España muxe as pensións da nosa emigración\n23:54 Luns, 29 de Novembro de 2021\nNin información, nin período voluntario para regularizar a súa situación. Un requirimento para no prazo de dez días pagar os impostos desde o ano 2008, con sancións exemplarizantes\nOs grandes partidos do sistema adoitan en campaña electoral facer as súas habituais viaxes aos países nos que hai unha maior presenza da emigración galega. Eufemisticamente chámanlles residentes ausentes. Nesas ocasións éncheselles a boca con louvanzas do que representan para Galiza. Da relevancia que poden ter na proxección do noso tecido económico no exterior, dos seus esforzos por manter a nosa lingua e a nosa cultura.\nPorén toda esa consideración esquéceselles rematado o reconto electoral. Despois ninguén volve lembrar as promesas feitas nin os recoñecementos necesarios. Non se repara no que ten significado para a nosa nación tanta descapitalización humana. Ninguén lembra o regueiro de rupturas persoais, afectivas e sociais que hai detrás da vida de cada emigrante. O desarraigo da propia terra para se asentar, máis sen criar raíces, nunha allea. E finalmente, no mellor dos casos, a volta. Unha volta na que nada fica como o deixaches. Nin as persoas, nin as aldeas, nin as realidades sociais.\nTampouco nese momento, no do retorno, parece que os e as emigrantes merezan aquela atención de cando formaban parte do censo de residentes ausentes. Esvaéronse os millóns de remesas de divisas coas que forneceron as nosas caixas de aforro. Divisas que as políticas deseñadas en Madrid, e en función de intereses españois, foron expulsadas de Galiza, igual que os propios emigrantes, para xerar riqueza noutros lugares e noutros petos. A falta de soberanía, de capacidade para decidir sobre a nosa economía, sobre o destino dos nosos aforros leva séculos sangrándonos no humano e no económico.\nEsa mesma ausencia de soberanía que fai que agora teñamos que presenciar, tamén os e as emigrantes retornadas, como se regala a prezo de saldo o que fica desas caixas. Coa mesma pasividade e indolencia dos servidores/valedores galegos dos superiores intereses dese Estado que nos ningunea. Malia seren nosos, dos e das galegas os aforros, non parecen dispostos a permitirnos convertelas nun Banco Público Galego ao servizo da nosa economía e dos nosos sectores produtivos estratéxicos. Disque non é “moderno”.\nHoxe, cando as políticas de desmantelamento produtivo que nos deseñan e nos impoñen expulsan outra volta milleiros de mozos e mozas da nosa nación na procura do seu sustento e do seu futuro, o que nos quedaba por ver é a infame campaña de persecución aos e ás nosas emigrantes retornadas con pensións do estranxeiro.\nÉ infame que logo de que durante anos se lles informase na propia Axencia Tributaria de que non tiñan obriga de declarar as cantidades procedentes do exterior, agora lles apliquen con man de ferro a lei. A mesma man que con luva de seda aproba amnistías fiscais para defraudadores, para branquear os cartos procedentes dos paraísos fiscais.\nA mesma facenda española que no 2010 a través dunha notificación convidou amabelmente a quen tiña contas opacas na Suíza dándolles un prazo para a “regularización voluntaria”, sen expedientes nin sancións, agora trata de defraudadores, de intentar eludir as súas obrigas fiscais aos e ás traballadoras retornadas.\nNin información, nin período voluntario para regularizar a súa situación. Un requirimento para no prazo de dez días pagar os impostos desde o ano 2008, con sancións exemplarizantes e os correspondentes intereses a prezo de usura desde o ano 2008. Un prazo de dez días para facer desembolsos de miles de euros, cando en moitos casos as súas pensións superan escasamente os mil euros mensuais.\nUn trato inxusto e desigual. Impóñenlles unhas obrigas fiscais, ademais de descoñecidas até o momento, diferentes e máis severas que ás doutros contribuíntes pensionistas.\nUnha actuación desalmada da facenda española que se ceba especialmente, máis unha vez, con Galiza. Non por acaso o impacto económico e social desta medida é brutal no noso país, onde existen máis de 250.000 persoas nesta situación. Non por acaso o Sr. Montoro decidiu que esta “campaña” se desenvolva desde a súa delegación en Galiza. Como sempre esa España que, cun sistema de financiamento perverso, nos fai crer que somos pobres e que só grazas á súa solidariedade podemos sobrevivir, nos utiliza para chucharnos o sangue.\nTamén con esta actuación se pon de manifesto, unha vez máis, a urxencia de superarmos ese modelo inxusto no que uns recadan os nosos impostos e logo cunha liquidación feita a medida dun modelo ideolóxico que pretende perpetuar a nosa dependencia nos agasalla a esmola da súa solidariedade. A necesidade de contarmos cunha Axencia Tributaria propia, con capacidade de regular e recadar os nosos propios impostos. Unha Axencia Tributaria que deseñe un sistema tributario realmente xusto, equitativo, progresivo e redistributivo, en función das necesidades do pobo galego.\nXa nos deixou dito Castelao. “A nosa vaca ten o pesebre en Galiza e os tetos en Madrid. E o que non lle dá de comer a unha vaca non ten dereito a muxila.”\n0 comentarios | 3361 lecturas


Comezan en Outeiro de Rei os obradoiros de outono para maiores - TERRACHAXA\nA Asociación de familiares de enfermos de Alzheimer, en colaboración co concello de Outeiro de Rei, organiza uns obradoiros para as persoas maiores para a prevención e tratamento da soidade non desexada. Estes terán lugar os mércores en horario de 12:00 a 13:00 horas no salón de actos de casa de cultura ou no centro cultural de Outeiro de Rei.\nOs obradoiros serán sucesivamente de autocoidado, risoterapia, estimulación sensorial, automasaxe, relaxación e pilates terapéutico celebrándose dúa xornadas por cada temática.\nA data de inicio será o 22 de setembro co de autocoidado e se prolongarán ata decembro que finaliza o día 1 con pilates terapéutico.\nOs obradoiros serán en grupos reducidos entre 5 e 10 persoas e para anotarse nestas actividades poden chamar ao Concello de Outeiro de Rei nos teléfonos: 982 393 281 (Blanca) ou 982 393 408 (Cruz).


Os xubilados de hoxe, con independencia do importe da pensión e da vida laboral que tivemos para conseguila, penso que somos por unha banda afortunados se o comparamos co panorama que se abre para os rapaces, pero por outro témolo sombrío polo abuso ao que nos está sometendo a implantación da dixitalización.\nNa nosa época non nos faltaron oportunidades de traballo a partir dos 18 anos xa que nos colleu a etapa do desenvolvemento dos anos 60 e 70 do século XX. Hoxe, na era chamada dixital, o desemprego xuvenil é preocupante, non só nos que non se quixeron formar, pois posibilidades tiveron, senón dos que se esforzaron facendo uns estudios que lles permitise acceder ao mercado laboral ao que non dan chegado, e se o fan é emigrando ou en empregos que moitas veces nada teñen que ver coa súa especialización e con salarios inferiores aos 1.000 €.\nNon hai moito que se falaba dos mileuristas como os parias do mercado laboral, e agora que o salario mínimo estaba en 950 €, 31,66 € diarios, menos do que cobra por unha hora de traballo un taller ao que lle levamos o coche, e aínda así a patronal negouse a unha suba por debaixo dos 12 € mensuais que lle propoñía a ministra de Traballo, cando os sindicatos pedían 25 €. Ao final a cousa quedou en 15 €.\nE dicir, no mellor dos casos para o traballador a suba é de 50 céntimos diarios, menos do que damos de esmola a quen nos tende a man ou do que deixamos de propina cando imos tomar unha bebida. ¿Realmente alguén cree que os empresarios son tan miserentos que deixarán de contratar por este incremento que non dá para mercar unha barra de pan? ¿Alguén lles escoitou dicir que deixarán de facelo ou que recorreran ao despedimento debido ao aumento do prezo da enerxía?¿Non se lles pon a cara rubia aos “españoles de bien”, a eses patriotas e aos seus líderes que cualifican ao goberno de social-comunista por 50 céntimos de suba?\nTiña razón Monedero cando dixo que había que ser gilipollas para que os que cobraban 950 € votasen a Díaz Ayuso. Pois hainos.\nO futuro dos rapaces e das rapazas\nSe os que fixeron carreiras universitarias teñen enormes dificultades para atopar un emprego, que dicir dos que non se preocuparon de formarse. Para estes ten un chollo unha empresa multinacional de EE.UU dedicada ao comercio electrónico, cuxo propietario ten a sorte e o mérito de ser hoxe unha das primeiras fortunas do mundo. A través dunha reiterada publicidade na TV a empresa manda a mensaxe de que para traballar e prosperar nela non fai falla ter estudios. O argumento é máis ou menos o seguinte.\nUn rapaz que di que se chama Jose, polo que conta suponse que entrou na empresa con estudios primarios, porque tiña unha limitación, está casado e ten unha filla de 10 anos. Ignoramos a que se dedicaba antes e como é posible formar unha familia co paro que xerou a crise do 2009 e cos salarios que hai. Como quería “crecer” a empresa, preocupada pola formación dos seus traballadores, facilítalle facer o bacharelato, o que consigue en catro meses. Eu, que fun profesor de Secundaria non sei como se logra.\nAo protagonista do anuncio véselle moi satisfeito e solto pegando etiquetas a paquetes que pasan velozmente por unha cinta transportadora e actuando sobre a pantalla dun ordenador. A nena está moi orgullosa de que seu pai sexa “supervisor” e cóntallo aos seus amigos. Gustaríame escoitala canto teña 15 ou 20 anos e o señor Bezos substitúa ao seu pai por un robot.\nE agora os vellos e a dixitalización\nSe escuro é o panorama dos rapaces, non resulta moi alentador o que temos os vellos. As administracións e os bancos queren introducirnos a puro ovo na era dixital. Un día unha empregada dunha entidade bancaria que foi rescatada cos cartos de todos e vendida por 1 €, ofreceume a banca electrónica. Díxenlle que non. Insistiume porque me sería moi cómoda, non tería que facer cola. Entón fíxenlle ver que se todos o facíamos ela sobraba. Recoñeceuno, pero tiña que facer o que lle mandaban. Entón recomendeille que non puxera moito entusiasmo porque cando non lle conviñese botábana fóra. Os tempos son chegados. Cada vez pechan máis sucursais e despiden a miles de traballadores co consentimento dos gobernos.\nEu xa entrei polo aro e traballo para os bancos que cada vez lle poñen máis dificultades aos clientes. Un amigo que se nega a este abuso montou un cristo na oficina dun banco que só atende ao público ata as 11 horas. Cando chegou a hora límite o local estaba ateigado de clientes que levaban máis de media hora agardando, algún en cadeira de rodas. Unha empregada moi solemne dixo con toda naturalidade que que xa non atendían ata o día seguinte. O instigador dixo que non se marchaba sen que o atendesen. ¡E vaia se os atenderon!\nA tesoureira da asociación que presido estando de vacacións na Coruña, foi a unha sucursal dun banco que se atopa no Obelisco para facer unha transferencia porque na casa non tiña wifi. Puxéronlle todas as pegas do mundo, desde dicir que tiñan que chamar á sucursal onde temos a conta ata pedir a miña presenza cando a conta é indistinta. Non lla fixeron. Tivo que ir a un bar con rede para facela.\nPara quitar cartos ou ingresalos xa tes que facelo no caixeiro, pois limítanche a cantidade por ventanilla. Agora nos pobos pechan as sucursais, a Xunta dálles subvencións ao bancos para que poñan caixeiros e teñen a desfachatez de dicir que perden cartos. Cada vez se empregan máis as tarxetas de crédito, o novo negocio dos bancos. Aos rapaces xa os introduciron neste sistema perverso sen saber que van ser as súas vítimas. As administracións públicas van polo mesmo camiño. Coa pandemia estableceuse a cita previa para todo que lle hai que pedir a unha máquina, e as consultas médicas fanse xa por teléfono. En algún momento nos teremos que rebelar contra o sistema que nos impón este capitalismo salvaxe.


