Τετάρτη, 22 Μάιος 2019 19:05\n2010-2011: 84.690 εισακτέοι\n2011-2012: 74.440 εισακτέοι\n2012-2013: 76.094 εισακτέοι\n2013-2014: 69.288 εισακτέοι\n2014-2015: 70.305 εισακτέοι\n2015-2016: 68.330 εισακτέοι\n2016-2017: 69.985 εισακτέοι\n2017-2018: 70.726 εισακτέοι\n2018-2019: 74.692 εισακτέοι\n2019-2020: 78.335 εισακτέοι\nΌλες οι αλλαγές στη Γ’ Λυκείου και το νέο σύστημα εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ\n«Σκοπός είναι να εξασφαλιστεί για την ελληνική νεολαία μια παιδεία σύγχρονη και ελκυστική που να ανταποκρίνεται στις πολύπλοκες απαιτήσεις μιας σύγχρονης κοινωνίας, τόσο σε απόκτηση γνώσεων όσο και στην καλλιέργεια των αξιών. Στόχος είναι η συγκρότηση ελεύθερων, δημοκρατικών και υπεύθυνων αυριανών πολιτών, αλλά και η ορθή προετοιμασία των αυριανών επιστημόνων, με τρόπο παιδαγωγικά ορθό, με εμβάθυνση στα διάφορα γνωστικά πεδία με ουσιαστική εμπλοκή εκπαιδευτικών και μαθητών μέσα στο σχολείο και όχι αποστήθιση, και με ακόμη μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών και γεωγραφικών ανισοτήτων που υπάρχουν σήμερα,» τονίζεται στην ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας.\nΤο νέο σύστημα μειώνει δραστικά τα μαθήματα Γενικής Παιδείας. Τα μαθήματα Νεοελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας (6 ώρες), Θρησκευτικά (1 ώρα), Φυσική Αγωγή (2 ώρες) και ένα μάθη-μα επιλογής (2 ώρες) γίνονται υποχρεωτικά για όλους.\nΑπό την άλλη, από το 2020-21, θα εξορθολογιστεί το πρόγραμμα της Α΄ και Β΄ Λυκείου και θα καταργηθεί ο διαχωρισμός σε Ομάδες Προσανατολισμού στη Β΄ Λυκείου, που υποχρεώνει σήμερα τους μαθητές να αποφασίζουν πρόωρα για το επαγγελματικό τους μέλλον. Οι μαθητές πλέον να κάνουν την επιλογή τους με την προαγωγή τους στη Γ΄ ΓΕΛ, σύμφωνα με τις κλίσεις και τις προτιμήσεις τους.\nΕξάλλου, οι απολυτήριες εξετάσεις σε καμία περίπτωση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ. Εκτός από το ότι τα θέματα θα είναι από εκπαιδευτικούς της περιοχής τους, το σημαντικότερο είναι ότι οι απολυτήριες εξετάσεις δεν είναι ανταγωνιστικές, δεν περνάει όποιος πήρε καλύτερο βαθμό από ανθυποψηφίους του, αλλά απλά όποιος πήρε βαθμό απόλυσης (9,5). Σε επόμενα σχολικά έτη ο βαθμός απολυτηρίου θα συνυπολογίζεται και στη διαμόρφωση του βαθμού πρόσβασης των πανελλαδικών εξετάσεων.\nΔείτε τους πίνακες με τις αλλαγές στη γκαλερί φωτογραφιών παρακάτω.\nΠέμπτη, 22 Νοέμβριος 2018 16:40\nΠρόγραμμα απασχόλησης για 5.500 ανέργους πτυχιούχους ΑΕΙ και ΤΕΙ ηλικίας 22-29 ετών\nΔευτέρα, 05 Νοέμβριος 2018 16:51\n* Παροχή κινήτρων για την απόκτηση από τους πρωτοετείς προπτυχιακούς φοιτητές, διαδικτυακής ευρυζωνικής σύνδεσης. Για την φετινή χρονιά, προβλέπεται η επιχορήγηση μέχρι 10 ευρώ μηνιαίως, για 12μηνη σταθερή ή κινητή (mobile), ευρυζωνική σύνδεση. Από σήμερα, 5 Νοεμβρίου, όλοι οι πρωτοετείς φοιτητές μπορούν να λαμβάνουν τον προσωπικό τους κωδικό για να συμμετάσχουν σε αυτήν την δράση, που εκτελείται από κοινού με το Υπουργείο Ψηφιακής πολιτικής και την ΕΕΤΤΤ.\nΠαρασκευή, 06 Ιούλιος 2018 12:04\nΟ Αν. Μεγαλομύστακας στο συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των Α.Ε.Ι.\nΣτις 28 & 29 Ιουνίου 2018 πραγματοποιήθηκε, στην Αθήνα και στο ΕΚΠΑ, θεματικό συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των Α.Ε.Ι. (ΠΟΣΔΕΠ) με τίτλο «Το ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο σήμερα. Προκλήσεις και προοπτικές».\nΟ Τομεάρχης Παιδείας της Ένωσης Κεντρώων, Βουλευτής Σερρών κ. Α. Μεγαλομύστακας παραβρέθηκε στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ και εκφώνησε ομιλία με θέμα «Προτάσεις της Ένωσης Κεντρώων για την ανώτατη εκπαίδευση», η οποία και παρατίθεται στη συνέχεια:\n«Αγαπητά μέλη του Προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ\nΘα ήθελα να σας μεταφέρω τις θερμές ευχαριστίες του Προέδρου της Ένωσης Κεντρώων κ. Βασίλη Λεβέντη για την πρόσκληση που μας απευθύνατε και για το φιλόξενο βήμα που μας προσφέρατε ώστε να εκθέσουμε τις απόψεις μας.\nΗ Ένωση Κεντρώων, το πολιτικό κόμμα που έχω την τιμή να αποτελώ Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο και Τομεάρχη του Τομέα Παιδείας, είναι ένα νέο κοινοβουλευτικά κόμμα.\nΠρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι η Ένωση Κεντρώων μπορεί να καταγράφεται ως ένα νέο κοινοβουλευτικά κόμμα, όμως βρίσκεται ήδη στην τρίτη δεκαετία γόνιμης πολιτικής ύπαρξής της.\nΚουβαλά στο DNA της τις παρακαταθήκες του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Νικόλαου Πλαστήρα, του «Γέρου της Δημοκρατίας» Γεωργίου Παπανδρέου.\nΗ μακροχρόνια μη συμμετοχή της Ένωσης Κεντρώων στα κοινοβουλευτικά πράγματα είναι πλέον καθαρό πως οφείλεται στο πρωτόγνωρο πολιτικό bullying που το κόμμα αυτό δέχθηκε επί πολλά έτη πολύπλευρα και συντεταγμένα.\nΑπό την άλλη όμως πλευρά αυτό το γεγονός διαμόρφωσε στην Ένωση Κεντρώων μια αντιμετώπιση των πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων που στηρίζεται σε αξίες όπως η δικαιοσύνη, η αμεροληψία, η ευσυνειδησία, η εργατικότητα, ο ανθρωπισμός.\nΑυτές τις αξίες αναζητά απεγνωσμένα σήμερα από τους πολιτικούς ηγέτες του ο ελληνικός λαός, που βρίσκεται στο όγδοο έτος αιματηρών και ταυτόχρονα αναποτελεσματικών θυσιών με την εθνική ομοψυχία να αποτελεί απατηλό όνειρο.\nΓια την Ένωση Κεντρώων η παιδεία, η εργασία, η ασφάλεια, η υγεία, το περιβάλλον, ο πολιτισμός, η δικαιοσύνη αποτελούν καίριους πυλώνες της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας της χώρας μας.\nΕιδικότερα για την παιδεία, στην Ένωση Κεντρώων θεωρούμε πως η νέα γενιά είναι το μέλλον μας, αξίζει την προσοχή και τη φροντίδα μας και η εκπαίδευσή της με υψηλού επιπέδου ποιοτικά χαρακτηριστικά αποτελεί μια μοναδικής αξίας επένδυση στην οπτική της ανάπτυξης της πατρίδας μας. Η επένδυση στην παιδεία και στην επιστημονική έρευνα είναι αυτή με τη μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία για τον τόπο.\nΘέλω να σας βεβαιώσω ότι η Ένωση Κεντρώων από της ιδρύσεώς της έως και σήμερα (όπου η ψήφος των συμπολιτών μας, τιμώντας δύσκολο και έντιμο αγώνα δεκαετιών, μας εμπιστεύθηκε την εκπροσώπησή τους στη Βουλή των Ελλήνων) έδωσε και δίνει μάχη για την παιδεία.\nΆξονες της πολιτικής μας στάσης αποτελούν οι συναινετικές διαδικασίες, ο καλόπιστος και δημιουργικός διάλογος, οι υπερκομματικές συνθέσεις.\nΑπό το πρώτο έτος της κοινοβουλευτικής της παρουσίας, το 2015, τόσο σε επίπεδο κοινοβουλευτικού ελέγχου όσο και σε επίπεδο νομοθετικών εργασιών η Ένωση Κεντρώων αγωνίστηκε να αναδείξει πλήθος ζητημάτων που αφορούν τον χώρο της παιδείας.\nΤαυτόχρονα, το κόμμα μου πάντοτε μετείχε με υπευθυνότητα σε όποιες κοινοβουλευτικές διεργασίες διαλόγου διεξήχθησαν.\nΑξίζει να γνωρίζετε ότι στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου παρουσιάσαμε –σε 10σέλιδο κείμενο έκτασης 3.000 λέξεων– αναλυτικά τις θέσεις της Ένωσης Κεντρώων για την παιδεία, κείμενο που παραδόθηκε στις 24/5/2016 στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής.\nΤο κείμενο αυτό δημοσιοποιήθηκε την ίδια ημέρα σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και περιείχε 45 στοχευμένες προτάσεις.\nΕνδεικτικά, ως προτάσεις σ’ αυτό το ολοκληρωμένο κείμενο περιέχονταν, μεταξύ πολλών άλλων,\n• η ισότιμη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των αποφοίτων όλων των τύπων λυκείων,\n• η επέκταση του ολοήμερου σε όλα τα δημοτικά,\n• η διετής υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση,\n• η υιοθέτηση εναλλακτικών μορφών διδασκαλίας και αξιολόγησης σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση,\n• η κατάργηση των εξετάσεων του Ιουνίου στο γυμνάσιο με επέκταση του χρόνου διδασκαλίας,\n• η κατάργηση της δικαιολόγησης των απουσιών σε συνδυασμό όμως με πρόγραμμα αναπλήρωσης μαθημάτων των παιδιών που έτυχε να απουσιάσουν,\n• η «απολυκειοποίηση» του γυμνασίου κ.ά.\nΓνωρίζουμε από την επαφή μας με τους πολίτες αλλά και τους επιστημονικούς συλλόγους ότι οι προτάσεις μας έχουν αξιολογηθεί με θετικό πρόσημο από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας ενώ αρκετές έχουν υλοποιηθεί από την κυβέρνηση.\nΟι θέσεις μας δεν περιέχουν μόνο σημεία που σήμερα διαπιστώνουμε ότι υλοποιούνται.\n• η επαναφορά με βελτιώσεις του θεσμού των Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων στο σύνολο των σχολείων που ήταν ενταγμένα έως τις αρχές του 2015,\n• η απεμπλοκή των εκπαιδευτικών από το γραφειοκρατικό έργο και η επικέντρωσή τους αποκλειστικά στο διδακτικό και συμβουλευτικό τους έργο,\n• η διαμόρφωση διοικητικής ομάδας ανά σχολείο,\n• η υιοθέτηση των αποφάσεων του Συνηγόρου του Παιδιού που αφορούν ζητήματα σχολικής ζωής και η θεσμοθέτηση της άμεσης εφαρμογής τους στα σχολεία της χώρας μας,\n• η αξιοποίηση κάθε δυνατότητας που παρέχεται από ευρωπαϊκά προγράμματα ώστε να βελτιωθούν οι υλικοτεχνικές υποδομές και να ενισχυθεί η εκπαιδευτική διαδικασία,\n• η χρησιμοποίηση φιλικότερου αλλά όμοια αξιόπιστου με σήμερα συστήματος επιλογής για την είσοδο στα Α.Ε.Ι.,\n• η διαμόρφωση του «προσωπικού πτυχίου» για κάθε φοιτητή ή φοιτήτρια,\n• η μη διαγραφή φοιτητών και φοιτητριών μέχρι την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια,\n• η αποκομματικοποίηση της Παιδείας και ιδίως στα Α.Ε.Ι.,\n• η σύνδεση της αγοράς εργασίας με τα Α.Ε.Ι. μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας που θα λειτουργούν σ’ αυτά,\n• η δημιουργία αγγλόφωνων προπτυχιακών και μεταπτυχιακών τμημάτων,\n• η δημιουργία κινήτρων για ανάσχεση του νέο-μεταναστευτικού ρεύματος εκατοντάδων χιλιάδων νέων, κυρίως πτυχιούχων, στο εξωτερικό και επιστροφής τους στη χώρα\nείναι μερικά μόνο από τα σημεία που επίσης περιέχονται στις προτάσεις μας και που εκτιμούμε ότι πρέπει να υλοποιηθούν προς όφελος των παιδιών μας, του αύριο της πατρίδας μας.\nΑναλυτικότερα για την ανώτατη εκπαίδευση, μεταξύ άλλων, προτείνουμε:\n• Το πρώτο και κύριο, αποκομματικοποίηση της παιδείας και ιδίως στα Α.Ε.Ι. (Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι.).\n• Η Ένωση Κεντρώων υποστηρίζει την αύξηση των υποτροφιών και των ανταλλαγών φοιτητών και φοιτητριών μας με ιδρύματα του εξωτερικού, την αύξηση των θέσεων μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών.\n• Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στη σύνδεση της αγοράς εργασίας με τα Α.Ε.Ι. μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας που θα λειτουργούν στα πανεπιστήμια και στα οποία θα μπορούν να απευθύνονται οι επιχειρήσεις. Τα γραφεία ευρέσεως εργασίας στα Α.Ε.Ι. πρέπει παράλληλα να παρέχουν συμβουλές και τεχνογνωσία για το πώς μπορεί κάποιος να ξεκινήσει δική του δουλειά αμέσως μετά τις σπουδές, όπως τα career offices των πανεπιστημίων εξωτερικού, μέσω της παροχής υποτροφιών από επιχειρήσεις και προγραμμάτων πρακτικής άσκησης σε επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια των σπουδών.\n• Προτείνεται η προσφορά αγγλόφωνων προπτυχιακών και μεταπτυχιακών προγραμμάτων και ειδικά σε τομείς όπου έχουμε στρατηγικά πλεονεκτήματα όπως σε σπουδές κλασσικής παιδείας, ιατρικής, οικολογίας και περιβάλλοντος, πολιτισμού, τουρισμού, ναυτιλίας, logistics.\n• Είναι επιβεβλημένη η άμεση λήψη μέτρων ώστε να διακοπεί το νεομεταναστευτικό ρεύμα πτυχιούχων μας στο εξωτερικό και η θέσπιση κινήτρων για την επιστροφή και αξιοποίηση από τη χώρα μας όσων έφυγαν.\nΓια την έγκαιρη και ποιοτική ολοκλήρωση των σπουδών, προτείνουμε σειρά μέτρων φοιτητικής μέριμνας όπως:\n• Ίδρυση και συντήρηση επαρκών φοιτητικών εστιών σε κάθε Α.Ε.Ι., σε συνδυασμό με τις συμπράξεις/συνενώσεις μεταξύ των ΑΕΙ που ήδη διαμορφώνονται.\n• Διεύρυνση στη χορήγηση φοιτητικού επιδόματος ενοικίου.\n• Καθιέρωση του «προσωπικού πτυχίου», του «προσωπικού Erasmus», όπου ο κάθε φοιτητής και η κάθε φοιτήτρια να μπορεί, αν θέλει, να επιλέγει αριθμό μαθημάτων από Α.Ε.Ι. ανεξαρτήτως τμήματος ή σχολής (π.χ., το μέγιστο πέντε) και να διαμορφώνει το προσωπικό πρόγραμμα σπουδών του.\n• Πλήρη υλοποίηση διαδικτυακών τάξεων (e-class) σε πραγματικό χρόνο και σε όλα τα τμήματα ΑΕΙ, με ανάρτηση εντός δύο ημερών από το μάθημα των παραδόσεων, εργασιών κτλ. ώστε ακόμα και εξ αποστάσεως αν χρειαστεί ο κάθε φοιτητής και η κάθε φοιτήτρια να μπορεί να διατηρεί ενεργό επαφή με το ΑΕΙ όπου φοιτά.\n• Διαμόρφωση κατάλληλων βιβλιοθηκών, ώστε να υποστηρίζεται αποτελεσματικά η φοιτητική προσπάθεια. Είναι εντυπωσιακό πόσο έχει άμεσα αξιοποιηθεί από τη νεολαία, μαθητική και φοιτητική, της Αθήνας για τη μελέτη τους η βιβλιοθήκη του «Σταύρος Νιάρχος» και είναι αυτό ένα γεγονός ελπιδοφόρο για τα νιάτα μας αλλά και καθοριστικό στο πως οι καλές υποδομές συμβάλλουν στην ποιότητα της εκπαίδευσης.\n• Καθιέρωση προγραμμάτων ενισχυτικής διδασκαλίας σε μαθήματα όπου υπάρχει αποτυχία φοιτητή ή φοιτήτριας σε δύο εξεταστικές περιόδους. Αυτή η δράση εκτιμάται ότι θα συμβάλλει στην έγκαιρη ολοκλήρωση σπουδών.\n• Υιοθέτηση εναλλακτικών μορφών φοίτησης και εξέτασης σε μέρος των προγραμμάτων σπουδών αξιοποιώντας τις μεθόδους της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.\n• Διαμόρφωση καθημερινού προγράμματος παραδόσεων το οποίο θα είναι συνεχές και σε αίθουσες χωροταξικά κοντινές ώστε να μην παρατείνεται άσκοπα επί πολλές ώρες η παρουσία ενός φοιτητή ή μιας φοιτήτριας στον χώρο του Α.Ε.Ι.\nΓια φοιτητές και φοιτήτριες που ενώ αιτήθηκαν δεν έλαβαν μετεγγραφή και μοριοδοτήθηκαν με δύο (2) μόρια και άνω προτείνουμε:\n• Κατά προτεραιότητα τοποθέτηση στη φοιτητική εστία του Α.Ε.Ι. επιτυχίας τους.\n• Ένταξη στους δικαιούχους του Κοινωνικού Επιδόματος Αλληλεγγύης.\n• Παροχή φοιτητικής κάρτας δωρεάν σίτισης.\n• Ένταξη στους δικαιούχους επιδότησης ενοικίου, αν ενοικιάσουν κατοικία στην πόλη του Α.Ε.Ι. επιτυχίας τους λόγω μη ύπαρξης εστίας.\n• Ένταξη στους δικαιούχους Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου ηλεκτρικού ρεύματος για την κατοικία που θα ενοικιάζουν.\n• Δωρεάν μετακίνηση μεταξύ της πόλης κατοικίας και της πόλης σπουδών.\n• Λήψη μέτρων εξασφάλισης μερικής απασχόλησης σε δομές του Α.Ε.Ι., στον δήμο της πόλης του Α.Ε.Ι., στη γραμματειακή υποστήριξη σχολικών μονάδων της πόλης του Α.Ε.Ι. ή σε επιχειρήσεις της πόλης του Α.Ε.Ι. με παροχή κινήτρων, αντίστοιχα αυτών των ανέργων.\n• Χορήγηση άτοκων δανείων με εγγύηση του δημοσίου.\nΤο γεγονός ότι σήμερα στερούμαστε ή υπολειπόμαστε τέτοιων υποδομών θεωρούμε πως δεν είναι ασύνδετο με το φαινόμενο της φοιτητικής διαρροής και της μη ολοκλήρωσης σπουδών. Αξίζει προβληματισμού το αν ένας «αιώνιος φοιτητής» αποτελεί προσωπική του επιλογή ή απλά είναι το ορατό αποτέλεσμα ολιγωρίας της πολιτείας να του παράσχει επαρκείς προϋποθέσεις για την ευόδωση των σπουδών του.\nΘεωρούμε τέλος απαράδεκτο το σημερινό επίπεδο αμοιβών των πανεπιστημιακών μας δασκάλων και έχουμε έμπρακτα ενδιαφερθεί με την κατάθεση συνεχών ερωτήσεων για το οξύτατο αυτό πρόβλημα.\nΠρέπει συμπερασματικά να τονιστεί ότι οι θέσεις της Ένωσης Κεντρώων είναι επικεντρωμένες στην επιβράβευση της προσπάθειας σε συνδυασμό με την κοινωνική ευαισθησία και την προσήλωση σε διαδικασίες ποιοτικής μάθησης.\nΈχοντας διαμορφωμένο ένα τέτοιο αξιακό πλαίσιο, είναι φυσικό να υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα κάθε επιλογή που οδηγεί στην αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.\nΗ Ένωση Κεντρώων λειτουργεί με μάτια και αφτιά ανοικτά και ευαίσθητα στις αγωνίες και στις ελπίδες της εκπαιδευτικής κοινότητας. Και είμαστε πάντα θετικοί να ενημερωθούμε και να αναδείξουμε τα ζητήματα που την αφορούν. Η συναίνεση, ο μακρόπνοος σχεδιασμός, ο σεβασμός και η καλόπιστη αποδοχή των θετικών επισημάνσεων είναι απαιτούμενα ώστε το όφελος για την παιδεία να είναι το μέγιστο. Για μας επομένως είναι πολύ σημαντικό αυτό το Συνέδριο και όσα κατατεθούν στον διάλογο θα τα λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας».


