(Redirixido desde "Athletic")\nEn 2001 o Athletic creou a súa propia marca deportiva, chamada 100% Athletic, a cal confecciona tamén roupa de rúa amais de equipacións deportivas. Esta marca eliminou o adorno vermello e branco das medias, poñéndoas de novo totalmente negras. En 2004, e con motivo do regreso do Athletic a competicións europeas, o club encargou ao artista vasco Darío Urzay o deseño dunha equipación especial para ser empregada na Copa da UEFA. O artista presentou unha camiseta de deseño extravagante á que se denominou popularmente «camiseta ketchup» polo seu parecido a dito condimento. Esta equipación creou gran polémica no contorno do club, polo seu deseño excesivamente atrevido, porén, chegou a ser estreada nun partido amigable de pretempada. Pouco despois, e ao ver as duras queixas recibidas por parte da afección, o presidente do club Fernando Lamikiz, tomou a decisión de que dita equipación non se volvese empregar nunca máis polo equipo e retirou a peza de roupa das tendas oficiais do club. Por elo, Darío Urzay mostrou a súa indignación publicamente e suspendeu a cesión dos dereitos de explotación da súa obra. Pouco despois, a camiseta foi incluída entre as 20 máis feas da historia pola web deportiva «Bleacher Report». Porén, a camiseta ten sido moi ben considerada por persoas referentes ao mundo da arte e, como tal, forma parte da Colección ARTIUM (Vitoria-Gasteiz), onde expuxo en 2009.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Athletic_Club&oldid=5672518"\nÚltima edición o 18 de xaneiro de 2021 ás 12:41\nA última edición desta páxina foi o 18 de xaneiro de 2021 ás 12:41.


Xornada de portas abertas e visitas guiadas na Torre de Hércules polo Día Mundial do Turismo - Torre de Hércules A Coruña\nXornada de portas abertas e visitas guiadas na ...\nXornada de portas abertas e visitas guiadas na Torre de Hércules polo Día Mundial do Turismo\nLanzada Calatayud moderará na Casa Museo Casares Quiroga unha mesa redonda sobre Turismo e accesibilidade.\nA Coruña, 26 de setembro de 2018. Con motivo do Día Mundial do Turismo 2018, que se celebrará mañá, xoves, o Consorcio de Turismo e Congresos da Coruña organiza unha xornada de portas abertas na Torre de Hércules. Así mesmo, segundo confirmou a directora e coordinadora do monumento, Ana Santorum, a iniciativa complementarase cunha serie de visitas guiadas en grupos de vinte persoas, como aforamento máximo, que permitirán coñecer de preto os detalles do monumento. Os horarios establecidos serán as 11.00 horas e 12.30 horas e as 17.00 e as 18.30 horas e as entradas deberán recollerse na Oficina de Turismo, situada ao pé do monumento. A partir do próximo luns, día 1 de outubro, entrará en funcionamento o novo horario de visitas da Torre de Hércules, que permanecerá aberta a diario entre o dez da mañá e o seis da tarde, cun peche para o último acceso media hora antes. As entradas seguirán á venda na Oficina de Turismo e este horario prolongarase até o mes de maio.\nParalelamente, e como actividade tamén enmarcada no calendario do Día Mundial do Turismo, a xerenta do Consorcio de Turismo e Congresos da Coruña, Lanzada Calatayud moderará mañá unha mesa redonda baixo o tema Accesibilidade. Turismo para compartir. O acto terá lugar ás 19.30 horas en Cásaa Museo Casares Quiroga coa participación de Manuela do Pilar Santos, experta en accesibilidade turística da UDC; Samuel Folgueral, arquitecto, e Rosalía López Sánchez, vicepresidenta de Grumico.\nOs participantes abordarán a accesibilidade á contorna turística da cidade, expoñendo distintas perspectivas tales como o cumprimento das normativas ou as realizacións desde o punto de vista arquitectónico, analizando ademais a problemática que sofren os usuarios con dificultades de mobilidade á hora de acceder a distintos puntos de atracción turística.\nNeste sentido, hai que destacar que A Coruña é unha cidade pioneira en Galicia ao contar cunha guía de accesibilidade, editada o pasado ano polo Consorcio de Turismo e que ofrece unha detallada información sobre os distintos espazos da cidade, así como rutas accesibles nos principais puntos de atracción da cidade.\nO Día Mundial do Turismo leva celebrándose desde 1980 cada 27 de setembro, o día en que os Estatutos da Organización Mundial do Turismo (OMT) entraron en vigor. Nesta edición de 2018 celebrarase en Budapest (Hungría) e recolle a testemuña do pasado ano, que abordou o turismo sustentable e centrarase agora na importancia que revisten as tecnoloxías dixitais e a innovación no turismo, para o aproveitamento dos recursos turísticos.


O BNG quere dar un xiro de 180º na política cultural para ‘humanizar’ de verdade de Vigo - Actualidade - Bloque Nacionalista Galego de Vigo - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nAna Pontón xunto a Xabier P. Igrexas e Maica Rivas no percorrido esta mañá pola rúa Príncipe\nBNG Vigo 23 maio 2019 - 17:16\nXabier P.Igrexas BNG Vigo Ana Pontón Manifesto cultura Cultura Vigo\nEsta mañá lanzouse publicamente a iniciativa “Somos cultura, temos lingua. Manifesto contra a desertización cultural de Vigo” que subscriben 45 referentes culturais da cidade, entre os que se atopan artistas, artesás, escritoras, músicos e outros axentes do tecido cultural que quixeron demandar xunto ao Bloque unha verdadeira política cultural para a cidade. Nas sinaturas salientan nomes como o do crítico literario Ramón Nicolás, o debuxante Pepe Carreiro, a poeta Marta Dacosta, o xefe de estudos da Escola Superior de Arte Dramático Roberto Pascual, o escritor e fotógrafo Vitor Vaqueiro, o actor e director teatral Xoán Abreu, o músico e regueifeiro Luís ‘O Caruncho’, a primeira bailarina do Ballet de San Francisco Dores André Rodríguez, o xornalista Afonso Eiré ou a filósofa e escritora Carme Adán. O manifesto foi presentado polo candidato do BNG á alcaldía de Vigo, Xabier P. Igrexas, acompañado pola portavoz nacional da fronte nacionalista, Ana Pontón, e outras integrantes da candidatura municipal durante un percorrido pola Porta do Sol e a rúa do Príncipe.\nNo texto saliéntase que “se en Vigo houbo política cultural no pasado, foi grazas ao esforzo compartido dos diversos axentes culturais e ao traballo e compromiso do BNG, como ficou demostrado nos períodos en que asumiu a dirección da política cultural da cidade”. Nesa perspectiva, as persoas asinantes declaran que “apostamos en que o nacionalismo galego volva ser unha forza decisiva e determinante na cidade para revitalizar a actividade cultural”. “Por iso facemos un chamamento aos moitos millares de persoas que non entenden nin se resignan a aceptar unha política cultural tan pobre e desértica na principal cidade de Galiza, a utilizaren o seu voto o próximo 26 de maio para promover unha mudanza” conclúe o texto animando a apoiar a candidatura do BNG.\nXabier P. Igrexas, pola súa parte, denunciou que “se hai un ámbito onde se nota o efecto letal da maioría absoluta do PSOE foi no desmantelamento de moitos programas culturais que estaban funcionando na cidade. En lugar de facer que o Concello actúe como un dinamizador cultural, o actual goberno converteuse nun fumigador anticultural”. O candidato agradeceu “o compromiso e a valentía das 45 persoas dando un paso adiante e reclamando en voz alta que Vigo merece outra política cultural”.\nA proposta do Bloque defende a necesidade dun “xiro de 180º” na política cultural coa intención de “democratizar o acceso social á cultura, facendo chegar a cultura nas súas diversas manifestacións ás clases populares e traballadoras, os barrios e as parroquias, como mellor xeito humanizar de verdade a cidade”, explicou Igrexas. .\nPoñendo como exemplos o MARCO ou o Centro de Arte Fotográfico, hoxe pechado, baleiro e sen actividade, o candidato nacionalista chamou a dinamizar a rede museística hoxe “reducida a unha rede de contedores baleiros, sen contido nin programación que seguen a perder visitantes”.\nIgrexas puxo o foco no impacto especialmente negativo da actual política cultural para os novos e as novas creadoras da cidade. “Nós estamos a carón desa mocidade creadora que padece que o goberno de Abel Caballero desmantelase os Castroconcertos, que era un programa pioneiro que permitía despregar todo o talento e a forza creativa da mocidade de Vigo. Ou que ve como na programación das festas, para alén de sistematicamente excluír a música galega e en galego, non hai espazo tampouco para os grupos e as bandas desta cidade que é tamén punteira na creación musical”.\nO Bloque ve urxente dar unha viraxe de 180 graos que volva facer de Vigo unha cidade pioneira en materia cultural. “O noso compromiso é facer unha emenda á totalidade, un revulsivo que volva colocar a Vigo á cabeza en políticas culturais e na vangarda, que é onde debe estar”. Para iso, a fronte nacionalita propón crear un Consello Municipal da Cultura que sexa o encargado de elaborar un Plan Estratéxico Local de Políticas Culturais, como folla de ruta para impulsar a cultura en Vigo.


A DEPUTACIÓN E UNIPUBLIC CONTINUAN PERFILANDO OS DETALLES TÉCNICOS E PROMOCIONAIS DA VOLTA CICLISTA QUE SE DARÁN A COÑECER NUNHA PRESENTACIÓN OFICIAL QUE TERÁ LUGAR A PRINCIPIOS DE XANEIRO | VGO MAgazine\nA presentación oficial da volta ciclista a España terá lugar a primeira semana de xaneiro nas Rías Baixas. O presidente da Deputación, Rafael Louzán, explicou hoxe que aínda non está decidido o lugar no que se vai a realizar este acto pero avanzou que deberá ter capacidade para albergar a máis de 1.000 persoas das cales o 70% serán xornalistas e medios de comunicación nacionais e internacionais. En previsión das condicións meteorolóxicas o acto de presentación da que se vai a denominar Volta Ciclista a España “Rías Baixas-Madrid” será nun lugar cuberto, dixo Louzán.\nA Deputación e Unipublic están a manter xuntanzas de traballo para ultimar e organizar cuestións relativas ós itinerarios, espazos, lugares de presentación e todos os detalles que conlevan a organización dun evento deportivo destas características. Precisamente, onte Rafael Louzán estivo traballando co director da empresa Unipublic para perfilar e concretar todos estes aspectos e a vindeira ambas entidades seguiran coordinando todos os detalles do evento con catro técnicos da empresa organizadora.\nDeste xeito, a deputación e Unipublic seguen traballando con planificación e previsión para que non falle nada. “Hai percorridos que están definidos máis ou menos, faltan saídas e chegadas por definir pero o que buscamos e a mellor promoción posible das Rías Baixas, tendo en conta tamén que os itinerarios teñen que ser compatibles cos aspectos técnicos que esixe a organización”.\nLouzán pretende que a Volta Ciclista do ano 2013 “sexa un evento promocional de primeira magnitude para a provincia de Pontevedra” e recordou que estará presente en máis de 40 municipios.\nPreguntado polas críticas realizadas polo alcalde de Vigo sobre a escolla de Vilanova de Arousa para albergar a saída oficial da primeira etapa da Volta Ciclista 2013, Rafael Louzán aseverou que “este señor é despreciativo con todo o mundo, incluso o foi co concello de Vilanova de Arousa”. “Estase quedando máis so ca nunca con este tipo de actitudes. Louzán comentou a renglón seguido que “isto vai a favor de todos e en contra de ninguén e el está en contra de todos pero ese é o seu problema”.\nFinalmente, Rafael Louzán dixo que Caballero debería “mirar como actúa o concello de Pontevedra que albergou o final dunha etapa na última edición da volta e que na próxima edición acollerá unha saída”. Finalmente Rafael Louzán engadiu que “o alcalde de Vigo tamén tivo a oportunidade de negociar coa empresa Unipublic”.\nFinalmente, o titular da Deputación aclarou que, polo de agora, barállanse cinco escenarios posibles para cada etapa e, entre eles escollerase un. Neste senso, aclarou, non está decidido nin pechado o percorrido definitivo.