Sobran as razóns para loitar contra un protocolo da Consellaría que leva ao desamparo ao persoal dos centros educativos e ao alumnado - CIG Ensino\n27 Novembro 2021 23:39\nA CIG-Ensino considera fundamental a unidade de toda a comunidade educativa para facer fronte a un documento que nin garante o ensino presencial con seguridade nin se prepara para unha educación a distancia universal e con equidade.\nA CIG-Ensino demandou na Mesa Sectorial do pasado 16 de xullo a retirada do protocolo presentado e a adopción dun verdadeiro plan de actuación centrado na protección das persoas, tanto traballadoras e traballadores como alumnado, e na prestación dunha educación de calidade, que claramente queda en cuestión coa proposta da Consellaría. O sindicato, xunto coas demais organizacións con presenza na Mesa, abandonou a reunión e anunciou nunha rolda de prensa no día seguinte que, no caso de que non se tomen medidas para dar resposta ás xustas demandas do profesorado e do conxunto da comunidade educativa, tomará todas as medidas necesarias no comezo do curso escolar, xa que este non pode comezar coa “normalidade” que pretende a Xunta co seu protocolo impresentábel.\nTodo o documento parte dunha filosofía moi cara ao goberno do PP: a perspectiva economicista e ultraliberal de que a educación é un gasto, nunca un investimento, e a mensaxe que trasladan á sociedade é que unha crise sanitaria non vai mudar a súa política de restricións no ámbito educativo. Todo isto mentres non sabemos que vai facer o señor Feijóo cos fondos que destina o Ministerio ás comunidades autónomas, desprezados inicialmente e criticados despois.\nA Xunta comete unha imprudencia temeraria e pon en risco a nosa saúde.\nA proposta da Xunta claramente pode conducir a elevar o risco de contaxio. É certo que ese risco non se pode eliminar mais non cabe ningunha dúbida de que contarmos con grupos reducidos e cun maior número de persoal docente e non docente de apoio implicaría un maior nivel de protección e unha menor exposición ao contaxio. A CIG-Ensino fai responsábeis de calquera incidencia e surto que poida acontecer aos responsábeis de Educación e Sanidade como asinantes desta proposta e, en última instancia, ao presidente da Xunta.\nCuste cero, a doutrina Feijóo para dar resposta á pandemia no novo curso escolar.\nA Xunta non vai reducir as ratios nin vai aumentar profesorado e, polo tanto, non vai existir un reforzo e adaptación curricular real no primeiro trimestre en función dos problemas detectados durante o confinamento e da desconexión dunha parte do alumnado. Todo iso esqueceuno xa a Consellaría. Óptase por calquera medida antes do aumento orzamentario necesario para unha atención de calidade, tanto desde a perspectiva educativa como sanitaria.\nTómase como referencia 1m no canto de 1,5m para evitar desdobramentos de grupos e cárgase de tarefas ao profesorado ao tempo que se dá por suposto que un hipotético uso de aula virtual vai facerse sen problemas cunha simple formación básica totalmente insuficiente, non só para o alumnado senón mesmo para o profesorado. O documento do Ministerio estipula 1,5 e a OMS recoñece que hai contaxio aéreo en sitios cerrados e cunha ocupación densa de espazos. Considerar só 1m de distancia de seguridade por proxeccións de gotículas é insuficiente, e sobre todo se temos en conta que esa distancia nin sequera vai ser real porque o alumnado non é autómata, son seres humanos: móvense.\nSobre o contido do protocolo, estas son as consideracións da CIG-Ensino que nos levan a rexeitalo totalmente.\nMala planificación e improvisación da Consellaría.\nDenunciamos a escasa planificación e improvisación que denota todo o protocolo. Non se fixo un estudo previo dos centros, cando menos no sentido que demandaba a CIG-Ensino e que non é máis que o seguimento das pautas da Lei de Prevención de Riscos: avaliación de centros guía, con planos de actuación diferenciados e protocolos de actuación adaptados cada realidade. Non é o mesmo un CIFP que unha escola de infantil; un centro de educación especial que un conservatorio.\nA este respecto, a CIG-Ensino chama a atención sobre as enormes diferenzas existentes nun documento borrador elaborado pola empresa CUALTIS (entidade privada que xestiona a prevención de riscos da Xunta) para as escolas infantís 0-3, con data do 22 de maio, e baixo o título de “AVALIACIÓN RISCO BIOLÓXICO - Exposición a Coronavirus (COVID-19)” e no que se impoñen unha serie de medidas drásticas e moito máis detalladas e restritivas. Respectando as diferenzas lóxicas nalgúns aspectos entre unha escola 0-3 e o resto dos centros escolares, parece obvio que tamén hai moitas semellanzas, sobre todo no que atinxe ao coidado da saúde do persoal. Desde ese punto de vista é moi difícil entender como se analizan de maneira tan diferente as medidas a adoptar en centros educativos que dependen todos eles da Xunta.\nTamén chama a atención que a Xunta impuxese unha ratio de 10 nenos e nenas por monitor nos campamentos de verán (incluso inferiores nalgún caso), cando estes se prestan maioritariamente ao aire libre, mentres que en setembro xa poden meter 25 nenos e nenas nunha aula.\nA Xunta non asume a súa responsabilidade.\nA CIG-Ensino considera un despropósito que recaia nos centros, no profesorado sen formación previa, a adaptación dun protocolo con tantas carencias como este e nunha marxe de tempo mínima.\nA Consellaría limítase a trazar unha liñas xerais para logo descargar a responsabilidade no profesorado. En primeiro lugar nas direccións e na equipa covid-19 (un ou dous docentes máis nomeados pola dirección) mais en segundo termo a todo o persoal do centro.\nA responsabilidade última é da Xunta. Toda as normas e indicacións que poidan conter tanto o plan de adaptación da equipa covid-19 como o plan de continxencia do centro deberían estar visados e autorizados pola Consellaría de Sanidade e a Consellaría de Educación. Sen ese visado non se deben autorizar, xa que a quen lle compete é a quen ten recursos técnicos para asumir a responsabilidade das medidas adoptadas.\nDebería indicarse expresamente que o anexo ao protocolo relacionado coas actividades extraescolares (ANPA ou concello) deben contar coa aprobación da autoridade autonómica, como o conxunto do protocolo.\nOs prazos para aprobar as adaptacións e plans de continxencia son inasumíbeis se se queren facer con seriedade. As semanas que a Consellaría tivo agochado o documento xogan agora en contra dunha boa planificación e comezar o curso nas datas previstas con todo o que se indica no protocolo é impresentábel.\nOs programas de madrugadores, que se realizan sen presenza de profesorado, tamén deben contar cun anexo específico, como as actividades extraescolares. Dicir que se segue o protocolo ordinario sen indicar que debe determinarse as responsabilidades de organizadores ou xestores é unha imprudencia. Para a CIG-Ensino este servizo, como o comedor escolar e as actividades extraescolares, debe ser prestado polas administracións públicas. Debería ser a Xunta quen o asumise para garantir que non dependa do voluntarismo das ANPAs. En todo caso, previa negociación, podería ser prestado polos concellos como xa acontece nalgúns casos.\nO invento dos grupos “estábeis” para non ter que reducir ratios.\nAs referencias “grupos estábeis” non se sosteñen. O protocolo de actuación é abertamente contraditorio. Fala da entelequia dos “grupos estábeis” como se se tratasen de burbullas sen ningún tipo de contacto físico fóra das aulas, cando todo o mundo sabe que iso é unha falacia. Ese concepto de grupos estábeis só ten como obxectivo levar ao extremo as ratios actuais de 25 alumnas/os por aula en infantil e primaria. Indica que se debe limitar a rotación de profesorado ao tempo que se fala do uso xeneralizado de aulas comúns e cando non debemos esquecer que hai profesorado especialista. Grupos estábeis como escusa para non contratar máis profesorado non; precisamos grupos reducidos.\nA única solución pasa por unha redución de alumnado nas aulas. Defendemos unha ratio de referencia de 15 alumnas/os en infantil e 20, como máximo, nas demais etapas educativas. En todo caso, nesta situación, o condicionante debe ser a distancia física que non debe ser inferior a 1,5m-2m. Xa existen dúbidas científicas sobre a capacidade do virus de expandirse nesas distancias, o que nos leva a pensar que o 1m é unha imprudencia. Por iso, as ratios que propomos só se poderían superar naqueles casos nos que esa distancia de 1,5-2m se poda garantir. O documento do MEFP fixa en 1,5, esa distancia. Con todas as reservas, non se pode baixar desta referencia.\nDo confinamento físico ao pedagóxico.\nA proposta da Xunta de inzar as aulas de alumnado é un confinamento pedagóxico. Alumnado que non se pode mover, con máscara permanente, con movementos pautados sen saír do seu pupitre (o apartado 15.3 é moi claro ao respecto) ou claramente con limitacións para o contacto físico nas idades máis temperás; a rixidez en moitos casos derivada dos espazos saturados e da escaseza de docentes e persoal de apoio implica unha desnaturalización do noso modelo de ensino-aprendizaxe. A educación confinada tamén é pensar que un grupo de alumnado pode estar toda unha mañá sen moverse do seu espazo limitado dentro da súa aula (mesmo no recreo, como se apunta no 20.2). O modelo que presenta a Xunta vai dirixido a un único modelo pedagóxico: a pedagoxía tradicional. En aulas colocadas como se indica só é posíbel un único modelo de traballo: un mestre ou mestra que explica diante dun encerado e escolares situados en filas mirando todos para o mesmo sitio e sen interacción. Onde queda a educación por competencias? Onde queda o traballo por proxectos? Esta proposta supón unha emenda á totalidade da innovación pedagóxica das últimas décadas.\nOutro elemento que afianza o concepto tradicionalista que a Consellaría ten da educación é que non hai nin a menor referencia a unha necesaria readaptación curricular con carácter xeral durante o curso escolar. Se é algo asumido por todo o mundo que os nosos currículos están sobredimensionados, se temos claro que existen unha carencias do curso 2019/20 que temos que paliar, se imos ter todo tipo de limitacións temporais e organizativas nas nosas áreas, módulos e materias, cómpre que a Consellaría estipule un marco curricular reducido con orientacións claras para que o profesorado poida adaptar as programacións á realidade que vai ter que afrontar durante o curso escolar.\nA solución: máis profesorado, grupos reducidos e atención específica ao alumando en función de cada etapa educativa.\nÉ fundamental o aumento de profesorado e prever a posíbel asignación de diferentes funcións docentes. O protocolo é un desastre desde a perspectiva da organización dos recursos humanos e da ordenación educativa. Non se pode pasar por alto que a realización dos protocolos hixiénicos e de prevención (entradas, saídas, limpeza de postos escolares, hixiene persoal, etc.. vai levar a unha necesaria reordenación de horarios das aulas e isto ten afectación no ámbito do persoal docente, polo que debe formar parte deste documento e, en todo caso, é materia de negociación no ámbito desta mesa. En todo caso, o que non se pode permitir é a extralimitación de funciónsque non lle corresponden ao profesorado, como é atender ao alumnado na vía pública, fóra do recinto escolar, como se indica no protocolo.\nCos cadros de persoal actuais non é posíbel manter os xa sobrecargados horarios e, ao tempo, atender todas as tarefas que se lle indican ao profesorado. A atención ao alumnado nas entradas, saídas e recreos, así como a atención do alumnado que acceda á aula antes do inicio da clase, forma parte do horario lectivo nos centros de infantil, primaria e EE e das gardas no resto dos centros. A alteración de horarios de entrada e saída ou a atención a recreos é un incremento de traballo inasumíbel se o que se pretende é prestar unha correcta atención ao alumando. As necesidade de que docentes do propio centro fagan un traballo específico de posta en marcha de aulas virtuais e asistencia a profesorado e alumnado (29.4) ten que implicar reforzos para cubrir horas lectivas que teñan que librar. En función da dimensión do centro deben ser varias persoas e con descontos horarios suficientes.\nNon existen medidas para afrontar as incidencias por falta de persoal. A posibilidade de alteración constante da actividade ordinaria do centro é moi alta: as ausencias ao posto de traballo poden dispararse pola aparición de sintomatoloxía compatíbel coa covid-19, sobre todo coa chegada da gripe estacional. Iso pode provocar un caos organizativo nos centros ao non haber persoal suficiente. Outro motivo máis para ampliar os cadros de persoal. A maiores, ten que producirse un reforzo do persoal que fai os chamamentos de substitucións para garantir a cobertura inmediata das vacantes e que estas se produzan con carácter inmediato.\nCasos extremos de ausencia de profesorado. Pode acontecer que nun momento determinado, especialmente en centros pequenos, a ausencia de docentes e de quen os substitúa faga inviábel atender o alumnado. Debe estabelecerse para estes casos con que porcentaxe de profesorado ausente se debe decretar o peche do colexio e fixar un protocolo de actuación e comunicación coas familias para esta circunstancia.\nA redución de horarios lectivos, máis necesaria que nunca. A demanda do profesorado de recuperarmos as 18 horas lectivas en secundaria e as 21 en primaria e infantil cobra maior entidade en momentos como este. A alteración do noso traballo (atención ao alumnado, compatibilizar teledocencia, titorías telemáticas, necesidade imperiosa dunha maior coordinación didáctica, formación) debe levar á Consellaría a reducir os horarios lectivos. Onde van quedar os proxectos de innovación, o Plambe, as coordinacións didácticas?\nEn educación infantil e nos primeiros cursos de primaria é imposíbel que unha mestra ou mestre atenda, cumprindo a súa función educativa, a todo un grupo nas condicións que se indican. Coas ratios actuais é imposíbel traballar a integración social e a comunicación que son dos temas máis importantes en infantil (asembleas, lectura conxunta de contos, expresión oral, manipulación de obxectos…). Como poden á vez limpar obxectos e estar atendendo o resto do alumnado, é necesaria unha maior dotación de profesorado. Hai unha clara contradición cando se afirma que infantil é un grupo estábel no que non é preciso gardar a distancia de 1m (3.3) e despois (22.2) se indica que en mesas de traballo de gran grupo hai que sinalar separación de espazos de entre 1 e 1,5m. Non sabemos se quen redactou isto lembra como é unha aula de Infantil onde se traballa en grupos de varios alumnos. Unha contradición que tamén podemos atopar cando se desaconsella o uso de tobogáns ou areeiros nos colexios mais fóra deles poden usarse sen ningún tipo de problema nin control.\nAs escolas unitarias e os CRA, as itinerancias. Como non se fai un documento pensado nas diferentes tipoloxías de centros tampouco se pensa en casos concretos moi estendidos no país. Vaise manter o profesorado itinerante ou vaise optar por unha reordenación deste? Esta mesma cuestión pode trasladarse ao conxunto do profesorado itinerante, tanto especialistas como orientadoras e orientadores.\nA atención ao alumnado con necesidades especiais e específicas de apoio. No caso das NEE, tanto do escolarizado en CEE como en centros ordinarios, non se pode dar se non existe máis persoal, tanto docente como non docente. Simplemente para cumprir co acompañamento permanente nalgúns casos (24.3) xa é preciso unha atención individualizada. Falar nestes casos de grupos de convivencia (24.1) supera todos os límites. Non se especifica nada para casos de escolarización combinada, ben con aula específica no propio centro ou en diferentes centros. Canto ao ANEAE non hai consideracións específicas no texto de cara a un posíbel recurso á teledocencia e na presencialidade tampouco se pode falar en moitos casos de formar parte dun grupo único cando se alterna a aula de referencia coa aula específica.\nNa educación física demóstrase a incongruencia das medidas sanitarias implantadas pola Xunta. O mesmo alumnado que nos ximnasios ou polideportivas terá que usar máscara en distancias superiores a 1,5m, cando practiquen deporte fóra da escola as normas son outras diferentes e é a propia Xunta quen as fixa nos dous casos. Tamén é absolutamente incongruente que se permita que nos supostos “grupos estábeis” se poida socializar e xogar entre si sen ter que manter a distancia física de forma estrita e nun pavillón ou ximnasio\nTalleres de FP, laboratorios, aulas de música… A indefinición do protocolo (apartado 23) sobre talleres e laboratorios é absoluta. Non se indican medidas nin recomendacións nin que ten que decidilas. Esas medidas deben contar coa necesaria revisión de persoal especialista en materia sanitaria. O mesmo pasa coa referencia ás medidas para o alumnado especialmente sensíbel. Chégase ao extremo de falar dunha “mínima manipulación”. Un despropósito que ademais non se acompaña da indicación de quen, cando e como vai poder hixienizar todo. Todo isto tamén se pode aplicar a outros espazos de uso compartido como son as aulas de música.\nA saúde, o primeiro.\nA CIG-Ensino demanda manter as condicións do protocolo de finais de curso ao respecto do persoal vulnerábel. A proposta actual desprotexe o persoal vulnerábel xa que impón que todo o mundo, pertenza ao grupo de risco que sexa, traballará mentres os servizos de prevención toman a decisión sobre a conveniencia ou non de acudir ao posto, algo abertamente contraditorio coa decisión adoptada no protocolo de incorporación ano final de curso, no que se eximía da incorporación do persoal mentres non houbese informe do servizo de prevención e que a CIG demanda que se manteña. Así se debe manter no actual protocolo. En todo caso, debe ser obriga da Consellaría avaliar o risco de todo o persoal docente que o solicite ante do comezo da actividades lectivas.\nNon se debe valorar a sensibilidade dun traballador ou traballadora como se a pandemia non existise. Mantense (9.4.7) a consideración de que unha persoa dun grupo de risco non variou a súa situación a como traballaba antes da pandemia. Como se a covid-19 non existise. Unha muller embarazada ou un docente con inmunodeficiencia non se enfronta á mesma situación agora que hai 6 meses. Ese parágrafo é unha blindaxe da administración para obrigar a traballar a todas as persoas vulnerábeis.\nDemandamos unha maior dotación de persoal médico nas Xefaturas Territoriais . Os servizos médicos de cada Xefatura Territorial son absolutamente insuficiente para facer fronte ao traballo que ten encomendado no protocolo, o que vai en detrimento dos dereitos do profesorado e outro persoal do centro no coidado da súa saúde. Co persoal médico actual derivarase todo ou case todo o traballo á empresa privada, algo co que estamos totalmente en contra.\nO uso permanente das máscaras, inadecuado con carácter xeral. En determinadas materias o uso permanente da máscara por parte do profesorado é unha medida que restrinxe a comunicación oral e a aprendizaxe (a atención a alumando con NEAE por parte de especialistas de AL e PT, docentes de linguas…). Con carácter xeral o uso de máscaras en profesionais que traballa coa voz vai ser unha fonte de problemas foniátricos. Non se regulan excepcións de carácter sanitario, como si se fai con carácter xeral para o conxunto da poboación (persoas con insuficiencias respiratorias, etc..). Para o alumnado tamén vai ser un problema. O grave disto é que o uso permanente nace exclusivamente pola decisión da Xunta e saturar as aulas e non autorizar maior distancia física.\nNon se prevén no documento medidas a adoptar en caso de alumnado que sexa grupo de risco. A Xunta ten que contemplar que facer no caso de que unha familia entenda que a situación sanitaria do seu fillo ou filla suporía un risco se acode ao centro. Ten que existir unha norma sobre esta situación para evitar problemas como a consideración de absentismo, etc..\nMalia a propaganda, a realización de test a todo o persoal antes do inicio de curso. A Consellaría afirmou na súa web que sen van facer test serolóxicos con carácter universal mais disto non aparece nada no protocolo, no que só se citan os test para casos de posíbeis contaxios. Eses test debe ser para todo o profesorado e realizarse periodicamente, non só ao comezo de curso. Segundo opinións de expertas sanitarios a fiabilidade destes test é moi inferior aos test PCR, polo que o lóxico sería unha aclaración ao respecto. En todo caso, debe realizárselle a todo o profesorado que se incorpore a traballar durante o curso escolar. No caso de profesorado substituto que dea positivo nun test debe conservar o nomeamento até superar a corentena.\nEsiximos un control no propio centro da temperatura. O protocolo non impón un control veraz e propio das posíbeis sintomatoloxías, como por exemplo o control de temperatura na entrada ao recinto escolar. Non é cuestión de valorar se é unha medida acaida ou non. A propia Consellaría asume que si o é cando afirma que ter máis de 37,5º nunha toma feita na casa é motivo para avisar ao centro de saúde e non acudir ao centro educativo. O control de temperatura xa está implantado hoxe en día no acceso a moitas instalacións de uso colectivo de titularidade privada. A opción por unha “auto-enquisa diaria de síntomas” sen garantir de ningún xeito que a administración titular dos centros educativos revise esa sintomatoloxía só se pode entender como produto da intención de “aforrar” no control da saúde.\nDotación de persoal sanitario. Sabemos das limitacións existentes no persoal sanitario mais nunha situación como esta ademais de ter un centro de saúde de referencia parece necesario dotar os centros de persoal sanitario, ben con carácter fixo ou zonal.\nA xestión dos surtos, chea de incertezas.\nA xestión dos brotes ou surtos presenta moitas dúbidas sobre a súa eficacia e organización.\nCando se fala do illamento dunha parte do centro a que se está a referir a Consellaría? No documento non queda nada claro. Entendemos que é só referido ao espazo físico non usado por estar un grupo en corentena. Convén aclaralo.\nFálase de corentena dun único grupo no caso dun contaxio confirmado. Hai que ter en conta que ese grupo, como dicimos, non é unha burbulla e dubidamos que se poida garantir a inexistencia de contacto con outro alumando doutras aulas. A corentena no caso do profesorado pode provocar unha alta incidencia que dubidamos que a Xunta sexa quen de xestionar e os limitados cadros de persoal van levar a que, de feito, se produzan serios problemas de atención ao alumnado.\nNo caso de varios contaxios (a Xunta fala de 3 nunha semana) e non sendo casos excepcionais (centros con edificios diferentes e sen case posibilidade de contacto) debe decretarse o peche de todo o centro.\nReincorporación en fases sen criterios. As fases de reinicio da actividade lectiva logo dun peche (apartado 8.4) implican unha reincorporación parcial para a que non se fixa ningún criterio, o que supón que terá que ser o profesorado quen tome unha decisión sen ningún amparo ou criterio xeral. A maiores, hai unha incongruencia entre o texto do protocolo e os anexos na porcentaxe que se debe incorporar ao centro. Mentres que no protocolo figura un 30% na fase 2 e un 60% na fase 3 no apartado 15 anexo VI (plan de continxencia) non figuran expresamente co que se pode concluír que se deixa nas mans dos centros, cando iso é unha decisión que lle corresponde á Consellaría.\nO dereito e o deber á tutela de fillos, fillas e maiores a cargo debe garantirse.\nO documento deixa a un lado as responsabilidades de tutela e coidados do persoal do centro con fillos ou maiores a cargo. Debe regularse especificamente o permiso por deber inescusábel nestes casos. O peche transitorio dunha aula, un colexio ou un centro de día implica que hai unha responsabilidade legal de tutela que debe preservase e protexerse. No caso de que nun centro educativo se manteña a actividade lectiva presencial ordinaria, debe concederse á profesora ou profesor afectado por ese deber de tutela un permiso retribuído mentres se manteña o peche da escola ou centro de día. No caso de que no centro de traballo exista apoio docente desde as casas, ese permiso retribuído poderá ser substituído por teledocencia, sempre e cando se regulen previamente horarios, condicións de traballo e material a disposición do docente.\nA teledocencia, sen regulación e sen planificación.\nA Consellaría non quere unha regulación da teledocencia con carácter xeral. O protocolo é unha improvisación absoluta no referente á posibilidade da educación a distancia. A pesar da experiencia vivida, non se apuntan propostas para a ordenación dos recursos humanos en caso de ter que simultanear docencia presencial con teledocencia. Que vai pasar co alumnado que se teña que confinar mentres se mantén a actividade na súa aula? Quen se vai facer cargo da súa atención? Como se vai organizar o profesorado no caso de que haxa que atender a alumnado na casa e no centro? A negativa da Consellaría a contratar profesorado para reducir as ratios e mellorar a atención tamén ten consecuencias nesta situación.\nPreséntase unha inmersión na teledocencia sen rigor. Sobre a creación de aulas virtuais hai varias cuestións a salientar.\nNon se lle pode exixir ao profesorado o que a Xunta non é quen de facer. Preténdese facer en menos dun mes o que a Xunta non fixo nunca: formar a profesorado e alumnado para que a aula virtual estea “plenamente operativa” a finais de setembro. Hai docentes que non teñen a formación necesaria e a Xunta non se preocupou de darlla. Para o profesorado formarse é un dereito e tamén unha obriga mais esta debe ser con todas as garantías e prazos suficientes. A referencia a un curso de 15 horas para formarse parece unha tomadura de pelo. Para reforzar a formación en centros é preciso contar non só con persoal disposto a impartila senón de tempo para facela.\nA inspección debería centrarse en asesorar. Non estamos de acordo co papel que se lle asigna á inspección con carácter xeral no noso sistema educativo. Neste caso tampouco estamos de acordo co permiso xeral e indiscriminado para acceder indiscriminadamente en todas as aulas virtuais, con usuario e clave propias. Existe unha programación que é a que debe revisar a inspección e que xa se cita no apartado 30. Será en caso de dúbidas ou supostas incorreccións cando se entenda que poida actuar a inspección. A idea que traslada a Consellaría e de desconfianza no profesorado.\nO galego na teledocencia, confinado. Os recursos propios, mínimos. Os recursos en liña no noso idioma son moi limitados mais a Consellaría non fai nada por solucionar este problema. É tal o abandono que xa indica (29.9) que o profesorado se busque a vida procurando na web do Ministerio (!!!) ou de calquera outro xeito. O noso idioma, relegado novamente.\nNon se garante a equidade en caso de recorrer á teledocencia. A única referencia é facer unha listaxe de alumando con problemas mais non se indica o importante: que medidas vai adoptar a Xunta nese suposto? A Xunta debe garantir que nin a fenda social nin a dixital polo lugar de residencia sexan motivo de discriminación. A experiencia deste curso debeulle servir xa para algo.\nNon se estabelecen medidas nin criterios para a avaliación na teledocencia. Tan só hai referencias vagas sen concretar sobre o papel da Consellaría na avaliación. Como se actuará se non se pode garantir novamente o acceso universal ao ensino a distancia?\nNon se prevén medidas de organización extraordinaria para a teledocencia. Dise no Anexo VI que será o mesmo profesorado do alumnado quen imparte a docencia a distancia mais non se teñen en conta todos os problemas acontecidos no final de curso: nada se di da posibilidade de educación mixta para un mesmo grupo de alumnos nunha reincorporación e non se regulan posíbeis adaptacións de horarios nin regulación específica do teletraballo (duración das clases, reordenación destas para que non se produzan sobrecarga de traballo, tanto para o profesorado como para o alumnado…)\nA Consellaría debe proporcionar medios propios para o profesorado. Nada se di sobre isto. O persoal docente, como calquera traballadora ou traballador que se vexa na obriga de traballar desde casa non ten porque ter recursos propios (conexión a internet de alta capacidade, material informático, …). A Xunta debe proporcionalo, ben directamente ou ben mediante unha compensación económica.\nOs servizos complementarios, en perigo.\nNon se pode permitir ningunha discriminación do alumnado no transporte escolar pola súa zona de residencia como pretende a Xunta no apartado 13.2. Demandamos que se manteña o dereito de todo o alumnado a ser transportado. Baixo ningún concepto se pode deixar de transportar alumnado con ese dereito. Se a capacidade dos vehículos fose insuficiente a Xunta terá que dispoñer dos medios necesarios.\nO transporte ten que acomodarse ás novas necesidades e posíbeis alteracións de horarios dos centros, non ao revés. É preciso unha planificación para evitar que siga sendo o transporte que marque o horario lectivo ou do comedor.\nAs medidas para o comedor escolar son claramente insuficientes. A posibilidade de estabelecer quendas de comedor para garantir a distancia física non pode estar condicionada polo persoal dispoñíbel. A Xunta ten que garantir a contratación do persoal colaborador necesario. A falacia do grupo estábel ou burbulla imaxinaria demóstrase novamente no comedor, onde o persoal, loxicamente, é o mesmo en todas as quendas. O protocolo levará a restrinxir o dereito ao comedor o que vai ser un golpe moi duro ao ensino público que non podemos consentir. A Xunta ten que garantir a súa continuidade.\nNon existen propostas de organización con outras administracións para emprego de instalacións ou persoal de apoio. A negativa da Xunta a dar unha resposta correcta con alteración de espazos e dimensión de grupos lévaa a desbotar a posibilidade de ter que recorrer ao uso de instalacións municipais en casos extraordinarios se os centros non poden atender a todo o alumnado. Óptase polo aforro e desaténdense alternativas. A única referencia a persoal alleo é a charlas de persoal do SERGAS. Nin sequera se pensa na posibilidade de recorrer aos servizos sociais dos concellos en casos de que puidesen facer falta (un novo confinamento, etc..).\nDebe existir un incremento orzamentario para todos os centros. A Consellaría limítase ao subministro inicial de material de protección e hixiene para que sexan os centros quen se encarguen das compras posteriores e sempre dentro dos orzamentos xerais. Isto vai en detrimento das xa escasas capacidades dos centros. Debe ser a Xunta quen centralice as compras e quen faga fronte, por riba dos gastos habituais dos centros, a todo tipo de gasto derivado da adaptación á covid-19. Non se entende como a Xunta dota dunha partida de 3 millóns de euros ás universidades para afrontar a covid-19 e non se modifican á alza os orzamentos dos centros.\nReunións telemáticas. As reunións de órganos de goberno, actividades de ANPA, e todo tipo de reunións que se realicen nun centro deben poder realizarse, obviamente, se xeito telemático mais non debe sinalarse como preferencia. É un contrasentido celebrar un claustro presencial e un consello escolar virtual. Ou que se realicen actividades extraescolares con presenza de membros dunha ANPA e que a súa directiva non se poida reunir presencialmente. Unha cousa é extremar as medidas e outra é caer nas contradicións. A redacción do apartado 26.4 sobre reunións de profesorado parece máis acaida tamén para o resto de reunións, órganos e asembleas.\nAo igual que acontece co profesorado se non se produce un incremento importante do persoal de limpeza é inasumíbel facer as tarefas que se indican cos cadros de persoal actuais, ben sexan propios, dos concellos ou privatizados. Non nos consta que exista a este respecto ningunha negociación coa FEGAMP para garantir que o persoal de limpeza propio ou contratado polos concellos sexa suficiente para poder garantir a carga de traballo. Fálase sempre de extremar a limpeza (zonas comúns, aseos, aseo para alumando con NEE, aulas de uso compartido, material de protección individual en laboratorios e talleres…) mais non se pode ampliar se non hai máis tempo para facelo. E tempo é igual a máis persoal. Simplemente para espazos como un ximnasio xa habería que pensar nunha limpeza ao remate de cada clase ou recreo. Non se pode derivar a limpeza ao alumando ou ao profesorado; hixienizar, especialmente en situacións como a actual, debe estar en mans de profesionais.\nSistema de fichaxe con pegada dixital. Hai algúns centros que teñen implantado este sistema. Algún deles, como denunciou a CIG perante a Axencia Española de Protección de Datos, con carácter ilegal, algo que a propia AEPD está a investigar neste momento por claros indicios de vulneración da lei. Hai unha orde no Ministerio de Sanidade en vigor que impón a substitución dese sistema. Que vai facer a Consellaría ao respecto? Debe dar instrucións claras.\nFalta de negociación sobre condicións de traballo do persoal non docente. Como xa aconteceu na negociación do protocolo de finais de curso, a Xunta nin sequera convoca a Mesa Xeral de Negociación. Hai aspectos, como todo o relacionado co persoal de limpeza, administrativo ou coidador, quen deben pasar polo seu órgano de negociación, xa que a Mesa de Educación (na que só está a representación sindical do profesorado) non ten competencias. Mais para facernos unha idea de como actúa a Consellaría, impoñendo unilateralmente condicións de traballo sen negociar, salientar que no apartado 19.4 fálase do persoal coidador que acompaña ao alumnado de infantil ao aseos, cando as súas funcións limítanse ao alumnado NEE.\nResposta da CIG ao Protocolo da Consellaría