24 ώρες μαμά. Βίκυ Καλπάκα\nΗ ηθοποιός Βίκυ Καλπάκα μάς παρουσιάζει το εικοσιτετράωρό της ως εργαζόμενης μαμάς ενός πεντάχρονου γιου, του Νικόλα.\nΕίναι περίπου 8 το πρωί. Ακούω το ξυπνητήρι να έρχεται από το δωμάτιο του. Τα βήματά του γίνονται επίτηδες πιο θορυβώδη, είναι μέρα, ξημέρωσε, μαμά ξύπνα. Ο μπαμπάς από δίπλα κάνει την πάπια, πασχίζει να διασώσει έστω και ένα δευτερόλεπτο ύπνου. Το ξυπνητήρι ανεβαίνει στο κεφάλι μου, μου τσιμπάει τα μάγουλα, μου δίνει φιλιά, είναι μέρα, ξύπνα μαμά. Δεν υπάρχει επιστροφή. Είναι μέρα!\nΣε λίγο βρισκόμαστε στο δρόμο χέρι χέρι. Πηγαίνουμε στο σχολείο. Νιώθω το χέρι του μέρα με τη μέρα να μεγαλώνει μέσα στο δικό μου. Φτάνουμε στο σχολείο, δίνουμε φιλί και τον αφήνω. Η πόρτα κλείνει κι εγώ αισθάνομαι το κέντρο βάρους μου έξω από το σώμα μου, πίσω από αυτή την πόρτα. Βίκυ σύνελθε! Στις 9 είμαι ήδη στο αυτοκίνητο. Καφεδάκι αχνιστό και μουσική στο ραδιόφωνο. Μμμ, ωραία και η μοναξιά… Πηγαίνω στη δουλειά μου. Τα παιδιά σε λίγο θα είναι εκεί, στο βαγόνι, με τα λαμπερά τους μάτια ολάνοιχτα. Σκέφτομαι ότι πάρα τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν στο χώρο μου, είμαι μάλλον τυχερή που κάνω κάτι που τόσο αγαπάω. Όση ώρα διαρκεί η παράσταση, βρίσκομαι σε αυτό το σύμπαν, της ιστορίας, και κάπως όλα τα υπόλοιπα ησυχάζουν. Άγχη, φόβοι, αγωνίες, ιώσεις, καβγάδες, μου κάνουν τη χάρη και παίρνουν τον β’ ρόλο. Τι μεγάλη ανακάλυψη το θέατρο!\nΕίναι 1. Η παράσταση έχει τελειώσει και η Βί με τη Δα μένουμε στο καμαρίνι και κάνουμε κάποιες δουλειές πρακτικής φύσης που πρέπει να γίνουν. Ανάμεσα στο Φ.Π.Α και τις διαιρέσεις τρυπώνουν ασταμάτητα άσχετες, κόντρα συζητήσεις. Η ώρα περνάει, οι δουλειές γίνονται. Πρέπει να φύγω! Φεύγω σχεδόν πάντα τρέχοντας, ελπίζοντας ότι δεν θα βρω κίνηση στους δρόμους. Δεν βρίσκω. Φτάνω Παγκράτι. Δεν βρίσκω. Θέση να παρκάρω. Πάει η μισή ώρα ξεκούρασης. Μπαίνω στο σπίτι. Τώρα νιώθω κουρασμένη. Και πεινασμένη. Μαγειρεύω κάτι γρήγορο. Τρώω στο πόδι. Παίρνω φρούτα και αυτοκινητάκια στην τσάντα μου και φεύγω.\nΣτις 3 είμαι στο σχολείο. Ανοίγω την πόρτα της τάξης του και για λίγο δεν μιλάω. Θέλω να τον δω. Πώς είναι όταν δεν είμαστε μαζί; Τον κατασκοπεύω για λίγο ώσπου το γνωστό άγνωστο συμμαθητάκι με καρφώνει ανελέητα. Νικόλα, η μαμά σου! Κοιτιόμαστε από μακριά και χαμογελάμε. Χαιρόμαστε που συναντιόμαστε πάλι. Τώρα είναι η ώρα του πάρκου. Εκείνος τρέχει μπροστά κι εγώ από πίσω ξέπνοη, φορτωμένη με τις τσάντες, φωνάζω “εεεε, πιο σιγά να σε ΒΛΕΠΩΩΩ!!!”. Στο πάρκο καθόμαστε με τις ώρες. Ο Νικόλας παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Σκαρφαλώνει σε σχοινιά, σέρνεται στα χώματα, παίζει μπάλα. Και όλα αυτά ασταμάτητα. Χωρίς κανένα διάλειμμα. Μα δεν κουράζεται; Αυτή είναι η πιο χαλαρή ώρα της ημέρας και για μένα. Βρίσκομαι έξω, είναι ακόμα μέρα, κοιτάω τον ουρανό, τα δέντρα, μιλάω με τις φοβερές μαμάδες των άλλων παιδιών και ξεκουράζομαι.\nΣε λίγο νυχτώνει. Επιστροφή στο σπίτι. Στάνταρντ διάλογος σε καθημερινή βάση.\n-Μαμά, να πάρουμε κάτι από το μικρό σούπερ μάρκετ;\n-Τι να πάρουμε αγάπη μου, χρειάζεσαι τίποτα;\n– Τι; Πες μου.\n–Δεν το θυμάμαι. Αν το δω θα στο πω.\nΑν καταφέρω και τη βγάλω καθαρή από αυτή τη συζήτηση-παγίδα, είμαι πολύ τυχερή, μου αξίζουν συγχαρητήρια και σε λίγο φτάνουμε σπίτι. Σε λίγο έρχεται και ο Μάκης από τη δουλειά. Σπίτι μου, πόσο μου έλειψες! Μουσική, τακτοποίηση, χαλαρό παιχνίδι, μπάνιο, πιτζάμες, φαγητό, γάλα, έναν Νιλς Χόλγκερσον, τσίσα, δόντια. Ξαπλώνει στο κρεβάτι του. Δίπλα του κι εγώ. Ιστορίες, παραμύθια και ερωτήσεις που πέφτουν σαν βροχή. Το ξενοδοχείο γιατί λέγεται ξενοδοχείο; Πού πάνε οι σκοτωμένοι; O Ροζ πάνθηρας υπάρχει; Αναρωτιόμαστε αγκαλιά μες στο σκοτάδι. Η αναπνοή του ηρεμεί και σιγά σιγά τον παίρνει ο ύπνος. Βγαίνω μέσα από την αγκαλιά του σαν να βγαίνω μέσα από μια πελώρια ζεστή φωλιά και κατευθύνομαι προς το σημείο συνάντησης, το ραντεβουδάκι μου. Το μπαλκόνι. Καθόμαστε με τον Μάκη. Λέμε τα νέα μας, βάζουμε και ένα κρασάκι.\nΕίναι ήσυχα. Κοιμάται. Τώρα είναι η ώρα να κάνω τα δικά μου. Θα γίνει χαμός! Ξαπλώνω και κοιμάμαι κι εγώ.\nΗ Βίκυ Καλπάκα, μέλος της ομάδα ΒίΔα, πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το δέντρο που αγαπούσε», ένα μουσικοθεατρικό ταξίδι για παιδιά 5-10 ετών στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ. Καθημερινά, η παράσταση παίζεται για σχολεία, ενώ τις Κυριακές παίζεται για το κοινό. Δείτε περισσότερα εδώ!\nTags: 24 ώρες μαμά, Βίκυ Καλπάκα, Το δέντρο που αγαπούσε


Την τελευταία μέρα των απευθείας επαφών, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα θέματα της ενέργειας, της δημόσιας διοίκησης, των αποκρατικοποιήσεων και της ψηφιοποίησης του κράτους.\nΣυνολικά από την Δευτέρα στις συζητήσεις άνοιξαν περίπου 50 θέματα, κάποια από τα οποία είναι ουρές της 3ης αξιολόγησης, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία αφορούσε τον προϋπολογισμό του 2020.\nΠηγή του ΥΠΟΙΚ τόνισε ότι οι θεσμοί έδειξαν ικανοποίηση για την προώθηση του Ελληνικού και μιας σειράς αποκρατικοποιήσεων (π.χ. το ΔΑΑ Αθηνών), την πλήρη άρση των capital controls και την επανεκκίνηση της διαδικασίας της προσαρμογής των αντικειμενικών αξιών στις εμπορικές.\nΗ ίδια πηγή τόνισε ότι οι συζητήσεις θα συνεχιστούν από απόσταση και το επόμενο διάστημα και η τελική συμφωνία αναμένεται μέχρι και τα τέλη Νοεμβρίου με την δημοσιοποίηση της έκθεσης των θεσμών. Η γενική εντύπωση από τις προηγούμενες μέρες δεν προδιαθέτει για νέα αποστολή των θεσμών στην Αθήνα μέχρι και το τέλος του χρόνου.\nΕκτίμησε ότι τα μέτρα της Θεσσαλονίκης και οι υπόλοιπες φορολογικές αλλαγές θα θεσμοθετηθούν σε ένα μεγάλο φορολογικό νομοσχέδιο που θα κατατεθεί μέχρι και τα μέσα Οκτωβρίου.\nΣτην σημερινή συνεδρίαση του EWG αναμένεται να συζητηθεί, μεταξύ άλλων, και το αίτημα για την πρόωρη αποπληρωμή των 2,8 δισ. ευρώ από τα 8,9 δισ. ευρώ, αλλά μάλλον δεν θα γίνει αποτίμηση των συναντήσεων της Αθήνας.\nΟι συναντήσεις με το ΔΝΤ θα ολοκληρωθούν την Παρασκευή, αφού το Ταμείο κάνει δική του αξιολόγηση για το άρθρο IV του καταστατικού του.\nΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Προϋπολογισμός, Capital Controls, ΔΝΤ


Carola Rackete: η καπετάνισσα που έγινε σύμβολο του αγώνα κατά του ρατσισμού | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»\nΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Carola Rackete: η καπετάνισσα που έγινε σύμβολο του αγώνα κατά του ρατσισμού\n«∆εν ήταν µια βίαιη πράξη η είσοδος στα χωρικά ύδατα της Ιταλίας, ήταν µια πράξη ανυπακοής στον παραλογισµό»\nΣτις 12 Ιουνίου, το πλοίο Sea Watch ΙΙΙ διέσωσε 53 ναυαγούς ανοιχτά της Λιβύης, σε διεθνή ύδατα. Προκειµένου να διασωθούν οι 53 µετανάστες, έµενε µόνο µία επιλογή στην πλοίαρχο του σκάφους: να τούς οδηγήσει σε ασφαλές µέρος. Το κοντινότερο τέτοιο µέρος ήταν η ιταλική νήσος Λαµπεντούζα.\nΚι εδώ ξεκινά ο παραλογισµός. Η Ιταλία του νεοφασίστα Σαλβίνι έχει απαγορεύσει την είσοδο σε ιταλικά χωρικά ύδατα διασωστικών σκαφών που µεταφέρουν ναυαγούς πρόσφυγες και µετανάστες, έστω κι αν κινδυνεύει η ζωή τους!\nΤο Sea Watch ΙΙΙ µετά από δύο βδοµάδες σε διεθνή ύδατα, µε την κατάσταση των διασωθέντων να χειροτερεύει. Eίτε θα έδενε άµεσα στο κοντινότερο ασφαλές λιµάνι είτε θα πέθαιναν άνθρωποι. Η Ράκετε πήρε την σωστή απόφαση να οδηγήσει το σκάφος στη Λαµπεντούζα, µε τα γνωστά αποτελέσµατα: τη σύλληψή της σαν «δουλέµπορου» (!) -µεταξύ άλλων κατηγοριών- και τελικά την αθώωσή της. Τελικά αφέθηκε ελεύθερη, µε απόφαση ιταλικού δικαστηρίου, που έκρινε ότι η ανυπακοή της στις ιταλικές αρχές έγινε για να σώσει ανθρώπινες ζωές που κινδύνευαν ύστερα από τόσες µέρες παραµονής στην ανοιχτή θάλασσα. To δικαστήριο έκρινε, επίσης, ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να καταπλεύσει µε τους διασωθέντες µετανάστες στη Λαµπεντούζα, καθώς η Λιβύη κι η Τυνησία δεν θεωρούνται ασφαλείς χώρες.\nΗ Carola µε ανάρτηση στα social media έκανε λόγο για «θρίαµβο της αλληλεγγύης, κόντρα στην ποινικοποίηση ανθρώπων που προσπαθούν να βοηθήσουν».\nΟ Σαλβίνι Ο Ματέο Σαλβίνι έχει επιβάλει πλήρως τη ρατσιστική ακροδεξιά ατζέντα του στην ιταλική κυβέρνηση: η απάντηση σε όλα τα προβλήµατα είναι οι ξένοι, οι µετανάστες κι οι πρόσφυγες. Μέσα στη ρητορική του υπάρχουν και ψήγµατα αλήθειας, όπως συµβαίνει πάντα άλλωστε µε τον λαϊκισµό που εκφράζει. Ποια είναι αυτά; Ότι το µεταναστευτικό/προσφυγικό είναι διεθνές ζήτηµα και η ΕΕ (και όχι µόνο) πρέπει να το αντιµετωπίσει συλλογικά και όχι να το µεταθέτει στους ώµους 3-4 χωρών στο Νότο.\nΝαι, έτσι πρέπει να γίνει, αλλά πώς; Ως γνήσιος ακροδεξιός, ο Σαλβίνι πατάει πάνω σε µια αλήθεια για να οικοδοµήσει το µισαλλόδοξο σχέδιό του. Αντί να τα βάλει µε την ΕΕ, στην πράξη και όχι στα λόγια (επειδή στην ουσία κάνει ό,τι εκπορεύεται εκ Βρυξελλών), τα βάζει µε τους πλέον αδύναµους. Ποιο είναι το σκεπτικό του; «Θα τους αφήνουµε να πνίγονται, απαγορεύοντάς τους την προσέγγιση στα χωρικά µας ύδατα, δείχνοντας πώς είµαστε αδίστακτοι, άρα τον ανθρωπισµό που δεν δείχνουµε εµείς, θα αναγκαστεί να τον δείξει η ΕΕ»…\nΌσο περισσότερα τα πτώµατα, τόσο µεγαλύτερη η ισχύς του, αυτό είναι το δόγµα του. ∆εν έκρυψε την οργή του για την απελευθέρωση της Carola και καταφέρθηκε εναντίον της δικαστού που έλαβε την απόφαση, µιλώντας για πολιτικά υποκινούµενη απόφαση, προτρέποντάς την «να εγκαταλείψει τη θέση της και να θέσει υποψηφιότητα µε ένα αριστερό κόµµα».\n∆υστυχώς όµως η πολιτική Αριστερά στο σύνολό της, κι ειδικότερα τα «µαζικότερα» κόµµατα, δεν είχε πάντα ξεκάθαρες θέσεις για το µεταναστευτικό-προσφυγικό (βλ. παλινωδίες του Die Linke κ.λπ.).\nΠαρ’ όλες τις δυσκολίες, µέσω πολλών πρωτοβουλιών κρατήθηκε ενεργός ένας αριθµός αγωνιστών/ριών πανευρωπαϊκά που συγκροτούν τον κορµό ο οποίος θα δώσει τις µάχες µε την ακροδεξιά που έχει σηκώσει κεφάλι.


