Momentos con Amigos 53\nCopyright, 1915, por HW PERCIVAL.\nCal é a relación entre o magnetismo ea gravitación, e como difiren, se é así? E cal é a relación entre o magnetismo eo magnetismo animal, e como difieren, se é así?\nA ciencia positiva non afirma o que é a gravitación e admite que non o sabe. Non obstante, os feitos que observan os científicos e que se denominan gravitación, están afirmados brevemente, que hai un tirón que cada corpo ten en cada outro de acordo coa súa masa e que a forza do tirón diminúe o aumento da distancia entre os corpos e increméntase coa súa proximidade. A secuencia de feitos, chamada gravitación, exponse sen respecto á disposición das partículas nos corpos. Polo tanto, dise que todas as masas físicas están gravitando entre si.\nO magnetismo é unha forza misteriosa sobre a natureza da que a ciencia ata agora deu pouca información, aínda que algúns dos feitos provocados pola forza magnética son ben coñecidos polos científicos. O magnetismo é a forza que se mostra a través de imáns. Un imán é un corpo no que todas ou algunhas partículas teñen unha polaridade similar, e onde os eixes entre os polos das partículas son aproximadamente paralelos. Os polos positivos das partículas con eixes aproximadamente paralelos apuntan nunha dirección, os polos negativos destas partículas apuntan no sentido contrario. Un corpo é un imán segundo a preponderancia das partículas que teñen eixes paralelos ou aproximadamente paralelos con polaridade similar. Un imán achégase á perfección como un imán, en proporción ao número de partículas que teñen como polaridade e eixes paralelos, en comparación co número de partículas que non teñen eixes paralelos e non son similares. O magnetismo maniféstase a través dun corpo segundo a proporción de partículas da masa do corpo que son magnéticas, é dicir, de polaridade similar e eixes paralelos. O magnetismo é unha forza presente en todas as partes do mundo, pero que só se manifesta a través de corpos con disposición magnética das súas partículas. Isto aplícase a obxectos inanimados.\nA mesma forza aumenta a unha maior potencia nos corpos dos animais. O magnetismo animal é o funcionamento dunha forza a través de corpos animais, cando os corpos teñen certa natureza estrutural. A estrutura que debe ser magnética ten que ser tal que as partículas das células e das células do corpo animal sexan dunha estrutura de xeito que a forza magnética universal flúe por elas. A tal efecto, a estrutura ten que ser similar á dos imáns inanimados. O eixe do corpo animal é a columna vertebral e os corpos dos animais son magnéticos cando as partículas das células se axustan de forma aliñada á porción correspondente da columna vertebral e á medula nos ósos. A acción dos polos do corpo é por medio dos nervios. O baño ou campo magnético é a atmosfera arredor do corpo. Todos os corpos animais que están dentro da influencia deste campo experimentan o efecto da potencia magnética universal que atravesa o corpo animal magnético e chámase entón magnetismo animal.\nO magnetismo animal non é un magnetismo persoal, aínda que ten unha parte na produción do que se chama magnetismo persoal. O magnetismo animal non é hipnotismo, aínda que as persoas que teñen magnetismo animal poden usalo para producir efectos hipnóticos.\nA linga sharira, ou forma invisible do corpo físico, é unha batería de almacenamento para toda a vida. Un dos modos nos que opera a vida é o magnetismo. Se a linga sharira nun corpo humano ten as súas contrapartidas físicas construídas como se indica, é dicir, as partículas en aliñamento magnético, entón pode manter e almacenar a vida e pode transmitir a vida baixo o aspecto do que se chama magnetismo animal.\nA resposta á pregunta é que non hai ningunha relación directa entre a gravitación e o magnetismo animal como se describe. Diferéncianse porque, na medida da gravitación, cada masa tira de cada outra masa e a forza chamada gravitación está activa en todo momento; pero a forza chamada magnetismo animal non actúa en todo momento, pero é activa neses casos só cando hai unha estrutura animal, cuxas características son unha polarización como as partículas e un verdadeiro ou aproximado paralelismo dos eixes.\nComo se fan as curas polo magnetismo animal?\nO magnetismo animal é unha forza universal que actúa a través dun corpo humano, no que as células están polarizadas e dispostas dun xeito determinado, que a polarización e disposición inducen a vida universal ao corpo e permiten a transferencia da vida directamente a outro corpo animal.\nUn corpo físico enfermo é o que carece da disposición adecuada das súas partículas ou é un no que hai obstrucións ao fluxo vital ou no que se produciron cambios debido á ausencia do alento e da circulación da vida. Un que ten moito magnetismo animal e un a través do cal o magnetismo animal se transmite facilmente, pode curar enfermidades noutros. Pode sanar só pola súa presenza sen contacto corporal ou pode sanar poñendo en contacto con aquel a quen a cura. Cando a curación se realiza pola presenza do curativo, faise pola envoltura dos enfermos na atmosfera que rodea ao curador. A atmosfera é un baño magnético, cargado coa vida universal actuando como magnetismo animal. O magnetismo animal é un nome deficiente para a gran forza da vida universal, pero usámolo aquí para permanecer dentro do uso familiar da época. O baño actúa sobre a atmosfera da enfermidade e tende a restaurar nel a circulación da forza de vida universal, eliminando as obstrucións, restablecendo a circulación e reorganizando as moléculas nas células, de xeito que a forza vital poida flúen de xeito ininterrompido e os órganos do corpo poden permitirse para realizar as súas funcións naturais.\nA curación mediante o magnetismo animal, cando se realiza por contacto directo co corpo curativo, faise mellor cando se colocan as mans do cura, que actúan como os positivos e os negativos, no corpo ou na parte afectada. O magnetismo pode emanar de calquera parte do corpo, como os ollos, os seos, pero o medio máis natural de aplicalo é mediante as mans. A característica importante para realizar unha cura é que a mente do cura non debe interferir coa transmisión do magnetismo. Normalmente, a mente afecta e interferir coa influencia curativa, porque o curandeiro a miúdo aparenta que debe dirixir o fluxo de magnetismo coa súa mente. En todos os casos en que o cura actúe coa súa mente en conexión co magnetismo, mentres intenta curar, fará dano, porque a mente non afecta a cura, aínda que poida dirixir e colorear o magnetismo. A mente interfire e impide a acción natural do magnetismo. O magnetismo actuará de xeito natural se non é interferido pola mente. A natureza, e non a mente, afecta a cura. A mente do home non coñece a natureza e non se coñece a si mesma cando está no corpo. Se se coñecese no corpo, a mente non interferiría coa natureza.


A nova normalidade aboca ao mundo da verbena á súa morte: “A día de hoxe é unha realidade: pecharán todas as orquestras”\nRedacción | Mércores, 1 de Xullo de 2020, 13:46\nARCHIVADO EN | orquestas verbenas fiesta economía gaias eventos\nVíctor Anton Rodríguez, director de Gaias Eventos –axencia que conta na súa carteira con orquestras como ‘Paris de Noia’, ‘O Combo Dominicano’, ‘Olympus’ ou Panorama–, atende a Galiciapress para debullar a realidade dunha industria que xa en abril prognosticaba un verán duro, pero que co paso das semanas acabou por converter os seus agoiros nunha dolorosa realidade: “Está a enfocarse mal o problema; é imposible para a maioría das orquestras traballar nestas condicións”.\nOrquesta Panorama, unha das máis afectadas pola crise | Foto: FB orquestra.panorama.oficial\nPrazas baleiras e o silencio nocturno serán unha constante este verán en Galicia, afeita á jarana e ao son das orquestras ata horas intempestivas -un horario marcado sempre polo aguante dos máis marchosos- durante a época estival. A nova normalidade, tal e como está pautada desde as administracións públicas, é o principio do fin para un dos sectores máis golpeados pola inactividade económica: o mundo das orquestras.\nXa o pasado abril desde Gaias Eventos denunciaban para este medio a situación crítica na que se atopaba o sector. Lonxe de clarificarse este escenario unha vez levantado o estado de alarma, dous meses despois a situación é, se cabe, peor. “A actividade está permitida xuridicamente, pero moi mal vista socialmente, ou me atrevería a dicir prohibida, ante o temor ou risco a contagios”, lamentan desde a compañía, unha das máis importantes do mundo e con agrupacións na súa axenda como a Paris de Noia, Panorama ou O Combo Dominicano. Neste contexto, desde a dirección din estar “nas pavías, sen ningún tipo de produción”.\nO certo é que o medo aos brotes de coronavirus, como o rexistrado na Mariña e que obrigou a suspender as verbenas e a reapertura dos locais de lecer nocturno na zona, foi o que marcou aos concellos á hora de decidir se suspender ou non as festas, a pesar de que estas están permitidas desde este 1 de xullo.\nOs argumentos dos gobernos municipais viran ao redor da falta de recursos para asumir as condicións que impón a Xunta para poder celebrar as verbenas segundo pauta a nova normalidade. Víctor Antón Rodríguez cre que esta é unha decisión baseada en “non arriscar, primar a saúde por encima da actividade”, algo que á súa entender é “comprensible”, aínda que significa abocar ao sector “á ruína absoluta e sen dereito a axudas”.\nPROBAS PILOTO INASUMIBLES\nCon todo, aínda que se permitan as verbenas, son estas realmente posibles? Esta fin de semana Sanxenxo acolleu unha proba piloto para estes eventos adaptándoos a as condicións da Xunta. Co público sentado, sen poder bailar coa distancia social, con máscaras…Con tantas restricións, moitos se preguntan se realmente é posible ou se vale a pena celebrar as verbenas nestas circunstancias.\nDesde o sector recalcan que non é unha “cuestión de formatos”, senón de “supervivencia”. “Está a enfocarse mal o problema. Ningún sector debería quedarse atrás, é imposible para a maioría das orquestras traballar nestas condicións, as administracións deben estudar a especificidade do colectivo e decretar solucións”, reclama a industria, á vez que considera que se realmente existe algún risco debería “ser prohibida con carácter xeral e estudar un plan especial de sostemento do sector ata que as circunstancias sexan seguras”. Neste sentido, o que non admiten os artistas é a postura da Xunta de tentar negociar entre dúas augas.\nAsí, a pesar de que a nova normalidade contempla a celebración destes eventos, os concellos son reticentes a asumir o risco. As orquestras, cuxa tempada alta comeza en maio e que esta se prolonga ata setembro-outubro, atópanse na súa maioría paradas. Isto significa unhas perdas históricas para o sector. “Perdeuse case todo, xa está anulado a totalidade de actuacións do mes de xullo e máis do 90% do resto de o ano”, sinalan desde Gaias Eventos, á vez que prognostica que é cuestión de “unhas semanas” que quede todo anulado “con carácter xeral” en caso de non enfocar o tema “desde as administracións e buscar unha solución consensuada”.\nA MORTE DO SECTOR?\nAsí as cousas, ás perdas hai que considerar que aquelas orquestras que se acolleron a un ERTE atópanse nunha situación especialmente delicada. “Teñen que afrontar os próximos meses o pago das cotas da seguridade social dos seus traballadores, tendo produción cero”, comenta o director de Gaias Eventos, algo que, segundo razoa, supón “a puntilla” para estas formacións.\n“Somos un sector ao que nos negan o traballo e debemos asumir as responsabilidades dunha empresa en produción. É de tolos”, critica. Ademais, sen datas e coas orquestras apertándose o cinto, tampouco se están celebrando ensaios porque iso significaría “dar a alta aos traballadores, paralizar os ERTES e pagarlles, insisto, cunha produción cero”.\nCun horizonte tan desolador, algunhas orquestras xa decidiron dar por perdida a tempada e baixar o pano sen ter a oportunidade de subilo. É o caso de Panorama, unha de orquéstralas buque insignia de Gaias Eventos, que recoñeceu hai uns días a imposibilidade de readaptar o seu espectáculo a esta nova normalidade. Desde Gaias Eventos son tallantes respecto diso: “Estamos á espera de confirmar o que a día de hoxe é unha realidade: pecharán todas”.\nABANDONO DAS ADMINISTRACIÓNS A pesar da súa COMPRENSIÓN\nDesde o sector din sentirse non só abandonados, senón tamén maltratados pola administración pública. En abril, durante as primeiras semanas do estado de alarma, o sector xa se mobilizou para buscar fórmulas que puidesen rescatar á industria. Entón iniciáronse os primeiros contactos coa Xunta, pero, máis de dous meses despois, os pasos dados para atopar solucións foron en falso.\n“Somos un sector vítima dunha gran contradición, o único que se vai a quedar atrás. Podemos traballar, pero ninguén nos vai a dar traballo, seremos victimas do sistema, porque están prohibidas as axudas a fondo perdido, só pódese incentivar á produción, pero se non hai produtores estamos a arruinarnos e sen dereitos pero con todas as obrigacións laborais de calquera sector”, afirman desde Gaias Eventos. A pesar destes hándicaps, os actores implicados parecen remar na mesma dirección. “Os sindicatos están do noso lado, a Xunta tamén, a FEGAMP tamén entende o noso problema… trasladamos ao Goberno central o problema, pero a verdade que a día de hoxe estamos nas pavías”, explica.\nO principal escollo segue sendo a postura conservadora dos gobernos locais, remisos a abrir a man e permitir a celebración das verbenas. “Nas reunións mantidas coa FEGAMP, o seu presidente, Alberto Varela, atendeunos con moita preocupación polo sector. Este é un problema de moi difícil solución e apelamos á altura de miras de todas as institucións, para dar resposta a un movemento profesional de miles de postos de traballo. Temos o seu compromiso de buscar solucións conxuntas”, sostén Víctor Antón Rodríguez.\nEsa altura de miras é a que reclama ao próximo Goberno de Galicia que salga das urnas o día 12. Na industria fan fincapé na súa condición de “sector autóctono galego” e dos miles de postos de emprego que xera. Ademais, recalcan que nunca recibiron axudas das administracións ao tratarse dun sector “autosuficiente”.\n“Con esta pandemia quedamos atrás, a nosa actividade está prohibida, da forma máis segura, socialmente. Isto require un recoñecemento unánime de todas as administracións e decretar fórmulas que recollan esta realidade e protexan a este sector dun peche indefinido de produción cero. Se non é así, teremos que mobilizarnos antes de desaparecer”, conclúen.


CEN ANOS DE AGARIMOS: Charla sobre o traxe tradicional galego a cargo de Montse Liñares en Entradium\nCEN ANOS DE AGARIMOS: Charla sobre o traxe tradicional galego a cargo de Montse Liñares\nAuditorio de Galicia . Avenida Burgo das Nacións, 15704, Santiago de Compostela. A Coruña. Ver mapa\nNesta charla abordaremos distintos aspectos do noso traxe tradicional, como por exemplo o traxe tradicional na fotografia e a súa interpretación, o traxe nas coplas tradicionais e actas de defunción, panos e complementos, xoiería tradicional…\nEsta actividade esta dirixida para todas aquelas personas que disfrutan do noso traxe e teñen inquedanzas por saber un pouco mais sobre el.\nPor favor, antes da charla le con atención as seguintes indicacións:\n- Será obrigatorio o uso da máscara durante toda a duración da charla salvo cambios na normativa actual.\n- Evitarase, na medida do posible, facer grupos en entradas ou saídas que poidan entorpecer o fluxo de circulación do público participante.\n- Non asistir á charla se existen síntomas asimilables á COVID-19. É recomendable tomarse a temperatura antes de acudir á charla.\n- A Organización resérvase o dereito a solicitar o desaloxo do espazo daquelas persoas que no cumpran a normativa ou entorpezan o normal desenvolvemento da charla.\nEstivo moi ben\nA charla sobre o traxe tradicional galego foi demasiado curta e apenas se puideron tratar temas en profundidade, polo resto, todo excelente!


Imagine Elephants: Pecha os ollos e xoga - omundoaoreves.com\nPortada » Ideas e noticias » Imagine Elephants: Pecha os ollos e xoga\n27 / 7 / 2015 | Sonia Hermida\nUn proxecto ilusionante e necesario, teñas ou non teñas fillos (se os tes, máis, a verdade). Deixámosvos con Imagine Elephants, un documental sobre o xogo e a súa importancia e unha entrevista aos seus impulsores: "Os adultos nos desconectamos moitísimo das cousas realmente importantes da vida, e sen pensalo, desconectamos tamén aos nenos e nenas destas experiencias".\nEstamos emocionadas de arrincar a semana presentándovos un proxecto tan rebonito e necesario como éste. Imagine Elephants é un documental sobre o xogo e a súa importancia que acaba de estrenarse online como web doc. Un traballo de máis de un ano e medio de Julián, realizador audiovisual, e Elena, mestra de educación especial, que se lanzaron de cabeza a este soño que xa empezou a se facer realidade.\nExpertos como o pediatra Carlos González, os pedagogos André Stern ou Francesco Tonucci, o inventor de xogos Joan Rovira, Inma Martín, mestra e consultora pedagóxica, etc, etc, etc aportan a súa visión sobre a relevancia do xogo nas nosas vidas e por que tod@s deberíamos saber que é un dereito fundamental dos nenos.\nCedemos a palabra a Julián e Elena para que vos conten por que xogar é vivir e vivir é xogar (ou debería selo):\nAínda que esteamos en O mundo ao revés, imos empezar polo principio, para non liar a ninguén… Que é Imagine Elephants e por que temos que imaxinarnos a eses elefantes? Como animariades a calquera que lea isto a adentrarse con vós en este camiño?\nImagine Elephants é unha experiencia sobre o xogo e a infancia. Trátase dun webdoc (documental interactivo) no que os usuarios podedes intractuar con máis de 800 minutos de vídeo, recopilados a través dunha serie de entrevistas a diferentes profesionais do mundo do xogo, a infancia, a educación, a psicoloxía, a pediatría, etc…\nNa nosa web, www.imaginelephants.com partindo dunha reportaxe lineal de 50 minutos, podedes ver as entrevistas completas, indagar nos temas que máis vos interesen, consultar o glosario de términos, comentar todos os contidos e descargar as entrevistas transcritas en PDF.\nA estrea foi en maio, pero o webdoc acaba de ver a luz online, que tal está sendo a acollida?\nEstá sendo fantástica. Tanto o día 28 de maio que se estreou online durante 24h como durante o mes de xuño na xira de presentación. Todas as personas que contactan con nós nos transmiten moitísimo amor e palabras de agradecemento. É unha das partes máis bonitas deste proxecto, todas as personas que, dunha ou outra maneira, se uniron a esta experiencia.\nXoguemos… que se vos pasa pola cabeza se vos digo a palabra…\nDespois de todo o que aprendestes e reflexionastes poderíades dicirnos se realmente, xogar é algo moi serio? Por que é tan importante? E, se é así, por que lle damos tan pouca importancia?\nClaro que é moi serio! O xogo é unha necesidade, un impulso vital, unha actividad que facemos todos os seres humanos e moitos animais. E por ser tan necesario, é un dos dereitos dos nenos e nenas, algo descoñecido todavía.\nAdemáis, grazas ao xogo adquirimos as aprendizaxes máis importantes da vida. Se entendes o xogo como o entendemos nós, decataraste de que case todo o que sabes aprendíchelo xogando. Aprendiches a correr, a saltar, a agarrar obxectos coa forza xusta para que non se rompan nin que se caian, a lanzar, a facer torres, buratos e montañas. Aprendiches valores, a escoitar, a esperar, a aceptar normas e a inventarte as túas propias. Aprendiches matemáticas, lingua, física e un montón sobre o mundo natural.\nE algo moi importante, que ocurre tanto con nenos como con adultos, que é que se realizas unha actividade que xurde do teu interior, que fas porque realmente a quieres facer, esta actividade será placenteira, concentraraste, sentiraste ben contigo mesmo, te entusiasmará. Moitas veces pode implicar un reto, pode parecer difícil, podes pensar que non serás capaz, pero se realmente queres facelo, sintes a necesidade de facelo, seguro que o consegues.\nPensamos que non lle damos importancia ao xogo ao igual que a moitas outras actitudes da vida. Vivimos nunha sociedade superficial, desmotivada e con medo, na que se confunden valores e aspectos importantes da vida. Valoramos ter un coche novo, unha casa na praia e un ventre plano. Moitas veces esquecemos coidar aos nosos avós, respectar á nosa parella ou axudar aos demáis.\nOs adultos nos desconectamos moitísimo das cousas realmente importantes da vida, e sen pensalo, desconectamos tamén aos nenos e nenas destas experiencias.\nCal pensades que pode ser a chave para que cambiemos o chip? Volvernos pequeniños?\nA reportaxe lineal de Imagine Elephants, dedica os seus tres primeiros minutos a que os entrevistados que interveñen lembren momentos da súa infacia, momentos de xogo principalmente. As súas caras transmiten unha sensación de alegría extrema ao lembrar e exteriorizar estes momentos. Pois, para nós, o cambio de “chip” atópase aí, en ese instante que pechas os ollos de adulto e rememoras todas estas cousas que nos facían sentir ben para non cortallas aos nenos de agora. Deberíamos pechar os ollos máis a miúdo.\nQue lles diríades aos que pensen que unha reflexión sobre o xogo está de máis nos tempos que corren?\nClaro que está de máis. Ogallá non tivésemos que estar falando disto en pleno século XXI, pero parece obvio que cada vez xogamos menos, dámoslle menos importancia a vivir calmados e a respectar o ritmo natural das cousas. Para nós é unha necesidade prioritaria, volver a conectarse co xogo no sentido amplo da palabra. Non renunciar a un dos placeres máis grandes da vida, por iso nos decidimos a reflexionar sobre isto e compartilo coas persoas.\nNo documental se reflexiona sobre o feito de que tamén os adultos xogan, a que vos gustaba xogar de pequenos e a que xogades agora?\nA mín, de pequena me gustaba xogar a moitísimas cousas. A todo o que me apetecía, igual que agora. De pequenos temos uns intereses e unhas necesidades, que son as que reflectimos no xogo, e cando nos facemos maiores é igual. O conflicto xurde cando medras e deixas de facer o que che sae de dentro e só fas o que os demáis queren que fagas. Nós intentamos xogar con todo o que facemos. Moitas veces nos toca facer cousas que non nos apetecen, ou que non nos gustan, pero son parte do xogo da vida. Nun día, o 80% das cousas que facemos as facemos con ganas, porque nos apetece, porque nos gustan. Despois sempre hai un ratiño para esas outras cousas que fas porque “tes que facer”, aínda que non te apaixoen.\nImaxinemos, soñemos de novo, que vos gustaría que pasara co voso proxecto?\nSoñando ao grande, encantaríanos que todo o mundo coñecese Imagine Elephants, e puidese ver a reportaxe. Pensamos que é moi necesario que chegue ao maior número de personas, xa que para nós a mensaxe que transmitimos e moi importante.\nA día de hoxe, o noso principal obxectivo é reunir o financiamento necesario para poder continuar investigando acerca do xogo, da vida, da educación, etc. Por iso lanzamos unha campaña de crowdfunding en goteo.org, para que todas as personas que comparten esta inquietude formen parte de Imagine Elephants e nos axuden a continuar co proxecto.\nSe a estas alturas aínda non vos decidistes a adentrarvos na senda destes elefantes e imaxinar con eles é que non tedes sange nas venas e a imaginación se vos quedou entumecida polos smartphones. Pero, como sabemos que non é así, animámosvos a seguilos no seu camino, soñar con eles e impulsar o seu proxecto colaborando como poidades ou vos apeteza, con aportacións económicas, tradución, difusión, etc, nós estamos niso!! Porque aprendemos a vivir xogando, aprendamos a xogar un pouco máis durante o resto da nosa vida.\nEducación juego Xogo


As Pontes inicia unha investigación sobre cogomelos silvestres - TERRACHAXA\nAs Pontes inicia unha investigación sobre cogomelos silvestres\nO Concello das Pontes ven de iniciar os traballos de identificación e análise da situación actual do sector dos cogomelos silvestres nas Pontes. Esta investigación ten como obxectivo coñecer as potencialidades deste sector en materia cultural, económica e ambiental co fin de poder mellorar e aumentar os aproveitamentos sociais destes recursos naturais.\nA concelleira Elena López, responsable do proxecto, destacou que “nos derradeiros trinta anos, a micoloxía pasou de ser unha actividade minoritaria, de escasa importancia, a ser un aproveitamento socioeconómico que move cada ano miles de toneladas de produtos comercializados e millóns de euros en España, o que o converte nun potente atractivo para o desenvolvemento rural”.\nAsí mesmo, comentou que “en comarcas como a das Pontes, as características climatolóxicas e morfolóxicas, xunto coa promoción micolóxica realizada a través da Feira de Fungos e Cogomelos, fixo que xurdira unha cultura micolóxica entre a poboación local. Con este proxecto buscamos retomar a ilusión da veciñanza promotora desta feira e crear sinerxias no ámbito sociocultural, ambiental, económico, sen esquecer o micoturismo, que permitan desenvolver e promocionar novos recursos para o territorio”\nNos meses de outono, prevese a realización dunha serie de obradoiros e encontros con persoas afeccionadas da comarca e con especialistas en micoloxía de recoñecido prestixio no ámbito galego e español.\nPara todas as persoas interesadas en participar neste proxecto, o Concello habilitou o teléfono 604 025 160 e o correo electrónico terradecogumelos@gmail.com, no que poden ampliar esta información.


amarellesbravos: DENDE MUROS PARA O MUNDO\nDENDE MUROS PARA O MUNDO\nAdeus Muros, pequeniño,\na popa vouche virando,\nque os meus ollos van chorando.\nben te podías loubar,\nSantiago con ser máis grande\nnon che ten porto de mar.\nUn pícaro dun lateiro\nmoreniña me chamou,\nmoreniña son por certo,\npara ti lateiro non.\nAlgúns días algo, algo,\nxa non me queren as mozas\nO cabiño de Fisterra\né cabo de moita altura,\nonde os barcos do rei\ntoman a caladura.\nO río de Badernado\npaseino de pedra en pedra,\ncunha variña na man\ne unha fita verde nela.\nAdeus, que marcho do mundo\nporque a terra xa me chama,\nse non queres que me vaia\ndáme o teu sangue, serrana.\nSerres éche bo lugar.\nSerres é o purgatorio\nonde as almas van penar.\nTres días hai que non xanto,\nsenón bágoas por pan,\neses son os alimentos\nque os amoríos me dan\nAs de Louro e as de Lariño?\npara beber pola bota,\nas da Virxe do Camiño!\nO meu home é un ciumento\ne cos seus ciúmes me mata,\nciúmes se vou a misa\nciúmes se quedo na casa\nBadernado sona ten\nBadernado ten a sona\nse che interesa a literatura popular AQUÍ poderás atopar máis coplas muradanas clasificadas tematicamente. Para o meu ver, non teñen desperdicio. Hainas por todo o país. Son a fonte de toda literatura de autor e están intimamente ligadas ao cantigueiro popular. Toda a Península Ibérica é unha potencia mundial deste tipo de produtos culturais de transmisión colectiva e autoría anónima. Unha feliz alianza entre a música e a literatura para a cal non se neceista máis instrumento que unha voz ben afinada e un peito aberto.\nO que aparece en color son nomes de lugares da contorna muradana. Para os filólogos esta é unha zona moi peculiar porque presenta numerosas subáreas dialectais de enorme interese lingüístico. É frecuente que nas coplas populares se faga louvanza da terra en que nacen así como das virtudes dos seus habitantes. Eu da predisposición da xente de Badernado para o cante e o baile dou fé por telos visto e oído. E nunca deixarán de sorprenderme. Uns apuntamentos: a última vez que oín cantar o eixo do carro foi nun camiño cara a Badernado, era una tarde poallenta e a humidade do ar imprimía un aire melancólico ao sons que circulaban. Os bois arrastraban a cámara lenta un carro cheo de herba recén cortada e a paisaxe acústica xerada quedoume gravada na memoria para sempre. Noutra ocasión pasou un home xa vello empurrando unha bicicleta das que se chamaban alí portuguesas, grande e de ferro, con enormes rodas e dinamo. Non lle apetecía pedalear e botouse a andar cantando, e cantaba:\nMéjico en una laguna\ndonde cantaban la fe...\ndonde cantaban las fe...\ndonde cantaban la feas\nporque guapa no hai más que una!\nImaxe do disco de Keltoi A nosa cinza\nAQUÍ poderás ver un documental etnográfico sobre o carro do país realizado no ano1941. Titúlase O carro e o home, tamén está en youtube en dúas partes. A disfrutalo!\nEtiquetas: anónimo, ecoloxía lingüística, exculturas, fraseoloxía popular, moldes populares, poesía galaica, xoias na memoria


Orientación Deportiva en Ares – Club de Montaña Ferrol\nXornada adiada ao sábado 7 de abril\nNota do Concello de Ares comunicando o adiamento da proba\nPara o sábado 10 de marzo SÁBADO 7 DE ABRIL propoñemos unha actividade de ORIENTACIÓN DEPORTIVA na contorna do centro urbano de Ares. O punto de reunión é no peirao deportivo a carón do Club Náutico de Ares ás 16.30 horas\nA idea é que sexa unha actividade para todas as idades. Os menores de 8 anos teñen que vir acompañados dunha persoa adulta.\nA actividade é de balde, debido ao adiamento, é posible reabrir a inscrición para novos participantes ata as 20.00h do mércores 5 de abril, enviando os seguintes datos de cada participante:\nNúmero DNI, no caso dos menores que non teñan DNI, número da tarxeta sanitaria\nPodes inscribirte enviando un correo a secretariacmf@gmail.com ou utilizando as outras formas de contacto do club en horario de oficina.\n← NOTA IMPORTANTE Adiada a xornada de Orientación en Ares\nIniciación á fotografía por A Gándara →


Racismo policial en volta da escola: estudante identificado catro veces este curso – Marta García | Esculca\nRacismo policial en volta da escola: estudante identificado catro veces este curso – Marta García\n“Pergúntome o que pensou ese policía ao ver o meu fillo antes de lle pedir que levantase as mans ás oito da mañá cando ía ao instituto coa sacola de estudante”.\nNo outro día o meu fillo, que ten 17 anos, indo para o instituto foi parado pola policía para o identificar, o que provocou unha demora inxustificada. No que vai de curso esta é a cuarta vez que acontece o mesmo. Por suposto, ao longo da súa vida e nomeadamente na adolescencia, son incalculábeis as ocasións en que tivo de vivir este tipo de escenas.\nHai uns días, saindo do metro, fixéronlle levantar as maos, así, sen mais nin menos. El negouse a felizmente non houbo consecuencias. Noutra ocasión, estando en pequenos grupos no descanso, fora do instituto, os policías aproximaron ao seu grupo, formado por rapaces pretos, para pedir documentación. Eles protestaron de maneira pacífica. E así imos: humillación após humillación.\nPergúntome que pensaron e que falaron entre eles estes dous policías antes de dirixirse ao grupo de rapaces afro-descendentes. Que palabras exactas utilizarían entre eles antes de escoller ese grupo para encamiñar os seus pases e deixar en paz o resto de rapaces e raparigas, brancos e brancas. Pregúntome que pensou ese policía ao ver o meu fillo antes de lle pedir que levantase as mans ás oito da mañá cando ía ao instituto coa súa sacola de estudante.\nPregúntome como ten tanta paciencia o meu fillo e con el, tantas e tantas persoas que sofren isto a diario. Como pode conterse a raiba e até cando.\nTeño compañía neste camiño. Outras nais con vivencias semellantes coas que partillo as miñas emocións. No grupo de traballo ‘Stop racismo na escola’ indígnanse conmigo e acompañámonos nas nosas dores desde o noso papel de nais de afro-descendentes. É por elas, mulleres comprometidas, que coñecin un espazo onde poder expor estas situacións e pedir axuda e asesoramento. Se non o traemos á tona, de todas as formas posíbeis, continuará a ser un problema invisíbel que apenas coñeceremos as persoas a quen nos afecta. E ten de ser coñecido.\nImos comezar por nos pór en contacto co Servizo de Asistencia e Orientación a Vítimas de Discriminación Racial ou Étnica do ministerio de Igualdade. E non temos intención ningunha de nos conformar. Esperaremos a resposta porque non queremos que ninguén pase outra vez por isto.\n← Iñaki Rivera candidato ao premio anual da Asociación Pro Derechos Humanos de España\nPresidente interino do Peru demite-se após duas mortes e dezenas de pessoas feridas →


USC. MASTER UNIVERSITARIO EN XESTIÓN SOSTIBLE DA TERRA E O TERRITORIO - COAG LUGO\n17/07/2012 | Formación\nUSC. MASTER UNIVERSITARIO EN XESTIÓN SOSTIBLE DA TERRA E O TERRITORIO\nTerceira edición do Máster en xestión sostible da terra e do territorio da Universidade de Santiago de Compostela\nAbriuse a matrícula para a terceira edición do Máster en xestión sostible da terra e do territorio da Universidade de Santiago de Compostela durante o curso académico 2012-2013.\nA meta do máster é formar alumnos que poidan comprender e resolver os desafíos da sociedade actual na xestión eficiente e sostible da terra e do territorio, de deseñar solucións cunha perspectiva aplicada, utilizando as tecnoloxías da información geospacial, e avanzar na elaboración de novos modelos territoriais.\nEn MasterTerra trabállase nun contexto multidisciplinario e internacional, con alumnos e profesores de diversas disciplinas, nacionalidades e universidades, con coñecemento experto en diferentes áreas de coñecemento, procedentes do mundo académico, da empresa, organizacións da sociedade civil e dos distintos niveis das administracións públicas. Entre eles pódense destacar participantes pertencentes a United Nations University, a FAO (Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura), a Comisión Europea ou UK Forestry Commission.\nMasterTerra busca ser un programa pensado para o alumno, que xere novo coñecemento e incentive a creatividade, que sexa atractivo mediante a participación e o traballo colaborador, e que sexa valorado polos alumnos na súa futura práctica profesional. Deste modo publicáronse os traballos realizados polos alumnos na primeira edición, ou realízanse traballos fin de máster en colaboración con organismos internacionais como United Nations University-Institute of Advanced Studies.\nAs liñas de traballo son a xestión de terras, a aplicación das tecnoloxías da información geospacial á ordenación territorial, tecnoloxías de captura de información como teledetección e lídar, a planificación e xestión do risco e a cooperación para o desenvolvemento. Neste sentido cada edición conta coa participación de alumnos de Ecuador.\nO máster tamén permite ao estudante iniciarse na investigación, particularmente aqueles que valoren acceder a un programa de doutorado, con actividades e materias orientadas á práctica investigadora.\nEn 2011 realizouse un programa de prácticas de campo en Aveiro, Portugal; en 2012 na rexión de Strofilia, Grecia, e nesta nova edición será na cidade de Almere, Holanda, estudando distintos contextos ambientais, sociais e económicos.\nPensando no achegamento ao futuro traballo profesional, nesta edición o máster ofrece contratos de investigación e bolsas de formación que permitirán aos alumnos aplicar a aprendizaxe adquirida a distintos casos prácticos.\nNa páxina web do máster http://masterterra.usc.es pódese ter máis completa información, ou escribindo ó correo masterterra@usc.es\nO Máster Universitario en Xestión Sustentable da Terra e do Territorio combina catro significados do concepto terra: ambiental, social, económico e cultural. O seu eixo central é o deseño de novos modelos de xestión territorial nun contexto complexo, adecuados ás características de cada espazo. Unha realidade complexa só pode ser abordada desde un enfoque multisectorial e transdisciplinario, polo que o máster inclúe contidos de carácter tecnolóxico, ambiental, de planificación e xestión, e de tipo social.\nO programa está concebido para formar no coñecemiento e nas técnicas necesarias para a investigación e o exercicio profesional na planificación dos usos do solo, así como o deseño de políticas e programas para levar a cabo unha xestión sustentable da terra como recurso. Estes profesionais deben familiarizarse coa teoría e práctica dos procesos de avaluación e planificación, a resolución de conflictos de propiedade, nun contexto diverso no sector público, a empresa, as organizacións da sociedade civil e a investigación académica.\nAs metas do máster son:\nFormar especialistas que, a partir do recurso terra, desenvolvan novos modelos de territorio, e sexan parte dos mesmos\nAproveitar as tecnoloxías da información xeográfica para unha nova xestión territorial, integrando as ciencias naturais, as ciencias sociais e a enxeñería\nIncorporar os resultados da investigación ao proceso de aprendizaxe\nPromover a hibridación académica, cultural e xeográfica entre disciplinas e persoas\nConstruir novos territorios


O GALEGO: A SUPER EVOLUCIÓN DO HOME-RECICLAOTOUDO | ocioloxia\nO GALEGO: A SUPER EVOLUCIÓN DO HOME-RECICLAOTOUDO\nDende fai anos veño seguindo o tema do feísmo en Galicia, esa forma tan “orixinal” de construir que temos os galegos, as veces máis preto da retranca que doutro estilo de vida vangardista. A verdade é que somos especiais neste tema, somos por así decilo, e sen aires de superioridade, a super-evolución do home, e cóntovos por que cheguei a esta conclusión: Nestes tempos no que cada vez intentamos reciclar máis e mellor, planteeime moi seriamente o tema do feísmo, esa arte tan galega de sacarlle partido a cousas que aparentemente son inservibles. Entón foi cando me din conta de que realmente somos uns seres incriblemente avanzados, somos os que explotamos mellor un producto, sacándolle diferentes usos o longo da súa vida.\nPor exemplo, que me din do típico peche-porta con automatismo feita con metálico (imprescindible que esté ben oxidado) tan común nas leiras galegas. É incrible!, calquer outro ser menos avanzado houbera collido o metálico e tiraríao o lixo, sen pensar que podería ser un fantástico balado para a casa. E agora, esto me leva a outra pregunta, por que ten que estar oxidado? Moi sinxelo, por duas cuestións, unha, o primeiro uso do metálico (po cal foi creado, para polo colchón enriba) estírase o máis posible, chegando a darse cotas de Record Guinnes nunha aldea de Mondoñedo, onde o metálico e testemuña da creación de tres xeracións da familia, o momento no que pasa a ser balado e un momento duro para toda a familia, e o seu próximo uso está totalmente máis que falado. E aquí é onde entra a segunda cuestión, todo galego ten follón co veciño, por iso mellor que o metálico esté ben oxidado, polo menos se intenta movelo marco, que colla o tétanos, e a nosa maxia negra. O primeiro que levou a cabo dito “invento” foi Pascual, o Liortas, quen é máis que coñecido en terras de Ortegal, como o cura, xa que nunca casous, e adicou toda a súa vida a reciclar todo o que pra outros non tiña valor, foi un exemplo a seguir, e milleiros de galegos, construen o peche-porta con automatismo, sen saber que O Liortas foi o primeiro. A que ninguén se parara a pensar quen foi o primeiro en construir o peche tan afamado no eido rural galego, pois agora ese home xa non é un anónimo que anda vagando a súa alma en pena polo norte galego.\nOutros seguiron o camiño do Liortas, e no meu afán de recoñecelo traballo destes homes anónimos, quero que hoxe teñan o seu pequeno recoñecemento, por iso brindemos por eles nesta noite de novembro, se podemos reciclemos unha lata de refresco, en homenaxe a todos estes grandes homes.\nO “inventor galego” non só lle saca partido os metálicos (que por outro lado é o máis vistoso), senón que o primeiro enxeñeiro hidráulico foi galego, eso seguro. Se non, por que somos quenes de construir verdadeiros viaductos de augas nas fervenzas dos rios, aproveitando restos de latas, plásticos e outros productos que inda serven para algo? Creo que xa sabedes do que estou falando, do conducto de augas verticais reclicado (vexan a fotografía). O inventor foi Pepiño Aghuarrás, o seu alcume xa o dí todo, pero ate hoxe foi un home anónimo que por terras do Deza conseguiu canalizar unha fervenza que espallaba a auga desperdiciando un potente chorro.\nPor outra banda, penso que xa non fai falta falar nada da falicidade innata dos galegos para sacarlle partido a esas antigas e arcaicas construccións que non valen para nada, convertindo canastros ou antigos muiños en verdadeiras construccións dignas de ser estudiadas polo tal Calatrava, xa lle gustaría a él construir como o fai un galego, aprobeitando calquer cousa para facer un habitáculo habitable. Que me din da fantástica creatividade que amoxa o arquitecto, Serafín O Enxebre, dono do canastro-jalpón da última fotografía. Serafín é tan só un home anónimo ata hoxe que respira arte por cada un dos seus poros, é incrible como na aldea recoñecen o bo traballo do Enxebre, e todos admiran a súa concepción vangardista da arquitectura rural galega.\nSi señores, o galego é o home-reciclaotoudo, esa evolución que continúa máis alá do homo-sapiens, e que terá moito que decir, da mesma forma que xa deu moito que falar.\n« TOXIC PERCEBE GRACIAS DAVILA »\nData : 17 Novembro, 2007


Beca para o Servizo de Cardioloxía da sanidade pública de Vigo - Vigo al minuto\nBeca para o Servizo de Cardioloxía da sanidade pública de Vigo\nParticipou xa en máis de 150 proxectos de investigación\nO Grupo de Investigación Cardiovascular do Servizo de Cardioloxía do CHUVI, ven de recibir unha beca da Axencia Galega de Innovación (GAIN) na modalidade de axudas para «Grupos con Potencial de Crecemento».\nEsta beca, que ascende a 90.000 euros, enmárcase nas axudas outorgadas para a consolidación e estruturación de Unidades de investigación competitivas.\nAs mesmas están dirixidas a aqueles grupos que, pola súa produción científica e actividade, amosan potencial de crecemento ata converterse en grupos de referencia do Sistema Galego de I+D.\nDesde os seus inicios, o carácter multidisciplinar do equipo investigador ten permitido a súa participación en 150 proxectos de investigación rexionais, nacionais e internacionais. O Grupo ven mantendo unha traxectoria clara e sostida en investigación de vangarda, cun elevado número de publicacións en revistas de alto impacto, como The New England Journal of Medicine (NEJM) ou The Lancet, entre outras.\nEstes proxectos abarcan diversas liñas de investigación que van desde a análise clínica de varias patoloxías cardíacas –arterioscleroses, insuficiencia ou rehabilitación cardíaca; investigación básica en aspectos como as novas técnicas no campo da informática aplicada; a utilización de simulación numérica para a resolución de problemas cardiolóxicos clínicos, ou a intelixencia artificial para a detección precoz da fibrilación auricular.\nDescubrimento de novos factores de risco cardiovascular\n«En xeral as liñas de investigación están orientadas á mellora da saúde cardiovascular dos pacientes. A análises e descubrimento de novos factores de risco cardiovascular permite predicir eventos cardiovasculares e progresar na clasificación destes enfermos, o que redundará nunha maior calidade na asistencia sanitaria ofertada «, conclúe o doutor Pablo Juan Salvadores.\nO Porriño garda un minuto de silencio pola ex alcaldesa Eva García de la Torre


Letras Galegas 07\nNO 2007 o Día das Letras Galegas foi adicado a María Mariño Carou\nEnlace a súa obra.\nEnlace a Animación Flash\nO Día das Letras Galegas é un día de exaltación da lingua de Galicia. Comezou a celebrarse o 17 de maio do 1963, coincidindo co centenario da primeira edición de Cantares Galegos, de Rosalía de Castro.\nO 20 de marzo de 1963, tres membros da Real Academia Galega, Manuel Gómez Román, Xesús Ferro Couselo e Francisco Fernández del Riego presentaron nesta institución a proposta de celebrar o 17 de maio para recoller o "latexo material da actividade intelectual galega". Estimaban que o poemario de Rosalía era a primeira obra mestra da literatura galega contemporánea. Realmente, a data real de publicación do libro descoñécese, pero nese día Rosalía dedicoullo á tamén poeta Fernán Caballero.\nEste ano o día das letras galegas adedicouse a María Mariño Carou naceu en Noia o 8 de xuño de 1907. De familia humilde, -era a segunda de cinco irmáns-, deixou moi nova a escola para exercer como costureira. As prementes necesidades económicas en que vive a súa familia obrígana a se trasladar ao Pazo de Goiáns, en Escarabote (Boiro), onde morou un tempo cunha súa tía que traballaba como costureira. É precisamente esta circunstancia a que lle permite entrar en contacto coa literatura escrita, na magnífica biblioteca de que o pazo dispón, accedendo a lecturas con que enriquecerá a súa formación e sensibilidade.\nMaría Mariño morre o 19 de maio de 1967 como consecuencia da leucemia que padecía, converténdose nunha figura literaria de enorme orixinalidade na historia das nosas letras. (Ver obra completa)\nNo Centro fixéronse durante todo o mes diversas actividades\nLETRAS GALEGAS 2007 EN GALEGO TODO O ANO Equipo de Normalización Lingüística C.E.I.P. "O CASTIÑEIRO "


Novas salas de cinema están a habilitar un circuíto para filmes alternativos, independentes ou á marxe en Galiza. A transformación dos hábitos dos espectadores e o acceso a outras maneiras de filmar contribúen a certo auxe das proxeccións máis alá de Hollywood. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 335 de Sermos Galiza.\n[Imaxe: Fotograma de Trinta Lumes]\nDaniel Salgado 20/02/19\nTrinta Lumes é o filme co que a cineasta Diana Toucedo (Redondela, 1982) se achegou demoradamente ao mundo do Courel. Documental e ficción, ningunha ferramenta narrativa é allea a unha obra que transita á marxe das definicións consensuais de película. Non hai tantos anos, Trinta Lumes apenas tería oco na carteleira. E, porén, desde a súa estrea o pasado 8 de febreiro, é o filme que máis espectadores acadou na historia do Códex Cinema, en Lugo. “Enche todas as sesións”, explica a Sermos Galiza o programador da sala, Miguel Blanco sobre unha fita que, ao seu ver, “amosa a beleza e as necesidades do rural, e a xente mírase nel con orgullo”.\nCódex Cinema abriu as portas o 6 de decembro. Iniciativa do empresario Eloi Caldeiro, as súas instalacións ocupan o lugar dos antigos Multicines Yelmo. Dous espazos de proxección, un de 70 e outro de 140 butacas, dedicados a “cinema europeo, de autor, independente, en versión orixinal subtitulada” conforman fisicamente a proposta. O Códex é a última das iniciativas xurdidas na Galiza destinadas a ver colectivamente as cinematografías máis alá de Hollywood.\n“A idea naceu un pouco da frustración”, sinala Blanco, “como cinéfilo, non tiña a posibilidade de acceder a este tipo de filmes. E coma min, unha minoría de lucenses para a que é moi importante”. A ditadura das chamadas majors -produtoras e distribuidoras multinacionais con orixe nos Estados Unidos- fíxose practicamente absoluta a comezos de século. A ela seguiu un período, relacionado coas directivas europeas que obrigaron á dixitalización das salas, de peches de cinemas. Mais, explica Blanco, “todas as revolucións teñen a súa parte boa e a súa parte mala. Perdeuse a calidez do celuloide, pero facilitouse a distribución e abaratáronse as copias”.\nGodard en Galiza\nO exemplo definitivo é o novo filme de Jean-Luc Godard, O libro de imaxes. A obra leva ao extremo as estratexias estéticas últimas do director francés -coa ferramenta colaxe realiza unha reflexión abstracta sobre a civilización do espectáculo-. Estrearase na Galiza o 22 de febreiro con tres copias. “Algo así antes de haber copias en dixital era imposíbel”, indica Blanco, quen lembra a inspiración do proxecto Códex: “Numax, en Compostela, son exemplo en todo”.\nA sala compostelá, que fai parte dunha cooperativa con libraría e laboratorio de vídeo, será outro dos cinemas que acollerá a estrea de O libro de imaxes. Xan Gómez Viñas, un dos cooperativistas, enmarca o certo auxe do espazo para outras olladas cinematográficas no “xurdimento dalgunhas salas a nivel estatal”, sobre todo en Catalunya. “Serviu para comprobar que esoutros cinemas tamén tiñan un público”, di, “e abriu un camiño que logo transitaron outro tipo de negocios relacionados coa exhibición”. Refírese a algunhas multisalas, propiedade de multinacionais ou grandes empresas, que nos últimos tempos habilitaron proxeccións en versión orixinal ou do denominado cinema de autor.\ncinema cine Sermos335


A Enciclopedia Británica e Salvat Editores crearán un sitio en Internet con contidos en español | Consumer\nA Enciclopedia Británica e Salvat Editores crearán un sitio en Internet con contidos en español\nOs promotores desta iniciativa cualifícana como "un acontecemento cultural e pedagóxico de primeira orde"\nDúas grandes firmas, referentes da cultura e o ensino en inglés e en español, a Enciclopedia Británica e Salvat Editores, respectivamente, acordaron crear un sitio en Internet para aglutinar unha inxente cantidade de coñecementos en idioma español. Segundo aseguraron medios destas empresas, trátase dun “acontecemento cultural e pedagóxico de primeira orde para o mundo hispanohablante”.\nA nova base de datos pon a disposición dos usuarios máis de 150.000 artigos e máis de 16.000 arquivos entre imaxes, vídeos, mapas, gráficos e táboas. Recursos interactivos para aprender, para informarse ou obter datos precisos e actuais ofrécense a dous tipos diferenciados de usuarios -institucional e consumidor privado- e desenvólvese un portal específico para cada segmento. O primeiro diríxese a universidades, colexios, bibliotecas, centros culturais ou empresas, mentres que o segundo vai destinado a familias, estudantes, profesionais ou outros particulares.\nA Enciclopedia Británica naceu en Escocia en 1768 e o gran prestixio que alcanzou fixo que traspasase fronteiras lingüísticas. Pola súa banda, Salvat Editores foi fundada en España en 1869 e foi adquirida en 1988 por Hachette-Matra, un dos máis poderosos grupos editoriais. A experiencia de ambas as marcas converxe agora coas máis modernas tecnoloxías dixitais na dirección “www.británnica-salvat.com“.\nA base de datos “en liña” de Británica-Salvat inclúe 18 canles temáticas, máis de 500 temas guiados, atlas mundial, noticias, artigos e miles de vídeos educativos, efemérides e outros, en ferramentas de consulta para as máis variadas necesidades de cada usuario.\ndatos enciclopedia británica español Salvat salvat editores


Diablo II: Resurrected habilitará unha alfa técnica esta fin de semana – Revista Morcego\nDiablo II: Resurrected habilitará unha alfa técnica esta fin de semana\nBlizzard anunciou este pasado martes unha alfa técnica para Diablo II: Resurrected. Así é, se tes algo de sorte, poderás xogar en PC durante un par de días esta nova versión do mítico título ARPG. Onde tes que facer o rexistro? Pois aquí mesmo, coa túa conta de Battle.net.\nA versión de proba chegará sen multixogador e, claro, sen todo o contido da versión final. Se logras acceder á alfa, verás que estarán habilitados só os primeiros dous actos, amais de tres clases de personaxe para escolleres (amazona, bárbaro e feiticeira). Doutra banda, non poderás exportar nin importar arquivos de gardado, polo que calquera progreso que realices quedará nese limbo técnico.\nHaberá este tipo de probas nas outras plataformas? En principio, si, pero terás de agardar un chisco máis para PlayStation, Xbox e Switch. Iso si, calquera que xogue en PC esta fin de semana poderá ensinar a súa partidas vía retransmisión sen ningún tipo de problema. Se non consegues o acceso, polo menos, poderás velo na pantalla doutro.


Tabú – Tarabela Creativa - Concello de Catoira\nTabú é o novo espectáculo de Carmen Conde, que nace froito das conversacións recollidas con mulleres de entre 70 e 95 anos no Valmiñor, o Morrazo, o Courel, a Mariña Lucense, a Costa da Morte e o Couto Mixto sobre a súa vida erótica e sexual de mocidade.\nUn show de narración oral coa misión de transmitir as historias de confusión, segredo, amor, picaresca e sexualidade (a máis cruel e a máis desexada) das mulleres que son cimento da nosa terra, as que poden explicar o que somos agora nós: fillas do Tabú.\nElenco: Carmen Conde, Nastasia Zürcher e Susana Garrido\nA entrada é gratuíta pero requírese reserva previa. As reservas poden realizarse ata as 14 horas do día 9 de outubro, a través do correo serviciossocialescatoira@gmail.com ou nos teléfonos 986546014 (ext.1) e 672129682, indicando o nome completo e teléfono. Poderán reservarse ata 6 entradas por unidade de convivencia, achegando os nomes completos de todas as persoas.


GC sortea unha fin de semana nun hotel rural de Chaves\nPatrimonio - 08 Xullo 2016\nHotel Casa Grande Seixo será o destino dos que participen nun sorteo a través de Twitter e Facebook.\nA Memoria Dixital de Galicia, cada vez máis preto\nPatrimonio - 07 Xullo 2016\nA Xunta aproba a estratexia para dixitalizar o patrimonio material e inmaterial galego, que se albergará no Centro de Proceso de Datos Integral (CPDI) do Gaiás.\nPatrimonio - 04 Xullo 2016\nPatrimonio - 02 Xullo 2016\nArqueólogos da Universidade de Vigo retoman o traballo nesta área do concello de Allariz co obxectivo de deixar ao descuberto toda a zona que nos anos 50 escavou e logo volveu cubrir Francisco Conde-Valvís e para continuar sacando á luz a auténtica cidade que se asentaba no século I neste enclave.\nDiálogo arredor do Atlas Arqueolóxico da Paisaxe Galega\nPatrimonio - 30 Xuño 2016\nFelipe Criado e César Parcero, do Instituto de Ciencias do Patrimonio do CSIC, manteñen unha conversa con GC sobre esta magna obra, recén publicada por Xerais, na que se recollen vinte anos de investigacións en Galicia sobre arqueoloxía da paisaxe, dende a Prehistoria até o Medievo.\nHoubo celtas ou non en Galicia?\nPatrimonio - 24 Xuño 2016\nO arqueólogo Fernando Acuña Castroviejo asegura que en Galicia non se pode dicir que "houbo unha poboación celta".\nO Grupo de Estudos de Arqueoloxía, Antigüidade e Territorio da Universidade de Vigo remata as escavacións na zona, onde se descubriron oito tumbas de diferente tipoloxía. Os arqueólogos descartan que puidese haber tumbas colocadas antes ou despois da ocupación medieval.\nDetidas dúas persoas en Arteixo por danar un xacemento arqueolóxico da Idade de Ferro\nPatrimonio - 23 Xuño 2016\nOs acusados fixeron unha talla sen autorización e causaron danos no muro perimetral da croa e as defensas do Castro de Pastoriza.\nNostrus sempre coa súa paranoia cas...


Marrocos non quere testemuñas - Praza Pública\nMarrocos non quere testemuñas\nluns 23, novembro 2015\nO pasado 14 de novembro cumpríronse 40 anos da firma dos Acordos Tripartitos de Madrid, que representou a entrega por parte de España do territorio do Sahara Occidental a Marrocos e Mauritania, desentendiéndose das súas obrigacións como país colonizador, e posibilitando a Marrocos ocupar o territorio. Estes acordos son nulos de pleno dereito, "ningún país pode ceder a soberanía dun territorio de forma unilateral", por tanto España segue sendo legalmente a potencia administradora do Sahara e responsable do sufrimento da poboación saharauí no Sahara Occidental. A ilegalidade destes acordos fai que Marrocos non sexa máis que o seu ocupante ilegal.\nTras o abandono do territorio por parte de España, Marrocos expulsou das súas casas aos saharauís, que tiveron que refuxiarse en Alxeria en campamentos; os que quedaron sufriron persecución, desaparicións, tortura e prisión, prácticas que continúan a día de hoxe. Marrocos non quere testemuñas destes atropelos, polo que somete ás zonas ocupadas do Sahara Occidental a un férreo bloqueo informativo. Son continuas as expulsións de observadores internacionais de dereitos humanos que Marrocos realiza con total impunidade e sen ningunha base legal.\nSó durante o ano 2014, as forzas de ocupación marroquís expulsaron máis de 65 observadores internacionais de diversas nacionalidades, estadounidenses, británicos, españois, portugueses, franceses, tunisianos, noruegueses e italianos, das zonas ocupadas do Sahara Occidental.\nDurante este ano as cousas non cambiaron, Marrocos segue coa súa política de hermetismo e bloqueo. Son numerosas as expulsións de observadores. A delegacións sindicais, a avogados, a políticos, a asociacións de mulleres, a activistas na defensa dos dereitos humanos impídeselles constatar de primeira man a grave situación na que vive a poboación autóctona do Sahara Occidental, son expulsados en moitas das ocasións desde a mesma escada do avión que os traslada. Marrocos, no seu paranoia por bloquear toda información sobre a situación das zonas ocupadas do Sahara Occidental, chegou a vetar as visitas de Christopher Ross, enviado especial do secretario xeral das Nacións Unidas, e de Joaquim Chissano, representante da Unión Africana, e atacar a casa onde se atopaban reunidos os delegados do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos cos membros da asociación saharauí de dereitos humanos CODESA, presidida pola activista saharauí Aminetu Haidar.\nMarrocos aplica esta política mesmo con asociacións de prestixio e imparcialidade demostrada na defensa dos dereitos humanos como Amnistía Internacional, o seu director para Europa e Asia Central, John Dalhuiseny a súa compañeira IremArf, investigadora sobre os dereitos dos migrantes e os refuxiados, foron expulsados o pasado 11 de xuño, e máis recentemente Human RightsWatch, que supervisa a situación dos dereitos humanos no mundo, que viu suspendidas as súas actividades polas autoridades marroquís tanto en Marrocos como nas zonas ocupadas do Sahara Occidental.\nA poboación saharauí, a pesar de coñecer o grave risco que para a súa integridade física supón, loita a diario contra este bloqueo. Varias asociacións saharauís traballan na realización de informes e solicitando información sobre a violación de dereitos humanos, sobre a situación dos presos políticos nos cárceres marroquís, sobre o espolio de recursos naturais, sobre a situación dos menores e as mulleres baixo a cruel ocupación e sobre as diferentes discriminacións que sofre os saharauís. Informes que logo son presentados en forma de denuncia en distintos organismos.\nMención especial merece o grupo de mozos saharauís que baixo o nome de "Equipo mediático" traballan, con máis ganas que medios, na realización e difusión de vídeos das moitas accións e protestas que de forma pacífica realizan as saharauís en todas as cidades do Sahara Occidental. Gravando a brutalidade desmedida coa que as forzas de ocupación marroquís aplacan estas accións. Esta actividade fixo que estes mozos sexan obxectivo prioritario para os marroquís, o que fixo que algúns deles acaben sendo encarcerados e torturados.


O traballo por proxectos nunha escola rural | Eduga\nInicio » O traballo por proxectos nunha escola rural » O traballo por proxectos nunha escola rural\nNeste artigo preténdese analizar cales son as especiais vantaxes do traballo por proxectos nunha escola rural particular, pero que consideramos transferibles a escolas de similares características, por suposto, máis alá das vantaxes xerais demostradas deste tipo de dinámicas en todo tipo de contextos.\nAlicia Nimo Liboreiro\nMestra de educación primaria e coordinadora da biblioteca escolar\nCEIP Plurilingüe Pepe de Xan Baña (Santa Comba-A Coruña)\nO CEIP Plurilingüe Pepe de Xan Baña está situado na parroquia de Castriz. Recibe 83 nenos e nenas de educación infantil e primaria dalgunha das parroquias de ámbito rural do concello de Santa Comba. De feito, o alumnado da nosa escola provén, na súa maioría, de familias que traballan no sector primario.\nNo centro están destinados doce mestres e mestras, dos cales só sete teñen destino definitivo. A pesar da gran mobilidade do profesorado, posúe unha ampla traxectoria en dinámicas de aprendizaxe activa, concretamente en traballo por proxectos, onde a biblioteca xoga un importante papel como dinamizadora e centro de recursos.\nBiblioteca do CEIP Plurilingüe Pepe de Xan Baña\nO traballo por proxectos e a súa contribución ao desenvolvemento das competencias básicas\nEducamos nun momento no que a introdución das competencias no currículo obriga, como reflicte a propia lexislación, ao deseño de actividades de aprendizaxe integradas que lle permitan ao alumnado avanzar no desenvolvemento de máis dunha competencia ao mesmo tempo; no que a aprendizaxe debe ser funcional e xeneralizable, e a metodoloxía didáctica comunicativa, inclusiva, activa e participativa.\nAsí mesmo, educamos nun momento no que os medios teñen un inmensa influencia na opinión pública, no que a información da que dispoñemos alcanza tal magnitude que é a nosa obriga ensinarlle ao noso alumnado a xestionala. Iso implica selección, comprensión e contraste desta, o que por outro lado redunda na educación de consumidores críticos. É tamén un momento no que a evolución dos medios nos permite ter canles de participación activa da nova cidadanía e comunicación co mundo que nunca antes estiveron á nosa disposición, polo que é necesario, así mesmo, ensinar como e de que xeito podemos aproveitalas.\nPara que o noso alumnado sexa competente en todos estes aspectos, e ademais poida ser cada vez máis autónomo aprendendo a aprender, ten que estar desde o inicio da súa escolarización en contacto con diferentes tipoloxías textuais e levar a cabo procesos reais de investigación, nos que teña a oportunidade de practicar unha e outra vez o proceso necesario para a consecución de tan ambiciosos e precisos obxectivos.\nIsto é xeneralizable a calquera contexto, pero no noso ámbito adquire especial relevancia debido a diversos factores. Por un lado, o noso alumnado consome información en moitas ocasións sen a supervisión e a intervención precisas para facer unha xestión eficaz desta. Por outro lado, o rural nunca estivo tan conectado co resto do mundo coma hoxe en día, xa non é preciso vivir nun lugar onde os recursos culturais estean fisicamente, senón que podemos ser consumidores e produtores a través das redes. É importante facer chegar esa idea e educar nese novo contexto de gran relevancia nos contornos rurais para evitar a brecha dixital e polo cambio de vida que pode chegar a supoñer. É aquí onde a escola ten o compromiso de traballar en contra das novas formas de exclusión social:\nO empoderamento das persoas a través da alfabetización mediática e informacional (MIL) é un dos requisitos máis importantes para fomentar o acceso equitativo á información e ao coñecemento e para promover medios de comunicación e sistemas de información libres, independentes e pluralistas. UNESCO\nA aprendizaxe baseada en proxectos sitúa o alumnado como protagonista da súa propia aprendizaxe e promove a alfabetización mediática e informacional, á vez que contribúe ao desenvolvemento de practicamente todas as competencias básicas. É ese marco no que o alumnado ten a posibilidade de poñer en práctica o consumo responsable, crítico e rigoroso de información, a súa reelaboración e posterior difusión a través dos produtos pactados. Ademais, ofrece a oportunidade de traballar distintas temáticas e de diversificar distintos procesos en función do produto escollido, de xeito que se poidan abordar tamén as súas propiedades reais.\nNo noso centro cremos niso e por este motivo levamos a cabo un proxecto didáctico integrado por curso escolar, no que seguimos o mesmo proceso de investigación e tratamento da información, pero no que diversificamos tanto en temática como no produto final.\nPensamos que nos proxectos hai dous procesos de investigación paralelos, o que ten que ver coa temática de estudo e o que atinxe as propiedades do produto, de tal xeito que se enriquecen mutuamente e favorecen a inclusión de moitos máis elementos prescritivos do currículo.\nNo curso 2014/15, levamos a cabo o proxecto A volta ao mundo II: climas e hábitats, no que o produto final foi un museo. Interiorizamos a diferenza froito da diversidade territorial existente no noso planeta e aprendemos a querela e respectala, pero ademais estudamos cales eran as características propias dos museos, na rigorosa esixencia de crear un.\nProxecto A volta ao mundo II. Hábitats\nNo curso 2015/16, o centro facía 25 anos da súa existencia, polo que puxemos en marcha o proxecto 25 anos de Pepe de Xan Baña, unha investigación histórica na que a comunidade escolar se converteu en fonte oral do proxecto. Como produto final elaboramos un documental, polo que foi necesario traballar o proceso de creación audiovisual e as propiedades do cinema documental.\nProxecto 25 anos de Pepe de Xan Baña. O documental\nNeste curso 2016/17 estamos desenvolvendo o proxecto Traba, universo vexetal, co que pretendemos estudar distintos aspectos das plantas en xeral e da nosa contorna en particular. O produto final será unha feira e os beneficios que se obteñan serán destinados a unha ONG colaboradora co programa Vacacións en paz, que trae a nenos saharauís a España nos meses de verán. A pretensión é iniciarnos nalgúns procedementos de márketing e texto publicitario, xa que crearemos tanto a publicidade da feira como paneis divulgativos de temas relacionados coa ecoloxía. Con este proxecto quixemos ir un pouco máis alá e comezamos a dar os primeiros pasos no campo da aprendizaxe servizo, na que tamén incluímos a mellora da nosa contorna vexetal máis próxima, o noso patio.\nProxecto Traba, universo vexetal\nPor suposto, a posta en práctica de procesos de investigación e alfabetización informacional é transversal a todos estes proxectos, polo que ademais se contribúe ao desenvolvemento de competencias como as mencionadas no cadro.\nCadro extraído de Arias Correa, A.; Arias Correa, D.; Navaza Blanco, M.ª V.; Rial Fernández, M.ª D. (2009): O traballo por proxectos en infantil, primaria e secundaria. Xunta de Galicia.\nA biblioteca como centro de recursos\nA biblioteca é un dos axentes dinamizadores do proxecto e faino en estreita colaboración cos outros equipos existentes no centro: Dinamización da Lingua Galega, Actividades Complementarias e Extraescolares, e TIC. O proxecto de investigación lévase a cabo nas aulas e, no ámbito do centro, páctase a temática, produtos e características destes, organízanse actividades e saídas relacionadas, e tráense especialistas nos temas abordados.\nA biblioteca é o centro de recursos da escola, todo está centralizado nela. Todos os recursos adquiridos se rexistran na biblioteca e as bibliotecas de aula nútrense de lotes de libros en préstamo, tanto para lectura de lecer como de base científica. Isto ten tres grandes vantaxes: optimízase o orzamento e evítase duplicar títulos (obviamente si se duplican aqueles con máis demanda ou no caso de precisar lotes de libros, por exemplo, para a posta en marcha de clubs de lectura); as bibliotecas de aula renóvanse periodicamente para dar resposta ás necesidades educativas específicas das secuencias e proxectos que se levan a cabo; e os fondos están localizados en todo momento.\nEste aspecto vese reflectido nos criterios para a adquisición de fondos, onde o principal é dotar de bibliografía os distintos proxectos levados a cabo tanto no ámbito de centro como nas aulas. Por suposto, cada curso escolar, o primeiro que se ten en conta é o propio proxecto de centro.\nQueremos resaltar neste punto a necesidade de ser rigorosos coa calidade dos fondos adquiridos, xa que estes deben cumprir coas propiedades que cada tipo de texto debe ter. De tal xeito, se estamos a falar de textos científicos/expositivos, os propios para estudar no traballo por proxectos non deberían incluír imaxes ficticias (por exemplo, de animais humanizados), algo moi habitual na tendencia a infantilizar os textos científicos.\nMotivación do alumnado\nA motivación do alumnado vén dada por diversos factores, algúns espirais, nos que se perde de vista que foi antes, como co ovo e a galiña. O traballo que se formula segue un proceso rigoroso, que se repite e serve de modelo ano tras ano. Isto vai dotando os nenos e nenas de maior autonomía, o que redunda necesariamente en mellores resultados e nunha maior satisfacción propia. Seguindo a metáfora en espiral, esta satisfacción redunda nun maior nivel de esforzo e implicación do alumnado e, pola súa vez, na adquisición de ferramentas que os dotan de maior autonomía. É así como conformamos a espiral triádica: implicación, motivación, autonomía.\nOutro factor importante é que o alumnado de todo o centro sente que está a traballar para un fin común de centro que, por ser así, gaña en entidade e importancia. As charlas de expertos e expertas, actividades e saídas relacionadas son un complemento excepcional no proceso de inmersión na materia, producindo unha maior motivación e aprendizaxe no alumnado e incentivando as ganas de aprender máis sobre ela.\nImplicación das familias e persoal non docente\nConsideramos a implicación de toda a comunidade necesaria. Pretendemos que toda as persoas que a conforman (alumnado, familias, profesorado, persoal non docente, e mesmo outros veciños) atopen o seu oco e acheguen a súa riqueza persoal. No centro aproveitámonos diso en diversos sentidos.\nAs familias, como parte do proceso, acompañando os seus fillos e fillas a facer pequenas investigacións, achegando fotografías, sendo, en ocasións, as fontes orais necesarias, coma no caso do proxecto documental. Noutros momentos os maiores expertos, coma este ano, en aspectos relacionados coa horta, a poda….\nPor outro lado, nunha relación bidireccional son tamén os receptores da difusión que facemos dos nosos proxectos, conseguindo un público máis que significativo para o noso alumnado e facendo divulgación científica entre a comunidade (caso do museo ou deste ano cos paneis de concienciación sobre temas relacionados coa ecoloxía).\nAdemais tratamos de poñer en valor as distintas profesións que conforman a estrutura laboral da nosa comunidade, convidando a pais, nais, avós e avoas a ensinarnos o que fan e a liderar “talleres”. Recibimos nais costureiras que veñen colaborar na confección dos disfraces de Entroido e que ensinan a facer patróns, coser etc., avó cesteiro, nais que viñeron axudarnos coa horta, un avó que veu falarnos da poda e dos enxertos…\nO persoal non docente colabora tamén en todo o que pode, dando apoio, e mesmo, no caso da cociña, elaborando menús relacionados. Algúns exemplos son os menús de diversas culturas elaborados no marco do proxecto de A volta ao mundo ou a inclusión de produtos derivados da horta, plantados e coidados polo alumnado, nos menús diarios que cociñan.\nO traballo por proxectos contribúe de xeito interdisciplinar, significativo e motivador ao desenvolvemento das competencias clave. Neste sentido, ademais, é un dos xeitos de traballar máis acordes co que sinala a lei. Este é un feito probado en contextos diversos e, polo tanto, neste tamén.\nDebido ás características sociodemográficas da contorna, convértese en centros coma este nunha metodoloxía no só compensadora, senón naquela que consegue dar importancia e visibilidade ao traballo levado a cabo no centro polos nenos e nenas. Unha metodoloxía que empodera non só o alumnado senón a toda a comunidade escolar pola extensión e pola implicación que neste traballo teñen as familias.


A profa: 2016\nNarrativa Audiovisual , ANIMACIÓN from EduPlástica- Luz Beloso on Vimeo.\nLección de Animación de Luz Beloso válida tamén para os que non sabemos de animación pero nos encantaría saber.\nEtiquetas: 2016, animación, Luz Beloso, Para min e para ti, VÍDEOS\nEtiquetas: 2016, CENTROS TRABALLANDO, CINE, festivais, OlloBoi\nEtiquetas: 2016, A PROFA, exames, infografías\nPrexuízos lingüísticos from A profa Pilar Ponte\nEtiquetas: 4ESO, actitudes, prexuízos, prexuízos lingüísticos, Sociolingüística\nA ANTROPONIMIA EN GALEGO\nA antroponimia é a rama da lingüística que se ocupa dos nomes propios e apelidos das persoas, como parte da onomástica que é a división que estuda os nomes propios en xeral.\n1. Orixe dos antropónimos galegos\nPodemos sinalar as seguintes fontes para os antropónimos galegos na época de formación das linguas románicas:\na) O patrimonio romano, que engloba nomes persoais de orixe latina (Mariña), grega (Uxía) e hebrea (María).\nb) O legado xermano (gótico e suevo) con formas latinizadas (Miro, Ilduara).\nc) O patrimonio hispánico, fundamentalmente nomes vascos (Vasco, Urraca).\nPor esa altura, fronte ao costume romano dos tria nomina, usábase un único nome para cada individuo.\n2. Orixe dos apelidos galegos\nA partir do século IX comeza a aparecer un segundo nome que logo dará orixe ao que hoxe coñecemos como apelido. Confluíron un aumento demográfico e a repetición de nomes por moda, isto fixo necesario botar man doutros procedementos para identificar con claridade a cada persoa:\na) Utilizar o nome do pai, apelidos patronímicos (Álvarez, Vidal)\nb) Sinalar o seu oficio ou profesión (Bispo, Freire, Porteiro)\nc) Indicar a súa orixe xeográfica, na maioría dos casos o topónimo vai precedido da preposición “de”, o que demostra que os apelidos actuais con tal preposición non indican de por si a pertenza a unha liñaxe nobiliaria (Arousa, Insua). Noutros casos a orixe está no santo protector da freguesía de orixe do individuo (Sampaio, Sanxurxo) ou no xentilicio (Franco, Galego).\nd) Valerse dun alcume que pode facer referencia a unha cualidade física (Calvo, Gago) ou moral (Alegre, Leal), a unha comparación con animais (Abella, Solla), a plantas e froitos (Carballo) ou a obxectos (Fariña, Agulla).\ne) Apelidos estranxeiros traídos por inmigrantes (Castillo, Padilla).\nSegundo avanzou a Idade Media, os nomes propios con procedencia na área grecorromana foron aumentando fronte aos xermánicos, maioritarios no período altomedieval.\n3. Formación e evolución dos nomes persoais medievais\nParalelamente houbo unha escolla dos nomes persoais tamén denominados nomes propios, de pía ou de bautismo. As características esenciais que mostran son as seguintes:\na) Uso dun único nome persoal ao longo de todo o período.\nb) Paso do predominio da onomástica xermánica no período altomedieval, a unha igualdade entre esa tradición e a tradición latino-cristiá. Os nomes máis usados eran Constanza, Inés, Tareixa, Elvira e Aldara para as mulleres, e Xoán, Afonso e Pedro para os homes.\nc) Os nomes sufriron as mesmas evolucións fonéticas que o resto do idioma.\nd) Non se diferencia entre nome formal e hipocorístico.\n4. Evolución da onomástica galega na Idade Moderna\nO corpus básico da antroponimia galega fora fixado na Idade Media, de xeito que durante a Idade Moderna, os apelidos novos son poucos (fundamentalmente de topónimos). Cos nomes propios ocorrerá outra cousa: os antigos nomes medievais castelanizáronse e o influxo da Igrexa Católica se deixou sentir co espallamento de novas devocións (os anxos custodios, a sagrada familia, novas ordes relixiosas como os xesuítas ou os dominicos, novos santos).\nCastelanización dos apelidos\nAo converterse o castelán no idioma da Corte e asentarse un proceso paralelo de centralización administrativa (incipiente no século XIV, forte coa uniformización lingüística dos Reis Católicos, e continuísta cos Austrias e Borbóns), vanse dando unha serie de pasos tendentes a prohibicións parciais dos restantes idiomas peninsulares, de maneira que se produciron intentos de castelanizar tanto a toponimia como a antroponimia no territorio galego.\nEste proceso, que é observable desde antes do XV, xeneralízase a partir do XVI, estas transformacións fóronse efectuando en boa medida por decisión dun escribán ou un crego, con poder para asentar un nome por escrito.\nMáis apelidos foráneos\nProdúcese a aparición de máis apelidos foráneos, pódense citar varios focos de atracción que provocaron a chegada de xentes de fóra da Galiza:\na) A demanda dos centros artísticos: catedrais, mosteiros, nobreza etc, en boa medida impulsadas pola reformas eclesiásticas e o auxe da fidalguía (Isla).\nb) A reforma emprendida polos Reis Católicos puxo a dirección dos conventos en mans de foráneos, que viñan con frecuencia acompañados de paniaguados e familiares (Valladolid).\nc) Para reimpulsar as ferrarías e minas desde o XII aparecen numerosos vascos, especialmente na zona oriental galega (Bizcaíno).\nd) Para o XVIII, con continuación no XIX, débese destacar a chegada de cataláns (ás veces son valencianos e mallorquíns) ao litoral, en relación coa súa expansión pesqueira. Asentados nas rías, os seus apelidos ficarán entre nós (Colomer).\ne) De europeos (Barrié, Marchesi, Tettamancy).\n5. Antroponimia hoxe\nNa actualidade, ao proceso castelanizador principiado na etapa anterior, súmanselle outras correntes:\nDunha banda, o proceso de globalización iniciado no século XX e xeneralizado nos comezos do XXI que achega nomes estranxeiros a través de protagonistas de series de televisión, cantantes, etc.\nDoutra banda, unha corrente de recuperación consciente de nomes galegos (Uxía, Aldara, Nuno, Paio).\nDende o inicio da aplicación dunha política lingüística de normalización por parte do goberno e do tecido social galego na actual etapa autonómica, a antroponimia, como un dos principais signos de identidade, ten sido obxecto de diversas campañas de sensibilización tanto para a recuperación dos nomes galegos nos acabados de nacer como para a regaleguización de nomes e apelidos de persoas adultas.\n6. Recursos de antropónimos galegos na rede\nCaixa de apelidos (A Mesa)\nCaixa de nomes (A Mesa)\nChámate con xeito (campaña da UVI)\nDistribución xeográfica dun apelido na páxina do IGE\nDistribución xeográfica dun nome na páxina do IGE\nNomes de neno e nena (Xeración dos Axóuxeres da DXPL)\nNomes galegos (de Fillos de Galicia)\nFonte principal para esta entrada: "Antroponimia" na Wikipedia.\nEtiquetas: 2016, antropónimos, bacharelato, léxico, onomástica\nMapa mental - Tipos de palabras segundo a súa estrutura\nPara ver ou descargar a imaxe en máis tamaños clica aquí.\nEtiquetas: 1º BACHARELATO, 2016, A PROFA, mapa mental, morfoloxía, palabras, palabras compostas, palabras derivadas, palabras parasintéticas, palabras simples, tipos de palabras\nMapa mental - Clases de palabras\nPreme na foto para agrandar.\nPara ver ou descargar en máis tamaños clica aquí.\nEtiquetas: 1º BACHARELATO, A PROFA, clases de palabras, gramática, lingua, mapa conceptual, mapa mental, morfoloxía, semántica\nNarrativa Audiovisual, ANIMACIÓN de Luz Veloso. Pa...\nMapa mental - Tipos de palabras segundo a súa estr...


Recital de voz - Faro de Vigo\nRecital de voz\nSolá ofreceu un recital de rexistros, pero a intigra xira sobre unha única situación\nmanuel xestoso 30.06.2014 | 01:47\nUn momento da representación de "Como por un tubo". // G.Núñez\nMiguel Ángel Solá é un actor que, sen demérito do seu enorme talento interpretativo, lle debe unha boa parte da súa celebridade a unha voz privilexiada -fermosa e educada- que o fai inmediatamente recoñecible e, para unha gran parte do público, entrañable. Non é de estrañar, daquela, que trate de explotar esa aptitude a través da combinación de dous medios que dependen case exclusivamente da expresividade da voz humana para ser efectivos: a radio e o teléfono. Como por un tubo recrea un programa de radio arxentino dos anos cincuenta no que se narra a historia dun home que, rexeitado pola súa amada, se pecha na súa casa e só mantén contacto co exterior a través do teléfono.\nVelaí a oportunidade de apoiar un espectáculo na sedutora voz de Solá, que ofrece un auténtico recital dos seus variados rexistros cunha versatilidade e frescura abraiantes. Está moi ben arroupado por un espléndido elenco que achega a música, os leves toques de humor porteño, a pequena dose de glamour que require a melancolía da recreación histórica. Destaca, sobre todo, a elección dun narrador en forma de sombra chinesa que exerce de conciencia e fustrigador do infeliz protagonista da montaxe: o elemento máis orixinal dunha posta en escena rutineira e descoidada.\nO problema é que toda a intriga xira sobre unha única situación e que toda a batería de recursos destinados a alixeirala (as cancións, as parodias de anuncios, as intervencións en vídeo) non son quen de nutrila e enriquecela: o seu cometido é ternos entretidos un chisco máis para encher o tempo regulamentario dunha función estándar. Axiña medra a sensación de que as accións se repiten indefinidamente e que a trama non avanza cara a ningures.\nTamén existe, todo hai que dicilo, a sospeita de que hai referentes culturais que serían inmediatamente recoñecidos na Arxentina pero que aquí pasan desapercibidos, como sucede con algunhas brincadeiras que xogan coas diferenzas entre os significados dalgunhas palabras no castelán da península e o de América.\nA profesionalidade dos intérpretes, a inmediatez dalgúns recursos cómicos e algúns momentos realmente inspirados van axudando a chegar ao final sen maior queixa. Para moitos espectadores, esta mestura de sentimentalismo e humor amable é suficiente. Para outros, entre os que se atopa este cronista, resulta un divertimento que dura demasiado para o pouco que ofrece.\nO sábado parecían prevalecer os primeiros, xa que se aplaudiu con verdadeiro entusiasmo. Talvez en recoñecemento do traballo dos artistas que, sen dúbida, o merecían.


A ministra de Facenda estará na presentación do Anuario 2019 do Foro Económico de Galicia - EURORREGIÓN - Mundiario\nNa súa cuarta edición, coeditada por José Luis Gómez e Albino Prada, o Anuario 2019 da cabida ás aportacións de profesores das universidades da Coruña, Santiago e Vigo. 2018 foi un bo ano para a economía galega e 2019 desenvólvese como un exercicio de maior incerteza e máis deberes, segundo Pérez Nieto e Santiago.\nRedacción 26 de julio de 2019 (12:59 h.)\nTAGS: Foro Económico de Galicia María Jesús Montero Emilio Pérez Nieto Santiago Lago Peñas Anuario 2019\nA ministra de Facenda, María Jesús Montero. / Wikipedia\nO presidente do Foro Económico de Galicia, Emilio Pérez Nieto e o seu director, Santiago Lago Peñas, intervirán xunto a ministra de Facenda, María Jesús Montero, na presentación na Coruña do Anuario 2019, que terá lugar este martes 30 de xullo, as 12 horas, na sede de Afundación Obra Social Abanca (Cantón Grande, 8).\nNa súa cuarta edición, o Anuario do Foro Económico de Galicia foi editado polo xornalista José Luis Gómez –editor de MUNDIARIO– e o profesor Albino Prada. Aborda os grandes asuntos económicos de Galicia e o seu entorno e da cabida ás aportacións de profesores das universidades da Coruña, Santiago e Vigo, segundo informa o Foro Económico de Galicia.\nXa que logo, profesores das tres universidades de Galicia e da Universidade do Minho en Portugal volven configurar coas súas achegas o Anuario do Foro Económico de Galicia na súa edición de 2019, que tamén incorpora unha análise do economista e empresario Emilio Pérez Neto, asinado de xeito conxunto co catedrático da Universidade de Vigo Santiago Lago Penas.\nNesta cuarta edición do Anuario, repleta de rutas e argumentos, prima a análise, non exenta de opinións con criterio propio. “Estamos, sen dúbida, ante un cualificado panel de académicos librepensadores”, suliña o xornalista José Luis Gómez na presentación desta obra coral.\nEste Anuario 2019 chega á pechadura dun exercicio 2018 no que a economía española medrou un 2,6%, o menor incremento en catro anos: 3,6% en 2015, 3,2% en 2016, 3,0% en 2017 e o xa mencionado 2,6% en 2018. En Galicia, o PIB pechou 2018 cun crecemento medio anual do 2,8%, catro décimas menos que no ano precedente, segundo avanzou o Foro Económico de Galicia, que previamente xa demostrara a súa capacidade predictiva. Como sosteñen Emilio Pérez Neto e Santiago Lago Peñas, 2018 foi “un bo ano para a economía galega”, e 2019 desenvólvese como “un exercicio de maior incerteza e máis deberes pendentes”.\nSon tamén autores do Anuario Fernando González Laxe, catedrático da Universidade da Coruña e directivo del Foro Económico de Galicia; Xosé Carlos Arias, catedrático da Universidade de Vigo; María Cadaval, profesora da Universidade de Santiago; Francisco Carballo-Cruz, profesor da Universidade do Minho; Albino Prada, membro de ECOBAS e coeditor do Anuario 2019 do Foro Económico de Galicia; Xoán López Facal, economista; Luis A. Otero, profesor da Universidade de Santiago, que escribe xunto a Pablo Durán e Luis Ignacio Rodríguez; Manuel Varela Lafuente, catedrático da Universidade de Vigo; Patricio Sánchez Fernández, profesor da Universidade de Vigo e subdirector do Foro Económico de Galicia; Manuel Lago, profesor da Universidade da Coruña; Isabel Novo Cortí, profesora da Universidade da Coruña; Edelmiro López Iglesias, profesor da Universidade de Santiago; María Xosé Vázquez, profesora da Universidade de Vigo; José Manuel Sánchez Santos, profesor da Univerdade da Coruña; María L. Loureiro, catedrática da Universidade de Santiago, e José Luis Gómez, xornalista, editor de MUNDIARIO e coeditor do Anuario 2019, obra que contén artigos –amplamente documentados– que reflexan unha visión profunda e rigurosa das súas análises e propostas.


As urxencias de Coia e rúa Bolivia unifícanse no anexo do Xeral - VigoÉ\nAs urxencias de Coia e rúa Bolivia unifícanse no anexo do Xeral\nA vindeira semana vanse unificar as Urxencias Extrahospitalarias nas renovadas instalacións do edificio anexo ao Hospital Xeral; o 29 de febreiro trasládase o PAC do centro de saúde de Bolivia e ao día seguinte o de Coia\nA partir do vindeiro día 1 de marzo, os servizos do Punto de Atención Continuada que ata agora se prestaban en dous dispositivos, no centro de saúde de Bolivia e no de Coia, vanse unificar no edificio anexo ao Hospital Xeral (Anexo II), na rúa Pizarro 22. En primeiro lugar, o día 29 de febreiro trasládase o PAC de Bolivia, e, ao día seguinte, o 1 de marzo, o de Coia\nParticipación dos profesionais\nSegundo informou a Xunta, o Punto de Atención Continuada (PAC) é o dispositivo físico e funcional no que se presta a atención urxente, tanto médica como de enfermería, no ámbito da atención primaria. O seu horario de funcionamento é de 15.00 horas ás 8.00 do día seguinte os días laborais; mentres que sábados, domingos e festivos, presta asistencia durante as 24 horas do día.\nO novo PAC de Vigo situase nas dependencias anteriormente ocupadas polas Urxencias Hospitalarias de Pediatría. O Sergas tivo que realizar unha obra co obxecto de adaptar a estrutura ás novas funcionalidades.\nNo seu deseño físico e funcional participaron os profesionais. Así, a EOXI de Vigo constituíu un grupo de traballo, no que estaban representadas todas as categorías profesionais, que participou activamente no deseño, tanto da estrutura e disposición dos espazos como dos circuítos asistenciais. Neste senso, o director de Procesos Asistenciais da EOXI de Vigo, Julio García Comesaña, quixo agradecer e felicitar publicamente “o esforzo e implicación deste grupo modélico”.\nAs novas instalacións dispoñen dun Box de Reanimación para pacientes inestables con dotación específica, e unha Sala de Tratamentos respiratorios con cinco postos. Ademais, contan con unha consulta de Tríaxe, 6 consultas médicas, 2 consultas de enfermería, 5 Boxes, un Gabinete, un Box de illamento, dúas salas de Observación con 8 postos, unha sala de traballo medico e un control e traballo de enfermaría. Dispón tamén de áreas administrativas e de descanso, e salas de espera e aseos diferenciados. A dotación complétase con almacéns de material sanitario, lenzaría e farmacia\nNovas prestacións radiolóxicas\nGarcía Comesaña explica que “trátase dun dispositivo con gran capacidade de Resolución, xa que dispón dos medios e recursos axeitados, tanto estruturais, humanos e de equipamento, para realizar todos aqueles procedementos diagnósticos e terapéuticos no ámbito da atención primaria que permitan incrementar a súa capacidade resolutiva para que, sempre e cando sexa posible, o paciente saia do centro co seu problema resolto, e que so se deriven ao hospital os casos que realmente necesiten atención hospitalaria”-.\nEn definitiva, reiterou, “o obxecto é o de resolver a meirande parte dos problemas no propio dispositivo sanitario, e que a derivación ao seguinte nivel asistencial, aos hospitais, de seren necesaria, se produza dun xeito mais racional e en mellores condicións”-.\nNeste senso, ademais dos procedementos diagnósticos propios das Urxencias de atención primaria como electrocardiografía, esfignomanometría, otoscopia e oftalmoscopia, a súa carteira de servizos increméntase coa incorporación de novas prestacións radiolóxicas e a realización dalgúns procedementos analíticos. Así, vanse realizar no PAC todas as probas de radioloxía simple, placas de abdome, tórax e exploracións osteoarticulares. Na área analítica, efectuaranse os estudos simples de ouriños, test de infeccións de gorxa, entre outros.\nOutra das vantaxes é o aumento da accesibilidade. A centralización da atención das urxencias nun dispositivo único, ademais de unificar e clarificar a información á poboación, permite ofertar unha prestación asistencial continuada. A dispoñibilidade centralizada de recursos garante a presenza continuada de médicos xerais e persoal de enfermería no dispositivo, de xeito que, se algún profesional sanitario ten que acudir a prestar atención domiciliaria, sempre quedará persoal suficiente no centro, xa que cada quenda de traballo contará, como mínimo, con 4 médicos e 4 profesionais de enfermería.\nIsto ven posibilitado polo dimensionamento do seu cadro de persoal, integrado por 79 profesionais: 31 facultativos, 28 profesionais de enfermería e 20 efectivos de persoal non sanitario (persoal de servizos xerais, celadores, condutores…).\nMáis de 59.600 pacientes atendidos\nNo referido a súa actividade asistencial, os dous dispositivos de Urxencias Extrahospitalarias de Vigo atenderon, o pasado ano, a 59.635 pacientes; 33.333 no PAC de Bolivia e 26.302 en Coia. Destes, tan só un 8,22% foron derivados ao hospital; isto é, que os profesionais do PAC resolveron máis do 90% das urxencias. A media diaria de atención é de 163,3.\nPor grupos de idades, o 72% destas atencións corresponden a pacientes con idades comprendidas entre 15 e 64 anos; o 24,5% aos maiores de 64 anos; e o 3,3% restante aos menores de 14 anos. Os días con maior actividade son os domingos, cunha media de 379,3 atencións, e os festivos, con 426 atencións.\nNo último estudo realizado pola EOXI de Vigo, no que se compara o comportamento das urxencias hospitalarias coas do PAC vigués nos últimos meses, ponse de manifesto como, mentres que os días laborais, os vigueses que necesitan atención urxente achéganse máis ao hospital, os domingos e festivos se invirte esta tendencia e os cidadáns de Vigo acoden en maior medida ao PAC, nunha proporción de 62,3% fronte ao 37,7% (os festivos); e de 58,1% fronte a 41,9 os domingos. “Este é un dato moi significativo –explica Julio García- xa que pon en valor o peso, cada vez maior, deste servizo sanitario, valorado polo usuarios con altos índices de satisfacción. Ademais, a partir de agora, o seu novo emprazamento e accesibilidade, as súas renovadas instalacións e o incremento da súa capacidade resolutiva, o fan aínda máis atractivo para os vigueses.\nServizos asistenciais no Anexo II\nEn definitiva, coa incorporación das Urxencias Extrahospitalarias ao Anexo II, este centro sanitario disporá dos seguintes servizos: a actual Unidade de atención primaria de Bolivia; Unidade de reprodución asistida; Consulta de Esterilidade; Centro de Orientación Familiar (COF); Unidade de fisioterapia (ambulatoria), e Unidades de Saúde Mental de Coia, A Doblada e Lavadores.