No Programa de Animación á Lectura «Compartimos a biblioteca coas crianzas» de Vimianzo (II) | crebas.gal\n← Poemas (XLIX): «To the Autumn» (Oda ao Outono), de John Keats\n«Cidades de tinta», recensión da profesora Manuela Palacios á antoloxía A cidade na poesía galega do século XXI, de Gonzalo Vázquez →\n(Fotografía coa nena e os nenos agasallados no sorteo duns libros da miña autoría. Fonte: Biblioteca Municipal de Vimianzo)\nA páxina web do Concello de Vimianzo e o dixital quepasanacosta recollen cumprida información sobre a miña presenza o pasado sábado no Programa de Animación á Lectura «Compartimos a biblioteca coas crianzas», que organizou Nieves Lema, a Técnica de Cultura do Concello de Vimianzo.\nVelaquí a redacción na páxina institucional:\nCoa chegada do curso escolar a biblioteca municipal retomou a programación de animación á lectura para que os máis pequenos gocen dos libros e adquiran o hábito de achegarse á biblioteca.\nDurante todo o mes de setembro os protagonistas son os contos populares cunha exposición na biblioteca dedicada aos irmáns Grimm “200 anos de contos”. Os nenos e nenas participaron nun obradoiro de títeres no que crearon diferentes personaxes dos contos dos Grimm.\nO pasado sábado o escritor ceense Miro Villar achegouse á biblioteca municipal para ter un encontro literario cos nenos e nenas de Vimianzo. Miro Villar comezou a contar o conto A cobiza do verme Noel a través das ilustracións realizadas por Marta Álvarez Miguéns. E rematou o encontro contando a través das ilustracións de Ana Santiso o último conto infantil que publicou o autor Rebelión na charca, unha fábula sobre a prepotencia, a soberbia e o abuso de poder. Un conto rimado que cautivou os nenos e nenas presentes que participaron no sorteo de varios exemplares de libros asinados polo escritor convidado.\nO vindeiro mes de outubro a programación de animación á lectura estará dedicada á cociña entre libros, coa compañía do Trinke Trinke e unha merenda con contos.\nEsta entrada foi publicada en Contos, Encontros, Infantil. Garda a ligazón permanente.