Ποιο έργο τέχνης σάς άλλαξε τη ζωή; - ΤΑ ΝΕΑ\ntanea.gr > Ζωή & Τέχνες > Ποιο έργο τέχνης σάς άλλαξε τη ζωή;\nΠοιο έργο τέχνης σάς άλλαξε τη ζωή;\nΑδαμοπούλου Μαίρη Διονυσία Μαρίνου Ζώης Νικόλας Καπράνος Ακης Λιάκα Ζωή Φαλίδα Εφη 29 Μαρτίου 2018 | 18:28\nΗ «Ιστορία του έρωτα και της αναρχίας»\nΣτα δεκαέξι μου πρωτοείδα την «Ιστορία του έρωτα και της αναρχίας» της Λίνα Βερτμίλερ, εντελώς απροετοίμαστος για να καταλάβω την υπεροχή του έρωτα και της διαίσθησης πάνω από κάθε πολιτική θεώρηση. Η διπολικότητα της Λίνα αμέσως με γοήτευσε: ορκισμένη αναρχική που είχε γεννηθεί στους κύκλους της ιταλικής αριστοκρατίας, φεμινίστρια που όμως συχνά εξαγρίωνε τις ομοϊδεάτισσές της με την απεικόνιση της θηλυκής σεξουαλικότητας, πολιτικοποιημένη δημιουργός που δεν δίσταζε να περάσει το προσωπικό σχόλιό της μέσα από άκρως κωμικές ιστορίες.\nΤο παράδειγμα της σχέσης του άπειρου Τζιανκάρλο Τζιανίνι και της περπατημένης Μαριάντζελας Μελάτο αλλά και η αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι είναι ένας ύμνος ανθρωπιάς αποθεώνοντας τον έρωτα ως την απόλυτη πηγή έμπνευσης και ζωής. Θεωρώ ότι η ταινία με σημάδεψε καθότι μου έδειξε την αλήθεια: πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζεις δηλαδή και να κατανοείς την προσωπική (συν)αισθηματική σου εξέλιξη μέσα στη συνεχή ροή των κοινωνικών – πολιτικών καταστάσεων. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι η ανατροπή των τελευταίων. Τι γίνεται όμως με τις προσωπικές μας αξίες;\nΗ «Λίμνη των κύκνων» του Τσαϊκόφσκι\nΘυμάμαι ήμουν έξι χρονών. Το θυμάμαι σαν σήμερα. Ηταν ένα από αυτά τα ατελείωτα, μελαγχολικά απογεύματα της Κυριακής. Θυμάμαι ότι ήμουνα λίγο αρρωστούλα κι είχα ξαπλώσει στον καναπέ του σαλονιού χαζεύοντας τηλεόραση. Τότε δεν υπήρχανε οι άπειρες επιλογές των καναλιών. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, λοιπόν, κάποια στιγμή ακούω από το κρατικό κανάλι μια θεσπέσια μουσική, μια μουσική έξω από τα ανθρώπινα που δεν έμοιαζε με τίποτα από ό,τι είχα ακούσει μέχρι τότε ή θα άκουγα αργότερα. Αυτό που παρακολουθούσα ήταν το μπαλέτο της «Λίμνης των κύκνων» και η συνταρακτική μουσική του Τσαϊκόφσκι. Θυμάμαι ότι, όσο προχωρούσε η ιστορία και κορυφωνόταν η αγωνία και η θεϊκή μουσική, άρχιζαν να κυλούν αμέτρητα δάκρυα από τα μάτια μου χωρίς να μπορώ να καταλάβω γιατί. Η μουσική αυτή είχε αιχμαλωτίσει την ψυχή μου και την είχε σημαδέψει για πάντα. Μου συντάραξε όλο μου το είναι και επηρέασε καθοριστικά την αισθητική μου και το γούστο μου σε όλες τις εκφάνσεις της τέχνης. Η τραγική ρομαντική ιστορία του παραμυθιού μαζί με την μοναδική μουσική του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι με συγκλονίζουν ακόμα και σήμερα τόσο όσο συγκλόνισαν κι εκείνο το εξάχρονο κοριτσάκι κάποτε.\nΓιώργος Δρίβας, εικαστικός κινηµατογραφιστής\nΤο «Εργαστήρι του δρος Καλιγκάρι»\nΑπό πολύ μικρός, όσο πραγματικά θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν παθιασμένος με τον κινηματογράφο. Εβλεπα ταινίες όσο και όπου μπορούσα αλλά καμία από αυτές δεν είχε προκαλέσει μια τόσο δυνατή και σχεδόν συγκλονιστική εμπειρία όσο αυτό που ένοιωσα όταν είδα «To εργαστήρι του δρος Καλιγκάρι» του γερμανού εξπρεσιονιστή Ρόμπερτ Βίνε σε ένα αφιέρωμα, αν θυμάμαι καλά, στην Ιριδα της Ακαδημίας και «Το χρώμα του ροδιού» του Παρατζάνοφ, πιθανότατα, στην εκπομπή «Κινηματογραφική βραδιά» του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου στην τηλεόραση της ΕΡΤ. Πρέπει να ήμουν στα τέλη του σχολείου ή στην αρχή των σπουδών μου στο πανεπιστήμιο και η αίσθηση που αποκόμισα από την θέαση αυτών των ταινιών θα μου μείνει αξέχαστη. Ηταν σαν να μου έδειχναν μια εντελώς νέα προοπτική, μια νέα δυνατότητα στην αισθητική και την αφηγηματική δυναμική της κινούμενης εικόνας. Ηταν σαν να με γνώριζαν με ένα εντελώς νέο είδος κινηματογράφου, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα. Αυτές οι δύο ταινίες διαμόρφωσαν τη σχέση μου με το μέσο κατ" αρχάς ως θεατή και κατ" επέκταση ως δημιουργό και καλλιτέχνη της κινούμενης εικόνας. Τι ακριβώς ήταν αυτά τα έργα; θυμάμαι να αναρωτιέμαι. Αν αυτό θεωρείται σινεμά, είχα σκεφτεί, τότε αυτό είναι το είδος του σινεμά που θα ήθελα να βλέπω. Ακόμα περισσότερο αυτό ήταν το σινεμά που ίσως θα ήθελα να κάνω. Δεν ξέρω αν αυτές οι δύο ταινίες μου άλλαξαν τη ζωή, σίγουρα όμως μου άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπα αυτό που αγαπούσα. Κι αυτό με τη σειρά του με οδήγησε σε αποφάσεις και επιλογές που επηρεάζουν τη ζωή μου κάθε μέρα από τότε.\nΓιάννης Κίζης, αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ\nΤο παλιότερο σπίτι της Βυζίτσας Πηλίου\nΕνα ηλιόλουστο απομεσήμερο του Γενάρη του 1975 ο έρωτας για ένα κομψοτέχνημα άλλαξε τη ζωή μου: ήταν το παλιότερο σπίτι της Βυζίτσας. Μισόγερνε κουρασμένο από τα διακόσια χρόνια του, με το ξύλινο δοξάτο του ν" αγναντεύει, πέρα από τη θάλασσα, την Οθρυ χιονισμένη. Ελαμπε ο Παγασητικός κι άστραφταν τα τζάμια στα εξώστεγα των πυργόσπιτων: όπως όταν ήμουν παιδί στην αμφιθεατρική αγκαλιά της Καβάλας του "50, κι έβλεπα σα φαναράκια να λαμπυρίζουν τα παράθυρα στα ξύλινα σπίτια στο κάστρο πάνω από τη θάλασσα, εξάπτοντας την παιδική φαντασία κι εμφυτεύοντας, ανεπαισθήτως, το σπέρμα της αρχιτεκτονικής.\nΗ «αναστήλωση» ξεκίνησε με την άγνοια του γαλουχημένου στον μοντερνισμό αρχιτέκτονα. Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά με τούτη τη μυστήρια οικοδομή, φτιαγμένη από πέτρα, ξύλο και χώμα: ο ξύλινος σκελετός είχε στραβώσει, οι γωνιακές κολόνες είχαν τιναχτεί έξω, το δάπεδο κατηφόριζε.\nΤα μυστικά της ξύλινης οικοδομικής είχαν ξεχαστεί εδώ και πολλές γενιές. Αναζήτησα τις απαντήσεις στα μεσαιωνικά ξύλινα σπίτια της Αγγλίας, με νέο ξεκίνημα στην εγκυρότερη σχολή αναστηλώσεων της εποχής.\nΗ εικοσαετία μετά το 1978 κύλισε με επισκευές σε αργό ρυθμό, με νέα γνώση και μεράκι: ξύλα υλοτομημένα την κατάλληλη εποχή, με μακρόχρονη φυσική ξήρανση· μέταλλα σφυρηλατημένα στο καμίνι· αρμολογήματα με παλιόν, αργασμένον ασβέστη. Εμαθα να σκαλίζω το ξύλο, να διαλέγω καστανίσια στραβόξυλα στο βουνό, να ξαναδένω σπασμένες ξυλοδεσιές.\nΑκολούθησε η συγγραφή της «Πηλιορείτικης Οικοδομίας», με συγκριτική ανασύνθεση των ψηγμάτων της αρχιτεκτονικής της «καθ" ημάς Ανατολής».\nΕμπειρίες που σφράγισαν τη διδασκαλία και την αρχιτεκτονική δημιουργία μου, σε επίμονη αναζήτηση της σχέσης του νέου με το παλιό, με αντιστικτικές συνθέσεις.\nΑχιλλέας Κυριακίδης, συγγραφέας, µεταφραστής\nΟι «Λαβύρινθοι» του Μπόρχες\nΝα μια ωραία παγίδα ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια ερώτηση σοφιστική σε διαλεκτικό αγώνα: Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις ένα ή πέντε ή είκοσι έργα τέχνης που σου άλλαξαν τη ζωή, όταν αυτή η ίδια η ζωή έχει διαμορφωθεί (και συνεχίζει να διαμορφώνεται, δηλαδή να αλλάζει) με κάθε άνθρωπο που γνωρίζεις ή απλώς συναντάς στο δρόμο, με κάθε πράξη σου και κάθε επιλογή σου, πόσω μάλλον με κάθε μουσική που ακούς, κάθε βιβλίο που διαβάζεις, κάθε ταινία που βλέπεις. Κάθε μέρα.\nΗ ζωή μου, λοιπόν, όπως και η ζωή όλων μας, άλλαξε και αλλάζει συνεχώς με εκατοντάδες διαβάσματα, ακούσματα και θεάματα, καλά ή κακά -κυρίως τα κακά, γιατί αυτά είναι που διαμορφώνουν, μέσα από μια ιδιότυπη διά τής εις άτοπον συλλογιστική, την κρίση και το γούστο.\nΕπειδή, όμως, δεν θέλω να προσβάλω το έντυπο που με τίμησε ζητώντας την απάντησή μου στο ερώτημα, και για την οικονομία του πράγματος, θ" αποκριθώ παραθέτοντας κάποια έργα απ" αυτά όχι που άσκησαν επίδραση στη ζωή μου είτε ακαριαία είτε βραδυφλεγώς, αλλά ανέτρεψαν παγιωμένες απόψεις μου για την ίδια την τέχνη στην οποία ανήκουν (οι Μαύροι Πίνακες του Γκόγια, η μουσική του Μπάρτοκ, οι ταινίες του Ταρκόφσκι), και θα καταλήξω με ένα σχόλιο που δεν θα πάψει ποτέ να με αντιπροσωπεύει:\nΣτις αρχές της δεκαετίας 1970, ένας αμερικανός φίλος μου χάρισε ένα βιβλιαράκι Penguin με τον προκλητικό τίτλο «Labyrinths» κάτω από ένα ευγενές και, ταυτοχρόνως, εξωτικό όνομα (Jorge Luis Borges) και πάνω από έναν ψυχεδελικό πίνακα κάποιου κουβανού (!) ζωγράφου, φωτογραφισμένο από τον Chris Marker! Ηταν η πρώτη μου επίσκεψη στον Πλανήτη Τλον, η πρώτη μου συνδρομή στη Βιβλιοθήκη της Βαβέλ, η πρώτη μου παρουσία στην κλήρωση του βαβυλωνιακού λαχείου, η αρχή μιας θητείας που δε λέει να «έχει τέλος» και μου έμαθε να διαβάζω αλλιώς τον κόσμο.\nSoloup, γελοιογράφος, δηµιουργός κόµικς\nΣυναντώντας τον Αλμπέρ Καμί\nΚάποιες φορές, στις μικρές ζωές μας καταλαβαίνουμε τη δύναμη του πολιτισμού, καθώς ταυτιζόμαστε απρόσμενα με κείμενα και έργα ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Κάτι γίνεται σε αυτά και ξαφνικά συνειδητοποιούμε κάτι απ" τα παράλογα της ζωής. Δεν είναι τα έργα από μόνα τους που μας ανοίγουν το μυαλό. Είναι η δική μας ανάγκη, στη συγκεκριμένη στιγμή, για ξεκάθαρη διατύπωση αυτού που ζούμε ή θα θέλαμε να ζούμε. Μια διαπίστωση. Κι εκεί, στον διαυγή Λόγο, νιώθουμε ξαφνικά τρομερή συγγένεια με τον συχνά πεθαμένο από καιρό δημιουργό του. Το περιγράφει άριστα ο Φερνάντο Πεσόα στο «Βιβλίο της ανησυχίας», συγγενής και φίλος και συμβουλάτορας από τότε που τον πρωτοδιάβασα. Σύντροφος υπαρξιακός, από εκείνους τους διαλεχτούς, των πέντε – δέκα δακτύλων. Αν θέλετε, σας αποκαλύπτω μερικά ακόμα δάκτυλα: Ηράκλειτος κι Επίκτητος. Πέρασα πολλά χρόνια κουβαλώντας και τους δυο, διαρκώς πάνω μου. Σε τσέπες, κατάσαρκα. Οι πιο δυνατές εικόνες; Μπος, Μπρέγκελ, τα χαρακτικά του Γκόγια, τα σκίτσα του Ντα Βίντσι. Το απόλυτο υπαρξιακό συναίσθημα, παραδόξως σ" εμένα είναι ήχος: Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Η διαπίστωση όμως, που περιλαμβάνει και όλες τις παραπάνω, κρύβεται διατυπωμένη στον «Μύθο του Σίσυφου» του Αλμπέρ Καμί. Εκεί, το παράλογο της ζωής, οι τυραννικές αντιφάσεις μας περιγράφονται με εντυπωσιακή διαύγεια: Η «ομορφιά» που αναζητούμε – στην τέχνη, στον λόγο, στη μουσική, στις ανθρώπινες σχέσεις – καθώς ακυρώνεται βίαια μέσα στους «-ισμούς» και τις βεβαιότητες της κοινωνίας. «Παράλογο: το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που δεν δικαιολογείται και στον πόθο του ανθρώπου για σαφήνεια». Για να καταλήξει παρακάτω ο Καμί στη διατύπωση ενός (σχεδόν) «νοήματος ζωής» ή μιας παράλογης «ηθικής». Στην αξιοπρέπεια, που μπορεί να εμπεριέχεται στη συνειδητοποίηση του πεπερασμένου και του παράλογου: «Μπορεί να είναι κανείς ενάρετος από βίτσιο».\nΚώστας Βαρώτσος, γλύπτης, καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης\nΚαραβάτζιο και Πάουντ\nΤέσσερις ήταν οι κομβικοί σταθμοί για μένα. Πρώτον, το 1973, όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τον Καραβάτζιο και με την Αναγέννηση εν γένει διότι έγιναν αιτία να συνειδητοποιήσω την αλλαγή χώρου – χρόνου που έχει συμβεί και τη χρονικοποίηση του χώρου. Ο δεύτερος ήταν όταν είδα τη σειρά έργων του Λούτσιο Φοντάνα «Conzetti Spaciali» και ήρθα αντιμέτωπος με το πρόβλημα της διόγκωσης του χρόνου. Ο τρίτος ήταν όταν έφτιαξα ένα δικό μου έργο, τον «Ποιητή στην Πύλη Αμμοχώστου», διότι κατάλαβα ότι είναι εφικτό να ισορροπήσεις την έννοια του χώρου και του χρόνου, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα ότι είναι αδύνατο. Πίστευα ότι είχε πάρει μια τέτοια τροπή η Ιστορία που θα ζούμε σε μια ανισορροπία. Και τέλος η ποίηση του Εζρα Πάουντ διότι είναι διαπολιτισμική, ενεργειακή, εκτός μιας γήινης πραγματικότητας. Διαβάζοντας τα ποιήματά του κατάλαβα ότι η τέχνη φτάνει σε μερικά σημεία που δεν περιγράφονται, που ξεπερνά τα φυσικά φαινόμενα.