros, claros e sepia.\nAutenticador: Un xerador de código de autenticación de dous factores. Ademais, ten soporte para métodos baseados no tempo, baseados en contadores ou Steam e soporte para algoritmos SHA-1 / SHA-256 / SHA-512.\nPegada: Utilidade de software que permite escoitar diferentes sons no escritorio. Para conseguir que os usuarios melloren o foco e aumenten a súa produtividade escoitando diferentes sons.\nCopia de seguridade de Pika: Aplicación que permite executar facilmente copias de seguridade sinxelas baseadas en borg. Entre outras cousas que ofrece: A posibilidade de configurar novos repositorios de copias de seguridade ou usar os existentes e crear copias de seguridade locais e remotas.\nCopias de seguridade Déjà Dup: Utilidade de software que facilita a seguridade de documentos importantes de calquera perigo. Baséase en Déjà Dup, que permite ocultar a complexidade do proceso de copia de seguridade exitoso.\nAcolledor: É un reprodutor de audiolibros moderno que ofrece entre moitas cousas: importar audiolibros e exploralos comodamente e escoitar audiolibros sen DRM en mp3, m4a, flac, ogg, wav e moitos máis.\nCorta: Unha utilidade de software que facilita a compresión de ficheiros de imaxe. Entre moitas cousas que ofrece: Un soporte para compresión sen perdas e a opción de gardar ou non os metadatos das imaxes.\nDescodificador: É unha aplicación que permite escanear e xerar códigos QR, a través dunha interface de usuario elegante pero sinxela. Entre outras cousas, ofrece: A xeración de códigos QR, a dixitalización cun dispositivo de cámara e as capturas (imaxes).\nDepósito seguro de contrasinal: É un xestor de contrasinais que che permite xestionar contrasinais de forma segura, rápida e sinxela. Ademais, fai uso do formato KeePass v.4.\nDescargador de fontes: Utilidade de software que permite instalar fontes desde o sitio web de Google Fonts. Evitar ter que percorrer todo o proceso de busca, descarga e instalación.\nDialecto: Aplicación de tradución entre idiomas.\nDeseño: Aplicación de debuxo para o escritorio GNOME.\nGaphor: Ferramenta de modelado UML e SysML sinxela.\nHashbrown: Aplicación para comprobar os hash dos ficheiros.\nsaúde: Aplicación de seguimento de saúde para o escritorio GNOME.\nIdentidade: Ferramenta para comparar imaxes e vídeos.\nKhronos: Utilidade para rexistrar o tempo das tarefas creadas.\nKooha: Utilidade de gravación de pantalla.\nLimpador de metadatos: Aplicación para ver e limpar os metadatos dos ficheiros.\nMercados: Un rastreador de accións, moedas e criptoconcias.\nNewsFlash: Ferramenta para seguir blogs e sitios de novas favoritos.\nParcelas: Aplicación para debuxar gráficos sinxelos.\nCortadora de vídeo: Utilidade para recortar rápidamente vídeos.\nShortwave: Aplicación para escoitar radio por Internet.\nSolanum: Ferramenta que facilita o equilibrio entre o traballo e o tempo de descanso.\ntangram: Ferramenta que permite executar aplicacións web no escritorio.\nTootle: Cliente rápido para Mastodon.\nXerador de kit de fontes web: Utilidade que permite crear facilmente kits de font-face @.\nMarkets e Cointop: 2 aplicacións GUI e CLI para controlar criptoconcias\nEn resumo, aspiramos a que isto segunda revisión "(GnomeApps2)" das aplicacións oficiais existentes do "Comunidade GNOME", que se dirixe aos do campo Aplicacións de círculo ser interesante e servir para dar a coñecer e aplicar algúns destes aplicacións sobre varios GNU / Linux Distros. E así contribuímos co uso e masificación de tan robustos e fabulosos kit de ferramentas de software que fermoso e traballador Comunidade Linuxera ofrécenos a todos.\nCamiño completo ao artigo: Desde Linux » GNU / Linux » GNOMEApps2: as aplicacións do círculo da comunidade GNOME\nDende Apostrophe hai que ter en conta que se pode exportar a varios formatos, tres tipos de diapositivas para ver en liña, o obvio html, epub, pdf, odt, docx. E tendo algunhas configuracións no frontmatter de marcado e ben estructurado, podes publicar un libro sen moito esforzo cos formatos mencionados. Encántame este editor xunto con Typora.\nResponde a M13\nUn saúdo, M13. Grazas polo teu comentario e contribución. En breve faremos un artigo individual para cada unha das aplicacións da comunidade GNOME e da comunidade KDE. Do mesmo xeito, xa fixemos algunhas publicacións hai algún tempo, para afondar en cada unha delas.


Concello de Lugo | O Concello de Lugo xa dispón de escudo e bandeira oficiais\nO Concello de Lugo xa dispón de escudo e bandeira oficiais\nO Concello de Lugo xa ten escudo e bandeira oficiais, unha vez que lles deu o visto e prace hoxe o Consello da Xunta.\nO escudo e a bandeira autorizados hoxe convértense en símbolos oficiais da cidade, e establécense como tales despois de que a Xunta obrigara a todas as localidades a legalizar os seus símbolos e logo de que a Corporación encargara un estudo sobre o orixe e a evolución das armas da cidade, dado que o escudo que ata o momento representa a Lugo, que foi aprobado durante a ditadura, nunca chegou a ser oficial.\nO Pleno do Concello de Lugo, en sesión celebrada o día 30 de xuño de 2008, aprobou inicialmente a modificación do escudo e da bandeira municipais nos termos do estudo-memoria que lle fora encargado en marzo do mesmo ano ó especialista en heráldica Eduardo Pardo de Guevara y Valdés.\nEste especialista resolveu os erros no deseño do anterior escudo e representou os distintos elementos que o compoñen atendendo os criterios da heráldica. Deste xeito o escudo terá fondo azur (azul), presidido por unha torre principal adornada cun torreón en cor prata (branco). As portas e as ventás ensínanse fechadas en gules (vermello), un esmalte que é diferente ó do castelo. A torre principal está rodeada por dous leóns fronte a fronte de ouro (amarelo, linguados e armados, coas gadoupas tintadas en gules diferente á cor do seu corpo.\nO escudo representa por riba da torre, sen tocala, un cáliz de ouro coa Hostia de prata, radiante de ouro. O cáliz aparece franqueado por dous anxos coas mans xuntas en actitude de orar, que se representan sobre nubes. Orredor, a bordura de prata coa divisa “Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur” (Aquí, con fe firme, confesamos este misterio) en letras de sable (negro). O conxunto remátase na parte superior cunha coroa real pechada.\nEn canto á bandeira de Lugo, sobre pano branco aparece o escudo da cidade sostido por dous leóns erguidos fronte a fronte de amarelo, linguados e con elementos en vermello.\nA proposta de aprobación do escudo e da bandeira de Lugo ten a súa xustificación no feito de que os símbolos das entidades locais son a primeira imaxe que un cidadán percibe delas, xa que as identifican e diferencian. Tamén se tivo en conta que a determinación e definición dos símbolos non debe ser algo irreflexivo e que responda a cuestións de índole arbitraria ou caprichosa, senón que debe derivar dun estudo serio e pormenorizado, tendo en conta feitos históricos, culturais e significativos do territorio que representan.\nPor este motivo, o Concello encargoulle en marzo de 2008 un traballo e proposta da bandeira e escudo de Lugo ó estudoso Eduardo Pardo de Guevara y Valdés, que é o Delegado en Galicia do Consello Superior de Investigacións Científicas e Director do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento.\nOs símbolos que aprobou hoxe a Xunta de Galicia veñen sustituír ós que viña empregando o Concello que procedían da época franquista. O escudo fora aprobado en 1957 polo Ministerio da Gobernación e colocado posteriormente na bandeira da cidade.