Convosco está :: Nosanaicinhadoceo\nInicio > Música en galego > Varios > Convosco está\nConvosco está (a)\n- O seu nome é o Señor e pasa fame\ne berra pola boca do famento\ne moitos que o ven siguen pra diante\nquizais por chegar axiña ao templo.\nO seu nome é o Señor e sede pasa\ne está en quen de xustiza estea sedento\nás veces ocupados nos seus rezos.\nConvosco está e non o coñecedes, convosco está, o seu nome é o Señor.(2)\n- O seu nome é o Señor e está espido;\na ausencia de amor xea os seus ósos\nseguros, á calor do seu diñeiro.\nO seu nome é o Señor e enfermo vive.\nA súa agonía é a do enfermo\ne moitos que o saben non lle fan caso:\n“quizais non frecuentaban moito o templo”.\n- O seu nome é o Señor e está no cárcere;\nestá na soidade de cada preso\ne ninguén o visita e ata din,\n“Quizais este non era un dos nosos”.\nO seu nome é o Señor e sede pasa,\ne pide pola boca do famento;\nestá preso, está enfermo, está espido,\nmais El vainos xulgar por todo iso.\nsim Fa# sim\nSol mim Fa# Si7\nmim La Re sim\nConvosco está e non o coñecedes,\nmim Fa# sim convosco está, o seu nome é o Señor.(2)\nHaberá un día en que todos\nNo nome do Pai\nOs nenos son a Igrexa\nPescador de homes


Pé do Galiñeiro: Ao que lle teme Juncker\nLe sens de la nuit (1927). René Magrit. Óleo s/lenzo 139-105cmt.\nA ninguén dos que vivimos aqueles anos, e el viviuno en postos de privilexio, se lles escapa que nos acontecementos que, dende a segunda metade dos anos oitenta ata finais de 1991, sucederon no que na altura se denominaba, e aínda se lle chegue a chamar, Europa do Leste, interviñeron de forma decisiva tanto as potencias da Europa occidental como os Estados Unidos e, en especial no caso de Polonia, o Vaticano. Digo que a ninguén se lle escapa a súa intervención a través de presións económicas; ameazas, soterradas ou manifestas; provocacións disimuladas, e non tanto; intervencións dos servizos secretos; corrupción de personaxes máis ou menos doados de corromper; e de todo, e moito máis do que a xente normal poida imaxinar, e quen ande escaso desta última capacidade, pode ollar algún que outro capitulo de House of Cards.\nÉ evidente que as múltiples inxerencias occidentais foron transcendentais, aínda que en ningún caso se poidan cualificar como decisivas, nos “procesos” dos países bálticos, na xestación das alianzas populares, nos referendos celebrados, nas declaracións unilaterais de independencia, na posta en marcha dos novos órganos de representación... aínda que os que en verdade consolidaron a independencia de Estonia, Letonia e Lituania foron os mariscais que aquel 19 de agosto de 1991 pretenderon, con ilusión senil, retrotraer a historia ao “homo sovieticus” de Breznev. O 25 de decembro daquel ano Gorbachov dimitía, a URSS disolvíase e as independencias estendíanse como os lumes na Galicia eucaliptal. Non é preciso lembrar todos os casos aínda que a traxedia dalgúns espetóunolos nos miolos.\nPor iso me sorprende que Juncker se sorprenda das interferencias de Moscova no “procés” catalán. E logo, ían estar quedos?\nMais non é isto o que lle preocupa a Juncker. Non, o que teme non son as inxerencias rusas, que nunca van ser decisivas, senón as decisións populares que outorgan a hexemonía institucional ao nacionalismo na Córsega da Francia xacobina e imperial; que a maioría institucional a prol da independencia en Cataluña poida revalidarse. É consciente de que o brexit pode non ser suficiente para deter o independentismo escocés e os poñer noutro brete, que o medre da poboación católica no Ulster poida abrir a porta á reunificación irlandesa; que os vascos poidan curar pronto as feridas, as de ETA e as da laminación de Ibarretxe, que o Quebec francófono siga a ser unha espiña cravada na “grandeur” parisiense, que Bélxica sobreviva formalmente como estado porque eles teñen alí o centro de mando.\nPor iso se emprega cunha miserable dureza dicindo que o nacionalismo é veleno. Claro que para Juncker o nacionalismo é o de quen non ten estados, o del e o do seu amigo de Pontevedra non é nacionalismo. Para Juncker, ideoloxizado como un adolescente, estado e nación é o mesmo; por iso afirma contra todo pensamento cun mínimo de rigor: “Europa es un club de naciones y no acepto que las regiones vayan contra las naciones”. Ergo, que as nacións vaian contra as rexións sería posíbel? Iso declaroullo ao panfleto do españolismo, ímolo cualificar de liberal, por dicir algo.\nAo que lle ten medo Juncker é ao efecto “ficha de dominó”. A que a onda de soberanía nacional que abalou a Europa oriental hai case trinta anos se poida propagar pola Europa occidental e o club de nacións, que di o luxemburgués trampulleiro, na verdade un club de estados decimononicos, poida converterse no club dos pobos libres de Europa.\nQuen di estas falsidades é o fiel servidor dos estados que, por comenencia, mantiveron un ducado para os negocios sen fronteiras, branqueo é hoxe expresión máis popular, que ten unha extensión que non é nin a metade de Pontevedra e una poboación menor que a de Vigo e a súa área de influencia sen estirar moito.\nDucado no que desenvolveu a súa carreira política que lle permite deter o seu actual cargo despois de pasar por institucións tan “limpas” como o Banco Mundial ou o FMI pero que non lle serviu para agochar o chamado LuxLeaks, papeis segundo os que Luxemburgo, durante o seu mandato, se converteu nun centro europeo de evasión fiscal corporativa ao que, coa axuda do goberno luxemburgués, empresas europeas transferían garantías fiscais por valor de moitos millóns de euros a Luxemburgo onde o ingreso se fiscalizaba a unha fracción do 1%.\nO caso é ter estado, aínda que sexa ben pequerrechiño, non si, monsieur Juncker?\nLúns, 11 de setembro de 2017