\nΕνας πίνακας από την Μπλε Περίοδο\nΕίναι στιγμές, που νιώθει κανείς ότι σταματάει ο χρόνος και κάπου μεταφέρεται, ενώ παραμένει ακίνητος. Το μέρος ζωντανεύει. Ερείπια μιας εποχής φωτεινής, ό,τι απέμεινε, αποκτά για λίγα δευτερόλεπτα ξανά, την παλιά του εικόνα. Η αρχαία Αγορά στην Πλάκα γίνεται ακριβώς όπως ήταν πριν από χιλιάδες χρόνια και τα δρομάκια γεμίζουν από κόσμο και ζωή. Εκείνη την στιγμή δεν μπόρεσα να κατανοήσω τι συνέβη. Τι σημασία έχει όμως, αν το δημιούργησε η φαντασία μου ή αν συνέβη κάτι άλλο, το οποίο θα παραμείνει ανεξήγητο; Ακριβώς το ίδιο συναίσθημα ένιωσα όταν βρέθηκα στην Tate Modern στο Λονδίνο, μπροστά σε έναν πίνακα του Πικάσο από την Μπλε Περίοδο. Η ενέργεια που έβγαινε από τον σπουδαίο αυτό πίνακα ήταν τόσο έντονη, που οι γραμμές άρχισαν να χορεύουν. Είδα τις δυο μορφές να αναπνέουν. Δεν μπορούσα να κινηθώ. Ενιωσα πως επικοινωνούσα με τον ίδιο τον δημιουργό. Πως ήταν παρών. Και θαρρώ πως ήταν. Γιατί μέσα σε αυτά τα σπουδαία έργα, υπάρχει η ψυχή του καλλιτέχνη, που παραμένει αθάνατη. Γιατί η τέχνη έχει αυτή την σπάνια δύναμη. Σε ανύποπτη στιγμή, αποκτάς μια εμπειρία που σε φέρνει πολύ κοντά στον εαυτό σου και στον κόσμο. Νιώθεις ότι υπάρχει σύνδεση με το πριν, με αυτό που προηγήθηκε, ότι είσαι κομμάτι μιας δημιουργίας που έχει συνέχεια. Ολα τα ιδιαίτερα ερεθίσματα διαμορφώνουν την αισθητική και τον τρόπο της σκέψης και της λειτουργίας μας. Οπως όταν πρωτοείδα την «Λίμνη των Κύκνων», παιδί ακόμα και δεν μπορούσα να σταματήσω να θρηνώ για τον θάνατο του κύκνου. Όπως όταν βλέπω ξανά τον «Άνθρωπο ελέφαντα» και θλίβομαι για την σκληρότητα της ανθρώπινης φύσης.\n«Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» και «Καταιγίδα»\nΤο 1986, όταν η Αθήνα ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, είχα τη μεγάλη τύχη να δω δύο παραστάσεις-ορόσημα. Το «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ιψεν σε σκηνοθεσία Μπέργκμαν και μία εβδομάδα αργότερα την «Καταιγίδα» του Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία του Στρέλερ. Παίχθηκαν και οι δύο στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θέατρου. Αν και ήταν απολύτως διαφορετικές μεταξύ τους παραστάσεις, τις συνέδεε κάτι κοινό: ήταν μεγάλο θέατρο, ήταν πνευματικά γεγονότα. Στον «Μπόρκμαν» υπήρχε μια πυκνή δραματική ένταση δομημένη με αριστοτεχνική λιτότητα. Στην «Καταιγίδα» θριάμβευε η απόλυτη θεατρική μαγεία. Δύο σπουδαία θεατρικά κείμενα που οι σκηνοθέτες και οι συνεργάτες τους ανέδειξαν σε υψηλή ποίηση. Εκτοτε, αυτές οι δύο παραστάσεις αποτελούν για μένα την προσωπική μου «Ιθάκη». Οσο και αν γνωρίζω πως δεν πρόκειται ποτέ να τη φτάσω, ούτε καν να την αντικρίσω από μακριά. Ωστόσο, δίνουν παρηγοριά, ελπίδα, κίνητρο, νόημα στη θεατρική μου ονειροπόληση. Είδα μπροστά στα μάτια μου να πραγματεύεται η ιδέα ότι το θέατρο είναι μια μεγάλη τέχνη που μπορεί να συγκλονίσει τους ανθρώπους και να τους πλημμυρίσει από ομορφιά. Από τότε, έχουν αλλάξει φυσικά πολύ τα πράγματα. Καινούργιες ιδέες, καινούργια κείμενα, καινούργια αισθητική. Κάποια από αυτά καλοδεχούμενα, κάποια όχι. Για μένα όμως αυτές οι δύο παραστάσεις εξακολουθούν να παραμένουν ο άξονας, το μέτρο, το σημείο αναφοράς στο τι σημαίνει να βλέπει κανείς ή να κάνει θέατρο.\nΑκις Βλουτής, ηθοποιός, σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής τού Από Μηχανής Θεάτρου\nΗ «Νοσταλγία» του Ταρκόφσκι\nΤο 1983 ήμουν 20 χρόνων. Σπούδαζα Σημειωτική του Θεατρικού Λόγου στην Μπολόνια με τον μάγο του είδους Ουμπέρτο Εκο. Τότε ήταν λοιπόν που είδα πρώτη φορά ταινία του Ταρκόφσκι, τη «Νοσταλγία». Η ταινία αυτή με συντάραξε και ίσως με κάποιο τρόπο με απελευθέρωσε. Τότε μπήκε μέσα μου το ότι μάλλον είμαι άνθρωπος της πράξης και όχι της θεωρίας. Ηταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να ασχοληθώ με την υποκριτική τέχνη. Οι εικόνες με κατέκλυσαν, ήταν κυριολεκτικά ένας κατακλυσμός μέσα μου. Αρχισα να αναγνωρίζω και να επιβεβαιώνω τις σκέψεις μου. Οτι υπάρχει ένας κόσμος – ένας αόρατος κόσμος γύρω μας – που όμως είναι πάντα εκεί. Πως δεν είσαι τρελός όταν αντιλαμβάνεσαι κάτι το οποίο δεν φαίνεται. Ενας κόσμος που μπορεί να βρίσκεται μόνο στη σιωπή ίσως. Αυτή η βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο, μια αγάπη σχεδόν μεταφυσική, με απελευθέρωσε από τον φόβο του χάους. Με συμφιλίωσε με την τρέλα της ανθρώπινης ύπαρξης. Την τρέλα που μόνο αυτή λέει αλήθεια. Η σκηνή που ο Ντομένικο ανεβαίνει στο άλογο και θυσιάζεται για να σώσει την ανθρωπότητα είναι χαραγμένη στη μνήμη μου. Με συντροφεύει η πράξη αυτή όλα αυτά τα χρόνια.\nΜέμος Φιλιππίδης, αρχιτέκτονας\nΗ Casa Mila του Γκαουντί\nΔεκάδες επιρροές, ναι, μπορεί να υπάρχουν, αλλά και αυτό είναι συζητήσιμο (δύσκολο να πεις ότι κάτι από όλα αυτά που κοιτάμε με θαυμασμό αφομοιώθηκε τόσο ώστε να φτάσει να χαρακτηριστεί επιρροή). Στην εποχή του Instagram και του Pinterest, νομίζω, κινούμαστε περισσότερο ανάμεσα σε μικρές εικόνες χαμηλής ανάλυσης, ενσταντανέ από ταξίδια άλλων, δανεικές ματιές, συνοπτικά σχόλια, φωτογραφίες ξεκομμένες από λεζάντες, αντικείμενα των οποίων (φαινομενικά) αγνοείται η προέλευση. Ολοένα λιγότερο αντικρίζουμε με υπομονή «μεγάλα» επώνυμα έργα, ικανά να εντυπωθούν μέσα μας, να γίνουν κατανοητά και να μας αλλάξουν. Και την ίδια στιγμή, συνεχίζω με αμείωτη περιέργεια να κοντοστέκομαι σε αρχιτεκτονικά έργα – μερικές φορές κιόλας ξαφνιασμένος (όπως μπαίνοντας στο αίθριο της Casa Mila του Γκαουντί πέρυσι στη Βαρκελώνη), αρχιτέκτονες συνεχίζουν να με εντυπωσιάζουν με το πνεύμα τους (ειδικά) παρότι δεν με συναρπάζουν τόσο με το έργο τους (ο Δανός Bjarke Ingels των BIG). Υπάρχουν ταινίες με αινιγματικό περιεχόμενο αλλά μαεστρική φωτογραφία (όπως το περσινό «On Body and Soul» της Ildikó Enyedi) ή σειρές που οι τίτλοι τους από μόνοι τους συνιστούν ένα ρεσιτάλ χώρου και μοτίβων (στην αρχή της σειράς «Counterpart» του Starz).\nΣτέλιος Γιαμαρέλος, αρχιτέκτονας\n«Τυχαιότητα, ειρωνεία, αλληλεγγύη» του Ρόρτι\nΔεν είμαι σίγουρος ότι τα βιβλία μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας. Ισως όμως αλλάζουν τον τρόπο μας να σκεφτόμαστε γι" αυτήν. Τα φιλοσοφικά ερωτήματα με απασχολούσαν από μικρό. Στα σχολικά μου χρόνια κατάλαβα ότι δεν ήμουν μόνος στην άτσαλη αναμέτρησή μου μαζί τους. Ξεκίνησα έτσι να διαβάζω περιστασιακά φιλοσοφικά κείμενα. Ηταν κάτι που με ένωνε τότε και με τους καλύτερους φίλους των φοιτητικών μου χρόνων. Ωστόσο, τα αναγνώσματα στα οποία με παρωθούσαν οι σπουδές μου στην Αρχιτεκτονική άνοιγαν πολύ διαφορετικούς φιλοσοφικούς κόσμους από εκείνους που συζητούσαν οι φίλοι μου που σπούδαζαν Μαθηματικά. Τότε έπεσε στα χέρια μου και το βιβλίο του αμερικανού φιλοσόφου Richard Rorty, «Τυχαιότητα, Ειρωνεία, Αλληλεγγύη». Στις σελίδες του βρήκα μια διανοητική γενναιοδωρία που μου ταίριαζε. Ο Rorty υποστήριζε ότι καλλιτέχνες, επιστήμονες και φιλόσοφοι διαφορετικών σχολών συνεισέφεραν από κοινού στην ίδια ανθρώπινη συζήτηση. Κανείς τους δεν διατηρούσε την προνομιακή πρόσβαση ή την αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία στην παραγωγή της γνώσης. Ολοι τους παρήγαγαν διαρκώς νέα λεξιλόγια, αναπεριγραφές του κόσμου που αντικαθιστούσαν τις προηγούμενες και τελικά καθιστούσαν πιο ευρύχωρη την έννοια του «εμείς». Βάζοντας έτσι σε μια σειρά πολλά σποραδικά μου διαβάσματα, η «μεταμοντέρνα» σκέψη του Rorty με διαμόρφωσε καθοριστικά. Και κατά κάποιον τρόπο, 15 χρόνια μετά, τα ερευνητικά μου ενδιαφέροντα ακόμη αναμετρώνται μαζί της.\nΟ πρώτος δίσκος των Clash\nΘα μπορούσε κανείς να απαριθμήσει πολλά. Υπάρχει όμως και κάτι ξεχωριστό: υπάρχει η μέρα που, πιτσιρίκος βέβαια, άκουσα τον πρώτο, ομώνυμο δίσκο των Clash. Από τότε, αν ασχολούμαι με τη μουσική, παράλληλα με την ιστορία, οφείλεται σε εκείνη, την πρώτη μου μεγάλη αποκάλυψη. Ετσι ξεκίνησα να συλλέγω βινύλια και να ασχολούμαι με το punk ή με άλλα μουσικά ιδιώματα. Εξαιτίας του καινούργιου ήχου εκείνου του άλμπουμ, της αμεσότητάς του.\nΗταν κομμάτια όπως τα «White riot», «What"s my name», «London"s burning», «I"m so bored with the USA», «Career oportunities»: από τους τίτλους και μόνο φανερώνονται οι έντονα πολιτικοποιημένοι στίχοι. Προκύπτουν από μια Βρετανία που, στην περίοδο του θατσερισμού, σπαράσσεται από έντονες κοινωνικές αναταραχές και αντανακλούν όλο το άγχος και τη διάθεση ανατροπής της εποχής. Από πίσω ωστόσο βρισκόταν κάτι ακόμα πιο σημαντικό: το πώς κάποιοι μουσικοί μετέτρεπαν όσα ζούσαν, σε τέχνη. Μια τέχνη που έδωσε ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές και στον δικό μου τρόπο να βλέπω τα πράγματα.\nΤο πρώτο άλμπουμ των Clash έβαλε τα μουσικά πράγματα σε κίνηση κι εμένα σε σκέψεις. Το άκουσα γύρω στα μέσα της δεκαετίας του "80, σχεδόν παράλληλα με την εμφάνιση της μπάντας στο Rock In Athens (που δεν είχα μπορέσει να παρακολουθήσω και με στοιχειώνει ακόμα), σε μια Ελλάδα που, παρά τις εμφανίσεις των Police ή του Νικ Κέιβ και των Birthday Party, δεν είχε ακόμα την κουλτούρα των συναυλιών μεγάλων ξένων συγκροτημάτων. Περίπου εκείνη την περίοδο αρχίζουν να ανοίγουν η ξένη μουσική σκηνή, τα πρώτα δισκάδικα, οι πρώτοι χώροι για live, αλλά και τα λεγόμενα «ορθάδικα». Ημουν τυχερός που, όλα αυτά τα έζησα όταν ακριβώς χρειαζόταν: ούτε στα 10 ούτε στα 35 μου, αλλά στα 17-18. Οταν ψάχνεσαι, όταν είσαι ανοιχτός σε ερεθίσματα.\nΕίναι λοιπόν η ευθύτητα εκείνου του δίσκου που με συνοδεύει μέχρι τώρα. Ακόμα και στην επιστήμη μου, την ιστορία. Κάποια πράγματα μέσα μας, ο τρόπος που σκεφτόμαστε, είναι κοινά – είναι οι «μεγάλες γραμμές». Είτε γινόμουν ιστορικός, είτε οικονομολόγος, είτε κιθαρίστας, ύστερα από την εμπειρία με το punk και τους Clash, έτσι ακριβώς θα δούλευα τα πράγματα στο μυαλό μου: δίνοντας έμφαση στην άμεση σχέση του βιώματος με τη δημιουργία. Εχοντας ως άξονα την αμεσότητα.\nΗ «Ασκηση στον Αθω»\nΤο πρόσφατο δοκίμιο του Σταύρου Ζουμπουλάκη για την ποίηση του Τάκη Παπατσώνη «Αρχή σοφίας και κατακόκκινα όνειρα» (εκδ. Πόλις) αποκαθιστά και τον ποιητή και την ποίησή του. Το βιβλίο αυτό με έκανε να ξαναδιαβάσω την ποίηση του Τάκη Παπατσώνη από την αρχή. Με ξαναέστειλε σε αυτόν τον ποιητή να τον μελετήσω χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς φανατισμό και χωρίς δογματισμό. Επανεξέτασα την σχέση μου μαζί του και έπιασα ξανά στα χέρια μου το βιβλίου που μου είχε αρέσει τόσο πολύ: «Ασκηση στον Αθω» από τις εκδόσεις Ικαρος.