carallocorou: June 2016\nUn Tesouro baseado no texto de ANXEL FOLE\nDirección e realización: Xaime Fandiño\nDirector artístico: Suso Montero\nProdución: Hilario Pino\nIntérpretes: Maxo Barjas, Evaristo Calvo, César Cambeiro, Xan Cejudo, Manuel Manquiña, Marcos Orsi, Pepe Penabade, Luís Tosar e Luís Zahera\nSinopse: O mundo do fantástico e do descoñecido da man de Ánxel Fole. Adaptación televisiva do conto de Anxel Fole, en formato 16:9 e gravado en vídeo dixital. O Castelo de Soutomaior, en Pontevedra, o pazo e a igrexa de San Lourenzo e o Hostal dos Reis Católicos, en Santiago foron as localizacións elixidas para a gravación.\nPublicado por carallocorou ás 11:04 Ningún comentario: Ligazóns a esta publicación\nEtiquetas: 4º eso, Ánxel Fole, cinema galego, vídeos\nEu —contábame Toniño Cobas— nunca fora ás arrasadeiras. Ía ós morogos, ás cirolas bravas, ás cereixas da carretera, que se dan de seu e que non son de ninguén. Pro non ía ás arrasadeiras porque os que ían non me chamaban; i os rapaces que eu trataba non eran dos que ían de noite a roubar uvas, peras, mazás, pexegos, ananos ou o que caíse, asegún o tempo. Os gue andaban comigo e viñan á miña casa, falaban mal diles pro tíñalles envexa.\nOs que ían ás arrasadeiras eran ledos, destemidos, pelexaban por calquer cousa e ríanse de todo. A min non me somellaban ruís, pro eran eisí, i eu tíñalles envexa.\nCoñecíaos dabondo e trataba a algús. Ás vegadas, na Alameda, cando tocaba a música de tropa, chamábanme aparte (iles non entraban no paseio do meio, que era o do señorío) e dábanme de todo; enchíanme os petos; metíanme entre corpo i a brusa recimos inteiros que se me apegaban ó coiro. Tanto que, ás veces, tiña que deixar o paseio (e logo dar disculpas e mintir) pra me baleirar de tanto que me daban e que non daba comido. Lémbrome que un día, un recimo de moscatel traguía unha avéspora e púxose a me picar tanto que ceibei con todo frente á botica do Román. Deume vergoña porque pasaba moita xente e viron todos que me puña a brincar, coa camisa defora, ciscando as uvas por todas partes.\nA min non me acadaba ben que uns rapaces fixeran unhas cousas e que outros non as poideramos facer. Miña nai decía que ire ás arrasadeiras era roubar. Pro a min a verba non me semellaba axeitada; máis ben parecíanme troulerías de rapaces pra se adivertiren; e que por moito que collese cada un, entre o que daban i o que comían, non valía tanto como pra chatalos de ladrós. E somellábame tamén que o podiamos facer todos, e que non era xusto que o fixesen os rapaces máis ledos i arriscados e nosoutros non, porque eramos señoritos, ¡vaites co señorío!\nPor todo isto, a min, xa de moi novo, víñame traballando unha pencha descontra min mesmo que se me metera na cavilación e que non me deixaba acougar. Por todas istas cousas e por outras, viña a parar en que a nós non nos criaban ben, e que non había coasi difrencia entre as cousas que nos deixaban facer i as que facían as nosas irmás, fóra de andar ganduxando trapiños e garnindo no bastidor. No demais era o mesmo: falar a modo, aínda que fose uns cos outros; non responder mal a ninguén; ollar solermo prás donas e modesto prós maores; non alandillar polas rúas, levar as unllas limpas, esgarrar no pano… Por iso os outros, cando nos querían alcumar, o primeiro que nos chamaban era «saritas», ou maricallas.\nE facían ben. Iles argallaban e procedían como lles petase, sin lle dar conta a ninguén. Xogaban ó «jota justicia», de noite, por todas as rúas da cibdá; lataban a escola; facían choutar billardas como eixos, e, xogando ó peón, rachábannos as ronas, anque fosen de buxo; saltaban «a beber», afundindo os puñetes nas costas dos que apandaban, sin que ningún se queixase; pelexaban por pelexar, pra ver quen lle ía ó outro; chimpaban as buxías da luce a cantazos e tirábanlle, dun arrempuxón, todos os bonecos vestidos de mariñeiro i os señores de gabán que tiña na porta o comercio «Las Mil Capas», de don Serafín Feixóo; e tamén enrabechaban ós municipaes (o Testa, o Calivera, o Sardiña, o Trazas) até facelos entolecer. Un día, nas festas do Corpus, atináronlle cun cantazo ó Collombao no istrumento, cando estaba a botar un obrigado de cornetín no concerto da banda (con todo o quiosco arrodeado de pasmós) que din que os botaba moi ben.\nAquelo era vida, e non o andar apegados ás saias das nais, esmorecidos e cansos sin ter feito nada. Iles, pola contra, tiñan decote os ollos faiscantes, falando a berros, chamándose polos alcumes, seus ou da familia, botándose a correr sin vir a conto, ollando sempre darredor como si os perseguisen, buscando sin dárense folgos novas toladas pra se rir, nunca coas maus quedas, co elas sempre bulindo no ar, que somentes as metían nos petos cando había que pararse a coller unha determiñación…\nUn día fun e díxenlle a Pepe o Roxo (que era fillo do señor Pepe o Roxo, que tiña banquilla de zapateiro na Fonte Nova) que por que non me levaba a unha arrasadeira. No xeito con que me considerou, fitándome de enriba a abaixo, deprocateime que, anque me quería ben, non me vía moi cabal pró asunto.\n—Non che convén. Vanche rifar na casa. Moitas veces esgázase o pantalón i esfólanse os zapatos ou pérdense as zapatillas.\n—Boeno, anque me rifen; total, rífanme por todo.\n—A máis deso, ten que ser de noite e ti non podes.\n—Por eso cho digo; mañá van a un casamento e pódome escapar.\n—Mellor é que nos agardes e dámosche de todo; eu, pola miña parte, xa sabes…\n—Xa sei que me tedes de menos.\n—Non home, non. Hai que estar afeito… A onde imos mañá, hai que avantar dous muros, que ímoslle ós figos ó Abade das vellas.\n—¿Corres ben, sin que che deia o punto?\n—Coido que si.\nQuedou calado un anaco fitándome seguido.\n—Ademais, non é dos que se andan con chiquitas… O abade férrache cada perdigonada de sal que si che colle 0 cu non te podes sentar en oito días, aparte as callenturas que veñen. E si che dá nos ollos, cégate.\n—Boeno, entón non irei.\nVoltoume a considerar outro pouco e véndome tan triste púxose a rir, logo botoume a mau polo ombreiro e díxome:\n—Está ben, Tono ti verás…\n—Eu non te levo, vas ti. (Isto gostoume moito). Pro ás figueiras non tes que subir, porque si non se sabe andar por elas ráchanse as ponlas e fan bruído.\n—Entón non vale a pena.\n—Cala home… Ti vas a par de min i apañas os figos embaixo, que tamen isto ten seu aquel, xa che direi como has facer. Xuntámonos mañá ás nove, na Alameda do Cruceiro, que a isa hora xa están ceando.\nCheguei cedo e non había aínda ningún. Os catro ou cinco que logo foron aparescendo, non me fixeron caso e puxéronse a falar entre iles. Logo chegou Pepe o Roxo e chamárono aparte e puxéronse a disputar. Eu dábame conta que era por min. Nunha desas, o Roxo pegoulle un arrempuxón ó Caparrás e sacudiulle unha lapada ó Peste, e todo se arranxou.\nVeuse pra min, colleume polo ombreiro e botamos a andar pola congostra que arrodea a viña de dona Calrota. Os outros ían adiante, alobados sin falar nin rir, como quens están afeitos a tales adubíos. A min batíame o peito, pro eu sabía que non era de cagana sinón de ledicia.\nDempois fumos dando arrodeos até saír a un campón con choupeiras, onde algunhas vegadas nos sentabamos coa miña nai e meus irmaos a merendar.\nDe noite todo somellaba difrente porque eu non tiña andado de noite por ningures, non sendo polas rúas da vila, nin xiquer polos arredores. Si non foramos tantos e si o Roxo non me levase a par de si, poida que chegase a ter medo. Pro naquil intre, non o tiven.\nConque, a pouco máis andar, chegamos. O Caparrás adiantouse e subiu ó paredón agatuñando. Dende enriba fíxonos aceno, i os outros agatuñaron tamén e deixáronse caír pra adentro, que se sentían caír cun golpe focho.\nCando nos chegou a vece, o Roxo acrequeñouse i eu subín enriba dil pro non chegaba. A parede era de seixos e eu non podía agatuñar porque me doían os dedos.\n—Súbete na testa.\nPúxenlle un pé enriba da cabeza, pro como non me collía o outro, ou mellor dito, como me esvaraba ó ladeáreselle a gorra, afirmeime nos cóbados, din un brinco e quedei a cabalo do muro. Logo o Roxo agatuñou como si tal cousa, botouse da outra banda e chapoume cando me deixei caír.\nOs outros xa ían diante, camiñando dapouco, encollidos. Baixaba o terreo, cuberto de cepas, até unha casa grande arrodeada de árbores. O Roxo deitoume á orella:\n—As figueiras son esas.\nNa casa víase unha luce de carburo e nela recortábanse os árbores. Un can botouse a ladrar con poucos folgos, i outros ladraron máis ó lonxe; algún ouveaba.\nO Roxo fixo un asubío moi a modo, como de paxaro, e quedamos todos quedos. De alí a un pouquiño, calou aquel can e foron calando os outros. Logo xuntámonos, coas cabezas xuntas, e o Roxo besbesellounos:\n—É o cadelo da vella, que o teñen atado. Non val nada, e si un se lle arrepón, fuxe. A máis deso non o deixan fóra cando se deitan. Hanse deitar aixiña; temos que agardar. Esparexédevos por eí, e coidado co pico.\nEu senteime con Pepe o Roxo (non me podía afastar dil). Tampouco podía deixar de erguer a testa e fitar prá luce da casa. Seguíame batendo o peito, e aínda que me sentía moi arrufado xa emprincipiaba a pensar que ogallá finase aquelo pronto.\nConque foi e apagouse a luce… Dempois de quedármonos quedos outro anaquiño, o Pepe asubió e fumos xuntos até dar con outra parede. Ista era moi baixa, coasi un valado, e podíase avantar por ela. Por enriba asomaban as figueiras iñormes. Cada un foi por onde o Roxo lle acenou; e, decontado, todos agatuñaron polos árbores e perdéronse na follax. O Roxo diume o fardel que trouxera, e dun chimpo xa estaba enriba.\nCando fiquei soio, coido que tiven medo; non por nada, senón porque me quedara soio e comenzaron a me renxer as tripas.\nO Roxo guindou un figo de aviso e atal como me insinara, guieime por il, abrín a saqueta i escomenzaron a caír os figos.\nXa se ía enchendo, que ás vegadas botábame presas diles…\nE foi eí cando esboiraron dous disparos arreo, tan perto de min que vin as chispas por enriba da testa e sentín o ar quente no carrolo. Os fogonazos alumaron como lóstregos as figueiras e caíronme follas enriba.\nAínda ouvín as zoupadas dos rapaces caíndo dos árbores e como se botaban a alandillar abourados polos berros dun home.\nEu tamén botei a correr sin saber pra onde; e cando xa tiña collido un bo pulo, dei coa cachola nas pedras do valado i enchéronseme os ollos de faíscas como si tivese diante a roda dun afiador.\nAfroxáronme un istante as pernas e somelloume que caía, pro seguín correndo. Brinquei por enriba do valado sin o tocar, pasei por entre as cepas sin lles mover unha folla, vin o paredón grande pasar por embaixo de min… Non sabía como era quen pra correr e brincar de tal xeito, sin xiquer sentir a cacholada. Nun intre de nada, xa me vin beira do río, frente ó cachón da aceia vella, cos berros do home moi perto, coasi enriba de min. Peguei un chimpo e aparecín na outra banda, sin tempo a pensar como pudo ser aquelo. Pro os homes (que xa eran moitos) tamén brincaron e seguía a ouvilos berrar, e viñan os cas ladrando e ouveando, moitismos, todos os cas da bisbarra e de máis aló… Seguín a traveso dos castiñeiros de Peliquín, avantei por enriba de Oira, ó lonxe víase Cudeiro, que non sei como o podía ver na noite pecha… Xa non se ouvían os homes nin os cas, que ben se estaba… Somelloume estar deitado. Caíame o suor polas fazulas e pingábame do narís; un suor quente e mesto que se metía nos beizos e seguía correndo…\nEscomencei a sentir que falaban; non que berraban, que falaban en voce máis ben baixa, homes e tamén mulleres.\nAbrín os ollos e fireume niles a luce do carburo. Unha vella de cabelo branco, fardada de negro, tíñame a cabeza na aba e pasábame un pano mollado pola fronte que me doía moito, Había outra vella e dous homes, un diles coa luce do carburo; o outro estaba a par do valado fumando, ó lombo a escopeta de dous cañós; enriba de nós, as figueiras.\nA vella de cabelo branco, estaba a decir:\n—Non pode ser, home, non pode ser… Iste non pode andar nistas cousas. Iste é o máis novo de dona Felicitas a do Cobas, neto do Cuanda, o procurador.\n—Tan bos son uns como os outros —dixo o home da carabiña, pegándolle unha chupada ó pito.\nAquelo de que eu era o mesmo que os outros, foi o que máis me gostou.\nTexto extraído da edición dixital completa de Os Biosbardos\nA esmorga en pdf\nPublicado por carallocorou ás 11:13 Ningún comentario: Ligazóns a esta publicación\nEtiquetas: Blanco Amor, lecturas


Plantar eucaliptos no Camiño de Santiago, 4.800 euros de multa - Arte Imaxe Patrimonio - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nPlantar eucaliptos no Camiño de Santiago, 4.800 euros de multa\nRedacción 18 decembro 2015 20:11 h.\nA Dirección Xeral de Patrimonio vén de sancionar con 4.800 euros ao propietario dunha parcela a carón do Camiño de Santiago Primitivo onde se fixo unha plantación de eucaliptos, segundo nos informa ADEGA.\nA resolución da Dirección Xeral de Patrimonio responde a unha denuncia presentada por ADEGA Lugo por mor dunha plantación de eucaliptos en de Palas de Rei, en pleno Camiño Primitivo. Trátase dunha infracción administrativa grave por incumprimento da Lei do Patromonio Cultural de Galiza (art. 91), sancionada con 4800 euros e reposición da legalidade, ao danar un ben do patrimonio cultural galego.\nSegundo nos informa ADEGA, a parcela obxecto da plantación está situada dentro do espazo delimitado de protección do Camiño Primitivo onde se atopan dous elementos ligados ao patrimonio material e inmaterial asociado ao Camiño Primitivo, que son "Os penedos da Casacamiño" e “Os penedos do Hospital”. Estas curiosas formacións de seixo acubillan lendas sobre máxicos castelos nos que habitaban seres míticos. Estes elementos culturais do camiño Primitivo veríanse afectados pola plantación de eucaliptos, ademais de quedaren totalmente ocultos unha vez que o eucaliptal medre.\nA organización ecoloxista tamén denunciou esta plantación diante de Medio Rural por supoñer un cambio de usos non autorizado, pero a administración de montes, ao contrario que a cultural, non advertíu infracción ningunha. Segundo ADEGA, “dase a casualidade de que hai aproximadamente 2 anos esta mesma zona sufriu un lume que calcinou totalmente a parcela agora forestada con eucaliptos. Consideramos” que esta plantación con especies pirófitas no mesmo lugar afectado polo lume non é casual, afonda no deterioro do solo e vai en contra do artigo 59 da Lei de Montes, algo que non veu ou non quixo ver Medio Rural.\nA asociación lembra que no combate contra o eucalipto hai algunhas ferramentas legais (Lei de Montes, Lei do Patrimonio Cultutal, Lei de Conservación da Natureza) que permiten á cidadanía defenderse contra esta invasión. Sen as denuncias dos colectivos ecoloxistas (máis de 1100 só en Lugo desde a aprobación da Lei de Montes, a maioría resoltas, segundo os seus datos) “a situación sería moito pior”.\nno euros multa camiño santiago plantar\nO himno interpretado por cegos, por Xoán Costa\nNovas denuncias de estragos nun castro pola actividade forestal do eucalipto\nA asociación ecocultural Lacrar di que as tarefas de plantación de eucalipto danaron o xacemento de Herves, en Carral.\nUnha campaña insta protexer e restaurar os frescos da igrexa dos Vilares, do S. XVI\nOs restos de pintura mural ó fresco forman un ciclo ao longo dos muros da nave, con temática diversa. O estado de conservación é malo, con risco de desprendimento. A inciativa impulsada por Lareira de Soños procura a súa restauración.\nO Sorriso de Daniel reivindica a Ribeira Sacra como Patrimonio da Humanidade\nO colectivo do patrimonio O Sorriso de Daniel presentou este domingo o calendario románico para o 2015, un almanaque coas fotografías de Soledad Felloza, que reuniu igrexas románicas dos concellos de Taboada e Chantada.\nCrean unha plataforma para profesionalizar o sector do patrimonio cultural\nRepresentantes de colectivos, entidades, empresas e profesionais de todo o país vinculados ao patrimonio reuníronse en Compostela e acordaron constituírse nunha plataforma co fin de profesionalizar o sector.


Ondas sísmicas | Ciencia bacharelato Bouza Brey\n← Incendios Forestais\nOndas sísmicas →\nPublicado o 2 Novembro, 2017 por davidculci\nAs ondas sísmicas son un tipo de onda elástica forte na propagación de perturbacións temporais do campo de tensións que xeran pequenos movementos nas placas tectónicas.\nAs ondas sísmicas poden ser xeradas por movementos telúricos naturais, os máis grandes dos cales poden causar danos en zonas onde hai asentamentos urbanos. Existe toda unha rama da sismología, que se encarga do estudo deste tipo de fenómenos físicos. As ondas sísmicas poden ser xeradas tamén artificialmente por exemplo o uso de explosivos ou camións (vibroseis). A sísmica é a rama da sismología que estuda estas ondas artificiais.\nOndas Primarias (P):\nA primeira característica desta onda é que comprime e expande a roca, en forma alternada na mesma dirección en que viaxa. Estas ondas son capaces de viaxar a través das rocas sólidas así como de líquidos, por exemplo océanos ou magma volcánico. Son capaces de transmitirse a través da atmosfera, polo que en ocasións son percibidas por persoas e animais como un son grave e profundo.\nOndas Secundarias (S):\nViaxan máis lento que as ondas P, polo que arriban con posterioridade á superficie terrestre. movemento de arriba cara abaixo e de lado a lado, que sacode a superficie do chan vertical e horizontalmente. Este é o movemento responsable do dano das construcións.\nOndas Love (L):\nO seu movemento é o mesmo que o das Ondas S, só que restrinxido aos intervalos de interacción entre as diferentes capas da superficie terrestre. Viaxan máis rápido que as Ondas Rayleigh.\nOndas Rayleigh (R):\nTeñen un movemento vertical similar ao das ondas de mar. As ondas superficiais viaxan máis amodo que as ondas internas.\nEsta entrada foi publicada en Cultura científica 1º Bacharelato e etiquetada Ondas sísmicas. Garda o enlace permanente.


Os concellos quéixanse de que a Xunta non lles dá o diñeiro prometido para loitar contra a Covid-19\nTemas: PANDEMIA XUNTA ESTRELA GALICIA EMERXENCIAS ORZAMENTOS LIMPEZA\nA convocatoria inicial da Xunta indicaba que as axudas cubrirían ata o 80%. O Concello do Grove di que as axudas só cubrirán arredor dun 15% dos gastos.\nA Xunta só compensa aos procuradores da quenda de oficio pola baixa actividade por mor da COVID-19\nPor Galicia Confidencial | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 10/07/2020 | Actualizada ás 11:54\nA Xunta de Galicia convocou hai unhas semanas unha subvención destinada ao “mantemento dos gastos derivados do establecemento de normas e pautas organizativas, do mantemento e limpeza e da conservación e control ambiental das praias, derivadas da implantación das medidas extraordinarias por causa da pandemia da Covid-19”. O Concello do Grove foi informado de que se trataría dunha axuda que poderían sufragar ata o 80% destes gastos e que cumpría as condicións para solicitala como municipio turístico de referencia. Con todo, este municipio denuncia agora que só recibirá unha cantidade ridícula, do 15% do total.\nGASTOS POLA COVID-19\nOs gastos recaerían sobre a contratación de persoal, solicitando un incremento de efectivos nos servizos de limpeza e socorrismo. En produtos de limpeza e desinfección específicos, tamén en EPIs adecuados, termómetros de contacto, máscaras e fundas axeitadas e incluso padiolas melloradas para atender posibles emerxencias. No referido a hixiene e saneamento, o incremento de módulos de aseo. Tamén se indica a necesidade de aumentar o número de torres de vixilancia nos distintos areais e os correspondentes custos de maquinaria, sinalización e balizamento.\nO total da axuda solicitada polo Concello do Grove elevábase a 233.310,86 euros, sendo conscientes de que dende a Xunta de Galicia só se lle faría fronte a un máximo do 80% deste custo. Porén, a comunicación recibida hoxe de xeito informal comunica que a Xunta achegará ao redor de 35.000 euros para lles facer fronte a todas as medidas indicadas, polo que semella que, unha vez máis, os fondos deberán saír dos orzamentos municipais.\nDende o Concello do Grove consideran esta axuda unha medida electoralista, como outra das súas medidas estrela para os votantes. De feito, esíxese que todas as actuacións levadas a cabo inclúan o patrocinio da Xunta de Galicia, independentemente da contía outorgada.\nAgárdanse explicacións claras sobre adistribución destas subvencións e que non se produzan, como parece previsible, discriminacións entre os distintos concellos.\nFeijóo ve Castela e León como o primeiro paso para dar a vitoria ao PP en España\nFormoso achaca o "colapso" da Primaria aos "anos de baixadas orzamentarias"\nAna Pontón: "Non imos apoiar un lavado de cara da reforma laboral do PP"\nFormoso anima os candidatos das primarias provinciais a chegar a acordos de integración\nPontón: "Impor o autodiagnóstico e a compra de antíxenos é privatizar a sanidade"


Todas as actividades que se desenvolven nos Campamentos de As Corcerizas adáptanse aos diferentes grupos de idades e son escollidas e organizadas para adquirir, ademais de novos coñecementos, actitudes e capacidades como psicomotricidade, cooperación, respecto mutuo, coordinación, socialización, imaxinación, axilidade física e mental; enfocadas sempre baixo unha perspectiva educativa á vez que lúdica.\nO feito de que o Centro sexa pioneiro en Galicia e referente a nivel estatal no uso das enerxías renovables para o seu autoconsumo, no eido da bioconstrución, e no tratamento alternativo de residuos, fai obrigado que os/as rapaces/zas participen nunha Aposta contra o Cambio Climático ao longo de todo o Campamento, a través de dinámicas e xogos.\nComezando coa Visita interpretativa polas instalacións, comprenderán os problemas que se derivan do cambio climático, á vez que coñecen as alternativas para vivir dun xeito máis sostible sen renunciar aos niveis de benestar acadados ata o de agora.\nFarán unha observación directa do funcionamento, viabilidade e análise das consecuencias do uso das distintas enerxías alternativas que autoabastecen o Centro de As Corcerizas: microturbina, placas solares térmicas e fotovoltaicas, aeroxerador, caldeiras de biomasa e eléctrica, instalación de almacenamento e distribución de enerxía. Nalgúns casos serán os propios participantes os que poderán pór en marcha mecanismos, facer medicións e controlar os parámetros da enerxía que se está xenerando ao seu ao redor e que aporta a electricidade e a calor da que se dispón nas instalacións.\nVisita polas instalacións e xogos cooperativos\nA Serra de San Mamede resulta un enclave natural excepcional para coñecer a natureza e os recursos do singular Macizo Central Ourensán. Crearase un grupo de “auténticos exploradores” facendo Excursións e Actividades prácticas no campo: plantacións, rastrexos, estudos de biodiversidade, topografía e orientación, saídas prácticas sobre paisaxe, xeoloxía, edafoloxía, …\nA ubicación do Centro e a súa proximidade con varios pobos típicos da montaña galega brindaranos a oportunidade de disfrutar de diferentes Roteiros e actividades etnográficas . Acompañados polos seus/súas actuais poboadores/as, os/as rapaces/zas visitarán elementos patrimoniais singulares, muíños de auga, fornos comunais, pobos abandonados,… descubrindo os oficios, apeiros de labranza, arquitectura tradicional, lendas e tradicións a día de hoxe vixentes.\nO amplo coñecemento dos habitantes sobre usos e aproveitamentos das plantas, cestería, teares, apicultura… farán dunha labor xa case esquecida para eles, unha experiencia inesquecible para os participantes.\nRoteiro polos arredores e obradoiro de cestería\nOs Obradoiros son a fórmula ideal para adquirir xogando, novas habilidades e coñecementos. Contamos cunha ampla oferta:\nObradoiros ambientais: enerxías renovables, vermicompostaxe, bioconstrución, sons da natureza, auga, residuos, rastros, sinais e pegadas da vida do bosque, videoforums, flora e fauna salvaxe… podendo presenciar solta de animais procedentes de centros de recuperación.\nAlimentación e consumo: ao longo do campamento os/as participantes irán incorporando hábitos e percibindo a importancia dunha alimentación sa e sustentable. Coñecerán as diferenzas que se crean ao elexir un producto ou outro a todos os niveis: residuos, enerxía para a produción, consumo de auga, agricultura ecolóxica, comercio xusto…\nTraballos manuais: Xogos, xoguetes e instrumentos de refugallo, caixas niño, comedeiros para paxaros, bonsais, bixutería natural, papiroflexia, papel maché, barro, abalorios, tintura de camisetas, encadernación, colgantes e serpentinas, cestería, papel reciclado…\nUn bo e necesario complemento dentro da programación son as Actividades de animación, lecer e deporte. A través delas os/as participantes desenvolven e adquiren actitudes, aptitudes e capacidades tales como: psicomotricidade, cooperación, respecto mutuo, coordinación, socialización, imaxinación, axilidade física e mental…\nXogos, dinámicas de grupo, cancións do mundo, astronomía, deportes alternativos, xogos tradicionais galegos, xogos acuáticos, ping-pong, volley ball, danzas do mundo…\nBaño no río Arnoia e actividades deportivas\nE como non, tamén veladas nocturnas, festas temáticas, noites de terror…


Arquitecto | Galicia Digital\nHai medio século, en cada cidade galega había unha media ducia de arquitectos, deles a metade dedicados á función pública, co que estes especialistas eran unha rara avis no acontecer social e económico, coa conseguinte rendibilidade nestes dous campos.\nEvoluíu o mundo da construcción e promoción, naceu unha Escola de Arquitectura na Coruña, e Galicia foise enchendo de arquitectos do país, que foron cubrindo as necesidas de institucións e de particulares, sempre a un nivel proporcional ás responsabilidades, formación e traballo destes profesionais.\nMesmo os constructores e promotores procuraban suscitar entre os\nseus descendentes a vocación de arquitecto na seguridade de que, naquel tempo glorioso no que a construcción era o principal motor da economía, a seguinte xeración de empresarios ía poder compatibilizar cada iniciativa co coñecemento e exercicio de especialista, para evitar dispersión nas decisións.\nCae a actividade económica, coa rapidez dun imperio, e chégase ao momento actual en que todo está baixo mínimos, entre outras actividades a de arquitecto, na que boa parte dos profesionais está suxeito ás baixas temperaturas que rexen no mundo empresarial.\nO peor dos síntomas é o que reflicte o colexio oficial de Arquitectos de Galicia que pecha as súas sedes provinciais e despide aos seus traballadores, restrinxindo os escasos visados de obra ao sistema electrónico a través de Internet.\nMellorarán os tempos, non cabe dúbida, e o que saiba e poida agardar poderá contemplar o rexurdir dun sector que nunca debeu ter tan principal papel social, nin tampouco caer ás produndidades nas que agora se atopa. Ser arquitecto é algo moi importante pola responsabilidade destes especialistas, e o seu papel  superado este trance difícil - volverá a ser importante nunha sociedade que nalgún momento deberá tocar fondo e tentar emerxer.