Anton Chekhov - Wikipedia, a enciclopedia libre\nБрат моего брата, Человек без селизёнки e Антоша Чехонте\n17 de xaneiro de 1860, 29 de xaneiro de 1860, 17 de xaneiro de 1860 e 1860\n2 de xullo de 1904, 15 de xullo de 1904 e 1904\nMedical Faculty of Moscow University e Chekhov Gymnasium\nmédico, novelista, xornalista, dramaturgo, escritor, prosista, satirico, autor e dramaturgo\nMaria Tchékhov, Aleksandr Tchekhov, Nikolai Chekhov e Michail Cechov\nA Gaivota, O Jardim das Cerejeiras, Dyádya Ványa, Vanka e As Três Irmãs\nOrder of Saint Stanislaus, 3rd class, Pushkin Prize, Medal for works on the first general census e Honorary Citizen of the Russian Empire\nAnton Pavlovich Chekhov (en ruso: Антон Павлович Чехов), nado en Taganrog o 29 de xaneiro de 1860 e finado en Badenweiler (Alemaña) o 14 ou 15 de xullo de 1904, foi un famoso escritor ruso, un dramaturgo e un mestre do conto moderno.\n1.1 Infancia en Taganrog\n1.2 Crise familiar nos anos despois de 1874\n1.3 En Moscova\n2 Produción literaria\n3 Viaxe a Sakhalin\n4 Novamente en Moscova\n5 A casa de Melikhovo\n6 Desprezo polos Narodniks\n9 Citas de terceiros sobre Chekhov\nInfancia en Taganrog[editar | editar a fonte]\nEra fillo de Pavel Egorovic Chekhov e de Evgenija Jakovlevna. Tivo 4 irmáns (Aleksandr (1855), Nikolai (1858), Ivan (1861) e Mikhail (1865)), e unha irmá, Marija (1863). Unha segunda irmá nacida en 1869, Evgenija, morreu con dous anos de idade.\nAs orixes da familia son humildes. O avó de Chekhov, Egor Chekhov, foi un servo que mercou a súa liberdade do Kreopostnoje Pravo. Pavel tiña entón 16 anos.\nPavel Chekhov traballou tres anos de aprendiz de comerciante, traballando despois como comerciante e contable. En 1857 fíxose dono dunha tenda, que comprou por un bo prezo mais nun momento inoportuno, xa que como consecuencia da perda da guerra de Crimea desmilitarizouse a rexión do Mar Negro, polo que os mariñeiros e militares, que foran os principais clientes ata entón, deixaron a rexión.\nNunha carta de 1889 ao seu irmán Aleksandr, Anton Chekhov resume a súa infancia na seguinte frase, plena de ironía: "Fillo dun servo, ... empregado de comercio, cantor na igrexa, estudante do liceo e da universidade, educado para a reverencia de superiores e para beixos de man, para se inclinar perante os pensamentos alleos, para a gratitude por calquera pequeno pedazo de pan, moitas veces sobado, indo á escola sen galochas".\nO pai, marcado polo estigma dun ex-servo, educou os fillos de forma autocrática, habituándoos a obedecer. Deulles, non obstante, acceso á educación. Posibilitou que os fillos entrasen nun dos mellores liceos da cidade. Tiveron clases de música e francés.\nAnton foi acólito. Con todo, pouco lle ficou da inspiración relixiosa (que a propósito era moi marcada no pai, dirixente do coro da Igrexa). Como Anton dixo a este respecto: "o corazón está como que varrido".\nNa escola, Chekhov non foi un bo alumno. Chegou a suspender. Un padre que lle deu clase de relixión chamábao con menosprezo "Cech"onte (cech significa servo). A mensaxe: ti non pasas de fillo de servo. Máis tarde, cando publicaba os primeiros contos en xornais, Chekhov usou o pseudónimo "Antosa Cechonte" con ironía.\nA partir dos trece anos, ficou fascinado polo teatro da cidade, que dado o pouco diñeiro que tiña non frecuentaba tantas veces como quería. Como estaba prohibida a entrada a rapaces non acompañados de adultos e sen a autorización do liceo, chegou a "disfrazarse" de adulto, usando unha barba postiza.\nCrise familiar nos anos despois de 1874[editar | editar a fonte]\nEn 1874, Pavel, o pai de Anton, decide comprar unha casa maior, ao tempo que alugou un segundo comercio. O seu desexo de ascensión social suplantou a súa prudencia económica. As súas débedas medraron e en breve ficou incapaz das pagar. En abril de 1877 estivo a piques de ser preso. Pavel fuxiu ilegalmente a Moscova, onde os fillos Aleksandr e Nikolaj estudaban. A esposa ficou para vender a casa e pagar as débedas, e despois xuntouse co marido en Moscova. Anton (con 17 anos de idade) e Mikhail (16) ficaron en Taganrog, para acabar o liceo. Mikhail foi despois a Moscova en tanto que Anton quedaba en Taganrog, onde deu clases particulares para gañar diñeiro (o que el relatou despois nun conto). Pasou dous anos e medio, só en Taganrog. A nai escribiulle de Moscova: "vende a cómoda e as cousas, axiña, non nos deixes morrer de angustia". As súas lecturas nesta fase da súa vida eran Shakespeare, Cervantes, Victor Hugo, Ivan Turgeniev, Goncarov, Harriet Beecher-Stowe, Friedrich Spiellage e Lev Tolstoi. En 1876 fora inaugurada a primeira biblioteca pública en Taganrog. As notas de Anton no liceo melloraron nos anos en que viviu soíño. O 27 de xuño de 1879 concluíu o liceo.\nEn Moscova[editar | editar a fonte]\nO escritor e a súa esposa Olga Knipper no 1880\nEn agosto de 1879, beneficiándose dun subsidio de 25 rublos mensuais da cidade de Taganrog, Anton Chekhov vai para Moscova, onda a familia, que se atopa nunha situación financeira precaria. O pai está desempregado hai meses, a familia ten sempre dificultades en pagar a renda da casa e foi forzada a mudar de casa 12 veces entre 1876 e 1879. Meses despois da chegada de Anton, o pai atopa un emprego nos arredores de Moscova e para a súa felicidade élle dada a oportunidade de durmir no local de traballo, o que alivia a casa onde a familia vive, absolutamente a abarrotar. O pai vén só as fins de semana a visitar a familia. Anton partilla durante os seus estudos o seu dormitorio cos irmáns Nicolai e Mikhail.\nProdución literaria[editar | editar a fonte]\nEn 1880, Chekhov envía un drama, escrito nos últimos tempos en Taganrog, co título "Os sen-pai", tamén coñecido como o "Platonov" (nome da figura central), a unha famosa actriz de teatro en Moscova, Marija Ermolova, que o devolveu sen comentarios. Despois diso, Chekhov desistiu de tentar traer unha escenificación do drama.\nChekhov estudou medicina, téndose licenciado en maio de 1884. Xa mesmo durante os seus estudos (que duraron 4 anos e medio) publicou centenas de artigos en varios xornais e revistas das metrópoles rusas (Moscova e San Petersburgo). Entre os xornais e revistas onde publicou atópanse o Budilnik, Strekoza, Zritel, Svet i teni, Svertcok ou o Sputnik.[Cómpre referencia] A partir de 1882 publicou tamén no Oskolski.\nEn marzo de 1888 sae publicado na revista Severnyi vestnik o seu romance "A estepa".\nEn 1889, os síntomas da tuberculose agraváronse, facéndoo máis pesimista sobre o seu estado de saúde. En xuño dese ano morre o seu irmán Nikolai, vítima de tifo e tuberculose, posibelmente infectado polo irmán. Anton Chekhov sentiu remorsos por non ter estado presente nos últimos días de vida do irmán. En xuño, o irmán Aleksandr chegou e substituíno na vixilia ao irmán, tendo Anton decidido facer unha viaxe cos amigos ata Poltaba. Fuxiu da mesma morte que o esperaba, así o describiu.\nDespois do enterro do irmán, ("a nosa familia viu un caixón pola primeira vez") decidiu iniciar unha viaxe sen rumbo. Vive en viaxe permanente nos meses seguintes. En xaneiro de 1890 escribe á familia que tenta viaxar ata á distante Sakhalin, a illa do desterro, no afastado leste da Rusia. A familia fica estupefacta.[Cómpre referencia]\nViaxe a Sakhalin[editar | editar a fonte]\nDespois de meses de preparación, Chekhov partiu o 21 de abril de 1890 para a longa viaxe. Suvorin deulle un anticipo de 1.500 rublos para a viaxe. O 11 de xullo de 1890 chega finalmente a Fort Aleksandrovsk, na Illa Sakhalin. Pasou dous meses no norte da illa e tres meses no sur desta. Quixo coñecer as xentes da illa, fixo mesmo un diario das visitas que facía, escribindo notas en preto de 10.000 fichas individuais, nun traballo exhaustivo. A illa Sakhalin era usada como zona de desterro, tal como moitos territorios na Siberia. A partir de 1860, o número de "criminais" (incluíndo detidos por "delitos" políticos) enviados a Siberia era de preto de 20.000 por ano. Entre os desterrados estaba o amigo de Chekhov, Vladimir Korolenko, un escritor, que foi enviado a Siberia pola policía, sen xulgamento. O 13 de outubro parte para Vladivostok e un mes despois, chega á illa de Sri Lanka. O 1 de novembro chega a Odesa e o 8 de decembro está de regreso en Moscova.\nNovamente en Moscova[editar | editar a fonte]\nEn 1891, escribe O duelo, que se publica no "Novo tempo" de Suvorin, por capítulos. Neste libro, fluíron as impresións que Chekhov tivo das conversas que tivo cun zoólogo no verán dese ano en Bojimovo, preto de Aleksin. Vladimir Vagner, recentemente licenciado en zooloxía, era un defensor do social-Darwinismo, do dereito dos máis fortes, da selección social.\nO verán de 1891 foi particularmente seco no leste de Rusia, provocando unha onda de fame. Chekhov mobilizouse persoalmente para combater a catástrofe, contribuíndo directamente cos honorarios do conto "A miña muller" e participando nas campañas de recolla de fondos. En xaneiro de 1892, viaxou ata Niznij Novgorov, unha cidade afectada, relatando posteriormente as súas vivencias e participando no debate sobre a catástrofe e a necesidade de reunir fondos para as vítimas.\nA casa de Melikhovo[editar | editar a fonte]\nEn 1892, Chekhov decidiu instalarse con parte da familia nunha quinta en Melikhovo, a 60 kms ó sur de Moscova. A idea xa era un soño desde a década de 1880, mais en 1892 Chekhov dispuña do diñeiro necesario, que resultaba en parte das primeiras escenificacións das súas obras. O acceso á quinta a partir de Moscova era razoable: unha hora e media de viaxe en tren ata Lopasnja e unha hora de carroza a partir de alí.\nA compra da quinta foi un mal negocio, gastou 13.000 rublos, máis do dobre do que pretendía gastar inicialmente. O anterior dono, un pintor, aproveitouse da ocasión. Chekhov pasa a ter agora unha casa, 60 cerdeiras e 80 maceiras e pode saborear aquilo que desexaba: a vida no campo. Tornouse un elemento benvido na comunidade dos labradores dos arredores, en especial por ser médico e practicar a profesión sen esixir pago.\nEntre as moitas visitas recibidas na nova casa estivo a de Lidija Mizinova, con quen Chekhov tivo unha relación afectiva máis ou menos íntima e máis ou menos pasaxeira. Foi unha figura inspiradora de personaxes das súas obras.\nNo verán de 1892 Rusia sofre unha epidemia de cólera. Como no pasado, Chekhov mobilízase na recolleita de fondos ("mostreime un bo mendigo"), participa na construción de barracas para a corentena e traballa na administración local. Felizmente, non obstante, Melikhovo non foi afectada polo cólera.\nEn 1893 volve a xurdir o cólera e Chekhov volve a mobilizarse, participando en campañas de información sanitaria e traballando como médico. Foi membro da cemstvo local.\nEn 1894 fai unha viaxe pola Europa occidental.\nA partir de 1895 Chekhov comprou libros para ofrecer á biblioteca da súa terra natal, Taganrog, unha práctica que manterá nos próximos anos. Mesmo en viaxe por Europa lembrouse de comprar libros para a biblioteca da súa terra.\nA súa integración na comunidade local mantense moi viva nos anos seguintes. En 1894 tórnase membro da cemstvo de Serpuchov. En decembro dese ano exerce de médico dunha escola en Talez. En 1896 financia cos seus propios medios a construción dunha nova escola en Talez. En 1897 financia a construción da escola nunha aldea chamada Novoselki. Apoia tamén unha sociedade de beneficencia que trata pacientes que recibiron a alta nos hospitais. Aínda en 1897 actúa como médico tamén na escola da aldea de Cirkovskoje.\nDesprezo polos Narodniks[editar | editar a fonte]\nEn 1896 xorde a novela "A miña vida", e en 1897 "Os labradores". Son obras que testemuñan a ruptura coas visións utópicas e románticas tan comúns nestes anos en Rusia: o ideal da vida no campo faille a algúns intelectuais rusos, os Narodniks, premonitorios da revolución soviética, soñar cunha saída para todos os problemas: o regreso ao pasado, o regreso á agricultura.\nChekhov, que vive el mesmo no campo e asiste á vida rural "in loco", ten acceso a unha perspectiva que a elite intelectual das cidades non adiviña: alcoholismo, ignorancia, brutalidade, maldade. Para Chekhov os homes do campo non son ningún modelo, ao contrario do que Lev Tolstoi poida pensar. Esta visión, contraria aos ideais da maioría da "intelectualidade" rusa, espellada naquelas obras, tornará impopular a Chekhov. Mikhajlovski acusa a Chekhov de falsificar a gloriosa vida dos campesinos debido á súa ignorancia.\nÉxitos[editar | editar a fonte]\nDespois da produción con éxito de "A Gaivota" polo teatro de arte de Moscova, escribiu outras tres pezas para a mesma compañía: "O Tío Vania", "As tres irmás", e "O pomar de cereixas".\nEn 1901, casou con Olga Leonardovna Knipper (1870-1959), unha actriz que foi intérprete nas súas pezas.\nA influencia do naturalismo no teatro que se facía sentir por toda Europa atinxiu o seu expoñente artístico en Rusia en 1898, coa formación do Teatro Artístico de Moscova (máis tarde chamado de Teatro da Academia das Artes de Moscova). O seu nome tornouse un sinónimo de Chekhov, cuxas pezas acerca da vida cotiá da aristocracia posuidora de terras adquiriron un delicado realismo poético que estaba anos por diante do seu tempo. Konstantin Stanislavsky, o director do teatro, converteuse no máis importante teórico da arte teatral do século XX.\nChekhov visitou Europa Occidental na compaña de A. S. Suvorin, un rico propietario dun xornal e o editor de moitos dos traballos de Chekhov. A súa longa e íntima amizade foi motivo de algunha impopularidade para Chekhov, dado que o xornal de Suvorin, Novoye vremya (O novo tempo) era tido por moitos rusos como de carácter conservador e reaccionario. Chekhov acabou por cortar relacións con Suvorin por causa da posición do xornal en relación ao Caso Alfred Dreyfus en Francia, sendo Chekhov un defensor de Dreyfus.\nChekhov morreu vítima da tuberculose. Foi sepultado no cemiterio Novodevichy.\nOs seus libros máis coñecidos son: Contos e narrativas, Un duelo, A sala número seis, Unha historia sen importancia. Escribiu para o teatro, primeiramente a farsa, despois o drama. Entre as súas pezas, destacan: Sobre os males que provoca o tabaco, O tío Vania, As tres irmás, O canto do cisne, Un tráxico á forza, Ivanov etc.\nCitas de terceiros sobre Chekhov[editar | editar a fonte]\nEl é o analítico máis sutil das relacións humanas. Cando lemos estas "Historias sobre case-nada", o noso horizonte esténdese e gañamos un espantoso sentido de liberdade\nA Galicitas posúe citas sobre: Anton Chekhov\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Anton Chekhov\nBiografía (curta)[Ligazón morta]\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Anton_Chekhov&oldid=6012447»\nNados en Taganrog\nA última edición desta páxina foi o 9 de marzo de 2022 ás 11:11.


O presidente do centro galego de Barcelona avoga pola profesionalización deste tipo de entidades | Noticias Vigo\nO presidente do centro galego de Barcelona avoga pola profesionalización deste tipo de entidades\nNunha entrevista en esRadio Galicia, Carlos Mandianes salientou hoxe a importancia do apoio das administracións, pero asegurou traballar tamén por abrir o Centro á colaboración con empresas privadas, “que cando ven unha xestión profesional queren sentarse con nós”.\nO presidente do Centro Galego de Barcelona, Carlos Mandianes, avogou hoxe pola profesionalización dos centros galegos para que este tipo de entidades asociativas poidan ofrecer máis e mellores servizos, promover con máis medios a cultura galega e establecer lazos entre esta e a do lugar de destino. Nunha entrevista realizada esta mañá polo director de esRadio Galicia, Ignacio Balboa,\nMandianes salientou a importancia do apoio das administracións públicas, pero asegurou que, no seu caso, está a poñer todo o empeño en abrir o Centro á colaboración con empresas privadas, “que cando ven unha xestión profesional queren sentarse con nós”.\n“A Administración galega apóianos moitísimo”, sinalou Carlos Mandianes. “Nós sempre pedimos máis, pero somos conscientes de que hai 700 centro galegos polo mundo e, sinceramente, moitos quixeran ter a estrutura que temos nós”. Sen embargo, amosouse convencido de que unha profesionalización da entidade “leva a que mesmo multinacionais se brinden a pechar acordos de colaboración”. Nese sentido, mencionou a establecida polo Centro Galego de Barcelona coa aseguradora Mapfre e outras que está a negociar “porque, á marxe do apoio público, hai que moverse para ver que poden achegar as empresas”.\nO Centro Galego de Barcelona é un dos máis modernizados do mundo, como puideron comprobar “tanto a xente doutros centros como o presidente galego” na recente xuntanza da Comisión Delegada do Consello de Comunidades Galegas, celebrada nesa sede o pasado mes de decembro. A ese respecto, Mandianes referiuse hoxe á modernización das instalacións –ubicadas nun edificio histórico catalogado de Barcelona, que conserva varios elementos de Gaudí-, os traballos preliminares para a dixitalización da biblioteca, a posta en funcionamento –hai case un ano- da oficina de turismo ou a apertura do restaurante Louro, que en pouco tempo tense convertido en referencia gastronómica na capital catalá coa súa oferta de fusión e innovación a partir da cociña galega.\nLISTA DE ESPERA PARA O CURSO DE GALEGO\nO Centro conta con arredor de 3.500 socios, que poden desfrutar de numerosas actividades culturais e de formación. Entre elas, Mandianes destacou o curso presencial de galego, no que actualmente hai 40 persoas en lista de espera, “aínda que agora tamén pode facerse de forma telemática, online, co apoio de Política Lingüística da Xunta”.\nAdemais impártense obradoiros de gaita, baile tradicional, pandeireta, zumba ou ioga e acaba de recuperarse o curso de acordeón, impartido por unha profesora profesional dese instrumento “que foi difícil de atopar, porque en Cataluña tan só hai tres”. Doutra banda, salientou a traxectoria do coro Lonxe da Terra, propio do centro “que está empezando a saír a actuar fóra” e que xa o fixo en lugares tan emblemáticos como Montserrat ou a Catedral de Barcelona.\nParalelamente aos cursos e obradoiros, o Centro está a desenvolver unha intensa axenda de actividades culturais que buscan tanto a promoción dos valores de Galicia como a integración das culturas galega e catalá, así como a difusión de temas de interese social. Nese sentido, Mandianes mencionou na entrevista algunhas das previstas para este mes de xaneiro, como a presentación do libro “Vieiros da vida” da poetisa monfortina Elvira Veloso, socia do Centro.