\nΕλένη Κοκκίδου, ηθοποιός\nΟ «Ηλίθιος» του Ντοστογέφσκι\nΗ λογοτεχνία έχει επιδράσει πολύ πάνω μου και μου έχει αλλάξει την ζωή. Ακόμη περισσότερο ο Ντοστογέφσκι. Είναι ένας φοβερός ακτινολόγος της ανθρώπινης ψυχής. Η δουλειά του ηθοποιού είναι να σκάβει στην ανθρώπινη ψυχή και ο Ντοστογιέφσκι είναι ο οδηγός. Το πρώτο του βιβλίο που διάβασα ήταν «Ο ηλίθιος». Γιατί αυτό; Με είχε διαπεράσει η αθωότητά του που ταίριαζε με την αθωότητα της ηλικίας που είχα τότε. Διαπίστωσα εντυπωσιασμένη πως αυτή η αθωότητα μπορεί να επηρεάσει τους γύρω γιατί στη ουσία αυτό γινόταν. Ο ήρωας έμεινε αλώβητος σε αυτή την διαδρομή που έκανε. Η αθωότητα είναι ένα υλικό στο οποίο μπορεί να καταφεύγουμε πάντα όσο και αν μας παίρνει η δίνη της καθημερινότητας και των αναγκών.\nΟ «Ζορμπάς» του Καζαντζάκη\nΤο βιβλίο που με είχε συνταράξει όταν το διάβασα είναι ο «Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη. Δεν έχω δει ποτέ την ταινία. Ισως από φόβο μη χάσω ό,τι μου γέννησε το διάβασμα του συγκεκριμένου έργου. Είδα πώς αναδύθηκε μέσα από αυτό τον ήρωα η χαρά της ζωής, η επιθυμία να ζει κανείς το παρόν του, να απολαμβάνει τον πόνο του, να ρουφάει κάθε στιγμή της καθημερινότητάς του. Ηταν το βιβλίο που με ενέπνευσε. Επέδρασε λυτρωτικά μέσα μου όπως και όλη η γραφή του Καζαντζάκη. Φοβάμαι ότι αν το δω όλο αυτό οπτικοποιημένο μέσα από μια ταινία, θα χάσω όλα τα δώρα που πήρα από τον Ζορμπά.\nΜπέργκμαν, Ταρκόφσκι, Μπίκοφ\nΔεν ξέρω αν το σινεμά είναι τέχνη και για αυτό δεν δήλωσα ποτέ καλλιτέχνης. Ξέρω όμως ότι ο κινηματογραφος που αγαπώ επιδρά στη ζωή μου καταλυτικά. Θυμάμαι πάντα δύο ταινίες που είδα στα 17 μου και για έναν ανεξήγητο λόγο τις κράτησα στο μυαλό μου τη μία σαν συνέχεια της άλλης, καθώς έγιναν βασικά εργαλεία για να διαχειριστώ εφηβικές αγωνίες και αδιέξοδα, δίνοντάς μου ριζοσπαστικές απαντήσεις σε απορίες που δεν τολμούσα να πω φωναχτά. Κυρίως όμως ησύχαζαν τις επερχόμενες θύελλες της ψυχής μου, σε μια ζωή που διάλεξα να μην είναι «κανονική»: όπου «μη κανονική» είναι μια ζωή που διεξάγεται καθημερινά σαν σκηνή μιας ταινίας όπου ζεις την ιστορία ως ήρωας και παθαίνεις, αλλά μπορείς συγχρόνως να αποστασιοποιείσαι και να παρακολουθείς όσα συμβαίνουν ως παρατηρητής, να αλλάζεις τους διαλόγους, να στήνεις αλλιώς τους ήρωες σαν να είναι ηθοποιοί, να αλλάζεις τα σκηνικά, να βρίσκεις τις μουσικές που κάνουν τη ζωή σινεμά αυτόματα.\nΤο «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν ήταν η ταινία που με βοήθησε να διαχειρίζομαι αποτελεσματικά τα άλυτα, όπως η ορφάνια, οι προσδοκίες των άλλων από μας, τα οικογενειακά πένθη και με επινοητικούς τρόπους μου έδειξε πώς να εξολοθρεύω τους τυραννικούς δυνάστες όταν εισβάλλουν στις ζωές μας ύπουλα. Το «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι με διαπαιδαγώγησε ερωτικά – και κυρίως σεξουαλικά – απενοχοποιώντας με και δείχνοντάς μου τους τρόπους που η λίμπιντο γίνεται δημιουργική και λύνει καίρια τα μεταφυσικά μπερδέματα.\nΣτις αρχές του νέου αιώνα ο «Ηλίθιος» του Γιούρι Μπίκοφ ήρθε και συμπλήρωσε την τριλογία αυτή με μια ταινία που με έκανε συνειδητοποιήσω γιατί οι δύο προηγούμενες ταινίες με «κυνηγάνε» χρόνια τώρα: γιατί αποδεικνύουν πως σε τόπους σαν αυτόν που ζούμε η τέχνη και η ζωή μπορούν να γίνουν ένα αδιανόητα αποτελεσματικό όπλο ενάντια στα στερεότυπα, στις προκαταλήψεις, στις πλάνες, στους θρησκευτικούς διαχωρισμούς, στα περιοριστικά σύνορα, στις μαφίες και σε ό,τι απειλεί επικίνδυνα και τελειωτικά τη ζωή μας και τις ελευθερίες μας αυτή τη στιγμή.\nMαριάννα Κάλμπαρη, σκηνοθέτρια, καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν\nΤα μεγάλα κλασικά κείμενα\nΣτη Σορβόννη, είχα έναν εκπληκτικό καθηγητή στο μάθημα της Κοινωνιολογίας. Αυτός ο άνθρωπος που δε θα ξεχάσω ποτέ και του οποίου το μάθημα ήταν εξαιρετικά δημοφιλές σε πολλές σχολές του Πανεπιστημίου, συνήθιζε να κάνει το εξής: πριν ξεκινήσει το έτος (είχαμε έτη και όχι εξάμηνα όπως εδώ), μοίραζε στους φοιτητές έναν κατάλογο με τα «απολύτως απαραίτητα» κατά τη γνώμη του κείμενα που οφείλει να έχει διαβάσει κάθε άνθρωπος που επιθυμεί να αντιληφθεί τον κόσμο και φυσικά το μάθημα της Κοινωνιολογίας που δίδασκε. Ο κατάλογος περιείχε: την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» του Ομήρου, την «Ορέστεια» του Αισχύλου, την «Πολιτεία» του Πλάτωνα, την «Ποιητική» του Αριστοτέλη, τις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου, την «Βίβλο», την «Κόλαση» του Δάντη, τον «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες, τον «Αμλετ» του Σαίξπηρ, την «Αναζήτηση του χαμένου χρόνου» του Προυστ, το » Εγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, τον «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις. Σε αυτά τα ανυπέρβλητα κείμενα εγώ θα προσέθετα και την «Μήδεια» του Ευριπίδη, τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, οπωσδήποτε ένα από τα μυθιστορήματα του Καζαντζάκη, όλα τα θεατρικά έργα αλλά και τα υπέροχα διηγήματα του Τσέχοφ, όλον τον Ντοστογιέφσκι αλλά και Τολστόι, Φλομπέρ, Ρουσό, Μπαλζάκ και, και, και… Δεν φτάνει μια ζωή για να προλάβει κανείς να διαβάσει και να ξαναδιαβάσει όλα τα μεγάλα κλασικά κείμενα. Για να μη μιλήσω για τα σύγχρονα. Από παιδί λάτρευα τη λογοτεχνία και είμαι από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν κυριολεκτικά να περάσουν τη ζωή τους διαβάζοντας. Θεωρώ ότι όλα τα σημαντικά κείμενα που διάβασα άφησαν μέσα μου κάτι που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο βλέπω τη ζωή. Κατά τη γνώμη μου τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με τη μαγική διαδικασία που ενεργοποιείται μέσα μας κάθε φορά μπαίνουμε στον κόσμο ενός καλού συγγραφέα και ταυτιζόμαστε μαζί του.\nΔημήτρης Ζούρας, σκηνοθέτης\nΤο «American beauty»\nΟταν ήμουν παιδί άκουγα συχνά πως μια ταινία (και γενικότερα η τέχνη) δεν μπορεί να σε αλλάξει ή να σε επηρεάσει πραγματικά. Ενιωθα τόσο περίεργα. Είμαι μικρός έλεγα, κάτι θα ξέρουν. Δευτέρα λυκείου. Ισως η καλύτερη φάση του σχολείου. Νέες παρέες, βόλτες… αλλά οι ημικρανίες έχουν θερίσει. Προφανώς κάτι σιγοψηνόταν μέσα μου αλλά δεν έδινα σημασία. Και τότε έφτασε η στιγμή που η θερμοκρασία ανέβηκε απότομα και η πυρκαγιά ήταν πια μονόδρομος, η στιγμή που είδα το «American beauty». Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Υπάρχει τέτοια υποκρισία; Τέτοια θλίψη; Αλήθεια αυτή είναι παρθένα; Πώς γίνεται να φέρεσαι έτσι στο παιδί σου ενώ νιώθεις όλα αυτά ; Μα πώς γίνεται αυτός να είναι γκέι; Πώς φέρεσαι έτσι στον εαυτό σου; Μα γιατί είναι όλοι τόσο ψεύτικοι; Ερωτήσεις σκάνε στο κεφάλι μου κατά τη διάρκεια της ταινίας. Δυο ώρες, ένας αγώνας δρόμου. Και με το τέλος της ταινίας ξεκινάει το κλάμα. Κλάμα όχι λυτρωτικό, κλάμα για το μέλλον. Οχι της κοινωνίας… το δικό μου. Γιατί πολύ απλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδοτοποίησα ότι βλέπω τον εαυτό μου σε 20 χρόνια, μία τέλεια φαντασίωση, μια αψεγάδιαστη εικόνα (η κλασική σκηνή με τα τριαντάφυλλα) χωρίς καμία αλήθεια, ένα υποκατάστατο ζωής. Ναι, μπορεί ένα έργο τέχνης να μη σου αλλάζει τα μυαλά, μπορεί όμως να σε χαστουκίσει τόσο δυνατά που ίσως τα μετακινήσει λίγο.\nΤαρκόφσκι και Μπέργκμαν.\nΟ Ινγκµαρ Μπέργκµαν και ο Αντρέι Ταρκόφσκι είναι δύο δηµιουργοί που «πρωταγωνιστούν» στις προτιµήσεις του αφιερώµατος. Αξίζει να θυµηθούµε την άποψη του Μπέργκµαν για τον κορυφαίο οµότεχνό του:\n«Οταν ο κινηματογράφος δεν είναι ντοκουμέντο, είναι όνειρο. Γι" αυτό ο Ταρκόφσκι είναι ο μεγαλύτερος απ" όλους. Κινείται με απόλυτη άνεση στον χώρο των ονείρων, χωρίς να εξηγεί, αλλά και τι να εξηγήσει; Είναι ένας μάντης που έχει καταφέρει να σκηνοθετήσει τις οπτασίες του με το πιο βαρύ αλλά και πιο πρόθυμο μέσο. Σ" όλη μου τη ζωή έχω χτυπήσει τις γροθιές μου πάνω στις πόρτες των δωματίων, όπου αυτός κινείται με τη μεγαλύτερη άνεση. Εγώ μόνο μερικές φορές κατάφερα να μπω μέσα. Οι περισσότερες από τις συνειδητές μου προσπάθειες τελείωσαν με εξευτελιστικές αποτυχίες».\nΜε τη σειρά του ο Ταρκόφσκι είχε κατονοµάσει τις 10 σηµαντικότερες ταινίες το 1972, σε συνέντευξή του στον κριτικό κινηµατογράφου Λεονίντ Κοζλόφ:\nΜπρεσόν και Μπέργκμαν\n1. «Το ημερολόγιο ενός επαρχιακού εφημερίου» του Ρομπέρ Μπρεσόν (1951)\n2. «Χειμερινό φως» («Κοινωνούντες») του Ινγκμαρ Μπέργκμαν (1963)\n3. «Ναζαρέν» του Λουίς Μπουνιουέλ (1959)\n4. «Αγριες φράουλες» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν (1957)\n5. «Τα φώτα της πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν (1931)\n6. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι»\nτου Κένζι Μιζογκούτσι (1953)\n7. «Επτά σαμουράι» του Ακίρα Κουροσάβα (1954)\n8. «Περσόνα» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν (1966)\n9. «Μουσέτ» του Ρομπέρ Μπρεσόν (1967)\n10. «Γυναίκα στους αμμόλοφους» του Χιρόσι Τσιγκαχάρα (1964)\nΚαραβάτζιο - Μέδουσα\nΝοσταλγία - ταρκόφσκι\nΒυζίτσα Πηλίου - Κίνης


ΑΛΙΕΥΤΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ ...του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΥ - Παραπολιτικά Αργολίδα\nHome » ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΣ » ΑΛΙΕΥΤΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ ...του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΥ\nΑΛΙΕΥΤΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ ...του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΥ\n10/21/2016 08:49:00 π.μ.\nΕίναι το έργο παρωδία ή διαφορετικά η εκδίκηση της άγνοιας! Αλιευτικό καταφύγιο της Κοκκινιάς στον Λακωνικό κόλπο!\nΈνα λιμενικό έργο που ξεκίνησε με πολλές προσδοκίες για τους αλιείς της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Ευρώτα και κατέληξε να γίνει ιδιαίτερο μάθημα προς αποφυγή για τους φοιτητές Πολιτικούς Μηχανικούς των Πολυτεχνείων μας!\nΈνα έργο που κόσμησε τα προεκλογικά φυλλάδια των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2014 του Β βαθμού, κατά κόρον, αλλά σήμερα όλοι ποιούν την νήσσαν.\nΈνα έργο που πολλοί διεκδίκησαν την πατρότητα του στο παρελθόν , όμως σήμερα κανείς δεν είδε, κανένας δεν γνωρίζει τίποτα και όλοι το αποποιούνται !\nΤο απόπαιδο της «κατασκευαστικής κοσμογονίας» της Λακωνίας!\nΣτα τέλη του 2011 ξεκινούσε η κατασκευή του μετά από περίπου 10 ετη ωρίμανση , τόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί η μελέτη του και η δρομολόγηση της χρηματοδότησης του.\nΟλοκληρώθηκε στα μέσα του 2015 λειτούργησε για 8 μήνες και τώρα μπαζωμένο και «έρημο» στέκει σαν έργο φάντασμα !\nΑστοχία μελέτης ! Αυτά συμβαίνουν όταν το copy paste στραβώνει και ιδού το τραγικό αποτέλεσμα !\nΈνα αλιευτικό καταφύγιο 17 στρεμμάτων γεμάτο λάσπη και φύκια!!!!!!\nΗ εκδίκηση της δύναμης της θάλασσας, όταν την παραβλέπεις και την αγνοείς!\nΌταν δεν δίνεται η πρέπουσα σημασία στις υποστηρικτικές μελέτες κυρίως στην ακτομηχανική μελέτη, ώστε να υπολογισθεί σωστά η παράκτια και υποθαλλάσια στερεομεταφορά αλλά και η κίνηση των θαλασσίων ιζημάτων από τη δράση του κυματισμού!\nΣτοιχείο άκρως απαραίτητο στο σχεδιασμό των παράκτιων έργων!\nΤώρα είναι αργά «για δάκρυα Στέλλα», τουλάχιστον όμως ας πάρει κάποιος την ευθύνη !\nΚαι κυρίως ας ξαναμελετηθεί !!!!\nΓιατί για όλα υπάρχει λύση, ώστε με πρόσθετα έργα στις κατάλληλες θέσεις να περιορισθούν τα φαινόμενα της στερεομεταφοράς των παράκτιων ρευμάτων και μετά το μηχανικό «ξεμπάζωμα» να δοθεί σε χρήση στους αλιείς που το χρειάζονται !\nΚαι εν τέλει κάτι να γίνει ώστε τα 2 εκατομμύρια Ευρώ που κόστισε να μην πάνε στο «βρόντο»!\nPosted by ΔΑΝΑΩΝ ΓΗ at 10/21/2016 08:49:00 π.μ.


