UNICEF Comité Extremadura e COFEX: vacinas contra a polio\nUNICEF Comité Extremadura e a Cooperativa Farmacéutica Estremeña (COFEX) subscribiron un acordo de colaboración para mobilizar recursos para a compra de vacinas contra a poliomielite.\nO obxectivo deste convenio é difundir e promover entre todas as farmacias socias de COFEXunha campaña de captación de fondos para a adquisición destas vacinas. Con só 1euro UNICEFpode contribuír a vacinar 2 nenos contra a polio.\nUNICEF adquire todos os anos 1.700 millóns de dose davacina oral contra a polio para chegar a 500 millóns de nenos. Iniciativas como estas pretenden contribuír a erradicar por completo esta enfermidade.\nO número anual decasos de polio reduciuse de350.000 en 1988 a416 en 2013, e a243 no que vai deste ano 2014, undescenso extraordinario de máis dun99%.\nTodos os países onde a polio estaba firmemente atrincheirada agás tres deles: Afganistán, Nixeria e Paquistán, eliminaron o virus dentro das súas fronteiras.\nCOFEX impulsará esta iniciativa durante os próximos 3 meses a través das máis de 300 farmacias da provincia de Cáceres, solicitando a súa colaboración mediante un donativo que se destinará á adquisición de vacinas orais contra a polio.\nAgORA NOn PODEMOS PARAR: a Túa AxUDA SALVA VIDAS\nUnha simple gotapode representar a fronteira entre avida e a morte dunneno, ou entre unha vida libre deenfermidades doadamente evitablese outra marcada por unha minusvalidez. Por iso agora non podemos parar de poñer vacinas contra a polio. Non imos deternos ata chegar ao último neno, ata lograr que non haxa ningún caso. Coa túa axuda podemos conseguilo.Vacinar un neno é unha das medidas máis efectivas para reducir a mortalidade infantil. As campañas de inmunización evitan entre 2 e 3 millóns de mortes cada ano por difteria, tétanos, toseferina e sarampelo.


A complexidade do fenómeno da tradución editorial a debate no II Congreso Internacional "Tradución e políticas editoriais"\nCuestións tan actuais como a tradución desde a perspectiva das distintas políticas editoriais que inflúen sobre a toma de decisións neste sector, debátense desde hoxe e ata o vindeiro venres no II Congreso Internacional Tradución e políticas editoriais. Ao longo de tres días falarase no encontro organizado por membros do Departamento de Tradución e Lingüística da Universidade de Vigo das políticas editoriais, tanto dende o punto de vista das institución como da empresa privada. “Existen políticas editoriais de tradución tanto nas institucións como nas empresas; isto é unir, xuntar o que é a investigación sobre as traducións co mundo real, co mundo profesional”, sinalaba a directora do departamento, Susana Cruces na inuguración do congreso co que se quere favorecer o intercambio de experiencias entre investigadores e os diferentes axentes que interactúan no proceso de tradución como produto definitivo que se presenta ao público consumidor.\nO congreso que hoxe comezou e que sucede a unha primeira edición na que o protagonista foi a literatura infantil e xuvenil nace, lembra Susana Cruces "como unha forma de afondar no estudo intrínseco das traducións como proceso e como produto en relación co mundo editorial".\nA tradución, cuestión importante na UNESCO\nA primeira das intervencións do congreso correu a cargo de Marius Piotr Tukaj, representante da UNESCO. Tukaj presentou o traballo do Departamento de Cultura da organización, facendo especial fincapé no Index Translationum, a máis grande das bibliografías internacionais de tradución creada en 1932, da que el mesmo é responsable xunto con Mauro Rosi, membro tamen do comité científico. Toda a información recollida nesta bibliografía, explicou Tukaj "é tratada para a realización de estatísticas a través das que podemos coñecer múltiples datos como os autores e obras máis traducidos, os países que editan máis traducións, as linguas minoritarias máis traducidas".\nUn tema para cada xornada\nO congreso divídese en tres grandes áreas temáticas que se corresponden con cada un dos tres días de celebración. Deste xeito, despois dunha primeira xornada na que as conferencias centraranse nas políticas de actuación das administracións en materia de tradución, o xoves o protagonismo será para os representantes de asociacións de editores e escritores que tratarán o impacto e cumprimento da lexislación na materia. Edwin Gentzler será o encargado de abrir a xornada na reivindicará a tradución en termos de macropolítica cultural como importante instancia na construción das sociedades, na medida en que fomenta a súa consolidación ou o seu cambio ao expoñer unha comunidade a outras realidades.\nAs xornadas rematarán o venres coa intervención dos representantes dos colexios e asociacións profesionais de tradutores. Ros Schwartz falará sobre a situación sociolaboral dos tradutores literarios en Europa e analizará as medidas concretas que poden tomar as persoas que traducen, xunto coas asociacións profesionais para que melloren as súas condicións laborais.\nAs xornadas complétanse con outras sesións plenarias a cargo de axentes especialistas na materia, que tamén participarán en mesas de traballo nas que se poñerán en común as experiencias de xestión da política editorial dos diferentes ámbitos autonómicos do Estado español, así como dos procedentes doutros espazos xeográficos.


Galicia Confidencial (GC) - Información sobre Guerra civil\nO Goberno destinará a Galicia máis de 100.000 euros dos fondos para a memoria democrática\nEste orzamento súmase tamén ao proxecto sobre Memoria Dixital de Galicia, que permitirá a dixitalización dos fondos documentais vinculados á Guerra Civil española, a posguerra e a Transición e que están custodiados nos arquivos históricos que xestiona a Administración galega.\nUn veciño de Lugo atopa na súa leira un obús da Guerra Civil\nEspecialistas dos TEDAX da Policía Nacional detonaron de forma controlada o artefacto.\nO PIB galego pecha 2020 cunha caída maior que a da Guerra Civil, case un 9%\nCon todo o esborralle da economía española é maior, cun 11%.\nCesado o xefe de Estudos da Escola Naval de Ferrol pola celebración do afundimento dun submarino "rojo" en 1937\nO BNG pediu no Congreso que se investigue "unha efeméride non permitida".\nO BNG denuncia a celebración na Escola Naval de Ferrol do afundimento dun submarino da "escuadra roja" en 1937\nNéstor Rego reclama ao Ministerio de Defensa que investigue un documento no que se emprega "linguaxe e terminoloxía propia" do franquismo.\nLocalizan unha granada da Guerra Civil no alpendre dunha vivenda en Salceda de Caselas\nEspecialista do TEDAX recolleron e desactivaron a granada de morteiro.\nO Goberno prevé atopar co seu plan de exhumacións entre 20.000 e 25.000 vítimas en fosas en catro anos\nFontes de Executivo explican que aínda non posúen estimacións concretas de cantas vítimas permanecen en cunetas e fosas comúns, nin o orzamento.\nUnha era un morteiro e a outra unha granada "tipo polaca".\nA Rapa das Bestas de Sabucedo espera superar a COVID-19 como xa superou a Gripe Española e a Guerra Civil\nA organización apraza o evento e agarda poder celebralo os días 15 e 16 de agosto.


Publicado por Mr Turismo o 15 Novembro, 2021 15 Novembro, 2021\nO Black Friday está á volta da esquina, e aínda que ata hai apenas un tempo era unha data irrelevante, ano tras ano converteuse nun día imprescindible para marcar nos nosos calendarios. Pero cales son as claves de marketing para triunfar no Black Friday?\nNeste novo post queremos introducirte no pequeno mundo das compras movidas por impulsos. Un dos días máis concorridos do comercio chega a próxima semana coa súa tolemia habitual e en marketing de turismo e gastro é tan importante como no resto dos negocios. Estás preparado para non deixar escapar as túas oportunidades de venda?\nQue é o Black Friday?\nAínda que existen distintas teorías sobre a súa orixe, unha das máis estendidas é que o Black Friday se usaba para referirse ao superávit que rexistraban as contas o venres despois da celebración do día de Acción de Grazas, xa que os números vermellos tinguíanse de negro polo elevado consumo. E é por iso, que o último venres do mes de novembro ten lugar o esperadísimo Black Friday.\nPara os máis despistados, o Black Friday é un dos principais días de descontos e promocións de todo o ano, coincidindo ademais co comezo do nadal. Esta xornada de compras estendeuse por todo o mundo e aterrou en España no 2012. E desde entón, cada ano estamos máis expectantes ante a data para gozar dos grandes descontos. Pero pensaches na túa estratexia de marketing para triunfar no Black Friday? Se aínda non a tes, non podes perderte as 5 claves que che contamos en Mr Turismo.\nComo sacar partido ao Black Friday?\nO venres 26 de novembro, alcanzarate o Black Friday cos seus atractivos descontos para dar o pistoletazo de saída ás compras do Nadal. A bandexa de entrada dos nosos emails, as rúas, as redes sociais… o Black Friday estará presente en calquera lugar e non pode pillarte desprevido, así que, se aínda non pensaches a túa estratexia para o venres negro, hoxe contámosche as 5 mellores claves de marketing para triunfar no Black Friday. Quedate a descubrilas!\nCrea expectación: utiliza todas as túas canles de comunicación para avisar aos usuarios de que o Black Friday se achega e así terás ao teu público enganchado. Escaparates, redes sociais, páxinas web, newsletter, SMS, televisión… E por suposto, coida moito os teus CTAs, a chamada á acción incitará á túa audiencia para prestar atención. Anunciar os teus descontos a tempo fará que os usuarios poidan preparar o seu carriño de compra con antelación, e así será máis difícil que outras marcas impacten despois. Por exemplo, se es unha axencia de viaxes, anuncia a túa oferta antes que as demais para que quen estea buscando un destino para as súas vacacións te teñan moi presente.\nMáis beneficios: Non debes quedarte só en ofrecer descontos aos teus usuarios. Dar algo máis, farache diferenciarte dos teus competidores para que o teu público te elixa a ti. No Black Friday, case todas as marcas, ofrecen os seus descontos, pero pensa tamén noutras vantaxes como a técnica de cross-selling ou os envíos gratuítos. Exemplo: Se es un restaurante e tes servizo a domicilio, fai que os teus usuarios se aforren os custos do envío e quizá así consigas un novo cliente a próxima vez. Aproveita para darte a coñecer!\nXoga co factor sorpresa: Como usuario saberás, as sorpresas nos gustan a todos e máis, nun día tan especial como o Black Friday, onde xa estamos mentalizados para comprar. Aproveita para acompañar o teu pedido cunha sorpresa, pois podes anunciar un agasallo aos teus clientes por cada compra realizada. Así, cando pidan a domicilio chegará ás súas casas algo inesperado, por exemplo, no caso dun restaurante, unha ración extra. Ti decides!\nAproveita as compras impulsivas: No Black Friday os usuarios compran por impulso, as promocións duran pouco tempo e o stock pode acabarse. Fai que os usuarios non o pensen dúas veces. Por exemplo, se es un hotel podes crear banners coa conta atrás da data de finalización das ofertas das túas habitacións para espertar o furor.\nE agora un consello: É moi importante que te asegures de que o teu espazo de venda en liña funciona correctamente, e en especial a versión móbil, pois é o dispositivo preferido para estas compras impulsivas do Black Friday. Neste día, non están permitidos os fallos!\nToda estratexia ten unha planificación previa, se aínda non pensaches como enfocarte ante este día de compras impulsivas, empeza xa. Actúa antes de que os consumidores estean cansos do Black Friday e vai quentando motores.\nSaca toda a túa creatividade para as campañas do esperado Black Friday ou deixa que nós nos encarguemos de plasmar o que te imaxinas. Contáctanos a través do mail comercial@mrturismo.com ou no teléfono 604 022 856 e deixa as túas ideas en mans de Mr Turismo. Cóntanos, que che resultou máis útil?\nImaxe: Hotel Allon Mediterrània


A Xunta de Confrarías ultima os actos da celebración da Semana Santa de Lugo – A Nosa Voz\n07/03/2017 07/03/2017 por A Nosa Voz\nO pregón será o próximo 31 de marzo, ás 20,30 horas, na igrexa de Santiago A Nova. Como pórtico musical intervirá o Orfeón Lucense e a persoa encargada do pregón será Pilar Falcón Osorio, lucense da Pastoriza , doutora en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, onde foi docente. Ten formación en Marketing, Publicidade e Relacións Públicas. Membro fundador da TVG e da emisora Onda Madrid, publicou os libros Fraga y Galicia, El Imperio Rosa e contos infantís. Membro da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión, entre outras asociacións. [Ver entrevista a Pilar Falcón]


Iván de Torres, experto en sustentabilidade urbana | Consumer\nIván de Torres, experto en sustentabilidade urbana\nMoitas cidades non teñen unha planificación estratéxica para ser sustentables\nAs cidades que apostan pola sustentabilidade crean máis riqueza entre os seus veciños e son máis habitables, pero para conseguilo falta en moitas delas unha planificación a longo prazo. Así o considera Iván de Torres, consultor de Enerlis , unha empresa especializada en asesoramento a urbes para que aumenten a súa sustentabilidade, innovación e desenvolvemento económico. Segundo este experto, para iso é necesario que os concellos teñan claro que modelo de cidade queren e que os seus habitantes tomen parte nos procesos de decisión e asuman modos de vida máis ecolóxicos e saudables.\nComo se pode convencer aos concellos para que implanten medidas de sustentabilidade nas súas cidades?\n“A sustentabilidade axuda ao crecemento económico da cidade e faina máis amigable”Con tres argumentos principais. Un, porque axuda ao desenvolvemento económico da cidade, ao potenciar as empresas locais, fomentando o consumo baixo o concepto “km 0” e conseguindo economías circulares que acaben redundando en beneficio do propio municipio. Dous, porque a sustentabilidade pode atraer empresas de alto valor engadido, intensivas en coñecemento e pouco contaminantes. E tres, porque a sustentabilidade minimiza os impactos que a dinámica urbana xera e fai que as cidades sexan máis amigables, de maneira que se diminúe a contaminación local, péchase o ciclo produtivo valorizando e reutilizando os residuos ou se potencia unha mobilidade baseada na peonalización ou a bicicleta e menos en combustibles fósiles.\nCales son as claves para que as urbes sexan máis sustentables?\nUnha clave é ter unha planificación estratéxica, ter claro que modelo de cidade quérese. Parece de sentido común, pero moitas poboacións non a teñen. Fanse plans tendo en conta o mandato da lexislatura, pero sería mellor unha planificación a máis longo prazo. Outra clave é o traballo en rede para intercambiar información e estar en contacto con outras urbes de características similares, así como coas cidades veciñas. Débese potenciar a participación en dous planos: que se involucre aos técnicos e os políticos á hora de facer estes procesos de planificación e consultar aos habitantes para aflorar demandas, necesidades ou novas ideas para afrontar os problemas que afectan á cidade.\nAs cidades non fan formulacións para ser sustentables?\nA sustentabilidade calou en moitas cidades e avánzase, pero falta cultura de planificación. No País Vasco ou Cataluña é un concepto que, polo xeral, está máis desenvolvido, pero noutras comunidades falta aínda moito por facer. Ademais, moitas actuacións dependen de marcos regulatorios superiores, como o caso da enerxía, o que limita a actuación do concello a nivel local.\nQue localidades destacaría como exemplos de mellores iniciativas pola sustentabilidade?\n“As cidades xeran moitos problemas ambientais pero son á súa vez fundamentais para solucionalos”Portland en Estados Unidos, ademais de Copenhague (Dinamarca) e Estocolmo (Suecia) en Europa. Nos países nórdicos parten da tradición de asumir a sustentabilidade de forma transversal nas súas políticas, traballaron moi ben a mobilidade, a peonalización, o uso da bicicleta, etc. Suecia ten exemplos de reconversión de zonas industriais en desuso en novos barrios cuxo deseño desde o principio tomou a sustentabilidade como principal referencia.\nO exemplo típico é Vitoria-Gasteiz, que foi Capital Verde Europea. Barcelona está a facer cousas moi interesantes, como as “super mazás” en relación á mobilidade sustentable: a idea é unir varias mazás de maneira que se limita o trafico rodado no seu interior e prímanse os desprazamentos peonís ou en bicicleta. Ademais, a capital catalá ten un dos organismos locais referentes en sustentabilidade urbana, isto é, a Axencia de Ecoloxía Urbana, todo un referente a nivel estatal.\nFálase moito do concepto de “smart city” ou cidade intelixente. Como pode axudar a que as urbes sexan máis sustentables?\n“O concepto de cidade intelixente debería verse máis aló da tecnoloxía”O concepto debería verse como algo que vai máis aló da tecnoloxía, unha liña de traballo que pode axudar a incrementar a calidade de vida urbana, contemplando tamén aspectos relacionados con novas formas de gobernación e organización municipal. Nós traballamos máis a idea de “concellos intelixentes”, propomos novos métodos de traballo interdisciplinares, entre políticos e técnicos, para solucionar problemas comúns. Outra idea é a de compra pública innovadora, para que o concello identifique que necesidades ten e contemple solucións innovadoras que aínda non se atopan accesibles no mercado. A relación público-privada tamén é esencial, como tamén que haxa moito diálogo entre o concello, o tecido local e os cidadáns. Nesta liña xa se traballa desde hai tempo, con interesantes iniciativas como os orzamentos participativos ou o codiseño de espazos públicos que deben repensarse: unha cidade intelixente debe ter novas formas de relacionarse coa cidadanía.\nO cambio climático é un dos principais desafíos da humanidade, segundo Nacións Unidas. Cal é o papel das cidades?\nAs cidades, responsables da xeración de moitos problemas ambientais, son á súa vez fundamentais para solucionalos. Pódense facer moitas cousas a nivel local, en especial en relación á mobilidade, o fomento da eficiencia enerxética e as enerxías renovables, pero hai que ser conscientes de que o campo de acción, a nivel global e tendo en conta as capacidades dos concellos, é limitado.\nEsta última situación poderíase pór como escusa para non tomar medidas.\nO efecto que terá peonalizar unha rúa ou restrinxir o tráfico rodado, como se está planeando por exemplo no centro de Madrid, será mínimo a nivel global en termos de redución de emisións de gases de efecto invernadoiro (GEI), pero terá un efecto a escala local que os veciños apreciarán con claridade: mellor calidade do aire, diminución de ruídos, etc.\nQue podemos facer os cidadáns para vivir en poboacións máis ecolóxicas?\n“Os cidadáns debemos esixir ás nosas políticos cidades máis ecolóxicas”Esixindo responsabilidades aos nosos representantes políticos, utilizando as canles de participación que estean dispoñibles e, ante todo, ter unha conciencia cívica e social e levala á práctica. Somos parte do problema pero tamén da solución. Podemos adoptar hábitos de vida máis saudables. Por exemplo, en canto á alimentación, consumindo produtos locais e frescos: cociñar e evitar o exceso no consumo de produtos procesados é unha das mellores pautas ecolóxicas que se pode seguir. Así mesmo, respecto da mobilidade, desprazándonos máis a pé, en bicicleta ou mediante transporte público. En definitiva, explorar outras formas de vivir a cidade.\ncambio climático cidades intelixentes kilómetro cero-gl sustentabilidade


O BNG devolve o borrador do Consello de Medio Ambiente por incumprir a Ordenanza de Normalización - Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra\n1 Así si, a ver se se recupera enerxía na defensa da lingua. Parabéns ao grupo municipal do BNG por esta decisión, práctica á vez que simbólica. Deberían facer igual en moitos gobernos coaligados en cuxos acor#blgtk08#dos de goberno se recolle a cuestión lingüística como fundamental. No entanto, este principio incúmprese e non pasa nada. Pois hai mesmo que supeditar o goberno a este punto, chegando a romper se fai falta.\nComentario por Román (01-02-2008 21:30)


Xogo en liña: Silkroad Online\nAos ollos dos antigos romanos, a China era un país fascinante onde as persoas vivían unha aparencia moi rara e creou unha seda soberbia. No século II aC, o emperador Wu Di, a cabeza do chinés antigo Imperio Han, enviou o tema co nome de Zhang Qian nunha misión diplomática estranxeira. Este home digno tornouse o primeiro chinés que visitou a Asia Central. Este evento foi o punto de partida para a creación da Ruta da Seda - o percorrido que trouxo de seda de China ata Roma. O xeito en que a creación Zhang Qian desempeñou un papel crucial, tornouse coñecida como a Ruta da Seda. Eles pasaron do século, en século VII motíns Tang Imperio: Contratar unha serie de levantamentos, varios militares Calefacción derrotas. Neste momento, o Imperio Árabe, baixo o lema "Por unha banda a espada na outra - o Corán" eo nome de Alá no seu balance beizos cheos gañou as terras de Asia Central. Ademais, tras o colapso do Imperio Romano do Occidente, en Europa, tamén, se perturbou. Neste momento difícil, non había ninguén para manter a orde na Ruta da Seda. Viaxeiros pacíficos converteuse en presa fácil para os criminais. No medio do caos, unha vez pacífica comercio ruta.\nAos ollos dos antigos romanos, a China era un país fascinante onde as persoas vivían unha aparencia moi rara e creou unha seda soberbia. No século II aC, o emperador Wu Di, a cabeza do chinés antigo Imperio Han, enviou o tema co nome de Zhang Qian nunha misión diplomática estranxeira. Este home digno tornouse o primeiro chinés que visitou a Asia Central. Este evento foi o punto de partida para a creación da Ruta da Seda - o percorrido que trouxo de seda de China ata Roma. O xeito en que a creación Zhang Qian desempeñou un papel crucial, tornouse coñecida como a Ruta da Seda. Eles pasaron do século, en século VII motíns Tang Imperio: Contratar unha serie de levantamentos, varios militares Calefacción derrotas. Neste momento, o Imperio Árabe, baixo o lema "Por unha banda a espada na outra - o Corán" eo nome de Alá no seu balance beizos cheos gañou as terras de Asia Central. Ademais, tras o colapso do Imperio Romano do Occidente, en Europa, tamén, se perturbou. Neste momento difícil, non había ninguén para manter a orde na Ruta da Seda. Viaxeiros pacíficos converteuse en presa fácil para os criminais. No medio do caos, unha vez pacífica comercio ruta. Xogar noSilkroad Online\nVídeos e imaxes para o partido Silkroad Online


A auga como iniciativa empresarial -\nA auga como iniciativa empresarial\nO Campus de Ourense definirá nos vindeiros meses o plan de acción que recollerá as estratexias que seguirá a Comisión de Coordinación Científica do Campus da Auga para a maduración deste proxecto que sitúa a súa data de pleno desenrolo no ano 2015.\nO denominador común é un só elemento, a auga, así como a explotación e aproveitamento deste recurso na provincia como motor de crecemento e desenvolvemento a partir da investigación e que involucra a todas as titulacións do campus. A estructura organizativa do proxecto diuse a coñecer onte, durante o acto de presentación do mesmo, e consiste en cinco clusters de I+D entorno á tecnoloxía informática, ao medio ambiente, á alimentación, innovación social e educativo e o turismo como elemento central.\nO Campus da Auga parte da investigación mesturando as sinerxias da provincia que dotarán de personalidade propia ao campus á vez que facilitarán a súa visibilización no exterior. Un terreo no que tamén entra en xogo o tecido empresarial de Ourense. Así, tal e como adiantou no pasado mes de abril o Consello de Campus de Ourense a súa apertura á sociedade comezou onte cun acto ao que acudiron numerosos profesores, alumnos e investigadores, así como representantes do tecido empresarial da cidade.\nO reitor da Universidade de Vigo, Salustiano Mato, explicou que con esta iniciativa se pretende 'singularizar' ao Campus de Ourense a través da 'especialización' para lograr que sobreviva e que teña futuro. No acto, tamén estiveron presentes o conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, o presidente da propia Comisión Científica, Santiago Lago, e a vicerreitora do Campus de Ourense, María Lameiras.\nTamén o conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, incidiu na especialización como plantexamento necesario para o futuro do campus. Asemade, durante a súa intervención apuntou que 'a Xunta aplaude este proxecto' e que o apoiará ao entender que obtivo resultado noutros lugares.\nO Campus da Auga traerá consigo 'a mobilidade de profesores e alumnos, unha marca enraizada na cultura e no potencial de Ourense, así como na medida en que nos organicemos poderemos respostar á demanda do tecido empresarial e institucional', segundo concretou Salustiano Mato.\nO presidente da comisión científica, Santiago Lago, explicou que, a partir de agora, o traballo da comisión será elaborar 'un inventario no terreo do concreto, de cales son as cousas que se están a facer e que se poden facer vinculadas á auga para tratar de ordenar todo este potencial investigador'.\nNo caso de Ourense, recordou que existen unha serie de 'vectores' relacionados coa auga 'como por exemplo o termalismo.\nComentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 13-05-2012 16:50


Blog – Bon Pollo\nde Bon Pollo\nQue é o polo de crecemento lento?\nMoitos consumidores aínda non saben que é o polo de crecemento lento. Trátase dun polo campeiro e rústico, de xenética natural, alimentado con pensos vexetais […]\nConsellos básicos sobre o polo: polo ao forno\nO forno é o noso grande aliado na cociña, non só porque mentres os alimentos se cociñan podemos facer outras cousas, senón tamén porque o […]\nCreatividade entre fogóns: 6 receitas de polo con especias\nAs especias son as nosas grandes aliadas na cociña. Son ese elemento que, en moitas ocasións, pode marcar a diferenza entre un prato eslamiado e […]\nComo encarar a alimentación despois das festas\nÉ inevitable: durante o Nadal permitímonos unha serie de excesos en materia de alimentación que, en xaneiro, poden reflectirse na báscula. A seguir, dámosche uns […]\nO que non che pode faltar na despensa neste Nadal\nQueres saber como se pode manter unha dieta equilibrada neste Nadal? Parece unha tarefa imposible, pero pódese lograr. Contámosche que é o que non pode faltar na despensa para desfrutares comendo, pero sen deixar de coidarse.\nOs minerais, necesarios na nosa alimentación\nOs minerais son nutrientes esenciais para o organismo: constrúen, manteñen e regulan as funcións corporais. Desvelámosche a súa importancia na alimentación e salientamos algúns dos máis comúns na nosa dieta.\nConsellos para coidarmos a alimentación fóra da casa\nCando viaxamos ou simplemente facemos pequenas escapadas, aínda que sexa para pasar o día, resulta doado caer en malos hábitos de alimentación. Isto é algo que nos ten pasado a todos en maior ou menor medida, conque desde Bon Pollo queremos darche uns consellos e recomendacións para comeres fóra da casa de xeito saudable e seguires desfrutando da gastronomía sen excesos nin carencias nutritivas.\nA importancia das proteínas na dieta\nAs proteínas desempeñan un papel fundamental no organismo. Trátase de moléculas formadas por aminoácidos que están presentes en todas as células do noso corpo e […]\nChega o verán, unha oportunidade para comer alimentos saudables e deliciosos\nCoa chegada do verán, o tamaño e a saborosidade das froitas e hortalizas aumenta de xeito que teñen máis auga, algo que nos vén ben coa calor. Velaquí unha selección da incrible variedade de produtos que ofrece a dieta mediterránea. O verán éche unha estación perfecta para seguires unha alimentación saudable!\nA riqueza da pel do polo\nImos entrar nun dos debates que rodean o consumo do polo: a pel. É recomendable comela? Sabemos realmente cales son as súas propiedades? Para coñecela e desfrutar dela só tes que seguir as normas de hixiene e de cocción que che explicamos.


Asignatura Técnicas de Redacción e Argumentación Código 613G03027\nProba de ensaio Enfoque, documentación, presentación.\nProba de completar Elexir a palabra ou palabras adecuadas dunha lista.\nSeminario Exposición oral complementada co uso de medios audiovisuais e a introdución de algunhas preguntas dirixidas aos estudantes, coa finalidade de transmitir coñecementos e facilitar a aprendizaxe.\nRecensión bilbiográfica Son un conxunto de textos e documentación escrita que se recolleron e editaron como fonte de profundización nos contidos traballados.\nAprendizaxe colaborativa Conxunto de procedementos de ensino-aprendizaxe guiados de forma presencial e/ou apoiados con tecnoloxías da información e as comunicacións, que se basean na organización da clase en pequenos grupos nos que o alumnado traballa conxuntamente na resolución de tarefas asignadas polo profesorado para optimizar a súa propia aprendizaxe e a dos outros membros do grupo.


A Xunta reafirma o seu compromiso para garantir os dereitos de todas as persoas independentemente da súa orientación sexual e identidade de xénero | Noticias Vigo\nA Xunta reafirma o seu compromiso para garantir os dereitos de todas as persoas independentemente da súa orientación sexual e identidade de xénero\nA secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, participou esta tarde na inauguración das “IV Xornadas de diversidade sexual dende a educación”, na Facultade de Ciencias da Educación de Santiago\nPublicado por Noticias Vigo o día 14/11/2019\nA secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, reafirmou hoxe o compromiso do Goberno para garantir que todas as persoas, independentemente da súa orientación sexual e identidade de xénero, poidan exercer plenamente os seus dereitos con dignidade e liberdade.\nA secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, participou esta tarde na inauguración das IV Xornadas de diversidade sexual dende a educación, na Facultade de Ciencias da Educación de Santiago, onde indicou que as administracións públicas teñen que facer un esforzo por situarse á vangarda da protección da igualdade efectiva de dereito e dar unha ampla resposta na integración e non discriminación do colectivo LGTBI.\nSusana López Abella explicou que nestes últimos anos o Goberno galego deu grandes e importantes avances no que atinxe á igualdade das persoas LGTBI, de xeito significativo ao abeiro da aprobación da primeira Lei de igualdade de trato e a non discriminación deste colectivo en toda España, a Lei 2/2014, de 14 de abril, pola igualdade de trato e a non discriminación de lesbianas, gays, transexuais, bisexuais e intersexuais en Galicia. Unha lei que acadou amplo consenso e que a nosa Comunidade Autónoma foi pioneira en aprobar.\nA Lei 2/2014, propón unha abordaxe transversal da situación e dos problemas de discriminación dos que son obxecto as persoas LGTBI. É unha lei necesaria, garantista, que aspira a protexer e mellorar a calidade de vida de persoas que o necesitan dende un enfoque integral. Atinxe á seguridade, á xustiza, ao eido laboral, ao familiar, ao da saúde, á educación, á cultura, ao deporte, á xuventude ou á comunicación.\nFinalmente, López Abella indicou que o camiño para avanzar cara á igualdade e a diversidade é a educación. Para conseguir unha sociedade respectuosa e inclusiva con todas as persoas, o traballo no ámbito educativo faise imprescindible. Desde as aulas pódese ensinar aos nenos e nenas a ter unha visión do mundo e da sociedade libre de prexuízos e estereotipos. De aí a importancia de traballar esa diversidade desde o sistema educativo.


Viaxe Prácticas Arqueo+Prehistoria Coimbra-Lisboa 2019\nViaxe de prácticas oficiais de campo (Prehistoria+Arqueoloxía) do Grao de Historia da Uvigo 2019\nViaxe de estudios (museos e xacementos arqueolóxicos) ao centro de Portugal (Coimbra e Lisboa)\nDatas: 05-06-07 de Abril 2019 (venres, sábado e domingo)\nPrioridade para alumn@s/profesores oficiais en viaxe de prácticas (Prehistoria Xeral de 1º e Arqueoloxía Aplicada de 2º; aprox. 40 persoas). As prazas que fiquen libres (aprox. 10) poderán ser ocupadas por calquera outro alumno (grao, máster, doutoramento) ou egresado recente de Historia interesado.\nPrazo de inscrición/pagamento: ata o venres 15 de marzo de 2019.\nБългария 2019 no DUVI!!!\nNova da viaxe Bulgaria 2019 recollida no DUVI\nListaxe de admisión/espera na viaxe\nDada a grande demanda de solicitudes (42) para acudir á viaxe, a organización decidíu ampliar a súa capacidade desde 25 ata 30 prazas dispoñibles.\nAínda así non tod@s puideron ser admitidos en primeira instancia, establecéndose a correspondente listaxe de espera.\nOs admitid@s deberán efectuar un primeiro pagamento de 300 €, a xeito de confirmación e reserva de praza, ata o martes 8 de xaneiro de 2019. As prazas dos que non paguen en tempo e forma inmediatamente serán ofrecidas (días 9 e 10 de xaneiro) ós da listaxe de reservas.\nPodedes descargar a listaxe no seguinte enlace:\nPrograma PROVISIONAL da viaxe\nA viaxe BULGARIA 2019 será desde o venres 1 ao luns 11 de marzo de 2019 (nada menos que 11 días durante a semana do Entroido!!). Hai 25 prazas dispoñibles.\nImos a Madrid en coches particulares a coller o avión e despois desprazarémonos por Bulgaria en coches alugados. O aloxamento será en Hoteis ou Hostels, en cuartos múltiples, con ou sen baño no cuarto e co pequeno almorzo incluído.\nO orzamento non chega a superar os 400 euros por persoa!!\nPodedes descargar o Programa Provisional no seguinte enlace:\nViaxe BULGARIA 2019 Formulario de pre-inscrición\nPrioridade para alumnos, profesores, egresados e investigadores de Historia da Uvigo (grao, licenciatura, máster/doutoramento) que estean directamente relacionados coa arqueoloxía, e para todos aqueles que acheguen infraestructuras necesarias para a viaxe (conductores en Bulgaria, coches ao aeroporto de Madrid). Se houbese prazas libres, tamén poderán participar alumnos/egresados procedentes doutras licenciaturas afines da Uvigo, doutras universidades e incluso acompañantes externos.\nApúntate xa, porque as prazas voan e soamente hai 25 dispoñibles! O prazo de inscrición remata o domingo 23 de decembro.\n10ª Viaxe de Estudos Arqueolóxicos: BULGARIA 2019\nEstamos de aniversario! Coa próxima saída, en marzo de 2019, cumpriremos 10 anos ininterrumpidos de viaxes arqueolóxicas, desde Ourense para o Mundo!\nA 10ª viaxe de estudos arqueolóxicos será a un exótico destino de Europa do leste, tan pouco coñecido como apaixonante e cautivador, como é BULGARIA/България 2019.\nNon deixes pasar esta ocasión e fica atento, porque nuns días aparecera neste blogue tanto o programa provisional como a ficha de inscrición.\nViaxe Prácticas Arqueo+Prehistoria Coimbra-Lisboa ...


ESCRITO A CONSELLERIA DE POLITICA SOCIAL SOBRE APERTURA DE CENTROS DE 0-3 ANOS | FAPACEL\nQUE PINTAMOS AS FAMILIAS GALEGAS NA EDUCACION DAS NOSAS FILLAS E FILLOS\nCal é o papel que temos as familias no sistema...\nAlén das montañas, Xela ficaba muda ante a...\nSOLICITUDE ENTREVISTA CO CONSELLEIRO. OUTRO CALENDARIO ESCOLAR É POSIBLE\nAs familias galegas...\nESCRITO A CONSELLERIA DE POLITICA SOCIAL SOBRE APERTURA DE CENTROS DE 0-3 ANOS\nEnviado por adm el Sáb, 09/05/2020 - 10:28.\nPrezada Conselleira de Política Social,\nDende a Confederación Anpas Galegas dirixímonos a vostede para transmitirlle a preocupación das familias de nenos e nenas de 0 a 3 anos usuarias das escolas infantís que xestiona esa consellaría.\nLogo de dous meses de confinamento, as escolas infantís son imprescindíbeis para a educación afectiva das nosas nenas e nenos, precisan estar cos seus iguais e artellar os seus xogos e actividades dun xeito grupal, que os devolva á vida ordinaria, e que lles acompañe no seu proceso de socialización. Tamén as familias precisamos desa normalización da vida colectiva. E non por razóns de conciliación, que nunca deberán ser resoltas ocupando ás nenas e nenos, senón liberando o tempo das súas nais e pais, senón polo único ben das propias crianzas.\nPorén, a volta ás escolas non pode ser a calquera prezo, por diante de toda consideración está a da saúde das nosas nenas e nenos, e tamén a das adultas que convivimos con elas. A día de hoxe non temos coñecemento de que saíra ningún tipo de instrución sobre como vai ser a incorporación destes centros á segunda fase da desescalada, e preocúpanos enormemente como se van manter as distancias e os protocolos de seguridade cando estamos a falar de nenos-as de cero a tres anos.\nAs familias precisan coñecer, poñendo sempre por diante a seguridade sanitaria das nosas fillas e fillos, como se vai modificar o calendario ata este verán, máis aínda cando en situación ordinaria estas escolas estarían abertas até o mes de xullo; máis tamén a situación administrativa que temos por diante, xa que por mor da declaración do estado de alarma interrompéronse os procedementos e non puideron realizarse as pre-inscricións nestes centros; polo que a día de hoxe as familias dos nenos que deberían entrar en setembro aínda non saben se terán as prazas que precisan para a normalización da súa vida familiar.\n• Que axilicen ,na medida do posíbel, os prazos de inscrición e matrícula nestas escolas.\n• Que determinen a data exacta na que os nenos poderán regresar a elas no que queda de curso.\n• Que detallen, para a tranquilidade das familias, as condicións para que esa volta á normalidade sexa totalmente segura.\nCompostela, na data da sinatura dixital deste escrito.


O dominó trunfa ás beiras do Verdugo - Pontevedra Viva\nIX edición do Torneo Open Concello de Ponte Caldelas\nDomingo 8 de Abril, 2018 ás 12:43 do Domingo 8 de Abril, 2018\nA afección ao dominó en Ponte Caldelas volveu quedar de manifesto coa celebración da IX edición do Torneo Open Concello de Ponte Caldelas, que se celebrou esta fin de semana na vila do Verdugo.\nA proba, que forma parte da liga galega, ten aquí a súa parada máis concorrida. Un total de 64 parellas, agrupadas á súa vez nunha vintena de equipos, moveron as fichas durante todo o sábado, en partidas de mañá e tarde para dilucidar os tres gañadores por parellas e os seis primeiros equipos.\nA organización estivo a cargo da A.C.R. Verdugo Ponte Caldelas e contou co patrocinio do Concello de Ponte Caldelas, cuxo alcalde, Andrés Díaz, asistiu á comida a media xornada e entregou os trofeos aos gañadores. Entre os xogadores estivo, como é habitual, o concelleiro Lito Muíños.\nA gran afluencia encheu completamente o local da discoteca Reivi, que acolleu por segundo ano unha celebración que incrementou a participación da última edición.\nA competición desenvolveuse polo sistema suízo e á fronte de todo o operativo estiveron os membros do comité organizador, José Benito Lorenzo e Rafael Vilariño, todo coa supervisión do presidente da Federación Galega, Manuel Seoane; o secretario, José Fernández e o árbitro, Manuel Salgado.


Análise dos efectos do confinamento en nenos/as galegos/as: Primeiros resultados do estudo CONFIA-20 - Underisk\nO pasado 24 de Setembro publicouse na revista International Journal of Environmental Research and Public Health o artigo titulado “Avaliando os efectos do confinamento derivado da COVID-19 en nenos/as españois: O papel do distrés parental, os problemas emocionais e as prácticas parentais específicas”, dos autores Estrella Romero, Laura López-Romero, Beatriz Domínguez-Álvarez, Paula Villar e Xose Antón Gómez-Fraguela, todos eles membros do grupo UNDERISK.\nTrátase do primeiro traballo derivado do estudo CONFIA-20 (Efectos do Confinamento na Familia e na Infancia), levado a cabo polo grupo UNDERISK en Abril de 2020, e no que participaron familias, na súa maioría galegas, que proporcionaron información sobre 1.123 nenos (49.6%) e nenas (50.4%), con idades comprendidas entre os 3 e os 12 anos (idade media = 7.29).\nNo estudo recentemente publicado analizouse, en primeiro lugar, o efecto que a crise sanitaria en xeral, e o confinamento en particular, tivo nos nenos/as da mostra. Deste xeito, analizáronse indicadores tanto de axuste negativo (problemas de conduta, problemas emocionais e hiperactividade) coma de axuste positivo (mantemento de rutinas, implicación prosocial, mantemento de contactos con familia e amigos, reflexións sobre a sociedade). Os resultados amosaron que, en comparación coa situación previa á crise, a maioría de nenos/as participantes no estudo (en torno ao 60%) non amosaron cambios significativos a nivel condutual e emocional, ainda que, certamente, en torno ao 30-40% amosaron un incremento significativo en condutas problemáticas, problemas emocionais e hiperactividade. Como novidade neste traballo, observáronse tamén certas ganancias derivadas da situación crise, como unha maior implicación cos membros da familia á hora de compartir tarefas e actividades, un bo mantemento de rutinas, o desenvolvemento de visións máis maduras sobre a sociedade e un incremento no contacto con familiares e amigos non convivintes empregando, fundamentalmente, dispositivos electrónicos (por ex., videochamadas).\nSabedores da importancia que a familia ten no desenvolvemento infantil, así coma o seu papel clave na adaptación dos nenos/as a situacións novidosas e de risco, o estudo propúxose tamén analizar como o efecto da crise nas nais/pais, pode influír sobre os comportamentos observados nos nenos/as. Os resultados amosaron que, en efecto, o axuste infantil ten moito que ver coa adaptación dos pais/nais á crise. Así, observouse que un estado emocional negativo dos pais/nais ante a crise leva a experimentar máis estrés na práctica parental, e isto parece conducir a un aumento de dificultades emocionais e de conduta nos nenos/as. O estrés parental afectou tamén ao tipo de prácticas que os pais/nais desplegaron durante o confinamento, e estas prácticas teñen un impacto directo sobre o axuste condutual e socioemocional dos nenos/as. Nesta liña, os resultados amosaron que manter unha comunicación fluída e aberta co neno/a sobre a situación, estruturar o tempo e actividades do neno/a, e proporcionar afecto e confort emocional favorecían un maior axuste dos nenos/as, caracterizado pola redución nos problemas emocionais, o mantemento de rutinas, ou unha maior implicación familiar. Pola contra, as prácticas parentais de tipo evitativo, caracterizadas por evitar falar da situación actual, ou incluso ocultar a gravidade da mesma, parecen dificultar o axuste infantil.\nEn resumo, estes resultados amosaron que os efectos da crise da COVID-19 nos nenos/as estaban directamente relacionados cos efectos da mesma nos pais/nais. Deste xeito, a elaboración de prácticas preventivas dirixidas ao ámbito familiar constitúen unha vía útil e necesaria para reducir o impacto da crise nas familias en xeral, e os nenos/as en particular. Dende o grupo UNDERISK, mantémonos comprometidos con esta necesidade, e continuaremos traballando para poñer os coñecementos e ferramentas derivados da nosa investigación a disposición de toda a sociedade.


Como avaliar os blogs na aula de CCMC | Blog Guia\n← O cambio climático: outro reto para a igualdade de xénero\nGoogle sciencefair →\nComo avaliar os blogs na aula de CCMC\nPublicado o Marzo 9, 2011 por Susana\nUnha das dúvidas que máis frecuentemente plantexades nos cursos e no Blogue Guía é a dos criterios de avaliación dos traballos dos estudantes nos foros e nos blogs.\nA nova lexislación educativa facilita , en grande maneira a avaliación porque , si nos baseamos na avaliación por competencias , podemos subdividir o traballo na bitácora en función do desenvolvemento das oito competencias básicas. Muitos compañeiros e compañeiras utilizan unha rúbrica de avaliación onde van sinalando nunha táboa de dobre entrada os post e conversas nos foros na columna e ,na primeira fila, as competencias que se traballan ás que se lle asigna unha calificación numérica.\nAinda que o lóxico é integrar a avaliación dos blogues de aula na programación ao inicio de curso ,e que non todos lle vamos dar o mesmo peso na asignatura, o abanico pode abrirse desde compañeiros que avalian toda a asignatura a algúns que os deixan como unha tarefa para subir nota.\nIndependientemente da postura que acadedes, observando o traballo que fan os compañeiros Víctor Caamaño do IES Francisco asorey , un pioneiro no proxecto e e Marcos Lago do Primeiro de Marzo,que acaba de comenzar neste curso a compartir o seu excelente traballo con nós, creo que podemos sacar as nosas propias conclusións.\nO traballo de Víctor recolle unha planiña de recollida de materiais excelente onde se toman as notas necesarias das aportación, nos post , comentarios e entradas nos foros , nela avalía as competencias e subcompetencias referidas en cada actividade. Todo isto dun xeito doado e con unha calificación numérica que podedes escoitar e ver neste vídeo que recolle a súa exposición no I Congreso Climántica de Respostas Educativas o Cambio Climático ( premede na imaxe).\nO traballo de Marcos queda reflexado desde o inicio de curso no blog da asignatura e vai asignando distinta puntuación en función do tipo de tarefa aos que engade os cinco puntos da proba escrita. Se premedes na imaxe accederedes ao post inicial onde o profesor deixa reflexado tamén de cara ás familias os criterios de avaliación.\nQue tipos de dú\nEsta entrada foi publicada en Didáctica e etiquetada avaliación. Garda o enlace permanente.


O negociador, de Miguel Sande – Caderno da crítica\nO negociador, de Miguel Sande\nRamón Nicolás 11 Xuño 2022 Literatura galega, Novela\nXerais, Vigo, 152 páxinas, 16,95 €, 2022\nÉ ben posible que esta novela non podería ser escrita tal e como se escribiu, nin concibida tan e como se concibiu, se non viñese da man dun xornalista e narrador como é Miguel Sande, que exhibe aquí, ao meu ver, o mellor da súa traxectoria.\nO negociador, que foi finalista do premio Xerais de novela na súa última convocatoria, achégase a un acontecemento que moitas persoas lembramos como foi o secuestro máis longo cometido por ETA hai por volta de vinte e cinco anos. Desde este punto inicial, a tensión que envolve as negociacións que se producen nun hotel de Alxer van ser relatadas grazas a un testemuño que é, xustamente, o que se corresponde á persoa que a quen o Estado Español designou para negociar e conseguir a liberación do funcionario de prisións secuestrado. Velaí, así pois, o pano de fondo que vai máis alá das tensións políticas do momento porque tamén se repara en todos os condicionantes particulares que nese momento afectan ao negociador e á filosofía de actuación e ás situacións emocionais que viven as persoas que interveñen desde a organización terrorista. Todas as decisións, todo o que aconteceu naqueles días gozará grazas a unha acaída estrutura cuadripartita, dunha proxección que vai máis alá das consecuencias políticas e das vivencias daquel tempo convulso de maneira que se estenden da man de personaxes que, relacionados dun ou doutro xeito con aquela experiencia, van radicarse en espazos como Londres, México, unha residencia de anciáns golpeada pola COVID-19 ou unha denominada “caixa escura”, isto, é, un espazo ao que por propia vontade alguén se introduce para ter relacións sexuais con persoas descoñecidas.\nSande, ao meu ver, exhibe aquí un estilo propio que, talvez máis que nunca, o identifica. O seu é un pulso narrativo rotundo, plural e sen concesións, no que hai un xogo de voces distinto en cada bloque que vai do testemuñal, estilizado e directo ao poético e incluso ao parateatral para, en ocasións, optar por certo distanciamento e, noutros casos, abeirarse a certo experimentalismo, case na xinea dun Camilo Gonsar, sempre á busca de transmitir emocións por debaixo do que se conta. Algo que, abofé, se consegue con esta ollada poliédrica que tan ben caracteriza esta novela.\nEsta recensión publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, de La Voz de Galicia, na sección “Ex umbra in solem”, o 10 de xuño de 2022.\nEx umbra in solem,Fugas,La Voz de Galicia,Miguel Sande,O negociador,Xerais\nAnterior A educación sentimental, de Gustave Flaubert\nSeguinte Negras, de Daniel Asorey


O xuízo polo crime de Diana Quer comezará o próximo 29 de outubro – O Barbanza\nO xuízo polo crime de Diana Quer comezará o próximo 29 de outubro\nXuño 12, 2019 A.R.\nA Sección Sexta da Audiencia Provincial de A Coruña, con sede en Santiago, xa decidiu cando comezará o xuízo pola morte de Diana Quer. O día 29 de outubro celebrarase a primeira sesión segundo recolle un auto divulgado polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. No banco dos acusados sentará o único procesado por este crime, ocorrido na Pobra do Caramiñal en agosto de 2016, José Enrique Abuín, alcumado o Chicle. O xurado deberá deliberar sobre uns feitos que poderían constituír delitos de asasinato, agresión sexual e detención ilegal.\nA resolución establece como feitos xusticiables, a abordar no xuízo oral, que o acusado presuntamente abordase á vítima nas inmediacións do paseo marítimo pobrense de O Areal, durante a madrugada do 22 de agosto de 2016, cando ela se dirixía ao seu domicilio de veraneo. Tamén que, nesa zona, se levase a cabo a presunta introdución “pola forza” no maleteiro do vehículo do acusado, para acto seguido suxeitala cunhas bridas e amordazala con cinta adhesiva.\nPor outra banda, tamén se tratarán outros asuntos derivados das dilixencias practicadas, como que o encarcerado por esta morte violenta supostamente arroxase o móbil de Diana Quer polo portelo á ría de Arousa mentres circulaba con ela no interior do turismo pola ponte da AG-11 á altura da parroquia rianxeira de Taragoña. E que, tras chegar a unha nave abandonada no lugar de Asados, onde tivo á vítima “atada, sometida e aterrorizada”, finalmente violouna.\nPosteriormente, e co obxectivo de ocultar os feitos, estrangulouna e arroxou o corpo a un pozo cheo de auga, ao cal regresou pasados uns días para lastralo cuns bloques e evitar así que flotase na superficie.\nO alto tribunal provincial tamén determina como feito xusticiable que o acusado recoñecese, mentres estaba detido, “pola súa propia vontade” o presunto asasinato, cuestión que resultou “indispensable para recuperar o corpo.”\nOutro dos asuntos que destaca a Audiencia de A Coruña no auto correspóndese a que “en relación ás probas relativas a outros feitos distintos do axuizado que sexan obxecto dun proceso penal” non se permitirá a práctica de proba no xuízo que pretenda “demostrar ou refutar tales feitos.”\nDeste xeito, só se consentirá a aportación de documentación “que constate suficientemente o obxecto deses procesos, o seu estado procesual e que a suposta intervención neles se lle atribúe ao acusado.”\nO tribunal xustifícase en que “someter a quen ten a condición de vítima de outros actos supostamente realizados polo acusado a unha comparecencia noutro proceso xudicial sería por enteiro innecesario e vulneraría o Estatuto da Vítima.”


Luís Rei: «A realidade falséase na ficción, no xornalismo e ata na vida»\nBelén López 24 octubre 2013 02:05 h.\nentrevista Luís Rei xornalista\nelixiu o verán a editorial Xerais para publicar o debut no relato curto de Luís Rei (A Coruña, 1958), Premio Xerais de novela en 2000, Premio da Crítica Española en 2007 e Premio Blanco Amor de novela en 2009. «A premiere foi na Feira do Libro da Coruña en agosto», explica o xornalista (Televisión de Galicia) e escritor afincado en Pontevedra. Pero a presentación de ‘Días que non foron’ demorouse na capital da provincia ata hoxe. Farase (Casa das Campás, 20.00 horas, entrada de balde), iso si, reforzada polas louvanzas da crítica.\nXuntou aquí sete relatos, non todos inéditos.\nUn par deles non o son: o resto si. Sete parecíame un número bonito. Cabalístico. Son relatos que me foron acompañando ao longo do tempo. Se cadra o máis normal para un escritor é comezar a escribir pezas curtas. Non foi o meu caso. Pero tampouco me puxen a facelo agora: estos son textos que escribín en paralelo ás novelas e que non sabía moi ben onde emprazar. Agora, xuntándoos, vin a oportunidade de estrearme como narrador de distancias curtas. Curtas ou medias.\nO que publicou en 2003 A Nosa Terra, ‘O corvo de chapapote’ [o outro que non é inédito, ‘Báñate comigo (teoría e práctica)’, editouno Xerais en 2002 nunha antoloxía colectiva], mesmo podería considerarse unha novela curta.\nEse é do Prestige. Foi un relato produto da necesidade de intervención que tiña naquel momento. Quería deixar constancia do meu desagrado co que estaba pasando e con como se estaba xestionando dende os gobernos. Se non me equivoco, ademais coincidía co sentir maioritario do pobo galego expresado nas mobilizacións, creo, máis numerosas da historia de Galicia.\nA realidade cólase nas súas historias: o Prestige, Franco no Club de Golf da Zapateira... Mesmo o Deportivo da Coruña.\nQue podo dicir: eu tiven unha infancia coruñesa. Era un domingo cine e un domingo fútbol. E mira que o meu era o atletismo, un deporte individual, como tamén o é o de escritor. Pero todo o que rodeaba o fútbol gustábame moito. As figuras eran as do fútbol: ao Amancio do Real Madrid e ao Luis Suárez, que xa xogaba en Italia, admirabámolos todos os nenos coruñeses e penso que moitos dos nenos da Galicia daquel tempo.\nSobre o xogo entre a realidade e a ficción que propón no libro, nunha entrevista ao programa ‘Zig Zag’ da TVG falou hai pouco de «falsear a realidade». Que fea expresión na boca dun xornalista, ou non?\nA realidade, a partir do momento que alguén pasa a contala, está falseada. Tamén no xornalismo. É imposible contalo todo e facelo de maneira obxectiva. Pero non é que isto suceda no xornalismo ou na ficción literaria, é que sucede na vida. Calquera conversa entre amigos está pasada pola peneira individual de cada un. Escribir no fondo é ir camiñando cun pé na ficción e outro na realidade.\nPero estes relatos son ficción.\nCun título como o que puxen non engano a ninguén.\nAínda que despois eses ‘Días que non foron’ son reivindicados dalgunha maneira coa cita que abre o libro: «As cousas que non son tamén son».\nPenso sinceramente que é así. A vida e, polo tanto, a literatura, que nace da vida, é un xogo entre estar e non estar, entre o que é e o que non é. E así nos imos movendo e así imos funcionando.\nA realidade estrita non é suficientemente potente para compoñer relatos coma estes?\nPero é que eu me instalo na realidade para contar sempre e para contar nos relatos deste libro. Non é normal que me atopes inventando nomes de rúas, nin de cidades e nin sequera de personaxes. Parto do que eu coñezo ou me contaron. O que pasa é que o xogo literario comeza cando un se pregunta ‘que sucedería se...’ e aí vén o bonito: inventar, a partir do que sabes, o que non sabes.\nDálle unha volta ás oportunidades perdidas, dixo alguén sobre o libro.\nEstas circunstancias danse moito cando sitúas a acción no pasado e remexes nel. No fondo o que estás facendo é convidar aos mortos a tomar café contigo e a escoitalos. Se queres, é unha forma de que os segredos non morran gardados.\nO seu título foi o máis recomendado pola crítica galega no mes de setembro [segundo o Taboleiro do Libro Galego que se publica en cadernodacritica.blogaliza.org].\nHaberá seguro xente que lea o libro á que non lle guste. A min como escritor agrádanme as críticas boas, como á maioría. Outra cousa é que os paus che axuden a mellorar. Hai quen di que as persoas intelixentes sobreviven ao fracaso e as que non o son morren de éxito. Aínda correndo ese risco, eu prefiro gustar. Tamén é verdade que á hora de comparecer cun libro para someterme ao xuízo dos lectores lle dou moitas voltas. Corríxoo todo o que podo. Vexo necesario que os libros aparezan con todas as garantías. É moi comprometido levar sobre a conciencia dun a morte duns cantos eucaliptos para despois asinar trapalladas.\nArmando Requeixo dixo na crítica de ‘Días que non foron’ que o libro confirmaba a «constante experimentación de novas vías» que se viña apreciando na súa carreira.\nA pesar de certas constantes, cada libro é distinto. Hai libros que son corais e outros que non, uns que suceden nunha semana e outros que transcorren ao longo de varias décadas... Isto último, a importancia do pasado recente, é algo que se aprecia en case todos os meus traballos. O presente afunde as súas raíces no pasado. Non no remoto, porque para min non tería sentido falar dun castro celta, que pode ser un exercicio interesante para outros. Vexo poucas conexións entre esa vida e a que nos tocou a nós. En cambio, si que aprecio moitas na sociedade, na política, na maneira de ser de todos, co que sucedeu na historia recente. O peso de catro décadas de franquismo explica moito do que acontece hoxe.\nCon este título tamén entronca coa longa tradición de autores de relato curto galego.\nÉ que isto fundamentalmente do que vai é de escoitar. E esa tradición da que falas baséase en tipos con moi boa orella. O gran mestre, Ánxel Fole. Hoxe isto esmorece porque as relacións establécense doutra maneira. Eu estas novas maneiras de estar conectados obsérvoas dende a distancia. Aínda que tampouco pertenzo exactamente a esa xeración á que os seus avós lle contaban cousas. Quizais sería máis ben dunha que se formou asistindo ao cine. Despois xa veu a televisión, pero eu son da que se podería denominar xeración póstuma do cine.\nPóstuma case literalmente. Agora mesmo na cidade na que vive non hai ningún cine.\nA verdade é que eu non ía moito a ese cine que desapareceu porque a selección de películas que ofrecía non me agradaba. Sempre o atribuín a que os que me interesaban non eran títulos comerciais e que en Vialia facían unha aposta máis segura economicamente. E resulta que esa aposta fracasou e os cines pecharon. Mira ti por onde quizais sexa máis importante buscar historias coas que a xente poida identificarse que simplemente artificios e efectos especiais. Tamén na literatura.\nVolvendo ao asunto de ficción e non ficción, vostede séntese cómodo agora mesmo no xénero xornalístico?\nNon teño nada a favor nin en contra do xornalismo. Se teño que dicir algo, probablemente sería a favor. Pero é evidente que nestes momentos non teño a posibilidade de facer o que me gustaría como xornalista. Sigo vinculado á profesión, aí estou, pero non podo desenvolvela tal e como a entendo. Disto benefíciase en última instancia o Luís Rei narrador, a través do que podo contar cousas que quedan sen contar nese xornalismo que actualmente me toca exercer.\nE, máis alá do que exerce nestes momentos, atopa un xornalismo interesante nalgún espazo?\nSi, si, na rede máis que nada. En Internet aínda se pode atopar xornalismo alternativo e crítico. E iso que eu non teño Twitter nin Facebook nin Whatsapp nin nada diso e, pola contra, son un ser bastante analóxico. Son un mamut a nivel dixital.\nAtópao en blogs, dixitais...?\nEn xornais dixitais como Praza Pública e nalgún blog que tamén hai interesante, aínda que as máis das veces acaban converténdose en porterías, nun refuxio de chismosos no que o autobombo, tamén nas redes sociais, é dunha desvergonza que fai que un arroibe. Aínda así, na rede todo é moito máis libre que en calquera medio impreso ou audiovisual convencional, onde o control empresarial e político é férreo. É claramente un hábitat hostil para un xornalista crítico.\nUn cachiño do Premio Nacional de Poesía que vén de recibir Manuel Álvarez Torneiro é seu.\nDe cada recoñecemento que lle chegou a Torneiro aledeime como se fose meu. Con gran orgullo. Dende hai catorce anos veño publicando todos os seus libros en coleccións dirixidas por min porque hai unha complicidade e unha aposta común por unha liñas estéticas que finalmente gozan da repercusión que sempre mereceron e funcionan en última instancia como unha especie de emenda á totalidade da poesía dominante na escena literaria galega dos últimos tempos. É o triunfo do poeta que traballa arreo na súa obra e adica moitas horas a pulir cada palabra e cada verso, con pouco interese en volcarse despois nesa promoción, cara o exterior, da obra e dun mesmo que tanto se estila. Para min este galardón é un revés a toda esa superficialidade que domina o panorama poético.\nOutro cachiño é para Kalandraka, que recuperou a través de Faktoría K a colección Tambo.\nHoubo un momento no que me decatei de que o binomio poesía-Deputación era extravagante. E era así, entre outras cousas, pola propia dinámica de funcionamento dunha institución chamada a desaparecer. Arrastrar esa illa poética que era Tambo a un hábitat moito máis natural, a unha editorial como é Kalandraka, foi mel nas filloas. Foi como andar ás apalpadelas e de súpeto atopar o sitio exacto dende o que ver claramente as cousas e que todo cobrara sentido.\nCando remexes no pasado, o que estás facendo é convidar aos mortos a tomar café contigo para escoitalos»\nSigo na profesión, aínda que non podo exercela como me gustaría. O narrador conta todo o que non pode o xornalista»\nO premio a Torneiro é unha emenda á totalidade desa poesía galega dominante marcada pola superficialidade»\nLevar Tambo a Kalandraka foi mel sobre filloas. O binomio poesía-Deputación era extravagante»\nLuís Rei: «A realidade falséase na ficción, no xornalismo e ata na...


Breve historia do metro (XIII): A herdanza da expedición – Ciención de Breogán\n2 de Maio de 2019 15 de Agosto de 2019 Saúl Iglesias\nOs papeis revelaban con claridade a agónica existencia de Méchain. Unha e outra vez, reutilizaba os datos e volvía presentalos, tentando facelos coincidir co que se esperaba que fosen. É moi significativo que as súas anotacións non estaban feitas nun libro, senón en páxinas soltas, o que agochaba unha certa vontade de facer desaparecer algún día algunhas partes do relato. De feito, nin Delambre nin nós podemos estar seguros de que Méchain non fixese observacións hoxe descoñecidas. Nalgúns casos, incluso había páxinas que foran claramente copiadas para facelas pasar polas anotacións orixinais, mentres estas desapareceran.\nDelambre construíu un volume coherente con todos aqueles flashes inconexos, redactando as correspondentes notas que informaban da súa orixe. O 12 de agosto de 1807, na sala octogonal do Observatorio de París, Delambre presentoulles este inventario de documentación a tres testemuñas. Nunha das súas notas, Delambre xustificaba as edicións e subtraccións que fixera sobre os datos porque, segundo el, non afectaban ao cálculo do meridiano. Anos despois, en 1810, Delambre daría o derradeiro paso na documentación da súa misión, depositando no Observatorio a súa propia correspondencia con Méchain. Porén, cedeu esta correspondencia selada, coa instrución de que soamente fose aberta no caso de xurdiren dúbidas serias verbo dos resultados da misión do meridiano.\nEmporiso, todo o problema das observacións de Méchain e o que agora sabía colocou a Delambre nunha situación de insatisfacción que acabou aflorando a medida que pasou o tempo e a misión do meridiano deixou de ser algo recente. Dez anos despois de que o metro fose oficialmente establecido, Delambre admitiu por fin que o progreso do coñecemento científico estaba erosionando a validez dos cálculos realizados no seu día. Chegou a suxerir o arredondamento da lonxitude do metro a 443,3 liñas, eliminando dous decimais nos cales, segundo a súa visión, estaba acumulado todo o ciscallo da misión do meridiano.\nDificilmente podemos imaxinar o enorme labor que realizou Delambre durante todos aqueles anos. Comezara a escribir en 1799, a causa das discusións da comisión internacional. En 1810 publicou o seu terceiro volume. E custoulle todos eses anos decatarse da verdade: que o erro é, en gran medida, connatural ao momento de coñecemento científico no que un se atopa cando o comete. Esta asunción, incluída no terceiro volume, está relacionada con cousas que Delambre aprendera xusto antes de escribilo.\nAlgúns anos despois da misión do meridiano, a reflexión científica chegou a decatarse de que a forma axeitada de enfrontarse á misión de Méchain e Delambre era supor que a Terra ten un grao de excentricidade na súa forma que fai que o mellor sexa tentar trazar a curva máis lóxica derivada das observacións e, a partir de aí, estudar como se afasta cada dato da dita curva.\nIsto é, basicamente, o que Adrien-Marie Legendre e Carl Friedrich Gauss (independentemente) chamaron o método dos mínimos cadrados, unha das claves da actual estatística. E é, probablemente, o momento máxico no que a ciencia pasa, por dicilo así, de soñar coa inexistencia do erro a, simplemente, tentar comprendelo.\nEn 1805, mentres Delambre traballaba no primeiro volume da súa obra, Legendre decidiu aplicar o seu método aos datos da misión. Supuxo que o meridiano da Terra trazaba unha elipse e logo empregou o método dos mínimos cadrados para estudar a súa excentricidade. Achou que as desviacións eran tan grandes que non podían achacarse (como sempre temera Méchain) a erros na medición: tiñan de deberse á propia excentricidade do planeta.\nA reivindicación de Méchain foi completada por un astrónomo francés, Jean-Nicolas Nicollet, quen, empregando entre outros o método dos mínimos cadrados, foi quen a distinguir nas observacións de Méchain os erros de observación dos erros sistemáticos, minimizando os primeiros.\nAsí pois, Méchain sufriu a loucura, a depresión e a manía persecutoria, padecendo psicoloxicamente nos derradeiros anos da súa vida como case non podemos imaxinar, pola soa razón de que a matemática se delongou apenas dez anos en chegar no seu acorro. Hai que estudar, rapaces; hai que estudar moito.\nEn 1803, Jean-Baptiste Delambre sufriu unha febre reumática que o converteu nun vello case inválido. Un ano despois, tras anos de relación en modo Juanito Valderrama e Dolores Abril, casou con Elisabeth de Pommard, a nai de quen era o seu asistente daquela. De feito, o neno Pommard, que tamén quería ser astrónomo, enrolouse na Escola Politécnica, pero deixouna axiña para adscribirse á burocracia financeira de Napoleón. Morreu aos 26 anos de idade en Nápoles.\nPorén, a entendible tristura persoal combinouse en Delambre coa meirande fama científica. Era secretario permanente da Academia, sucedera a Lalande no Collège de France, era membro do Bureau des longitudes e tesoureiro da universidade parisiense. En 1809, cando Napoleón instituíu un premio ao mellor traballo científico da época, a Academia, por unanimidade, outorgoullo ao traballo de Delambre no apartado de ciencia aplicada. Con este recoñecemento armouse unha boa. A familia de Méchain protestou por non ser parte do premio; a Academia, con esa maneira que teñen os científicos de seren crueis cos colegas cando lles apetece (porque falamos moito dos premios literarios, a verdade, pero os científicos son do peor), no canto de simplemente aceptar o feito, emitiu un ditame no que lembraba que Delambre medira 89 dos 115 triángulos do proxecto, amais de mellorar os métodos xeodésicos e reelaborar todos os datos de Méchain. Delambre acabou retirando a obra do concurso por mor do conflito de intereses.\nDous anos despois, veu o inesperado: a caída do metro.\nNos novos tempos franceses, que revisaban o período revolucionario cunha indubidable vontade de cambio, moitas das medidas daquela era foron atacadas. A primeira delas, a división do tempo. E non debe estrañarnos, porque, malia o que pensaran os revolucionarios coa súa candidez un pouco boubexa, a xente nunca se afixera a aquel calendario baseado nas fases das estacións, moito menos á semana de dez días. De feito, a xente seguía celebrando o Aninovo no mesmo punto no que o fan hoxe. A ambición napoleónica de manter boas relacións co papado fixo o resto: tras a medianoite do 10 de nivoso do ano xiv, volveu ser o 1 de xaneiro, neste caso de 1806.\nO seguinte foi o sistema métrico. En 1805 os científicos da Academia fixeron canto puideron por conservalo, e en 1810, cando o sistema foi atacado novamente, tentaron convencer a Napoleón de que en realidade, agora que tiña o control sobre media Europa era o mellor momento para espallar o sistema. Pero Napoleón tiña outra visión, e nin sequera a proposta de renomear o sistema métrico para chamalo napoleónico fixo que cambiase de opinión.\nO xeneral estaba preparando a súa invasión de Rusia e, por esta razón, quería paz na casa. O 12 de febreiro de 1812, Francia adoptou as «medidas usuais», un sistema baseado na barra de platino pero máis próximo ás medidas tradicionais. O sistema decimal seguiría ensinándose nas escolas, pero estaba ferido de morte. O certo é que este sistema de medidas non foi recibido fóra de Francia de xeito diferente a como o sería o decimal. Para os habitantes dos países invadidos, as medidas tradicionais francesas eran tan estrañas coma as métricas.\nCoa caída de Napoleón, Delambre perdeu unha boa parte dos seus privilexios e un 75 % do seu salario. Secasí, Luís XVIII conservoulle o cargo de secretario perpetuo da Academia, amais do seu posto no Collège de France e no Bureau des longitudes. Establecido no 10 da rúa Dragon como un velliño respectable, dedicou os derradeiros anos da súa vida a escribir unha Historia da astronomía.\nEstamos xa en 1819. O ano do grande escándalo científico-funerario orixinado polo xesto de Suecia de enviar a Francia a suposta caveira de Descartes, o que fixo que moitos se preguntasen quen era entón o que estivera soterrado no Panteón e fora movido recentemente á igrexa de Saint-Germain-des-Prés. Aquel ano, Delambre probablemente sentiu que ía morrer, pois que comezou a facer preparativos para iso. Por exemplo, queimou a meirande parte dos seus papeis persoais. Así mesmo, escribiu unha autobiografía onde tentaba contar a verdade verbo da misión do meridiano. Como xa dixemos, arquivou no Observatorio tanto as observacións desta misión como a súa correspondencia con Méchain (esta última baixo chave). Morreu na casa ás 10 da noite do 19 de agosto de 1822.\nTras a morte de Delambre, quedaba por publicar o derradeiro volume da súa Historia da astronomía, o tomo dedicado ao século xviii. O vello Delambre dixéralles aos seus amigos que naquel tomo contaría «toda a verdade» da misión do meridiano. Dicía que quería lavar a súa conciencia e que por iso soamente se refería no libro a astrónomos xa mortos. Incluído el, pois encargáralle ao seu testamenteiro científico, Claude-Louis Mathieu, a publicación do tomo tras a súa morte.\nO que Delambre di de Méchain nese tomo e o que dixera 17 anos antes na súa oración fúnebre non se parecen en case nada. Pasara demasiado tempo, durante o cal Delambre aprendera demasiadas cousas. Con esa capacidade para o rancor que, como digo, só teñen os homes de ciencia cando discuten entre eles os seus méritos, Delambre retrotraíase ata os mesmos comezos da carreira de Méchain como astrónomo. Incluso negaba a historia de que tivera de vender o seu telescopio a Lalande para pagar as débedas do seu pai (e menciono isto porque, a verdade, non sei que necesidade había de facer este desmentido décadas despois de producirse a suposta venta; vese que a crueldade dun científico resentido non ten límites).\nDelambre seguía negándolle a Méchain calquera calidade como innovador, aseverando que todas as fórmulas que empregara nas medicións eran súas. Nunha vinganza moi sutil, o libro desfaise en gabanzas a Tranchot, e Delambre non podía esquecer cando o escribiu que se estaba referindo á persoa máis odiada polo seu colega.\nPor suposto, o libro de Delambre ocupábase da discrepancia barcelonesa, quitándolle importancia. Ademais, engadía outros datos nunca contados sobre o final da misión: que a muller de Méchain tivera de obrigalo a rematar as medicións, que Méchain esixira a dirección do Observatorio para tornar a París etcétera. Iso si: despois admitía (iso tamén é moi propio dos científicos, que pasan o día apertando mans nas que antes cuspiron, mentres sorrín) que Méchain, esa persoa da que dicía nas páxinas anteriores que era un ladrón, un científico falto de brillantez, un chantaxista, era «un home admirable desde todos os puntos de vista». E, por suposto, afirmaba que todos os erros e problemas na misión do meridiano non comprometían o cálculo do metro.\nAs cartas entre Delambre e Méchain non foron abertas ata 1912. Naquela época, xa non ofrecían moitos alicientes para os investigadores. Sen dúbida, iso é o que procuraba o home que as doou.\n[O seguinte artigo da serie é Breve historia do metro (XIV): Epílogo.]\nPrevious Article O movemento de partículas suspendidas en líquidos en repouso, consonte o esixido pola teoría cinético-molecular da calor\nNext Article Teoría de xogos (XXIV): A guerra de sexos (II)


CIG BBVA: O Proxecto CORE\nO pasado día 10 estivemos en Madrid. Alí nos contaron a grandes rasgos, o que xa vos contaron a todos e todas vós tamén: Que se reduce o equipo administrativo nas CBC e que as tarefas que se deixan de facer en oficina as realizará OP+.\nA información, coma sempre, chega tarde, é insuficiente, e ás veces contraditoria. A maior inquedanza das persoas que poden estar afectadas é que vai pasar con elas, e cando: polo de agora nos confirman que en marzo non se incorpora ningunha oficina galega ao Proxecto, que a nosa Territorial prevé rematar o proceso en marzo de 2012, e que nos pasarán o calendario para os próximos meses en canto estea pechado.\nSegundo o perfil das oficinas, desaparecerán un ou máis postos de administración e, dado que polo de agora non hai prexubilacións, o persoal será desprazado a outros postos, incluídos os equipos de cobertura e apoio a oficinas, para o que o departamento de persoal xa está a tantear as preferencias destas persoas.\nTendo en conta que están a crear un departamento de xestión remota en Santiago, parece que van deixar baleiros varios postos de comercial nas oficinas. Non parece casualidade.\nVelaí as nosas recomendacións:\nDeixade claras as vosas preferencias, ben sexan por función ou xeográficas.\nLembrade que a empresa ten que respectar o Convenio en materia de traslado.\nAsesorádevos con nós se tendes dúbidas sobre os vosos dereitos.\nLembrade que tendes dereito a que vos acompañe un/unha representante sindical nas vosas entrevistas co departamento de persoal.\nSe sufrides algún tipo de presión, contactade con nós.\nO proceso vai ser longo. Tede paciencia e non adiantedes acontecementos, xa que non vos será de utilidade.\nSeguiremos informando. Non deixedes de contactar con nós se tedes calquera dúbida.\nOllo co Novo Modelo de Incentivación!\nCoas avaliacións aínda quentiñas, tamén nos falan en Madrid do Novo Modelo de Incentivación: disque orientan a consecución de obxectivos, xa non por produto, senón pola rendibilidade que os produtos xeran. Polo que se tratará de obter unha serie de puntos, pero xa non será tan importante os produtos cos que se acaden. De todos os xeitos, seguirá habendo campañas que non sabemos como computarán, e ninguén nos vai contar cal é o sistema «obxectivo» co que se asignará un valor determinado a cada tipo de produto (haberá que ver se non flutúan ao longo dos períodos...)\nO certo é que o sistema, como non, presenta discrecionalidades que, segundo como se usen, poden prexudicar ou beneficiar a persoas ou oficinas e se pode facer bo ou mal uso delas: así, dende a Zona, pódenselle poñer máis ou menos obxectivos a oficinas da mesma categoría, e incluso modificalos ao longo do trimestre.\nAsemade, a dirección da oficina pode poñer ata un 30 % máis de obxectivos a xestores do mesmo nivel, e modificarllos ao longo do trimestre.\nEntendemos que haberá circunstancias obxectivas que aconsellen a posibilidade destes cambios, pero tamén pode fomentar diferenzas arbitrarias baseadas en xuízos subxectivos, e dende logo non permiten nin ao traballador ou traballadora, nin á súa oficina, facer unha programación do traballo orientada a obxectivos.\nPor suposto, non se establece ningún sistema de control interno para controlar estes posibles defectos, así que se estimades que tendes uns obxectivos inxustos, ou que volos cambian de xeito arbitrario ou abusivo, facédenolo saber.\nHaberá que esperar a ver como funciona na realidade para poder ter unha opinión definitiva, pero dado que vai afectar ao voso expediente profesional e á vosa retribución variable, recomendámosvos que gardedes por escrito todo o que poidades, por se os cambios que vos fan vos resultan prexudiciais.\nPor suposto podedes contar co noso apoio e asesoramento para o que precisedes.\nSabede que a nosa Sección presentou onte dous informes sobre os puntos que atopamos problemáticos do Proxecto CORE, e do novo modelo de Incentivación e dos seus procesos de comunicación e implantación. Se algún ou algunha de vós queredes ampliar información sobre estes temas, contactade con nós.\nAproveitamos para lembrarvos que a avaliación é o voso expediente de persoal, que o/a voso/a responsable ten a obriga de explicárvola e que debedes protestar se non estades de acordo con ela, para o que, coma sempre, podedes contar coa nosa axuda.\nComunicado 110302 [.pdf • 32 Kb]\nEstas a ler... "O Proxecto CORE".\nEtiquetas: CORE , incentivación , Santiago-de-Compostela


A exhibición ofensiva minimizou as ausencias do Estudiantes - Lider Basket\nInicio » Júnior » Junior Masculino » 1ª División » A exhibición ofensiva minimizou as ausencias do Estudiantes\nA exhibición ofensiva minimizou as ausencias do Estudiantes\n“En partidos así, con tantas bajas, se agradece tener jugadores tan comprometidos como Dani”\nXUVEN 77 – ESTUDIANTES 110\nEstudIantes volveu á senda da vitoria na Liga Galega júnior masculina tras impoñerse en Cambados a Xuven, cunha exhibición ofensiva coa que os celestes eclipsaron as significativas ausencias coas que afrontaron este encontro.\nAnte as baixas de Rivas, Trabado e Piedracoba; Antón, Andrés e Iago deron en ataque un paso á fronte, aportando moito tanto en defensa como en ataque desde os primeiros minutos de partido.\nEstudiantes tardou un pouco en asentarse na pista, especialmente en defensa, polo que o primeiro cuarto foi un intercambio de canastras que finalizou con 19-21 no marcador.\nCo paso dos minutos os celestes foron axustando máis en defensa, pero mantiveron as súas altas porcentaxes de acerto en ataque. Deste xeito tomaron as rendas no marcador con autoridade tras un segundo parcial de 10-24 co que se chegou ao descanso con 29-45 no electrónico.\nA segunda parte foi un calco da primeira, cun terceiro parcial no que os ataques impuxéronse ás defensas, 25-25, mentres que nos últimos dez minutos Estudiantes luciuse en ataque para asinar 40 puntos no último cuarto, 25-40, co que se pechou o marcador en 77-110, sendo esta a máxima anotación celeste esta tempada.\nEstudiantes despedirá o ano recibindo a Bosco Salesianos tralo parón da próxima fin de semana, no que Riobóo espera recuperar efectivos.


...materia de Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado chega ao seu fin, pero isto n...a miña práctica profesional. Así, no seguin...ntacto coa Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado non fixo máis que come...\n...cute;n á diversidade e desenvolvemento do currículo, o desenvolvemento curricular, profesional e institucional; así como...Procesos e ferramentas para o desenvolvemento curricular na atenci&oacu...lar e de Cualificación profesional inicial. Todos os contidos d...\n...o a “Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado”. Como si de un ciclista se...del grupo "Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado" y el trabajo realizado en el...ute;an como hilo conductor al profesorado. Los temas tratados a grandes...\nUnha vez máis, o percorrido pola...oa materia Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado impartida pola docente Lourde...ateria de formación do profesorado; “botando raíces...eria baseouse en descubrir ao profesorado da sociedade actual (identida...\nProfesora: María Lourdes Montero Mesa Departamento:...FOLIOS Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado "La...\n...materia de Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado. A pesar de que este ano x...sión a imaxe social do profesorado, as causas que provocan a s&u...materia de Formación e Desenvolvemento Profesional do Profesorado. Prepar...


Poio, 19 de febreiro de 2020.- O Concello de Poio adxudicou o subministro eléctrico á empresa Iberdrola Clientes S. A. U., que será a encargada de proporcionar enerxía a diferentes dependencias e instalacións de titularidade municipal, así como ao alumeado público. O contrato desta licitación ronda aproximadamente os 500.000 euros, cando houbo anos nos que foi necesario investir ata 780.000 euros para garantir esta prestación. Segundo estima a Concellería de Obras e Servizos, a medida servirá para que nos dous vindeiros anos o Concello acade un aforro neste apartado que superará os 90.000 euros, aos que se deben engadir a redución dos custes administrativos derivados da facturación municipal. A duración do contrato será dun ano, coa opción de ampliarse durante outros doce meses a maiores.\nO departamento dirixido pola socialista Chelo Besada iniciou durante 2019 os trámites para facer realidade a adxudicación deste servizo. Trátase dunha medida que na actualidade aplican moi poucos concellos na provincia de Pontevedra, xa que o proceso de tramitación que se debe completar “é moi complexo”, tal e como explica o Goberno local. Estes trámites requiren do visto bo da Unión Europea, entre outros requisitos, de aí que a adxudicación non se completase ao 100% ata hai apenas unhas semanas. Está previsto que o contrato se formalice a principios de marzo. A licitación do subministro dividiuse en dous lotes diferentes. O primeiros deles corresponde a potencia inferior a 10 kilowatios, cuns prezos que, segundo constatan os informes técnicos, son lixeiramente inferiores aos que viña pagando anteriormente o Concello de Poio no mercado regulado ao longo da última anualidade. Neste apartado, calcúlase que o aforro será duns 23.000 euros aproximadamente.\nEn canto ao segundo lote, correspondente a subministros de baixa e alta tensión con potencias superiores aos 10 kw, prevese que os custes durante os vindeiros dous anos


Chifre ou asubío de sabugueiro - Noticias de Galicia\nO asubío, ese son agudo producido polo sopro do vento ao pasar por unha cavidade estreita, foi quen de impresionar aos nenos dende ben pequenos…\nNon canta na Cha ninguén,\nAsí comezaba ese poema O carro, de Manuel María, que logo musicou Fuxan os ventos. Falaba do ben que asubiaba o seu eixo. O asubío, ese son agudo producido polo sopro do vento ao pasar por unha cavidade estreita, foi quen de impresionar aos nenos dende ben pequenos. Tentaron imitar este son de todas as maneiras posibles, unha delas, ben estendida, era a de realizar estes chifres ou asubíos coa súa navalla, que andaba con eles no peto a onde quixera que fosen.\nEste tipo de chifre ou asubío coñecíase tamén en moitos outros lugares, aínda que podía estar construído doutro xeito e coa casca doutra árbore. No veciño Occidente de Asturias coñécese co nome de xipro ou chifro. En Portugal chámanlle subiote ou assobio. En Euzkadi recibía varios nomes tamén, segundo os lugares: silbo, pito ou txistu. En Francia podía chamarse sifflet en branche de sureu ou sublet na Bretaña. En moitos lugares, ao tempo que se quitaba a carapela da árbore, para que saíse enteira, botábase unha cantiga recitada.\nMATERIAL: Un pau de sabugueiro duns 12 cm de longo entre nós e 1 cm de grosor e unha navalla e un arame con mango ou algo semellante.\nTEMPO: Media hora\nCollemos o anaco de sabugueiro e procedemos a quitarlle os dous nós, facendo uns cortes ben perpendiculares. A continuación realizamos o baleirado do tubo, ata sacarlle todo o miolo interior. Para conseguir isto, co arame puxamos forte no centro ata que vexamos que vai saíndo un pequeno chouriciño branco. Gardámolo para empregar ao final. Deseguido, apañamos a navalla e quitámoslle a casca a uns 4 cm dunha das cabezas, procurando non danar a madeira. Coa mesma navalla, debemos agora facer a palleta do chifre. Daquela, a 1 cm da punta, da parte pelada, facemos un corte inclinado duns 3 mm de profundidade e, sen quitar a navalla, xirámola un pouco para que refenda ben o pau uns 2 cm de longo. Recollemos agora aquel miolo inicial e colocámosllo, a xeito de tapón, na parte da palleta, sen chegar a ela. Devagariño, imos rebaixando a palleta e, paulatinamente, probamos a ver se funciona. De non ser así, ímola levantando un pouquirrichiño coa punta da navalla e volvemos probar. Podemos rebaixar un pouco máis e volvemos intentar soprar ata que funcione.\nPublicado o 29 de Abril do 2014 | 11:33 a.m.


A celebración comeza ás cinco e media da tarde\nOs maiores de Ferrol adiantan a festa de fin de ano\nOs maiores da zona do rural de Ferrol celebran a festa de fin de ano esta tarde a partires das 17,30 horas no local da Asociación de Veciños San Salvador de Serantes. O festexo, organizado polo concello ferrolán en colaboración coa asociación de veciños, enmárcase no proxecto Convive. Un programa para evitar situacións de exclusión social no colectivo, mellorar o seu benestar e contribuír a retrasar a perda da autonomía. Ademais procura novos espazos de relación entre os maiores especialmente no rural, onde está máis dispersa a poboación.\nCompartir coche axuda, entre outras cousas, a reducir as emisións de CO2 á atmósfera\n“Compartes coche?” oferta máis de medio cento de traxectos a través da Rede\nO concelleiro de Medio Ambiente e Servizos de Ferrol, Rafael Fernández Beceiro, convidou esta mañá aos cidadáns e cidadás a facer uso do servizo Compartes Coche?. Trátase dunha iniciativa para fomentar o uso compartido do vehículo privado entre a cidadanía ferrolá. A través da páxina web do Concello (www.ferrol.es.) , os ferroláns poden ofertar e solicitar percorridos en turismo e poñerse en contacto a través do correo electrónico coas persoas que os ofrecen.\nVista da regasificadora na costa de Mugardos\nA Reganosa aínda lle restan oito preitos que superar malia o fallo do Supremo\nO Tribunal Supremo confirma a legalidade dos permisos ambientais para a instalación da regasificadora do concello coruñés de Mugardos. Así o afirma a empresa Reganosa que xestiona a planta, xactándose nun comunicado de que todos os procedementos xudiciais con sentenza firme derivados dos preitos contra a compañía confirman que “a tramitación administrativa realizada para construír a regasificadora de Mugardos é correcta”. Porén, dende o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol retrucan que “aínda que Reganosa e o Presidente da Xunta de Galicia, Nuñez Feijoo, celebren a sentencia do Tribunal Supremo e declaren que é xa unha empresa legal, a sentencia ditada declarando inadmisible o recurso contencioso administrativo interposto pola Plataforma Veciñal da Parroquia de Mehá, non convirte en legal unha planta que dende os seus inicios se sustenta en ilegalidades manifestas e é só unha sentencia máis que evita pronunciarse sobre o fundamental”.


A litonimia galega: os nomes das pedras en Galicia. Cultos, ritos e lendas. | Bico da Ría\nA litonimia galega: os nomes das pedras en Galicia. Cultos, ritos e lendas.\n11 Xuño, 2009 . Por: REDACCIÓN\nIsto é tan só un pequeno exemplo dalgunhas das 24 motivacións ou temáticas distintas que atopei na miña investigación sobre a litonimia galega.\nGalicia é un país de pedras máxicas. Os nosos montes están ateigados delas e algunhas foron obxecto de veneración desde tempos inmemoriais. O culto ás pedras en Galicia forma parte da nosa identidade como pobo, era propio da cultura celta e perviviu practicamente ata os nosos días. Pero non todo é herdanza dos antepasados, tamén hai unha forte dose de imaxinación popular nas lendas que circulan arredor dalgunhas penas, tal é o caso das dos mouros. Agora ben, non se adoraban\ntodas as pedras, só por ser pedras, senón aquelas que tiñan certa simboloxía ou que se relacionaban cun feito trascendente que lle enxergaba sagralidade. Moitas destes penedos chamaron a atención dos nosos antergos pola súa forma, polas características, polas propiedades, pola súa funcionalidade... o que motivou que lles desen un nome próprio que perviviu centos de anos. Deste xeito, hoxe en día atopámonos cun tesouro litonímico que nos fala da importancia dos penedos noutrora. Pedras figurativas, abaladoiras, fecundadoras, curativas, milagreiras, funerarias, delimitadoras, berces de tesouros, escondedoiros de seres míticos e non tan míticos, meteorólogas, moradas de pastores… todas elas teñen nome de seu, e este é o obxecto da miña investigación, estudar as motivacións dos nomes das pedras en Galicia. Detrás do seu significado hai moitas lendas e ritos, que ás veces son o verdadeiro factor desencadeante do nome. Cultos e ritos contra os que sempre loitou a Igrexa, prohibíndoos en primeiro termo a través de concilios en toda Europa baixo ameazas de excomunións, ou en segundo termo convertíndoos en cultos relixiosos vistos desde unha perspectiva cristiá.\nDeste xeito, por citar algúns dos milleiros de nomes recollidos no meu traballo, temos nomes debidos á forma da pedra: formas antropomorfas como O Penedo da Señorita (Oímbra) ou O Outeiro Narís (Carnota); formas zoomorfas como O Can Doente (Lousame) ou A Pedra do Elefante (Cangas); formas de obxectos como A Fraga do Escano (Vilariño de Conso) ou O Penedo do Chapeu (Bande). Nomes como A Pedra Bicuda, A Pena Aguda ou A Pena Redonda fan referencia tamén á forma.\nA cor tamén está detrás de nomes como O Penedo Branco, As Pedras Negras ou A Fraga Rubia. Motivados polo tamaño temos topónimos como A Pedra Maior, A Pena Grande ou O Penedo Pequeno. O son que emiten algunhas pedras motivou denominacións tan curiosas como A Fraga do Tambor, A Pedra Cantadeira, A Pedra da Campá ou A Pedra que Fala. O movemento destas tamén deu lugar a apelativos como O Penedo que Bole, A Pedra de Abalar ou A Pedra Abaladoira. Existen penedos insculturados, cuxo nome fai referencia ao tipo de gravado, como A Laxe das Ferraduras, A Pedra dos Labirintos, A Pena das Cruces... Cóntanse por centos os litónimos que fan referencia á vexetación que medra nas pedras ou aos animais que habitaron nelas, como por exemplo A Pena Hedrada, O Penedo Florido ou A Pena da Uz para o primeiro caso; e A Pena da Aguia, Pena Corveira, A Pala da Osa ou O Penedo dos Lobos para o segundo. Son moi interesantes os nomes que teñen relación coa actividade do pastoreo, que por desgraza está a desaparecer e con ela un mundo cultural e lingüístico abraiante: A Fraga da Merenda era unha pedra na que comían os pastores, como A Fraga do Caldo; A Pedra do Reló ou A Pedra da Sombra eran as que lle marcaban as horas do día; nos buratos redondos da Pena Queixeira facían queixos; na Pedra da Lan, estendían a lá das ovellas a secar ao sol; e As Manzós eran aglomeracións de pedras pequenas formando unha pirámide que lle servían aos pastores do sueste ourensán como orientación nas serras cando todo estaba cuberto por un manto branco de neve. Tamén hai litónimos que fan referencia a aparicións ou milagres da virxe, como O Penedo de Nosa Señora, A Peneda da Santa ou O Berce da Virxe; así como á pegada dos cabalos dos santos padroeiros de moitas parroquias galegas que liberaron ás xentes de terribles invasións de serpes, formigas... entre estes podemos citar A Pegada de San Pedro (Moaña) ou A Pegada de San Vicente (Porto do Son). Hai penedos que curan enfermidades, e polo tanto o seu nome alude á enfermidade ou a unha parte do corpo humano: O Penedo do Tangaraño (Barbadás), onde acudían cos nenos aqueixados de raquitismo, O Penedo das Verrugas (Celanova), a sonada Pedra dos Cadrís (Muxía) ou A Pedra da Sarna (Carballedo). E como non, temos milleiros de pedras referidas á presenza dos nosos seres míticos máis queridos, os mouros e as mouras, que agocharon tesouros e riquezas por todo o territorio galego. Non debe haber unha parroquia em Galicia que non teña unha Pedra da Moura, Pía da Moura, Casa da Moura... ou un Penedo dos Mouros ou Castelo dos Mouros... Moitos destes nomes fan referencia a verdadeiros monumentos megalíticos como son os dólmens e noutros casos aos castros.


Publicado o 2 Novembro, 2017 por ferrolencomun\nRécord de participantes nesta edición deste certame gastronómico que chega para animar o mes de novembro\nEsta mediodía presentábase o concurso coa cata de 26 tapas por parte dun xurado especializado\nTodas as tapas do 3 ao 12 de novembro a 2 euros nos establecementos inscritos e todas están a vosa disposición http://www.ferrol.es/tapeate/tapas.aspx\nTapéate 2017, o certame gastronómico de tapas mais agardado da cidade, regresa mañá as nosas rúas e bares para darlle calor a este outono e animar o mes de novembro, un mes que adoitaba ser tradicionalmente o mais frouxo para a hostalería.\nEsta será unha edición de récord, será do 3 ao 12 de novembro, con 31 participantes inscritos, dos que 26 compiten tamén polo premio do xurado. Tapéate é un certame gastronómico organizado polo Concello de Ferrol, a través da Sociedade Mixta de Turismo, en colaboración da Asociación de Empresarios de Hostalaría de Ferrol.\nNa véspera do inicio, este mediodía, foi presentado o evento no Hotel Carrís por parte da xerente dos hostaleiros da cidade, Luisa Barro, e da xerente da empresa mixta de turismo, Marisa López, ao tempo que un xurado especializado -expertos en cuestións gastronómicas e propostos pola Asociación de Hostalería- integrado polo chef do restaurante As Garzas, de Malpica, Martina Vicente, coeditora da revista La Alacena Roja, e Manuel Bustabad, do blog El vagón de cola e colaborador de Expresso, facía a degustación das 26 tapas que se presentaron ao premio do xurado.\nEDICIÓN CON RÉCORD DE INSCRITOS: 11 MAIS QUE NO 2016\nNesta edición participan 31 establecementos hostaleiros de A Magdalena, Pardo Baixo, Ferrol Vello, Esteiro, Rúa Nova de Caranza, Estrada de Catabois, -11 mais que na edición do 2016- que durante os vindeiros 10 días, ofrecerán unha tapa singular, orixinal e traballada, aos seus clientes a un prezo fixo de 2 euros por tapa.\nEsta pode ser doce ou salgada, e a elaboración e os ingredientes libres, con prevalencia de produtos galegos.\nPREMIOS TAPÉATE 2017 PARA AS MELLORES TAPAS E SORTEOS ENTRE OS VECIÑOS QUE AS DEGUSTEN\nHaberá un premio do público por 300 euros (a tapa con mais votos do público), e tres premios do xurado por 500, 400 e 300 euros para as tres mellores tapas desta edición. O gañador do premio do xurado darase a coñecer ao mesmo tempo que o premio Tapéate do público.\nEntre os veciños que participan como público de Tapéate e que recheen as fichas, sortearanse bonos turísticos por importe de 100 euros para o desfrute dunha actividade na comarca de Ferrolterra. Como mínimo, o bono ten que ter catro tapas seladas.\nOs locais recibirán as urnas das votacións cun adhesivo coa imaxe de Tapéate Ferrol no momento da súa inscrición no concurso e distribuíranse os mapas con todos os establecementos e tarxetas para que os clientes voten a tapa favorita, que para ser válida, terá que contar cos cuños de outros catro mais.\nMapa localización dos locais.