Tui presentou o anteproxecto de rehabilitación de César Portela para o Teatro Principal | Erregueté\nOnte presentouse na aula CeMIT na Área Panorámica o anteproxecto de recuperación do Teatro Principal de Tui. O acto fíxose coincidir coa conmemoración da celebración dos Primeiros Xogos Florais de Galicia que tiveron lugar neste teatro o 24 de xuño de 1891, foi daquela o primeiro acto público celebrado integramente en galego.\nO arquitecto César Portela comezou a súa intervención lembrando que coñeceu o Teatro Principal de Tui de neno, cando viña ata Tui dende Pontevedra co seu pai, Celso Emilio Ferreiro e Álvaro Cunqueiro, para asistir aos actos que aquí se celebraban. Xa coma arquitecto recibiu a encomenda do proxecto de rehabilitación nos anos 80, e agora volve atoparse con este histórico edificio. Debido aos cambios na normativa, tivo que revisar e adaptar o anteproxecto e incorporou coma novidade unha cafetería-mirador sobre o Miño. Explicaba que o anteproxecto presentado da resposta as necesidades plantexadas de teatro, cine, usos múltiples… tendo en conta a súa localización e a súa historia.\nAo longo de tres andares – soto, primeiro andar e segundo andar – configúrase a distribución do edificio. Conserva o teatro con capacidade para 200 persoas entre o patio de butacas e dúas plateas, adaptado as condicións actuais. Tanto na primeira coma na segunda planta irán salas de usos múltiples, algunha delas coa posibilidade de ser dividida segundo as necesidades. Recolle o deseño de César Portela unha galería con vistas ao río na fachada posterior, accesible tanto dende a cafetería coma dende as salas de usos múltiples. Un lucernario permitirá dar luz natural a todos os andares.\nO proxecto inclúe tamén a reforma da praza de Fromista creando un conxunto praza-teatro-mirador, chamado a converterse nun dos lugares destacados da cidade histórica.


| jueves, 13 de octubre de 2016, 20:16\nARCHIVADO EN | ERE Banco pastor banco popular despidos GALICIA\nSindicatos con representación no Grupo Popular-Pastor denunciaron a intención da entidade de proceder ao peche de oficinas este mesmo mes en Galicia, no día en que se celebrou unha nova reunión entre a representación sindical e a entidade para abordar as condicións do expediente de regulación de emprego (ERE).\nEste expediente exposto pola entidade supoñería, segundo as centrais sindicais, o despedimento de 435 persoas en Galicia dun total de 2.900 en todo o Estado.\nEn declaracións a Europa Press, tanto a secretaria xeral da Sección Sindical de CC.OO, Carmen Peteiro, como Rosa Conde, da CIG, sinalaron que se está comunicando a algunhas oficinas o peche inminente das mesmas, nuns casos a finais deste mes e outros a partir de novembro.\nNo primeiro caso, atópase, segundo a representante da central nacionalista, unha oficina de Oleiros (A Coruña), mentres que para novembro está prevista o peche dunha sucursal en Ourense.\nPECHE DE 42 OFICINAS EN GALICIA\nAmbas remarcaron que en Galicia a entidade estableceu o peche de 42 oficinas, delas 16 na provincia da Coruña; 19 na de Pontevedra, cinco na de Ourense e outras dúas na de Lugo.\n"É unha barbaridade", expuxo Carmen Peteiro, quen tachou de "salvaxe" o número de despedimentos no día en que os sindicatos convocaron concentracións en varias cidades, entre elas A Coruña, en contra do ERE.\nEsta xornada de protestas coincide coa reunión que mantiveron en Madrid representantes sindicais coa responsables da entidade, na que lles expuxeron "o proxecto de optimización da rede", explicou Rosa Conde, quen sinalou que o obxectivo da entidade é implantalo antes do 31 de decembro.\nRespecto diso, dixo que se lles expuxo reducir "ao máximo" os traballos administrativos nas oficinas e centralizalos en departamentos. "Esperemos que non sexa externalizar", advertiu a representante sindical. Mentres, dixo que se lles expuxo a intención de derivar algún persoal a estes departamentos.\nMentres, en canto aos criterios para aplicar o ERE e as propostas económicas, indicou que se expón "unha fórmula de prexubilacións en persoas de 59 anos en diante e mesmo de 58 anos". Neste caso, dixo que se expón para unha cota de 100 persoas, das 300 que hai na actualidade con esta idade no grupo.\nPor outra banda, explicou que, entre os 55 e os 57 anos, tamén se expuxo a posibilidade de aplicar esta "fórmula", pero en condicións "que non concretaron". "Nin tampouco a cota", sinalou a representante da CIG presente na reunión.\nUnhas 200 persoas, segundo estimacións dos convocantes, concentráronse ante a sede da Fundación Barrié na Coruña para expresar o seu rexeitamento ao expediente de regulación de emprego (ERE) no Grupo Popular-Pastor.\nDurante a protesta, convocada por CCOO, UGT , CIG e FITC e na que os participantes exhibiron unha pancarta contra os despedimentos, coreáronse lemas tamén contra o expediente de regulación de emprego. "EREs e despedimentos para os directivos" ou "Este ERE ímolo parar" foron algunhas das proclamas que se escoitaron.


Novamente un conxunto de arte rupestre en perigo por un parque eólico - Historia de Galicia\nDesfeitas patrimoniais / Destacadas / Megalitismo / O patrimonio nos medios / Patrimonio\nNovamente un conxunto de arte rupestre en perigo por un parque eólico\nO Colectivo A Rula volve a denunciar os máis que posibles danos que provocará o novo parque eólico de Vilartoxo no patrimonio da comarca. As pistas de acceso e as gabias de cableado poderían danar gravemente ou destruir ata cinco petróglifos e mámoas, segundo denuncia o colectivo.\nOs elementos máis afectados pola construción do novo parque son as mámoas do Monte da Medorra, atravesadas por un camiño polo que pasaría a pista de acceso e unha gabia de cableado, e as mámoas do Fondo do Val, con importantes estruturas deseñadas a menos de 50 metros do ben. Tamén as mámoas de Porto Rabeiro e o petróglifo do Gavis, xa que o acceso e a gabia irían a menos de 30 metros do elemento.\nSegundo a avaliación de impacto de bens, estes conxuntos arqueolóxicos non son danados, nin o serían en caso de ampliacións. Neste documento repíteses que o vial do parque deseñouse de modo que non ocupe superficies non afectadas previamente. Dende o Colectivo A Rula apuntan a todo o contrario. Máis información en El Correo Gallego.\nTemas: Arte RupestreColectivo A RulamámoasParques eólicospetróglifoVilartoxo\nSeguinte A historia que se agocha baixo a fortaleza do Castro de Vigo\nAnterior A fotógrafa Ruth Mathilda Anderson e a súa paixón por Rosalía de Castro


por Estefanía Sangiao | Feb 17, 2020 | Sin categoría | 0 Comentarios\nLimpeza a fondo do salón\nÉ moi fácil deixarnos levar pola preguiza cando estamos no salón. Este é o sitio ideal para relaxarse coa familia ou amigos en casa, ver un pouco a televisión ou simplemente conversar. Con todo, cando non se realiza unha limpeza semanal adecuada do salón, a sucidade acumúlase sen que nos deamos conta, os mobles e superficies énchense de po facendo que este xa non sexa un lugar agradable para pasar o tempo.\nA primeira impresión é a que conta e na nosa casa, o salón é o primeiro que ven os nosos invitados e onde van pasar a maioría do tempo. Inclúe na túa rutina de limpeza estes consellos para limpar o teu salón e a próxima vez que recibas visitas inesperadas non entrarás en pánico porque o teu salón estará impecable e listo para recibilos\nCada cousa no seu lugar\nUnha boa forma de dedicar menos tempo á limpeza é revisando os obxectos que gardamos. O exceso de trastes en casa fai que dediquemos máis horas do noso día para ordenar e limpar, xa que os obxectos son imáns de po e acaparadores de espazo. O salón adoita ser o lugar onde terminan todas as cousas que non sabemos gardar, así que se a algo non lle atopas sitio, cuestiona se realmente gañouse un lugar na túa casa e na túa vida. Mentres menos cousas teñas, menos cousas deberás limpar.\nAtención á limpeza de superficies\nSe non se utiliza moito, poida que o salón mantéñase intacto e pareza limpo e ordenado. Con todo, se prestamos atención ás superficies dos mobles e sofás, darémonos conta que hai moito po que eliminar e que a sucidade que traemos da rúa adóitase acumular no chan desta área. Pasa a diario unha bayeta por encima dos mobles e sacode o po para evitar que se asente e produza alerxias.\nO que non debes esquecer limpar\nAínda que o salón é un lugar onde non nos detemos demasiado tempo a limpar, se hai certas áreas que requiren dunha limpeza a fondo polo menos unha vez ao ano. Non esquezas de cando en vez limpar os rodapiés, limpar o radiador da calefacción (especialmente antes e despois do inverno) limpar as xanelas e en caso de ter alfombras lembra poñelas na lavadora (non é recomendable facelo xunto á roupa).\nControl de traballo en oficinas


O PSOE propón que sexa posible chegar a Montecelo ou o Hospital Provincial sen 'lombos' nin pivotes - Pontevedra Viva\nReparto de propaganda electoral do PSOE na contorna do mercado de abastos\nMartes 14 de Maio, 2019 ás 15:00 do Martes 14 de Maio, 2019\nO PSOE pontevedrés anunciou este martes que, se chega á Alcaldía despois das eleccións municipais do 26 de maio, impulsará unha revisión dos 'lombos' instalados nas rúas de Pontevedra e porá en marcha dúas medidas para racionalizar o seu uso: promover que sexa posible chegar aos hospitais Montecelo e Provincial sen pasar por ningún destes sobresaltos e modificar aqueles que non resistan unha homologación normativa no que atinxe ás súas medidas.\nO alcaldable socialista, Tino Fernández, anunciou, nesta liña, a posta en marcha dun Plan de Vías Sanitarias, libres de 'lombos' e tamén de pivotes, co obxectivo de asegurar o percorrido das ambulancias e dos servizos de emerxencia ata centros sanitarios.\nTino Fernández defende o uso dos 'lombos' e a necesidade de regular a velocidade do tráfico, pero considera que non se poden seguir instalando como ata agora, pois "é preciso atender aos colectivos e usuarios que se ven afectados pola incomodidade dos mesmos".\nAdemais de promover as vías sanitarias para ambulancias, tamén considera que é necesario ter en conta as peculiaridades de vehículos de servizo de transporte para persoas con discapacidade funcional severa ou persoas con discapacidade visual, que se atopan con que hai zonas do casco urbano que "parecen unha xincana" e 'lombos' que "dan para facer escalada".\nPara garantir que tamén nesas vías sanitarias se respecte a velocidade axeitada para a circulación polo centro da cidade, a proposta do PSOE é impulsar outros elementos redutores de velocidade máis axeitados.\nO programa dos socialistas, que Tino Fernández e outros integrantes da candidatura repartiron por zonas do casco histórico este martes, tamén contempla un Plan de Optimización e Reestruturación das Áreas de Servizos e das Zonas de Carga e Descarga, que estará baseado nun exhaustivo estudo das horas nas que se produce unha maior e unha menor utilización das mesmas.\nA idea dos socialistas é modificar os horarios de carga e descarga para que se adecúen ás necesidades reais do servizo e se poida así compaxinar as necesidades de comerciantes e transportistas co modelo peonil de cidade. O PSOE tamén estudará a posibilidade de establecer diferentes tempos de estacionamento nas zonas de servizos, actualmente fixados en toda a cidade para un máximo de permanencia de 15 minutos.\nTino Fernández considera que o modelo de reforma urbana foi, en xeral, beneficioso, pero detecta problemas de mobilidade que él atribúe a que cando se deseñou, non se tivo en conta a colectivos de persoas con mobilidade reducida, maiores ou persoas con discapacidade sensorial nin escoitou a colectivos como Pedaladas.\nO PP levará as vías sanitarias ao Pleno Municipal buscando a división do goberno local\n"En relación con Ence, o PSOE non é o problema, o PSOE é a solución"\nPor Natalia Puga & Mónica Patxot | Domingo 19 de Maio, 2019\nO PSOE presenta a súa candidatura: "A primavera socialista é imparable en Pontevedra"


Asociación Sarela | Por unha xustiza real para as mulleres con discapacidade\nManifesto da Fundación CERMI Mujeres con motivo do 8 de marzo de 2018, Día Internacional da Muller\nPOR UNHA XUSTIZA DEMOCRÁTICA E EFECTIVA PARA AS MULLERES CON DISCAPACIDADE\nHoxe 8 de marzo, con motivo da conmemoración do Día Internacional da Muller, as mulleres con discapacidade queremos, unha vez máis, trasladar perante quen ten responsabilidade no deseño e posta en marcha de políticas públicas e perante a sociedade en xeral, as nosas reivindicacións como mulleres nun ámbito tan importante como é o da xustiza.\nAínda cando vivimos nun Estado cuxa Constitución declara que todas as persoas teñen dereito a obter tutela efectiva dos xuíces e tribunais no exercicio dos seus dereitos e intereses lexítimos, sen que, en ningún caso, poida producirse indefensión (art. 24.1 da Constitución) con todo, a realidade pon de manifesto como o acceso á xustiza segue estando vetado para miles de mulleres con discapacidade, que enfrontan obstáculos de toda índole á hora de facer valer os seus dereitos en sé xudicial.\nO artigo 15 da Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller establece que homes e mulleres deben ter igualdade na lei e na protección da lei e que os Estados Partes deben adoptar todas as medidas apropiadas para garantir a igualdade substantiva entre homes e mulleres en todos os ámbitos da vida.\nPola súa banda, o art. 13 da Convención sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade recolle a obriga dos Estados Partes de asegurar que as persoas con discapacidade teñan acceso á xustiza en igualdade de condicións coas demais.\nCon todo, son aínda moitos os obstáculos existentes que nos inhiben de accionar os nosos dereitos. Desde as barreiras simbólicas, que impregnan o labor de todos os operadores involucrados (corpos de seguridade do estado, avogacía, fiscalía, maxistratura), ata as puramente materiais e evidentes relacionadas coa contorna física e da comunicación, constitúen trabas que sistematicamente impiden o exercicio dun dereito fundamental que forma parte do denominado “núcleo duro” da nosa Carta Magna e que goza dun carácter indispoñible.\nE é que a tutela xudicial efectiva e o acceso á xustiza son ferramentas chave que a cidadanía ten á súa disposición nun estado democrático de dereito para evitar que as violacións dos seus dereitos e intereses lexítimos queden impunes. As mulleres con discapacidade, case dous millóns e medio no noso país, coñecemos ben o que significa ver conculcados os nosos dereitos e tamén experimentar que pouco ou nada se fai para defendelos. Así, por exemplo, foi e segue sendo aínda unha ardua tarefa denunciar que as mulleres con discapacidade tamén somos potenciais vítimas de violencia de xénero (non hai que esquecer que vivimos nunha sociedade que aínda se resiste a recoñecernos como mulleres). Aproximadamente un 13% das mulleres que son asasinadas polas súas parellas e/ou exparellas cada ano en España son mulleres con discapacidade e, con todo, este dato de relevancia chave para articular políticas públicas adecuadas non pasa de ser unha información anecdótica plasmada na páxina dalgún xornal.\nQue unha muller con discapacidade vítima de violencia de xénero consiga levar a xuízo o seu caso pode considerarse unha proeza, se se ten en conta que o sistema polo xeral desconfía dos nosos testemuños (e moi especialmente se a muller ten unha discapacidade intelectual, psicosocial ou se se trata dunha muller xordocega), ao que hai que sumar a falta de accesibilidade en todas as instancias polas que debe transitar unha muller que decide denunciar, a escasa preparación das e dos profesionais involucrados neste campo e, o que é máis grave, a falta de conciencia de ser titulares de dereitos que moitas mulleres con discapacidade teñen hoxe día.\nAsí mesmo, non podemos esquecer a as miles de mulleres con discapacidade que actualmente atópanse incapacitadas xudicialmente e que, polo tanto, non poden acceder á xustiza por si mesmas cando os seus dereitos son conculcados, si non é a través de unha persoa intermediaria (titora ou curadora), situándoas nunha situación de especial vulnerabilidade.\nDenunciamos, ademais, que o procedemento de modificación da capacidade legal recollido no noso ordenamento xurídico contravén o establecido no art. 12 da Convención sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade, e por iso esiximos a súa total abolición e avogamos polo establecemento de mecanismos efectivos para o apoio na adopción de decisións.\nPara rematar, tamén nos preguntamos de que xeito o Goberno deste país vai reparar o dano cometido a tantas nenas e mulleres con discapacidade que foron esterilizadas sen o seu consentimento, ao amparo dunhas leis que se din garantistas, pero que na práctica desterran ás marxes do sistema a miles de cidadás.\nPor todo isto, as mulleres con discapacidade neste 8 de marzo\nQue se terminen as inercias que asolan a actuación xurisdicional, baseadas en estereotipos e mitos en torno ao xénero e a discapacidade, a través de accións de formación e toma de conciencia sobre a realidade das mulleres con discapacidade dirixidas aos seus operadores chave.\nQue se garanta a plena accesibilidade do sistema de xustiza e a formación dos seus profesionais como criterios prioritarios para alcanzar a súa verdadeira democratización. Esta esixencia faise extensiva a todas as instancias e actores que interveñen no itinerario que debe transitar unha muller para esixir a vixencia dos seus dereitos (denuncia en sé policial, atención nas oficinas de atención ás vítimas, colexios profesionais da avogacía, tribunais...).\nQue a futura Fiscalía especializada en discapacidade sexa unha instancia de verdadeira protección dos dereitos humanos das mulleres con discapacidade, coordinando a súa acción co traballo que desenvolve a Fiscalía de violencia sobre a muller.\nQue se estableza unha quenda de oficio especializada en materia de discapacidade paralela á quenda de oficio especializada en violencia de xénero, que ofreza unha asistencia adecuada ás mulleres con discapacidade vítimas de violencia.\nQue, conectado co acceso real e efectivo á xustiza, se acabe dunha vez por todas coas incapacitacións, que só serven para arrebatarnos os nosos dereitos, non poder exercelos directamente e converternos así en potenciais vítimas sen posibilidade de defensa. Deste xeito, os dereitos das nenas e mulleres incapacitadas deberá prevalecer sobre calquera outro dereito de nais, pais, avoas, avós ou outros familiares.\nQue o noso Goberno recoñeza publicamente as violacións de dereitos humanos que sufriron no noso país miles de nenas e mulleres con discapacidade esterilizadas sen o seu consentimento no pasado e no presente e aprobe medidas para resarcir o dano ocasionado por estas prácticas contrarias aos dereitos humanos.\nPorque a conquista plena de a cidadanía tamén se leva a cabo exercendo os nosos dereitos ante os tribunais, as mulleres con discapacidade demandamos:\nUNHA XUSTIZA DEMOCRÁTICA REAL E EFECTIVA PARA AS MULLERES CON DISCAPACIDADE!\nAquí pódese descargar o manifesto en castelán, en lectura fácil e en pictogramas.\nGrazas a FEGADACE pola traducción do texto.


Kaiku pesca no Morrazo - Deporte Local - Atlántico Diario\nTRAIÑEIRAS LIGA ACT\nO club de Sestao asina a catro remeiros galegos e o vigués Jaime de Haz recala en Zierbena\nZierbena (fila superior) incorporou a Jaime de Haz e Kaiku fichou a Novais, González, Costa e Miranda.\njorge castro. vigo 21/03/2019 00:34 h.\nUn ano máis, os mellores clubs da Liga ACT, agora baixo a denominación de Euskolabel Liga, aproveitan o inverno para sacar as redes e facer a particular faena. Neste caso, a traiñeira que máis e mellor pescou foi un club clásico en renovación como Kaiku, que incorpora ós moañeses Cristofer González e David Costa, a Pablo Miranda de Bueu e o remeiro de Muros residente en Cangas Martín Novais. Todo este grupo de deportistas formouse deportivamente en Tirán Pereira ou Samertolameu, de Moaña.\nNon é a única novidade chamativa porque o vigués Jaime de Haz, que a pasada tempada acadou o ascenso á máxima categoría con Astillero, recalou no potente barco de Zierbena que adestra outro olívico, Juan Zunzunegui. Outro movemento notable dentro do remo moañés é o regreso á máxima competición do histórico Nando Rúa, o canteirán de Tirán e seis veces gañador da Bandeira da Concha, volve ó primeiro nivel tras dous anos retirado en Santurtzi. Será nunha traiñeira adestrada por Iker Zabala, antigo compañeiro de Rúa en Urdaibai.\nDeste xeito, Kaiku pasa de carecer de remeiros galegos a ter catro do Morrazo. Martín Novais explica que "eles remataron un ciclo e comenzan de novo. Como baixou Tirán Pereira, chamáronme e aceptei. É difícil porque tes que facer moitos quilómetros para ir ata alí e, de feito, foi chave ir catro porque de ser eu so, non iría". O club de Sestao pechou o pasado ano a etapa do histórico José Luis Korta como adestrador tras unha tempada dura e con resultados malos, os peores na última década. Por este motivo, "teñen un equipo novo, foi un ciclo que rematou como pasou o pasado ano en Tirán ó baixar. Teñen bastantes deportistas de alí, pero con pouca experiencia e por iso recurriron a nós, querían xente con experiencia no alto nivel. Ó final nós estaremos un ano, dous ou tres, pero serán os de alí os que teñan que soster a medio prazo a Kaiku".\nDeste xeito, o obxectivo da traiñiera pasa por "a permanencia. Iso está claro. Despois, todo o que poidamos facer a maiores, pois será benvido". Tamén establece como meta entrar na final da regata da Concha. E outro dos propósitos dun club histórico e que agora recurre a catro remeiros do Morrazo, todos eles con experiencia na máxima categoría, para incrementar o seu nivel.\nPola súa banda, o vigués Jaime de Haz ten unha traxectoria completamente diferente porque ata o ano pasado descoñecía o remo en banco fixo. "Comecei en Astillero e ascendimos á ACT. A xente ten medio ó cambio porque a técnica é moi diferente. É preciso facer unha adaptación e creo que a min foime ben". Tras un ano positivo, recibiu a chamada doutro vigués, Juan Zunzunegui, para formar parte de Zierbena, unha traiñeira que perdeu a regata da Concha por menos dun segundo, gañou bandeiras e foi terceiro na ACT de 2018. "A verdade é que non o esperaba. Con soamente un ano de experencia, era moi difícil. Juan coñecíame de antes e supoño que iso axudou".\nO vigués De Haz, que no 2014 foi campión do mundo sub-23 en banco móbíl, recala nunha traiñeira "que aspira a mellorar o do ano pasado. Algo complicado porque os resultados foron moi bos". En todo caso contarán coa súa forza e tamén coas traballadas abdominais. "É o que máis costa porque no remo de banco fixo é todo perna. Ó principio custoume, pero despois xa fun ben". Aínda así o remeiro vigués recorda o primeiro día que saiu a mar aberta con ondas fortes. "É cando precisas abdominais e de todo porque vas inestable. Creo que é unha modalidade máis completa", explica.n