Γιούνκερ από τη Βουλή: Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί πρέπει να απελευθερωθούν | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ\n«Ιδρώνω»: Πώς τα καταφέρνει ο Γιούνκερ και κάθε φορά που έρχεται στην Ελλάδα «σκάει» από την ζέστη (Photo/Video)\nΣτήριξη Γιούνκερ στην «καθαρή» έξοδο - Μηνύματα Τσίπρα για «ξήλωμα» μέτρων και φοροελαφρύνσεις\nΓιούνκερ από τη Βουλή: Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί πρέπει να απελευθερωθούν\n«Πρέπει οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που κρατούνται στην Τουρκία να απελευθερωθούν» τόνισε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής.\nΣυμπλήρωσε ακόμη ότι δεν είναι δυνατό να λέγεται ότι αποτελούν «απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας».\nΑπευθυνόμενος στον ελληνικό λαό χαιρέτισε, όπως είπε, το κουράγιο και τη θέληση του. «Με χαρά απευθύνομαι σε έναν λαό που τόσο πολύ αγαπώ. Η Ελλάδα σηκώνει κεφάλι και γυρίζει σελίδα. Ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει, κρίσιμο για την Ελλάδα και για την Ευρώπη» σημείωσε.\nΣτην έναρξη της ομιλίας του ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ υπογράμμισε πως η Ελλάδα είναι το λίκνο της Δημοκρατίας. Όπως είπε εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία, ενσωματώθηκε και βιώνεται μέχρι σήμερα. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο οι φιλόσοφοι, είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, η Μελίνα Μερκούρη, είναι όλες οι γυναίκες και οι άντρες που είπαν «Όχι» στο καθεστώς των Συνταγματαρχών.\n«Πλέον, η Ελλάδα σηκώνει κεφάλι και γυρίζει σελίδα. Ανοίγει, πλέον, νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Ελλάδας. Κρίσιμο σημείο για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα είναι οικοδόμημα ατελές. Αλλά και η Ελλάδα χωρίς την Ευρώπη θα ήταν μία οποιαδήποτε χώρα, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι μία οποιαδήποτε χώρα» επισήμανε ο Ζ.Κ. Γιούνκερ.


Νέο τμήμα χορού στην Τέχνη - Polis Magazino\nΑργεντίνικο Τάγκο – ο πιο ερωτικός χορός και Σάλσα – ένα «μείγμα μπαχαρικών για σάλτσα»\nΟι λάτρεις του tango και της salsa μπορούν να απολαύσουν τα ωραιότερα μαθήματα με τον μοναδικό και ταλαντούχο χορευτή Κωνσταντίνο!\nΤο πάθος και το μπρίο βρήκαν την έκφραση τους στην αίθουσα χορού της ΤΕΧΝΗΣ!!\nTο βέβαιο είναι ότι η διαδραστική διαδικασία στην οποία εμπλέκονται οι χορευτές τάγκο αναπτύσσει ένα συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.\nΤο τάγκο ξετρελαίνει, είναι ένα παιχνίδι που δοκιμάζει τις αντοχές μας, ένα παιχνίδι με διαφορετικές δυνάμεις. Είναι εκλεπτυσμένο και μας διδάσκει τη λεπτότητα στη συμπεριφορά μας.\nΗ Salsa, από την άλλη, είναι από τους πλέον δημοφιλής χορούς και έχει κατακτήσει τις καρδιές των χορευτών παγκοσμίως.\nΕγγραφές: Δευτέρα έως Παρασκευή, 5 με 9 μ.μ. στα γραφεία της ΤΕΧΝΗΣ (25ης Μαρτίου 20), τηλεφωνικά ίδιες ημέρες και ώρες στο 23410 – 24217 ενώ μπορείτε να λαμβάνετε πληροφορίες στέλνοντας e-mail στη διεύθυνση [email protected]\nΠροηγούμενο άρθροΤο Διοικητικό Συμβούλιο της Μ.Κ.Ε. ΤΕΧΝΗ Κιλκίς προτείνει εκπαιδευτικές και καλλιτεχνικές δράσεις για παιδιά και ενήλικες !!!\nΕπόμενο άρθροΟ Γιάννης Πουλόπουλος δεν μένει πια εδώ


Εξαιρετικό - Κριτικές για Argentina Restaurant, Μαραθώνας, Ελλάδα - Tripadvisor\nΕξαιρετικό - Argentina Restaurant\nΩραία ταβέρνα, χωρίς ιδιαίτερα συνοδευτικά και με σέρβις λίγο αργό. Το ψήσιμο του κρέατος και η ποιότητα άριστη αλλά με πολύ τσουχτερές τιμές για τις σημερινές εποχές. Επίσης για μια ταβέρνα σε χωριό που βλέπεις στάβλους ή μοιράζουν κοτέτσια, όσο καλό κρέας και να έχεις δεν μπορείς να αλλάξεις κατηγορία και χρεώνεις τόσο ακριβά τα πιάτα σου.. Δεν έχουν και αστέρι Michelin..\nΡωτήστε το χρήστη kgeladaki για το Argentina Restaurant\n1 Ευχαριστούμε, kgeladaki\nφαγητο μετα το μπανιο\nεχουμε επισκεφτει αρκετες φορες το εστιαρότιο παντα μεγαλη παρεα με παιδια αρκετα. όλοι με χαμογελο, εξυπηρετικοί-φιλικοί, το φαγητο πολυ καλό και το ψησιμο οπως το ζηταμε, και οι χωροι baby friendly, ανετοι μεσα και εξω. Σημειωση: παιρνεις τηλ για να σου κρατησει κρεας αναλογα με τα ατομα που ειστε και την ωρα που θα πας στο μαγαζι. το προτεινω αν σας αρεσει το μοσχαρι!!\nΡωτήστε το χρήστη Lina L για το Argentina Restaurant\nΕυχαριστούμε, Lina L\nΕιχα πανω απο δυο χρονια να το επισκεφτω. Με πηγαν , δεν πηγα. Δυστυχως , και επαναλαμβανω δυστυχως, απο το κακο στο χειροτερο. Κρεας καταλληλο μονο για σολες παπουτσιων ( ναι τοσο σκληρο, τοσο αγευστο). Θεοπανακριβο για το τιποτα. Φανταστητε οτι χρεωσαν μεχρι και την συνοδευτικη σαλτσα για το κρεας. ΚΡΙΜΑ, ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΡΙΜΑ. Θυμαμαι παλιες εποχες που τ ακρεατα ηταν λουκουμι και αναπολω τις παλιες καλες στιγμες. Φυσικα το μαγαζι ηταν αδειο.... Ξυπναει ο κοσμος. Κυριοι συνελθετε.....\nΡωτήστε το χρήστη etzi00 για το Argentina Restaurant\n3 Ευχαριστούμε, etzi00


Θεματολογία Σύστημα Ανανέωσης Δέρματος(peeling)\nΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΔΕΡΜΑΤΟΣ (PEELING)\nΣύστημα Ανανέωσης Δέρματος(peeling)\n► Tι θα πρέπει να γνωρίζω για το Σύστημα Ανανέωσης Δέρματος(peeling);\nΤο Σύστημα Ανανέωσης Δέρματος χωρίζεται σε τρία μέρη: Ένα peeling με οξύ(γλυκολικό, τριχλωροξικό, σαλικυλικό) ή συνδιασμού οξέων(Jessner ’s peel) μια αγωγή προετοιμασίας του δέρματος πριν από το peeling και μία αγωγή συντήρησης μετά το peeling.\nTo peeling αυτό γίνεται μόνο από τον γιατρό σας και είναι μία ειδική τεχνική για την ανανέωση του δέρματος σας. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα δέρμα που φαίνεται υγιέστερο, απαλότερο, ελαστικό και πιο σφριγηλό. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η συνεννόηση και η συνεργασία με τον γιατρό σας στο θέμα αυτό, επειδή εκείνος μόνο μπορεί να σχεδιάσει το πρόγραμμα που θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες σας και θα έχει τα αποτελέσματα που θέλετε και οι δύο. Ο γιατρός σας μπορεί να εφαρμόσει με ασφάλεια τόσο μια επιφανειακή, όσο και μία βαθύτερη απολέπιση του δέρματος, ανάλογα με τις ατομικές σας ανάγκες.\n► Τι είναι το peeling;\nΤο peeling είναι μία ειδική τεχνική για την ανανέωση του δέρματος. Με την μέθοδο αυτή, μία ανάλογη πυκνότητα του επιλεγμένου οξέως απομακρύνει γρήγορα το αλλοιωμένο στρώμα των νεκρών επιφανειακών κυττάρων, αποκαλύπτοντας το υγιές στρώμα του δέρματος. Η απομάκρυνση των νεκρών κυττάρων θέτει σε κίνηση τη φυσιολογική γρήγορη αντίδραση ανανέωσης και αναδιάταξης των βαθύτερων κυττάρων του δέρματος. Η δραστηριότητα αυτή κάνει το δέρμα να φαίνεται υγιέστερο, σφριγηλότερο και πιο ελαστικό. Στην ουσία η μέθοδος απολέπισης με τα κατάλληλα οξέα είναι μία ελεγχόμενη απομάκρυνση των νεκρών κυττάρων της επιφάνειας του δέρματος και επιπλέον δρα ως ερέθισμα για την φυσιολογική ανανέωση και βελτίωση της εμφάνισης του.\n► Tι είναι το γλυκολικό οξύ;\nΤο γλυκολικό οξύ ανήκει στα Άλφα-Υδροξυοξέα(ΑΗΑ’s), μία ομάδα ουσιών που υπάρχουν στη φύση και αναφέρονται συχνά ως «Οξέα Φρούτων» επειδή υπάρχουν σε διάφορα φρούτα και άλλες τροφές. Στην φυσική του κατάσταση το Γλυκολικό οξύ βρίσκεται στο χυμό του ζαχαροκάλαμου. Πολλά δερματολογικά προβλήματα προκαλούνται ή συνδυάζονται από υπερβολική αύξηση των νεκρών επιφανειακών κυττάρων του δέρματος, που κάνουν το δέρμα να φαίνεται θαμπό και χωρίς ελαστικότητα. Το γλυκολικό οξύ δεν βοηθά μόνο στη χαλάρωση και απομάκρυνση των νεκρών κυττάρων που συσσωρεύονται στην επιφάνεια του δέρματος, αλλά επιταχύνει και την παραγωγή νέων ινών ελαστίνης και κολλαγόνου. Ως αποτέλεσμα το δέρμα φαίνεται εντυπωσιακά πιο νεανικό, σφριγηλό, λείο και λαμπερό.\n► Σε τι διαφέρει το peeling με γλυκολικό οξύ από άλλα χημικά peelings;\nΤο peeling με γλυκολικό οξύ δεν είναι τοξικό για τα κύτταρα του δέρματος, επειδή έχει ως αποτέλεσμα την ήπια απομάκρυνση του αλλοιωμένου επιφανειακού κυτταρικού στρώματος, που καλύπτει τα υγιή κύτταρα του δέρματος. Η απολέπιση με γλυκολικό οξύ είναι επιφανειακή. Από μια προγραμματισμένη και ελεγχόμενη σειρά peelings προκύπτουν βελτιώσεις της εμφάνισης του δέρματος, που δεν απαιτούν μακρά περίοδο αποθεραπείας και δεν χρειάζεται παραμονή στο σπίτι. Η μέχρι τώρα εμπειρία έχει δείξει ότι αν εφαρμοστούν οι σωστές μέθοδοι και τεχνικές τα αποτελέσματα της απολέπισης με γλυκολικό οξύ είναι συγκρίσιμα με εκείνα που παρατηρούνται με δυνατά χημικά peelings.\n► Μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει ένα peeling;\nΓια να προσδιορίσετε αν μπορείτε να κάνετε peeling χρειάζεται να συζητήσετε μαζί με τον γιατρό σας το ιατρικό σας ιστορικό. Εκείνος θ’ αποφασίσει ποιος είναι ο ιδεώδης τρόπος, ποια η κατάλληλη στιγμή και ποιο είδος peeling(επιλογή οξέως και πυκνότητας) θα εφαρμοστεί.\n► Ποια είναι η βελτίωση που μπορεί να περιμένει κανείς μετά από ένα peeling;\nΣημαντικές βελτιώσεις επετεύχθησαν


Η Αλεπού μοδίστρα, της Χριστίνας Ντούμα (εικ.: Γιώτα Κοκκόση) |\n«Είχε μαστοριά και τέχνη η αλεπού στη δουλειά της.\nΕίχε όμως και περίσσια πονηριά η αλεπού.\nΠαραπονιόταν συνέχεια πως δεν της έφταναν τα χρήματα\nαπό τα φορέματα που πουλούσε.\nΈλεγε πως το ταλέντο της ήταν μεγάλο\nκαι πως αδικεί τον εαυτό της… »\nΗ αλεπού στο γνωστό σε όλους ρόλο, προσπαθεί με δόλο να πουλήσει πανάκριβα τις δημιουργίες της στα ζώα του δάσους. Βλέπετε είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της και θεωρούσε ότι ήταν μεγάλο ταλέντο στην τέχνη της υψηλής ραπτικής. Μα η αλήθεια ήταν ότι ήταν αχόρταγη και ήθελε να βγάλει περισσότερα χρήματα. Ανακάλυψε λοιπόν το τέλειο σχέδιο και δεν άργησε να το θέσει σε εφαρμογή. Έπιανε κάθε πελάτισσα ξεχωριστά και με περισσή πονηριά παίνευε την ομορφιά και τα κάλλη μιας άλλης πελάτισσας. Ποιος δεν θα ήθελε λαμπερό τρίχωμα σαν της αρκούδας, ή πολύχρωμα φτερά πέρδικας, ή το άγριο στυλ της σκαντζοχοιρίνας;\nΜε ψεύτικα λόγια και παινέματα η αλεπού είχε κάνει όλα τα ζώα του δάσους ανάστατα από τη ζήλια. Έφτιαχνε μοναδικές γούνες, φτερώματα, δέρματα και τα πουλούσε σε όποιον επιθυμούσε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Η αλήθεια είναι πως η ματαιοδοξία κυρίεψε τα ζώα του δάσους και ήθελαν να μοιάζουν διαφορετικά, να νοιώθουν μοναδικά για την ομορφιά τους. Έτσι τα ζώα ξεχύθηκαν στο δάσος με τις φορεσιές της αλεπούς με την ελπίδα ότι θα κερδίσουν τον θαυμασμό όλων.\nΤο αποτέλεσμα όμως δεν ήταν και τόσο κολακευτικό… η σκαντζοχοιρίνα εμφανίστηκε με τρίχωμα αρκούδας, ενώ η αρκούδα με φτέρωμα πέρδικας. Η αλεπού κατάφερε να πουλήσει ακόμα και βελόνες σκαντζόχοιρου στη πέρδικα. Φαντάζεστε τι έγινε όταν τα ζώα άρχισαν να κυκλοφορούν μασκαρεμένα στο δάσος.\nΌταν σταμάτησαν τα γέλια, ο καθένας αναλογίστηκε πως έγινε αυτό το μπέρδεμα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η αλεπού τα είχε κοροϊδέψει για άλλη μια φορά. Η αλεπού πάντα βρίσκει τον τρόπο να πείθει τους άλλους και να χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να επωφεληθεί η ίδια. Όμως το πάθημα δε γίνεται μάθημα… ή μήπως όχι; θα καταφέρουν τα ζώα να συνετίσουν την πονηρή αλεπού και να την κάνουν να παραδεχτεί το σφάλμα της;\nΤη λύση θα δώσει για ακόμη μια φορά ο βασιλιάς του δάσους το λιοντάρι. Όλα τα ζώα του δάσους τον αγαπούσαν και τον σέβονταν γιατί πάνω απ΄ όλα ήταν δίκαιος. Το δικαστήριο των ζώων θα αποφασίσει για την τύχη της. Άραγε θα καταφέρει η αλεπού να γλιτώσει και να πείσει τα ζώα για το λάθος της;\nΜια αλληγορική ιστορία με πρωταγωνιστές τα ζώα που ζουν στο δάσος που αναστατώνονται από τα ψέμματα της αλεπούς. Η αλεπού εμφανίζεται πονηρή και άπληστη ενώ τα ζώα του δάσους συναγωνίζονται σε ομορφιά και χάρη και καταλήγουν να πέσουν θύματα της ματαιοδοξίας τους. Οι μεταμφιέσεις των ζώων μας δίνουν αφορμή για παιχνίδια ρόλων και μεταμφιέσεις στην τάξη.