Τα graffiti και ο graffit-άς (από τον Γ.Η.Χάρη) « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Πετάει, πετάει ο αστακός;\nΣαρανταπέντε Γιάννηδες και άλλες παροιμίες »\nΤο σημερινό άρθρο του Γ.Χ. είναι το τρίτο μιας τριλογίας σημειωμάτων’ πρώτο ήταν μια ανασκόπηση της διαμάχης «σταζ ή στέιτζ», που μας είχε κι εμάς απασχολήσει. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο ΓΧ, αν κάποιος είχε κάνει τον κόπο να το γράψει στα ελληνικά, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Το δεύτερο άρθρο της τριλογίας, του προπερασμένου Σαββάτου, εξετάζει αν πρέπει να γράφονται με λατινικό ή ελληνικό αλφάβητο τα κύρια ονόματα και καλύτερα να το διαβάσετε στο ιστολόγιό του και όχι στο σάιτ των Νέων, διότι έχει βάλει και προσθήκες. Το τρίτο άρθρο, το σημερινό, ξεκινάει από εκεί που καταλήγει το δεύτερο, ωστόσο διαβάζεται και αυτοτελώς. Έτσι κι αλλιώς, το πρώτο μισό αυτού του δεύτερου άρθρου συνεχίζει να μιλάει για την τάση να αφήνονται στο λατινικό αλφάβητο τα κύρια ονόματα, αλλά το δεύτερο μισό του σημερινού άρθρου είναι που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο σήμερα, εκεί που επισημαίνει ο ΓΧ την τάση να λατινογράφονται λέξεις που είχαν προ πολλού ενσωματωθεί στη γλώσσα.\nΗ τάση για λατινογραφή δεν είναι άσχετη με την τάση να μην κλίνουν κάποιοι λέξεις και ονόματα που τα θεωρούν ξένα, έτσι: των παλτό, των τσίρκο, της Νικαράγουα, του Μεξικό, παρόλο που όλα αυτά παλιότερα κλίνονταν, επί δεκαετίες ή αιώνες μάλιστα. Είναι μια ιδιότυπη πισωδρόμηση, που γίνεται υποθέτω στο όνομα της καθαρότητας (τα ελληνικά με τα ελληνικά, τα ξένα με τα ξένα) και που λογική της συνέπεια (παράλογη, δηλαδή) είναι το testάκι. Και όπως λέει και ο Χάρης, ίσως να μην απέχει πολύ ο καιρός που θα γράφουμε porta και port-ιέρης. Όμως έγραψα πάρα πολλά, σταματάω και δίνω τον λόγο στον Γ.Χάρη. Μόνο μια παράκληση, προς όσους φίλους, νεότερους υποθέτω, συνηθίζουν να γράφουν test, hit, graffiti (αντί τεστ, χιτ, γκράφιτι), ίσως και hitάκι αντί χιτάκι: να μας πουν για ποιο λόγο βρίσκουν προτιμότερη αυτή τη γραφή.\nΠροσθήκη: Ο Γ. Χάρης αναδημοσίευσε το άρθρο και στο ιστολόγιό του όπου, όπως συνηθίζει, πρόσθεσε μερικά πολύ ζουμερά υστερόγραφα:\nΌλα τα μεγάλα λεξικά έδιναν και δίνουν πάντα σωστή προφορά το «Γιόσα», κατά καιρούς γράφτηκαν διάφορα σχετικά άρθρα, για την εμμονή, στα καθ’ ημάς, στο «Λιόσα», θυμάμαι (σωστά, ελπίζω) και ένα ενδιαφέρον άρθρο του Αρανίτση, κι όμως ποτέ δεν έτυχε να δω κάποιον αντίλογο, που να στηρίζει δηλαδή το «Λιόσα». Ωστόσο, δεν μπορεί, σκεφτόμουν, καθώς πλήθαιναν τα βιβλία με το «Λιόσα», κάποια εξήγηση θα υπάρχει –κι έμενα με την απορία. Μόνο τυχαία, σε κουβέντα με τον φίλο εκδότη Νίκο Γκιώνη, έμαθα το κοινό (;) μυστικό πως ναι μεν Γιόσα είναι η σωστή προφορά του Llosa, όμως ο ίδιος το θέλει «Λιόσα», σύμφωνα με δεν ξέρω ποια παλιά προφορά.