Carta Xeométrica: November 2016\nYOUTUBEIR@S, Concurso de vídeos na Rede from Illa Bufarda on Vimeo.\nYoutubeir@s nace coa vontade de fomentar a creación de vídeos en galego, tanto de opinión (vídeo-opinarmos) como videotitoriais (vídeo-facermos), para a súa difusión en Internet. As bases explícanse neste mesmo vídeo que compartimos aquí. Ademais ofrécese a posibilidade de formación para a vídeocreación.\nTrátase dunha iniciativa dos servizos de normalización lingüística dos concellos a Baña, A Coruña, Ames, Carballo, Mazaricos, Ourense, Pontevedra, Ribadeo, Santiago de Compostela, Teo e O Grove; ademais das universidades galegas. Cada vez que se pon en funcionamento unha destas propostas faise máis evidente o contraste coa inanición da Rede de Dinamización Lingüística (RDL). A posta en escea das Youtubeir@s é alegre, enérxica, a toda cor. Pola contra, na RDL só atopamos tristes PDFs baleiros completamente de contido. Se desde Youtubeir@s se proxecta unha imaxe dunha sociedade dinámica e activa, paradoxalmente a chamada Rede de Dinamización susténtase nun tipo de organización pesada, inamovible e anticuada e que se dirixe a unha socidade que comparte os mesmos adxectivos. A RDL quer retratarse como un ente para a formación permanente (sic) cando hai 5 anos que non convoca ningún tipo de actividade formativa. O bo criterio das Youtubeir@s fixo que non se nos presentaran como un simple concurso audiovisual, senón que na xenética do mesmo está a formación na videocreación.\nEn definitiva, a escura RDL está sustentada co orzamento da política lingüística da Xunta e resulta ser máis ben un elemento de freo á normalización, mentres que as Youtubeir@s que revalorizan a lingua co achegamento ás TIC, tiveron que traballar cun complexo entramado de SNL de entidades locais e universidades para financiar un proxecto ilusionante e cheo de luz.\nPublicado por Cibrán ás 10:10 Ningún comentario:\nEtiquetas: concello, cousas, Normalización, Política lingüística, Rede de Dinamización Lingüística, TIC, versus, vídeo\npor Xabier P. Docampo, no Sermos Galiza;\nBenquerida amiga, prezado amigo: Raro é o día que non nos atopamos pola rúa, entre que estamos xubilados e o médico mándanos andar, os nosos camiños entrecrúzanse moitas veces e con frecuencia ti levas contigo ao teu neto, á túa netiña. Eu párome contigo, xaora, somos amigos de vello, e falamos, sempre en galego, ti sabes que eu fágoo sempre e ti, comigo, tamén. E tamén lle falo ao neno ou á nena que acompañas, porque os pais están traballando e ti cóidalo mentres eles non volven do seu labor ou lévalos e tráelos á escola ou a piano ou a natación..., dicía que eu tamén falo co teu neto, coa túa neta. A verdade é que tampouco vou moito máis aló das frases tópicas destes casos, da que a máis socorrida é «como te chamas?», «Como te llamas?», asegundas ti, como se a criatura fose parviña e non me entendese. Desengánate, meu benquerido amigo ou amiga, enténdeme perfectamente, e único que estás a facer e empequenecer o seu mundo interior, restándolle saber.\nPublicado por Cibrán ás 06:00 Ningún comentario:\nEtiquetas: Normalización, Opinión, Sermos Galiza, transmisión, Xabier P. Docampo\npor Laureano Araújo, na Praza Pública:\nSon miles os docentes que imparten clase en galego e lle escoitaron preguntar isto a máis dun alumno durante unha proba escrita. Para ese alumno non é obvio que unha pregunta formulada en galego se contesta en galego; de feito, consciente da posibilidade que ten de escoller entre dúas linguas, verbaliza a súa opción por unha delas en detrimento da proposta polo profesor. Para el, a escolla é por completo aproblemática: nada hai no seu mapa intelectual e emocional que lle cree o máis mínimo conflito. Destápase así como o vehículo perfecto do proceso ideolóxico de substitución lingüística que a nosa sociedade, co inestimábel impulso das institucións e dos medios de comunicación mainstream, leva a cabo dun xeito sistemático en nome do bilingüismo, un dos máis demoledores conceptos fetiche da corrección política patria.\nPublicado por Cibrán ás 05:00 Ningún comentario:\nEtiquetas: Anormalización, Educación, Laureano Araújo, Opinión, Praza Pública, Sociolingüística, substitucións\nFoto da A.C. Vagalumes\nXa temos feito referencia por aquí moitas outras veces ao mestre Olimpio Arca, e nunca sobra facelo. Hai uns días o Concello de Cuntis, do que era orixinario, presentaba un libro na súa Homenaxe. O ano pasado a Asociación Cultural Vagalumes recordábao nunha xornada adicada a unha das súas grandes teimas: a recuperación e revitalización do patrimonio cultural tradicional. Este ano repítese a homenaxe, pero como Olimpio era un home multifacético, nesta xornada farase referencia a outra das actividades que, de seguro, lle levaron máis satisfación ao mestre de Couso, o treatro infantil. El foi autor de varias obras que representou co seu alumnado.\nIsto foi o que levou á A. C. Vagalumes a chamar aos centros escolares da vila da Estrada para representar algunha das obras de Olimpio. O acto terá lugar no Teatro Principal da Estrada a partir das 19:00. Ao finalizaren as representacións haberá unha pequena rolda de debate sobre o teatro escolar e o seu papel dinamizador da cultura. a lingua e a aprendizaxe.\nEtiquetas: A Estrada, A.C. Vagalumes, local, logos e carteis, Olimpio Arca Caldas, teatro\nAsí nos conta o IES Otero Pedrayo (A Coruña) en que consiste a mitose, a ritmo de muiñeira.\nO vídeo xa ten o seu tempo, pero eu non batín con el ata estes días.\nAproveito a entrada para recordar que o Departamento de Matemáticas deste centro vén publicando unha revista escolar de matemáticas desde o ano 2000.\nEtiquetas: #cienciaengalego, A Coruña, bioloxía, Ciencia, matemáticas, música, vídeo\npor Uxía Senlle, en La Voz de Galicia:\nO Fran Pérez, Narf, foise coa lúa grande.\nEtiquetas: Fran Pérez Narf, música, obituario, Opinión, Uxía Senlle\nFran (Narf): “Oín dicir que non ías andar máis por aquí”\npor Xoán Carlos Garrido Couceiro en Terra e Tempo:\nDicíase aquelo de que a “arte pola arte” era reaccionaria e que o revolucionario era aturar a un autor “engagé”. Entón coñecemos a Fran e cambiou todo o que pensábamos ao respecto.\nEtiquetas: Fran Pérez Narf, música, obituario, Opinión, Política, Terra e Tempo\nO Proxecto Funil presentouse no XXIX Congreso ENCIGA celebrado os días 17, 18 e 19 de novembro no IES Xulián Magariños (Negreira). Por esta noticia chegamos ao portal CienciaNOSA, o escaparate dun grupo de innovación docente que desenvolve a sua actividade en tres liñas fundamentais das que Funil.gal forma parte importante:\ni) Didáctica da Química, coa elaboración de novos materiais docentes incluídos novos materiais audiovisuais como ferramentas docentes;\nii) Historia da ciencia e patrimonio histórico-científico galego, cun traballo de concienciación da importancia do legado científico e unha posta en valor do traballo das científicas e dos científicos galegos;\niii) Mulleres e ciencia, mediante a inclusión da perspectiva de xénero na docencia.\nO Proxecto Funil susténtase en dous tipos de recursos: un libro electrónico de prácticas de laboratorio de química e unha serie de vídeos onde se visualizan os procedementos,as técnicas e o desenvolvemento práctico no laboratorio de química, as operacións básicas e de certas preparacións elementais.\nSó nos queda dar os parabéns e o agradecemento de todos os que respectamos e amamos a lingua galega aos colaboradores do Grupo CienciaNOSA.\nVelaquí, xa que logo, unpar de fontes de recursos de enorme calidade e con vontade normalizadora. En consecuencia, o X premio Luísa Vilalta foi parar a este proxecto, que está financiado pola Comisión Interuniversitaria de Política Lingüística da que forma parte a SXPL. Nunca, desde a SXPL se fixo promoción, nin tan siquera noticia, destes gorentosos traballos. Sospeitoso, non?\nComo mostra do enorme poder normalizador vai un segundo vídeo coa terminoloxía propia do material de laboratorio.\nEtiquetas: #cienciaengalego, cousas, Política lingüística, química, recurso educativo, vídeo, web\nTeño que confesar que cando vin no blogroll que teño aquí á dereita o anuncio do ENDL do IES de Chapela para facer un mannequin challenge, non ventei nada. E iso que os antencedentes xa me tiñan moi avisado: Eu falarei, Celso Emilio, ferreiro das palabras aceirudas, ou TERRA (vídeoclip en lingua de signos).\nIncreíble, pero volveron a achegarnos unha nova xenialidade. Destaco estas súas palabras:\nnon estamos dispostos e dispostas a que a nosa lingua se conxele como un obxecto de museo.\nNota mental: cando volva a ver unha nova entrada no Berete, andarei á espreita\nEtiquetas: Audiovisual, Equipos Normalización, Redondela, vídeo\nSon moitas as razóns polas que me encantou o vídeo. A primeira, porque se repasa o fundamental das actividades que se realizaron no meu novo centro, o IES Antón Losada (A Estrada), para celebrar a xornada da Ciencia en Galego, instituída para poñer en evidencia a exclusión da lingua galega que impón o funesto decreto de plurilingüismo. En segundo lugar porque o vídeo está moi ben realizado: créditos, títulos, cortes, música,... Un exemplo máis do enorme e excelente traballo que se realiza decote nos ENDL dos centros escolares. Por último, unha razón particular, a de poder ver aos alumnado que coñezo colaborando con alegría o que debería ser o normal, actividades de aprendizaxe das ciencias na nosa lingua.\nA todos os alumnos que colaboraron nas actividades entregóuselle un diploma ben guapo que poderán locir nos seus despachos cando sexan médicos, enxeñeiros, arquitectos,...\nEtiquetas: #cienciaengalego, A Estrada, Día da Ciencia en Galego, Equipos Normalización, local, vídeo\nPasado e presente dos pobos do Val do Varón, polo que transcorría o Camiño dos arrieiros. Vellas historias e recordos mistúranse coa chegada de novos habitantes a estes lugares nos que a despoboación e o abandono fixeron estragos. Xentes que marcharon, xentes que nunca se foron e xentes que veñen de chegar aparecen no filme, que pretende pór tamén en valor a beleza deste val\nAsí se explica con palabras a esencia deste documental realizado polo alumnado de 4º da ESO do IES Chamoso Lamas (O Carballiño). Recibiu o 2º premio da VII edición do OUFF.\nEsta peza audiovisual está sendo proxectada en diversos festivais de cine. Ben o merece.\nEtiquetas: documental, O carballiño, vídeo\nVII Día da Ciencia en Galego: por unha lingua sen límites\nCarteis do IES Losada (A Estrada\nAlá foi unha xornada máis de reivindicación do galego para o seu uso na dociencia das materias científicas. Trátase dunha xornada de protesta contra un dos aspectos do funesto decreto chamado de plurilingüismo que máis prexuízos xenera.\nEste ano notouse moito a falta da CGEDNL. Pola contra, a Consellería de Educación continúa a intentar apropiarse da data e a limpar da mesma todo o seu sentido. 😠\nVelaquí un listado de actividades que se foron divulgando pola arañeira:\nO DÍA DA CIENCIA EN GALEGO NO IES ANTÓN LOSADA, 01/11/16, e logo!, IES Antón Losada (A Estrada)\nVII Día da Ciencia en Galego 2016, 03/11/16, da Biblioteca do IES Laxeiro (Lalín)\nDía da Ciencia en Galego, 03/11/16, basellafala, do IES A Basella (Vilagarcía)\nVII DÍA DA CIENCIA EN GALEGO, 03/11/16, O Fiadeiro da Lingua, IES Xesús Taboada Chivite (Verín)\nGuía de lectura de Ciencia en Galego, 03/11/16, biblioedlgasrevoltascabana, CPI As Revoltas (Cabana de Bergantiños)\nNOVEMBRO: MES DA CIENCIA EN GALEGO TAMÉN NO NOSO IES, 03/11/16, curtisbiblio, IES de Curtis\nPrimeira Xornada da Semana da Ciencia en Galego no Losada, 03/11/16, e logo!, IES Antón Losada (A Estrada)\nDía da Ciencia en Galego, 03/11/16, basellafala, IES A Basella (Vilagarcía)\nHoxe celebramos o noso Día da Ciencia en galego, 04/16/11, Biblioteca IES Laxeiro (Lalín)\n2016 ano de legumes e 4 de novembro do 2016 día de xenetistas!, 04/11/16, Proxecto Ciencia Activa, Colexio Padre Feijoo-Zorelle (Ourense)\nExposición de cartaces de Ciencia en Galego nos corredores de Primaria, 04/11/16, biblioedlgasrevoltascabana, CPI As Revoltas (Cabana de Bergantiños)\nCadro horario do VII Día da Ciencia en Galego, 04/11/16, en Son de noso, blogue do ENDL do IES de Curtis\nDÍA DA CIENCIA EN GALEGO, 05/11/16, Aquisfala, IES Aquis Celenis (Caldas de Reis)\nDÍA DA CIENCIA EN GALEGO, 08/11/16, no CEIP Ramón de Valenzuela (Silleda)\nReivindicando a ciencia en galego no IES, 08/11/16, no IES Félix Muriel (Rianxo), Bico da Ría\nCELEBRAMOS O DÍA DA CIENCIA EN GALEGO, 09/11/16, leriasdevite\nVisita guiada a MeteoCuntis, 09/11/16 do alumnado do CPI Aurelio Marcelino Rey García\nSEGUNDA XORNADA NA CELEBRACIÓN DO DÍA DA CIENCIA EN GALEGO NO LOSADA, 10/11/16, e logo!, blogue do ENDL do IES Antón Losada (A Estrada)\nVII Día da Ciencia en Galego, 11/11/16, Escola de Randulfe\nMes da ciencia 2016. Experimentos, 11/11/16, CEIP Aurelio Marcelino Rey García (Cuntis)\nAbecedario científico en galego, 11/11/16, Bico da Ría , do IES Félix Muriel (Rianxo)\nSemana da Ciencia en Galego, 11/11/16, Xa Vedes! do Colexio Lestonnac (Ferrol)\nDía da Ciencia en Galego, 17/11/16, en Dinamiza-Normaliza, do ENDL do Colexio Quintela (Moaña)\nENTREGA DE DIPLOMAS DO DÍA DA CIENCIA EN GALEGO, 18/11/16, en e logho!, o blogue do ENDL do IES Antón Losada (A Estrada)\nDía da Ciencia en Galego... no Aquis, 29/11/16, en Aquisfalamos, blogue do ENDL do IES Aquis Celenis (Caldas de Reis)\nVII Día da Ciencia en Galego 2016: o vídeo, 01/12/16, na Biblioteca do IES Laxeiro (Lalín)\nCiencia en galego, 12/01/17, da Biblioteca Brea Segade (Taragoña)\nCruz Gallástegui: a homenaxe ao introdutor da xenética vexetal polo Día da Ciencia en Galego, 05/11/16, Praza Pública\nO Día da Ciencia en Galego recoñece a Cruz Gallástegui, introdutor en Galicia da xenética vexetal, 04/11/16, Galicia Confidencial\nO Día da Ciencia en Galego lembra a Mendel e a Cruz Gallástegui, 04/11/16, Cultura Galega (CCG)\nDía da Ciencia en Galego, 04/11/16, Botóns\nEtiquetas: #cienciaengalego, Día da Ciencia en Galego, recompilación\nOnte chegounos a noticia do falecemento de Fran Pérez, máis coñecido polo seu nome artístico, Narf.\nPara unha crónica chea de coñecemento e sentimento, a de Montse Dopico, no dixital Praza Pública.\nAquí traemos unha pequena entrevista que lle fixeron hai medio ano canda Uxía os rapaces de 4º da ESO do IES Chano Piñeiro (Forcarei). Os músicos foran alí a presentar o seu disco Baladas dunha Galiza imaxinaria e ao rematar comenzaron esta conversa que é unha lección de orgullo polo propio. Narf explica como se lle queres mostrar a alguén de fóra o que ten valor para ti, non o vas levar ao Mcdonalds, vas levalo a tomar un caldo da casa. O mesmo pasa coa cultura, coa lingua,.. con todo.\nVelaí onde estaban as raíces da música de Narf. No mesmo lugar no que residen as balada das nosa Galiza imaxinaria, a única Galiza real.\nCando así se explicaba Fran Pérez, seguramente non se decataba de que se estaba definindo a si mesmo. El é ese saboroso caldo feito coa receita da avoa.\nEtiquetas: cousas, Entrevista, Equipos Normalización, Forcarei, Fran Pérez Narf, identidade, música, obituario, vídeo\nA Lei de Normalización Lingüística só ten un artigo prescritivo para o uso do galego. O resto son recomendacións, indicacións de non prohibición: poderase redactar, promoverán, poderanse realizar, recomendará, tamén é oficial, será mérito...., Únicamente o artigo 10 é asertivo: "Os topónimos de Galicia terán como única forma oficial a galega". Posiblemente por esta circunstancia hai unha maior sensibilización fronte aos esnaquizamentos toponímicos que fronte a outros ataques á lingua. Con todo hai zunantes teimudos en estragar tamén os topónimos pola vía que sexa. Un ano detrás doutro, distintas feiras celebradas en Fexdega, chegan con este insulto aos galegos, que por ser repetido e continua é aínda máis grave. Neste caso podemos ver a carón dun colector de lixo o anuncio de *Arosa Novias. Quizais o lugar non podería estar mellor escollido.\nEtiquetas: cousas, denuncia, foto-denuncia, onomástica, toponimia, Vilagarcía de Arousa\nChegan a esta xanela moitas contribucións de centros escolares sobre a reivindicación da lingua. En certos ámbitos case non existen como é o caso da administración de xustiza. Noutros, como o deporte, parece como se a lingua fose algo completamente alleo. Como se os deportistas non falasen, ou mesmo como se non soubesen ler. Velaquí un caso que debería darse con máis frecuencia. Os xogadores do club de fútbol sala Santiago Futsal, coa Praza do Obradoiro de fondo, fan unha lectura de poesías de Manuel María de reivindicación do galego.\nCanto ao idioma galego\nIdioma meu, humilde, nidio, popular,\nLabrego, suburbial e mariñeiro\nQue fas avergonzar\nao burgués, ao señorito e ao tendeiro:\nlevas sangue do povo\ne raigañas escuras\nque anuncian un día novo\nsen mágoas nen tristuras.\ncomo a pobreza e o delito,\nfala do emigrante e do maldito:\nsó resoas nos lares\ndas xentes populares.\nTi tes que rexurdir puro,\npoderoso, enteiro .\npara erguer noso futuro\nde povo absoluto e verdadeiro\nNeste outro vídeo recitan Canción pra agardar un novo día\nParabéns a Santiago Futsal pola iniciativa.\nEtiquetas: amantes, deporte, Día das Letras, Manuel María, Normalización, poesía\nA mascota do programa Apego é o polbo Po. Acertado nome pois a zunia antigalega vai chamarlle "pulpo Polvo" co cal soará como se estiveran arremedando a Argimiro Marnotes.\nO caso é que o polbo Po estréase neste vídeo explicándonos como se atan os cordóns. Todo pai saberá que é unha conquista descomunal pasar esta etapa polo que esta axuda será benvida por toda a poboación que viva a crianza.\nEtiquetas: Educación Infantil, transmisión, vídeo\nmércores, 9 de novembro de 2016\nNa parte positiva\nAo ver que o IES Félix Muriel (Rianxo) vai colaborar cun proxecto iniciado polo concello chamado Arrolos de Rianxo, tiven un flash de memoria que me lembrou que lera algo sobre o asunto no Sermos. Trátase de identificar a aqueles veciños que teñan coñecemento destas cancións de berce para gravalos e divulgalos polas redes sociais. Con esta finalidade Arrolos de Rianxo abriu unha conta de facebook e outra de twitter.\nO vindeiro ano preténdes publicar un CD co material recollido. Polo momento podemos acceder a un listado de gravacións na plataforma soundcloud.\nArrolos de Rianxo ten un precedente nunha das iniciativas de Apego, un programa colectivo parido pola CTNL, para formentar a transmisión interxeneracional do galego.\nNa parte negativa\nSacada de aquí\nEste verán os medios afíns ao réxime fixeron noticia dun plan de dinamización da natalidade que comenzaría por unha cesta de benvida para os bebés, que a pesar de ser únicamente un contedor cutre de material de propaganda , acabou divulgándose como se en realidade fose a famosa caixa finlandesa. Xa desde o principio houbo quen avisou de non era outra cousa que un foguete electoral. Pero o peor do seu contido explicóunolo Nel Vidal neste artigo. A caixa inclúe un CD con cinco cancións de berce en castelán. Isto é o agasallo da Xunta nunha Galicia na que menos do 10% dos rapaciños dan os seus primeiros pasos en galego. Está clara cal é a dirección da política lingüística. Moita gabanza e lavado de cara diante das cámaras e unha toma de decisións dunha xenreira e un radicalismo propios do Ku Kux Klan.\nEtiquetas: CTNL, Educación Infantil, Política lingüística, Rianxo, transmisión, versus\nCruz Gallástegui, e a manipulación da Xunta, protagonistas do VII Día da Ciencia en Galego\nEste ano, nunha VII edición das xornadas do Día da Ciencia en Galego na que botaremos moito en falta a organización da Coordinadora Galega de ENDL, propúxose adicar a xornada a Gregor Mendel como figura internacional, e a Cruz Gallástegui no ámbito galego. A escolla ten que ver coa decisión da ONU de celebrar o ano 2016 como ano internacional dos legumes.\nLembremos que o Día da Ciencia en galego foi instituído para protestar contra a política lingüística do PP, quen decidiu prohibir o uso da lingua galega nas aulas de ciencias. A manipulación da xornada por parte da Xunta parece que non coñece límites. Este ano a Secretaría Xeral de Política Lingüística creou unha páxina con menos contidos que esta entrada e á que é case imposible acceder xa que non se divulgou por sitio ningún. Tamén recolleu un listado de actividades en relación coa ciencia realizadas nos centros escolares, pero son todas actividades realizadas o curso pasado, ou hai xa dous anos, como é o caso deste traballo do IES A Basella (Vilagarcía) ao que agora fai referencia a SXPL, ou o deste do CEIP Quintela (Moaña),... e así outros máis.\nPara testar o compromiso da Xunta coa normalización lingüística no ámbito científico, basta ver como se anuncia na Rede de Bibliotecas Públicas o mes de novembro como mes da ciencia en galego: cunha ligazón á biografía da arquitecta Isabel Aguire... en castelán. Non podo deixar de preguntarme por cales serán eses libros de ciencia en galego que hai nas bibliotecas públicas. Hai algún? Promocionou a Xunta a súa edición? Cando? Non será que o funesto decreto de plurilingüismo aniquilou os poucos contidos de ciencia en galego que existían ata o ano 2009?\nNotas sobre Cruz Gallástegui\nCruz Gallástegui Unamuno. Enxeñeiro agrónomo e xenetista. O mago das espigas, Urbieta Balado, Ana Isabel, Fundación Barrié (2010)\nCruz Gallástegui, Galipedia\nCruz Gallástegui Unamuno introdutor do millo híbrido e renovador da agricultura galega, Díaz-Fierros Viqueira, Francisco, Álbum da ciencia, CCG (2013)\nCon Cruz Gallástegui, de Salcedo a Compostela, La Cueva de Zaratustra\nMisión biológica de Galicia, é un exemplo da exclusión do galego practicada sistemáticamente polo CSIC. Temos contidos en inglés pero non en galego.\nDon Cruz Gallástegui: O creador da Misión Biolóxica de Galicia\nHistorias de Galicia 18. As causas das cousas\nPublicado por Cibrán ás 10:10 2 comentarios:\nEtiquetas: #cienciaengalego, bioloxía, Cruz Gallástegui Unamuno, Día da Ciencia en Galego\nNas mañáns dos sábados hai unha sección de astronomía na programación de Radiovoz, A noite necesaria. Grazas a un chío da Agrupación Ío souben da subida do podcast do que Martin Pawley contou sobre Ramón Mª Aller no programa do pasado 03/04/16.\nPawley falou sobre todo de "Astronomía a ollo ceibe", o libro que Aller, da man do Seminario de Estudos Galegos, esperaba publicar no ano 1936 e que, de non ser polo golpe de estado dese ano, sería o primeiro libro de divulgación científica en galego. Insistindo sobre este tópico, e lembrando os artigos que entre os anos 1931-1934 escribiu o astrónomo lalinense na revista relixiosa Logos, Pawley chega a revindicar a figura de Aller como protagonista dun futuro Día das Letras.\nO corte é realmente divulgativo e entretido.\nNon sería mala idea reproducir este podcast como actividade para celebrar o Día da Ciencia en Galego, agora que a CGENDL anunciou o seu cese de actividades. Lembremos que a CGENDL foi a maior impulsora desa celebración na que se denunciaba a expulsión do galego das aulas das materias científicas.\nEtiquetas: #cienciaengalego, astronomía, cinecia, Día da Ciencia en Galego, libro, Martin Pawley, podcast, radio, Ramón María Aller Ulloa\nHai futuro para o galego?, xx/10/16, polos alumnos de bacharelato do IES Félix Muriel (Rianxo)\nCinco anos de dúbidas, 06/10/16, por César Lorenzo Gil, en Dúbidas do Galego\nLIBEREMOS O GALEGO!, 04/10/16, As arañas do CEIP A Lomba (Vilagarcía)\nNace 'O Papagaio', xornal para nenos e nenas de primaria e secundaria, 06/10/16, Praza Pública\nA Consellaría do Mar edita un libro en castelán destinado ás crianzas para que coman peixe, 08/10/16, Sermos Galiza\nNós somos os libros de Agustín que lemos, 10/10/16, en Lingua de Negueirós (Soutomaior)\nFenda de lectura, 11/10/16, por M. Bragado, en Brétemas\nO infinitivo conxugado, 13/10/16, por César Lorenzo Gil en Dúbidas do galego\n"Bala perdida" en álbum ilustrado (2º ESO), 14/10/16, na Biblioteca do Laxeiro (Lalín)\nO retroceso do galego na infancia, en 11 gráficos, 16/10/11, no Praza\nA Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público (PGDEP) valora como un rotundo éxito a xornada de loita contra as reválidas, 27/10/26, Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público\nProlingua 7 anos despois, 30/10/16, por Pilar Ponte, A Profa\nProlingua, 30/10/16, por Xabier P. Docampo, no seu blogue\nBrañas e Vázquez, os galegos que descubriron a epilepsia de Chopin - Dous médicos do hospital de Lugo investigaron a doenza do xenial compositor polaco baseándose nas súas alucinacións Brañas e Vázquez, os galegos que desc...\nCidade da Cultura vs Guggenheim - En definitiva o Guggenheim foi un acerto da acción política en Euskadi, que se converteu nun movemento do pobo, se fracasamos na Cidade da Cultura vai se...\nA Xunta convoca aos afectados polas obras da conexión da A-52 co polígono de San Cibrao das Viñas ao levantamento das actas de ocupación e para o pago de depósitos previos - Esta actuación licitarase antes de que remate este mesmo ano A formalización das actas de ocupación terá lugar o día 27, entre as 10.00 e as 12.00 horas ...\nDÍA UNIVERSAL DO NENO 2017 - Con motivo do *Día universal dos nen@s* poñemos ao voso dispór algúns enlaces e artigos interesantes en relación con este día que son ben interesantes par...\nMagosto en Vilalonga - O venres, día 17 de novembro, celebramos o outono cun magosto no patio do instituto. Comemos castañas asadas e divertimonos con xogos tradicionales: o aro...\nA zoqueira Elena Ferro fala no Museo do Pobo Galego a partir dun sancosmeiro - Un chapeu de aba ancha e copa baixa, fabricado en palla e empregado para se protexer do sol, que vestían as mulleres na zona de Noia, A Barcala, Santiago o...\nAs palabras das Laranxas - Comentarios léxicos e unha representación alternativa da obra! The post As palabras das Laranxas appeared first on Portal das Palabras.\nObra de Teatro - O xoves día 16 os nenos e nenas de terceiro e cuarto de primaria foron o teatro e gozaron da obra *"Rubicundo"*. Grazas a ela coñeceron un novo oficio *"co...\nRecentralización e involución política - No estado español sempre foron unidos os procesos de democratización e avance nas liberdades e os de recoñecemento do dereito ao autogoberno das nacionalid...\nOUTONO E FOLLA MADURA - Vai o outono no vento como a folla madura.\nA Coruña: recital de Xosé Luís Méndez Ferrín e Raúl Zurita no Ciclo Poetas Di(n)versos - A segunda feira 20 de novembro, ás 20:30 horas, no Auditorio do Centro Ágora (Rúa Ágora, s/n) da Coruña, terá lugar unha nova edición do Ciclo Poetas Di(n)...\nContos de medo para o Samaín 2017 - E aquí están os dous relatos gañadores do concurso deste ano. Parabén ao alumnado de 1º ESO polo seu excelente traballo!\nCompartindo lecturas -


Os aparcadoiros deberán cobrar polo tempo real de estacionamento | Consumer\nOs aparcadoiros deberán cobrar polo tempo real de estacionamento\nFACUA cre que esta decisión reforza a súa demanda contra as compañías de móbiles polo redondeo á alza\nOs parking deberán eliminar a cláusula de pago por hora -ou media hora- ou fracción das súas condicións xerais de contratación, por ser abusiva e, por tanto, nula, segundo confirmou a Audiencia Provincial de Madrid.\nEste fallo vén por mor dunha demanda presentada polo Ministerio de Sanidade e Consumo a instancias do Instituto Nacional do Consumo (INC) ante o Xulgado de Instrución número 46 de Madrid, que no seu momento emitiu unha sentenza favorable á parte demandante e que foi posteriormente apelada polos representantes das empresas de aparcadoiros.\nNa súa demanda, o Ministerio pedía que fose considerada abusiva a práctica habitual en aparcadoiros españois de redondear á alza o prezo das fraccións de hora ou media hora, cobrando o período completo aínda que o vehículo non permanecese estacionado ata o final do mesmo.\nA sentenza da Audiencia de Madrid vén agora a confirmar a decisión do Consello de Ministros de incluír no anteproxecto de Lei de Mellora da Protección dos Consumidores e Usuarios, presentado o pasado 8 de setembro, a prohibición do redondeo á alza en todo tipo de servizos, ao considerar abusivas aquelas cláusulas que fixen unha contía por unidades non efectivamente consumidas ou que redondeen á alza por tempos non utilizados polo consumidor.\nSegundo a Audiencia, a cláusula que impón o cobro por fracción constitúe unha condición xeral da contratación, incorporada a un contrato de adhesión, para o que non cabe a negociación individual. “Non pode afirmarse que sexa un comportamento obxectivo e leal, nin xusto, adecuado e proporcionado ao interese común das partes, a imposición ao contratante débil, ademais do pago pola cesión efectiva da praza de aparcadoiro, dunha cantidade adicional ata completar ficticiamente a unidade de medida do tempo que determina o prezo”.\nAo seu entender, esta práctica prexudica ao usuario, que é a parte contractual máis débil, xa que beneficia exclusivamente á empresa, que ve incrementado o importe a percibir sen prestar un servizo adicional.\nRespecto das posibles dificultades para fixar o tempo real de estacionamento, a Audiencia cre que “a tecnoloxía actual permite axustar os parámetros polos que as máquinas automáticas cobran os servizos prestados e facilitan o cambio requirido”, e o mesmo ocorre nos aparcadoiros onde o cobro realízao o persoal da empresa.\nA Federación de Consumidores en Acción (FACUA) mostrou a súa satisfacción polo fallo da Audiencia Provincial e sinalou que esta decisión reforza a demanda xudicial que emprendeu contra Movistar, Vodafone e Amena pola facturación de segundos de conversación non consumidos nas chamadas a través do redondeo á alza, ata completar fraccións dun minuto ou medio minuto.\nAsí mesmo, FACUA cre que a sentenza pon de manifesto que resulta innecesario esperar á entrada en vigor da futura Lei de Mellora da Protección dos Consumidores e Usuarios para que o Goberno actúe contra os redondeos en telefonía móbil, xa que o incremento de prezos por servizos non prestados está prohibido pola Lei 26/1984, de 19 de xullo, Xeneral para a Defensa dos Consumidores e Usuarios. “Por cada mes que pase ata entón, as compañías de móbiles seguirán embolsándose ao redor de 100 millóns de euros grazas a estas prácticas claramente ilegais”, advirte a asociación de consumidores.\naparcadoiros fracción-gl pago-gl


Uzès é unha pequena cidade entre Nimes e Avignon caracterizada por estreitas rúas medievais e unha fermosa arquitectura renacentista. O palacio ducal e o xardín medieval son encantadores, pero algúns poden preferir o museo Haribo da cidade.\nOrixinalmente un castro galaico-romano, alberga o manancial que adoitaba alimentar a auga a Nîmes (31 millas, a 50 km) a través do acueducto romano do século I feito famoso pola construción do Pont du Gard.\nAo redor de 725 AD a cidade era o bastión máis setentrional da España musulmá. Durante o século 13th tiña unha pequena comunidade de xudeus e cátaros. Durante o século 16th, as guerras de relixión foron destruídas todas as igrexas menos dous en Uzès.\nO duque de Uzès é ata hoxe o primeiro duque de Francia e campión hereditario de Francia, a máxima nobreza do país despois da realeza. A disposición das murallas medievais consérvase nos actuais bulevares da cidade.\nConducindo desde Le Fort Pouzols-Minervois ata Uzès leva algo máis de 2 horas (112 millas, 181 km) ao longo da autovía A9. O enorme mercado do sábado na cidade é famoso na zona. É un bo lugar para mercar os téxtiles polos que Uzès ten fama.\nAínda que un pouco máis lonxe, é un gran lugar para visitar co seu patrimonio, torres, fontes e pura atmosfera. Para obter máis información, visite www.destinationpupg.com. Pódese combinar con Pont du Gard.


«Gran Hoguera» | Castro de San Lourenzo\nPlano arqueolóxico das ruínas da capela do San Lourenzo. As manchas verdes marcan os tocóns de carballo que arderán na noite dos Cepos esta noite.\nO’Modesto tangueu as campás con certeiras badaladas contra as tres da tarde. Foi a chamada da tribo, desa tribo que como dicía o cantante NARF, acredita no futuro. De sotaque, alí estaban na croa do castro de San Lourenzo, os homes de Cereixa, aqueles que andan polo mundo cun nome mítico que nos remite a sagas familiares, á xenealoxía desta aldea irredenta: O’Modesto, O’Ferreiro, O’Corenta, O’Madanelo, os dous Ramaus, O’ Dios, O’Grilo, O’Corbal, O Tico de don Pedro… Mentres en Galicia se declara a alerta vermella, os colexios pechan e os clubes cancelan partidos de fútbol, en Cereixa seguimos mantendo un rito arcano que vén da noite dos tempos. Contra vento, enchente e treboada. A festa do San Brais perdérase antes da guerra. No ano 1974, nunha noite de troula, uns mozos da parroquia deron en recuperar a festa dos vellos. Suso O’Corenta e o Pepe d’A Flora fóronlle co conto a outros veciños. Deseguido se xuntaron O’Grilo, O’Ferreiro e outros. Na taberna d’O Mondiño, a rente do campo da feira da Pobra do Brollón, acabouse de artellar a comisión. Estes ramistas bullangueiros fixeron algo que estudan os antropológos nas facultades: o empoderamento, a restitución patrimonial, a recuperación da identidade colectiva.\nApañando os cepos no castro do San Lourenzo.\nDaquela estábase construíndo aínda a N-120. Os ramistas apañaban o tren en Repil e ían a Monforte de Lemos a organizar o evento. Seica había cartos dabondo e non quixeron contratar unicamente un cuarteto senón o que daquela se chamaba un grupo. Fixéronse cos servizos do grupo Los Sauces. Á hora de publicitar a festa recuperada, sen poder aínda empregar a lingua vernácula, puxeron no cartaz con letras grandes: GRUPO LOS SAUCES Y GRAN HOGUERA. A grande fogueira referíase á tradición dos cepos, a lumieira do folión de véspera. A confusión levou a que se enchese o campo da festa e a estrada se inzase de coches, da xente ávida de festa na invernía, pensando que tocaban dúas orquestras, Los Sauces e Gran Hoguera. Isto recordaban os homes de Cereixa este serán, mentres chovía a cachón, no campo dos Carballos. Nin a Garda Civil, nin os de Tráfico, nin a Igrexa puideron nunca con estes homes que seguen xa de maiores levando a cabo todo un rito de paso. Nos nosos traballos etnoarqueolóxicos na lindeira entre Sudán do Sur e Etiopía temos visto estes rituais: os adolescentes da aldea son enviados cunha misión fóra do poboado: a roubar gando dos pobos veciños ou a cazaren cos seus medios un xabarín. O premio é o recoñecemento da comunidade, a consideración deses mozos como homes de pleno dereito. Algo diso hai nestes vellos rituais labregos da Ribeira Sacra.\nOs cepos no campo dos Carballos, onde conflúe a parroquia dos vivos e a parroquia dos mortos.\nMentres os homes apañan brazados de leña de carballo, as mulleres acoden nesta véspera á igrexa para acadar a benzón das rosquillas e das velas. As rosquillas de anís obedecen a unha receita tradicional que se pasa de mais a fillas dende non se sabe cando. Saber saben ao paradiso. Os historiadores pensamos que esta festa do San Brais foi promocionada polos condes de Lemos no seu día. Sen embargo, pasados os séculos, ninguén se lembra daqueles nobres. O campesiñado resiliente de Cereixa segue nas súas, vivindo a tradición como aprenderon dos seus antergos. Porque eles e elas son os últimos labregos de Europa… pero acreditan no futuro, mentres se enrocan nas roscas eternas do San Brais.\nBenzón na igrexa das rosquillas e velas do San Brais.\nEsta historia publicouse en Árbores e raigames, O castro, O proxecto, O santo, Persoeiros cereixanos, Xentes de Cereixa.\n← A noite dos cepos


Partido Popular Vs democracia\nEstás en Opinion Contradiscurso Partido Popular Vs democracia\nLuns, 23 Xullo 2012 23:00 Xabier P. Igrexas\nReducir o número de deputadas e deputados que compoñen o Parlamento de Galiza vulnerará gravemente democracia. Unha democracia xa ben cativa, reducida a un nivel testemuñal, polo uso totalitario dunha maioría absoluta que pende dun só deputado.\nA pretensión de Feijóo pon en evidencia dúas cousas. En primeiro lugar que o Partido Popular non cre nin na democracia nin no autogoberno do noso país. Só así se pode entender unha medida, que malia o seu cariz populista e demagóxico, enfeblecerá e devaluará inda máis a cámara galega. E en segundo, demostra medo. O PP teme, con moita razón, que a súa política de demolición e de recortes antisociais ademais de provocar unha importante resposta social, con grandes procesos mobilizadores, vai camiño de se traducir nun cambio electoral que o desaloxaría da Xunta.\nDada a distribución provincial das e dos deputados, o sistema d'Hont para a asignación de escanos e o 5% de porcentaxe mínima esixido para optar a representación, a redución no número de escanos o único que producirá é o reforzo da minoría maioritaria, isto é o PP, que ficaría sobrerepresentada en detrimento das demais forzas.\nPara demostrar o anterior tan só hai que facer unha extrapolación matemática. Partindo dos mesmos resultados electorais, en número de votos e a súa distribución provincial, dos comicios autonómicos de 2009, pasando de 75 a 60 deputadas e deputados o PP obtería 31, o PSdeG 20 e o BNG 9. Isto é, que co mesmo número de votos o PP incrementaría nun 1% o seu número de cotas, blindando a súa maioría absoluta malia obter menos votos que o PSdeG e o BNG, e o Bloque vería reducida a súa representatividade nun 1%. Os mesmos votos para uns valerían máis e para outros menos. Un atropelo que desvirtúa a representatividade democrática e que castiga ás opcións non maioritarias, limitando seriamente que a pluralidade social estea reflectida na cámara lexislativa galega.\nAsí mesmo de levarse a cabo esta reforma, poranse novos atrancos ao acceso ao Parlamento doutras forzas políticas, xa que a un menor número de actas maior será a porcentaxe mínima necesaria para optar a un deputado ou deputada. Isto provocaría que se puidese dar o caso de que unha ou máis forzas malia superar a barreira antidemocrática do 5% (imposta por Fraga) quedasen sen representación parlamentaria.\nRevitalizar o Parlamento e a democracia -no plano institucional- no noso país, esixiría dunha mudanza no senso contrario. Reducir a barreira de entrada, ou mesmo eliminala, adoptar o sistema proporcional directo para a distribución de escanos e optar pola circunscrición autonómica, en lugar da provincial. Mais iso esixe un compromiso real coa democracia e o autogoberno. O Partido Popular sinxelamente non o ten. O único que queren é asegurar a súa vitoria inda que sexa mudando as regras de xogo con trucos e trampas que conculquen a vontade popular.\n"Rescate" con IVE incluído\nPacto PP-PSOE contra o pobo\nBanqueiros, medallas e xustiza.\nO plan de (des)emprego xuvenil de Rajoy\nMorrer no traballo, un risco real en Galiza\nUn axuste fiscal que volve beneficiar a quen máis ten