\nΤα ζώα του δάσους ντύθηκαν μασκαράδες και πρέπει να αναγνωρίσουμε σε κάθε ζώο ποιο είναι το στοιχείο της εξωτερικής τους εμφάνισης που τα κάνει μοναδικά. Μπορούμε να φτιάξουμε μοναδικές μάσκες και στη συνέχεια να προσθέσουμε ένα στοιχείο που δεν ταιριάζει. Τα παιδιά καλούνται να αποκαλύψουν σε ποιον ανήκει π.χ ένα φτερό, μια γούνα, αγκάθια, μια ουρά διαφορετική. Το αποτέλεσμα θα σας διασκεδάσει και θα γίνει αφορμή για ατελείωτο παιχνίδι.\nΣτη συνέχεια τα παιδιά μπορούν σε ζευγάρια να διαλέξουν είτε το ρόλο της αλεπούς μοδίστρας είτε αντίστοιχα του πελάτη ή της πελάτισσας και να προσπαθήσουν να βρουν επιχειρήματα για να πουλήσουν τις μοναδικές δημιουργίες της αλεπούς.\nΤα παιδιά μπορούν να παίξουν την «ανακριτική καρέκλα» (τεχνική θεάτρου) και ένα παιδί να υποδυθεί το ρόλο της αλεπούς να καθίσει στην καρέκλα ενώ τα υπόλοιπα παιδιά να κάνουν ερωτήσεις για τα κίνητρα τις αντιλήψεις και τις αξίες που οδήγησαν σε αυτή την πράξη της εξαπάτησης.\nΟ «κύκλος του κουτσομπολιού» όπου ο δάσκαλος σε ρόλο διαδίδει μια φήμη για την προσωπική ζωή κάποιου ζώου και αρχίζει ένας κύκλος διάδοσης πληροφοριών. Καθώς κάθε παιδί συμπληρώνει τη φήμη η ιστορία μπορεί να πάρει δραματική διάσταση και να εντοπίσουμε προκαταλήψεις, αντιθέσεις, συγκρούσεις που μπορούμε να συζητήσουμε στη συνέχεια.\nΑντίστοιχα τα παιδιά μεταμφιεσμένα σε ζώα με μάσκες μπορούν να να παίξουν το «διάδρομο της συνείδησης» όπου κάθε παιδί περνά ανάμεσα σε δύο παράλληλες σειρές παιδιών και υποδύεται ένα ρόλο σε δίλημμα. Το παιδί καθώς περνάει ανάμεσα από τα παιδιά, του δίνουν συμβουλές για το ποια απόφαση να πάρει. Η μια σειρά του λέει να αλλάξει την εμφάνιση του και να πιστέψει στα λόγια της αλεπούς ενώ η άλλη σειρά του λέει πως δεν χρειάζεται αλλαγή και του τονίζει τα δικά του χαρίσματα.\nΤέλος μπορεί να στηθεί ένα δικαστήριο για την αλεπού όπου να συγκροτηθεί ένα τριμελές προεδρείο όπου θα δικάσει την αλεπού και να ορισθούν μάρτυρες υπεράσπισης και μάρτυρες κατηγορίας.\nΤεχνική που ενθαρρύνει την αντιπαράθεση απόψεων και την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης.\nΜια ιστορία που κρύβει πολλά μηνύματα και προβάλλει την ματαιοδοξία και την υπερβολική σημασία που δίνεται στην εξωτερική εμφάνιση. Στην πραγματικότητα η πονηρή αλεπού εκμεταλλεύεται την ανάγκη των ζώων του δάσους για να ξεχωρίσουν από το πλήθος και να νοιώσουν μοναδικά. Όμως στην πράξη η εμφάνιση δεν αποτελεί το μοναδικό κριτήριο αυτοπεποίθησης και καθένας έχει μοναδικά χαρίσματα που τον κάνουν ξεχωριστό. Η δύναμη της συγχώρεσης δίνει την ευκαιρία στην αλεπού να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται και έχει μετανοιώσει αληθινά για τις πράξεις της. Η τέχνη της είναι όντως ξεχωριστή και μπορεί να τη χρησιμοποιεί μόνο για καλό σκοπό.\nΣυγγραφέας του βιβλίου είναι η Χριστίνα Ντούμα, στην πρώτη της συγγραφική απόπειρα που της υπαγόρευσε η «επιδείνωση» της υγείας του δευτερότοκου γιου της, Θοδωρή, ο οποίος πάσχει από τη νόσο Batten. Ο Θοδωρής σήμερα είναι 25 ετών, φοιτητής στο γ’ έτος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι το μοναδικό παιδί παγκοσμίως με τη συγκεκριμένη νόσο που παρακολουθεί μαθήματα στο Πανεπιστήμιο. Ο Θοδωρής έχει καταφέρει να έχει μια φυσιολογική ζωή, να αθλείται, να έχει φίλους να έχει χόμπι, να ζει και να χαίρεται την κάθε στιγμή.\nΗ ίδια μας εκμυστηρεύτηκε στην ερώτηση πως αισθάνεται για τις επιτυχίες του Θοδωρή: «Ο Θοδωρής είναι ο ήρωας μου, το πρότυπο μου, ο μεγαλύτερος δάσκαλος μου. Είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομα του. Δώρο από τον Θεό. Οι δυσκολίες που περνά ο Θοδωρής είναι φοβερές. Δίνει ένα καθημερινό αγώνα να ζήσει και κάθε μέρα βγαίνει νικητής. Δίνει αγώνα αγόγγυστα, χωρίς κανένα παράπονο κυριολεκτικά. Το χαμόγελο ξεχειλίζει από το πρόσωπό του όπως το φως ξεχύνεται από ένα άστρο… »\nΤο βιβλίο εικονογράφησε η Γιώτα Κοκκόση δίνοντας έμφαση στην απόδοση της ιστορίας με παιδικά σκίτσα και γήινες αποχρώσεις με την αλεπού να αλλάζει δραματικά έκφραση σε κάθε σελίδα.\nΗ σειρά βιβλίων Τα όνειρα του Θοδωρή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική και στόχο έχει να ευαισθητοποιήσει μικρούς και μεγάλους σχετικά με τον αγώνα ζωής που δίνει ο Θοδωρής και η οικογένεια του. Μέρος των εσόδων θα υποβοηθήσει στη συγκέντρωση του πολύ μεγάλου ποσού που χρειάζεται για τη θεραπεία του.\nΣτο διαδίκτυο μπορείτε να ενημερωθείτε σχετικά με την έκταση που έχει λάβει το Θαύμα του Θοδωρή.\n31/01/2020, Δώρα Πουρή, elniplex.com, (https://bit.ly/2vKDJjl)


ΚΑΣΤ: Σίρσα Ρόναν, Λόρι Μέτκαλφ, Τρέισι Λετς, Λούκας Χέτζες, Μπίνι Φέλντσταϊν, Τιμοτέ Σαλαμέ, Οντέγια Ρας, Λόις Σμιθ, Στίβεν Χέντερσον\nΥπάρχουν ταινίες που δεν θέλουν κόπο για να τις καταλάβεις, αλλά χρειάζονται ψυχή για να τις παραδεχτείς. Τέτοια ταινία είναι το «Lady Bird». Φαινομενικά, αποτελεί ένα ακόμη δείγμα του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου, στερεότυπα καλό και ειλικρινές, στο θέμα και στην όψη. Σκηνοθετικό (solo) ντεμπούτο της ηθοποιού Γκρέτα Γκέργουιγκ, το φιλμ ξεκίνησε την καριέρα του με ένα δυνατό standing ovation στο Φεστιβάλ του Τορόντο και φτάνει σήμερα να διεκδικεί Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου, πρώτου και δεύτερου γυναικείου ρόλου. Στο ενδιάμεσο αυτών; 90 διακρίσεις και 193 υποψηφιότητες! Με άλλα λόγια, κάτι θαυματουργό συμβαίνει σε τούτο το φιλμ.\nΜαθήτρια ενός καθολικού γυμνασίου στο επαρχιώτικο Σακραμέντο της Καλιφόρνιας, η Κριστίν δεν αντέχει τίποτα από την καθημερινότητά της. Στο σπίτι της, τα πάντα είναι μετρημένα, ειδικά από την ημέρα που ο πατέρας της μένει άνεργος και η μάνα της υποχρεώνεται να σηκώσει τα βάρη μιας τετραμελούς οικογένειας, με το επιπλέον μέλος της γκόμενας του γιου της που συγκατοικεί μαζί τους γιατί δεν βγαίνει αλλιώς. Στο σχολείο, η Κριστίν είναι μια outcast, ένα «ιδιαίτερο» κορίτσι που δεν έχει πολλούς φίλους, δεν έχει αγόρι, δεν έχει ούτε και τους βαθμούς που πρέπει για να πάει στα κολέγια που ονειρεύεται, στη Νέα Υόρκη. Αυτή τη ζωή αφηγείται η Γκέργουιγκ, αφήνοντας την ηρωίδα της να «βαπτίζεται» εκ νέου ως Lady Bird, ένα παρατσούκλι με το οποίο απαιτεί να τη φωνάζουν ακόμη και στο ίδιο της το σπίτι, λες και δεν θέλει να θυμάται ποια είναι και πού γεννήθηκε. Η Κριστίν επιθυμεί μια «δεύτερη ευκαιρία» στη ζωή, μακριά από το μίζερο παρόν, αλλά δίχως ίχνος εμπειριών εκεί έξω. Έχει το θράσος, τα μυαλά της παίρνουν αέρα, νομίζει ότι μπορεί… τα πάντα, αλλά είναι μονάχα ένα μικρό ανθρωπάκι, κομμάτι ενός ασήμαντου βίου, σε μια κουκίδα του χάρτη.\nΜέσα στα επόμενα λεπτά που διαρκεί το φιλμ, η Lady Bird θα δοκιμάσει να αγαπήσει, θα αποπειραθεί να χάσει την παρθενιά της, θα προδώσει την καλύτερή της φίλη για να μάθει τις χαρές του να είσαι «hip», θα πει ψέματα για το πού μένει, θ’ ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου της μάνας της… εν κινήσει γιατί έχει ξεπεράσει κάθε όριο έξαλλου θυμού μαζί της, καταλήγοντας με το ένα χέρι στον γύψο. Αλλά δεν θα σταματήσει ποτέ να ελπίζει, να έχει πίστη στο όνειρο της απόδρασης, λες και το Σακραμέντο είναι ένα τεράστιο Γκουαντάναμο που σου τρώει τα πιο αθώα χρόνια της εφηβείας σου.\nΜε έναν περίεργο τρόπο, το «Lady Bird» μοιάζει με μια μετεξέλιξη του σινεμά του Τζον Χιουζ, που έχει αποχαιρετίσει αυτό το είδος, ενός ουτοπικού «παλιμπαιδισμού», της άρνησης στο πέρασμα της ενήλικης ζωής των γονιών όλων εκείνων των ηρώων που αγαπήσαμε στα 80’s, μιας Αμερικής που χρεοκόπησε σε όλα και χλομιάζει από ντροπή για την καταγωγή της. Αν και τοποθετημένη στο 2002, η δράση της ταινίας μιλάει για πράγματα τόσο σημερινά που είναι να σε πιάνει… κρίση πανικού για το πώς έχουν παγιωθεί οι ζωές των ανθρώπων σε αυτή την ατονία, το αδιέξοδο, την απουσία. Η Lady Bird αισθάνεται πως είναι η δυνατή, η καπάτσα που θα βρει τον τρόπο, που θα βγάλει από πάνω της αυτό το «κουκούλι» της Κριστίν, για να μεταμορφωθεί σε ένα καλλιτεχνικής φύσης ον, μια συγγραφέας που θα διδάξει μια κάποια νέα κουλτούρα, από τη Νέα Υόρκη, το Κονέτικατ ή το Νιου Χάμσαϊρ. Θα σταματήσει να είναι αυτό που η μητέρα της ήλπιζε να γίνει. Μα, θα πρέπει να αποχωριστεί όσα πράγματα γνώρισε μέχρι σήμερα, για να ξανοιχτεί προς αυτόν τον ονειρεμένα φιλόξενο, «φανταστικό» τόπο. Και η Κριστίν δεν την ξέρει ακόμα αυτή τη λέξη, πόσω μάλλον στην πράξη…\nΚωμωδία για teenagers, manual διαβίωσης για γονείς που μεγαλώνουν παιδιά, διατριβή επάνω στα «δεν πρέπει» για την ιδανική μητρότητα, μια κοινωνική «τοιχογραφία» συμπεριφορών (έως και σεξουαλικότητας ακόμη), το «Lady Bird» είναι φτιαγμένο από τα καλύτερα συστατικά μιας indie παραγωγής. Διαθέτει εξυπνάδα στη ματιά της Γκέργουιγκ, αξιοζήλευτη πένα ρεαλισμού, ατάκες που θα θυμάσαι για καιρό και δύο ερμηνείες γυναικών που δεν θα πιστεύεις ότι «παίζουν» στο σινεμά. Η Σίρσα Ρόναν γίνεται αυτό το πλάσμα που θέλεις να «σώσεις», να αγκαλιάσεις, να βοηθήσεις να ωριμάσει, να βρει τον εαυτό του, να φάει όμως και μερικές σφαλιάρες «διδακτικές», γιατί ενίοτε καταφέρνει και να σε τσατίσει με τις επιλογές της. Όλη αυτή η δύναμη ενέργειας, που ξεσπά με φυσικότητα στην οθόνη και σε πετυχαίνει σε ένα σωρό συναισθήματα, κάνει ένα φοβερό γκελ «ντουέτου» με τη Λόρι Μέτκαλφ, τη μάνα που δεν ευτυχεί ούτε με την παραμικρή αληθινή λάμψη της ζωής, πέραν της σκηνής όπου μαζί με την κόρη της επισκέπτονται σπίτια του «αμερικάνικου ονείρου» που έχουν μείνει στα αζήτητα, σπάζοντας πλάκα με κάτι ευκολόπιστους μεσίτες και τριγυρνώντας σε ευρύχωρα δωμάτια μιας ζωής που δεν μπορούν να απολαύσουν γιατί δεν έχουν τα χρήματα.\nΛίγο συνηθισμένα όλα αυτά σε τούτο το «είδος» του αμερικανικού σινεμά, θα μου πεις; Καλό αλλά… «κάτι λείπει»; Ή πολύ «μικρό» για τόσο ντόρο; Περίμενε να φτάσεις στη σεκάνς του αεροδρομίου, εκεί όπου η Μέτκαλφ παίζει για ένα Όσκαρ που χαράσσεται στη μνήμη άσχετα από το αν πάρει ή όχι το αγαλματάκι του δεύτερου γυναικείου ρόλου, κι άφησε τη συνέχεια να σε απογειώσει όντως θαυματουργά. Με ένα μικρό τρικ στο μοντάζ, λες και ανοιγόκλεισες τα μάτια σου για ένα δευτερόλεπτο και δεν πρόσεξες αν αυτό που πέρασε από μπροστά σου ήταν κάτι που όντως συνέβη, μια σκηνή του φινάλε σε μετατρέπει σε αιφνίδιο μάρτυρα μιας αλήθειας που με μεγαλόπρεπη… απλότητα και δίχως περιττές λέξεις σού έχει μιλήσει μέχρι τα βάθη της καρδιάς σου. Σχεδόν όπως το 2013, όταν η Γκρέτα Γκέργουιγκ έφτιαχνε το κουδούνι της εξώπορτας του διαμερίσματός της, χαρίζοντάς μας ένα στιγμιότυπο τόσο ευρηματικό που έφερνε αβίαστα δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα χαράς. Από αυτά που σε βουρκώνουν όταν συνειδητοποιείς ότι μόλις είδες μια σπουδαία ταινία.\nΈργο που σε συμφιλιώνει με πολλά πράγματα που ζητάμε να βρούμε σε τούτη τη ζωή, ένα μικρό αριστούργημα που μονάχα αφού τελειώσει θα αισθανθείς να λειτουργεί στο είναι σου, όλο και περισσότερο με τον χρόνο που περνά. Για ηλικίες κοντά σ’ εκείνη της Κριστίν, για ανθρώπους κοντά στην ηλικία των γονιών της, για να σκέφτεσαι και να «χαρτογραφήσεις» τα κομμάτια του εαυτού σου, εντοπίζοντας την ουσιαστική προέλευσή τους. Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ευχάριστα ξαφνιάσματα της φετινής σεζόν. Θα μπορούσε να είναι το μεγαλύτερο «spoiler» των επερχόμενων Όσκαρ, αλλά μπορεί να μην πάρει και τίποτα, επίσης. Σε κάθε περίπτωση… κι εμείς σ’ ευχαριστούμε, Γκρέτα.\nTAGS: Lady Bird, UIP, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Λόις Σμιθ, Λόρι Μέτκαλφ, Λούκας Χέτζες, Μπίνι Φέλντσταϊν, Οντέγια Ρας, Σίρσα Ρόναν, Στίβεν Χέντερσον, Τιμοτέ Σαλαμέ, Τρέισι Λετς\nΕίναι ένα κορίτσι που δεν του αρέσει το βλαχαδερό σχολείο του και θέλει να πάει σε κολέγιο της Νέας Υόρκης. Κάτι σαν το αντίστροφο του «σαν τη Χαλκιδική δεν έχει».