Inicio/Concellos/Nova fase na andaina da candidatura da Ribeira Sacra a Patrimonio Mundial\nA Xunta vai ampliar o equipo técnico da candidatura con novos perfís e intensificar o contacto coas administracións implicadas e a poboación local\nCanón do Sil./ Foto: Carlos G. Hervella.\nNesta semana a Consellería de Cultura e o Ministerio de Cultura e Deporte iniciaban unha nova fase na candidatura da Ribeira Sacra a Patrimonio Mundial a través dunha reunión con representantes do Icomos, órgano asesor da Unesco, na que participaron o conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez; o embaixador de España ante a Unesco, Juan Andrés Perelló; a directora general de Bellas Artes do Ministerio de Cultura, María Dolores Jiménez-Blanco, e a directora general do Icomos, Marie-Laure Lavenir, entre outros.\nRomán Rodríguez, que estivo acompañado polo equipo técnico da candidatura, explicou que esta xuntanza marca un punto de inflexión no proceso da candidatura para conseguir o máximo recoñecemento da Unesco, revisar o expediente en colaboración cos membros do órgano asesor e seguir avanzando co máximo rigor e calidade. “Seguimos crendo no gran valor da Ribeira Sacra e melloraremos todo o que sexa preciso para dar o último paso con toda a forza e conseguir o si definitivo”, indicaba.\n“O obxectivo compartido entre a Comunidade Autónoma e o Goberno do Estado é intensificar o traballo e avanzar, da man do Icomos, para dar un novo impulso á candidatura mediante un novo proceso de diálogo que acredite coas máximas garantías os valores excepcionais deste territorio. Para iso, contarase co compromiso de todos”, segundo a Xunta.\nPara conseguilo, tal e complicou Román Rodríguez, o Goberno galego vai ampliar o equipo técnico que traballa na candidatura co fin de incorporar novos perfís. Ao mesmo tempo, vaise intensificar o contacto coas administracións implicadas así como cos propios veciños. “O noso propósito é inaugurar e ampliar un novo proceso de diálogo que permita intensificar a nosa estratexia e dar un novo impulso á candidatura da Ribeira Sacra”, precisou.\nO representante da Xunta aproveitou para lembrar que desde o aprazamento estratéxico da candidatura continuouse sumando esforzos e traballando para perfeccionar o expediente. “Agora queremos avanzar e por iso solicitamos a axuda e colaboración do Icomos para estar na fase final no prazo de tempo máis breve posible”, afirmou.\nAntes de rematar, Román Rodríguez agradeceu a implicación do Ministerio de Cultura e o labor dos técnicos autonómicos e estatais que traballan nesta candidatura e animounos a seguir esforzándose “para consolidar o gran potencial deste territorio que conta cun gran futuro e que é hoxe máis coñecido que nunca”.\ncandidatura Consellería de Cultura fase icomos ministerio proceso ribeira sacra


Un equipo experto investiga as humidades do enlousado da capela do Cristo de Conxo | Consorcio de Santiago\nUn equipo experto investiga as humidades do enlousado da capela do Cristo de Conxo\nO Consorcio de Santiago acomete desde decembro un estudo sobre as importantes humidades que sofre a capela do Cristo da igrexa de Santa María de Conxo. Un equipo da arquitecta e profesora da ETSA de Madrid Soledad García Morales, que integra aos arquitectos galegos Raquel Otero e Hugo Allegue, fará distintas medicións durante un ano aproximadamente en aras de chegar a un diagnóstico certeiro.\nO enlousado da capela de Conxo, que ten uns 300 m2 e un 90% de humidade relativa a ras de solo, presenta manchas escuras que aparecen co frío e a humidade do inverno e se aclaran “un pouco” coa chegada da primavera e o verán. A especialista García Morales indica que é unha lesión moi habitual nos enlousados de granito de Galicia, polo que espera obter resultados que se poidan estender a outros monumentos ou edificios galegos. “A filosofía da nosa investigación -agrega- é facer análises baseadas en datos empíricos para que poidamos establecer con rigor que está a pasar e por que. Non podemos dar paos de cego”.\nAlgúns dos estudos iniciados consisten na auscultación hidrotérmica de solos e paredes para “cartografiar” o edificio, marcando onde se achan os focos de humidade con distintos valores ou intensidades. Estas primeiras medicións de temperatura e humidade indican que os puntos principais están situados no cruceiro da capela, pero sorpréndelles que a humidade máis elevada estea na parte sur, á dereita, e non na zona de enfronte que está cara ao norte.\n“É cedo para interpretar que está a pasar, xa que estamos aínda coas primeiras tomas de valores, pero sospeitamos que as manchas das pedras son por contaminación de sales, algo que as fai moi higroscópicas, é dicir, que absorben e reteñen auga e, por el contrario, cóstalles moito evaporar. De feito xa vemos que o edificio evapora pouco, pero isto é normal en inverno, así que cómpre esperar a ver como evoluciona cara ao verán. Tamén temos que estudar a ventilación” -explica a arquitecta-.\nSe fose algo superficial, as pedras limparíanse con facilidade, pero se están enfermas ou contaminadas “hoxe por hoxe non hai boa solución”, tal como conclúe o equipo, que usa catro aparellos e fará “medicións exhaustivas” nos puntos críticos. En todo caso, aínda é cedo para extraer resultados concluíntes. O equipo que traballa en Conxo forma parte do Grupo de Análise e Intervención no Patrimonio Arquitectónico da Universidade Politécnica de Madrid.


Circular da ANPA – Colexio Plurilingüe Jorge Juan Perĺío\nCircular da ANPA\nPosted: 16 Setembro, 2020/Under: Novas ANPA/By: Jorge Juan\nQueridos pais, nais e titores:\nDende a ANPA vemos este curso con preocupación e contámosvos que as actividades extraescolares que se estaban a desenvolver pola nosa parte non se levarán a cabo este ano.\nTomamos esta decisión porque nos parece demasiada responsabilidade deixar nas mans dos monitores a desinfección e o estrito protocolo Covid que se debería seguir nestas actividades. Polo tanto, para a seguridade dos nosos fillos, agardaremos ata que se poida garantir esa protección e mellorar as cousas para poder ofertar actividades.\nPor outra banda, dende que entrou esta directiva, intentamos comunicarnos con vos e fixémolo por circulares, por grupos wasap, por correo electrónico e cun horario amplo de atención na oficina, pero debido ás circunstancias que estamos a vivir, non será posible manter a reunión anual obrigatoria (ou calquera outra extraordinaria) cos pais en persoa e aínda non temos claro como funcionará a oficina, así que poden poñerse en contacto connosco polos seguintes medios: por WhatsApp no  teléfono 626 263 015 , por correo a ampajorge.perlio@gmail.com, en Telegram a través da canle Anpa CPR Jorge Juan Perlio ou en Facebook como Anpa CPR Jorge Juan Perlio.\nDo mesmo xeito, por estos mesmos motivos e en previsión do que poida ocorrer no curso, a nosa cuota convértese en 5 € que se poderá facer efectiva deixando un sobre no buzón da oficina indicando o nome dos nenos da familia e o curso de cada un ou mediante transferencia bancaria cos mesmos datos. Daremos a conta bancaria de prevención vía WhatsApp a quen o solicite.\nSaúdos da xunta directiva da ANPA.


Abertas as inscricións para o II Open de Andainas 25km | Clube de Montaña Xistra\n← Aprazada Peque Ruta Galiñeiro\nÚltimas horas do prazo de inscrición en MontesDeVigo25km →\nAbertas as inscricións para o II Open de Andainas 25km\nPublicada el 18/02/2015 por HFC\nAbrimos hoxe a inscrición para o II Open de Andainas 25km. Este ano hai algunhas novidades: Cambia de nome algunha proba e incorporamos un destino novo.\nA primeira proba será a de MontesDeVigo25km é partirá dende o Campo de Fútbol do Coruxo no Fragoselo. Será o día 8 de marzo de 2015.\nLogo virán as probas de Gondomar25km, a novidade de Pontedeva25km e finalizaremos na interesante proba de Tui25km.\nÉ importante suliñar que este ano axustamos os prezos de inscrición e que podedes beneficiarvos dos descontos por inscrición en varias probas dunha vez. Debedes descargar a folla de excel e encher os datos. Se tendes problemas, contactade co club.\nMáis datos e inscricións en https://xistra.org/copaandainas25/\nProba final I Open Andainas 25km Clasificacións de Vigo25km – I Open de Andainas 25km Ábrese a inscrición para o I Open de Andainas de 25km Open Andainas 25km – 2016.


Política de privacidade - A Semente\nEn cumprimento do art. 10 da lei 34/2002, de 11 de xullo, de Servizos da Sociedade da Información e de Comercio Electrónico (LSSI+CE), infórmaselle:\nA empresa titular da páxina é:\nRazón Social: ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE\nDomicilio: Praza de España, s/n – Casa da Cultura . Monforte de Lemos (27400 LUGO) Teléfono: 667654279\nOs seus datos\nA información ou datos persoais que o usuario facilite serán tratados con arreglo ao establecido nas Políticas de Protección de Datos. Ao facer uso desta páxina web, o usuario consinte o tratamento da información e datos e declara que tódala información ou datos que sexan facilitados son reais e se corresponden coa realidade.\nPrivacidade/Protección de datos persoais\nASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE cumpre coas directrices Reglamento General de Protección de datos (Reglamento (UE) 2016/679) e demáis normativa vixente en cada momento e vela por garantizar un correcto uso e tratamento dos datos persoais do usuario.\nPara elo, xunto a cada formulario de recabo de datos de carácter persoal, nos servizos que o usuario poida solicitar a nome da empresa creadora do sitio web, fará saber ao usuario da existencia e aceptación das condicións particulares do tratamento dos seus datos en cada caso, informándolle da responsabilidade do ficheiro creado, o enderezo do responsable, a posibilidade de exercer os seus dereitos de acceso, rectificación, cancelación ou oposición, a finalidade do tratamento e as comunicacións de datos a terceiros no seu caso.\nAdemáis, ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE creadora do sitio web, informa que dá cumprimiento á Lei 34/2002 de 11 de xullo, de Servizos da Sociedade da Información e o Comercio Electrónico e solicitará ao usuario o seu consentimento ao tratamento do seu correo electrónico con fins comerciais en cada momento.\nOs contidos da Páxina Web están dirixidos a persoas maiores de idade. ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE non pretende obter datos de persoas menores de edad. Cando ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE teña coñecemento de que existen no seu ficheiro datos de carácter persoal dun menor, procederá de inmediato a cancelar ditos datos.\nObligacións do usuario\nO usuario deberá respectar en todo momento os termos e condicións estabelecidos pola páxina web.\nO usuario utilizará o web de forma dilixente e asumindo calquera responsabilidade que poidera derivarse ao incumprir os termos e condicións da páxina web.\nO usuario non poderá utilizar a páxina web para transmitir, almacenar, divulgar, promover ou distribuír datos ou contidos que sexan portadores de virus ou calquera outro código informático, arquivos ou programas deseñados para interrumpir, destruír ou perxudicar o funcionamento de calquera programa ou equipo informático ou de telecomunicacións.\nASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE por si ou como cesionaria, é titular de tódolos dereitos de propiedade intelectual e industrial do seu web, así como dos elementos contidos na mesma (a título enunciativo, imaxes, són, audio, vídeo, software ou textos; marcas ou logotipos, combinacións de cores, estrutura e deseño, selección de materiais usados, programas de ordenador necesarios para o seu funcionamento, acceso e uso, etc.), titularidade de ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE ou ben dos seu licenciantes.\nEn virtude do disposto nos artigos 8 e 32.1, parágrafo segundo, da Lei de Propiedade Intelectual, quedan expresamente prohibidas a reprodución, a distribución e a comunicación pública, incluída a súa modalidade de posta a disposición, da totalidade ou parte dos contidos desta páxina web, con fins comerciais, en calquera soporte e por calquera medio técnico, sen a autorización de ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE. Todos os dereitos reservados.\nO USUARIO comprométese a respectar os dereitos de Propiedade Intelectual e Industrial titularidade de ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE. Poderá visualizar os elementos do portal e mesmo imprimilos, copialos e almacenalos no disco duro do seu computador ou en calquera outro soporte físico a condición de que sexa, única e exclusivamente, para o seu uso persoal e privado. O USUARIO deberá absterse de suprimir, alterar, eludir ou manipular calquera dispositivo de protección ou sistema de seguridade que estivese instalado nas páxinas de ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE.\nASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE resérvase o dereito para denegar ou retirar o acceso a portal e/ou os servizos ofrecidos sen necesidade de preaviso, a instancia propia ou dun terceiro, a aqueles usuarios que incumpran as Condicións de Uso do portal. ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE perseguirá o incumprimento das Condicións de Uso do portal, así como calquera utilización indebida do seu portal exercendo todas as accións civís e penais que lle poidan corresponder en dereito.\nModificacións e ligazóns\nASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE resérvase o dereito de efectuar sen previo aviso as modificacións que considere oportunas no seu sitio web, podendo cambiar, suprimir ou engadir tanto os contidos e servizos que presta como a forma na que estes aparezan presentados ou localizados, así como nas Condicións Xerais de Contratación aquí determinadas.\nASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE non se responsabiliza do mal uso que se realice dos contidos da súa páxina web, sendo exclusiva responsabilidade da persoa que accede a eles ou os utiliza.\nNo caso de que en se dispuxesen ligazóns ou hipervínculos facía outros sitios da internet, ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE creadora do sitio web non exercerá ningún tipo de control sobre os devanditos sitios e contidos. En ningún caso ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE creadora do sitio web asumirá responsabilidade algunha polos contidos dalgunha ligazón pertencente a un sitio web alleo, nin garantirá a dispoñibilidade técnica, calidade, fiabilidade, exactitude, amplitude, veracidade, validez e constitucionalidade de calquera material ou información contida en ningún de devanditos hipervínculos ou outros sitios da internet. Igualmente, a inclusión destas conexións externas non implicará ningún tipo de asociación, fusión ou participación coas entidades conectadas.\nAs condicións de uso da Páxina Web contidas neste Aviso Legal, así como as relacións entre o usuario e ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE, rexeranse e interpretarán de acordo coas leis españolas. Para a solución de calquera conflito que puidese suscitarse, o usuario e ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE sométense expresamente á competencia e xurisdición dos xulgados e tribunais da cidade de MONFORTE DE LEMOS, renunciando expresamente a calquera outro foro que puidese corresponderlles.\nResponsable: ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE.\nFinalidade: Responder as consultas expostas polo usuario e enviarlle a información solicitada.\nlexitimación: Consentimento do usuario.\nDestinatarios: Só realízanse cesións se existe unha obrigación legal.\nDereitos: Acceder, rectificar e suprimir, así como outros dereitos, como se indica na Política de Privacidade*\nASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE en cumprimento do establecido no Regulamento Xeral de Protección de datos (Regulamento (UE) 2016/679), informa os usuarios da páxina web :\nOs datos que nos faciliten o usuario a través dos formularios desta páxina web:\nincorporaranse a tratamentos cuxo responsable é ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE.\nCon que finalidade recollemos os seus datos?\nNesta páxina web recóllense datos de carácter persoal a través de diferentes formularios. Os datos solicitados en cada formulario son os necesarios para a finalidade pola cal se recollen. A finalidade de tratamento son os seguintes:\n– CORREO ELECTRONICO: Se o usuario ponse en contacto a través do correo electrónico publicado nesta páxina web, os seus datos serán tratados para contestar as consultas expostas e poderlle enviar a información solicitada a través do correo electrónico a través do cal se recibe a consulta.\nCanto gardamos os seus datos?\nOs datos facilitados polo usuario serán conservados ata que o usuario non solicite a súa supresión.\nRealizamos perfís cos seus datos?\nCos datos introducidos polo usuario non se tomarán decisións automatizadas nin se realizarán perfís.\nQue lexitima o tratamento dos seus datos?\nO tratamento de datos está lexitimado no consentimento prestado polo usuario ao aceptar a nosa política de privacidade ou ao enviarnos un correo electrónico a través do correo publicado na web.\nO usuario deberá cumprimentar os campos marcados con * para poder enviar os formularios cumprimentados, se non se cumprimentan os campos indicados o usuario non poderá envialos.\nA quen cedemos os seus datos?\nOs seus datos non serán cedidos a terceiros salvo que exista obrigación legal.\nQue terceiros prestan servizos neste web?\nPara o desenvolvemento desta páxina web utilízanse os seguintes provedores de servizos:\nAloxamento: Os servidores onde está aloxada a nosa páxina web están situados na UE. Utiliza protocolo TLS 1.2 co que a comunicación de datos faise a través de canle cifrada.\nQue dereitos ten e como exercelos?\nO usuario ten dereito a:\nAcceder aos seus datos persoais\nSolicitar a rectificación dos datos persoais que sexan inexactos\nSolicitar a súa supresión cando, entre outros motivos, xa no sexan necesarios para os fins que foron recollidos\nSolicitar a limitación do seu tratamento, nese caso unicamente conservaránse para o exercizo ou a defensa de reclamacións\nPedir a portabilidade dos seus datos\nPor motivos relacionados co a súa situación particular, poderá opoñerse ao tratamento dos mesmos e ASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE deixará de tratalos, salvo por motivos lexítimos imperiosos, ou o exercizo ou a defensa de posibles reclamacións\nO usuario poderá revocar os consentimentos prestados en calquera momento\nO usuario poderá exercitar os seus dereitos a través de correo electrónico sementedemonforte@sementedemonforte.org achegando fotocopia do DNI e indicando o dereito que exercita.\nO usuario tamén poderá presentar unha reclamación ante a Axencia Española de Protección de Datos.\nASOCIACIÓN SEMENTE DE MONFORTE ten implantadas todas as medidas de seguridade, a fin de garantir a confidencialidade no almacenamento e tratamento dos datos persoais, así como evitar accesos por parte de terceiros non autorizados.\nComo funcionan as nosas redes sociais?\nA través das nosas redes sociais podes compartir os nosos contidos ou deixarnos os teus comentarios, fotos ou vídeos, sempre que sexan do interese para toda a comunidade.\nAs nosas redes sociais están constantemente supervisadas co fin de atender as vosas preguntas e comentarios no menor tempo posible.\nQueremos que sexa un espazo do que todos gocemos, polo que é importante que entre todos respectemos unhas normas de convivencia:\nTi es o responsable dos contidos que publiques, non caias na violación de calquera dereito, lei ou regulamento\nCoida a redacción e o ton, evita publicar calquera información abusiva, difamatoria ou obscena\nRespecta o dereito á privacidade, non fagas comentarios ilícitos, ofensivos ou discriminatorios sobre terceiros\nEvita comentarios fraudulentos, enganosos ou que poidan inducir ao erro\nNon permitimos o spam, nin as mensaxes comerciais ou publicitarias, non queremos mensaxes repetitivas\nNon manteremos conversacións con perfís que podamos considerar como falsos\nPor favor, ten en conta que o contido publicado polos seguidores nas nosas páxinas non necesariamente reflicte o punto de vista da nosa empresa.\nSe os teus comentarios non cumpren as ‘Normas da casa’, poderán ser eliminados, ocultados ou bloqueados. Calquera que publique contidos non permitidos será bloqueado da comunidade. Reservámonos o dereito para modificar estas normas en calquera momento e sen previo aviso.


Teixido presenta a candidatura popular que conta con persoas das distintas parroquias que xa traballan por Guitiriz - Terrachaxa.com\n7 Mai 2019 Actualidade, Guitiriz Actualidade, Guitiriz\nO alcaldable popular de Guitiriz, Xosé María Teixido, presentou a candidatura completa coa que concorre ás eleccións municipais do vindeiro 26 de maio. Foi nun acto no que participaron José Manuel Barreiro e José Manuel Balseiro onde o candidato do PP á alcaldía trasladou “o máximo agradecemento polo seu esforzo” a tódolos membros da candidatura que “se teñen integrado no proxecto popular para o noso Concello”.\nA candidatura popular é paritaria, xa que conta con 8 homes e 8 mulleres; e alcanza un 56% de renovación ao integrar a un total de 9 novos nomes dun total de 16 veciños e veciñas. Teixido explica que o acompañan “persoas procedentes das distintas parroquias do municipio e relacionadas con diversos sectores” que “representan á sociedade guitiricense”.\nComezan a súa andadura na política municipal da man do Partido Popular: Ángel Seoane –de Pígara-, Gonzalo Rivas -do Buriz-, María José González -dos Vilares-, Francisco Juan Pérez –da parroquia de San Xoán Guitiriz-, Manuel Amil –de Santa Cruz-, Mónica Cruz – de Becín-, Alzira Trinidade de Almeira –de Labrada- e María del Pilar Pérez –tamén da parroquia de Guitiriz-. A candidatura popular tamén conta cos actuais concelleiros Francisco Penas –de Parga-, María Manuela Carballeira –de Guitiriz- e Mónica Vázquez –de Mariz-; ademais de Alicia Vázquez –representando á parroquia de Pedrafita-, Jesús Iglesia –de Santa Mariña-, Noelia Torres – de Sambreixo- e Antón Núñez –do núcleo urbano de Guitiriz-.\nTeixido avanzou que “estamos a traballar de forma seria e centrados en Guitiriz”, igual que nos últimos anos tanto dende o Goberno municipal coma dende a oposición.\nRecentemente, os populares iniciaron unha serie de reunións polas distintas parroquias do municipio para escoitar aos veciños e veciñas e ter en conta as súas propostas no vindeiro mandato. As reunións, que contan coa asistencia dos candidatos de cada zona, deron comezo o 1 de maio en San Salvador; pero xa chegaron tamén á parroquia de Trasparga para escoitar aos seus veciños e veciñas e tamén aos de Roca. Despois do vindeiro luns 6 na parroquia das Negradas –onde tamén recibirán aos veciños e veciñas de Vilar- continuarán ata o vindeiro día 17 ata concluír as xuntanzas cos veciños e veciñas de tódalas parroquias de Guitiriz.\nTeixido explica que “as reunións cos guitiricenses serven tamén para trasladarlles a situación da política municipal e os apoios que recibe o Concello por parte da Xunta de Feijóo para o Servizo de Axuda no Fogar (SAF) e outros servizos, ademais das axudas que reciben os agricultores e gandeiros directamente”. O popular engade que “o Goberno local do PSOE está a recibir importantes investimentos da Xunta que, cunha boa xestión municipal, darían outros resultados. Igualmente, incide Teixido en que “o Concello recibe máis achegas da Deputación que durante o mandato popular no municipio porque nos últimos catro anos, co Goberno en minoría do PSOE na Deputación, o Grupo Provincial Popular contribuíu á implantación dun reparto de fondos para os Concellos seguindo criterios obxectivos”.\nÁngel Seoane Lamela\nFrancisco José Penas Pardo\nMónica Vázquez Lago\nGonzalo Rivas Pena\nMaría José González Roca\nManuel Amil Carreira\nAlzira da Conceiçao Trinidade de Almeida\nJesús Iglesia Bergantiños\nMaría del Pilar Pérez Caso\nNoelia Torres Caamaño\nAntón Núñez Teixido\nEtiquetas CandidaturaEleccións 2019GuitirizPP\nAnterior O O PSOE de Abadín presenta unha candidatura cualificada “para acabar con 40 anos de políticas nocivas para os veciños”\nSeguinte A agricultura e a gandería europeas en xogo o 26M