Instan a Xunta a reducir a interinidade na sanidade pública, cifrada no 22 % polo propio Ministerio | Noticias Vigo\nInstan a Xunta a reducir a interinidade na sanidade pública, cifrada no 22 % polo propio Ministerio\nA Federación de Sanidade de CCOO de Galicia pide que se convoquen case sete mil prazas, na liña do asinado en Madrid, e rexeita o plan de estabilidade e provisión do SERGAS\nPublicado por Noticias Vigo o día 06/04/2017 na sección de CC.OO,Galicia,Sanidad,Sindicatos,Vigo\nComisións Obreiras (CCOO) insta a Xunta a reducir a «insoportable eventualidade e precariedade» na sanidade pública. Segundo datos do Ministerio de Sanidade, o 22 % das prazas están cubertas de xeito interino ou mediante contratos en fraude de lei, isto é, 7660 dun total de 34 057. Por esta razón, CCOO defende unha oferta pública de emprego (OPE) baseada nos criterios do acordo asinado recentemente en Madrid, polo que se converterían en fixas o 90 % destas prazas, o que obrigaría a convocar, cando menos, 6894 postos.\nAsí o afirmou esta mañá o secretario xeral de CCOO-Sanidade de Galicia, Ángel Cameselle, quen compareceu en conferencia de prensa xunta un dos negociadores do devandito acordo, o coordinador estatal da Área Pública de CCOO, Antonio Cabrera.\nO propio Cabrera explicou que a interinidade supera o 32 % no conxunto das Administracións públicas, mais que, grazas a este acordo, podería reducirse ao 8 %. O sindicalista resaltou que se trata dun acordo «moi importante» que, con todo, deberá seguirse «negociando en cada ámbito».\nTanto Cabrera como Cameselle desligaron este «importante acordo» da suba salarial do 1 % proposta polo Goberno central. O secretario xeral de CCOO-Sanidade cualificou de «pírrica» a suba, de aí que «non a asinaramos, evidentemente».\nMalia considerar que se trata dun acordo «valioso», Cameselle lembrou que CCOO e outras organizacións continúan a reivindicar conxuntamente a «recuperación de todos os dereitos roubados» nos últimos anos ás traballadoras e traballadores públicos.\nCCOO rexeita o plan de estabilidade do SERGAS\nComo xa anunciara onte, Ángel Cameselle reiterou que CCOO impugnará o plan de estabilidade e provisión pactado polo SERGAS e os sindicatos corporativos. O sindicalista critica que este plan nin é transparente nin aplica o recollido no acordo estatal para reducir de xeito «drástico» a temporalidade.\nAsí mesmo, amosou o seu desacordo cunha provisión de prazas que «non recolle o aprobado en Madrid e mesmo a provisión de prazas posibles en Galicia, que son case oito mil interinas».\nCCOO-Sanidade, Oferta publica de emprego, OPE, OPES, sanidade publica, sergas\nSanidade aconsella soamente empregar produtos viricidas…\nO Pleno pide un plan de choque para reducir as listas de…\nSanidade introducirá este ano dous proxectos de realidade…


O PP de Castroverde culpa ao Concello de que se anulara a licitación do SAF - LUGOXA\nO Tribunal Administrativo de Contratación Pública de Galicia anula a licitación do servizo de axuda no fogar de Castroverde. Así se especifica na resolución emitida por este órgano e que obriga ao Concello a iniciar de novo o procedemento de contratación. O voceiro popular, Rubén Otero, amósase “moi preocupado por tal resolución e responsabiliza de xeito directo ao Concello, por esta administración a que ten as competencias directas para a adxudicación e contratación desta prestación”.\nO ditame, que xa foi posto en coñecemento da entidade local o 9 de xullo, confirma, segundo apunta o popular, “o que viñamos denunciando e avisando dende hai meses”. “Demóstrase que o Concello nin o fixo ben, nin tampouco se interesou por buscar unha solución”, destaca.\nConcretamente, esta resolución prodúcese logo do recurso interposto pola empresa Protección Geriátrica 2005 S.L contra a adxudicación da contratación do servizo de atención a domicilio. Detállase na mesma que se estima dito recurso, así como o seu carácter definitivo na vía administrativa, polo que contra ela só cabe apelar á Sala do contencioso-administrativo do Tribuna Superior de Xustiza de Galicia.\nOs populares queren seguir sendo “prudentes con todo o exposto”, pero si que remarcan que “é responsabilidade do rexedor estar ao corrente de como se desenvolve e informar aos grupos políticos de todo o que conleva esta prestación, ademais de levar a cabo as xestións oportunas para que o servizo, que beneficia a máis dun cento de familias en todo o municipio, non se vexa alterado, xa que con elo os que perden son os que menos culpa teñen, que son as persoas que precisan desta atención”.


Comidas para a semana para a perda de peso - One Two Slim\nPara moitos unha constante loita con exceso de peso pasa a ser un modo de vida. Eles probar novas dietas, perder peso, e, a continuación, volveu para unha dieta normal de novo tipo de eles. Dieta equilibrada e saudable para a perda de peso é unha forma eficaz e segura, non só para perder peso, pero tamén para formar bos hábitos alimentarios.\nBeneficios dunha alimentación saudable para a perda de peso\nO corpo non está experimentando estrés, como acontece moitas veces debido a perda de peso repentina.\nMáis estable resultado, o peso non volver en 1-2 semanas. Con unha dieta adecuada vai manter un peso saudable no futuro, entón pode esquecer-se sobre dietas.\nA pel non sufrir debido a saltos de peso, segue a ser elástico.\nO corpo recibe o suficiente vitaminas e calorías. Así que non padecen a enfermidade, problemas de pelo e outras consecuencias da mala alimentación.\nA primeira cousa que precisa para se librar de todos os prexudiciais alimentos na súa dieta. Este:\ntodo tipo de fichas, galletas, salgado noces, millo acios, e así por diante;\ncomida rápida: cereais, bolsas de té, pasta, conxelados panqueiques, boliñas, pizza;\nlevedura de productos: empanadas, pan, pan e outros doces;\nalto contido calórico sobremesas: tortas, bolos, doces, sorbetes;\nbebidas açucaradas: sosa, aínda que di que "dieta", teña coidado coa selección de zumes en caixas de cartón;\ntodos os pratos son frito en manteiga, manteiga ou aceite vexetal;\nalto contido calórico salsas, tales como favorito de todos maionesa;\nsal (o sal contida nos produtos é suficiente para unha dieta saudable);\nprodutos con colorantes, aromatizantes, intensificadores de sabor e outros aditivos nocivos;\nbebidas alcohólicas, especialmente de cervexa.\nEstá claro que a persoa con unha dieta diaria da maior parte destes produtos, é moi difícil de súpeto desistir de todo. Polo tanto, se a perda de peso non é urxente, pode eliminar o mal alimentos gradualmente. Con todo, tamén para estirar o proceso non é paga a pena.\nO que e como come?\nMoitos cren que o proceso de perda de peso en un simple dieta composta exclusivamente de restricións. De feito, se pode comer moitos alimentos, outros que os listados enriba. A principal cousa é o dereito forma de cociñar.\nNon menos importante e frecuencia de comidas. Comer 5-6 veces ao día en 2,5 a 4 horas. Tal dieta, mellora o metabolismo e acelera a queima de calorías. Alimentos no estómago vai vir regularmente, de xeito que o corpo non vai ter para facer reservas de graxa en caso de fame. Aquí é unha mostra gráfica da enerxía (que pode ser axustada, dependendo do modo de día):\n7.00 —Almorzo (300-400 calorías);\n10.00 h —merenda (150-200 calorías);\n13.00 —xantar (400-600 calorías);\n16.00 —luz lanche da tarde (150-200 calorías);\n19.00 —cea (300-400 calorías);\n21.00-22.00 (se ir para a cama máis cedo do que 23.00) —lanche leve (100 calorías).\nAprender a non comer de máis. Moitas deixar a mesa cando eles senten que o máis alimentos no estómago é só non é capaz de aceptar. Cando se trata de alimentación saudable, deixar a cociña debe con unha sensación de luz fame. O sinal de que a comida acertar o intestino, entra o cerebro só despois de 15-20 minutos. Polo tanto, é recomendable para comer alimentos lentamente, ben de mascar cada mordida. Así que non vai comer máis que o necesario.\nDe sodio e a perda de peso\nHidratos de carbono — un elemento esencial de nutrición adecuada, fonte de enerxía para o corpo. Para perder peso, ten que incluír na dieta de hidratos de carbono complexos:\ncereais (avea, arroz, millo, trigo);\npan (centeo, arroz, trigo).\nAlimentos con hidratos de carbono son máis consumidos en un momento en que vai ser máis activo, por exemplo, pola mañá ou antes do exercicio. A enerxía resultante pode usar durante todo o día. Cara á noite, o de hidratos de carbono é mellor para reducir, dando preferencia ás súas fontes vexetais.\nProteínas en unha dieta saudable\nA proteína é considerada a construción de bloques de músculos. Polo tanto, unha cantidade suficiente de alimentos ricos en proteínas na dieta permitirá que para perder peso, sen sacrificar o tecido muscular. Ao considerar unha dieta saudable todos os días, ten que incluír alimentos en comidas, pero se practicar deportes, e lanches. A maioría dos alimentos que comeza a partir de produtos de orixe animal. É carne magra, aves, peixe, peixe, ovos, leite e produtos lácteos.\nPara eliminar unha graxas?\nAlgunhas persoas pensan que para se librar do exceso de peso é necesario para eliminar as graxas da dieta. En realidade, non é. A súa comida non é saudable e equilibrada, se o corpo non vai vir de graxas saudables. Eles están obrigados a manter a inmunidade, mantendo un bo colesterol, mellorar a condición da pel e do cabelo. "Bo" graxas pode ser obtido a partir noces, peixe gordo, polpa de aguacate, aceite de oliva, Linhaça e outros aceites vexetais.