«Καινοτομία; Το επίσημο κράτος ή έχει μεσάνυχτα ή αδιαφορεί», δηλώνει ο καθηγητής Σταμάτιος Κριμιζής. | LatoNews\nINFO: Ο Ακαδημαϊκός, καθηγητής Σταμάτιος Κριμιζής επικεφαλής των Πειραµάτων LECP στα Voyager 1 και 2, αλλά και του Πειράµατος MIMI στο Cassini (έως το 2015) έλαβε το πτυχίο του στη Φυσική από το Πανεπιστήμιο της Μιννεσότα (1961),το Masters (1963) και Διδακτορικό (1965) στη Φυσική από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, όπου και υπηρέτησε ως καθηγητής. Το 1968 στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και στη συνέχεια, Επιστημονικός Διευθυντής το 1980, επικεφαλής της Διοίκησης Διαστήματος το 1991 και Ομότιμος Διευθυντής το 2004. Πέρα από τις διοικητικές του δραστηριότητες, είναι επικεφαλής ερευνητής σε διάφορες διαστημικές αποστολές της NASA, συμπεριλαμβανομένων των Voyagers 1, 2 στους εξωτερικούς πλανήτες, τη Διαστρική Αποστολή Voyager, και την αποστολή του Cassini-Huygens στον Κρόνο και Τιτάνα. Έχει σχεδιάσει και κατασκευάσει όργανα που έχουν ταξιδέψει και στους εννέα κλασσικούς πλανήτες. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 600 εργασίες σε περιοδικά και βιβλία με πάνω από 14.000 ετεροαναφορές, σχετικά με τη φυσική του Ήλιου, το μεσοαστρικό χώρο, τις πλανητικές μαγνητόσφαιρες και την ηλιόσφαιρα. Οι πιο πρόσφατες διακρίσεις του, το Trophyfor Lifetime Achievement (2015) του National Airand Space Museum, το NASA Exceptional Public Service Medal (2016). Γεννήθηκε το 1938 στο Βροντάδος της Χίου. Γιατί οι Έλληνες διακρίνονται; Δύσκολη ερώτηση-μιλάμε βέβαια για τους Έλληνες της αλλοδαπής. Η δική μου απάντηση είναι ότι οι προοπτικές στην Ελλάδα είναι τόσο ζοφερές, ένεκα της έλλειψης αξιοκρατίας, ώστε τα πιο ανήσυχα μυαλά δραπετεύουν στο εξωτερικό , όπου η διάκριση σε ότι επιλέξουν, βασισμένη στην αξιοκρατία, θα τους επιβραβεύσει. Πόσο διεθνής είναι η σύγχρονη Ελλάδα; Στη σημερινή εποχή της τεχνολογίας και των “κοινωνικών μέσων” επικοινωνίας είναι αδύνατο να αγνοήσουμε το διεθνές γίγνεσθαι. Όμως τα παρακολουθούμε ως θεατές και δεν αντιγράφουμε ούτε εφαρμόζουμε επιλογές και συστήματα που λειτουργούν.Για παράδειγμα, ανεχόμαστε συμμορίες κακοποιών να λυμένονται τα Πανεπιστήμια στο όνομα του άσυλου-αυτό δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο. Πώς θα ξελασπώσει η χώρα δίχως σοβαρή ανώτατη παιδεία;. To έργο σας και η πρωτοπορία του. Είχα την τύχη να βρεθώ φοιτητής στην αρχή της Εποχής του Διαστήματος της ανθρωπότητας, το 1957 με την εκτόξευση του Σπούτνικ. Κι επίσης, είχα την τύχη να με προσέξει και να με καλέσει κοντά του ο πρωτοπόρος ερευνητής, και Καθηγητής στο University οf Iowa, JamesVanAllen, ο οποίος έφτιαξε τον πρώτο δορυφόρο της Αμερικής και ανακάλυψε τις ζώνες ακτινοβολίας, που περικυκλώνουν τη Γη- ονομάστηκαν έκτοτε Ζώνες VanAllen. Παίρνοντας, λοιπόν, τον δρόμο που μού άνοιξε ο καθηγητής μου και μέντοράς μου και με σκληρή δουλειά, βρίσκομαι σήμερα στη μοναδική θέση να έχω “επισκεφτεί” με τα διάφορα πειράματά μου, τα οποία επέλεξε η ΝΑΣΑ, κατόπιν διαγωνισμού για τα διαστημόπλοιά της, και τους 9 κλασσικούς πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, αρχίζοντας ως φοιτητής με τον Άρη το 1965 (Mariner 4) και τελειώνοντας με τον Πλούτωνα το 2015 (NewHorizons). Τα Voyagers 1 και 2 όχι μόνο εξερεύνησαν όλους τους εξωτερικούς πλανήτες, αλλά το Voyager 1 πέρασε το όριο της ηλιόσφαιρας, το σύνορο, δηλ., του Ηλιακού μας Συστήματος, το 2012,και βρίσκεται σήμερα να ταξιδεύει στον Γαλαξία σε απόσταση σχεδόν 21 δισ. χλμ. από τη Γη. Όταν σκέπτομαι ότι είμαι μέλος της πρώτης αντιπροσωπίας της ανθρωπότητας στον Γαλαξία, καταλαβαίνω πόσο τυχερός υπήρξα στην επιδίωξη της επιστήμης μου. Ο πολιτισμικός παράγοντας, σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από οικονομικές πολιτικές. Ο πολιτισμός ιστορικά παράγεται σε χώρες όπου υπάρχει μια σχετική ευημερία-αυτό συνέβη στην αρχαία Ελλάδα, και επικρατεί στη σημερινή “Δύση”. Γι’αυτό στη σημερινή Ελλάδα της εσωστέφειας και της έμφασης στις συντάξεις και τα επιδόματα είναι δύσκολο να ασχολείται κανείς με τον πολιτιστικό παράγοντα. Πάντως εγώ θαυμάζω πόσες προσπάθειες γίνονται, ειδικά από νέους ανθρώπους. Η ελληνικότητα είναι συνείδηση ή τρόπος αντίληψης; Δύσκολο να την ορίσει κανείς στην σημερινή αλλοπρόσαλη κοινωνία μας. Εγώ μεγάλωσα στη Χίο, κοντά στην “Πέτρα του Ομήρου” με τον Πυθαγόρα λίγο παρακάτω στη Σάμο και τον Θαλή, το Δημόκριτο και τον Ευκλείδη στα απέναντι παράλια της Ιωνίας. Η ελληνικότητα ήταν δεδομένη και βάραινε στους ώμους μου. Ποιά πρέπει να είναι η δημόσια εικόνα του επιστήμονα; Πραγματική γνώση -όχι του “χαρτιού”- συνείδηση του τι δεν ξέρει, ήθος, και προσφορά στην κοινωνία. Η Ελλάδα καινοτομεί; Υπάρχουν ορισμένες “νησίδες αριστείας” που το κάνουν – δεν είναι αρκετό-χρειάζεται μια “κρίσιμη μάζα” που προωθεί την καινοτομία, αλλά το επίσημο κράτος ή έχει μεσάνυχτα ή αδιαφορεί. Το κίνητρο στην εξέλιξη σας. Η δίψα για την εξερεύνηση στα αχαρτογράφητα νερά του διαστήματος. Τι μπορεί να κάνουν οι διακεκριμένοι για την χώρα; Δυστυχώς με την υιοθέτηση της μετριότητας ως στόχο τις τελευταίεςδεκαετίες, η νοοτροπία/κουλτούρα της χώρας έχει πληγωθεί αφάνταστα. Οι διακεκριμένοι μπορούν να δώσουν το σωστό παράδειγμα με τις επιτεύξεις και το ήθος τους, αλλά θα περάσουν χρόνια πριν να αλλάξει πορεία η κοινωνία. Η νέα επιχειρηματικότητα συνεπάγεται και μια καινούργια άποψη της κοινωνίας; Οπωσδήποτε, και είναι ενθαρρυντικό να βλέπει κανείς νέους ανθρώπους να κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση-όμως το κράτος με την παρούσα δομή του στέκεται εμπόδιο. Η ιδέα που αγαπήσατε. Να μπορέσω να εμπνεύσω τα νέα παιδιά αγάπη για την γνώση, την αξιοκρατία, το ήθος , και επιδίωξη της αριστείας. Να μιλήσουμε για τις αξίες σας; Ποιες δεν θα διαπραγματευόσαστε; Εργατικότητα, ακεραιότητα, ήθος, αξιοκρατία, κοινωνική ευαισθησία-προφανώς όλες αδιαπραγμάτευτες. Τι κάνουν οι επιτυχημένοι σε μια αποτυχία; Αναλαμβάνουν την ευθύνη και προσπαθούν να αναλύσουν τα αίτια, ώστε η αποτυχία να γίνει ευκαιρία προς γνώση. Η νοσταλγία σας. Και η ταινία που είδατε πάνω από μια φορά. Να βρίσκομαι κοντά στη θάλασσα με αγαπημένα πρόσωπα και να συζητάμε για όλα. Σχεδόν καμία ταινεία-δεν υπάρχει χρόνος ούτε για μιά φορά, εκτός αν βρίσκομαι στο αεροπλάνο. Πηγή: «Καινοτομία; Το επίσημο κράτος ή έχει μεσάνυχτα ή αδιαφορεί», δηλώνει ο καθηγητής Σταμάτιος Κριμιζής http://mignatiou.com/2017/10/kenotomia-to-episimo-kratos-i-echi-mesanichta-i-adiafori-diloni-o-kathigitis-stamatios-krimizis/


Home » Τελευταία άρθρα ειδήσεων » Αερογραμμές » Η Ethiopian Airlines και η Liege Airport επεκτείνουν τη συμφωνία συνεργασίας\nΑερογραμμές • Αεροδρόμιο • Belgian Breaking News • Έκτακτα ευρωπαϊκά νέα • Breaking Travel News • Επαγγελματικό ταξίδι • Αιχμηρά νέα Αιθιοπίας • Νέα • Ανακατασκευή • Υπεύθυνος • Τουρισμός • Μεταφορά • Ταξιδιωτικά Νέα • Διάφορα Νέα\nΤο αεροδρόμιο Λιέγης, το μεγαλύτερο αεροδρόμιο φορτίου του Βελγίου και το 6ο μεγαλύτερο αεροδρόμιο φορτίου στην Ευρώπη, θα συνεχίσει να είναι ο κόμβος φορτίου της Ethiopian Airlines που χρησιμεύει ως πύλη εμπορευματικών μεταφορών μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης για τα επόμενα πέντε χρόνια.\nΗ Ethiopian Airlines Cargo and Logistics Services συνεργάζεται με το αεροδρόμιο Λιέγης για τις εμπορευματικές της δραστηριότητες μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης.\nΣε συνεργασία με το Αεροδρόμιο Λιέγης, η Ethiopian Cargo and Logistics Services παρέχει γρήγορη και ασφαλή υπηρεσία μεταφοράς φορτίου σε όλη την Ευρώπη και πέραν αυτής για 15 χρόνια.\nΣτο μέλλον μπορεί να δημιουργηθεί ένας αποκλειστικός κόμβος φορτίου στο Λιέγη Βόρεια, για τον οποίο ο Αιθίοπας ήταν ο αρχικός πελάτης.\nΥπηρεσίες φορτίου και logistics της Ethiopian Airlines και Αεροδρόμιο της Λιέγης έχουν ανακοινώσει ότι έχουν ανανεώσει τη μακροχρόνια συμφωνία εταιρικής σχέσης τους έως το 2026. Το αεροδρόμιο Λιέγης, το μεγαλύτερο αεροδρόμιο φορτίου του Βελγίου και το 6ο μεγαλύτερο αεροδρόμιο φορτίου στην Ευρώπη, θα συνεχίσει να είναι ο κόμβος φορτίου της Ethiopian Airlines που χρησιμεύει ως πύλη εμπορευματικών μεταφορών μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης για την επόμενη XNUMX χρονια. Η Ethiopian Airlines Cargo and Logistics Services, ο μεγαλύτερος διαχειριστής δικτύου φορτίου της Αφρικής, συνεργάζεται με το αεροδρόμιο της Λιέγης για τις μεταφορές εμπορευμάτων μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης.\nΥπηρεσίες φορτίου και εφοδιαστικής της Ethiopian Airlines Ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος, κ. Enquanhone Minyashal είπε: «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανανεώσαμε τη συμφωνία συνεργασίας μας με το μακροχρόνιο συνεργαζόμενο αεροδρόμιο μας σε μια εποχή που καταγράφουμε τεράστια αύξηση στους προορισμούς και τις ικανότητες των φορτίων μας. Σε συνεργασία με το αεροδρόμιο Λιέγης, η Ethiopian Cargo and Logistics Services παρέχει γρήγορη και ασφαλή υπηρεσία μεταφοράς φορτίου σε όλη την Ευρώπη και πέρα από τα τελευταία 15 χρόνια επιτυχημένης συνεργασίας. Τα επόμενα πέντε χρόνια, θα εργαστούμε για να μετασχηματίσουμε την επιχείρηση εμπορευματικών μεταφορών μας για να εξυπηρετήσουμε την Ευρώπη καλύτερα με την ανανεωμένη δέσμευσή μας με το αεροδρόμιο Λιέγης. Ως ο μεγαλύτερος αερομεταφορέας της Αφρικής, η Ethiopian Airlines θα συνεχίσει να ενισχύει τη συνεργασία της με το Αεροδρόμιο Λιέγης για να ενισχύσει τις πτήσεις της μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης ».\nΟ Steven Verhasselt, VP Commercial του Liege Airport δήλωσε: «Πρώτα απ 'όλα, το αεροδρόμιο Λιέγης θα ήθελε να συγχαρώ την Ethiopian Airlines και όλο το προσωπικό και τους συνεργάτες της για τα πολύ χαρούμενα 75α γενέθλιά της. Με μεγάλη υπερηφάνεια είμαστε μέρος της επιτυχίας της Αιθιοπίας για σχεδόν 15 χρόνια και η LGG θα συνεχίσει να είναι ο κόμβος φορτίου της Ethiopian Airline στην Ευρώπη. Κοιτώντας πίσω από την αρχή στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, η Αιθιοπία έχει ήδη πραγματοποιήσει 15,000 αεροπορικές πτήσεις προς LGG, πλησιάζοντας ένα απίστευτο 1 εκατομμύριο τόνους φορτίου. Ωστόσο, ο Steven Verhasselt επισημαίνει, αυτό είναι το παρελθόν και μπορεί να θεωρηθεί ως μια πολύ εντυπωσιακή αρχή. Σήμερα, γιορτάζουμε το μέλλον.\nΑιθιοπίας και η LGG ανανέωσαν τη συμφωνία συνεργασίας τους, η οποία όχι μόνο επιβεβαιώνει τον ευρωπαϊκό κόμβο φορτίου στην LGG για τα επόμενα 5 χρόνια, αλλά επίσης δηλώνει ότι η Αιθιοπία θα γίνει πολύ περισσότερο από μια αεροπορική εταιρεία που πετά στην LGG. Στο μέλλον μπορεί να δημιουργηθεί ένας αποκλειστικός κόμβος φορτίου στο Λιέγη Βόρεια, για τον οποίο ο Αιθίοπας ήταν ο αρχικός πελάτης. Ανυπομονούμε πολύ για αυτό το επόμενο βήμα που θα βοηθήσει την Αιθιοπία να εξυπηρετήσει τους πελάτες της ακόμα καλύτερα. Περισσότερο από ποτέ, η LGG θα είναι ο κόμβος για την Αιθιοπία και την κύρια πύλη εμπορευματικών μεταφορών μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης. "\nΣύμφωνα με την έκθεση της African Airlines Association (AFRAA), η Αιθιοπία κατατάσσεται πρώτη κατά την κυκλοφορία επιβατών και φορτίων το 2020. Η Αιθιοπία μετέφερε 500 χιλιάδες τόνους εμπορευματικών μεταφορών και 5.5 εκατομμύρια επιβάτες μέσω του κεντρικού κόμβου της, του Διεθνούς Αεροδρομίου Addis Ababa Bole.


Ecologically Friendly Real Estate\nΣτην επίτευξη του κοινού στόχου για τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας, στην INFOCASA αναπτύξαμε την εταιρική περιβαλλοντική “κουλτούρα” μας, ενημερώνοντας και ενθαρρύνοντας προσωπικό, συνεργάτες και πελάτες σε ενεργό συμμετοχή.\nΜε το τρίπτυχο “Reduce – Reuse – Recycle”, ενισχύουμε την ηλεκτρονική επικοινωνία μειώνοντας τις εκτυπώσεις, χρησιμοποιούμε τα χαρτία και από τις δύο όψεις, ενώ στη συνέχεια τα ανακυκλώνουμε.\nΕπίσης, ανακυκλώνουμε με φροντίδα, όλα τα ανακυκλώσιμα υλικά, από χαρτιά, πλαστικά και toner εκτυπωτών, μέχρι λαμπτήρες, ηλεκτρικές συσκευές και μπαταρίες.\nΈχουμε αντικαταστήσει τους συμβατικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως σε όλα τα γραφεία, με τους αντίστοιχους ηλεκτρονικούς λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης.\nΕπιλέξαμε τις μονάδες κλιματισμού των γραφείων μας, σύμφωνα με τις πιστοποιήσεις σε περιβαλλοντικά κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως θερμική και ψυκτική απόδοση, στάθμη θορύβου αλλά και επίπτωση στο φαινόμενο του θερμοκηπίου (GWP). Τα ρυθμίσαμε ώστε να προσφέρουν μια άνετη και ευχάριστη θερμοκρασία σε εργαζόμενους και πελάτες, χωρίς δαπανηρές ακρότητες (υπερβολική ψύξη το καλοκαίρι και θέρμανση το χειμώνα), εξασφαλίζοντας έτσι, εξοικονόμηση ενέργειας μέχρι και 30%.\nΟι ηλεκτρονικοί υπολογιστές μας, φέρουν όλοι την ένδειξη “Energy efficient” και είναι σε λειτουργία μόνο για όσο τους χρειαζόμαστε. Οι ηλεκτρικές συσκευές που χρησιμοποιούμε, είναι πάντα ενεργειακής κλάσης Α.\nΗ οικολογική συνείδηση και ο σεβασμός του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων μας. Όπως είναι και η αρμονική διαβίωσή μας σε αυτό.\nΠερισσότερα για την “πράσινη” ενημέρωσή σας θα βρείτε στους ιστότοπους: