Galicia contará con formación especializada sobre a análise sensorial dos queixos galegos con DOP | Experiencias de calidade\nGalicia contará con formación especializada sobre a análise sensorial dos queixos galegos con DOP\nUn total de vinte xornadas formativas sobre a análise sensorial dos queixos galegos con Denominación de Orixe Protexida (DOP) serán as que imparta a catadora Salomé Beiroa por distintos puntos da xeografía galega. Esta actividade está financiada con fondos europeos (Feader) e pola Axencia Galega de Calidade Alimentaria (Agacal). Tamén colaboran os catro consellos reguladores dos queixos galegos con DOP, así como outras entidades. A formación será gratuíta e está dirixida ao sector e industria agroalimentarios.\nPromovida a dita actividade pola propia docente, Salomé Beiroa, coa mesma procura “achegar a industria e o sector agroalimetario a uns produtos excepcionais” como son os queixos galegos con DOP. San Simón da Costa, Cebreiro, Arzúa-Ulloa e Tetilla son as catro Denominacións coas que contamos en Galicia en materia queixeira. Delas é experta Beiroa, que conta cunha longa traxectoria como catadora destes produtos no Panel de Cata da Xunta de Galicia desde fai 15 anos.\nCalquera persoa vinculada ao sector agroalimentario pode inscribirse gratuitamente nesta actividade, non só quen se dedica directamente á fabricación de queixos, senón tamén os produtores lácteos, comercializadores e outros. “Malia que o leite chega ás queixerías desde o sector primario, os queixos galegos aínda precisan ser moito máis coñecidos entre as persoas que todos os días abastecen del a industria”, afirma Beiroa.\nUn dos obxectivos da formación é a promoción e protección da calidade diferencial dos produtos alimentarios galegos acollidos aos distintos indicativos de calidade. Neste sentido, a catadora apunta que “temos catro tesouros” que divulgar, en referencia ás catro DOP. Nas sesións formativas abordaranse cuestións como a degustación do produto, saber apreciar as súas características ou como dar valor aos parámetros que garanten a súa calidade.\nO alumnado interesado en participar nalgunha das vinte sesións programadas poderase inscribir sen custo ningún enviando un correo electrónico a formacion.queixos@beiroa.org, indicando a localidade en que desexa participar: Santiago de Compostela (Lamas de Abade), Pedrafita do Cebreiro, Boqueixón (Sergude), Vilalba, Palas de Rei, Melide e Lalín. Pódese facer tamén a través do formulario de inscrición https://i.gal/formacion-queixos\nEn primeiro lugar, será o Centro o Centro de Formación e Experimentación Agroforestal de Sergude (Boqueixón) os días 31 de agosto e 2 de setembro así como os vindeiros 21 e 23 do mesmo mes. A seguinte data para a formación será en Lalín os días 7 e 9 de setembro e o 5 e 7 de outubro. Logo, a análise sensorial dos queixos galegos chegará ao Cebreiro os días 14 e 16 de setembro, para recalar en Vilalba o 28 e 30 do mesmo mes.\nLamas de Abade, en Santiago de Compostela, acollerá os días 13 e 14 e 19 e 21 de outubro as ditas xornadas para chegar a Palas de Rei os días 26 e 28 de outubro finalizando en Melide os días 9 e 11 de novembro.\nA formación en análise sensorial dos queixos galegos con DOP conta co financiamento de fondos europeos (Feader), da Axencia Galega da Calidade Alimentaria (Agacal), así como coa colaboración dos Consellos Reguladores dos queixos Cebreiro, Tetilla, Arzúa-Ulloa e San Simón da Costa, entre outras entidades e institucións.


BATUME: Setembro 2009\nEx Libris (III)\nOutubro 1977. La Vanzelle (Francia).\nUnha rapaza de quince anos chamado Cécile, cando paseaba coa súa bicicleta, descubriu no medio dun rochedo un cadáver comesto polos animais e o tempo. Tratábase dun home, aínda que apenas se lle recoñecía a traza. Á beira estaba a súa gorra, unha gorra de mariñeiro tamén esfiañada, e un vello libro de poucas follas de pel.\nCécile comunicoulle o achado aos pais e estes ás autoridades, pero a cativa, de natural curioso, escondeu o libro porque lle pareceu un obxecto interesante e non se quixo desprender del. A policía averiguou o nome do morto, un irlandés de Cork, viaxante de comercio, chamado Mark O´Sullivan, coñecido en certos círculos como estudoso do celtismo e afeccionado ás ciencias ocultas.\nA rapaza levou o libro ao colexio onde cursaba os estudos de Bacharelato, en Saint Chamond, para ensinárllelo aos compañeiros. Estes non se deixaron impresionar pola rareza do manuscrito e preferiron burlarse unha vez máis da cativa, que era persoa solitaria, algo torpe de palabras e teimaba en vestir sen seguir os ditados da moda. Cécile non baixou ao recreo eses días, preferindo ficar na clase a examinar os debuxos do libro e a copialos na súa libreta. E seguiu con esa actitude ata que acabou por atraer a atención do seu profesor de Educación Plástica, un exseminarista que abandonara a carreira relixiosa para se dedicar á escultura. O profesor quedou fascinado co libro e preguntoulle a Cécile como o conseguira. Esta, por non desvelar a apropiación indebida por medo a un castigo, só dixo que o achara nunha casa abandonada no medio dun arboredo por onde adoitaba pasear en bicicleta. O profesor ofreceulle comprarllo, sempre que os pais desen a súa conformidade, pois ela era menor de idade. Mais Cécile negouse en redondo e pediulle que non falase cos pais, pois castigaríana se sabían que tiña algo valioso que non era seu. Deste xeito, mantivo o libro con ela durante tres anos, sen deixar nin un só día de revisar e copiar os seus debuxos e as súas letras incomprensíbeis.\nCando estaba a punto de abandonar o instituto, Cécile decatouse da loucura na que estaba entrando coa súa obsesión polo libro. Neses meses coñecera un rapaz e comezara con el unha relación que prometía ser duradeira. Ao mesmo tempo, madurara e xa non lle facían dano as críticas dos compañeiros, co cal estas actitudes acabaron por cesar. Daquela, quixo desfacerse do libro vendéndollo ao profesor co que estudara Educación Plástica tres cursos antes. Mais este profesor xa non formaba parte do persoal do centro; por motivos administrativos, fora trasladado a outra localidade ben lonxe de Saint Chamond, e tardou algún tempo en conseguir o seu contacto. Finalmente, falou con el a través do teléfono e propúxolle a venda. O exseminarista aínda seguía interesado no volume, mais, aínda que a rapaza xa era maior de idade, amosábase remiso a mercar un obxecto que fora obtido dunha maneira pouco clara, pois a historia do achado fortuíto nunca lle parecera de todo críbel vindo dunha persoa solitaria e fantasiosa como era Cécile daquela. Como a moza estaba disposta a lle regalar o libro, só por se desprender del, finalmente conviñeron que el mesmo lle escollería un agasallo dun valor semellante ao que podía ter o manuscrito.\nCando esperaba por ela na Estación Central de Autobuses de Lyon, onde se citaran para a transacción, Cécile resultou atropelada por un autobús que realizaba manobras temerarias. Morreu baixo as rodas de xeito instantáneo. O profesor viuno todo de lonxe, e non se atreveu a achegarse por medo a que alguén o relacionase de maneira inadecuada con aquela exalumna tan fermosa para a que levaba no peto unha cadea de ouro co seu nome grabado.\nPostado por MLG às 01:56\n20 de set. de 2009\nNo verán de 1966, nun almacén de ferranchos da pequena localidade de Luame, no Estado de Porto Alegre (Brasil), dous traballadores foron reprendidos polo dono do negocio por non atenderen as súas obrigas. Achábanse examinando un vellísimo libro de follas de pel escrito a man con signos xeométricos e adornado con algúns debuxos simples de aspecto infantil. O xefe preguntoulles onde o obtiveran, e contaron que viñera entre os restos dun coche calcinado que acababan de retirar na avenida que daba entrada á vila. Tratábase do Ford do 26 que un ano e medio antes se incendiara nun tráxico accidente que todos lembraban, pois nel morreran os dous ocupantes, un matrimonio arxentino, ambos con arredor de cincuenta anos e negociantes en arte e antigüidades. A retirada do vehículo relizárase por orde xudicial, unha vez concluídos os trámites da investigación. O máis curioso do achado, comentaban os operarios, era que, a resultas do accidente, non quedara no vehículo ningunha outra cousa que non fosen ferros queimados, e parecía imposíbel que aquel libro, sendo de material orgánico, resultase indemne.\nO xefe do almacén fíxose cargo do curioso manuscrito e tívoo un tempo na súa casa. Aproveitou unha viaxe de negocios a Vilagrande e amosoullo ao director do Museo de Arte Antiga, por se consideraba que tiña algún valor e o quería mercar. O director, un historiador experto en arte colonial, examinou con curiosidade o volume e apreciou o seu valor. Formalizaron a compravenda por un prezo case simbólico, dado que o museo non andaba sobrado de fondos e ao ferralleiro calquera ganancia o faría feliz. Mais, ocupados como estaban os expertos do museo na catalogación do mobiliario doado polos propietarios dun palacete que ía ser derrubado, o libro ficou depositado nun andel á beira doutras numerosas pezas que agardaban un destino indefinidamente adiado.\nPasarían cinco anos antes de que fose recuperado baixo a poeira, no curso duns traballos de remodelación das instalacións do museo motivadas pola entrada dun novo equipo de goberno. O anterior director perdera a vida de forma tráxica cando a fatalidade quixo que tropezase e caese de costas sobre unha figura de bronce lanceolada que estaba a preparar para unha exposición de art decó na capital do Estado. O seu substituto, un home novo acabado de licenciar pola Universidade Federal de Pelotas, empeñouse en sacar á luz cantos tesouros esquecidos achou nos sotos do edificio. Aínda que o libro non lle chamou especialmente a atención, destacouno colocándoo nas vitrinas dos documentos máis antigos, na súa maioría pregos lexislativos de escaso valor, e uns poucos incunábeis, entre os que se achaba unha serie completa dos Decretalium cum apparatu Ioannis Andreae, composto polo Papa Bonifacius VIII, sen dúbida unha xoia singular para un Museo de ámbito provincial. Como paso previo a un exame máis demorado, o manuscrito foi debidamente recensionado polo propio director no catálogo anual das novas incorporacións.\nCerto día, o museo recibiu a visita dun home de idade, barbado, cuberto cunha gorra de mariñeiro, quen, con acento irlandés, dixo ser profesor de Arqueoloxía na universidade de Alabama (EEUU). O profesor, que recibía con regularidade o catálogo do museo, amosouse interesado en estudar o estraño libro como parte dun traballo que preparaba sobre as técnicas máis primitivas da escrita manual. Afeito o persoal da institución a ter confianza nas escasas persoas que solicitaban utilizar o material das vitrinas, non consideraron necesario dedicarlle vixilancia ao visitante en tanto manipulaba o manuscrito nun recanto da sala de lectura, circunstancia que foi aproveitada por este para saír do Museo nun momento de afluencia de público levando o libro baixo o abrigo.\nForon inútiles cantos esforzos se fixeron para dar co ladrón, toda vez que non existía entre o profesorado da universidade de Alabama ninguén coas características do citado nin se puido pesquisar nada na enguedellada trama do mercado negro das antigüidades.\nPostado por MLG às 13:00\nEx Libris (I)\nO primeiro día de xullo de 1961, Ernest Hemingway despedía na porta da súa casa da rúa Sun Valley en Ketchum, Estado de Idaho (EEUU), o carteiro ao que lle acababa de entregar un pequeno paquete. Na parte superior figuraba o enderezo do seu amigo Ovidio Molina Cortés, empresario do mundo da arte e as antigüidades residente na cidade de Buenos Aires, Arxentina.\nO escritor seguiu o carteiro coa vista ata que se perdeu na distancia. Logo entrou na casa con paso canso.\nNun recanto da sala, sentada nun sofá señorial sobre un fondo de trofeos de caza e de mar, estaba unha fermosa muller de longa melena negra e grandes ollos da cor da oliva.\nHemingway sorprendeuse ao vela, pero só uns segundos. Serviuse unha copa de ron.\n–Ao final, fixéchelo. Desprendícheste do libro. Como puideches? –dixo ela.\n–Desprendinme do libro e mais de ti. Xa non estás na miña vida, por que segues aí?\n–Ernest, meu amor, que fácil cres que resulta todo, non? Hoxe cóllesme, mañá déixasme. E pasado mañá? Non volverás querer que estea ao teu lado?\n–Pasado mañá non existe. Nin sequera mañá. E ti tampouco. Déixame, debo traballar.\nHemingway saíu da sala coa copa nunha man e a botella na outra para dirixirse ao estudo. Un gato que saíu de debaixo do sofá seguiuno miañando debilmente. Da rúa chegaban ruídos de coches e trasfego humano.\nSobre o escritorio, un mangado de follas escritas encabezadas co título A Moveable Feast. O escritor colleunas, deixounas correr entre os dedos e leu algúns parágrafos ao chou. Volveunas pousar e asomouse á fiestra. Bebeu un grolo.\nNo seu interior, algo lle recordou os días felices en La Habana algúns anos atrás. Concretamente, o ano 1955, o seguinte a aquel no que lle concederan o premio Nóbel. Días de mojito e daiquirí, de yuca, mango e guayaba, de bolero e merengue, de poesía e revolución, días de festa continua nos salóns do hotel Ambos Mundos e no Floridita e no Cabaret Parisien.\nAlí foi onde coñeceu a Áurea Mendes, unha exuberante mulata de orixe brasileira que vendía tabacos, perfumes, flores secas, abanos, preservativos, lambiscadas, entre a xubilosa clientela. O novelista mercoulle un Partagás e Áurea cobroulle só cunha fotografía dedicada que había enmarcar, dixo, e pendurar na cabeceira da súa cama.\nEsa mesma noite, Hemingway, marido infiel por enésima vez, coñeceu, ao tempo que o corpo cálido da muller, un manuscrito antigo que Áurea gardaba con celo por ser unha lembranza familiar moi querida. O escritor, aínda que non sentía especial agarimo polos obxectos rescatados á comechón do tempo, entendeu que a brasileira llo quería vender para paliar unha situación de penuria e que se valía dun argumento sentimental para elevar o seu prezo. Pero o libro parecía un obxecto realmente interesante e, por riba, os peitos florais de Áurea, os seus ollos magnéticos, a voz ferventemente cadenciosa, parecían suficiente pretexto para que pagase os douscentos pesos que lle pediu e lle agradeceu vivamente. A partir desa noite, os encontros coa muller sucedéronse enleados nunha especie de encantamento que rozaba o feitizo como antes non recordaba ter sentido.\nO libro, porén, permaneceu esquecido durante anos nunha pequena gabeta de lembranzas de outrora. A súa vida non era de gardar trastes mortos, el era un protagonista da historia, necesitaba vivir cada hora, cada segundo, coma se fosen os derradeiros.\n–Non conseguirás o que te propós. O libro seguirá o seu camiño, sobreviviranos aos dous; pero ti es meu para sempre. Estamos unidos no mundo dos vivos.\n–Vaite, Áurea Mendes. Xa non teño idade para estes xogos.\n–De veras? Mentes tan fermosamente como escribes. Bastará que me achegue a ti para que esperte o vello animal que levas dentro. Non o queres comprobar?\n–O animal morreu. Matouno o alcohol e a vida. Eu son o seu cadaleito. E ti, só unha imaxe da miña memoria. Non existes, muller. É inútil que insistas. Se pecho os ollos, desaparecerás.\nPechou os ollos e a voz dela seguiu soando cada vez máis lonxe. Foi apagada por outras voces, esta vez de 1958, cando o foron visitar os seus amigos arxentinos Ovidio Molina e a súa esposa Luisa Fernanda Biocca. Ernest atravesaba unha etapa difícil, incapaz de escribir, asediado por pantasmas e definitivamente imposibilitado para ser feliz. El botáballe a culpa á súa relación coa brasileira, unha vez que chegara á conclusión de que non existía, que só era unha creación da súa mente enferma. O amigo aconselloulle que deixase Cuba, que volvese ao seu país e se establecese nunha vila calquera onde ninguén soubese da súa existencia. Debía refacer a súa vida, volver a empezar, ser el mesmo. No medio da conversa, Ovidio amosara curiosidade por ver o libro; como tratante de antigüidades, podíalle interesar a súa adquisición. Hemingway pensou en regalarllo, coidando que se se desfacía del, conseguiría desfacerse dela. Mais no último momento volveuse atrás. Ensinóullelo, pero, malia a insistencia dos Molina-Biocca, non llelo quixo vender.\n–Non o quixeches vender. Non fuches quen. Porque non querías separarte de min. Ernest, meu amor, ven, volve comigo.\nHemingway sentouse no escritorio, introduciu un papel no rodete da vella Underwood portátil e púxose a teclear. Escribiu un título no medio a medio: The dark lady. Tras unha pausa, inseriu outra folla e comezou o relato. A voz seguía soando, pero o ruído da máquina foina acalando. As palabras sucedíanse, as frases, os parágrafos.\nAs follas amoreábanse no canto da mesa conforme pasaban as horas e o nivel do ron descendía na botella. O gato ficara adurmiñado sobre a mesa, á beira da máquina de escribir.\nNalgún momento, o escritor levantouse. Estricou os ósos dos brazos e achegouse á fiestra, pero só parou unha miga. Foi buscar unha nova botella, sentouse e continuou decontado. A muller volvía estar alí, agora de pé onda a mesa e folleando os papeis.\n–Escribes sobre min! É a nosa historia de amor, gústame. Mais quizais ao teu público non, telo demasiado acostumado á realidade.\n–Non escribo sobre ti. Escribo sobre a paixón. A verdadeira paixón.\n–A que aprendiches comigo.\n–Si. A paixón escura.\nÁurea Mendes apoiou as costas no limiar da porta. Sorrinte, ollou a Ernest en fite en tanto acendía un longo cigarro moreno. O home ignorouna e volveuse concentrar no teclado da máquina de escribir. Tras os cristais da fiestra xa se anunciaba o amencer.\nDúas horas despois, deu por rematado o relato. Volveuse servir ron, coa nova botella xa pola metade, e releu rapidamente o escrito.\n–Está lindo? Sénteste mellor? Querido Ernest... Desprendícheste do libro, pero escribes sobre min. Non queres que me vaia, nunca quixeches. Ah, meu amor... Estamos na hora das verdades.\n–Non pode ser... Non podes seguir na miña vida, xa non...\nNun arranque de xenio, o novelista prendeu lume nas follas e guindounas á lareira sobre as cinzas que quedaban do último inverno. Acto seguido, despendurou da parede a escopeta de caza Remington, cargou un cartucho e apuntoulle á muller, que seguía sorrindo entre bocaladas de fume escuro.\nO ruído do disparo fixo que entrase xente na casa. Veciños do edificio que se preparaban para saír aos seus traballos, ás súas ocupacións. O corpo de Hemingway estaba tirado sobre a alfombra boca arriba entre fíos de sangue. Baixo a súa man dereita, a escopeta, aínda fumegante. Na confusión, o gato aproveitou para fuxir pola porta.\nPostado por MLG às 16:11


Redacción | Venres, 17 de Marzo de 2017, 17:21\nARCHIVADO EN | Villares religión docentes misa TVE televisión pública normalización catolicismo\nO voceiro parlamentario de En Marea, Luís Villares, mostrouse "totalmente de acordo" con que as relixións poidan ter espazo nos medios de comunicación pública pero "sempre regulados e sen ningún trato de favor", á vez que defendeu "acabar cos privilexios da Igrexa católica", como a falta de pagamento do IBI.\nAsí o sinalou este venres en Ourense tras ser preguntado pola proposición non de Lei presentada a pasada semana por Podemos no Congreso para "suprimir as emisións de misa" que se realizan todas as semanas na segunda canle da televisión pública estatal.\nNun primeiro momento, en declaracións a un xornal este venres, o portavoz de En Marea defendeu que o en caso de Galicia a emisión dos oficios relixiosos cumpría unha "función de normalización" da lingua galega.\nVillares volveu a insistir neste aspecto a pesar de que considera que "existe unha gran asintonía" entre unha cidadanía que fala galego e demanda este tipo de servizos relixiosos; e, en oposición, o que se lle está ofrecendo por parte dunha xerarquía eclesiástica que non ofrece galego.\nFIN AOS "PRIVILEXIOS"\nPara o portavoz de En Marea a proposta de Podemos non encerra polémica, senón a "idea de que deben acabar os privilexios" da Igrexa católica. "É un privilexio que preocupa a toda a sociedade que a Igrexa non pague o Imposto de Bens Inmobles (IBI) polos inmobles que ten no territorio", sinalou respecto diso.\nPero tamén alertou de que "un Estado laico e democrático non pode aceptar" que os profesores de relixión se paguen con fondos públicos e que "accedan sen ningún tipo de oposición nin control" a exercer o ensino.\nNesta liña tamén considerou como "un privilexio inaceptable" o feito de que a relixión forme parte do currículo de estudos. "Consideramos que existen privilexios que deben desaparecer", insistiu o portavoz parlamentario de En Marea.\nCon todo, Villares defendeu unha aposta pola "tolerancia relixiosa" e que as relixións poidan ter espazos nos medios de comunicación, pero "sempre regulados e sen ningún trato de favor a ningunha confesión".\nO BNG PIDE QUE SE ABRAN Os ESPAZOS A TODAS As CONFESIÓNS\nGoretti Sanmartín, secretaria de Organización do BNG, considerou que nun Estado aconfesional os medios públicos non deben emitir cerimonias relixiosas.\nAsí se pronunciou a dirixente nacionalista este venres ao ser preguntada polas declaracións de Luís Villares a 'Faro de Vigo' nas que defendía que as misas na TVG axudan a "normalizar o galego" e apoiou a emisión en lingua propia de actos relixiosos pero "de todas as confesións".\nRespecto diso, Goretti Sanmartín incidiu que nas canles públicas "non debe haber eses espazos" e que, no caso de que os haxa, "deben abrirse a todas as relixións".\n"Que despois os oficios relixiosos de calquera relixión se fagan en galego parécenos positivo", sinalou.


FOTOS DO RECORDO : “MUXÍA CF-SCD BUÑO 2009/10″…”O DERRADEIRO BUÑO CAMPIÓN DE LIGA” – Piratas de Muxia\nFOTOS DO RECORDO : “MUXÍA CF-SCD BUÑO 2009/10″…”O DERRADEIRO BUÑO CAMPIÓN DE LIGA”\nDetalle dun Muxía CF-SCD Buño da tempada 2009/10.\nNa foto da 3ª da Costa 2019/10 de esquerda a dereita saen os ex-xogadores do Muxía CF, xa que ningún está actualmente en activo : Cabejo, (o “Kaiser” da defensa muxiana), Ziro, (fillo do famoso, finado, pintor xaponés Yoshiro Tachibana), Josiño “Mijo”, (o fondo) e o seu carón Vitorino “Vito”. No que respecta ao SCD Buño que xogaba como visitante no “Campo d´Arliña”, vense 4 xogadores. O que está en primeiro plano da imaxe é Diego Rojo, que era o capitán do equipo, (fillo de Manolo Rojo, directivo naquela época, e que é un dos homes que máis temporadas xogou históricamente no equipo “oleiro”, xunto con Emilio e Victor). O segundo home que se ve é Santi de Carballo, diantero moi velóz. Ningún dos dous xoga actualmente. Na esquerda vese media cabeza. e o brazo dereito de Rubén Rouco, que ese ano fixera unha temporada espectacular. Xogador de Xornes que segue en activo no fútbol de vereranos da costa. No centro da foto, ó fondo, vese a cabeza de José, central elegante, e con moito gol a balón parado. Xoga actualmente nos veteranos do Verdillo.\nDe ese equipo, siguen en activo, e ambos siguen no Buño, Brais, o porteiro, e Juan Antelo. Ademáis do adestrador Pablo Mallón, actualmente mnas filas do SD Ponteceso. Ese equipo foi campeón de liga, e o ano pasado toda a diretiva, corpo técnico, e xogadores, fixemos o ano pasada unha comida para rememorar todo o vivido. Este ano tíñamos outra cea preparada pero o Coronavirus acobou con ela, estamos pendientes de data para realizala.\nCea de lembranza do derradeiro título de liga do SD Buño.\nSe cadra poido ter algunha lagoa, cando poña fotos do recordo. De ser así lembrádeme o que sexa no correo, (admin@piratasdemuxia.es), ou whatsapp da web, (626 72 00 47).\n-Fotos e Texto : piratasdemuxia.es/Pablo Mallón


Solución de abonado integral coas tecnoloxías CoteN™ Mix e Haifa Bonus - Campo Galego\nInicio / Columna Empresa / Solución de abonado integral coas tecnoloxías CoteN™ Mix e Haifa Bonus\nHaifa desenvolveu un programa específico de nutrición para millo forraxeiro en Galicia\nManuel Moreno* 12/05/2021 10:39 a.m.\nDespois de varios anos de desenvolvemento, Haifa está implementando un programa de abonado para millo forraxeiro utilizando as dúas tecnoloxías máis avanzadas nos seus campos, como son a liberación controlada CoteN™ Mix e o fertilizante para nutrición foliar Haifa Bonus.\nEn que consisten estas tecnoloxías?\nCoteN™ Mix – Fertilizantes de Liberación Controlada para o millo forraxeiro\nCoteN™ Mix é un fertilizante de liberación controlada producido por Haifa e deseñado para achegar os nutrientes ás plantas de forma continua ao longo de todo o ciclo de cultivo, co obxectivo de lograr un desenvolvemento óptimo e un excelente rendemento. Baseado na tecnoloxía de recubrimento polimérico de Haifa, CoteN™ Mix libera o nitróxeno ao solo de forma gradual, dependendo unicamente da temperatura do solo, por tanto producirase unha maior liberación cando esta aumenta, o que coincide co incremento das necesidades das plantas.\nCoteN™ Mix ofrécelle ás plantas unha nutrición equilibrada, de acordo ás súas necesidades, cunha única aplicación por ciclo de cultivo, mellorando o desenvolvemento da planta, o uso de nutrientes, aforrando man de obra e minimizando o impacto ambiental. CoteN™ Mix adáptase, na súa produción, ás necesidades locais do cultivo de millo forraxeiro de Galicia, que foron determinadas polos expertos de Haifa coa axuda dos agricultores.\nMecanismo de actuación do fertilizante de liberación controlada.\nA tecnoloxía de liberación controlada permite encapsular os nutrientes solubles en auga cunha cobertura polimérica que evita a disolución inmediata destes cando son aplicados ao solo. Despois da aplicación, a humidade da terra penetra lentamente a través do recubrimento e prodúcese unha disolución dos nutrientes, que se van a difundir a través do recubrimento cara á zona radicular, cunha adecuada proporción, de acordo ás necesidades de desenvolvemento do cultivo.\nA porcentaxe de liberación depende só da temperatura do solo, por tanto producirase unha maior liberación cando a temperatura aumente, o que coincide co incremento das necesidades das plantas. Outros factores, tales como o tipo de solo, humidade, pH e actividade microbiana non afectan á liberación do fertilizante. Despois de que a liberación se complete, a cobertura baleira rompe e degrádase, non deixando residuos no chan (Figura 1).\nO fertilizante foliar desenvolvido por Haifa permítenos, por unha banda, aumentar a dose até niveis en que outros fertilizantes foliares resultarían fitotóxicos, e por outro achéganos unha asimilación gradual de até 2 semanas, algo nunca visto até o momento con outros fertilizantes foliares.\nHaifa Bonus contén un adxuvante especial que achega:\n1.- Unha mellor adherencia á superficie da folla.\n2.- Mellor absorción.\nHaifa Bonus está deseñado para que a planta poida dispoñer dos nutrientes necesarios (fundamentalmente o fósforo) nos momentos máis críticos de desenvolvemento, neste caso nas primeiras semanas do ciclo do Millo, onde as baixas temperaturas fan que a absorción destes elementos se vexa mermada en solos con pH baixos.\nAcción do adxuvante do fertilizante foliar de Haifa.\nPrograma de abonado coas tecnoloxías CoteN™ Mix e Haifa Bonus\nPara desenvolver este programa, tivemos en conta o tres factores seguintes.\n– Necesidades da planta: Cales son as necesidades ao longo do ciclo de cultivo de todos os nutrientes que necesita a planta, en que cantidades de cada elemento ao longo do ciclo.\n– Medio no que se desenvolve a planta: Non só o chan e a súa composición, senón tamén todos os aspectos bioclimáticos que interveñen na contorna da planta.\n– Temperatura: facemos un especial estudo pormenorizado da temperatura no lugar onde imos aplicar o fertilizante, xa que a tecnoloxía de liberación controlada (como explicamos) só depende deste factor.\nCon todo isto, desenvolvemos un programa de abonado específico para Galicia para o cultivo de millo forraxeiro que consiste no seguinte:\n1) Aplicación en fondo e dunha soa vez. CoteN™ Mix con nitróxeno, fosforo e potasio, ademais dos elementos secundarios necesarios para o desenvolvemento da planta durante todo o ciclo de cultivo. Desenvolvéronse varias fórmulas dependendo do tipo de solo, pero una das máis usadas é CoteN™ Mix 20-7-6.\n2) Posteriormente e co millo en 4 follas, aplicamos Poly-Feed Haifa Bonus, potente fertilizante foliar para achegar sobre todo os niveis de fosforo necesarios nun momento crítico da planta, onde a temperatura aínda é baixa.\nCon esta estratexia, Haifa pon a disposición do agricultor as ferramentas nutricionais necesarias para obter colleitas de calidade e cantidade.\n*Manuel Moreno. Técnico comercial e especialista agronómico en Haifa Iberia SL


O BNG pide estudar alternativas ao túnel da peonalización da Porta do Sol - Metropolitano\nO BNG pide estudar alternativas ao túnel da peonalización da Porta do Sol\nIgrexas comezou por expresar o apoio do BNG á peonalización da Porta do Sol, un proxecto que, segundo manifestou, permitirá reiniciar o proceso de “democratización do espazo público” que se puxera en marcha baixo a alcaldía do nacionalista Lois Pérez Castrillo, coas peonalizacións da praza da Independencia, da praza da Constitución e de Urzaiz no Calvario, ou a retirada de tránsito de vehículos na praza do Berbés, en Teófilo Llorente, rúa Real, a praza Chao e rúas colidantes.\nÉ do teu interese: Como cambiará a peonalización de Porta do Sol o corazón da cidade?\nIgrexas denunciou que as dúbidas e temores da veciñanza residente na contorna –singularmente na rúa Elduayen– sobre a seguridade das obras para as súas vivendas, así como a preocupación a respeito da posíbel afectación desta actuación nun espazo singular e privilexiado como é o Paseo de Afonso XII, non obtiveron até o momento unha resposta nin atención satisfactoria por parte do Goberno municipal que non demostrou disposición real a considerar as súas achegas.\nO BNG demanda ademais que se avalíen tamén opcións alternativas ao actual deseño do túnel, argumentando que “un investimento tan importante, de máis de 17 millóns de euros, require ademais que as decisións sexan resultado dun estudo pormenorizado que avalíe todas as alternativas, permitindo que o resultado perdure no tempo como un logro colectivo da cidade”.\nO Bloque demanda tamén que se abran canles formais de diálogo e interlocución co tecido asociativo da contorna e coa veciñanza afectada. Por último, a moción pide que o Goberno municipal someta a exposición pública calquera que sexa o proxecto definitivo para a peonalización, permitindo que a veciñanza e colectivos da cidade poidan presentar alegacións


Toda humilde belleza, Noriega Varela\nFoto: Antonio Noriega Varela\nTODA HUMILDE BELLEZA ...\nsoberbio da irta xesta, reidora,\nque nas blondas do mar, que se rebela\nDo ermo,Noriega Varela, 1920\nTODA HUMILDE BELLEZA ... castelanismo propio da época, por beleza. O título xa adianta o contido do poema: a natureza humilde e sinxela é a protagonista\n1ª parte: 2 serventesios. Presentación do tema enunciado no título\nVago xirón de brétema, atavío vago: vagaroso, lento, como en Pondal. Pequeno fragmento de néboa, adorno, vestimenta\nsoberbio da irta xesta, reidora, irta: erecta, ergueita. Reidora, polos estalos da xesta no verán ou por ser brancas as flores dun tipo de xesta. Personificación\nfulgurante doíña de rocío fulgor, brillo. Doíña: boliña de adorno. Rocío ou orballo orballo non rimaría)\n(pazo do sol e lágrima da aurora); brilla moito co sol e tamén co comezo do día, a aurora\nAs imaxes mostran unha mutación ou metamorfose mediante metáforas en aposicións que converten a brétema en atavío..., a pinga en doíña ou pazo do sol e... Os adxectivos contrubúen a destacar a dignidade dos elementos: vago, irta.. Non hai verbos, non hai tempo.\nraiola de lunar que bica o río, personificación que reforza a natureza. A luz da lúa reflectida no río. Personificación\nflor mareliña que entre espiñas chora, a flor do toxo sempre está rodeada de espiñas. Segue a Personificación\nou das redes da araña un tenue fío, hipérbato que espella a emoción do poeta\ntoda humilde belleza me namora. no final da segunda estrofa recóllese o título, amplificado con: me namora\nDesenvolve o motivo sentimental que concluía a anterior coas prosopopeas ou personificacións xeradas por bica, chora e máis a declaración do último verso: todo iso me conmove. O tempo verbal é aquí o presente, perenne. A adxectivación é agora máis sinxela e modesta: humilde, tenue, mareliña\nAta aquí reálzase a beleza dos elementos mínimos que conmoven o eu lírico. Utiliza procedementos nominativos.\n2ª parte: 2 tercetos. función de reforzo (o 1º) e contraste (o 2º) coa idea temática.\nÉ un vermiño de luz o amigo caro vagalume (vermiño de luz), caro: querido\ndo meu nume saudoso... Antes reparo nume: inspiración, musa\nna nudez adorable dunha estrela encabalgamento coa última estrofa. Personificación\nEnlázase co anterior serventesio mostrando a preferencia polo minúsculo. Ponse de relevo o elemento brillante que moito abunda no poema: fulgurante, sol, aurora, raiola de lunar, vermiño de luz, estrela. Coa frase antes reparo... volve o eu lírico e a súa opción estética e conecta co 2º terceto\nque nas rosas dos vales, que sorríen, sorrín porque son brancas coma os dentes. Personificación\nque nos mantos dos pinos, que se engríen, érgeunse, elévanse\nque nas blondas do mar, que se rebela blondas: ondas. O mar bravo\nNos tres versos paralelísticos e anafóricos, con similicadencia, móstrase por oposición o que non conmove ao poeta, a natureza que máis chama a atención e conmove outros poetas\nPoema moi ben comentado en Lecturas de Nós. Introdución á literatura galega. Ramón Gutiérrez Izquierdo, Ed. Xerais, 2000 (de onde se colleron bastantes ideas).


Alquerque Nº 1 das Torres de Oeste\nImaxe: Colectivo A Rula\nAo igual que o Alquerque Nº 2 das Torres de Oeste, trátase dun alquerque de 9 localizado á beira das Torres de Oeste, semellante a moitos outros taboleiros de xogo localizados en castelos e mosteiros medievais en Galicia, na Península e en moitos países europeos e do Mediterráneo. Coñecido desde os tempos de Grecia, atribúeselle ao comerciantes fenicios a súa difusión polo Mediterráneo (Hidalgo Cuñarro, 2009). Emprégase durante todo o Medievo, posiblemente polo influxo dos musulmáns (alquerque / el-quirkat, significa xogo) instalados na península.\nÉ coñecido por varios nomes: Muíño en Galicia, Moinho en Portugal, Mill ou Morris no Reino Unido, Merelles en Francia, Mülhe en Alemania, Molle en Noruega, ou o xenérico “alquerque de 9” para diferencialo das outras variantes, o alquerque de 3 e de 12.\nUn deseño formado por tres cadrados ou rectángulos concéntricos subdivididos por medio de liñas que marcan as diferentes zonas de colocación das pezas. As regras de xogo aparecen recollidas no famoso libro dos xogos (ou Xogos diversos de Xadrez, dados e táboas) encargado por Alfonso X O Sabio a mediados do século XIII. O actual xogo das damas é unha variante do alquerque e nace como resultado de xogar ó muíño sobre un taboleiro de xadrez.\nLamentablemente está moi erosionado e non é doado de ollar, se cadra por iso pasou desapercibido até a actualidade.\nO alquerque non está catalogado nin protexido. É un elemento que non se atopa na súa posición orixinal polo que o máis axeitado sería trasladalo ao CACTO (Centro de Activación Cultural Torres de Oeste) para a súa axeitada mostra mediante unha iluminación axeitada que permita a súa visualización acompañado dun pequeno cartel explicativo.\nComo sucede co Alquerque Nº 2 das Torres de Oeste e co Petróglifo das Torres de Oeste, non conta con ningún tipo de sinalización, nin se adoptan as medidas oportunas cada vez que se procede á limpeza da súa contorna. É una mágoa que centos de visitantes e turistas que cada ano pasan por este emblemático lugar descoñezan a existencia destes gravados.\nCronoloxía: Idade Media\nLugar: As Torres\nCristina Conde Escaloni + Ecoloxistas de Catoira\nCristina Conde Escaloni\nCoordenadas: 42.676423680399 , -8.7258575559363\nMámoa Nº 1 de Menlle\nTorre de Barral\nPetróglifo da Xesteira


Programa de saúde e benestar, Espazo +60 Viveiro Afundación\nPrograma de saúde e benestar, Espazo +60 Viveiro\n07-05-2018 09-05-2018 Programa de saúde e benestar, Espazo +60 Viveiro Este programa consta de dúas actividades que van enfocadas ao coidado persoal e ao benestar das persoas. Apúntate!\tEspazo +60 Viveiro Av. Mariña, 49. Viveiro (Lugo) Afundación socioculturales@afundacion.org Europe/Madrid public true Engadir o calendario\n7 de maio de 2018: taller de maquillaxe\n9 de maio: xornada de relax no Oca Augas Santas Balneario\n10.30 horas: obradoiro de maquillaxe\n8.00 horas: saída da estación de autobuses, xornada de relax.\nO Espazo +60 Afundación de Viveiro vai poñer en marcha un progama de saúde e benestar. Este programa consta de dúas actividades que van enfocadas ao coidado persoal e ao benestar das persoas.\nA primeira actividade será un obradoiro gratuíto de maquillaxe, impartido por Ángeles Salgueiro, peiteadora e estilista. Neste obradoiro daranse as nocións básicas dos coidados da pel do rostro, así como as nocións básicas para saber maquillarse, resaltando as faccións máis bonitas e disimulando os posible defectos.\nA segunda actividade será unha xornada de relax no Oca Augas Santas Balneario & Golf Resort, situado en Pantón, a tan só 20 minutos de Ourense, no corazón da Ribeira Sacra. Está construído nas proximidades do antigo balneario que foi fundado a mediados do século XIX e pouco tempo despois xa gozaba dun amplo prestixio que se estendía alén das fronteiras de Galicia. Durante moito tempo, as virtudes curativas das súas augas sulfuradas atraeron visitantes chegados de distintos puntos de España, Portugal e, mesmo, Francia.\nA temperatura orixinal á que sae a agua do manancial é de 17'8ºC. As augas que manan son bicarbonatadas, sulfuradas e sódicas.\nPola mañá gozarán das augas do balneario e pola tarde achegaranse a Monforte, capital da Ribeira Sacra. O xantar terá lugar no propio balneario.\nPrezo da actividade: 35 euros (inclúe autocar, balneario e xantar). Apúntate no Espazo +60.


Número 2 / 1 de fefreiro de 1999\nConvocatoria de axudas para 1999\nnº 001 - 15 xaneiro/99\nLiña especial de axuda para Centroamérica\nApoio dos partidos políticos ó Fondo Galego\nA Confederación de Fondos, en galego\nAsemblea ordinaria de socios o 26 de marzo\nAntón Cortizas dona os dereitos\nda súa última obra ó Fondo Galego\nA Comisión Executiva do Fondo Galego, en reunión celebrada o 27 de xaneiro, acordou facer pública a convocatoria de proxectos para 1999, que non presenta variacións substanciais ó respecto da xa aprobada en 1998.\nO prazo para a presentación de solicitudes remata o 3 de marzo de 1999. A intención do Fondo Galego é resolvela na Asemblea ordinaria de socios a celebrar o 26 de marzo en Santiago de Compostela.\nMáis información no teléfono 986 357238.\nNon repostos aínda dos efectos do furacán Mitch, unha nova catástrofe humanitaria con milleiros de afectados asola agora Colombia. Cinco dos 12 municipios da provincia do Quindío, entre eles, a súa capital Armenia, están totalmente destrozados. Un terremoto de 6.2 grados na escala Ritcher devastou as principais capitais cafetaleiras de Colombia.\nO Fondo Galego pon á disposición de todos os concellos os seus medios para canalizar a axuda directa ós damnificados. A nosa conta é a seguinte: CaixaGalicia Fene: 2091-0209-16-3040016786.\nPregamos ás Corporacións Locais e Provinciais que canalicen as axudas propias, dos seus corporativos, dos seus funcionarios e traballadores, a través desta conta. Deste xeito evitaremos a dispersión de recursos, facilitaremos a entrega directa e máis rápida e reforzaremos o Fondo Galego como instrumento de referencia na vida municipal para impulsar as accións de solidariedade. ¡Unámonos para ser máis eficaces alí onde se precisa a nosa axuda!\nComo consecuencia dos danos ocasionados polo furacán Mitch, o Fondo Galego habilitou unha liña de axuda extraordinaria para o financiamento directo de proxectos a partir da avaliación de necesidades realizada pola oficina de Managua da Confederación de Fondos.\nAs xestións realizadas con varias empresas relacionadas cos servicios públicos locais van por bo camiño e a mediados do mes de febreiro cifrarase a contía exacta do recaudado e a determinación do proxecto ou proxectos a que serán destiñados os devanditos recursos, aportados única e exclusivamente por entidades privadas colaboradoras.\nTanto o Bloque Nacionalista Galego coma o Partido Socialista de Galicia-PSOE confirmaron xa a inclusión, no seu Programa Marco para as vindeiras eleccións municipais, da aposta polo Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade como mecanismo idóneo para robustecer as políticas humanitarias do municipalismo galego. Agárdase que nas próximas semanas outras forzas políticas con representación na vida local e forte presencia no propio Fondo expliciten publicamente un compromiso en termos semellantes.\nContamos xa cunha edición propia, en galego, das informacións básicas relativas á Confederación de Fondos do Estado Español, plataforma na que está integrado o Fondo Galego, xunto ó Catalá, Basco, Mallorquí, Menorquí e Valenciá.\nEn detalle, no conxunto e individualmente, dase conta das actividades, proxectos, características e historia de todos e cada un dos Fondos.\nSolicita o envío dun exemplar no teléfono: 986 357238.\nSerá ás once da mañán en Santiago de Compostela, na sede da FEGAMP. A ela poderán asistir todos os socios, con dereito de voz e voto, pero igualmente poden enviar representantes todos os concellos e deputacións interesados en coñecer máis en profundidade o funcionamento do Fondo Galego e, moi especialmente, todos aqueles que na actualidade atópanse en proceso de adhesión. Así o decidiu a Comisión Executiva.\nA orde de temas a tratar nesta reunión que, dada a próxima celebración das eleccións municipais pode ser a derradeira Asemblea desta primeira andaina do Fondo Galego, inclúe:\n• Memoria de Xestión da Comisión Executiva.\n• Ratificación de Altas.\n• Estado de contas e Presuposto para 1999.\n• Elección da Comisión Executiva.\n• Pronunciamento sobre a convocatoria de proxectos para 1999.\n• Resolución sobre as liñas de traballo para 1999.\nGracias pola súa confianza\nO escritor galego Antón Cortizas dona os dereitos de autor da súa última obra ó Fondo Galego\nAntón CORTIZAS (Ferrol, 1954), mestre de profesión, é un dos máis acreditados e premiados autores da literatura infantil e xuvenil galega. Desde que en 1986 obtivo o “Premio Curuxa de Humor” de Fene polo seu relato “A media muller” ata a novela “Leonel” (1996), que Xerais publicou na súa colección “Fóra de Xogo”, Cortizas leva publicado máis dunha decena de libros, sempre con grande acollida por parte dos lectores máis novos. Obtivo o “Premio Barco de Vapor” en tres ocasións: no 88, con “Memorias dun río”; no 91, con “O conto dos sete medos”; e, recentemente, no 95, con “Os gritos das illas Lobeiras”.\nAs súas obras están traducidas a diversas linguas e algunhas delas, “Xiganano ¿onde estás?” (1990), “O lapis de Rosalía” (1992), “A bruxa sen curuxa” (1993), “O merlo de ferro” (1995), e “Historias e algún percance todas ditas en romance” (1996), están consideradas como as máis importantes da nosa literatura infantil.\nÚLTIMA REVISIÓN: 27/08/2007


INSA: "Non o tome a luz, Emelec está moi forte no seu estadio" | Studiofutbol | CLMGF\nINSA: “Non o tome a luz, Emelec está moi forte no seu estadio” | Studiofutbol\nRubén Darío Insube, histórico en San Lorenzo de Almagro e en BSC, referiuse ao duelo que realizará a Pintura de Emelec e San Lorenzo esta noite para a primeira rolda do final do final de The Copa Libertadores.\nTamén ex-adestrador do Deportivo Quito, escribiu unha columna de opinión onde dixeron as fortalezas e as virtudes de Emelec, pero dixo que a discreción del, o elenco de Boedo é o favorito da súa experiencia Nesta clases de compromisos. Abaixo está o texto do “poeta”:\nEmelec de Ecuador, a próxima Escola de San Lorenzo na Copa Libertadores, é un rival con virtudes e tamén con debilidades. Por agora, creo que o ciclón, para o nivel do seu campus e a experiencia da enquisa de moitos dos seus xogadores, é o favorito. Non obstante, non tes que tomala de forma lixeira, especialmente cando fas un accidente local. O Emelec se fai moi forte no seu estadio, o Capwell, que este ano foi reaberto tras unha profunda remodelación.\né un gran de Ecuador e, grazas a unha moi importante substitución xeracional, el volveu a protagonista. O equipo é sólido, novo, os seus xogadores caracterízanse polo despregue (corren moito, durante os 90 minutos) e en Guayaquil sae a atacar sen dúbida. Do mesmo xeito, ese impulso que o leva diante promueve que os rivais poden aproveitar os buracos que deixa en defensa. San Lorenzo, ben parado, é capaz de capitalizar eses espazos que deixa a Emelec e aproveitar un bo resultado para a festa de retorno.\nCal é o xogador máis desequilibrado que ten? Podería nomear a Ayrton Precious, un mozo (22 anos de idade), que destaca pola súa velocidade e tamén é moi hábil da man. Ademais, vén directo para o arco e voltas seguidas. É un dos futbolistas que deben estar atentos. Ademais, xa o convocaron para a selección.\nNo equipo, ademais, hai un ecuatoriano arxentino e nacionalizado, que moitos deben recordar: Marcos Mondaini, que saíu da boca inferior. Fixo moitos goles no club e pasou polo fútbol dos Estados Unidos. En definitiva, máis aló da fortaleza Emelec, San Lorenzo ten as armas para ir a habitacións, especialmente pola xerarquía dos seus xogadores nestes xogos de ida e volta. Estes son problemas que, no momento da verdade, fan a diferenza.\nActualizacións de lanzamento Comprender das actualizacións\nUn can de rúa interrompe un “desempeño” e axudando aos “actores feridos” »\n« Animadores e horarios: Os programas que substituirán ao Festival Viña en TVN e Channel 13


Tags sermos320 - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nTempo dos defuntos, os magostos e outras variantes importadas\nO arqueólogo e museólogo Felipe-Senén escribe sobre o Samaín, que en gaélico significa encontro, reunión do presente co pasado, dos de antes, as persoas devanceiras coas de agora. Pon a ollada nas festas agrarias de outono, que fechan o ciclo. Eis un extracto da peza publicada no número 320 de Sermos Galiza.\nPor que a enerxía non é un auténtico servizo público? A resposta é doada: porque por conta de explotar os recursos naturais de Galiza as grandes compañías eléctricas engrosan os seus beneﬁcios. Empresas, por certo, que pagan os impostos en Madrid e que na Galiza non deixan...


A plataforma, que vén de iniciar unha enquisa sobre os servizos sanitarios nos distintos municipios da Galiza, culpa a reducción de fondos da morte de persoas que non foron diagnosticadas a tempo, do aumento das listaxes de agarda e da "fuxida" de parte da poboación ao sistema sanitario privado, entre outros problemas.\nImaxe de arquivo dunha protesta das sanitarias antes da pandemia. (Foto: SOS Sanidade Pública)\nRedacción 16:55 do 23 de febreiro de 2021\nSOS Sanidade Pública está disposta a destapar todas as problemáticas de base do Servizo Galego de Saúde (Sergas) e con esa motivación está a realizar enquisas en distintos concellos da Galiza. No entanto, de antemán, xa é consciente de que este servizo público pasa por unha crise máis grande ao sumar a pandemia e as “políticas de recortes de recursos”.\nA plataforma denuncia que “as privatizacións” das que veñen advertindo desde fai anos, entendendo como tal tanto a da sanidade como “das residencias de maiores, con graves deficiencias de recursos e persoal” e un dos focos de vítimas máis preocupante co coronavirus.\nTamén exemplifican esta estratexia da Xunta no feito de que se derivan pacientes e intervencións cirúrxicas a centros privados.\nAlías, comentan que hai unha “paralización da actividade de moitos servizos hospitalarios que suspenderon consultas, probas diagnósticas e intervencións cirúrxicas”, algo que xa foi transcendendo nas últimas semanas. Notouse, especialmente, coa terceira onda da Covid-19, pero é unha situación que xa existía antes desta crise sanitaria.\nO colectivo tamén incide no deterioro da “Atención Primaria pola estratexia seguida polo Sergas, para afrontar a pandemia, que non só non incrementou os seus recursos senón que fechou máis centros e está sometida a novas restricións no acceso da poboación, que en moitos casos é atendida esencialmente por vía telefónica de difícil acceso en moitos lugares, con listas de espera de días, tanto para esta como para a atención presencial, así como colas na rúa para recibir a atención”.\nComo consecuencia, din, a poboación que ten a oportunidade está a apostar na sanidade privada na procura “da atención que lle nega o sistema público”, algo que vai ser chave para dar forza ao sector. Tamén se teñen disparado de forma “brutal” as listas de espera “que a Xunta oculta para non xerar alarma social”.\nMáis mortes por falta de atención\nSe cadra o máis preocupante é o “aumento da mortalidade por enfermidades que non son diagnosticadas e tratadas de maneira axeitada en tempo e forma”. Esta denuncia a fixeron antes equipas sanitarias de toda Galiza.\nDado este contexto, e co obxectivo de coñecer a situación ao día nos ambulatorios, SOS Sanidade Pública vén de distribuír cuestionarios. Nestas interroga ás e aos profesionais sobre se é costume que falte algunha compañeira ou compañeiro, se foi preciso fechar o número de pacientes das médicas e se hai atención pediátrica no centro ou fai falla desprazarse, entre outras cousas.\nXunta recortes sanidade plataforma sos sanidade publica mortalidade


