A falta de incentivos fiscais frea o investimento privado no monte galego\nDesde o 2012, só se crearon once sociedades para agrupar e xestionar parcelas\nSeis meses despois das chamas: «Seguimos sentíndonos sós» Eles non recordan o horror do lume, ven os seus efectos a diario. As casas, os galpóns, o monte queimado... Aínda os rodea. Medio ano despois as axudas para arranxar vivendas empezan timidamente a chegar a Carballeda de Avia, un dos lugares que arrasaron os incendios de outubro Gladys Vázquez / Senén Rouco\nsantiago / a voz 16/04/2018 11:50 h\nO monte galego necesita atraer investimento privado, pero o actual marco regulatorio vixente en España non o favorece. Este é un diagnóstico unánime no conxunto da cadea de valor da madeira: desde os propietarios ata as industrias de transformación. A competencia normativa está en mans do Estado, e ningunha comunidade autónoma ten en marcha incentivos fiscais. Unha realidade que contrasta, por exemplo, coa experiencia doutros países. Nova Zelandia ten desde os anos sesenta importantes bonificacións fiscais polo investimento no monte, deducións que afectan tanto ao tributo que grava a renda das persoas físicas como ao de sociedades. En Finlandia hai centros de propietarios forestais privados financiados polo Estado para ordenar o monte.\nDous exemplos, ambos, onde os Gobernos, nunha estratexia a longo prazo, teñen clara a obtención dun resultado: ao final, a pesar das rebaixas, termínase recadando máis para as arcas públicas porque se favorece a actividade económica. Nestes momentos, en España hai conversacións abertas entre os ministerios de Agricultura e Facenda para estudar algún tipo de incentivo fiscal, pero non hai nada pechado aínda. «Talvez neste país debésemos expornos que o investimento en aforrar en madeira, por exemplo, sexa tratada fiscalmente igual que o investimento en aforrar en activos financeiros; ao final, temos un cruel paradoxo, a xente aforra en fondos e abandona o rural, é dicir, un monte que é seu», explica Juan Picos, enxeñeiro forestal e profesor universitario.\nAdemais dos incentivos fiscais, hai outros instrumentos utilizados noutros países de tradición forestal nos que aquí non existe experiencia. Galicia centrouse basicamente en establecer liñas de axuda procedentes de fondos europeos, pero non hai préstamos para o investimento ou mellora de activos forestais, fondos de investimento, seguros forestais ou desenvolvemento de servizos de apoio ao produtor. Desde o sector insisten en que a obtención de financiamento para a xestión forestal é difícil, sobre todo para o propietario individual.\nEn Galicia, durante a etapa do bipartito, entre o 2005 e o 2009, puxéronse en marcha as unidades de xestión forestal (Uxfor), un instrumento que tiña por obxectivo agrupar parcelas e pólas a funcionar. Cando o PP volveu ao poder, entendeu que aquela foi unha experiencia errada, porque se trataba dun mecanismo máis pensado para o dereito administrativo que como unha figura societaria. Así que a Xunta presidida por Feijoo decidiu cambialas polas chamadas sociedades de fomento forestal (Sofor). Son agrupacións de propietarios forestais que ceden a xestión das súas parcelas a unha sociedade mercantil de responsabilidade limitada, constituída por eles, co obxecto de que desenvolva unha xestión conxunta. É unha figura aberta a unha xestión multifuncional: pode ser para aproveitamentos madeireiros ou para pastos, froitos ou cogomelos.\nEste instrumento de dereito privado, con regulación mercantil específica, ten vantaxes; primeiro, a adscrición voluntaria dos seus socios; e segundo, que poden convivir socios fundadores (capital social) con socios capitalistas (investidores).\nAs Sofor regúlaas unha lei do 2012. E desde entón, coa perspectiva que outorga o tempo, pode dicirse que o resultado obtido foi discreto: creáronse só once sociedades que suman 2.000 hectáreas de terreo grazas á decisión de 489 propietarios de agrupar unhas 4.000 parcelas.\nMedio Rural considera que é un balance moderadamente satisfactorio, sobre todo si tense en conta o arraigamento á propiedade que existe en Galicia, pero desde a cadea de valor da madeira consideran que o instrumento non acaba de arrincar porque faltan incentivos fiscais.\nO obxectivo de Medio Rural para o 2040: agrupar 40.000 parcelas con empresas de xestión privada\nUn dos principais puntos de desencontro entre a Xunta e a cadea de valor da madeira coa revisión do Plan Forestal de Galicia (PFG) foi precisamente o asunto da falta de incentivos fiscais. O sector forestal considera que non se pode presentar en Galicia unha folla de ruta a longo prazo que esguelle a cuestión tributaria. E matízase que a Xunta debe presionar máis ao Goberno central para que cambie a política fiscal do monte, sobre todo no imposto de sociedades.\nCun 68 % de toda a súa superficie considerada chan forestal, Galicia concentra o 50 % dos aproveitamentos de toda España. De aí a relevancia que poidan ter estes cambios. Para romper a estrutura minifundista da propiedade e contar con explotacións máis grandes, no seu borrador do PFG, aínda pendente de acordar co sector, a Xunta prevé contar dentro de 20 anos cunhas 200 sociedades de fomento forestal (Sofor) -ata agora hai constituídas 11- que agrupen unhas 40.000 hectáreas.\nOutra das metas do PFG é aumentar a superficie forestal para pastos nunhas 225.000 hectáreas desde agora ata o 2039; isto tería como obxectivo integrar a actividade gandeira no modelo de xestión forestal sostible, sobre todo naquelas áreas onde o gando ten unha presenza relevante.\nA Xunta expón aquí coa súa revisión un triplo obxectivo: contribuír ao equilibrio ecolóxico da flora e a fauna, reducir o risco de incendio e, para rematar, revalorizar a paisaxe. A propiedade do monte en Galicia distribúese do seguinte modo: un 1 % é público, un 66 % pertence a propietarios privados e un 33 % son montes veciñais. Esta é outra das cuestións que aborda a revisión do PFG. A Xunta abre a porta a acordar un cambio na regulación dos montes veciñais en man común para evitar o seu abandono e o seu descapitalización.\nO 70 % do terreo destes montes é superficie desarbolada. Medio Rural considera que debe existir unha norma que favoreza o mantemento da capacidade produtiva destas terras, o que pasa por xestionalas mellor. Segundo os seus datos, o 10 % das comunidades de montes carecen de estatutos e en algo máis do 30 % tampouco hai xunta reitora.\nUn gasto público estimado nuns 600 millóns de euros ata o ano 2022\nPara aplicar as medidas previstas no PFG que agora ten entre mans a Xunta sen que teña podido polo momento acordalo coa cadea de valor, a Administración galega prevé que, ata o ano 2022, haberá un investimento público no sector forestal duns 600 millóns, 115 dos cales serán neste 2018, un orzamento conformado cos recursos que proveñen da UE e os fondos que acheguen tanto o Estado como a comunidade galega.\nUn diñeiro que iría destinado a financiar os eixos de actuación do plan, entre os que están a repoboación de especies con novas plantacións, a reorientación da superficie ou os traballos para que as explotacións gañen tamaño e eficiencia.\nO exemplo Trabada: concentrar para gañar\nA agrupación de leiras dispara o prezo do monte e converte ao concello lucense nunha referencia forestal\nA Daniel Villapol, o empresario que é a cara visible da transformación forestal que viviu Trabada nas últimas décadas, gústalle contar unha anécdota. Remóntase á segunda das catro concentracións parcelarias que se completaron nos montes deste concello lucense, fronteirizo xa con Asturias. A mediados dos anos noventa do século pasado, durante os contactos previos á concentración, unha propietaria mostrábase reticente: «Dicía que non tiña fillos e que non quería leas. Tiña varias parcelas de escaso valor. Eu fíxenlle unha oferta; díxenlle que pedise prezo por todas elas e que, coa oferta que tivese, unha vez concentradas, eu compráballas polo cuádruplo». A señora tomoulle a palabra. Pediu prezos e comunicoullo a Villapol, que mantivo o seu ofrecemento. E así acordaron. A concentración fíxose e o promotor volveu reunirse coa propietaria, agora cunha soa leira pero mellor comunicada e de maiores dimensións. «Cando lla quixen comprar, díxome que se non me importaba que volvese pedir prezo. Díxenlle que non. E ao cabo de pouco tempo vendeuna por un valor dez veces superior ao que tiña antes da concentración».\nXunta de Galicia Agricultura Nova Zelandia Finlandia Unión Europea


Datos paro en febreiro: 503 mulleres paradas máis, 1.259 homes parados menos. - BadalNovas\nInicio Provincia Datos paro en febreiro: 503 mulleres paradas máis, 1.259 homes parados menos.\nDatos paro en febreiro: 503 mulleres paradas máis, 1.259 homes parados menos.\nRematou o mes de febreiro en Galicia, con 185.228 persoas anotadas no SEPE como paradas, un 0,41% menos que no mes de xaneiro (756 persoas paradas menos), tendencia habitual do mes de febreiro, en febreiro do ano 2020 o descenso fora do 0.91, o dobre que neste ano.\nNo conxunto do Estado español medrou o desemprego un 1,12%.\nNeste mes comparar a situación coa media estatal non é rigoroso, xa que as medidas para facer fronte á pandemia foron moi diferentes; en Galicia por exemplo pechouse a hostalería, ximnasios… e outras actividades estiveron con limitación horaria. Noutras comunidades as medidas foron diferentes, polo tanto os resultados estatísticos non son homoxéneos.\nA evolución interanual, con respecto a o mesmo mes do ano anterior ( último sen a incidencia da pandemia), amosa un incremento do 11,43%; o que en temos absolutos significa 18.999 persoas paradas máis.\nAs persoas máis prexudicadas pola perda de emprego neste último mes foron as mulleres:\nSexo Febreiro 2020 Xaneiro 21 Febreiro 21 Mensual Interanual\nHomes 71.438 80.679 79.420 – 1.259 7.982\nMulleres 94.791 105.305 105.808 503 11.017\nSi en entre os homes descendeu o desemprego en 1.259 persoas, entre as mulleres rexistráronse 503 paradas máis neste último mes.\nPersoas paradas segundo sectores.\nFebreiro 20 Xaneiro 21 Febreiro 21 Mensual Interanual\nS primario 6.029 6.893 6.700 – 193 671\nIndustria 18.297 19.880 20.038 158 1.741\nConstrución 13.613 14.259 13.810 – 449 197\nServizos 114.987 130.717 130.985 268 15.998\nSen emprego anterior 13.303 14.235 13.695 – 540 392\nAs persoas sen emprego anterior, foi entre as que máis descendeu o desemprego neste último mes, seguidas das que traballan na construción; tamén no sector primario se produce un leve descenso do desemprego.\nEn industria e servizos medra o desemprego.\nA nivel provincial, en todas as provincias descendeu o desemprego.\nPersoas paradas segundo provincia.\nA coruña 66.516 74.853 74.579 – 274 8.063\nLugo 16.265 18.742 18.633 – 109 2.368\nOurense 18.397 20.781 20.496 – 285 2.099\nPontevedra 65.051 71.608 71.520 – 88 6.469\nTotal 166.229 185.984 185.228 – 756 18.999\nEn todas as provincias descendeu o desemprego, sendo na provincia de Ourense onde se produce o maior descenso, seguida de A Coruña.\nAfiliación á seguridade social.\nAfiliación á SS Evolución\nA coruña 434.745 424970 426.222 1.252 – 8.523\nLugo 121.313 118761 118.643 – 118 – 2.670\nOurense 102.218 100060 100.090 30 – 2.128\nPontevedra 354.077 348337 349.073 736 – 5.004\nTotal 1.012.353 992.128 994.028 1.900 – 18.325\nAumentou a afiliación en todas as provincias agás na de Lugo, onde descendeu en 118 persoas. Con todo, en Ourense seguimos co lastre de máis de 2.000 cotizantes menos que hai un ano.\nNo que atinxe á contratación, rexistráronse 49.174 contratos neste último mes, (no mes de febreiro de 2020, antes da pandemia, rexistraranse 72.432). Na comparación co ano anterior , temos que ter en conta que en febreiro de 2021 determinadas actividades económicas estiveron pechadas ou con limitación horaria.\nO que si chama a atención é que tan so o 5,7% dos contratos foron de carácter indefinido. Non hai rexistros dunha proporción tan baixa.


Mozo sen inscrición de balde - Vídeo Chat - O Mellor!\nFalar con Un sitio De Mozo Sen inscrición De balde.\nAgora podes falar en un Sitio de Mozo sen rexistro\nDesenvolver novas amizades e a Comunicación oficial sitio de MozoPara facer isto, use o Formulario selector ou completar o Rexistro con un clic. Socializar cos amigos e socialización É gratuíto para todo o Mundo e, sen as restricións. Escolla un Mozo formato e Chat sobre o oficial sitio De Mozo. Aínda hoxe, chat en sitio De Mozo meu sitio permite Que amosar toda a súa Personalidade e aproveitar o mellor De Mozo en liña e Servizo de comunicación de hoxe En día é a versión En liña. É interesante notar que no Sitio web, o Mozo e Falar xogo é gratuíto para Todo o mundo e sen restricións. Use toda a funcionalidade do Noso sitio de Mozo-coñecer E falar.\nSitio de Mozo sen Inscrición de Balde e En\né moito máis fácil para Vostede do que din\nMozo Virtual, como para dar A luz, en Xeral, en Redes sociais, en diferentes chats, En sitios de MozoEn este método pode atopar Unha pluma AMIGO ou compañeiro Para unha relación serio, usando Varios instalacións. Por exemplo, vostede non ten Que ir a calquera lugar, Gastar unha morea de tempo Sobre unha reunión. As persoas tímidas como para Coller o tren, porque como Me Texto Ola, imos ir A coñecer uns aos outros. Ao mesmo tempo, moitas persoas Prefiren sitios de Mozo sen Rexistro, considerando esta unha moi Esaxerado condición previa para o Uso do recurso. Con todo, os sitios de Mozo sen rexistro na que O núcleo non ofrecen nada grave. Si, quizais hai xogos e Aplicacións que permiten que non Só para comunicarse, pero tamén Divertirse xuntos, e moito máis.\nel difire a partir de Sitios de Mozo en liña Sen rexistro\nPero atopar o amor sobre Estes sitios é moi difícil, Xa que non é orientación Ao Mozo.\nTodos estes servizos adicionais e Decoración, xunto coa interface en Cor e apilar bloques na Páxina principal, distraer a partir Do proceso de Mozo.\nO nome de un recurso En liña pode ser unha Web especializado para serio Mozo, Que necesita un ben-pensada Interface e servizos, así como Non para entreter o usuario E facer máis doado para El, para atopar un compañeiro, A presenza de rexistro e Ben estruturados cuestionario.\nDe forma gratuíta, cando se Rexistrar, basta pagar a taxa correspondente.\nDespois diso, vai ser capaz De utilizar todos os recursos Do sitio, deseñado especialmente para Os usuarios de Internet que Queren atopar a súa alma xemelga.\nNon hai nada complicado sobre A área de recepción. Con todo, por rexistrar no.\nCoñecer os Homes en Hyderabad: inscrición\nGendakan: Dating site Ngendi sampeyan Bisa nemokake Kabeh\nChatroulette vídeos encontros para unha relación serio sen limitacións de balde imos falar vídeo Mozo casou con muller quere coñecer anuncios chat roulette sen rexistro sexo Mozo sen rexistro Mozo en liña sen o vídeo Mozo adulto foto vídeo


“Calquera demócrata preocuparíase pola deriva autoritaria do PP”\nXulio Ferreiro: “Calquera demócrata preocuparíase pola deriva autoritaria do goberno de Rajoy”\nO alcalde da Coruña participou hoxe na Asemblea de Cargos Electos celebrada en Zaragoza, en defensa das liberdades e dereitos civís, e por unha solución política e dialogada para Catalunya\nDesde a Marea Atlántica, condenamos á agresión a Violeta Barba, presidenta das Cortes de Aragón, a mans dun grupo de ultradereitistas, ante a pasividade da Delegación do Goberno\nXulio Ferreiro, alcalde da Coruña e cabeza de lista da Marea Atlántica, participou hoxe na Asemblea de Cargos Electos celebrada en Zaragoza, na procura dunha solución política e democrática para Catalunya, e en defensa das liberdades e dereitos civís. No polideportivo Club Siglo XXI, ante unhas 400 alcaldesas e alcaldes, senadores, deputadas, e concelleiras de todo o Estado, Ferreiro denunciou que “calquera demócrata preocuparíase pola deriva autoritaria que está a ter o goberno de Mariano Rajoy”.\nA actitude do Partido Popular, que pretende resolver un problema político a golpe de Código Penal, “está a levar por diante valores e dereitos que son fundamentais e propios dun estado democrático. Pola presunta defensa da unidade de España, suspenden a liberdade de reunión, a liberdade de expresión, a inviolabilidade do domicilo e as comunicacións, a separación de poderes, o principio de autonomía, a independenza de xulgados e fiscalía, e mesmo a presunción de inocencia”.\nXulio Ferreiro afirmou que “no lugar de comprender a situación, escoitar e poñer ferramentas para acadar solucións dialogadas que resulten positivas para as maiorías sociais, o executivo de Rajoy está a reprimir e silenciar o sentir dunha parte da poboación. Fronte a iso, cómpre apostar polo diálogo e o entendemento como ferramentas para garantir que se respecte o dereito da cidadanía a decidir”.\nFinalmente, asegurou que “estamos diante dun modelo esgotado, que non garante a convivencia dos pobos, nin os dereitos sociais nin unha vida digna. É necesario un novo pacto constituínte que respecte os dereitos dos pobos e de todas as persoas a decidir. A decidilo todo, non só o modelo territorial. Tamén o modelo económico, ou o modelo de dereitos cívicos”.\nCondenamos a agresión contra a presidenta das Cortes de Aragón e a violencia ultradereitista\nMentres a Asemblea facía chamamentos ao diálogo e ao entendemento, un grupo de ultradereitistas concentrouse na porta do polideportivo Club Siglo XXI para insultar e intimidar aos cargos electos que participaban nela, e tamén á prensa que cubría o acto. A Delegación do Goberno de Zaragoza declarouse incapaz de garantir a seguridade e non fixo nada para disolver esta concentración que se producía entre insultos e amezas. A seguridade do recinto tivo que colaborar cos efectivos da Policía Nacional presentes para impedir que o pabillón fose asaltado.\nComo consecuencia desta inacción, a presidenta das Cortes de Aragón, foi agredida cun botellazo na cabeza, e centos de persoas tiveron que agardar dentro do polideportivo a que os ultradereitistas se disolvesen por si mesmos. Desde a Marea Atlántica, a nosa máis rotunda condena a este feitos, consentidos polos representantes da seguridade do Estado.\nMentres o Partido Popular fala de “defender a legalidade”, dálle azos aos violentos e silencia as persoas que procuran o diálogo e o entendemento. Hoxe, nas portas da Asemblea, víronse claramente as consecuencias de esta actitude. Violencia, odio e intolerancia.\nMarea Atlántica - Comunicación2017-09-24T17:08:04+02:0024 Setembro, 2017|Municipalismo, Novas da Marea|Sin comentarios


Frente Popular Galega (FPG) » En memoria da Comuna\nInicio » Formación, V.I. Lenin » En memoria da Comuna\nEn memoria da Comuna\nEscrito por Frente Popular Galega on 1st Set, 2011 //\nPasaron corenta anos desde que se proclamou a Comuna de París. Seguindo o costume, o proletariado francés honrou con mitins e manifestacións a memoria dos homes da revolución do 18 de marzo de 1871. A finais de maio voltará levar coroas de flores ás tumbas dos communards fusilados durante a terríbel “Semana de Maio” e a xurar diante daquelas tumbas que loitará con firmeza até acadar o triunfo completo das súas ideas, até dar por cumprida a obra por eles legada.\nPor que, pois, non só o proletariado francés, senón o de todo o mundo, rende homenaxe aos homes da Comuna de París como aos seus precursores? Cal é a herdanza da Comuna?\nA Comuna xurdiu espontaneamente, ninguén a preparou de modo consciente e sistemático. A funesta guerra con Alemaña, os sufrimentos do asedio, o desemprego entre o proletariado e a ruína da pequena burguesía, a indignación das masas contra as clases superiores e as autoridades que demostraran unha incapacidade absoluta, a xorda efervescencia no seo da clase obreira, descontenta da súa situación e ansiosa dun novo réxime social; a composición reaccionaria da Asemblea Nacional, que facía temer polo destino da República, todo iso e outras moitas causas combináronse para impulsar á poboación de París á revolución do 18 de marzo, que puxo de improviso o poder en mans da Garda Nacional, en mans da clase obreira e da pequena burguesía, que se uniu a ela.\nFoi un acontecemento histórico sen precedentes. Até entón, o poder estivera, en xeral, en mans dos terratenentes e dos capitalistas, é dicir, dos seus apoderados, que constituían o chamado goberno. Despois da revolución do 18 de marzo, cando o goberno do señor Thiers fuxiu de París coas súas tropas, a súa policía e os seus funcionarios, o pobo ficou dono da situación e o poder pasou para as mans do proletariado. Porén, na sociedade moderna, o proletariado, asoballado no económico polo capital, non pode dominar politicamente se non rompe as cadeas que o atan ao capital. Por iso é polo que o movemento da Comuna debería adquirir inevitabelmente un matiz socialista, é dicir, debería tender ao aniquilamento do dominio da burguesía, da dominación do capital, á destrución das bases mesmas do réxime social contemporáneo.\nNo seu inicio tratouse dun movemento moi heteroxéneo e confuso. A el sumáronse tamén os patriotas coa esperanza de que a Comuna renovase a guerra contra os alemáns, levándoa a un venturoso desenlace. Apoiárono tamén os pequenos tendeiros, en perigo de ruína se non se aprazaba o pagamento das débedas vencidas dos alugueres (adiamento que lles negaba o goberno, mais que a Comuna lles concedeu). Por último, no comezo tamén simpatizaron en certo grao con el os republicanos burgueses, temerosos de que a reaccionaria Asemblea Nacional (os “rurais”, os salvaxes terratenentes) restablecese a monarquía. Porén, o papel fundamental nese movemento foi desempeñado, naturalmente, polos obreiros (sobre todo, os artesáns parisienses), entre os cales se espallou nos últimos anos do Segundo Imperio unha intensa propaganda socialista, estando moitos deles inclusive afiliados á Internacional.\nSó os obreiros permaneceron fieis á Comuna até o fin. Os burgueses republicanos e a pequena burguesía non tardaron en afastarse dela: uns asustáronse co carácter revolucionario socialista do movemento, co seu carácter proletario; outros se afastaron dela cando viron que estaba condenada a unha derrota inevitábel. Unicamente os proletarios franceses apoiaron ao seu goberno, sen temor nin desmaio, só eles loitaron e morreron por el, é dicir, pola emancipación da clase obreira, por un futuro mellor para todos os traballadores.\nAbandonada polos seus aliados de onte e sen contar con ningún apoio, a Comuna tiña de ser derrotada inevitabelmente. Toda a burguesía francesa, todos os terratenentes, especuladores de bolsa e fabricantes, todos os grandes e pequenos ladróns, todos os explotadores, uníronse contra ela. Coa axuda de Bismarck (que deixou en liberdade 100.000 soldados franceses, prisioneiros dos alemáns, para esmagar ao París revolucionario), esa coalición burguesa logrou enfrontar co proletariado parisiense aos campesiños ignorantes e á pequena burguesía de provincias, e rodear a metade de París cun anel de ferro (a outra metade fora cercada polo exército alemán). Nalgunhas cidades importantes de Francia (Marsella, Lyon, Saint-Etienne, Dijon e outras) os obreiros tamén tentaron tomar o poder, proclamar a Comuna e acudir en auxilio de París, mais tales intentos logo fracasaron. E París, que fora a primeira en enarborar a bandeira da insurrección proletaria, ficou abandonada ás súas propias forzas e condenada a unha morte certa.\nPara que unha revolución social triunfe son necesarias, polo menos, dúas condicións: un alto desenvolvemento das forzas produtivas e un proletariado preparado para ela. Con todo, en 1871, non se deu ningunha desas condicións. O capitalismo francés achábase aínda pouco desenvolvido, e Francia era entón, no fundamental, un país de pequena burguesía (artesáns, campesiños, tendeiros, etc.). Por outra banda, non existía un partido obreiro, a clase obreira non tiña preparación nin pasara por un longo entrenamento e, na súa maioría, nin sequera comprendía con claridade cales eran os seus obxectivos nin como podía alcanzalos. Non había unha organización política seria do proletariado nin grandes sindicatos e cooperativas…\nEntre tanto, o que faltou principalmente á Comuna foi tempo, desafogo para entender como ían as cousas e emprender a realización do seu programa. Apenas ela puxo mans á obra cando o goberno, atrincheirado en Versalles e apoiado por toda a burguesía, iniciou as operacións militares contra París. A Comuna tivo de pensar ante todo na súa propia defensa. E até o final mesmo, que ocorreu na semana do 21 ao 28 de maio, non houbo tempo para pensar con seriedade noutra cousa.\nCon todo, a pesar desas condicións tan desfavorábeis e á brevidade da súa existencia, a Comuna adoptou algunhas medidas que caracterizan suficientemente o seu verdadeiro sentido e os seus obxectivos. A Comuna substituíu o exército regular, instrumento cego en mans das clases dominantes, e armou a todo o pobo; proclamou a separación da Igrexa do Estado; suprimiu a subvención do culto (é dicir, o soldo que o Estado pagaba ao clero) e deu un carácter estritamente laico á instrución pública, co que asestou un forte golpe aos xendarmes de sotana. Pouco foi o tempo para facer algo no terreno puramente social, mais ese pouco mostra con suficiente clareza o seu carácter de goberno popular, de goberno obreiro: prohibiuse o traballo nocturno nas panadarías; foi abolido o sistema de multas, esa expoliación consagrada por lei de que se facía vítima aos obreiros; finalmente, promulgouse o famoso decreto de entrega de todas as fábricas e todos os talleres abandonados ou paralizados polos seus donos ás cooperativas obreiras co fin de retomar a produción. E para subliñar, coma se dixésemos, o seu carácter de goberno autenticamente democrático e proletario, a Comuna dispuxo que a remuneración de todos os funcionarios administrativos e do goberno non fose superior ao salario normal dun obreiro, nin pasase en ningún caso dos 6.000 francos anuais (menos de 200 rublos ao mes).\nTodas esas medidas mostraban elocuentemente que a Comuna constituía unha ameaza de morte ao vello mundo, baseado no asoballamento e a explotación. Esa era a razón de que a sociedade burguesa non puidese durmir tranquila mentres no concello de París ondease a bandeira vermella do proletariado. E cando a forza organizada do goberno puido, ao fin, dominar á forza mal organizada da revolución, os xenerais bonapartistas, eses xenerais batidos polos alemáns e valentes fronte os seus compatriotas vencidos, eses Rénnenkampf e Meller-Zakomielski franceses fixeron unha matanza como xamais se vira en París. Preto de 30.000 parisienses foron mortos pola soldadesca desenfreada; uns 45.000 foron detidos e moitos deles executados posteriormente; miles foron os desterrados ou condenados a traballos forzados. En total, París perdeu preto de 100.000 dos seus fillos, entre eles aos mellores obreiros de todos os oficios.\nA burguesía estaba satisfeita. “Agora acabouse co socialismo por moito tempo!”, dicía o seu sanguinario xefe, o anano Thiers, cando el e os seus xenerais afogaron en sangue a sublevación do proletariado de París. Mais de nada serviron as grallas deses corvos burgueses. Non pasarían aínda seis anos da derrocada da Comuna, aínda moitos dos seus loitadores achábanse en presidio ou no exilio, cando en Francia se iniciaba un novo movemento obreiro. A nova xeración socialista, enriquecida coa experiencia dos seus predecesores, cuxa derrota non a desanimara en absoluto, recolleu a bandeira caída das mans dos combatentes da Comuna e levouna adiante con firmeza e valentía, ao berro de “Viva a revolución social, viva a Comuna!”. E tres ou catro anos máis tarde, un novo partido obreiro e a axitación levantada por este no país obrigaron ás clases dominantes a pór en liberdade aos communards que o goberno aínda mantiña presos.\nHonran a memoria dos combatentes da Comuna non só os obreiros franceses, senón tamén o proletariado de todo o mundo, pois ela non loitou apenas por un obxectivo local ou nacional estreito, senón pola emancipación de toda a humanidade traballadora, de todos os humillados e ofendidos. Como combatente de vangarda da revolución social, a Comuna gañouse a simpatía onde quer que sofra e loite o proletariado. A epopea da súa vida e da súa morte, o exemplo dun goberno obreiro que conquistou e retivo nas súas mans durante máis de dous meses a capital do mundo, o espectáculo da heroica loita do proletariado e dos seus sufrimentos despois da derrota, todo isto levantou a moral de millóns de obreiros, alentou as súas esperanzas e gañou as súas simpatías para o socialismo. O tronar dos canóns de París espertou do seu profundo sono ás camadas máis atrasadas do proletariado e deu en todas partes un impulso á propaganda socialista revolucionaria. Por iso non morreu a causa da Comuna, por iso segue vivindo até hoxe en día en cada un de nós.\nA causa da Comuna é a causa da revolución social, é a causa da completa emancipación política e económica dos traballadores, é a causa do proletariado mundial. E neste sentido é inmortal.\nPublicado na revista Rabochaya Gazeta, nº 4–5, 15 (28) Abril, 1911.\n8 de marzo: o dereito a sermos persoas\n25 anos da FPG\nViolencia de xénero é violencia estrutural\nPola soberanía dos nosos corpos


As cousas do imperio « Gotas de Tinta\n« De mitos e outras lerias\nA comedia humana »\nAs cousas do imperio\nXa hai un tempo que pasou por estas mesmas páxinas “Por el bien del Imperio”, a mellor obra de historia universal en español sobre o século XX tras a Segunda Guerra Mundial. Nela, o profesor Fontana demostraba con feitos o que se agochaba detrás do discurso estadounidense de defensa universal dos valores da liberdade e a democracia: unha actuación que por cada ben (España, segundo parece) fixo cen males (Guatemala, Chile, Camboia, Vietnam…). Todo en aras de rematar coa “pantasma vermella” que comezara a percorrer Europa alá por mediados do século XIX e coa extensión do “paraíso socialista” que instalara Lenin na Unión Soviética e que Stalin converteu nun inmenso arquipélago de gulags e miseria.\nA caída dos americanos do pedestal está a transformar as visións da Guerra Fría que se viñan impoñendo dende a caída do Muro de Berlín. A historiadores ortodoxos como John Lewis Gaddis, tendentes a unha glorificación pouco menos que acrítica dos americanos, sobre todo nas súas últimas obras, comézanse a impoñer aqueles que defenden o neo-revisionismo, a postura de que non se pode actuar con maniqueísmo en guerras (aínda que sexan figuradas) nas que ambas partes son belixerantes. Mágoa que en moitas ocasións estas disquisicións históricas sexan enlamadas por acusacións políticas de groso calibre.\nUnha boa demostración da forte vontade dos estadounidenses por impoñer non só unha democracia senón, máis ben, a súa democracia, foi a creación dunha “fronte cultural” paralela ás frontes política e militar durante a Guerra Fría, disputa caracterizada en xeral por non disputarse nin nos Estados Unidos nin na Unión Soviética. Os intentos de transformar a cultura europea por mediación da CIA e o “deus dólar” son obxecto da investigación de Frances Stonor Saunders no seu “La CIA y la Guerra Fría cultural”, publicado por vez primeira en 1999 e reeditado agora en España pola Editorial Debate.\nO fin da Segunda Guerra Mundial deixou en Europa o campo libre para que a intelectualidade ideolóxicamente afín ao comunismo campara ao seu gusto. Os intelectuais filonazis foron purgados en primeira instancia, nalgún caso (Brasillach) mesmo fusilados; a intelectualidade xudea sobrevivinte xa tiña collido a porta en dirección aos Estados Unidos; Gran Bretaña permanecía en certa medida illada pola súa insularidade; e, tras o Telón de Aceiro que se extendía dende Stettin ata o Mediterráneo, comenzaba a caer o manto vermello do totalitarismo comunista. París, tres décadas despois, comezou a concentrar de novo a vida cultural europea baixo a héxida de Jean-Paul Sartre. Palmiro Togliatti e Feltrinelli dirixían o comunismo italiano cara unha victoria electoral que as potencias vencedoras nunca toleraron. Bertolt Brecht era o derradeiro alemán digno de ser escoitado.\nCando George Kennan enviou o “telegrama longo” abriu á porta para a contrapropaganda estadounidense en Europa. E esta propaganda foi canalizada a través da CIA (axencia que decote ten fama de desleixada, sobre todo pola súa actuación na Bahía de Cochinos), que desenvolveu unha febril actividade en diversos campos que Saunders documenta con grande exactitude e considerábel amenidade.\nXornais e revistas, conferencias, exposicións pictóricas ou convencións musicais. Todo caeu baixo a man dos axentes destinados en Europa, coordinados polo protagonista do libro, un Michael Josselson que non ten o oco destacado na historia de Europa que cecais merecería. A súa axetreada vida, infartos prematuros incluídos, é un eixo que vertebra a actuación doutros axentes coma o sibarita Nabokov e de personaxes dun prestixio indiscutido coma Bertrand Russell ou Isak Dinesen, e mesmo dalgúns que son considerados referencias espirituais ou ideolóxicas da esquerda. Foi o caso de Salvador de Madariaga, exiliado por Franco e cuxo discurso de entrada na RAE foi posposto durante corenta anos, ou de Arthur Schlesinger Jr., referencia dos historiadores de esquerdas estadounidenses grazas aos seus libros sobre a presidencia de Jackson e sobre os mil días de Camelot, a presidencia de JFK.\nEspecial interese gardan as páxinas dedicadas por Frances Saunders ao Comité de Actividades Antiamericanas, o xuízo aos Rosenberg e as súas derivadas europeas. Nunha época, a actual, na que as actividades que os Estados Unidos desenvolven en Guantánamo e outros lugares están a ser investigadas (aínda que non esculcadas con lupa, como debería ser) convén quitarlle po ao caso Rosenberg e a como os americanos (sic) arranxaron o tema para desvinculalo do anticomunismo de MacCarthy. Julius e Ethel Rosenberg non eran uns espías demasiado prominentes. De feito, limitáronse a trasladar aos comunistas a información que conseguira o irmán dela, maquinista nos Alamos. Os soviéticos non puideron sacar moito proveito da información porque Klaus Fuchs, un científico do Proxecto Manhattan, puxera xa nas súas mans todo o preciso para facer a bomba. En realidade, foron fritos na cadeira eléctrica por comunistas. E Saunders relata con boa feitura como a CIA desenvolveu unha operación de lavado de cara para evitar a entrada no martiroloxio da parella.\nClaro que, todo isto, pode quedar un pouco sesudo de máis. Voulles contar unha razón máis práctica para ler o libro. A min encántame visitar museos e encántame a pintura figurativa. Dito de maneira máis contundente, Jackson Pollock sempre me pareceu un especialista en estrar pintura e Diego Rivera un muralista/pintor marabilloso. Pois ben: ¿que lles parecería saber que, segundo Saunders, o expresionismo abstracto foi unha trangallada (disculpen a franqueza) inventada e popularizada pola CIA para desacreditar artisticamente o realismo pictórico socialista? Interesante, ¿non si? Resulta que non podemos ver un bodegón nun museo por culpa da Axencia. É o que pasa ao mesturar política e cultura e Frances Saunders dános argumentos históricos para entendelo.\nPublicado el on Lunes 4 de marzo de 2013 a las 13:39\ten Sin categoría. RSS para seguir los comentarios de esta entrada. Puedes comentar, o hacer un trackback desde tu web.


O parricida de Moraña comparecerá por videoconferencia ante o xulgado de Caldas o 31 de xaneiro - Pontevedra Viva\nVenres 20 de Xaneiro, 2017 ás 13:56 do Venres 20 de Xaneiro, 2017\nO presunto autor do dobre parricidio das súas fillas de 4 e 9 anos en Moraña, David Oubel Renedo, comparecerá ante o Xulgado de Instrución número 1 de Caldas de Reis o próximo 31 de xaneiro. Non o fará en persoa, senón a través de viodeconferencia desde o cárcere de León na que se atopa en situación de prisión preventiva á espera de xuízo.\nSegundo informou este venres o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), esta comparecencia producirase no transcurso da audiencia preliminar que establece a Lei do Xurado como trámite previo ao auto de apertura de xuízo oral, isto é, o último trámite xudicial a realizar polo xulgado instrutor antes de que se abra a fase de xuízo na que Oubel será xulgado pola Audiencia Provincial.\nO acusado debe estar presente no momento en que o xuíz instrutor lle comunique que será xulgado por un tribunal popular, pero non é necesario que o faga en persoa, senón que é suficiente con que o faga por videoconferenica e asistido polo seu avogado.\nEste trámite implica que o xuízo a David Oubel será xa cuestión de pouco tempo. Un xurado decidirá previsiblemente ao longo do primeiro semestre deste ano 2017 sobre a súa culpabilidade neste crime que o 31 de xullo de 2015 conmocionou a toda España pola súa brutalidade. Segundo consta no escrito de acusación redactado pola Fiscalía, Oubel matou as súas fillas con crueldade utilizando unha radial e, antes de facelo, drogounas "coa finalidade de evitar calquera posibilidade de defensa ou de fuxida das menores".\nO fiscal cualifica os feitos como dous delitos de asasinato con aleivosía agravados polo feito de que as vítimas son menores e nos que concorre a circunstancia agravante de parentesco. Pide que sexa condenado á pena de prisión permanente revisable, converténdoo no primeiro caso en España o que se aplicaría esta condena recollida na última reforma do Código Penal.\nO fiscal pide que se lle aplique a prisión permanente revisable e tamén que se lle impoñan a prohibición de aproximarse á súa exmujer e nai das falecidas ou comunicarse con ela por calquera medio -verbal, escrito, postal, telefónico, telegráfico, telemático ou informático- durante 30 anos. Tamén pide que sexa condenado a indemnizala con 245.000 euros.


A PRÉDICA DO ORFO FINANCIEIRO - Tempos Dixital\nHomeEconomíaA PRÉDICA DO ORFO FINANCIEIRO\nA PRÉDICA DO ORFO FINANCIEIRO\nOs financeiros teñen un problema de sensibilidade. Se cadra non é culpa deles, pero non poden negalo. Pense vostede en canto valora o recordo da súa nai. Canto custan seus fillos? Pode calcular o prezo da súa infancia? Eis a cuestión. Se mo pide a min, e chegamos a ternos mutuo respecto, podería redondear cara arriba. Pero se non o coñezo de nada, e malia non terme por mesquiña, non dou un duro polo seu matrimonio (non se moleste). O que acaba de pasar en Galicia é que o futuro económico non tivo un prezo, tivo un desconto. E que acabamos de vivir en primeira persoa como pode desaparecer todo un sistema financeiro en poucas semanas sen maiores contratempos. Nós mesmos deixamos que outros taxaran a nosa riqueza. Nós fomos os mesquiños con nós mesmos.\nO resumo sería o seguinte. Galicia exercía ata hai escasas cinco semanas o control sobre cinco entidades financeiras. De distinto nivel, por suposto. Mais unha delas, Novacaixagalicia, achegaba un 3 por cento ao Produto Interior Bruto (PIB) do país e ata un 7 por cento inducido. Podemos seguir falando de músculo financeiro en Galicia, mais só se asumimos que é unha postura autocompracente. Se optamos pola realidade, habería que recoñecer o seguinte: Banco Etcheverría e Caixa Rural de Lugo. Máis nada. Outros argumentos son prédicas políticas.\nO caso de Novacaixagalicia\nPolo seu carácter, historia e implantación en Galicia, a fusión –primeiro– e bancarización –despois– de Novacaixagalicia converteuse nun suceso informativo de primeiro nivel no país. Os “escándalos” causados pola súa equipa directiva, enzoufados de millóns, trasladaron o debate ás primeiras páxinas dos diarios xeralistas de todo o Estado.\nCaixa Galicia, dirixida entón por José Luis Méndez López, e Caixanova, presidida por Julio Fernández Gayoso, decidiron fusionarse o pasado ano. A Xunta de Galicia actuou como baluarte dunha integración que foi realidade hai menos de doce meses. Novacaixagalicia, con tres millóns de clientes, nunca tivo un momento de respiro. O 1 de decembro de 2010 comezou a rodar. A mediados de xaneiro xa se sabía que non ía poder manter a súa estratexia. Que pasou? O solapamento botou a perder Novacaixagalicia? Este desastre foi culpa da fusión? Non. Son moitas as circunstancias que provocaron a desfeita.\nNo ano 2007, as caixas de aforros de todo o Estado investiron 1.824 millóns de euros en obra social, fundamentalmente en actividades de lecer e de asistencia sanitaria. Segundo un recente informe de UBS, en 2013 apenas destinarán 463 millóns para esta finalidade. NCG, a caixa galega, nada. Polo seu interese, coido que é importante botar a vista atrás e volver, por exemplo, a ese 2007.\nFoi un exercicio de boas noticias. Iniciáranse máis de 532.000 novas vivendas en toda España (38.000 en Galicia), o crecemento económico era espectacular, as taxas de xuro estaban ao nivel máis alto dos últimos seis anos e os beneficios das entidades de crédito eran moi elevados. Tomemos como exemplo unha das caixas galegas. Nese exercicio tanto o financiamento hipotecario como os investimentos inmobiliarios experimentaran un gran crecemento, así como a rede de oficinas (máis de oitenta). O seu consello de administración, ben nutrido de políticos, recibiu máis de 400.000 euros. A alta dirección aumentou a súa retribución, respecto a 2006, en case un millón de euros. No seu balance aparece como propietaria ou socia de máis de vinte sociedades adicadas á promoción ou venda de inmobles, a meirande parte delas de fóra de Galicia.\nNese ano, e na outra caixa, un dos sindicatos con representación rexistrara ata sete preguntas relativas á remuneración, designación ou ascenso do staff directivo. Que pretendo ilustrar con estes datos? Que a exposición inmobiliaria de NCG –en xaneiro deste ano–, superior aos 30.000 millóns de euros, non foi cousa dun día. Houbo erros na xestión se hai caixas máis prexudicadas polo ladrillo ca outras. E hóuboos, asemade, se hai caixas que sobreviven e a nosa non.\nA bancarización de Novacaixagalicia\nUnha bancarización implica, per se, a privatización. Un primeiro experimento da entrada de capital privado témolo no caso de CXG Corporación Caixa Galicia, que chegou incluso a estudar a súa saída á Bolsa. A entrada do empresario Manuel Añón Rey, cun investimento de cen millóns de euros, volveuse na contra do brazo industrial de Caixa Galicia cando houbo que negociar a saída do presidente de Hierros Añón. “Estamos vendo un exemplo do que significa a entrada de socios privados”, confesárame un empregado de NCG.\nCando se facilitou a privatización das caixas? Malia que non se lembre en exceso, hai dous pasos claros. Un deles, o pacto entre o PSOE e o PP en Moncloa. En maio de 2010, Rajoy e Zapatero mantiveron unha reunión na que acordaron poñer en marcha a reforma da Lei de órganos reitores de caixas de aforros (Lorca), en vigor desde 1985. Aquí abríronse as portas á entrada de socios privados mediante un proceso de segregación financeira. En termos máis sinxelos, permitiuse que unha caixa transferise o seu negocio a un banco, e que este xestionase toda a súa actividade financeira. Este paso, solicitado por Bruxelas, tamén fora reclamado polo G-20 ou o Fondo Monetario Internacional (FMI). Isidre Fainé, máximo responsable de La Caixa, foi un gran defensor destes cambios. Para sufragar integracións de caixas (con peches de oficinas, perda de cota de mercado, despedimento de traballadores…) creouse o Fondo bancario. O chamado FROB podía entrar nas entidades con cartos públicos cambiados por cotas participativas, non accións.\nAnte a non bancarización das caixas (houbo fusións e SIPs, mais o proceso ía moi lento), e supostamente como resposta á creba da banca irlandesa, o Goberno decidiu obrigar as caixas a ter unha ratio de solvencia do 10 por cento. Unha auténtica barbaridade. Un órdago ao sistema de caixas e un empurrón claro cara ás mans privadas. Póñanse neste caso. O seu rapaz ten cen euros no peto, e vostede esíxelle que garde cinco sempre. Que non os use. O neno fai a súa vida, ben saben, con gastos propios da adolescencia. Para gañar autoridade non esquezan unha ameaza. Que sei eu…! “Non hai consola se non tes unhas reservas de cinco euros”. Pero un día dálle por aí e pídelle que duplique o aforriño ata os dez euros. E non os ten porque os gastou. E temos leria.\nAlgo así sucedeu aquí. A caixa galega, cunha ratio que apenas superaba o 5 por cento (cinco euros líquidos de cada cen), topouse con que precisaba 2.622 millóns de euros para chegar ao 10 por cento de core capital (indicador de solvencia). Ou iso, ou adeus…\n“Unha putada!”, confesou daquela un directivo. Si, é verdade. Aínda que o rapaz ben podería ter gardado algo máis e non vivir de empréstitos. Aquí, co decreto do 19 de febreiro, o FROB ía por todas. O capital ía cambiarse, agora si, por accións. Banco ou banco. Caixa Rural, cómpre lembralo, non tiña unha dependencia superior ao esixido de capital de fóra. Non tivo ningún problema para asumir os novos requisitos de capital.\nO que sucedeu a continuación ben o coñecen. Aparecido de súpeto, o presidente de Ono, José María Castellano, presentouse como o líder que ía conseguir investidores para o novo proxecto de NCG. Non 2.622 millóns, certo é. Pero si prometeu ata 500 co obxectivo de facerse co control do banco que asumiu todo o negocio da caixa. Sen inxección de capital, Castellano foi nomeado presidente. O FROB tivo que entrar con 2.465 millóns (amais dos máis de 1.100 cos que sufragou a fusión) e quedou co 93 por cento de Novagalicia Banco. A entidade pasa de ter un valor de 1.714 millóns a 181. “Moitas caixas non valen nada”, díxome un gurú de Londres este verán. Que lles dixen? Os financeiros non son nada sensibles coa parte sentimental e histórica dun activo empresarial. A obra social, auténtica punta de lanza da caixa única de Galicia, non é xa viable –como recoñeceu Guillermo Brea, o seu responsable–. Cómpre preguntarse, daquela, como é posible que o único ‘deber’ de NCG, a obra social, non poida ser realidade.\nO caso do Banco Pastor, segundo banco máis antigo de España (por detrás, curiosamente, do Etcheverría), é completamente distinto. É unha empresa privada, coa Fundación Barrié como accionista de referencia. A deterioración da entidade, moi afectada polo ladrillo e por unha xestión “sen modernizar” –segundo fontes financeiras–, acaba de terminar cunha absorción por parte de Banco Popular. O Pastor, no que Pedro Barrié de la Maza tomou o control en 1939, pasou de cotizar a 18,3 euros no primeiro trimestre de 2007 a marcar un mínimo de 2,8 euros este mesmo ano. Unha enorme perda de valor que se sumou á perda de credibilidade despois de ter suspendido os pasados test de tensión.\nManterá a marca en Galicia. Ao igual que Novagalicia Banco, que imprime o azul –de Caixa Galicia– a un logo que soamente é iso. Un debuxo. Os nomes seguen estando aquí. O poder, non.\nEsta foi a miña prédica, pero de orfa financeira.\nLara Graña é xornalista económica e financeira\nTEMPOS NOVOS 174


A atención precoz da esclerose múltiple permite reducir á metade o número de recaídas, segundo un estudo | Consumer\nA atención precoz da esclerose múltiple permite reducir á metade o número de recaídas, segundo un estudo\nO tratamento que se segue na actualidade espera ata dúas ou tres recaídas antes de comezar a fornecer medicamentos\nA atención precoz da esclerose múltiple (EM) reduce á metade o número de recaídas por esa enfermidade dexenerativa, segundo demostrou un estudo multinacional do laboratorio farmacéutico alemán Schering.\nTras dous anos de estudos en 471 pacientes de Europa, EE.UU., Canadá e América Latina, concluíuse que “os que recibían o medicamento, fronte aos que se lles aplicou placebo, reduciron o 50% as recaídas e se as tiveron foron máis leves”, explicou Carlos Payano, xerente para América Latina e o Caribe do medicamento Betaferon, de Schering, que presentou en Panamá os resultados do estudo nun Simposio Rexional Latinoamericano.\nA EM diagnostícase cunha resonancia magnética, pero ás veces confúndese con outras enfermidades cerebro-vasculares polos seus síntomas, como as neuralgias, distorsiones visuais ou parálises faciais, explicou Payano. O tratamento médico actual da EM esperaba ata dúas ou tres recaídas antes de comezar a fornecer medicamentos, o cal podía demorar a actuación adecuada varios anos despois de detectarse os primeiros indicios da enfermidade. O xerente de Schering afirmou que un tratamento cedo permite ao paciente levar unha vida case normal.\nPayano anunciou que nos próximos meses seguiranse presentando máis resultados da citada investigación. Schering someterá estes datos ás autoridades reguladoras para ampliar as indicacións actualmente aprobadas, asegurou a firma nun comunicado.


Os libros de Fran Alonso | Falemos de lecturas\n← Coñecendo a Fran Alonso\nEmpezando con “Ninguén” →\nPosted on 02/01/2012\tby falemosdelecturas\nLestes máis libros de Fran Alonso? Coñecédelo máis como poeta ou como narrador? Cal foi o título que máis vos gustou del? Agardamos as vosas opinións antes de “entrar en materia”\nVoces da Groba, voces de Berlín (2010)\nMales de cabeza (2001)\nCemiterio de elefantes (1994)\nA lúa no probador / Relatos e poemas de 1986 a 1990 (1992)\nO meu gato é un poeta (2011)\nFolerpas de Novoneyra (2010)\nCartas de amor (2006)\nO brillo dos elefantes (1999)\nA casa da duna (2002)\nA araña e mais eu (2009)\nBalada solitaria (2004)\nTortillas para os obreiros (1996)\nPersianas, pedramol e outros nervios (1992)\nContesta ou disparo (2011)\nUn país a medio facer (2008)\nA voz que vén da seitura (libro-CD-DVD, 2007)\nTerritorio ocupado (1998)\nContáctanos en falemosdelecturas@gmail.com\nView all posts by falemosdelecturas →\nEstas entrada foi publicada en Sobre os autores, Xaneiro-Ninguén coas etiquetas Fran Alonso, Libros publicados, Xaneiro 2012. Ligazón permanente.\n4 Responses to Os libros de Fran Alonso\n03/01/2012 ás 13:07\nOla! A Fran Alonso só o coñezo pola obra “Males de Cabeza”, e non sabía sequera que tiña unha obra tan ampla como poeta. Vou tentar afondar este mes moito máis sobre este escritor, tentarei facerme con algo da súa poesía. Así a priori, o que máis me gusta del é que me parece un tipo moi cercano, con moita sensibilidade e perspectiva social, e que non ten unha narrativa pretenciosa senón moi humana e sensata. Para mín, ler a alguén así sempre conleva un placer engadido, digamos que lle da moitos puntos de partida. De “Males de Cabeza”, por exemplo, interesoume moitísimo a temática que tratou, e me pareceu no seu momento un gran libro e todo un descubrimento. E polo pouco que levo lido de “Ninguén” creo que tamén me vai interesar o tema do que trata. Por actual, e porque realmente é algo inquedante nos tempos nos que vivimos.\n03/01/2012 ás 19:25\nOla, teño escoitado falar bastante de Fran Alonso, principalmente na súa faceta de escritor de literatura infantil e xuvenil, pero antes de “Ninguen” so lin del “Males de cabeza” e me resultou interesante.\nA estructuración de “Males de cabeza” e “Ninguen” parecen similares, os dous teñen relatos breves intercalados cunha pequena narración fragmentada “A tolemia é un sombreiro” en Males de cabeza e “hoax” en “Ninguen”.\nO que non me gustara nada fora a portada de Males de cabeza, podería poñerlle o calificativo de peor portada dun libro; en cambio a portada de “Ninguen” de entrada gústame, non sei en relación ao libro pois aínda estou no inicio, sempre me pareceron suxerentes ese tipo de tubos (non coincido con Laura que xa comentou noutro sitio deste blogue que non lle gustou).\n06/01/2012 ás 20:08\na fran alonso eu coñecino na universidade. é dunha xeracion maior ca min e na facultade xa era o escritor máis prometedor chegando a gañar pequenos premios de relatos. A min sempre me gustou moito o relato, xénero que considero o máis difícil pola sua precisión e fondura psicolóxica. para que un relato funcione é importante que sexa sincrético; en caso contrario sería un ripio, é dicir, un croio. Coincido con Laura en que unha portada tan futurista (a min lémbrame os tonechos en plan farenheit 451) é horrorosa. terei que progresar na lectura para ver se lle fai méritos ou non. polo demais, penso estruturar os meus comentarios individualizando cada relato, deixando os hoaxes (manda truco, que oxidado estou, que xa non lembraba que era un hoax) para comentalos todos xuntos. tamen, co permiso de todos vós, mandareille un convite a fran alonso para que comente algo no blog, ou polo menos nos siga.\n08/01/2012 ás 17:15\nA portada futurista, dis?\nNon me parece. En todo o caso paréceme unha estética feísima, se é futurista, é dun futurismo dos anos 60. Ese casco, qué pinta a rapaza con casco? E a referencia a facebook? e peor aínda, esa cadeniña que leva a rapaza na cadeira… a min non me parece que ese atuendo sexa moi deste século…


Como elixir unha bicicleta de carga adecuada-Novidades e eventos-Transport Delight (Changzhou) Ebike Co., LTD\nSolucións de carga electrónica\nServizos despois da venda\nInicio>Novidades e eventos\nComo escoller unha bicicleta de carga adecuada\nTempo: 2021-03-23 Golpea : 20\nNon se sabe que as bicicletas transportan cousas pesadas, pero si as das cargas. Se queres levar aos teus fillos do punto A ao punto B, pero non podes poñelos na bicicleta normal, hai moitas opcións para axudarche. Para conseguir mercadorías dun lugar a outro, definitivamente paga a pena considerar unha bicicleta de carga.\nHai varios tipos diferentes de cargobike. En xeral, hai unha cola longa, un triciclo, outros tipos de triciclos e un "monovolume". Todos teñen mercados diferentes e varían de prezo. Moitas bicicletas agora pódense equipar cunha opción de asistencia eléctrica que serás. fácil de conducir para as túas compras semanais.\nTamén pode ser aconsellable escoller un modelo que inclúa todos os vehículos utilitarios verdadeiramente funcionais: marco traseiro, gardabarros, cadea de cadea, toldo, etc. A súa furgoneta vai ser dura, así que escolla unha peza de boa calidade. e os freos deben estar ben protexidos destes factores e o cadro baixo facilitará o embarque e o desembarco cando se cargue.\nPero primeiro debes determinar o que levas: un bebé moi pequeno, nenos pequenos? Nenos maiores? Outro adulto? Ou a carga? Que tipo de mercancía? Entón, canto tempo leva a túa viaxe? ¿É esencial o tempo? ¿Queres manter a velocidade e a manobrabilidade, ou queres un triciclo con máis capacidade pero quizais un pouco máis lento?\nÉ moi importante pensar onde o poñerás e ter unha boa idea do teu orzamento máximo e lembrar de ter en conta o custo de accesorios como marquesiña, asentos para nenos e peches de alta calidade.\nO mellor consello é probar algúns tipos, ver como se senten con vostede e ver canta capacidade teñen. Comprobe os límites de peso, incluído o pasaxeiro e o vehículo, e a carga. Se ten un amigo ou veciño que o teña, iso ideal: proba a súa e pregúntalles sobre a súa experiencia. Busca cousas que che faciliten a vida, como un marco de pisos baixos, soportes integrados e accesorios ben deseñados que se adapten ás túas necesidades.\nDescubrirás que, independentemente da furgoneta que escollas, mellorará a túa vida.\nPREV: Por que escoller a bicicleta de carga OTKARGO electrice\nPRÓXIMO: De confianza-orixinal\n© 2020 Transport Delight (Changzhou) Ebike Co., LTD Todos os dereitos reservados.\nDirección: sala 601, no 333, estrada Hanjiang, distrito de Xinbei, Changzhou, provincia de Jiangsu, 213000, China\nTeléfono: + 86-0519-85182790\nCorreo: [protexido por correo electrónico]


preguntas frecuentes velashape – Centro De Estética María Reino\npreguntas frecuentes velashape\nQue é o VelaShape?\nVelaShape é un tratamento de beleza non invasivo que Centro de Estética María ofréceche para remodelar, moldear e adelgazar o corpo mellorando a celulite e reducindo o contorno en tan só 4 – 6 sesións de tratamento.\nVelaShape proporciona resultados drásticos sen tempo de repouso nin malestar significativo. O secreto que esconde VelaShape é que se trata do primeiro e único dispositivo que combina a tecnoloxía elos coa manipulación do tecido e mellora a absorción para reducir o volume e o aspecto do tecido adiposo.\nComo se aplica o tratamento?\nAplícanse catro modalidades de tratamento nun:\nLuz Infravermella (IR) que quenta o tecido a unha profundidade de ata 5 mm.\nRadiofrecuencia bipolar ( RF) que quenta o tecido a unha profundidade de entre 2 e 20 mm.\nMecanismo sen carga + masaxe que permite dirixir precisamente a enerxía ao tecido.\nCantos centímetros podo reducir o contorno?\nOs estudos clínicos indican que as persoas pacientes experimentan unha redución media de 2,5 centímetros tras o tratamento. Unha investigación recente sinala que as pacientes de posparto mostran un 97% de satisfacción.\nÉ un tratamento seguro?\nO tratamento é seguro e eficaz para todo tipo de peles e tonalidades. Non se detectaron efectos nocivos para a saúde a curto ou longo prazo. Está aprobado pola FDA de EEUU.\nA maioría das persoas pacientes opinan que o tratamento VelaShape é cómodo, comparable a unha masaxe de efecto calor aplicada aos tecidos profundos. O tratamento foi deseñado para axustarse á sensibilidade e ao nivel de comodidade do paciente. É habitual sentir unha sensación de calor durante unhas horas tras a aplicación do tratamento. Así mesmo, é posible que a pel permaneza arroibada durante varias horas.


A Deputación da Coruña acolleu o último pleno do actual mandato - ✅ El Diario de Arteixo | Noticias y Entrevistas de actualidad\nA Deputación da Coruña acollleu o 26 de Xuño de 2019 o último pleno do actual mandato, unha sesión de trámite para a aprobación das actas que serviu tamén como despedida da corporación. A sesión incluiu unha lembranza da deputada Ánxela Franco, falecida o pasado 2 de xuño.\nO presidente en funcións, Valentín González Formoso, agredeceu “a conxunción de traballo e compromiso” tanto dos traballadores e traballadoras da Deputación coma dos políticos “que fai desta unha institución eficiente ao servizo da cidadanía”.\n“Esta corporación foi o que a xente quixo que fora”, afrmou González Formoso, que destacou que, a pesar “das posicións políticas moi diferentes tivemos a capacidade de pór por enriba de todo os intereses xerais da provincia”:\n“Escasean os foros políticos neste país onde o entendemento sexa o motor da institución, e neste caso na Deputación non fallamos a ese compromiso, que debemos seguir aboando porque deixa moi bós froitos”, afirmou.\nUn ramo de flores no seu escano e un minuto de silencio lembraron neste último pleno da corporación á deputada Ánxela Franco, falecida o pasado día 2 de xuño. Tanto o presidente da Deputación, Valentín González Formoso como a vicepresidenta, Goretti Sanmartín Rei, interviron no pleno para destacar a honestidade, valentía e compromiso de Ánxela Franco.\nGonzález Formoso destacou da deputada que dirixiu a área de Benestar Social, Educación e Igualdade, a súa «defensa do interese xeral, honestidade consigo mesma e a sociedade» e definiuna como unha «persoa sinceira, que nunca deixou de dicir o que pensaba, un orgullo tela como compañeira e amiga». Pola súa parte, Goretti Sanmartín, mostrou a tristeza pola ausencia dunha muller que retratou como «temperamental, profundamente emocional, comprometida, inmensamente traballadora, capaz de empatizar con quen se achegaba a ela e tamén de mostrar o seu xenio cando era necesario». Afirmou\nXVIII día do deporte na rúa


O PP rexeita a nosa proposta de pacto coas organizacións sindicais polo emprego e os servizos públicos - PSdeG-PSOE\nInicio Actualidade O PP rexeita a nosa proposta de pacto coas organizacións sindicais polo emprego e os servizos públicos\n21.02.2017 Mercedes Cernadas dialogo social, Emprego, Juan Díaz Villoslada, pacto, Sindicatos 0\nO portavoz de administración autonómica e función pública do grupo socialista, Juan Díaz Villoslada, presentou un decálogo de medidas, rexeitadas polo grupo do PP, para que a Xunta “retome o diálogo social e a negociación colectiva” no sector público autonómico e acade un pacto polo emprego e a calidade dos servizos públicos para o período 2017-2020 coas organizacións sindicais. “É mellor un calendario de negociación que un de mobilizacións”, afirmou.\nA proposta do socialista rexeitada cos votos do PP solicitaba o “compromiso firme” da Xunta para “establecer na maior brevidade un calendario de traballo cos sindicatos” para a mesa xeral de negociación e as correspondentes mesas sectoriais de empregados públicos coa fin de acadar acordos en dez puntos principais. Así, Villoslada apuntou a necesidade dun plan de oferta de emprego público para o período 2017-2020 “que permita recuperar as taxas de emprego estable perdido” entre 2009 e 2016, “impulsando as medidas precisas para a supresión da taxa de reposición de efectivos”. Lembrou que segundo datos da EPA, un de cada catro traballadores públicos en Galicia é temporal.\nO socialista solicitou un calendario “previsible” para a consolidación de emprego temporal, funcionarización e promoción interna “que permita estabilizar o emprego público” e impulsar a suspendida carreira profesional de moitos colectivos, e reforzar os programas formativos da Escola Galega de Administración Pública para a identificación e reforzo de itinerarios profesionais, formación en competencias e apoio á promoción interna.\nOutros dos obxectivos desta negociación colectiva é a derrogación da lei da Xunta de 2012 para levantar a suspensión de dereitos en temas como as libranzas e descansos, suprimir a penalización económica nas situacións de incapacidade temporal ou recuperar progresivamente as retribucións suspendidas e os plans de accións social minorados, cuns recortes “sen parangón no resto das administracións públicas en España”. Tamén establecer un mecanismo de convocatoria permanente de concursos de provisión de vacantes que evite a proliferación das comisións de servizo e dea “estabilidade” aos cadros de persoal, así como “unha nova estratexia de igualdade no emprego público” para o actual mandato.\nObservatorio permanente por lei\nPor outra banda, Villoslada chamou a establecer por lei “un observatorio permanente para a avaliación da calidade dos servizos públicos” que ademais da presenza dos órganos responsables da Administración autonómica conte coa participación das organizacións de usuarios e consumidores, dos sindicatos e de expertos. Villoslada lembrou o nulo diálogo da Xunta coas organizacións sindicais na actualidade, con exemplos como os Orzamentos e a reforma “unilateral e fraudulenta” da lei de emprego público a través da lei de Acompañamento, con “máis de 4.000 empregados públicos en ascuas”.\nArtigo anterior\tReclamámoslle á Xunta que cumpra co pacto local galego Artigo seguinte\tA Xunta debe preservar as centrais do Xallas e Grande, seguro de vida para a Costa da morte


» Crónica » Xosé Ramón Veiga achéganos á Mariña do século XIXCronica3.com A Mariña - costa de Lugo - información da Mariña lucense\nXosé Ramón Veiga achéganos á Mariña do século XIX\nFoz 1-8-17. O Mércores 2 de Agosto ás 20:30 h na Casa da Cultura “Poeta Manuel María” de Foz, celebrase a terceira das conferencias Xornadas de Historia Local, organizadas pola Asociación A Pomba do Arco, cunha palestra titulada “Mariñáns nas cortes do século XIX” que correrá a cargo do historiador Xosé Ramón Veiga Alonso.\nO relatorio de Xosé Ramón Veiga Alonso ven a ser un percorrido pola historia social e política da Mariña no século XIX, con especial referencia a aqueles mariñaos que destacaron nas cortes e de xeito moi particular nas Cortes de Cádiz. Segundo Veiga Alonso “hai que destacar nas Cortes de Cádiz a participación dos dous deputados da provincia de Mondoñedo, isto é de Abadín Guerra e de Manuel Freire Castrillón, significándose este último por ser o grande voceiro das posicións absolutistas nos debates que deron orixe a elaboración da coñecida como Constitución de Cádiz. Unha vez renovadas ás Cortes de Cádiz por voltas de 1813, destaca tamén outro deputado pola provincia de Mondoñedo, Mariño de Illade, curiosamente o único entre os deputados do antigo Reino de Galiza que defendeu neste acaso as posicións dos liberais”.\nAo tempo Veiga referirase a “algunhas das personalidades mariñáns que destacaron naqueles primeiros momentos do parlamentarismo do século XIX como o primeiro Conde de Fontao, Xosé María Moscoso, ou o viveirense Nicomedes Pastor Díaz, un dos poucos deputados de orixe popular e recoñecido intelectual que nos deixou unha importante obra ensaística e literaria, sendo un dos iniciadores da escrita en galego. Veiga continúa afirmando que “temos que por en valor a figura do deputado por Ribadeo e Mondoñedo Mariano Cancio Villamil, nado en Oviedo pero vencellado á Mariña, intendente xeral da Illa de Cuba, autor dos máis importantes traballos de investigación sobre a Illa no século XIX e destacado facendista”. A palestra de Veiga Alonso xirará arredor do século XIX período sobre o que historiador focego e profesor da USC é un dos máis destacados coñecedores en Galiza, como indican algunhas das súas publicacións, destacando a súa tese de doutoramento “O conde de Pallares e o seu tempo, 1828 – 1908. Política, ferrocarrís e agrarismo en Galiza”.\nAs xornadas fecharanse finalmente o xoves 3 de agosto ás 20:30 cun palestra de André Pena Graña no salón de actos da Casa da Cultura “Poeta Manuel María” de Foz. Pena Graña arqueólogo e historiador é un dos investigadores máis recoñecidos e tamén máis polémicos sobre a Idade Antiga e Alta Idade Media Galega, períodos aos que ten dedicado numerosas publicacións e sobre os que ten disertado tanto en Galiza como en Europa. O relatorio de Pena Graña xirará arredor das poboacións de orixe británica que se asentaron no norte galego entre o século V e VI, cuxa figura máis coñecida foi o Bispo Mailoc, fundando diversas comunidades e mosteiros, entre os que destacaba o “Mosteiro Maximun” que a grande maioría da historiografía galega sitúa no actual san Martiño de Mondoñedo, até o punto de que a actual basílica se construíu sobre ese templo anterior.


A XXXIII convocatoria dos premios Prismas Casa das Ciencias finaliza este sábado, 14 de novembro, cunha cerimonia de entrega dos Prismas de Bronce na que participarán todos os protagonistas aínda que, nesta ocasión, de maneira non presencial.\nEsta trixésima terceira edición dos Prismas desenvolveuse nun momento no que cobra maior relevancia a importancia da ciencia na nosa sociedade, como unha ferramenta imprescindible para entender e actuar fronte a riscos como os virus procedentes doutras especies ou o cambio climático. Xornalistas, documentalistas e divulgadores son necesarios para contribuír a que a ciencia máis relevante chegue de forma accesible a toda a cidadanía. Este certame, promovido polo Concello da Coruña a través dos Museos Científicos, busca precisamente ese obxectivo, potenciar a difusión da cultura científica, e apoiar a todos os profesionais que traballan neste campo.\nOs traballos gañadores desta convocatoria presentan temas científicos moi variados, como a química nas nosas actividades diarias, as formas de vida en condicións extremas, a extinción de especies ou como funcionan os bosques baixo o chan. Pero tamén ofrecen perspectivas novas e diversas, como a de contar historias combinando ciencia e literatura, a de dar un papel protagonista na divulgación da ciencia a persoas con discapacidade intelectual, ou dar unha visión crítica sobre a enorme cantidade de información científica que recibimos a diario, non sempre veraz, en especial nestes tempos de pandemia.\nCadro de honra 2020\nMellor novo medio: Maldita ciencia. Unha web que proporciona información responsable, rigorosa e áxil sobre temas científicos da máxima actualidade.\nMellor libro editado: Ciencia sen ficción, de Jesús Méndez, Pere Estupinyá, Javier Salas, Sergio C. Fanjul, Belén Gopegui, editado por Debate. Un libro que abre fronteiras para narrar historias de ciencia con artes literarias e facer literatura marcada pola ciencia sen necesidade de inventar outros mundos.\nMellor texto inédito: Expedición ao volcán de sal, de Silbia López de Lacalle. Unha obra que une as perspectivas da xeoloxía e a arte para narrar unha expedición ao volcán Dallol, que alberga un sistema hidrotermal único.\nMellor artigo xornalístico: A vida secreta das árbores, de Laura González de Rivera, publicado por Muy Interesante. Un artigo que descobre unha perspectiva sorprendente do mundo vexetal, convidando a pensar no bosque como un grande organismo interconectado.\nMellor traballo en vídeo: Des-Extinción, de Alfonso Par, para Turkana Films e emitido en TVE, un documental sobre a posibilidade de recuperar especies extinguidas.\nMellor traballo en radio: A marabillosa química das cousas cotiás, de Antonio Rivera, emitido en A ciencia cierta, de CV Radio. Un programa sobre como a química está presente en moitas das nosas actividades cotiás.\nMellor proxecto singular: PDICiencia, de Diego Ortega Alonso e a Asociación de Familiares e Amigos de Persoas con Discapacidade Intelectual. Unha iniciativa que aposta radicalmente pola diversidade e a inclusión, dándolles un papel protagonista ás persoas con discapacidade intelectual.\nAdemais, de maneira excepcional, o xurado decidiu deixar deserto o Prisma Especial do Xurado, tendo en conta que non é posible premiar a Francisco Javier Novelle Secades por falecer despois da presentación da súa candidatura. O xurado destacou "o seu traballo na promoción da cultura científica desde unha asociación de carácter cívico, e en particular a organización durante 25 anos do Día da Ciencia na Rúa e a súa contribución como valioso e pioneiro referente, ao desenvolvemento das feiras científicas escolares en España".\nNa modalidade de libro editado: Orgas(mitos), de Laura Morán Fernández, editado por Next Door Publishers.\nNa modalidade de proxecto singular: Estrela Rosalía, da Agrupación Astronómica Coruñesa Io.\nPresidenta: Pilar Perla Mateo, coordinadora do suplemento Terceiro Milenio de Heraldo de Aragón e das Xornadas de Divulgación Innovadora D+i.\nLucas Sánchez Sampedro (director de Scienseed)\nLaura Chaparro Domínguez (xornalista científica)\nSusana Ladra González (profesora da UDC)\nJoana Cristina Silva Magalhaes (investigadora do INIBIC e comunicadora científica)\nDavid Ballesteros Álvarez (divulgador científico, responsable creativo en Ceo Aberto SL)\nMarcos Pérez Maldonado, xefe de servizo dos Museos Científicos Coruñeses, actuou como secretario.


Feijóo considera incrible que a empresa que explota a AP-9 'provoque os atascos' | Creando Tu Provincia\nFeijóo considera incrible que a empresa que explota a AP-9 ‘provoque os atascos’.\nO presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, mostrouse sorprendido polo feito de que Audasa, a compañía que explota a AP-9, sexa responsable directa das colas estivais, xa que «nos sorprende que a empresa» provoque os atascos «ao habilitar escasas cabinas de peaxe».\nUnha situación, manifestou na comparecencia posterior á reunión semanal do Consello, que se agrava nas xornadas en que se sabe de antemán que a demanda aumenta, sobre todo a horas concretas, e isto é algo «que non podemos aceptar» nin como goberno nin tampouco como cidadáns.\nAsí, lembrou que os servizos de Consumo da Xunta están a disposición de todos para tramitar «calquera denuncia» e dixo que a AP-9 é, entre estas infraestruturas, unha «das máis caras de España» e isto require un servizo de acordo ás condicións que esixe un pagamento que, en todo o caso, entende aínda como excesivo.\nE o que ocorre é que «de cando en vez esas condicións non se producen» nesta autoestrada que depende do Ministerio de Fomento e todos «comprendemos que pode haber retencións de tránsito, mais o que non entendemos é que se produzan pola propia actitude da empresa que as ten que solucionar».\nNúñez Feijóo aproveitou para lembrar que o Goberno galego defende unha política de peaxes homoxénea no conxunto do Estado.\nEtiquetas: empresa que explota a AP-9Feijóoincribleprovoque os atascos\npor Redacción CTP · Published 3 agosto, 2014 · Last modified 23 agosto, 2014\nSiguiente historia Ampliadas axudas para prevención e defensa contra incendios en montes veciñais\nHistoria previa Tres detidos por se lanzaren cadeiras, mesas e botellas nunha pelexa en Vigo


Novo proxecto de música tradicional contemporánea: Talabarte\n(ultima actualizaciï¿½n: 16 / 6 / 11 )\nTalabarte: Os tres instrumentos empastan ben e soan moi a madeira\n–¿Como xurdiu a idea de facer este grupo?\n–Non é o grupo principal de ningún de nós, que estamos metidos tamén noutros proxectos. Comezamos ao redor do ano 2004 e nese momento eramos un dúo de violín e acordeón diatónico que tiñamos a intención de tocar repertorio galego con sonoridades europeas. Agora que tes acceso practicamente a calquera música do mundo resulta inevitable ter certas influencias sonoras. Nun momento determinado uniuse á banda a percusión e levamos tres anos tocando por diversos lugares de Galicia.\n–A formación de trío é a mellor para o que vostedes pretenden realizar musicalmente?\n–Son tres instrumentos que empastan ben e soan moi a madeira. Cremos que é unha formación moi redonda e estable en canto a sonoridade. Ás veces xérase un efecto case de música de cámara pola presenza do contrabaixo. Estamos cómodos como trío, aínda que temos falado que se nalgún momento actuamos nun festival de verán en escenario grande quizais poidamos engadir a un percusionista.\n–En Galicia houbo poucos achegamentos entre o folk e o jazz e o seu grupo aporta toques jazzísticos no seu traballo.\n–En Europa existen formacións destas características, mais é verdade que aquí non se fixera algo así. A nivel tímbrico soa diferente e iso é bo para o panorama musical galego, xa que aporta frescura. O que facemos parte das linguaxes musicais na que nos movemos e está claro que Kin García provén do jazz e iso ten que notarse nalgún momento no resultado artístico, e os outros compoñentes aínda que nos movimos dentro do folk sempre fixemos unha chiscadela a outros estilos na nosa andaina. O noso concepto musical xoga coa fusión de diversos elementos e dámoslle relevancia ao tema da improvisación.\n–Con esta formación os instrumentos teñen plena liberdade para expresarse e, por momentos, o repertorio elixido resulta esixente para vostedes como instrumentistas.\n–Deixamos que os instrumentos digan o que teñen que dicir. Existen momentos na obra de maior excitación musical e outros nos que estamos máis recollidos. É verdade que existen partes do repertorio esixentes, con harmonías bastante atrevidas, e cómpre estar preparados para afrontalo porque ten momentos complicados para tocar. Debemos pensar que só somos tres músicos para levar todo o peso musical do proxecto.\n–Botan man de bastantes pezas tradicionais. Como traballaron con elas para efectuar os arranxos?\n–Algúns temas elixidos no repertorio xa os tocáramos noutras formacións, son moi coñecidos e quixemos aportarlle a nosa visión. É positivo que existan diferentes versións dun tema tradicional, algo que semella teñamos medo de realizar en Galicia e que noutros países fan con naturalidade. Nestas pezas comezamos a tocar violín e acordeón como punto de partida e logo imos harmonizando. O tratamento vai na procura dunha sonoridade diferente e arriscamos coas harmonías e ritmicamente. Por exemplo, Sara soa case como un tango mais conserva a esencia, xa que son pezas perfectamente identificables aínda que as levemos a outros territorios. Pasámolo moi ben cando ensaiamos, xa que adoitamos estar un día enteiro no campo e facemos as cousas con calma e sen estrés mentres disfrutamos da natureza.\n–Chama a atención a presenza de dúas pezas do acordeonista francés Bruno Le Tron. A que é debido?\n–Tróuxoas Pedro, que está moi ao tanto do que se fai no eido do acordeón diatónico europeo. É un músico de referencia dentro dese mundiño, pero foi realmente casual que nos gustasen tanto esas dúas pezas e aparezan no álbum.\n–Logo queda unha parte importante da obra coas catro pezas de composición que aportan. Vese aí máis reflectida a personalidade de Talabarte?\n–Un tema propio sempre aporta algo persoal ao conxunto. A tendenza acostuma ser comezar arranxando temas tradicionais, e co paso do tempo ir aportando pezas propias é algo que vai xurdindo. Pero ás veces retomas novamente a tradición porque ese material está sempre presente na túa cabeza e pode xurdir a posibilidade de darlle unha volta. Xa temos temas novos para poder tocar nos concertos. No futuro vainos apetecer meter máis temas propios. Cremos que esas pezas manteñen en todo momento a sonoridade da banda.


BLOGUESQUÍO: September 2012\nCo novo curso, comeza de novo o traballo, o aprender cousas novas e recordar todas as que xa sabemos.\nO noso primeiro Proxecto para este curso vai ser "Os Xogos Olímpicos".\nXa coñecemos moitas cousas sobre o tema (deixeivos algo de información durante o verán), pero seguro que hai moitas outras que nos gustaría coñecer.\nTodo o colexio investigará sobre este tema : os deportes, a historia, os países...\nA ver que descubrimos...!\nBenvidas e Benvidos ao novo curso\nOla, queridas nenas e queridos nenos:\nAquí estou de novo ¿Como estades? ¿Qué tal as vacacións? ¿Que tal ese verán lector?\nEu acabo de chegar . Aínda nen desfixen as maletas... A que vos dedicastes vós todo o verán? Eu lin un montón de libros e estiven moi ocupado, coma sempre, viaxando e buscando máis novidades para traer á nosa Biblio.\nPreparádevos, que veño cargado de ideas!!\nA partir de hoxe xa podedes vir a biblioteca cando queirades.\nÉ moi importante que recordedes as normas, para que ninguén esqueza que a Biblio é de todos e de todas, e polo tanto debemos axudar no seu coidado para que continue sendo o noso lugar de encontro.Espérovos!\nAínda que non me vexades, eu estarei pendente de que non vos falte nada e de atender as vosas suxestións.\nTamén espero que teñades un bo comezo da “HORA DE LER”.\nAnímovos a que disfrutedes dese tempiño, e aproveitedes para emprender unha nova lectura que vos apeteza.\nO ano pasado fixéstelo moi ben e os resultados foron estupendos.\nCantos libros lemos ao longo o curso!!\nE agora, antes de preparar a mochila, mirádevos ao espello e comprobade se estades completiños, ou se vos falta algunha das partes que debe ter calquera lector....\nEtiquetas: benvidos, Efrén escribe\nO Superfamoso... TADEO JONES\nPor fin podemos disfrutar da última película de animación española!\nDespois de 4 anos de traballo, "As aventuras de Tadeo Jones", personaxe creado por Enrique Gato, acaba de estrearse nos cines.\nÉ unha película de aventuras, donde o humor xoga un papel moi importante.Os personaxes principais son : Tadeo, Sara, Fredy, Jeff, Belzoni...\nTadeo é o aventureiro que todos levamos dentro. E Sara é valente, intrépida e, sobre todo, intelixente.\nAdiviñade quen lles deu a voz a estes personaxes : pois entre outros José Mota e Michelle Jenner.\nTadeo é unha mistura de todos os aventureiros da historia do cine : Indiana Jones, Allan Quatermain ...\nTodo comezou cunha curtametraxe, que, para sorpresa dos seus creadores , gañou un feixe de premios.\nAqui vos presento... O NACEMENTO DE TADEO JONES\nE, se queredes saber máis, visitade o sitio web oficial da película. Hai trailers da película, xogos...\nPicade na imaxe:


Vieiros: Galiza Hoxe - O Xacobeo coróase en Madrid como o mellor equipo da Vuelta\nMOSQUERA REMATA 5º DA CLASIFICACIÓN XERAL\nO Xacobeo coróase en Madrid como o mellor equipo da Vuelta\nO equipo que dirixe Álvaro Pino gañou a clasificación por equipos e sumou a súa segunda vitoria de etapa na rolda grazas a Gustavo Veloso.\nPablo García Martínez - 19:40 20/09/2009\nTags: Ezequiel Montero Vuelta Xacobeo\nA 64ª edición da Vuelta rematou co Xacobeo gañando a clasificación por equipos e Alejandro Valverde facendo o propio nunha clasificación xeral en que Ezequiel Mosquera finalizou quinto. Foron tres semanas nas que o cadro de Álvaro Pino foi duramente castigado polas caídas, mais aínda así fixo un bo papel, e acadou a súa segunda vitoria de etapa ao ser Gustavo César Veloso o primeiro en cruzar a meta na etapa que rematou no alto de Xorret de Catí.\nA carreira comezou mal para un Xacobeo que chegaba con Mosquera disposto a loitar polas primeiras posicións da xeral, despois de rematar quinto na edición de 2007 e cuarto en 2008. Pero o de Teo viuse implicado nunha caída masiva acontecida durante a cuarta etapa sufrindo danos no nocello que non lle impediron continuar na estrada malia a forte inflamación da articulación. En sucesivas tiradas Gonzalo Rabuñal sufriría un corte que precisou once puntos de sutura, Serafín Martínez tamén foi ao chan sen consecuencias e o propio Mosquera volveu caer levando un golpe na cabeza que, segundo el mesmo confesou, case lle obriga a deixar a carreira.\nGran papel do grupo\nA Vuelta 2009 remata co Xacobeo ofrecendo unha imaxe de solidez que demostra o feito de que Gustavo César Veloso (cuarto) e David Herrero (oitavo) conseguiran entrar dentro dos 10 primeiros da clasificación xeral na última contrarreloxo. Esta foi unha constante durante toda a carreira na que o Xacobeo estivo moi activo pero falto de sorte e isto pódese apreciar se reparamos en que, alén da vitoria de Veloso, os corredores do equipo de Álvaro Pino remataron 12 veces as etapas entre os 10 primeiros clasificados, con tres segundas posicións acadadas por David García, Mosquera e Herrero.\nEn conclusión, o equipo galego de ciclismo profesional pecha a súa terceira tempada subindo un novo chanzo no seu proceso de evolución existencial, virándose de costas a unha sorte que lle quixo ser esquiva. A Vuelta serve para exemplificar o acontecido durante un ano en que, por poñer un defecto ao decorrer do conxunto, faltou que os máis novos foran aumentando o seu protagonismo mais vendo que os veteranos van como disparos semella que aínda van ter tempo para ir medrando dentro do grupo.\nA fortuna non estivo durante esta volta do lado de Mosquera, pero o bravo ciclista de Teo dou a batalla igualmente\nO Xacobeo subiuse ao podio de Madrid como o mellor equipo da Vuelta\nMoitos aficionados galegos acompañaron o Xacobeo na última etapa


CONCURSO DE CARTEIS DE ENTROIDO 2013\nMartes, 08 Xaneiro 2013 15:17\nVenres, 28 Decembro 2012 14:37\nNADAL CULTURAL 2012\nXoves, 20 Decembro 2012 11:39\nLECER NADAL 2012\nMércores, 19 Decembro 2012 12:29\nO Concello de O Pino levará a cabo a partir do luns 24 de decembro o programa Lecer Nadal 2012, que se realizará no centro escolar CPI Camiño de Santiago situado na localidade de Arca-Pedrouzo.\nEste programa que estará dirixido a escolares de idades comprendidas entre 3 e 12 anos e forma parte dos programas de conciliación familiar do Concello que dirixe as súas actividades de forma especial a aquelas famílias que teñen dificultades para compaxinar a vida familiar e laboral. As actividades que se ofertarán irán desde obradoiros de creatividade, manualidades, actividades lúdicas ou xogos populares, tendo cabida no programa tanto as actividades deportivas co tendo cabida no programa tanto as actividades deportivas como as culturais.\nAs inscripciones poderán realizarse no Concello (teléfono 981 511002). Para máis información poderán consultar a web www.concellodeopino.com .\n(Os empadroados terán un desconto do 50% do prezo total)\n(24,26,27,28 e 31 de decembro do 2012 e 2, 3,4 e 7 de xaneiro do 2013)\nDIRIXIDO A NENOS E NENAS DE 3 A 12 ANOS CON OBRADOIROS LUDICOS E EDUCATIVOS\nActividades a desarrollar no Centro Escolar CPI Camiño de Santiago\n(desconto do 50% incluído)\nPREZO POR DÍA EMPADROADOS\nAlmorzo - Actividades - Xantar\nActividades - Xantar\nAlmorzo - Actividades\nAs inscricións realizaranse na casa do Concello en horario de 10:30 a 14:30 horas ou a través do teléfono de información 981 511 002\nPrazo de inscrición do 10 ó 20 de decembro\nMONOGRÁFICO DE GALLETAS DE NAVIDAD E CUPCAKES (29 DE DECEMBRO)\nVenres, 14 Decembro 2012 14:53\nVenres, 14 Decembro 2012 01:00\nMartes, 11 Decembro 2012 14:52\nAcción Contra a Violencia de Xénero - Exposición Gráfica\nMartes, 11 Decembro 2012 14:42


AulaTic: febrero 2012\nE VAI DE PINGÜÍNS ...\nCon cartulinas de distintas cores fixemos estes fermosos pingüíns. Gústanvos?\nA nós si. E xa que estabamos cos pingüíns, por que non xogar con eles?\n- Podemos crear unha canción e un baile:\n- Xogar no tobogán de xeo:\n- Armar o pingüín:\n- Ou xogar ao pingüín voador:\nPublicado por Ana Martinez en 11:23 34 comentarios:\nEtiquetas: CURSO 2011/12, MANUALIDADES, PINGÜINS, XOGOS\nCOMEZA "UN PROXECTO ENTRE TODOS"\nComo xa sabedes, desde o día 20 de febreiro está en marcha o noso proxecto de colaboración. Esta semana xa tivemos a primeira mensaxe de inicio de proxecto, publicado polo blog "LAS COSAS QUE APRENDO", e gustaríanos aclarar algunhas das cousas que temos que facer para que todos poidamos beneficiarnos deste proxecto colaborador:\n- Temos que facernos seguidores dos blogues colaboradores, así nos poderemos enterar fácilmente cando alguén publica unha entrada de axuda.\n- A partir de ahí, envíanse comentarios cos enlaces de axuda. Os comentarios téñense que publicar para poder evitar que se repitan enlaces enviados. Tamén se deben publicar para que todos os blogues colaboradores poidan aproveitar eses mesmos enlaces para outras ocasións.\n- Cada mes publicaremos unha lista actualizada dos blogs colaboradores (sempre e cando haxa blogues novos que queiran apuntarse ao grupo).\nSi tedes algunha dúbida ou calquer problema, ou simplemente queredes facer algunha suxerencia de funcionamento ou organización, podedes facelo contactando con calquera dos blogues organizadores:\nLA CLASE DE MIREN (Miren)\nMON INFANTIL (Mireia)\nMI GRIMORIO ESCOLAR (Fini)\nMI COLE AL DÍA (Noelia)\nEsperamos que esta aventura que tan boa acollida tivo por parte de todos vos sexa só o inicio dun gran "PROXECTO ENTRE TODOS"\nPublicado por Ana Martinez en 7:41 11 comentarios:\nEtiquetas: CURSO 2011/12, PROXECTO BLOGUES\nPASATEMPOS DE INVERNO\nImaxe de Philip Martin\nRematado o Entroido, seguimos a traballar o centro de interese do inverno. Ao longo destes días imos facer estas fichiñas coas que imos traballar a atención e a lectoescritura ademais de pasar un ratiño entretido. Déixovolas tamén en castelán por si alguén máis quere utilizalas:\nE para xogar na PDI ou no recuncho do ordenador, aquí tedes este divertido xogo onde despois de elexir un ou dous xogadores tedes que axudar á mascota a chegar á meta recollendo a maior cantidade de regalos posible. MOITO COIDADO COAS ROCHAS!!!!\nPublicado por Ana Martinez en 18:14 27 comentarios:\nEtiquetas: CURSO 2011/12, INVERNO\nO noso blog, xunto con dous blogs amigos: "CUENTOS DE TIHADA" (de Ana Gracia Jaureguiberry) e "CUADERNO DE COLORES" ( de Mª Pilar Argés) vimos de facer un FANTÁSTICO INTERCAMBIO CREATIVO. Cada unha de nós puxo unha das súas habilidades: así Ana Gracia aportou un dos seus preciosos contos, Pilar as súas estupendas ilustracións e eu... montei o video do conto e o libro LIM. O resultado: UN DIVERTÍDISIMO CONTO moi axeitado para estes días de frío, resfriados, gripes e demais. Aquí vos deixo o conto:\nE aquí o libro LIM:\nPublicado por Ana Martinez en 0:25 37 comentarios:\nEtiquetas: CURSO 2011/12, INTERCAMBIO CREATIVO, LIBROS LIM\nFESTA DO ENTROIDO NO COLE!!!!\nHoxe en todo o colexio celebrouse o ENTROIDO. Este ano decidimos ir das estacións do ano. A nós, tocounos o OUTONO. Así que pensando, pensando... decidimos ir de FROITOS DO OUTONO. Tiñamos que inventar unha canción para acompañar o disfraz asi que lembrei que a miña amiga Dolores, do blog AUDICIÓN E LINGUAXE, no outono inventou unha pequena poesía que falaba deles ,para traballar cos seus nenos, así que a collimos prestada e co ritmo de "EL PATIO DE MI CASA" así de guapos baixamos para o salón de actos:\n- AS MAZÁS ...\n- AS UVAS ...\n- AS CABAZAS ...\n- AS PERAS ...\ne a nosa compañeira Ruth que ía de ÁRBORE DE OUTONO porque fíxose un esguince de última hora nun xeonllo e na cadeira de rodas non podía levar o seu disfraz de pera.\nNo piso de abaixo agardábannos o resto das estacións. Aquí vos deixamos unhas fotiñas para vexades que guapos e guapas ían todos:\nAdemáis dos disfraces, estes días estivemos a facer caroutas e antifaces. Estas son as que adornan o noso corredor:\nMOI FELIZ ENTROIDO PARA TOD@S!\nPublicado por Ana Martinez en 23:15 35 comentarios:\nEtiquetas: CURSO 2011/12, ENTROIDO\nFELIZ DÍA DA AMIZADE!!!!\nFebreiro é considerado o mes da AMIZADE e do AMOR. Nós aproveitando que hoxe era o Día de San Valentín, celebramos na clase o Día da Amizade. Primeiro fixemos uns animais que atopamos no blog "BRUJITA DE LUX" utilizando siluetas de CORAZÓNS . Mirade que bonitiños nos quedaron:\nE despois para regalar aos noso mellor amigo ou amiga, fixemos estas SABOROSAS BOLBORETAS:\nE se falamos de amor, un conto moi axeitado e cunhas fermosas ilustracións é "CROCODILO NAMORADO" de Daniela Kulot. O noso amigo Carlos Mariño, do blog "O PE DO XIGANTE", fixo un libro lim fantástico sobre o conto:\nMOI FELIZ DÍA DA AMIZADE PARA TOD@S!!!!!\nPublicado por Ana Martinez en 16:32 33 comentarios:\nEtiquetas: CURSO 2011/12, DÍA DA AMIZADE, SAN VALENTÍN\nFICHAS PARA O ENTROIDO\nNo blog de Jessica, "QUE HACEMOS HOY EN EL COLE", atopei unhas fantásticas fichas para traballar o Entroido. Estaban en catalán así que despois de comunicarllo, fixen algún pequeno cambio, lles engadín unha portada e as traducín ao galego e ao castelán para traballar estes días na clase. E así foi como quedaron:\nNo blog de "INFANTIL CALVO SOTELO", tamén podedes atopar unhas fantásticas fichas para traballar o tema do Entroido. Non deixedes de visitalo.\nE para seguir divertíndonos no Entroido, Belén de CASA DE TOLOS, acaba de publicar no seu blog un chulísimo libro LIM sobre os disfraces de Kitty. Clicade na imaxe para acceder.\nPublicado por Ana Martinez en 7:45 26 comentarios:\nUN PROXECTO ENTRE TODOS: BLOGUES COLABORADORES\nHai máis ou menos quince días vos presentamos UN PROXECTO ENTRE TODOS, un proxecto de colaboración entre blogues amigos para a recopilación de materiais, recursos, etc... A verdade é que non podiamos pensar nin por asomo mentras estabamos a organizar esta aventura, que tantos blogues vos poderiaides sumar a este proxecto. Formamos un grupo de 51 blogues!!!!\nHoxe publicamos a lista de blogues que nos deixáchedes un comentario para formar parte deste grupo. é dicir a lista de blogs colaboradores. Pasamos así á 3ª e derradeira fase de organización:\n- Cada blogue participante, faise seguidor do resto de blogues colaboradores, deste xeito poderá enterarse cando alguén escribe unha entrada pedindo "axuda".\n- A colaboración é absolutamente voluntaria, e desinteresada, tanto para quen pon a entrada pedindo axuda como para quen colabora con ese blogue.\n- Este proxecto iníciase o 20 de FEBREIRO e a partir deste día xa podedes realizar algunha entrada utilizando o 2º selo do grupo. O mellor sería facelo de forma escalonada, non todos á vez.\n- Por favor, ter un pouco de paciencia ata que nos acostumemos todos ao funcionamento deste grupo.\nSó nos queda dar as grazas a todos pola acollida tan agradable e agarimosa a través de os vosos comentarios. Esperamos que isto só sexa o inicio dunha gran cantidade de PROXECTOS ENTRE TODOS.\nPublicado por Ana Martinez en 9:08 25 comentarios:\nMÁIS RECURSOS PARA O ENTROIDO\nEstes días andamos apuradísimos confeccionando os nosos disfraces para a festa do Entroido que celebraremos o vindeiro xoves 16. Así que para seguir traballando este centro de interés, ademais do taller de disfraces e do mural que estamos a facer, preparei este sinxelo libro LIM baseado no conto: "ENTROIDO" da editorial A Nosa Terra incluído na serie: "Os contos da rata Luísa" e escrito e ilustrado por MON DAPORTA, para traballar tao longo destes días, tanto no rincón do ordenador na clase como na PDI na aula de informática.\nPublicado por Ana Martinez en 0:05 30 comentarios:\nRECURSOS PARA O ENTROIDO (I)\nXa está a piques de chegar o Entroido e con el a troula, os disfraces, as bromas e comidas tan típicas destas datas como as riquísimas filloas, orellas, ... Para traballar este centro de interés o ano pasado preparamos un video e un libro LIM sobre o conto: "Entroido na Carballeira" en galego e en castelán e con el participamos no libro colaborativo sobre o Entroido elaborado por mestres e mestras de distintos colexios. Este ano tamén utilizaremos estes recursos ademais doutro libro lim que estou a piques de rematar. Aquí vos deixamos todo:\nO VIDEO en castelán:\nE en galego:\nO libro LIM nos dous idiomas:\nE o libro colaborativo feito entre varios mestres e mestras:\nPodedes atopar máis recursos para o entroido nestes dous blogues amigos:\n- "CUADERNO DE COLORES" (as orixes do Entroido e como facer unha carouta)\n- "ACTIVIDADES PARA EDUCACIÓN INFANTIL" (como facer sinxelos disfraces para o cole ou para casa)\nESPERO QUE VOS SEXA ÚTIL!!!!\nPublicado por Ana Martinez en 17:17 28 comentarios:\nUN PROXECTO ENTRE TODOS: 2ª fase\nHai uns días iniciamos a nosa aventura para formar un grupo de blogues que colaboren entre eles na procura de información e material complementario para a realización de proxectos, centros de interese, etc.\nEn primeiro lugar, temos que daros as grazas pola gran acollida que tivo a iniciativa. Sodes moitos os que nos enviáchedes as vosas mensaxes para participar neste grupo. ¡¡MOITAS GRAZAS E BENVIDOS!!\nEn segundo lugar e ante a rapidez de algúns de vos, queremos aclarar os seguintes pasos que imos a seguir. A finais desta semana publicaremos unha lista de todos os blogues que participan. Deste xeito, todos poderemos facernos seguidores dos blogues que formamos este grupo para poder ver cando algún de nos publica unha entrada de axuda.\nPedímosvos un pouquiño de paciencia ata que nos organicemos como grupo. Se alguén ten algunha dúbida que non teña reparos en preguntar e non vos olvidedes de poñer o selo de colaboración no blog.\nGraciñas de novo.\nPublicado por Ana Martinez en 8:30 10 comentarios:\nEtiquetas: CURSO 2011/12, GRUPO DE BLOGUES\nUN PROXECTO ENTRE TODOS: Colaboración entre blogues amigos\nMoitas das persoas que realizamos blogues de educación presentamos os proxectos que imos facendo e serven de punto de partida para outras persoas que tamén, nalgún momento van a realizar un proxecto sobre o mesmo tema. Pero non só presentamos proxectos, senón tamén debuxos, cancións, murais, videos,... que reforzan o traballo que realizamos.\nEste grupo de blogueras:\nMiren (La clase de Miren)\nNoelia (Mi cole al día)\nFini (Mi grimorio escolar)\nMireia (Món Infantil)\nOfrécelle, a quen lle interese, participar nun grupo de colaboración para a recopilación de material. Material que servirá de punto de partida para a realización de proxectos, unidades didácticas, centros de interese ,...\nPara iso propomos a utilización de dous selos:\n- PRIMEIRO SELO: Engádese ao blog (en forma de gadget) que indica que formas partes deste novo grupo.\n- SEGUNDO SELO: Cando imos a comezar un proxecto, realizamos unha entrada indicando o tema do proxecto e engadimos este selo. É un sinal de inicio da colaboración. A persoa que teña material, que poida aportar, pode facer un comentario nesta entrada enlazando direccións de interese. Deste xeito, nos facilitamos entre todos a búsqueda.\nSe queredes participar neste grupo só tedes que facer un comentario nesta entrada có nome do voso blog e levaros os dous selos. ¡¡ Tan sinxelo coma iso!! Dentro dun par de semanas realizaremos unha nova entrada cos integrantes do grupo.\nAnimádevos a facer "UN PROXECTO ENTRE TODOS"\nPublicado por Ana Martinez en 7:57 44 comentarios:\nUN PROXECTO ENTRE TODOS: Colaboración entre blogue...


Redacción | Mércores, 18 de Setembro de 2019, 16:49\nPolicía Local e bombeiros serán dous dos servizos que se van a "fortalecer" no futuro inmediato\nO Concello de Pontevedra completará o persoal dos distintos servizos. A concelleira de Persoal, Carme Fouces, explicou este mércores en rolda de prensa que iso representa unha directriz que trasladou o alcalde Miguel Anxo Fernández Lores no seu discurso de investidura, e que segue o Servizo de Persoal desde o verán para conseguir baixar a taxa de temporalidade ao 8%.\nCarmen Fouces, edil de Persoal do Concello de Pontevedra\nA concelleira nacionalista fixo balance na súa comparecencia das Ofertas de Emprego Público (OEP) que están vivas no Concello, así como a previsión para 2020.\nNa actualidade están en marcha procesos selectivos de persoal funcionario para cubrir as 38 prazas vacantes que corresponden á oferta de emprego público dos anos 2017, 2018 e 2019.\nDo total desta convocatoria, Fouces indicou que unha das partes que máis se vai a "fortalecer" é o persoal de Policía, que cubrirá practicamente todas as vacantes. Respecto diso, explicou que se trata dun corpo que consta de 125 efectivos e que quedarían media ducia de prazas pendentes por diversas casuísticas, como, por exemplo, por mobilidade horizontal.\nSegundo a lei galega, unha de catro prazas de policía que se convoquen deben ser para mobilidade entre concellos, polo que en moitos casos toman posesión no Concello de Pontevedra e volven marchar, sendo postos que quedan sen o titular e que non se poden cubrir por interinos porque tampouco o permite a lei.\nNo caso dos bombeiros, explicou que de 42 efectivos están cubertas 39 prazas, polo que quedan pendentes por cubrir unha de sarxento, unha vacante e unha próxima xubilación.\nCarme Fouces informou, ademais, que nas próximas semanas comezarase a negociar as 14 prazas previstas para o ano 2020 e que, por primeira vez, incluiranse prazas para persoas con discapacidade.\nA concelleira tamén sinalou que este esforzo por cubrir estes postos permitirán baixar a taxa de temporalidade ao 8%, que é o que se esixe por lei, cubrindo o maior número posible de prazas con funcionarios de carreira.\n"Non podemos aínda dar o dato ata que finalicen os procesos pero esperamos que para o principio do 2020 esteamos nesas cifras", asegurou Fouces. Como exemplo, citou que o Concello conta con 74 postos de administrativo, que é o dobre que hai 10 anos, dos cales para o ano que vén estarán cubertos practicamente o 100% con funcionarios de carreira.\nO goberno local espera ter os procesos selectivos resoltos a finais de outubro, "ou en novembro como moi tarde".