\nA nutrición adecuada debe ser equilibrada e variada. Podes usar pre-desenvolvido menús saudables para unha semana, e facer a súa dieta.\nAlmorzo: tortilla de 2 ovos, 100 g de queixo, café sen azucre;\nmerenda: Mazá, Vaso de iogur;\ncea: prato de sopa de verduras, unha porción de papas de trigo sobre a auga;\nlanche da tarde: 30 g de noces;\ncea: 150 g de troita, 100-120 g feixón verde, vapor;\nsegundo cea (opcional): un Vaso de iogur ou un vaso de té verde con mel.\nAlmorzo: 1.5 franxas de pan de fariña de trigo, 150 g de ensalada de froitas con unha salsa de iogur desnatado;\nmerenda: 100 g de froitas, 2-3 galletas;\nxantar: sopa de leite con patacas e brócolis, 100 g de polo filetes;\ncea: 150-200 gramos de melón;\ncea: torta de queixo cottage, un Vaso de iogur.\nAlmorzo: fariña de avea con froitas, café con leite;\nmerenda: 200 g de ensalada de froitas;\nxantar: sopa con caldo de galiña, 2 rebanadas de pan de centeo;\nlanche da tarde: Vaso de iogur, galletas de avea;\ncea: 100-200 gramos de peixe con brócolis.\nAlmorzo: 2 ovos cocidos, Cunca de café ou té sen azucre;\nmerenda: bocadillos de pan, aguacate e franxas de Turquía;\nxantar: 150-200 g de peito de polo á prancha con pementón, berinjela e tomate;\nlanche da tarde: un puñado de froitos secos;\ncea: 150 gramos de mingau de cebada na auga, é posible engadir unha pequena cantidade de aceite vexetal.\nAlmorzo: baixo contido de graxa queixo cottage con bagas, negro café sen azucre;\nmerenda: cóctel de froitas, iogur con plátano;\nxantar: bisté de peixe e 100 g de espárragos para cociñar para un par permitiu unha pequena cantidade de recursos naturais salsa de soia;\nmerenda: ensalada de coliflor;\ncea: 2-3 rolos de repolo.\nAlmorzo: 100 g de cereais trigo con auga, unha pera, un café sen azucre;\nmerenda: laranxa, 3-4 datas;\nxantar: sopa de arroz con peixe;\nlanche da tarde: torta de queixo cottage;\ncea: 200 g de legumes cocidos, costeleta de peixes.\nAlmorzo: Mazá asada con canela, mel e noces, té verde;\nmerenda: milkshake con froitas;\nxantar: 200 g de carne na grella, tomates frescos, ensalada mestura;\nlanche da tarde: pan con queixo callo e herbas;\ncea: recheo abobrinha.\nA perda de peso nutrición\nNutricionistas prohibición inmediatamente a reducir a inxestión calórica en máis do 20%. Isto significa que a dieta vai ter para reducir 400-500 calorías. Se a perda de peso que só cambiar a dieta, que vai perder preto de 2-3 kg por mes. Pero o peso vai ir ben e pode estar seguro de que el non vai volver de novo.\nSe quere se librar de preto de 1 kg por semana, engadir á súa vida, polo menos, un pouco de actividade física, por exemplo, abandonar o transporte público en favor de andar. E exercicio físico regular, xunto coa nutrición adecuada vai permitir que axustar para o primeiro mes de 7-9 kg.\nUnha enorme vantaxe de unha nutrición adecuada é que despois de perda de peso, vai, probablemente, nin sequera quere volver a "prexudicial" menú. É por iso que moitos alimentación saudable pasa a ser un modo de vida que dá non só unha figura fermosa, pero tamén mellorar o estado xeral do corpo.


xiztoria: Alentos que marchan by Rebeca Roca [Rebe](neofilósofa e pre-xiztoriadora)\nAlentos que marchan by Rebeca Roca [Rebe](neofilósofa e pre-xiztoriadora)\nHoxe entereime da morte dun referente. Dun amigo. Dun poeta. Hoxe entereime de que Mario morreu. Cicais sexa estrabagante chamar de "amigo" a un ser que nunca viches, con quen non intimaches, alguen que nin sequera sabe da túa existencia no mundo. Cicais non tivemos tal relación, ben o sei. Mais falar sí que falamos, abofé que sí. El díxome mundos enteiros cos seus versos, nas súas letras, coas súas palabras. Eu contestáballe con cada nova lectura, coa interización de cada recital, con preguntas metafísicas e tamén utilitaristas que me deixaba, claro está, sen resposta. Mario. Ao mellor nunca filosofamos entre o fumega dun café, nin compartimos as burbullas dunha caña, nin sonrímos xuntos ao dicir "este mundo, meu amigo, é unha auténtica basura repleta de inxustizas mais... viste, que relinda es la vida!". Non compartimos todo iso mais falar, sí que falamos.\nHoxe estou triste. O mundo a partir deste día é un pouquiño máis...como dicilo, un pouquiño menos claro, sen a lucidez del a iluminarnos o ser. Fóiseme Haro Tecglen, e Ángel Gonzalez, e agora tí, Mario. Coa túa palabra viva aprendíchesme a cantar ao compromiso, a non calar, a denunciar (como ben-dicías ti) "a los neutrales y a los neutrones". Fixeches do mundo un lugar un pouquechiño mellor, con máis luz, con moita máis espereanza. Así llo cantaches aos xoves, a quen en varias ocasións te dirixiches para pedirlles a revolución, o inconformismo, e sobre todo, que nunca, nunca lles confiscasen a liberdade, A PALABRA. Amigo, ate o teu nome soa a verso...Benedetti.\nHoxe almorzo coa tristeza que dá o saber que perdiches a batalla, mais non a esperanza. Léote, e brindo coa miña cunca de café por tí. Por todo o que me diches, por tódalas conversas que eu tiven contigo (pese a que tí non o soubeses, mirábasme aos ollos exactamente como se espera dun amigo, dun compañeiro de batalla). Non te botarei en falta, porque nunca desapareceras da miña vida (os eus pasados comformanse, de algunha maneira, de pequenos trozos de tí). É curioso amigo, mais eu coñecinche por medio dunha esquela. Xa sei, xa sei, sóa ben raro, mais un día no obituario dun xornal apareceu como agasallo ao defunto un verso teu. Non me acorda cal, pero estou segura que cantaba á vida (a tódalas vidas posibeis, que están todas nesta). Preguntei a un profesor por tí, e Uxío trouxome ao día seguinte "Una mujer desnuda y en lo oscuro". A partir de ahí, e por sempre, a nosa amizade, as nosas conversas, as nosas utopías: "Cómo voy a creer / dijo el Fulano / que el mundo se quedó sin utopías / cómo voy a creer / dijo el Fulano que la esperanza es el olvido / o que el placer una tristeza (...) / cómo voy a creer / dijo el fulano / que la utopía ya no existe / si vos / mengana dulce /osada / eterna / si vos / sos mi utopía".\nHoxe o café sábeme a Nostalxia. Gustaría de trocar o meu levantar e que a nova da túa morte, como dicías tí "no me lo digan cuando me despierte". Hoxe, e mañá, e mañá, será máis triste. Pero cando acabe esta breve esquela para tí voltarei a sorrir e recordarte (re-cordum: traer de volta a memoria ao corazón). Así te coñecín, lembras? Pois pensei que así tamén te tiña que despedir. Boa viaxe, compañeiro, amigo, e que a terra che sexa leve. Non te preocupes polas utopías, eu comprométome a gardalas e seguir loitándoas, facéndoas delas factum, realidades, mundos mellores. Loitarei xunto a outras. Xunto a outros. Tí, Mario, seguirás co aliento a esperanzarnos a carón da orella. Non te preocupes, estarás no re-cordum sempre presente. Como ben ti sabías (como ben ti sabes) "el olvido está lleno de memoria"...\nda túa memoria amigo, da túa memoria... e por sempre, seguiremos a falar.\nDe pequena a pequeno, Mario: QUE GRANDE SOS, BENEDETTI, QUE GRANDE SOS...\nMaís de Rebe en xiztoria: http://xiz-toria.blogspot.com/2008/05/carta-casinadacensurada-para.html


Improving Metrics: Talento e emprego - Talentia Summit 2021\nTalentia Summit é unha feira virtual de emprego e talento e ademais un encontro de empresas de todos os sectores. Talentia é un espazo ideal para o networking entre profesionais da captación do talento, a xestión de capital humano e a administración de recursos humanos.\nNeste espazo contamos con empresas como Improving Metrics, unha empresa referente na analítica dixital, a arquitectura de Big Data, intelixencia de negocio e ciencia de datos. Temos a oportunidade de conversar con Jesús Echarri, CEO & Founder.\n?BUSCAMOS PERFÍS QUE sentan CÓMODOS NA PROPIA INCOMODADE DE SAÍR DA ZONA DE CONFORT, ADAPTÁNDOSE FÁCIL E RAPIDAMENTE Aos CAMBIOS. O COÑECEMENTO E A METODOLOXÍA ADQUÍRENSE, PERO ESA FORMA DE SER E DE TRABALLAR TEN QUE VIR DE SERIE?\nAccede aquí ao caseta virtual de Improving Metrics e revisa as súas ofertas de emprego.\nQue tipo de servizos ofrecedes en Improving Metrics?\nSomos unha consultora orientada aos datos, e os datos para nós son algo moi plástico, en contra do que a prioiri póidase pensar. Se falamos no seu sentido máis estrito, a súa obtención, procesamiento e avaliación son útiles para tomar decisións de negocio minimizando riscos, e iso é algo que facemos todos os días de traballando de xeito conxunto cos nosos clientes.\nPero a nosa utilidade vai máis aló. Cremos na tecnoloxía como algo transversal, como un medio para ser mellores como individuos e como sociedade se a utilizamos de forma respectuosa e sustentable con persoas, creando modelos de reconversión para todas as que deixan de ser necesarias ante os avances da automatización. Soa a utopía, pero non o é. Traballamos niso todos os días.\nA transformación dixital é unha realidade e supuxo un cambio radical na nosa forma de entender o mundo. Como ves a adaptación da sociedade española?\nEsta pregunta é tan boa como ampla. No concepto ?sociedade española? entran en xogo moitos actores e elementos, que se clasifican por ter unha actitude e mentalidade acorde aos tempos que estamos a vivir de cambio e incerteza, ou non tela.\nSe falamos dos novos modelos de traballo, en termos económicos e empresariais, a flexibilidade e a presencialidad e o seu impacto na produtividade non é novo.\nO novo é a velocidade do cambio á que todo isto nos obrigou, especialmente notable en países como o noso onde todo isto non era máis que un debate máis propio de pensamentos estratéxicos que de realidade empresarial a pé de campo.\nEn moitos países xa non funcionaban os postos fixos con horario ríxido en días laborables. Apostaban por ?postos quentes? onde o traballador acode á súa oficina segundo necesidades independentemente de se é domingo, luns, e sen límites horarios prestablecidos.\nPero en España seguimos contando no tecido produtivo con organizacións que viven alleas á transformación dixital: nin están, nin se lles espera. Son as que máis sufriron e son as que desaparecerán se non cambian o chip, exceptuando aqueles modelos que se basean no artesán e o manual, teñen ao seu nicho localizado, e oriéntanse 100% a el. Son valentes, e son rendibles.\nNon me refiro a eles. Refírome aos que o teñen menos claro, os que desexan estar na era dixital sen facer nada por estalo, e que seguen vendo a tecnoloxía como un fin, e non como un medio para ser mellores. Oxalá fose un problema de equipamentos. Non o é.\nA clave está nas persoas. A tecnoloxía a reprogramamos dun día para outro, a nosa mentalidade e hábitos, non. Necesitamos aprender, interiorizar o aprendido, aplicalo, e facer que funcione. Cambiar as nosas inercias. Iso poden ser anos de traballo. Que ocorre ante un cambio de tal magnitude como o actual? Que é dramático, porque xera moita desigualdade de forma inevitable.\nAs persoas con recursos e capacidade para virar á nova velocidade da roda sobrevivirán, pero todos os demais, probablemente non. Por iso hai que ser moi responsables con afirmacións do tipo ?que ninguén quede atrás? cando a pesar das iniciativas solidarias e colaborativas, que son moitas e moi necesarias, tamén asistimos a un ?sálvese quen poida? que acentúa as desigualdades.\nAfixémonos a dicirnos o malos que somos, e o bo que son os demais. Nos auto flagelamos e creamos malos espellos onde mirarnos cando non é así.\nEn España hai moitísimo talento. Innóvase e investígase en campos punteiros en primeira liña de lume, de forma pioneira en moitos casos. Pero seguimos condicionados por complexos que se suman a ese medo, tan noso tamén, de saír da zona de confort.\nAcomodámonos na tranquilidade do que podemos controlar, sen preocupacións. Ensináronnos a aspirar un traballo estable con soldo e horario fixo. Unha bomba de reloxaría cando chega unha situación de cambio radical como a actual, cando non só quedamos sen referentes de como facer as cousas e liderados ás veces inexistentes, ás veces esvaecidos e sempre confusos, se non que ademais déixasenos sós ante o perigo esixíndonos unha reinvención autosuficiente, rápida, operativa, e exitosa.\nAí é nada. Non estamos preparados para tal responsabilidade, e non somos culpables por iso. Estamos a facer un exercicio de superación persoal e profesional moi potente como traballadores e como empresarios. Canto menos divididos e máis dirixidos fagámolo máis e mellor conseguirémolo.\nProvocou esta nova normalidade que esteades a traballar en proxectos nados a partir da crise sanitaria? Cales foron os maiores retos neste aspecto?\nTivemos o privilexio de ser os responsables da posta en marcha nos hospitais da Coruña e Santiago (CHUAC e CHUS) dos robots ?anticovid? que permiten miles de probas PCR ao día na nosa comunidade. Unha iniciativa que xurdiu en pleno confinamento por parte de\nexpertos en diversas disciplinas e que grazas ao esforzo, loxística e doazón de distintas compañías españolas transformouse en a cadea solidaria máis transcendental que puidésemos vivir na nosa compañía en plena era COVID.\nO reto foi maiúsculo pola gran relevancia do proxecto, pero sobre todo polo factor tempo, que corría na nosa contra: canto antes funcionase todo de forma efectiva máis e máis rapidamente contribuiriamos á gran loita da prevención.\nPero á marxe do reto propio como empresa e como equipo, o proxecto pon sobre a mesa o reto global da especialización tecnolóxica, volvendo á reflexión como sociedade. Seguimos apostando e aspirando a carreiras profesionais no ámbito do dereito, a economía ou o medicamento sen darnos conta de que a tecnoloxía é transversal a todas elas.\nA posta en marcha a fume de carozo de solucións neste tres ámbitos crave para xestionar a pandemia mundial baseouse en capacidade tecnolóxica; no binomio de ferramentas punteiras dirixidas por persoas altamente cualificadas para manexalas.\nTedes clientes moi importantes, da talla de ABANCA, ZARA ou Xunta de Galicia. Creedes que a dixitalización acelerada polo Covid levou a máis empresas a contratar servizos como os vosos?\nNosa condición como provedores de servizos para que outros integren a tecnoloxía no seu día a día de traballo está a proporcionarnos novos e ilusionantes proxectos en diversos mercados.\nQue medidas de seguridade adoptades en Improving Metrics á hora de manexar o volume de datos dixitais de alta seguridade?\nEn canto á seguridade, operamos baixo estritos controis, normativas e protocolos españois e europeos en materia de protección de datos, e estamos permanentemente auditados e avaliados de forma externa para mitigar calquera risco de fuga de información e/ou hackeo.\nAmbas cuestionas son vitais tanto para clientes de menor alcance como para os que cotizan en bolsa, xa que ambos impactan directamente nos seus resultados a distintas escalas.\nImaxinamos que o teletrabajo é un sistema xa implantado na vosa empresa. Como vos adaptastes en Improving Metrics? Que sistemas de seguimento e análise utilizades para optimizar os resultados?\nSi, actualmente o teletrabajo é o noso modus operandi. En España non é algo que descubrísemos co Covid, xa hai tempo que viñamos falando do cambio de concepto de oficina, presencialidad e conciliación? do modelo de traballo actual, en definitiva.\nA pandemia non fixo máis que disparalo de forma inmediata. En Improving Metrics adaptámonos de forma moito máis natural porque xa había unha boa base neste sentido, xa testábamos ferramentas de xestión, administradores de tarefas e seguimento e fórmulas de traballo en equipo en remoto que simplemente, executamos xa de forma global e que son os que nos permiten o seguimento e a optimización do tempo.\nContamos cun equipo implicado, cualificado e resolutivo afeito ao cambio. Hai unha confianza mutua. Pero si, claro que o teletrabajo obriga a renunciar a certos matices que só proporciona o contacto directo como a inmediatez e sensibilidade intercambiando impresións, e especialmente a formación de perfís máis junior, que deixan de ?empaparse? das conversacións e dinámicas que ve e escoita no frenesí diario e das que tanto se aprende.\nPolo demais, operamos exactamente igual e podemos dicir mesmo que crecemos en produtividade, en interlocución interna e externa, e no respecto e valor aos tempos de traballo do outro.\nA xestión das emocións é mellor, o que expresamos por escrito está máis procesado e pensado que o que podamos dicir de forma espontánea na cara a cara.\nQue perfil de traballador buscades en Improving Metrics?\nÁ marxe de coñecementos e habilidades propias dos postos que desempeñen, en Improving Metrics perseguimos actitudes. O primeiro que ha de ocorrer é que o novo membro do equipo intégrese ao equipo existente, e que some.\nNunha primeira entrevista de traballo é difícil detectalo, pero o talento desprende talento e é algo que se deixa notar rápido. Unha vez asegurado isto, o seguinte será seleccionar a quen estea disposto a estar incómodo. O/a que se motive saíndo desa zona de confort da que antes falabamos.\nSomos unha peme que cambiamos moito e moi rápido. Esíxenolo o sector e nós mesmos. Buscamos xente que senta cómoda adaptándose constantemente ao cambio para crecer en equipo. A partir de aquí, todo flúe. O coñecemento e a metodoloxía adquírese, pero esa forma de ser e de traballar ten que vir de serie.\nEn canto ao futuro e a “carreira” que alguén poida facer na nosa empresa, pregúntannos moito sobre se cremos que son necesarios máis informáticos que nunca, se esta é a profesión con máis saídas.\nAccede aquí ao stand virtual de Improving Metrics e revisa as súas ofertas de emprego.\nÉ algo no que penso moito porque en realidade, os informáticos traballamos para deixar de ser necesarios. Innovamos para conseguir a maior autosuficiencia posible dos medios materiais. A medida que o vaiamos conseguindo, deixaremos de facer falta.\nQue pasará entón? De novo, só sobrevivirán os que foran adaptando, e mesmo anticipando, ás regras do xogo. Os que conciban a tecnoloxía na súa vertente máis respectuosa e sustentable cos seres humanos, como diciamos ao principio.\nPor último, Que esperades desta nova edición de Talentia Summit 100% virtual?\nO mero feito de poder compartir reflexións con empresas e persoas da talla de todos os participantes é un exercicio moi enriquecedor do que sen dúbida aprenderemos todos, así que a achega de valor está asegurada.\nPolo demais, tentaremos achegar o noso graíño de area para contribuír a unha transformación tecnolóxica en clave construtiva e ter acceso a talentos, novos e non tan novos, que se identifiquen coa nosa forma de ser e de traballar e que se queiran sumar ao noso proxecto. Hai moito por facer e encantaranos facelo xuntos.


Arte urbana – xurxodiz·eu\nA pintura levaba xa un tempo na rúa e, en xeral, ninguén reparara moito nela. Non é que non estivese ben feita. Simplemente, grafitis hai a montóns. A xente pasa por diante, pensa «que bonito» e segue co seu camiño, esquecéndoo no seguinte semáforo.\nPorén, un día, alguén deixou unhas flores diante da cara da esquerda. Un pequeno carteliño indicaba que eran en memoria dun morto. Talvez a persoa pensou que o tal morto se parecía á cara do mural, ou talvez o morto fora o autor do mural, ou quizais ao morto lle prestaba o mural? Non quedaba claro.\nCon todo, os movementos non son cousa de líderes: son cousa de seguidores. A primeira persoa que fai algo é unha tola ata que o primeiro seguidor converte unha arroutada illada nunha iniciativa común. E asi comezou a tradición: cando pouco despois alguén puxo flores diante desa mesma cara por outro morto. A face da esquerda, convertida nun improvisado altar funerario.\nQuizais por simetría, pois os humanos sempre buscamos os padróns e os equilibrios, ao cabo do tempo alguén acendeu unha candea diante da cara da dereita. O motivo: desexar a salva chegada dun fillo futuro. Se os mortos do pasado se encomendaban á cara da esquerda, á cara da dereita habíanse encomendar os vivos do futuro. E mentres unha recibía flores, outra recibía candeas.\nChegados a este punto, a cara do centro era xa o tema central das conversas nos cafés. Novos rumores estendíanse case cada día. Cal será o seu poder? Ten que ser algo a ver co presente. Había quen dicía que era vedoira e, se lle falabas de perto, podía responder a todas as túas preguntas. Outros afirmaban que a súa labor era vixilar as súas irmás para evitar conflitos entre elas. Un vaticinio particularmente popular dicía que, fose cal for o seu rol, xamais debía abrir os seus ollos, pois acontecería unha gran catástrofe.\nNamentres, flores e candeas acumulábanse en fronte á parede, en ofrenda ás Caras. Reproducións delas repetíanse de forma espontánea pola vila. Camisetas, tazas, pósters. Outros grafitis, reinterpretándoas como deusas, animais, cantareiras, labregas. O concello fixo delas unha marca de publicidade e adoptounas como logo. Erixiuse unha estatua no praza maior, encargada a unha destacada escultora, quen falou das tres mulleres como herdeiras dunha longa tradición mitolóxica.\nComo todo o que se fai grande abondo, comezaron as críticas e acusacións de todo tipo. De venderse ao capital, de non venderse abondo; de popularizar supersticións, de frivolizar coas crenzas; de permitir vandalismo, de non fomentar abondo a arte urbana. O que antes fora punto de unión, con tempo suficiente, acabou por ser punto de ruptura. E un día, alguén pintou uns ollos abertos por riba da cara do medio.\nA vila entrou en caos: disturbios, queima de caixeiros, destrozos das estatuas. Cruce de polémicas entre os políticos. Grafitis agoireiros por todas as partes avisando de que os tempos eran chegados. Manifestacións, abusos policiais. As flores e as candeas deitadas frente ás caras eran apartadas e esnaquizadas por seren ofrendas a quen trouxeran a discordia e ían traer a destrución.\nUnha madrugada, alguén —quizais sempre foi a mesma persoa— derrubou o muro onde ata entón estiveran As Tres Caras. Nese mesmo momento, morreu o conto inmediatamente. Sen obxecto sobre o que discutir nin volta de folla, novas polémicas tomaron o lugar do grafiti. Os cafés buliron sobre as novas taxas, os políticos prometeron novos desenvolvementos urbanísticos para promocionar a vila, e as xentes encomendaron a súa fortuna á nova moda: unha pequena árbore que dera crecido no lateral dun muro de formigón e cuxas follas disque traían prosperidade.\nAs caras aínda permaneceron no logo da vila uns meses; logo, sen moito ruído, foron substituídas por un feixe de liñas abstractas e ninguén protestou.\nEscrito orixinalmente para o Flash Fiction February, inspirado pola palabra semente Street art e máis a imaxe de cabeceira, fornecida por Unsplash.


Poemas na carne viva da Bretaña - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nDaniel Salgado 22 outubro 2019 07:08 h.\nA considerada matriarca da poesía bretoa, Anjela Duval. Foto: cedida.\ncultura tradución literatura poesía Bretaña\nMais esta escolma, que se presentará o 20 de outubro en Compostela, céntrase no século XX. Son sesenta poemas de vinte autores escritos en bretón, francés e inglés acompañados da tradución ao galego. “Hai anos que fago traducións de poesía bretoa. Algunhas funas publicando. Un día vin todo o que tiña e pensei que, engadindo un par de autoras, había abondo para un volume”, explica Lopo (Vigo, 1967) a Sermos Galiza.\nEse é Canto e contracanto, publicación institucional e polo tanto non á venda, que comeza simbolicamente con Omnes e remata con Nolwenn Korbell, nado en 1968. “Non é un panorama da poesía bretoa”, advirte a editora, “é máis ben unha mostra dos autores que me interesan e leo”. Na que figuran con todo nomes indiscutíbeis, como a da “matriarca” Anjela Duval (1905-1981): “Escribo os meus versos coa rella do arado / na carne viva do meu país bretón, rego a rego”.\nNa diversa proposta de Lopo existen porén varios fíos que tecen o singular tapiz da poesía bretoa. Enuméraos na Introdución do libro: o multilingüismo e o paso dun idioma a outro; a importancia da música; a militancia política nacionalista e progresista; a presenza do mundo céltico. “Sobre o tema idiomático, as cousas en Bretaña non están tan claras como na Galiza”, expón a docente, que se doutorou na Universidade da Alta Bretaña en Rennes, “por iso incluín poetas en bretón e en francés”. A comunidade de falantes de bretón fórmana arredor de 300.000 persoas e a maior parte de obras poéticas publícase en edición bilingüe.\nEn francés escribe, por caso, Guillevic (1907-1997), poeta determinante do século XX e obxecto particular de querenza e estudo para Lopo, ao que dedicou varios ensaios, o último Univers Guillevic (2017). “O repouso / Non era para nós. // O movemento / É a nosa pausa”, di este poeta, simpatizante comunista e investigador da palabra exacta.\nMaría Lopo remite os seus contactos iniciais con Bretaña á propia adolescencia e ao ámbito musical. “Logo estudei filoloxía francesa, especialiceime en poesía e viaxei formarme ao país bretón”, engade. No mencionado limiar de Canto e contracanto relata ademais algunhas das pontes entre a Galiza e a Bretaña: das cruces de pedra de Castelao ao Laio e clamor pola Bretaña (1973) de Manuel María, da tradución do Poema do país que ten fame (1978) de Paol Kleig -poeta incluído na antoloxía- a cargo de Henrique Harguindey á Carta de Brest que asinaron en 1972 esquerdas revolucionarias da Galiza (a UPG), Bretaña (a Unión Democrática Bretoa) e Irlanda (o IRA e o Sinn Féin).\n“Na actualidade existe un tecido humano, unha rede de persoas, que sosteñen estas pontes”, sinala, “na Universidade de Rennes sempre houbo xente, profesoras interesadas, lectores de galego e un centro de estudos”. Lopo tamén se encargou, canda os bretóns Alan Brotel, Herve ar Bihan e Gwendal Denez, do reverso de Canto e contracanto, Barzhaz Bihan Galiza. Mostra de poesía galega.\nBarhaz Bihan Galiza inclúe poemas en galego e bretón de Pondal, Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Ramón Cabanillas, Manuel Antonio, Álvaro Cunqueiro, Celso Emilio Ferreiro, Luz Pozo Garza, Manuel María, Xohana Torres, Claudio Rodríguez Fer e Olga Novo.


Lenda A Raíña Lupa, Padrón, A Coruña, Galicia, lendas galegas\nCóntanos a lenda que unha nao, non das que se achegaban habitualmente á nosa costa, senon cunha forma das que navegan po-las terras onde Xesus Cristo viviu, foi adentrándose nas nosas costas sen que ninguén a guiara. Catro xoves vestidos de blanco ocupaban a nave xunto cun corpo sen vida ó que rodeaban. O vento foina empurrando ata a desembocadura dun río e foi subindo po-lo cauce ata que se detivo nas areas da ribeira. Os seus ocupantes saltaron a terra e ataron a barca a unha columna de pedra alí había. Sacaron o cuerpo e depositárono sobre unha grande lousa de pedra que coma se fose de cera reblandeceuse e adaptouse á forma do cuerpo e acolleuno como se de un mol colchón se tratara. Ante tal prodixio a ese lugar e dende entón chamóuselle Pedrón.\nComo alí non lles parecía un lugar apropiado para enterra-lo, o máis xoven deles decidiu pedir axuda para poder transporta-lo, mentres que os outros quedaban acompañando o corpo do seu mestre. Comenzou a camiñar por un carreiro que partía do lugar no que estaban e seguiuno ata que, xa anoitecendo viu ó lonxe unha luz. Dirixiuse cara alá e, no curuto dun outeiro, divisou unha construcción; chegou ata a súa porta e chamou con forza. Unha voz preguntoulle quen era e que quería a esas horas da noite, para molestar á súa señora, a Raiña Lupa; pero que si quería falar con ela debería esperar ata que chegase o novo día.\nEla, entre sonrisos, díxole que fora ver a Régulo, que moraba en Duyo e era o Grande Xefe e sacerdote da Ara Solis. Régulo en troques de axuda-lo fíxoo prender xunto cos seus compañeiros. Ó chegar a noite, apareceu dentro da celda unha luz coma de vagalume e, abrindo un burato nos muros, permitiu ós catro navegantes abandonar a súa prisión e dirixirse a recolle-lo corpo abandonado no pedrón. Non pasou moito tempo cando viron que Régulo os perseguía. Correron, pero non demasiado, porque cando os seus perseguidores estaban cruzando unha ponte sobre o río Támara ou Támbre, a ponte rompeuse e, con grande estrondo, todos caeron e morreron aplastados po-las pedras da ponte ou arrastrados po-las augas do río.\nAceptou ela, pero dixolles que alí no tiña bois e que si os querían tiñan que ir busca-los ó monte, onde poderían coller os que quixeran. Indicoulles cal era o monte onde tiñan grande cantidade de touros bravos. Foron os catro homes e sucedeu que os touros mostraronse mansos e foron con eles dócilmente. Puxeron o corpo do seu mestre Sant Yago na carreta e, guiados por unha estrela, chegaron a un lugar chamado Libredón, onde sin que ninguén os vira enterraron o corpo.


Confirmado. A nós, ás vítimas, tómannos por idiotas - Pontevedra Viva\nCústame, e moito, ordear as ideas para comezar a escribir este artigo, e non porque non teña claro o que quero dícir, nin de lonxe. Claro, non, clarísimo e ben alto.\nO que ocorre e que a mestura entre asombro, indignación e o convencemento de que, definitivamente, a nós, as vítimas de violencia de xénero, tomáronnos por idiotas, ademais de confirmar o que xa era unha lamentable certeza, que todo vale, calquera excusa serve para xustificar determinados "dispendios" e facer que se fai, consiguen que me sinta como se tivera dentro unha bomba a piques de estalar.\nEsta semana os medios de comunicación recollían a condea a vinte anos de cárcere do asasino de López de Neira, en Vigo, Diego Pedrido, por matar a golpes e asfixiar a que fora a súa parella.\nNon vou a afondar agora no barato que sae asesinar mulleres, e que neste caso, como en tantos outros, se lle aplique un atenuante "por confesión", non porque non teña moito que dicir sobre isto, que teño e non pouco, senón porque, cando ainda estaba tentando dixerilo, saiu publicada outra nova que xa superou a miña capacidade para ficar calada.\nAgora resulta que o Observatorio contra Violencia de Xénero, rizando xa o rizo do despropósito, anuncia a bombo e platillo que vai facer un estudo sobre este asasino, analizando non soamente a el, senón a súa contorna e o seu ambente, para así descubrir a "pedra filosofal" que lles explique por que, como tantos outros, matou a unha muller.\nExplícan, ademais, que ata o día que cometeu o brutal asasinato, e pasado este era, según o seu avogado, un rapaz normal, "encantador", e actualmente, un preso modelo.\nDin tamén que non se detectou ningún sinal previo do que ía facer e que non había denuncias por malos tratos.\nMoitos parabéns, si señor, tanto por tan sisudas reflexións como pola loable decisión de estudar a este señor!\nAsí estamos a estas alturas! Se isto é o que avanzamos na loia contra a violencia de xénero, mais vale que as mulleres nos poñamos a tremer, porque se algunha de nós sobrevive, será de milagre.\nImos ver. Estamos tentando que a sociedade se conciencie de que, do mesmo xeito que non existe un perfil predefinido de muller maltratada, tampouco o hai do maltratador. É totalmente delirante que sexa precisamente o Observatorio contra a Violencia de Xénero o que esgrima tales teorías.\nQue nos digan que era encantador da ganas de berrar, o mesmo que afirmar que é un preso modelo. Obvio, é un maltratador, é de libro!\nE aínda por riba, rematan dicindo que está moi arrepentido, que lle pediu desculpas a familia, e que o asasinato, segundo o seu avogado foi un feito puntual provocado pola dependencia emocional que tiña da vítima, pero que despois confesou e colaborou... De traca!\nPerdoádeme se me paso, pero a min isto paréceme, sinxelamente, indecente, ademais de botar por terra toda o labor que se tenta facer na procura da concienciación da sociedade contra a violencia de xénero, e, por suposto, contra os que a cometen.\nUnha vez mais atopan a escusa perfecta para recadar fondos e encher despachos, para, presuntamente, realizar tarefas que serán acometidas por mentes privilexiadas, non digo que non, e que seguramente lles asegurarán uns nada desrezables ingresos aos seus posuidores, pero que non van impedir en absoluto que a nós, ás mulleres, nos sigan matando.\nEu non digo que os estudos sexan malos... faltaría máis!, pero penso que é de sentido común establecer prioridades, e máis cando se está a falar de vidas.\nNon sería mais lóxico aumentar os recursos destiñados a atención e protección das vítimas da violencia machista?\nE que tal se tamén se pensara en garantirlles os recursos precisos para que, unha vez rachadas as cadeas co seu maltratador poidan vivir dignamente e proporcionarlles aos seus fillos canto precisan, ademais dunha vida sen medo?\nDe que lles sirven as vítimas tantos estudos se non hai policías que as protexan cando o precisan, se cada vez que saen a rúa o pánico ao seu agresor e a súa única compaña?\nPor que non se ocupan primeiro do básico, de axudalas a sobrevivir, a reincorporarse a unha vida normal na que non teñan que levar unha espada de Damocles sobre a súa cabeza de por vida?\nE que tal se se empregasen parte deses fondos destinados a eses estudos en mellorar o proceso de selección do persoal que traballa con vítimas de violencia de xénero en todos os eidos, a facela máis rigorosa e a asegurar que sempre fosen atendidas coa sensibilidade e a humanidade que merecen?.\nIso si, xa que os estudos lles gustan tanto, igual era unha boa idea que fixeran un, e ben exhaustivo, sobre este punto, sobre as persoas que non sempre teñen moi claro que tratan con vítimas, e non con delincuentes, nin con obxectos sen sentementos.\nPodería facer unhas cantas suxestións máis, pero seguramente non serían ben recibidas, porque resultarían moito menos rendibles e darían, sen dúbida, moito mais traballo, e iso, a quen lle interesa?\nO que me parece máis grave, gravísimo, é que todo isto proceda precisamente do Observatorio contra a Violencia de Xénero, porque é unha mostra do tratamento e da importancia, ambos moi dubidosos, que, desde algúns estamentos con competencias na materia, se lle está a dar á violencia de xénero.\nEu pregúntome, alguén deste observatorio ten a máis mínima idea do que é a realidade dunha muller maltratada?\nCreo que a resposta é obvia, e iso si que é digno de estudo.\nO que está claro é que, ademais de non avanzar no intento de erradicar esta tremenda lacra, semella confirmarse algo que eu sospeitaba desde hai moito tempo, que a nós, ás vítimas de violencia de xénero, están a tomarnos por idiotas.


Protagonista: Carlota Rivas – CPR Santiago Apóstol\nProtagonista: Carlota Rivas\no 18 de Maio, 2017\nCarlota foi nosa protagonista esta semana. Que ganas tiña! Case todo un curso agardando este día. Veu acompañada da súa mamá Lola e do seu papá Pedro.\nEnsinounos os seus peluches favoritos, que son cachorros. Bimba, e o seu inseparable Óscar.\nTamén nos explicou que lle encantan os traballos manuais, e tróuxonos unha mostra.\nDemostrou que se lle dá ben cantar. E fíxoo fenomenal cunha canción de Adele.\nPero as “piruletas” de chocolate, que nos preparou coa axuda da súa mamá, gustáronnos moito!\nPrimeiro, derreteu no microondas o chocolate mesturado con manteiga.\nA continuación, coa axuda dunha manga botáronnos un pouco enrriba dun papel de forno; estirámolo, puxémoslle adornos de azucre de cores; e, por último, á neveira un ratiño.\nUnha tarde moi doce!


¿Por que a avellana é útil? | Revista Pan Amarelo\nAs noces deben incluírse na dieta de cada persoa.\nEn primeiro lugar, son nutritivos e, en segundo lugar, conteñen proteínas, graxas saudables, así como moitas vitaminas e minerais que son tan necesarias para o normal funcionamento do corpo humano. Ademais, algunhas substancias que son parte de moitas delas, axudan a atrasar o proceso de envellecemento.\nHai unha opinión de que unha persoa que come 60 g de noces ao día cinco días á semana prolonga a súa vida nun promedio de dous anos. Ofrecémosnos / ofrecémosnos a aprender sobre as propiedades e as contra-indicacións benéficas das avellanas.\nEn que forma de usar\nAs avellanas tamén son chamadas avellanas. Este é o froito das especies de froitas grandes de arbustos avellanos. Para comprender cal é avellana, damos unha breve descrición. É un pequeno ancho (15-20 mm de ancho e 15-25 de lonxitude) esférica, porción lixeiramente alargada dunha cor marrón-amarela cunha casca grosa.A porca considérase o lugar de nacemento do Cáucaso e Asia Menor. Hoxe, o 75% do avellano cultívase en Turquía.\n¿Sabes? As avellanas foron usadas por persoas dende os tempos antigos para diversos fins. Ademais de comer, os amuletos das forzas do mal e os desastres naturais tamén se fixeron a partir del. O feito de que a porca sexa moi antiga está testemuñada por unha cuncha que se atopa na vivenda dun home prehistórico.\nA avellana é unha das froitas máis calóricas: 100 gramos contén 628 kcal. O seu contido calórico supera o valor nutritivo do pan (264 kcal), porco gordo (470 kcal) e chocolate (545 kcal). Valor nutricional da porca:\nproteínas - 16 g (9%);\ngraxa - 61,5 g (85%);\ncarbohidratos - 9,4 g (6%).\nA noz é rica en composición química. A continuación móstrase unha lista do contido da avellana.\ngrupos B (1,2,5,6,9);\nbeta caroteno - 0,01 mg;\nCu (cobre) - 1125 mg;\nK (potasio) - 717 mg;\nP (fósforo) - 299 mg;\nMg (magnesio) - 172 mg;\nCa (calcio) - 170 mg;\nMn (manganeso) - 4.2 mg;\nFe (ferro) - 3 mg;\nTamén en pequenas cantidades hai cobalto, flúor, selenio.\nA composición química rica da avellana causa un número del propiedades útiles:\nTen un efecto beneficioso sobre estes sistemas humanos:\nA nogueira mellora a actividade cerebral, fortalece o cabelo, os ósos, os dentes, o tecido muscular.\nRecomendámoslle que lea sobre as propiedades benéficas e os danos de diferentes tipos de noces: nogueira, manchuria, noz moscada, negro, anacardo, améndoa e pacana.\nOs grans de avellanas conteñen aproximadamente o 60% dun aceite rico en glicéridos estearílicos, palmíticos e oleicos. Estes ácidos non permiten que o colesterol se acumule no sangue. Ademais, o uso de núcleos que conteñen potasio e calcio, axuda a previr problemas cos vasos sanguíneos, a presión arterial baixa.\nOs ácidos graxos poliinsaturados, que conteñen cantidades suficientes no núcleo, protexen o corpo humano da aterosclerose, a enfermidade cardíaca, limpan o corpo, en particular o fígado e os intestinos, fortalecen o sistema inmunitario. Debido a que as froitas secas son baixas en hidratos de carbono, recoméndase que se coman polas persoas que se adhiren dietas de perda de pesocon diabetes.O fósforo, como un dos elementos do núcleo, axuda a fortalecer os ósos, os dentes e o cabelo.\nNogal recoméndase comer para persoas propensas a tromboflebitis, varices, úlceras tróficas. Para fortalecer os músculos, incluíndo o corazón, atópanse coas vitaminas B, que son ricas en núcleos. Debido á presenza de vitamina E e paclitaxel, a porca está clasificada como un produto que pode evitar o desenvolvemento de células cancerosas.\n¿Sabes? A porca, que se vende ao prezo máis elevado do mundo, é a macadamia ou a nogueira zar, que a gusto ea aparencia se parecen ás avellanas. Utilízase na cociña e a cosmetología. O custo dun quilogramo supera os 30 dólares, incluso nos países onde se cultiva. O alto custo da porca débese ao feito de que, para separar o núcleo da cuncha, é necesario facer esforzos considerables. Hai tamén dificultades para crealo.\nEn combinación con outros produtos, a avellana tamén pode axudar con diversas enfermidades. Entón, se fai unha mestura de avellanas e leite, lanzarase unha cura marabillosa para enfermidades do tracto respiratorio superior. Cando se mestura con mel ou pasas, obtense un medio co que pode elevar rapidamente a hemoglobina no sangue. O uso de avellanas pode traer beneficios e prexudicar a todos: mulleres, homes, nenos e anciáns. Recoméndase ás mulleres que coman noces durante a lactación, xa que son capaces de melloralo. A presenza de vitaminas A e E ten un bo efecto sobre a beleza do corpo feminino: no cabelo e na pel. Tamén se recomenda a utilización de noces na fase de concepción do neno - establecen unha función reprodutiva.\nHai moitas cousas útiles para a avellana para os homes. Os que desexan construír masa muscular deben entrar na dieta deste produto en particular. Para cabaleiros maduros, converterase en indispensable para problemas coa glándula prostática ou a potencia (debe ser mesturado con leite de cabra).\nPara un organismo infantil e adolescente en crecemento, tamén hai que ingresar o avellano no menú. El saturará con vitaminas e elementos esenciais, fortalecerá os dentes e os ósos, activará a actividade mental, estabilizará o sistema nervioso.\nAs persoas maiores con avellanas recibirán unha excelente profilaxis contra a enfermidade de Alzheimer, problemas cardíacos, vasos sanguíneos e capilares.\nRecomendámoslle familiarizarse coas peculiaridades do cultivo de améndoas, as súas especies e variedades, así como formas de combater enfermidades e pragas.\nA casca tamén ten un efecto benéfico. Hai varias receitas utilizadas na medicina popular que axudan seguintes problemas:\nLer tamén sobre as complexidades do cultivo, variedades, enfermidades e pragas de noces.\nA partir dos grans de avelã fabrican aceite, que ademais posúe unha masa de propiedades útiles. Normaliza a actividade cardíaca, ten efecto antihelmíntico. Nunha mestura con proteína batida, cura feridas de queimaduras.\nO aceite recoméndase para o seu uso con estrés físico e mental activo, o estrés. É amplamente utilizado na cosmetoloxía para desfacerse do acne, a perda de cabelo, a celulite na pel.\nDe bronquite e tos. Kernels 50 noces derramar un vaso de auga morna, insistir 10 horas. As noces moléxense e saen tres horas máis. A continuación, ferva a masa e pasa por unha cheesecloth. Na masa, engade 1.5 culleres de sopa de mel, 5 culleres de sopa de crema. Despois de mesturar, obtés o leite de noces, o que necesitas beber dúas veces ao día nunha culler de sopa antes de comer.\nPara a mellor lactancia. As nais de enfermaría deben comer 10-20 kernels por día, lavándoos cun té verde cálido.\nDe parasitos. Durante tres semanas, a mantequilla de cacahuete toma por vía oral nunha cucharada 4 veces ao día, 20 minutos antes das comidas.\nÉ importante! Se decidiu usar produtos a base de avellanas no tratamento de calquera enfermidade grave, asegúrese de dirixirse ao seu médico antes diso..\nDe anemia e cansazo. Un vaso de noces mesturado nunha batidora con medio vaso de mel. Beba tres veces ao día antes das comidas nunha culler de sopa, lentamente disolvéndose na boca.\nPor prostatite. No cascarón de dous quilos de noces derramou 3 litros de auga. Coloque a cociña e ferva por tres minutos, saia ao baño de vapor durante catro horas. Despois do arrefriamento, filtre. Almacena o caldo para estar na heladera. Beba un par de cucharadas ao día durante oito semanas. Despois dun descanso, que debería ser de polo menos dúas semanas, o curso repítese.\nMáscara facial purificadora. Grind un terzo dunha cunca de casca de mazá pelada usando un amolador de carne ou nunha licuadora e espremer zume dunha masa usando gasa. ½ cunca de avellana picada e moer nun mortero. Mezcla de mazá e avellana. Mestura as mans nun rostro limpo durante 20 minutos. Enxágüe con auga fría.\nMáscara para a elasticidade da pel. Mestura unha culler de sopa de aceite de cacahuete cunha gota de aceite esencial de avea, unha pinga de aceite esencial de ciprés e dúas pingas de aceite de laranxa. Frote na pel ata que estea completamente absorbido.\nDe acne. Mestura unha culler de sopa de aceite de cacahuete con dúas pingas de aceite esencial de sabio, tres pingas de aceite de eucalipto. Limpar áreas problemáticas.\nA avellana morta pode causar só no caso de comelo en grandes cantidades. Non se recomenda comer moitas abelás e manteiga de cacahuete. Isto pode levar a dores de cabeza que se producen como resultado de espasmos de vasos cerebrais, sobrecarga dos intestinos e fígado e reaccións alérxicas.\nÉ importante! Non se recomenda comer de forma regular máis de 50 gramos de froitos secos. Exceso de avellanas comestibles, a pesar dos seus innegables beneficios, poden ser prexudiciais.\nÉ absolutamente imposible comer avellana para aqueles que teñen unha forma grave de diabetes, que son propensos á diátese atípica, teñen unha enfermidade hepática grave, así como a intolerancia individual ao produto.\nAprender a cultivar anacardo, manxú e castañas negras na súa trama.\nAo elixir os froitos do avellano, débese dar preferencia aos que se venden no cascarón. Descascados: axiña se deterioran, poden verse afectados por fungos, ademais de que perden algunhas das súas substancias útiles debido á ruptura dalgunhas vitaminas e oligoelementos. É importante elixir unha porca no que non haberá manchas escuras. A súa presenza indica infección por fungos. Comer esas avellanas non serán beneficiosas, senón só nocivas, xa que poden causar envenenamento e danos ao fígado.\nPódense almacenar as avellanas non máis de seis meses. Entón el seca. Polo tanto, ao comprar debes estar atento ao envase: non debe parecer barato, transparente e á vida útil do produto.\nSe se afirma que as abelás pódense almacenar durante un ano ou máis, debe ser abandonado para comprarse. Trátase dun productor sen escrúpulos. Non compre unha porca nun paquete transparente: a luz que cae nas avellanas causa a súa rápida deterioración.\nContrariamente á crenza popular, desde o punto de vista botánico, os cacahuates non son froitos secos, pero o feixón, aínda que na vida cotiá e na cociña, este nome púxose pegado a elas.\nAs avellanas poden ser comidas tanto crúas como fritas. É mellor fritilo despois de baixar as noces durante 10 minutos en auga fervente e despois secalo cunha toalla. Así que podes evitar a aparición da película. Temperatura de fritura - 75 graos. Tempo de cocción - 15-20 minutos. É útil saber que as froitas secas son máis calorías que as que son as que non son crúas - 100 gramos conterán máis de 700 calorías.\nÉ moi útil mesturar froitas avellanas con varias froitas secas: Damasco secos, pasas, ameixas.\nNa casa, as abelás deberían almacenarse sen máis de seis meses. Para os grans limpos, cómpre elixir un recipiente selado opaco e colócanse nunha sala na que non penetre a humidade e no que se mantén unha temperatura fresca nun frigorífico.\nA avellana é un produto moi útil que pode chegar a ser tanto preventivo como un remedio para moitas enfermidades. Co seu uso regular non hai que esquecer que en grandes cantidades pode levar a reaccións indesexables do corpo.\nComo elixir unha pala de neve: consellos e trucos


Os pregos de licitación da axuda no fogar de Touro primarán os criterios económicos - Lindeiros\nOs pregos de licitación da axuda no fogar de Touro primarán os criterios económicos\nBy Lindeiros on\t 27 Febreiro, 2020 Touro\nTouro, 27 de febreiro do 2020 – O concello de Touro valorará máis a oferta económica na adxudicación do servizo de Axuda no fogar que a mellora das condicións laborais dos traballadores.\nA Marea Veciñal de Touro reclamou en distintas ocasións que se primara a mellora salarial na licitación da Axuda no fogar. A petición ven dada porque na actualidade as traballadoras cobran 6 € hora o que está por debaixo do convenio colectivo.\nO alcalde, o Popular Ignacio Codesido, pareceu nun primeiro momento recoller esas demandas pero na comisión informativa celebrada este mércores avanzou que os criterios que primarían nos pregos serían os económicos.\nO prego si incluirá unha cláusula que obrigue a computar o tempo de desprazamento como tempo traballado aínda que isto xa está recollido no convenio colectivo do sector polo que non supón ningunha mellora.\nA Marea Veciñal de Touro denuncia ademais que os pregos darán un 20% da puntuación total as baixas económicas, algo que na práctica repercutirá nos soldos dos traballadores xa que para acadar o contrato as ofertas das empresas terán que ser máis baixas.\nAlfredo Souto, presidente da comisión de servizos sociais, explicou na comisión celebrada que o prezo por hora non foi calculado en función de criterios obxectivos senón fixándose noutros concellos. A Marea considera que non se poden tomar referencias noutros concellos que tamén fan malas prácticas en este tema. O grupo da oposición pensa que “isto responde a aforrar custes nun servizo básico para non comprometer as partidas orzamentarias dedicadas ós membros do grupo de goberno”.\nBisbarra Emprego Marea Veciñal de Touro Social\nAs investigacións seguen confirmando o impacto da minería de Touro sobre a conca do Ulla e a Ría de Arousa\nOs drenaxes da mina de Touro ante a Valedora do Pobo


O CASTIÑEIRO DE ANNE FRANK\nAquela adolescente chamada Anne Frank mantivo indemne a civilización mentres puido ver un castiñeiro de Amsterdam por unha rendixa do refuxio no que sobrevivía a súa familia, perseguida polos nazis. É tamén un acto de civilización que o Concello de Amsterdam, tantos anos despois, faga o imposíbel para que aquel castiñeiro xa tan vello sobrevivise a todo tipo de males e infeccións vexetais. Finalmente, o castiñeiro de Anne Frank cae abatido. Ningún botánico logrou unha fórmula salvadora. Os millóns de lectores do «Diario de Anne Frank» lembran ese castiñeiro e, é máis, en cada espírito decidido a non deixarse someter por novas ou vellas barbaries asoma un castiñeiro como «memento» da grandísima traxedia que a adolescente xudía, escritora precoz, expuxo nos seus cadernos. En 1944 anota: «O noso castiñeiro está completamente en flor, cuberto de follas e ate máis fermoso que o ano pasado». Hai xúbilo e madurez temperán nas anotacións de Anne. Aquel mesmo ano, semanas logo desta anotación no seu dietario, o refuxio da familia Frank -a consecuencia dalgunha delación- foi descuberto pola Gestapo. Primeiro foron parar a Auschwitz e logo, Anne e a súa irmá, ao campo de Bergen-Belsen, onde morreron de tifus moi pouco antes de que os aliados chegasen. O seu pai, ao ser liberado, topou o manuscrito do dietario de Anne.\nÉ indicativo da mediocridade moral do noso tempo que seguramente o «Diario de Anne Frank» non estea dispoñible nas librarías. Tanta desmemoria contribúe francamente ao revisionismo do Holocausto. O historiador David Irving, por unha banda, e grupos neonazis, por outra, negan toda verosimilitude ao que escribiu Anne Frank. Algo terá que ver coa vergonzosa onda de antisemitismo que vivimos na Europa do Tratado Constitucional e do Airbus. O que sabemos é todo o que contan as páxinas do diario daquela rapariga de ollos vivaces e que, dos 110.000 xudeus deportados de Holanda, só 5.000 sobreviviron. Desaparece o vello castiñeiro, pero -segundo as novas- un portal de internet velará pola súa existencia virtual, segundo describiuno Anne día a día nos seus cadernos. É unha atroz coincidencia que o presidente iraní, Ahmadinejad, convoque un concurso de caricaturas descritivas do Holocausto: un humorista marroquí se levou o premio de 12.000 dólares. É constante en Medio Oriente a negación do Holocausto. Nasser dicía que ninguén se toma en serio a mentira de que seis millóns de xudeus foron asasinados, e agora mesmo o líder de Hezbollah sostén que os xudeus inventaron a lenda do Holocausto. Esta semana «Newsweek» lembra que, mentres Nasser ou Hassan Nasrallah, de Hezbollah, o negan, hai líderes do mundo árabe que consideran insuficiente a matanza. Entre ambos extremos, aparece un «relativismo do Holocausto»: non foron tantos os mortos, e esas son cousas que pasan nas guerras.\nHoubo tamén un puñado de árabes que axudaron a fuxir a xudeus perseguidos. Será por iso, por todos os que pereceron e por quen fixeron o que puideron para que non perecesen, que o castiñeiro de Anne Frank puido sobrevivir a tantos contratempos. O castiñeiro con pingas de choiva ensartadas na fina póla, o castiñeiro cos paxaros pousados a media tarde: escribir, soster o silencio para non alertar aos nazis, convivir cos rozamentos e malentendidos da familia, ser unha adolescente nun zulo. Fronte á contemplación do castiñeiro, todo o mal posíbel do mundo, toda a minuciosidade do xenocidio. «Diario de Anne Frank»: Que caso hai máis explícito e tanxíbel do poder da palabra? Unha adolescente que quere ser escritora mira o seu castiñeiro, anota os matices do tempo, o ser das persoas, as gaivotas que ve pola rendixa do ático-refuxio. E todo aquilo que escribe vaise a converter nunha das voces imperecedoiras de seis millóns de seres humanos que foron aniquilados polo mero feito de ser xudeus.\nAgora o vello castiñeiro cae. Fica, certamente, a palabra de Anne Frank e o deber de lela, de tela presente cando parlotea coa súa irmá, cando cre que a súa nai non a entende, cando le con fervor, cando sobrevive, cando perece.