O tacógrafo dixital | Consumer\nO tacógrafo dixital\nDesde o 5 de agosto de 2005 os autobuses e camións destinados ao transporte de mercadorías ou persoas han de levar este novo dispositivo\nA norma, vixente desde o 5 de agosto de 2005, é de aplicación para os vehículos novos. Os que xa dispoñan dun tacógrafo analóxico non teñen obrigación de substituílo salvo en caso de avaría que impida a súa reparación. Neste caso haberá de substituílo por un dixital. Por tanto, durante a próxima década convivirán ambos os sistemas.\nOs autobuses e camións destinados ao transporte de mercadorías ou persoas han de levar este novo dispositivo. Unha das súas vantaxes reside na case total imposibilidade de manipulalo. Desta forma mellórase o control da seguridade na estrada, o respecto á lexislación laboral cos seus tempos de parada e descanso establecidos e proporciónase un marco seguro para a competencia entre operadores.\nMentres o analóxico rexistra soamente a actividade do condutor, o dixital rexistra, almacena, visualiza, imprime e transfire as actividades do condutor ou condutores dese vehículo.\nEstes datos poderán utilizarse de dúas formas: por parte das autoridades de Tráfico, para un control máis efectivo dos autobuses e camións en tránsito polas nosas estradas; para as empresas de transportes, estes datos supoñen unha gran ferramenta para a xestión das súas frotas e o seu persoal de condutores. De feito, os fabricantes de tacógrafos dixitais están a desenvolver ferramentas de software específicas para este fin.\nA seguridade deste sistema establécese mediante catro cartóns electrónicos, todas elas compatibles con calquera modelo de tacógrafo do mercado, que han de inserirse no aparello para calquera operación:\n– Cartón do condutor: identifícalle e garda os datos da súa actividade dos últimos 28 días. É válida para cinco anos.\n– Cartón de control: identifica ao axente de tráfico ou inspector de transportes que accede á información do tacógrafo. Axiliza o traballo do axente e evita posibles casos de exceso de celo.\n– Cartón do centro de ensaio: emítese exclusivamente a centros técnicos autorizados e homologados. Habilita o modo de calibración do tacógrafo e memoriza todos os pasos desta calibración. Hai que renovala cada ano.\n– Cartón da empresa: permite á empresa descargar os datos do tacógrafo e memoriza estas actividades de descarga. Permite a rápida visualización, impresión e tratamento de datos.\nAsí quedan identificados todos os axentes implicados no transporte por estrada: empresas, condutores e Administración. Os cartóns pódense solicitar nas oficinas provinciais de Transporte dependentes das comunidades autónomas.\ncirculación dispositivo tacógrafo dixital


O PP resalta o compromiso da Xunta e agradece os máis de 2 millóns de euros que destina a investimento en Carballo | PP Provincia A Coruña\nO PP resalta o compromiso da Xunta e agradece os máis de 2 millóns de euros que destina a investimento en Carballo\nO grupo do Partido Popular no Concello de Carballo, a través do seu deputado autonómico, Rubén Lorenzo, resaltou hoxe o “firme compromiso” que a Xunta de Galicia mantén con todos os carballeses, despois de comprobar que as contas autonómicas destinan para os 2021 máis de 2 millóns de euros de investimento directo para o municipio.\n“Nun momento complicado como o que estamos a pasar, a Xunta de Galicia non podía deixar de lado ao noso municipio”, apuntou o popular, quen cualificou de “bochornoso” o intento que algunhas forzas políticas –en referencia ao BNG- están a realizar para confundir aos carballeses. “Non imos tolerar que se engane á xente. Os orzamentos autonómicos están ao disposición de todo o mundo, e neles pódese comprobar que só en investimento directo superamos os dous millóns de euros”, dixo Lorenzo.\nNeste sentido, o deputado autonómico puxo sobre a mesa os máis de 500.000 euros que destinará a Consellería de Cultura, Educación e Universidade para a adquisición de equipamentos para educación infantil e primaria, o financiamento do banco de libros, do transporte escolar ou o comedor, sen esquecer a partida extra para afrontar os gastos provocados pola pandemia do Covid-19.\nLorenzo aproveitou para resaltar tamén os máis de 400.000 euros que a Xunta de Galicia investirá na mellora da residencia da Terceira Idade. “Dá a sensación de que a algúns hai que regalarlles unha calculadora para que sumen ben porque, pola contra, non se entenden as contas que están a facer”, indicou.\nBonificación da AG-55-Autovía-Dependencia\nÁ marxe destas partidas, o popular insistiu en que o orzamento do executivo autonómico tamén hai que incluír a partida destinada a bonificar a peaxe da AG-55, os 6 millóns de euros que se destinarán a continuar coa Autovía da Costa da Morte, a partida de 250.000 para realizar a circunvalación e os fondos que cada concello ten para financiar a Dependencia.\n“Á marxe dos investimentos directos que hai recollidas nas contas da Xunta, non podemos esquecer de todos os investimentos e partidas indirectas que os concello reciben para facer fronte a moitas das súas políticas”, explicou Lorenzo, quen puxo como exemplo, as últimas axudas aprobadas polo executivo autonómico para paliar as perdas ocasionadas, por exemplo, na hostalería carballesa.


ROSENDO MERCADO ACTÚA HOXE DENTRO DAS FESTAS DE VERÁN DE NARÓN 2010\nO artista sustituirá a Miguel Bosé, que a última hora caéuse do cartel por enfermidade. Berrogüeto e Mercedes Peón tamén actuarán este fin de semana en Xuvia.\nNarón, 16 de xullo de 2010.- O artista Rosendo Mercado actuará hoxe a partires das 23:00 horas no paseo marítimo de Xuvia, dentro das Festas de Verán de Narón 2010. Sustitúe así a Miguel Bosé, quen a última hora de onte cancelou inesperadamente a súa actuación debido a unha larinxitis.\nO concerto de Rosendo, quen presentará os temas do seu derradeiro disco "A veces cuesta llegar al estribillo" terá unha duración aproximada de 2 horas. Ó finalizar, haberá un espectáculo de música disco con 30.000 watios de son.\nO Concello de Narón iniciou onte a programación dos festexos de verán, que teñen lugar no municipio do 15 ó 18 de xullo no paseo marítimo de Xuvia. Tódalas actuacións son gratuitas, e a partires das 18:00 horas hai unha feira de artesanía no propio paseo.\nO calendario de Festas é o seguinte:\nXoves 15 de xullo\n22:00 horas: actuación da Orquestra América.\n23:30 horas: actuación do grupo Mago de Oz .\n01:30 horas: actuación da Orquestra América.\nVenres 16 de xullo\n23:00 horas: Rosendo en concerto.\n01:00 horas: espectáculo de música disco.\nSábado 17 de xullo\n21:00 horas: XX Festival Internacional de Folclore (coa participación de Illa Martinica, Senegal, Indonesia, España e Galicia).\n23:00 horas: Sesión de fogos artificiais.\nDomingo 18 de xullo\n20:00 horas: Festival Folc con Mercedes Peón, e Berrogüeto.\nAs festas están organizadas pola Concellería de Festas de Narón e o Padroado de Cultura, en colaboración co Xacobeo 2010 e a Deputación de A Coruña.


Proxecto Ríos – ACEFGA\nParticipamos no programa de apadriñamento fluvial Proxecto Ríos. ACEFGA apadriña un tramo de 600 metros do río Mandeo, onde levamos a cabo dúas mostraxes anuais do estado físico-químico e biolóxico da contorna fluvial para determinar a saúde e calidade do ecosistema.\nTamén exercemos un papel de vixiantes do río, observando calquera incidencia ou afectación que poida producirse. De forma periódica limpamos e retiramos residuos e lixo da zona. Ademais estamos a desenvolver outras actuacións de mellora ambiental paralelas, como o control e a eliminación de flora exótica invasora na zona de dominio público hidráulico.\nRESULTADO DA MOSTRAXE NO RÍO MANDEO – OUTONO 2016\n1. Calidade hidromorfolóxica\nCalidade do hábitat IHF: 72, Hábitat ben constituído\nÍndice de calidade do bosque de ribeira QRISI: Bo\nCaudal: 5,04 m³/s\nAlteracións: Explotacións hidráulicas e lixo\n2. Calidade fisico-química\nTransparencia: sector 1\nOsíxeno disolto: 4 mg/l\nSaturación: 37 %\n3. Calidad biolóxica\nÍndice de macroinvertebrados: Moi bo


Equitación de XIS: O Alalá\nCoro de mulleres entonando o Alalá\nO cantar dos casteláns\ne cantar que nada val,\nqu´o cantar que máis alegra\nsempre foi o alalá\nEsquecido, amelado e estereotipado, o Alalá é unha das expresións máis antigas do noso pobo. Facemos unha cala nas súas escuras orixes onde homes e esencialmente mulleres, exteriorizaban os seus sentimentos dentro da sociedade na que vivían.\nA tradición oral foi o fío condutor que transmitiu está expresión social dos sentimentos do pobo galego ao longo da historia, a semellanza doutras manifestacións culturais como o Scat, linguaxe onomatopeico dentro do jazz, os distintos cantes andalusís, Núba Al-Ála, orixinarios do mundo árabe e hebreo, e que na península están presentes nalgúns palos do flamenco. Estas creacións populares e outras parellas, como as maçadeiras dó linho portuguesas e as galegas da Limia, reflicten o sentir específico das clases esmagadas de pobos como o afroamericano, xitano, galego...\nO Alalá constituie unha das tradicións máis difíciles de investigar. Pasma a escaseza de estudos adicados a indagar nas súas orixes. Algún que outro artigo ou catálogo elemental, escrito principalmente na época dos nosos precursores, poemas e gravacións musicais, como por exemplo a da cantante Uxía, na que interpreta marabillosa até o estremecemento sensitivo do que escoita, o Alalá de Muxía.\nEtimoloxía histórica e popular\nNun comezo, a etimoloxía é a que desvela a curiosa historia das palabras, e cando o seu significado se descoñece, habemos de recorrer á etimoloxía popular, capaz de recriar esa fonte descoñecida mediante a similitude fonética. Ambas formas permiten remontarnos no tempo e achegarnos ás raíces.\nMikhol. David Kimchi (ed. 1476, A Coruña)\nO rabino español David Kimchi (1160—1235), gramático e tradutor na Corte de Afonso X (1221—1284) na súa obra Mikhol dicía que a voz Alalá é afín ás hebreas Alah e A-a-lah, que significan pedir, praguexar, xurar e maldicer; Hillel, louvar; Jalah, Hellil, cantar, aclamar, algueirar; de onde derivan Jelel, Jelalah, cantado algueirado. Por outro lado temos o Helás! francés, equivalente ao Ai! galego e tamén as palabras latinas Eulare ou Ululare, exclamar, laiar; todas estas voces tamén proveñen do hebreo.\nEsta onomatopeia non é só pegada da lingua primitiva empregada polos antigos galaicos, como consideraron algúns autores, se non máis ben interxeizón que como outras, expresa sentimentos vivos dentro da cultura musical e poética.\nCómo nos foi transmitida esta melódica onomatopeia?\nO naturalista Charles Darwin (1809—1882), pensaba que moi posibelmente a orixe do canto este na emisión de interxeizóns, que coa aparición da linguaxe, transformaríanse en onomatopeias. E di, que xa nos berros dos seres humanos prehistóricos atopábanse tamén, exclamacións de amor.\nO Moucho das Orellas\nDeixando de lado suposicións mitolóxicas e conxecturas de lendas, vexamos o Alalá na súa fonte primitiva, ocupémonos da súa historia nos diferentes usos onde foi aplicada a melodía e que podemos rastrexar nas fontes clásicas.\nHomero (S. VIII a. C) asegura que o Alalá (Elolygé) foi tomado do canto dunha ave moi coñecida, o moucho das orellas, que podemos oír entre lusco e fusco, dende marzo até o final do verán, nas nosas carballeiras. Tamén amenta ás mulleres, que o son dos instrumentos, botaban o ar o Alalá:\nCando remataron de facer as preces e de esparexer a cebada,\no fillo de Néstor, o moi valente Trasímedes, guiou á becerra,\ncolocouse preto, e o machado segou os tendóns do pescozo afrouxando a súa forza.\nE lanzaron o alalá ritual as fillas e noras e a venerábel dona de Néstor, Eurídice.\nHerodoto (s. V a. C) testemuña no seu cuarto libro Historia, dedicado á musa do canto e do teatro Melpómene, que as mulleres libias foron as primeiras en pronunciar o Alalá sobre as víctimas dos seus sacrificios, e d´aquí que os gregos houbesen de adoptar este costume nas súas cerimonias.\nSeguindo en Grecia, o dramaturgo Eurípides (s. V a. C) dinos que o Alalá era canto de mulleres, interpretado con dozura e suavidade incomparábeis por un coro, para adormecer de pracer a homes e deuses e así, calmar o seu sofrimento. Nesta liña, Aristóteles (s. IV a. C) sinala que como todos os cantos, posuía virtude medicinal que servía para prever e amainar os azos. De igual maneira, Hipócrates (s. V a. C): aqueles que anuncian faustos, cantan o alalá, viven ledos e entusiásmanse, son accesíbeis á medicina.\nSoldadeira e Xograr\nEn Roma, o poeta Ovidio (43 a. C—17 d. C) asegura que ao son de órganos e frautas, ía sempre asociado o Alalá de xovens púberes que ledamente cantaban e convocaban o pobo ás festas, xa que:\nOs mesmos deuses queren ser adorados\ncon alalá risoño, e ordenan depor\na tristura nos días ás súas festas inmolados\nO lexicógrafo Xullo Pólux (s. II) na súa obra Onomástica, refire que os arxivos, exipcios, romanos e tirrenos, nas súas festas, tocaban trompetas, frautas, liras, cítaras, tambores e claríns, non só como anuncio cerimonial, convocando o pobo, senón para excitar e amelar a ira dos deuses. A estes sons asociábase tamén o Alalá que xovens virxes cantaban ledamente nas festas. Para rematar, o filósofo grego Iámblico de Calcis (s. III) en Sobre os misterios exipcios, sinala que os coribantes para exercer mellor a adiviñación, escoitaban música e alalás para espaxotar a vinganza dos demos.\nCo advento do Cristianismo, o antigo rito festivo de divertimento será asimilado e reconvertido nunha cerimonia exclusiva para a tristura, como se manifesta nos textos dos cantos gregorianos. E non ao revés, como pretende entre outros, Santiago Tafall ao comparar algúns alalás e cantos gregorianos deduciu que o pobo había adaptado da liturxia os seus proprios cantos populares. Isto non é valido cando falamos do Alalá. O camiño seguido por este, viría da man, en primeiro lugar dos Ioculatores romanos, e máis tarde dos nosos xograres, ambos serian os depositarios e transmisores da herdanza popular pagán recollida no Alalá, sen interferencias da nova ortodoxia relixiosa. A labor dos xograres, ademais aceleraría o proceso do abandono do latín, empregado até entón en todas as manifestacións culturais, mesmo as profanas, para ser substituído pola nova lingua romance, o galego. Ao final, o Alalá manteríase indemne na cultura popular. Da música eclesiástica, tamén se apropiaría o pobo para dotala do seu proprio xenio.\nO Alalá na Galiza\nBello Punico (París, 1781)\nA primeira referencia ao Alalá na Galiza, atopámola na obra de Bello Punico (Guerra Púnica), do poeta siciliano Silio Itálico (s. I), cando ao ocuparse dos galegos e as súas costumes non esquece de citalo como de cousa común aos galaicos, o mesmo que a súa lingua:\nNas xubiladas o seu alalá repiten\ncon trobas estrañas e na lingua materna\nUn pouco máis adiante, fai mención de certa danza que executaban:\nFolgándose baten na terra\ncun e outro pe alternativamente\ne entrechocando con ritmo a súas buliciosas cetras\nNon semella ser casualidade que os espacios que resgardaron e transmitiron a tradición oral do Alalá, estean situados mormente nas zonas montañosas do noso país. Nelas, por múltiples factores, habitaban os nosos devanceiros antes e nos primeiros tempos da romanización. Así, as bisbarras do Cebreiro en Lugo; en Pontedeume e n' A Capela en A Coruña; a de Deza en Pontevedra; Amoeiro e Avión en Ourense, foron as portadoras até o presente.\nRamón Cabanillas no seu Cancioneiro Popular Galego, nos di que Rosalía vendo voltar do traballo a un fato de segadores galegos, cubertos de pó e suor coa fouce no ombreiro, polos resequidos eidos de Castela:\nDe pronto oín un cantar,\nCantar que me conmoveu\nhastra facerme acorar.\nEra a galega canción,\nera o alalá...! que fixo\nbater o meu corazón\nTamén Manoel Antonio no seu Foulas, lémbrao:\nAlalá d´a sabencia segreda\ncamiñante noitámbulo e só.\nAlalá con dúas áas\ncrucificadas en nó\nAlalás de Casto Sampedro\nTan só existen dúas compilacións de alalás, ambas incompletas e xa moi antigas. A primeira fíxoa o boticario Perfecto Feixóo (1858—1935), quen en 1883, fundou o primeiro coro galego (Aires da Terra), co que efectuou en 1958 unha serie de gravacións de alalás acompañandos, nalgúns casos, con instrumentación de gaita e percusión. Anteriormente en 1904, gravou o primeiro disco de música galega. Ademais, esta sería a primeira gravación no mundo onde se empregou a zanfona.\nA segunda recompilación, é a do avogado Casto Sampedro (1848—1937), feita pola mesma época, que recolle no seu Cancioneiro Musical Galego, 31 exemplos de alalás. Feixóo e Sampedro foron conscentes, naquel intre, de que a vella tradición do alalá estaba a piques de desaparecer.\nNo Alalá aínda rutila o rescaldo de algo proprio e de fondo contido popular moi pouco estudado, que necesita ser limpado e restaurado dos consabidos usos deturpadores de esencias de almas e seráns anestesiantes en que nos chegou ao presente e nos envolveron Galiza.\nNúmero: 8 Verán 2012, alalá


A confianza dos consumidores na eurozona mantén a súa tendencia á alza e sitúase en 101,8 puntos | Consumer\nA confianza dos consumidores na eurozona mantén a súa tendencia á alza e sitúase en 101,8 puntos\nEn España, o Indicador Económico do Sentimento avanzou 0,9 puntos, o segundo mellor rexistro despois de Alemaña\nA confianza económica dos consumidores na zona euro mantivo a súa tendencia alcista en agosto, aínda que de forma máis moderada, e situouse nos 101,8 puntos, fronte aos 101,1 enteiros do mes anterior. O Indicador Económico do Sentimento (ESI), publicado pola Comisión Europea, tamén mostra un incremento da confianza no conxunto da Unión Europea (UE), que avanzou 0,6 puntos, ata os 102,7.\nEntre os Estados membros máis grandes, Reino Unido rexistrou o maior incremento do ESI, 1,5 puntos, seguido de Alemaña (1,1 puntos) e Francia (0,4). En cambio, a confianza descendeu en Italia (-0,9 puntos), Polonia (-0,9 puntos) e, sobre todo, nos Países Baixos (-2,1 puntos). Respecto de España, tamén se mellorou o sentimento, de 0,9 puntos, o segundo mellor rexistro despois de Alemaña.\nPor sectores, no industrial a confianza incrementouse un punto na UE, mentres que se mantivo estable na zona euro. No sector servizos, o Indicador Económico do Sentimento diminuíu un punto na UE, pero mellorou na mesma proporción na área euro. Segundo a Comisión Europea, esta diferenza de tendencias entre as dúas áreas débese á “avaliación pesimista dos xerentes respecto da pasada situación de negocio no Reino Unido”.\nEn canto á confianza no sector do comercio comerciante polo miúdo, gañou un punto na UE e mantívose case sen cambios na eurozona, mentres que na construción o ESI permaneceu estable en ambas as zonas. A CE tamén destaca que despois dunha caída brusca en xullo, a confianza nos servizos financeiros -non incluídos no ESI- anotou un significativo aumento de 7 puntos na UE, debido a unha percepción “substancialmente máis positiva do futuro da demanda”. Na zona euro a confianza mantívose sen cambios, despois de experimentar unha mellora en xullo.\nconfianza consumidores industrial-gl sentimento


23 de abril, Día Mundial do Libro e do Dereito de Autor – Bibliotecas de Redondela\n23 de abril, Día Mundial do Libro e do Dereito de Autor\nO 23 de abril conmemórase o Día Mundial do Libro e do Dereito de Autor. A razón: o 23 de abril de 1616 falecían Cervantes, Shakespeare e Inca Garcilaso de la Vega.\nPor este motivo, esta data tan simbólica para a literatura universal foi a escollida pola Conferencia Xeral da UNESCO, en 1995, para render unha homenaxe mundial ao libro e os seus autores.\nEn España, a celebración do Día do Libro, na súa orixe, estaba fixada o 7 de outubro, data na que se consideraba que nacera Miguel de Cervantes.\nFoi o escritor valenciano Vicente Caravel o que impulsou a proposta de dedicar un día de cada ano para celebrar a Festa do Libro. Proposta que presentou na Cámara Oficial do Libro de Barcelona en 1923. Dous anos despois, Caravel reiterou a súa proposición en Cataluña e iniciou estas mesmas xestións en Madrid.\nO 6 de febreiro de 1926, o rei Alfonso XIII aprobou e asinou o Real Decreto polo que se estipulaba que cada 7 de outubro conmemoraríase o nacemento do autor do Quixote cunha festa dedicada ao libro español. En 1930, acordouse trasladar a Festa do Libro ao 23 de abril, parece ser que por ser a primavera unha data máis propicia para a organización de actividades ao aire libre. A publicación de novidades e a organización de actos de firmas de exemplares cos autores, tradición que chegou ata os nosos días, comezaron a xeneralizarse tamén a partir desa data.\nSerá en 1995, cando o goberno español presente á UNESCO a proposta da Unión Internacional de Editores para establecer o 23 de abril como Día do Libro e do Dereito de Autor a escala mundial.\nDesde entón e ata os nosos días, en todo o mundo celébrase o Día do Libro e do Dereito de Autor o 23 de abril, como unha forma de fomentar a lectura, recoñecer a figura do autor e procurar o fortalecemento da industria editorial de cada país.\nO cartel do Día do Libro 2022 realizouse a partir dun poema da galardoada co Premio Cervantes na súa última edición, Cristina Peri Rossi. Nesta ocasión, o póster foi realizado pola ilustradora Elena Odriozola, Premio Nacional de Ilustración 2015.\nadmin2022-04-19T16:50:20+02:0019 Abril, 2022|Categorías: XERAL|Etiquetas: Día Mundial do Libro, Efemérides|


SuperManager x. 13: non marches, Toko | Andrómenas\nSuperManager x. 13: non marches, Toko\nAdeus, Toko, pensarei moito en ti.\nBalance da xornada 12\nA ausencia de Toko déixanos unha xornada moi interesante, na que se poderá gañar ou perder moito terreo.\nEsta foi unha xornada que na maior parte dos meus equipos supuxo pequenos cambios. Levaba de forma xeneralizada a Will Thomas e Renfroe, mais tamén a Lapro en todos e moitos Dawson. Pola contra, Beirán estaba en moi poucos. Non tiven, por norma xeral, grandes variacións. Así, o meu mellor equipo quedou exactamente onde estaba: 334º da xeral. Onde si volvín ter bo ollo foi no meu segundo, que pasou dos 200 por segunda semana consecutiva (algo nada usual nun ano no que tardei unha morea de xornadas en acadalos con algún dos meus equipos). Si tiña a Beirán e os 206.2 da xornada valéronlle para entrar no Top 500 e xa está moi preto do meu mellor equipo.\nM. Garcia (10)\nW. Thomas (42)\nO bo da listaxe foi que Thomas e Renfroe estaban como opcións preferentes, mais o malo é que Beirán quedou moi abaixo e Singler, Dawson e Shermadini moi arriba. Polo menos todas as bandeiras principais superaron a decena, así que o equipo ideal da listaxe sumaría 184.4 puntos que daban para subir algo. Aprobada.\nCambia a orde, mais non os integrantes do primeiro chanzo. Renfroe está a ser o base máis valorado do curso, foi o máis valorado da xornada e ten unha saída favorábel a Compostela (semella que non nos quedan moitas xornadas para gozar del, aproveitémolas). Ennis é un perfil de xogador que lle pode facer moito dano á defensa do Breo polo seu poderoso primeiro paso. En canto a Lapro, vén de pinchar en Gran Canaria nun partido no que a Penya volveu sacar a súa peor versión. Agora, de locais, haberá que ver se recuperan sensacións ou non. Se a Penya e Lapro dan a súa versión do último partido de locais contra o Unicaja, teremos pico. Se volvemos ver a da xornada pasada… É dos tres o que ofrece menos garantías. Eu penso que o fará ben.\nO que xa esperta algunhas dúbidas é McCalebb. Leva dúas xornadas sen acadar a decena e con derrota. Por iso segue no segundo nivel. Porén, esta xornada é moi favorábel: enfróntase a un Granca que é a peor defensa dos uns —e non terá a Radicevic por lesión— a domicilio e ademais conta todos os seus desprazamentos por derrotas. Cvetkovic está a gran nivel: leva 5 xornadas sen baixar dos 14. O Breo está a mellorar moito en Lugo, vén de darlle unha malleira ao Madrid (o marcador non reflectiu a verdadeira diferenza entre os equipos) e o Andorra non acaba de atopar o seu ritmo (chega con 3 derrotas nos últimos 4 partidos). Se procuramos unha bandeira, Bellas leva un par de boas valoracións seguidas, está a xogar moitos minutos e ten dous partidos consecutivos como local (onde case dobra os seus números) contra rivais favorábeis: Burgos e Breogán.\nHeurtel está a render moi ben fóra da casa tanto na ACB coma na Euroliga: acadou a vintena en Málaga e foi o mellor no triunfo do Barça en Vitoria da última xornada da Euroliga. Repetirá esta fin de semana en Euskadi, desta volta contra o GBC (16.8 alí o ano pasado). Tamén entra na listaxe, pola súa bandeira, Sergio Llull. O menorquino andaba moi lonxe do seu nivel, apenas superou o 25% en triplas na ACB durante o último mes. Onte estivo acertado na Euroliga, anotou 5 de 8 en triplas e superou a vintena. Sigo a pensar que é unha opción de moito risco, primeiro haberá que ver que Laso non lle dea descanso (xogan na casa e cando se saiban os descartados os cambios xa estarán fechados) e o normal, tal e como viña a xogar, é que non o faga ben. Por outro lado, é un dos mellores xogadores de Europa, se ten o día pode darnos un pico. Cook fixo o seu terceiro partido consecutivo superando a decena. Esta xornada ten un partido complicado contra un Valencia en dinámica ascendente (4 vitorias nos últimos 5 partidos). O bono vai estar moi complicado, así que se o temos e non contamos con cambios abondo, igual pode chegar a un 10, mais esta semana non entra na listaxe.\nO Baskonia non puido deter a Beirán, que ademais quedou co bono por vitoria. Agora, contra unha Penya que é dos equipos que máis valoración conceden aos treses, recupera a súa posición de fixo. A baixa de McFadden tamén o favorece, porque agora ten que asumir máis xogo de ataque (White, que regresa á illa, debería ter menos protagonismo que o anotador de Flint). Segue no primeiro banzo Jaime, a pesar de que teña un rival complicado (o mesmo Baskonia que non puido deter a Beirán a semana pasada) e que xa non pareza estar tan, tan ben como no comezo (só superou a vintena nun dos últimos 4 partidos —sen baixar da decena—, inda que vén de facer 20 na EuroCup). A súa bandeira segue a ser ouro. Aquí rematan as certezas.\nO Manresa defende ben a posición, mais recibiu algúns picos de xogadores inspirados. Kostas é desas ás que cando lle entran non hai quen o pare e chega en boa dinámica (6 partidos consecutivos sen baixar dos 12 de valoración). Esta semana xoga de local e despois vai ao Blaugrana para enfrontarse a un Barça que é dos que máis valoración conceden aos treses. Outra opción interesante é o seu rival, Toolson, que vén de dúas valoracións roldando a vintena e terá que asumir inda máis protagonismo ofensivo pola baixa de Doellman (e veremos se chega Tomàs). Gentile semella que xa está a valorar con regularidade a espera de que comecen a chegar os picos. Esta semana xoga na casa contra un Valencia que concede moita valoración na posición. Como terceira bandeira máis interesante vexo a Marc Garcia. Parece que seguirá a ter entre 15-20 minutos de xogo nos que pode producir bastante valoración pola súa capacidade de xerar en ataque (é dos mellores forzando persoais). Se a semana pasada non valorou mellor foi porque tivo un desacerto sorprendente nos libres (1 de 4), cando precisamente é un dos lanzadores máis fiábeis da liga dende o 4.60 (levaba 30 de 31). Hanga debería ofrecernos un partido na decena na visita a Donostia, aínda que non contaría cun pico.\nApós unha xeira nefasta (3 de valoración total en 4 partidos), volvemos ver o Nevels ao que apuntaba no comezo: líder con 30 créditos SM sumados na meritoria vitoria do GBC contra o Andorra. Agora véñenlle dous partidos de local contra rivais duros, Barça e Unicaja, inda que os culés son dos que máis conceden na posición. Os minutos de Brizuela descenderon bastante coa chegada de Gentile, inda que xogan en posicións diferentes, e xa non está a valorar tan ben. Inda así, o Valencia é un rival favorábel e a «Mamba vasca» só baixou da decena nun partido como local. Como opcións de baixo custe destacaría dúas: Berhanemeskel, que superou a decena en catro dos últimos cinco partidos, e Eyenga, que comenzou moi lonxe do seu nivel e agora está en liña ascendente (tres xornadas consecutivas roldando a quincena). A visita a Madrid para xogar contra o Estu debería ser favorábel para os treses do Valencia, o que pasa é que non hai ningún que estea a valorar de forma fiábel. Por perfil e pola súa bandeira (ademais foi a á mellor valorada no Valencia a última xornada) quedaríame con Abalde. Eu non iría con Eriksson fóra da casa, os seus números baixan moito e non acaba de conseguir regularidade no seu xogo (está a alternar boas valoracións con negativos).\nComo todas as semanas Toko é… ah, esta non. Botarémoste de menos. Will Thomas é por méritos propios o que abre a posición. Acompáñao neste primeiro nivel o seu compañeiro Labeyrie. O francés leva tres grandes partidos consecutivos (máis de 20 de media) e o Estu é un rival moi favorábel. A semana que vén teñen partido de locais contra un Zaragoza que fóra da casa estaba a recibir moito dos pivotes, mais a súa defensa interior está a mellorar tamén a domicilio. Mentres Dubi siga de baixa, darannos alegrías.\nXa sabedes que a min Thompson fóra da casa non me esperta tanta confianza, mais o rival é moi favorábel. A nivel persoal teño dúbidas con el esta semana, igual non o levo. Mais non teño moitas razóns obxectivas para non situalo na análise neste segundo nivel. Haberá que ver como afecta a chegada de Lima á rotación interior do Burgos —que esta semana conta coa baixa de Kravstov—. En principio Huskic, que fallou a semana pasada, é mellor opción tanto por características como por rendemento fóra da casa. Lalanne terá que multiplicarse polas baixas do xogo interior manresà e o Obra ten unha defensa amábel cos pivotes. A bandeira interior máis fiábel esta semana semella ser Llovet. O canteirán da Penya só baixou da decena como local contra a Madrid este ano e o Manresa chega cun xogo interior moi xustiño a Santiago. Máis opción de pico —e algo máis de risco— ten Marko Todorovic. Birgander ten problemas nun xeonllo, xa non xogou a semana pasada e agora andan a decidir se o teñen que operar ou que. Non está oficialmente descartado mais o seu concurso será moi complicado (incluso hai rumores de que a Penya anda a procurar un substituto). Así que o montenegrino debería ter outra vez unha trintena de minutos. Se a semana pasada rematou cun meritorio 16 a pesar do mal partido da Penya, cunha mellor versión do equipo debería ser un partido ideal para superar a vintena por primeira vez no curso. O problema teriámolo se vemos a versión apática do Joventut. A terceira bandeira de interese é Tavares. O risco co caboverdiano é o de todas as semanas, nunca sabemos con que vai saír o Madrid e con que reparto de minutos. A última xornada fixo un 15 que se gañou el só a pesar de xogar moitos minutos. Non o buscaron en ningún momento en ataque. Así é complicado que valore ben e máis se esta semana igual non xoga tanto.\nThompkins está moi ben, é o interior con menor carga de partidos do equpo e o Murcia é un rival favorábel. Con todas as reservas que ofrece o Madrid, semella unha opción atractiva. Brodziansky saíuse a semana pasada e o Manresa chega cun xogo interior moi xusto a Compostela (sen Sakho nin Doellman e coa dúbida de Lukovic), aínda así paréceme unha opción de risco, porque non é dos xogadores máis regulares e despois vai a Barcelona. Jordan hai moito tempo que non acada a vintena, mais ten un partido doado contra o xogo interior do Andorra e deberiámolo ver sen problemas na decena. Ante a baixa de Shengelia, non teño nada claro que interior vitoriano vai aumentar o seu protagonismo. O lóxico é que Voigtmann aumente os seus minutos e poida valorar máis, inda que a min gústame máis Poirier. En calquera caso, non entra ningún deles na listaxe. Sherma leva dous malos partidos e enfróntase á mellor defensa dos cincos (ademais Casimiro para estes partidos adoita preferir a defensa de Lessort), así que non parece a súa semana. A semana pasada tocou cruz con Singleton e o GBC por dentro defende ben de local, así que non entra. Tampouco o fai Balvin, que foi dos mellores da xornada, o Zaragoza está a defender moi ben os cincos na casa e o checo fóra da casa baixa as súas prestacións de forma dramática.\nAndrómenas rematou con 179.4 puntos. Acertei con dúas das entrradas: Will Thomas e Eriksson, non así con Lapro nin coa saída de Beirán. Inda así, o saldo é de 21 puntos a favor nas substitucións. Isto achéame xa ao Top 10000: 10451º da xeral. Respeto ao Top 1000 esta semana non podo dar unha distancia fiábel, mais se a semana pasada estaba a 179 puntos, agora a bo seguro que ha de estar algo por debaixo dos 170. Pouco a pouco.\nOutra semana máis teño que quedar con Cancar (a ver se dá premio) por falta de cambios. Entran Beirán e Marc García por Eriksson e Dawson e Labeyrie por Toko.\nMaterial gráfico utilizado: a imaxe da cabeceira pertence ao anime Haha o Tazunete Sanzenri (Isao Takahata, 1976)


ALUMNADO DO COLEXIO SANTIAGO APÓSTOL PARTICIPOU NA PRIMEIRA VISITA GUIADA DESTE ANO AO CONCELLO\nA alcaldesa, Marián Ferreiro, recibiu aos estudantes no salón de plenos, donde respostou a tódalas preguntas que lle formularon\nNarón, 6 de febreiro de 2018. Unha vintena de alumnas e alumnos de F.P. do colexio Santiago Apóstol de Narón participou esta mañá na primeira das visitas guiadas deste ano ao Concello organizadas desde o Servizo Sociocomunitario Municipal. A alcaldesa, Marián Ferreiro, recibiu ás rapazas e rapaces no salón de plenos, donde contestou a tódalas preguntas que, un por un, lle foron formulando. Como asume o cargo, se se vai presentar ás próximas eleccións como candidata, que grupos políticos forman a corporación local e o funcionamento da administración foron algunhas das cuestións polas que se interesaron os estudantes naroneses.\nAntes de reunirse no salón de plenos coa rexedora local os rapaces e rapazas visitaron algunhas dependencias municipais, como a zona do Rexistro municipal, as oficinas da Policía local e o arquivo, entre outras, donde tiveron a oportunidade de coñecer tamén o seu funcionamento.\nEste programa de visitas guiadas ao Concello continuará desenvolvéndose mañá, cando está prevista a visita de vinte e cinco alumnas e alumnos de educación Infantil do colexio Virxe do Mar, sobre as 10.00 horas. Os días 20 e 27 de febreiro será o turno de escolares de Infantil dos colexios Jorge Juan e Ponte de Xuvia.


«A vantaxe do cómic é que é un soporte moi económico para contar historias»\nAcaba de presentar «Legado», o seu terceiro traballo no que vai de ano\n24 sep 2018 . Actualizado a las 11:01 h.\nÉ o guionista máis prolífico da banda deseñada galega. Kike Benlloch leva escribindo historias dende o minuto cero da explosión de creatividade do noso cómic. Foi un dos impulsores do colectivo Polaquia, do que saíron tantos autores agora xa máis que recoñecidos, e ten traballado cos mellores pinceis desta esquina atlántica, dende Alberto Vázquez ou José Domingo ata David Rubín, entre moitos outros. A súa infinita ansia creativa levoulle a presentar neste ano as obras Vampiro, con Pablo Astudillo; Amair, con Luis Sendón (con quen tamén ten colaborado en Altar Mutante) e a máis recente de todas, Legado, con Xulia Pisón.\n-Cónteme deste último traballo.\n-É unha historia de ciencia ficción que se publica en dúas partes, este ano presentamos a primeira, en formato cómic-book, de revistiña con grapa, e que esperamos poder presentar a segunda parte ao longo dos próximos doce meses.\n-Publícaa a tenda de cómics Alita, dentro dos actos do seu 15.º aniversario. Xa tiña feito algo con eles...\n-A verdade é que nun principio pensamos en sacalo pola nosa conta, autoeditado. Pero xurdiu o de Alita, e nós encantados, porque nos resolve moitas cuestións de loxística, almacenamento, distribución... E non só e o segundo proxecto que fago eu con Alita, senón que tamén é o segundo de Xulia, que xa traballou tamén con eles.\n-Como ve a escena actual da banda deseñada galega? Pasou xa a explosión creativa da que levamos anos falando.\n-Xa cando pechamos Polaquia se dicía que detrás de nós non viña ninguén. E a realidade é que nun par de anos xa había unha nova fornada de rapaces novos facendo cousas excelentes e adiantándonos pola dereita en moitos aspectos. Actualmente hai xente de tres ou catro xeracións facendo cómic en Galicia, con moitísima diversidade e calidade. Son optimista de cara ao futuro, Galicia é un lugar privilexiado nese sentido.\n-E por qué se da ese fenómeno en Galicia?\n-A vantaxe que ten o cómic é que e un soporte moi económico para vehiculizar ideas e contar historias. Aquí non temos unha gran estrutura que nos permita facer grandes producións editoriais nin temos unha gran industria cinematográfica como Hollywood, entón, antes de renunciar ás ideas, intentamos canalizalas cos medios que temos ao noso alcance, que é o cómic e que é marabilloso.\n-Facemos cómic porque é o que está ao noso alcance?\n-O que nos empurra a facer cómic e que adoramos o cómic, é o meu medio artístico preferido. Pero temos que ser realistas. As ideas que contamos en historietas teñen moitísimas menos posibilidades de converterse en franquicias de xoguetes ou películas que se esas mesmas ideas se fixeran en Estados Unidos. Non só facemos cómic porque sexa un soporte barato, pero sen dubida e unha das vantaxes que ten.\n-E como selecciona os seus guións, como sabe que unha historia vai gustar?\n-Hai algo básico, que é que se non te gusta a ti, non lle vai gustar ao debuxante, e se non lle gusta ao debuxante, non lle gustaráao lector. Eu empezo a traballar sen ter un debuxante, así que lle vou dando corpo ás distintas historias que teño e despois as ofrezo. Son os debuxantes os que elixen en cal queren traballar.\n«Hai que abrirlle as portas á xente nova, que veñen con moitísima forza»\nKike Benlloch participou como comisario en dúas exposicións do festival do cómic Viñetas desde o Atlántico.\n-En qué medida influíu Viñetas na boa saúde do cómic en Galicia?\n-Hai unha coincidencia temporal, sen dúbida. E é certo que nos primeiros anos Viñetas funcionou como catalizador de toda a creatividade que había ao redor da banda deseñada. Pero hoxe en día non creo que sexa tanto así. Era unha oportunidade única para que os proxectos de autoedición se desen a coñecer ao gran público, pero hoxe necesitaría unha serie de cambios. Son moi crítico cos modelos que se estancan. Hai iniciativas que están lanzando xente na Coruña, como o Autobán que adiantou nese aspecto a Viñetas. Hai que abrirlle as portas á xente nova, hai que deixarlles pasar porque veñen con moitísima forza e van enterrarnos, é lei de vida.\n-De novo fala da autoedición. Está alí o futuro da historieta?\n-É que non sempre atopas o mellor nos cauces comerciais. Para min o autor máis interesante que hai actualmente na banda deseñada galega é Brais Rodríguez, e está autopublicandose os seus traballos, facendo tiradas relativamente curtas dunhas obras que son auténticas marabillas, e todo á marxe das editoriais.\n-Ven a suplantar ás antigas revistas de cómic?\n-Si e non. É certo que os actuais fanzines veñen a encher un baleiro deixado por estas revistas. Pero naquela época as revistas funcionaban con autores máis ou menos célebres. A procedencia é distinta. Non hai un equivalente actual a El Víbora, aínda que si que hai publicacións independentes nas que atopar esa chispa de historias distintas, frescas que enriquecen o mercado máis aló do material comercial.\nArchivado en: Arte Cómics Hollywood Cine EE.UU.


O do viño é o sector agroalimentario máis exportador de Galicia, co 20% das vendas no exterior - Campo Galego\nInicio / Portada arriba dereita / O do viño é o sector agroalimentario máis exportador de Galicia, co 20% das vendas no exterior\nO conselleiro do Medio Rural, José González, na súa intervención no acto de nomeamento de novos membros da Confraría do viño do Condado do Tea e espumosos\nO vitivinícola é o sector agroindustrial máis exportador de Galicia, acadándose un nivel de vendas no exterior de arredor do 20% da produción total. Así o destacou o conselleiro do Medio Rural, José González, na súa intervención no acto de nomeamento de novos membros da Confraría do viño do Condado do Tea e espumosos, celebrado este domingo en Salvaterra do Miño.\nNeste mesmo sentido, o titular de Medio Rural salientou os datos positivos da última vendima, que medrou por riba do 4% en relación coa campaña de 2017 ata situarse, con 64 millóns de quilos, como “a segunda máis abondosa da historia, tras a de 2011”, remarcou José González.\nAsí, o conselleiro avogou por contemplar o eido do viño como un sector económico “que xera emprego e riqueza, ademais de contribuír ao aproveitamento dos nosos recursos endóxenos, como son a terra ou o clima”. Para reafirmar este carácter, lembrou que “en toda Galicia, no marco das súas cinco denominacións vinícolas, traballan uns 15.000 viticultores e funcionan case 450 adegas, xerando un valor económico estimado anual que supera os 210 millóns de euros”.\nPor todo isto –sinalou José González–, “temos que estar moi orgullosos do que representa o viño para o noso agro e seguir esforzándonos para continuar mellorando a súa calidade e proxección exterior”. Engadiu que “por extensión, debemos estar moi satisfeitos do noso medio rural”. Por último, en relación coa festa do viño espumoso de Salvaterra do Miño, o conselleiro salientou a súa consolidación tras cinco edicións desta celebración e polo feito de contar xa con oito adegas diferentes.\nConfraría do Viño do Condado\nA Confraría do Viño do Condado do Tea céntrase na promoción dos viños desta subzona das Rías Baixas e está integrada por arredor de 100 confrades, entre membros numerarios e de honra, a maior parte deles vinculados ao mundo do viño.\nNesta xuntanza, que coincide coa quinta festa do viño espumoso de Salvaterra de Miño, nomeáronse como novos membros da entidade o profesor Pablo Saa, do CIFP A Granxa de Ponteareas, e José Domingo Garrido Pérez, responsable comercial de Adegas Galegas do grupo Martín Códax.


“As políticas de austeridade axudan a agravar a crise” - Rúas Magazine\n6 junio, 2013 Carlos Pampillón Diéguez Económica, Entrevistas, Portada 0\nJoaquín Férnández Leiceaga. FOTO: Rúas Magazine\nJoaquín Fernández Leiceaga, profesor de economía\nJoaquín Fernández Leiceaga (Noia, 1961) exerceu a política activa durante moitos anos nas filas do Partido Socialista. Nun primeiro momento no Concello de Santiago (1999-2007) e posteriormente como parlamentario autonómico.\nNa actualidade retoma a súa vocación docente como profesor de economía aplicada da USC. Rúas Magazine estivo con el para coñecer as súas opinións a cerca do momento económico tan convulso que estamos a atravesar.\nP. Profesor como explicaría vostede a profunda crise económica que está a padecer occidente?\nR. A orixe desta crise é fundamente financeira. Houbo un crecemento exponencial do ámbito financeiro moi por enriba do crecemento da economía real. Isto coincidiu cunha época na que as restricións aos grandes movementos financeiros que se implantaran despois da II Guerra Mundial se desmantelaron o que tivo como consecuencia unha especulación desenfreada, se a isto lle sumamos que a globalización fai que as economías estean moito máis interconectadas que antes, esta especulación ten consecuencias a escala mundial.\nP. Pode esta crise global resolverse dende puntos de vista localistas?\nR. Non. Economías como a galega ou a española están tan interconectadas co exterior, dependen tanto de factores externos que dificilmente podemos darlle unha solución local á crise. Necesitamos crear un marco de ámbito europeo, como mínimo, para saír da mesma.\nP. Segundo súa opinión son axeitadas as políticas de austeridade que se están a impoñer nestes intres no panorama europeo?\nR. Non. As políticas de austeridade forman parte do problema. Á orixe financeira que aludíamos antes, uníuselle a burbulla inmobiliaria para desembocar nunha crise de demanda. Isto é: diminúe a capacidade de compra dos cidadáns, as empresas deixan de investir porque as expectativas de mercado son malas e, a continuación, o sector público perde ingresos e, en consecuencia, gasta menos. As políticas de austeridade aumentan esta crise de demanda facendo que esta sexa aínda máis profunda.\nÉ certo que países como España, teñen unha dependencia moi forte dos mercados financeiros externos e necesitan desendebedarse a medio prazo. O problema é que, a curto prazo, existe unha insuficiencia de demanda.\nTemos que ser capaces de combinar un tratamento da demanda a curto prazo cun plan a medio prazo que permita recuperar o equilibrio financeiro. Para este obxectivo é importantísimo que exista un entorno europeo favorable.\nP. A saída de esta crise traerá consigo un cambio de sistema?\nR. Quen o sabe. Eu non me atrevo a predicir o que vai a saír desta crise.\nA orixe da crise é un enfrontamento entre un capitalismo salvaxe e as necesidades sociais e a saída desto pódese dar por varios camiños. Hai un sector máis favorable a desmantelalo todo e que o mercado funcione sen ningún tipo de restrición ou, por outro lado, pode ser que se implante un sistema cun control social sobre os mercados.\nEstamos inmersos nese conflito e, a día de hoxe, creo que están a gañar os partidarios da primeira opción.\nP. Dende a súa ampla experiencia política, é posible salvagardar a economía sen que teñan que sufrir os sectores máis débiles da sociedade?\nR. A economía son os cidadáns. Non pode haber unha disociación entre ambos. Se a economía vai mal, todos os cidadáns sufrimos.\nPartindo desta base, pódense impoñer políticas máis tendentes á protección social, ou as que desmantelan dita protección e iso non depende do funcionamento da economía senón que depende das opcións que escollemos entre todos.\nP. Sente que a sociedade deixou de crer nos seus representantes políticos?\nR. De xeito moi maioritario, si. Eu creo que hai un aspecto que non ten que ver co comportamento dos políticos e si co momento actual da sociedade. Cando dende o ámbito público non somos capaces de dar resposta ás necesidades da xente (26% de desemprego, redución de axudas aos máis desfavorecidos,…) é normal que á xente non lle guste o que fan os políticos e, polo tanto, estes quedan desacreditados socialmente.\nFora desto hai unha segunda cuestión. Dende o ano 1996 houbo unha época de diñeiro fácil tanto no ámbito público coma no privado. Isto levou a un relaxo xeneralizado nos controis que debe levar aparellada calquera actividade pública. Os políticos atopábanse as veces en situacións nas que, sen ter que render contas, podían tomar decisións arbitrarias que redundaban en beneficio propio. Como agora as necesidades sociais son moito máis evidentes estes problemas emerxen o que non quere dicir que non se produciran tamén con anterioridade.\nPor último, hai un terceiro elemento. A nosa é unha democracia xoven. Cultural e institucionalmente aínda temos moi presente o franquismo e mecanismos de control que están presentes noutras democracias a nós parécenos moi novidosos.\nP. Non ten a impresión de que cada vez achegámonos máis ao lema absolutista de “todo para o pobo pero sen o pobo”?\nR. Eu creo na democracia representativa. É o mellor sistema con diferenza. Ten problemas pero non hai outro mellor.\nAgora ben, a democracia representativa pode artellarse mellor ou peor e está claro que aquí fallan os mecanismos de participación. O sistema electoral non permite que as opinións minoritarias estean presentes no debate político.\nTamén hai problemas de transparencia que si se poden arranxar, ata un punto xa que a perfección non existe.\nHabería que estudar certas fórmulas para coñecer a opinión dos cidadáns. Unha representación máis directa. Internet pode ser unha ferramenta que axude á clase política a estar máis preto dos cidadáns, por exemplo.\nJoaquín Fernández Leiceaga