\nΚι άλλο σχετικό: ο Hobsbawm, πασίγνωστος σήμερα, όχι όμως και πριν από λίγες δεκαετίες· Χομπσμπάουμ ειπώθηκε τότε, και έτσι και έμεινε, παρότι ο ίδιος λέει πως προφέρεται Χόμπσμπομ, το είπε εδώ και σ’ εμάς, ρητά, όταν επισκέφτηκε τη χώρα μας. Όμως η επιμονή στην ξενική γραφή (εννέα μεταφράσεις έργων του μέτρησα στο e-shop, σ’ όλα τα εξώφυλλα το όνομά του είναι γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες) μοιραία θα συντηρεί το «Χόμπσμπαουμ», στο οποίο επιμένουν σχεδόν οι πάντες, από άγνοια οι περισσότεροι, κάποιοι λίγοι, διόλου αθώα, για να υποδείξουν τη εβραϊκή καταγωγή του\nThis entry was posted on 17 Απριλίου, 2010 στις 11:25\tand is filed under Αναδημοσιεύσεις, Γενικά γλωσσικά, Μεταφραστικά, Μεταγραφή ξένων ονομάτων. Με ετικέτα: Γιάννης Χάρης, Τα Νέα, λατινικό αλφάβητο, μεταγραφή. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n276 Σχόλια προς “Τα graffiti και ο graffit-άς (από τον Γ.Η.Χάρη)”\n17 Απριλίου, 2010 στις 11:46\nΝα προσθέσουμε σ’ αυτά τα ολόσωστα και τον απόλυτο παραλογισμό των λατινοποιημένων μεταγραφών ονομάτων από γλώσσες που δεν γράφονται με λατινικούς χαρακτήρες. Από πού κι ως πού Dostoyevsky στα ελληνικά, χριστιανέ μου; Ούτε στο χωριό σου ούτε στο χωριό του τον έγραφαν έτσι.\n17 Απριλίου, 2010 στις 11:49\nΠροσωπικά δε νομίζω ότι το φαινόμενο έχει τόσο μεγάλο εύρος όσο υπονοεί ο Χάρης.\nΌσες φορές έχω δει τη λέξη πριμ, π.χ. στον αθλητικό τύπο που εμφανίζεται σχεδόν καθημερινά, είναι γραμμένη στα ελληνικά, όπως και το πριμοδοτώ.\nΤο μόνο που θα μπορούσα να δω στην καθημερινή χρήση και ανήκει σε αυτόν τον κανόνα είναι η λέξη «σιντάκια» cdάκια, που στην γραπτή αγγλική μορφή του φαίνεται ότι μιλάμε για c.d. (compact disc) ενώ στην ελληνική η απεικόνιση είναι φωνητική και υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα παρανόησης.\n17 Απριλίου, 2010 στις 11:59\nΕ, όχι και χιτάκια ο Nick Cave… 🙂 Πριν κάμποσα χρόνια, θαρρώ εποχές βινυλίου ακόμη, δισκογραφικές και ΑΕΠΙ (;) είχαν συμφωνήσει για πλήρη μεταγραφή -σωστός όρος;- ονομάτων και τίτλων κομματιών (των τρακ ή των tracks…) με ελληνικά γράμματα. Ευτυχώς λίγο μετά αγόραζα τα πάντα από cduniverse και cdnow (πριν ακόμη το αγοράσει το amazon).\n17 Απριλίου, 2010 στις 12:21\nΑγαπητέ Νικοκύρη, ρίξε μια ματιά εδώ για να δεις πώς θα είναι η επόμενη γενιά γκρίκλις (Greeklish: the next generation, που θα έγραφε και η γράφουσα): http://drakouna.blogspot.com/2010/01/bonanza-cy.html\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:08\nΠέστα Π2 (1).\n2:πιστέυω ότι είναι γενικευμενο το φαινόμενο,πολύ περισσοτερο απ’όσο ίσως καταλαβαίνει ο μεσος κατοικος Ελλάδας που έχει εθιστεί. Εγώ που βλέπω απο μακρυά έχω φρίξει πολλές φορές. Να, ήδη στο 3 ο Στασυμπ έχει γράψει σε τρεις σειρές τέσσερις λεξεις με λατνικά. Θα μου πείτε έιναι όλες ονόματα. Ναι, αλα κι η Κοκα- Κόλα όνομα είναι και παλιά τη γραφανε ελληνικά στα μπουκάλια. Θυμάμαι καποτε έιχαν κι εναν διαγωνισμό με το σήμα της κοκακόλας σε διαφορα αλφάβητα κι έπρεπε να βρεις σε ποιο αλφάβητο ήταν γραμμενο.\nΑλλα έχω δει και το φαινόμενο στο πρόγραμμα του μεγάρου μουσικής π.χ. να ειναι το μισό προγραμμα με όλα τα ονόματα στα αγγλικα, μέχρι και οι τίτλοι των εργων που δεν είχαν γράφτεί στην αγγλική γλώσσα, και στο άλλο μισό να είναι όλα γραμμένα με ελληνικούς χαρακτήρες. Κοινώς, δεν γνωρίζει η δεξιά τους τι ποιεί η αριστερά τους, ούτε φυσικά ε΄χουν ακούσειποτέ για διορθωτές.\nΑλλά εδώ νομίζω πολύ ενδεικτική των μυαλών που κουβαλάμε είναι η απάντηση που είχε δώσει σε σχετική ερώτησή μου ελληνας δημοσιογράφος επαγγελματίας, που τον ξέρει κι ο 40ακος. Η ερώτηση κι όλη η συζήτηση είχε γίνει στην παλιά καλή λίστα πριν καμιά δεκαπενταετία και σε γενικες γραμμες ήταν η εξής:\nΤο Κλικ (και τα παραγωγά του), καλά κάνουν και τα γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες τα μισά, γιατί αυτό είναι το δυναμικό και μοντέρνο στυλ και είναι σωστά ελληνικά και δεν είναι λαθος. Η Εστία που απευθύνεται σε άλλο κοινό ας τα γραψει όλα στα ελληνικά, κι αυτό σωστο είναι, αλλά για το κοινό της.\nΕίχα ρωτησει τότε αν ειναι εξίσου αποδεκτό να αρχίσει ο λαιφσταιλατος τύπος να αλλάζει αυθαίρετα την ορθογραφία, ίσως κι από σελίδα σε σελίδα (ο κάθε αρθρογράφος διαφορετική άποψη, π.χ.). Απαντηση δε θυμάμαι να έιχα πάρει εκτός από επαναληψη ότι είναι θεμα κοινού και το νεανικό κοινό γουστάρει κατι τέτοια.\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:09\nΜιὰ ἀπὸ τὶς λίγες φορὲς ποὺ θὰ συμφωνήσω μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κυρίου Χάρη. Πιστεύω πὼς τὸ ὅλο πρόβλημα ὀφείλεται στὴν ἀρχοντοχωριατιὰ κάποιων νὰ προφέρουν τὶς ξένες λέξεις καὶ τὰ ξένα ὀνόματα ποὺ βρίσκονται σὲ ἑλληνικὰ κείμενα μὲ τὴν προφορὰ τῆς γλώσσης καταγωγῆς τους, ἐν ᾦ ἡ φωνολογικὴ προσαρμογὴ στὰ ἑλληνικὰ θἄπρεπε νὰ νᾶναι δεδομένη. Ἐγὼ θὰ προχωροῦσα ἕνα βῆμα παραπέρα καὶ ἐκτὸς ἀπὸ μεταγραφὴ θὰ ζητοῦσα κι ἐξελληνισμό.\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:10\n4: Τιπού, αυτά δεν είναι τα χειρότερα που εχω δει, κια το χειρότερο, τα εχω δει και σε σοβαρά έντυπα (υποτίθεται σοβαρά). Κάθε δευτερη λέξη αγγλική, χειρότερα κι παό τους μεταναστες του παλιού καιρού που στο κάτω κατω είχαν τη δικαιολογία της αγραμματοσύνης.\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:11\n6: Κορνήλιε εννοείς δε σου αρέσει όπως λέει τα ρώσσικα ονόματα ο Κωστάλας;\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:13\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:32\nΣυμφωνώ όσο δεν παίρνει με το 1ο σχόλιο. Τι τονε λες Mao Zedong, ρε παιδάκι μου, τον μακαρίτη; Πέστονα 毛泽东 να καταλάβουμε για ποιόν μιλάς….\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:46\nΚαὶ τοὺς Ἄραβες πολλοὶ τοὺς γράφουν διὰ λατινικῶν χαρακτήρων. Ἔχει καταντήσει ἀηδία. Ἂν καὶ ὑποπτεύομαι ὅτι ξεπατικώνουν κείμενα ἀπὸ ἀγγλόφωνες πηγές, τὰ μεταφράζουν καὶ τὰ ὀνόματα τ’ ἀφήνουν ἔτσι εἴτε γιατὶ δὲν ξέρουν πῶς νὰ μεταγράψουν εἴτε γιατὶ δὲν ξέρουν κὰν σὲ ποιοὺς ἀναφέρονται. Ὄχι θὰ κάτσουν νὰ σκάσουν.\n17 Απριλίου, 2010 στις 13:47\nἈκριβῶς ὅπως οἱ δυτικοὶ γραφεῖς ὅταν εὕρισκαν ἀπὸ καμιιὰ ἑλληνικὴ λέξι στὸ λατινικὸ κείμενο τὴν ἄφηναν ἔτσι στὰ ἑλληνικὰ μὲ ἑλληνικὰ γράμματα ποὺ ἀντέγραφαν χωρὶς νὰ ξέρουν τί ἀντιγράφουν. Graecum est non legitur κλπ.\n17 Απριλίου, 2010 στις 14:04\nΘυμᾶμαι καὶ φοιτητικὴ κομματικὴ μπροσούρα ποὺ περιελάμβανε ὁδηγίες γιὰ τὴν συγγραφὴ ἐργασιῶν μὲ τὴν συμβουλὴ τὰ ξένα ὀνόματα νὰ γράφονται σὲ λατινικὸ ἀλφάβητο. Ἀπὸ τότε δὲν μοῦ ἄρεσε αὐτὴ ἡ πρακτική.\nΝομίζω ὅτι μιὰ ἄλλη αἰτία τοῦ φαινομένου εἶναι ἡ ἑξῆς: οἱ λαοὶ τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης μοιράζονται τὸ ἴδιο ἀλφάβητο, τὸ λατινικό, ἔστω καὶ σὲ παραλλαγὲς μὲ ἐλάχιστες διαφορές: τόνοι στὰ γαλλικά, τίλντε στὰ ἱσπανικά, κάποια ἐπιπλέον γράμματα στὶς σκανδιναυικὲς παραλλαγὲς τοῦ ἀλφαβήτου κλπ. Ἔτσι ἡ ὀρθογραφία ἑνὸς ξενόγλωσσου ὀνόματος π.χ. γιὰ κάποιον Ἄγγλο ἢ Γάλλο ὅπως λ.χ. τοῦ Γερμανικοῦ Meyer παραμένει σεβαστὴ παρ’ ὅλο ποὺ στὶς γλῶσσες αὐτὲς ἡ ἀκουλουθία αύτὴ τῶν γραμμάτων θὰ διαβαζόταν πιθανώτατα ἀλλιῶς. Καὶ οἱ Ἄγγλοι μὲ τὴν σειρά τους θὰ γράψουν Wagner καὶ θὰ προφέρουν τὸ W γερμανικά. Αὐτὴν τὴν πρακτικὴ τὴν τόσο αὐτονόητη γιὰ γλῶσσες μὲ κοινὸ ἀλφάβητο ἐπιχειροῦν μᾶλλον κάποιοι νὰ περάσουν καὶ στὰ ἑλληνικά, τὀτε ὅμως γιὰ λόγους συνέπειας θὰ ἔπρεπε νὰ γράφουν καὶ τ’ ἀραβικὰ ὀνόματα μὲ ἀραβικοὺς χαρακτῆρες, τὰ ἰαπωνικὰ μὲ ἰαπωνικοὺς κ.ο.κ ‘\nΕκεῖ σὲ θέλω κάβουρα, νὰ περπατᾷς στὰ κάρβουνα!\n17 Απριλίου, 2010 στις 14:22\nΠείτε τα, Χρυσόστομοι (Νίκο Σαραντάκο και Γιάννη Χάρη)! Ο αθλητικός Τύπος (ξέρετε, εκεί όπου είναι ντροπή να έχεις θάρρος και αρετή να έχεις θράσος…) έχει δώσει αριστουργηματικά υβρίδια ελληνο-αγγλικών, όπως n-Σαλίβα, n-Ντόι ροκ-«n»-ρολ κ.λπ.\n17 Απριλίου, 2010 στις 14:35\nΠολλές φορές, ίσως να είναι η δύναμη της κοινωνικής πίεσης, πιάνω τον εαυτό μου να γράφει οι blogger, το post-άκι κλπ.\nΑρκετές φορές σε επιστημονικά κείμενα έχω δει ένας όρος στα ελληνικά να δίνεται σε παρένθεση και στα αγγλικά, χωρίς απαραίτητα το ίδιο το βιβλίο να είναι μετάφραση κάποιου αγγλικού και χωρίς φυσικά αυτός ο όρος να είναι απαραίτητα αγγλικός.\nΜιας και έγινε αναφορά στο παράδειγμα του Τσαϊκόφσκυ, θυμάμαι, πόσο εντύπωση μού είχε κάνει που στο πρόγραμμα μιας συναυλίας διάβασα ότι θα ερμηνεύονταν pieces for piano. Και γιατί να μην γραφόταν ο τίτλος στα ρωσικά με λατινικούς (έστω) χαρακτήρες σκέφτηκα, και γιατί να μην γραφόταν ο τίτλος στα ελληνικά «κομμάτια για πιάνο».\nΕάν το «-ιέρης» είναι λατινογενής παραγωγική κατάληξη, η πρόβλψη δεν θα έπρεπε να είναι για portier-η;\n17 Απριλίου, 2010 στις 14:53\nΕπανέρχομαι, διότι αφηρημένος ξέχασα και το άλλο. Θυμάστε που κάποτε οι εγκυκλοπαίδιες έγραφαν ότι πρωτεύουσα της Ν. Αφρικής ότι είναι η Πόλις του Ακρωτηρίου, του Μεξικού η Πόλις του Μεξικού κλπ; Τώρα διαβάζουμε για Μέξικο Σίτυ και για Καίηπ Τάουν, εάν και στην δεύτερη περίπτωση μπορούμε να έχουμε μεγαλύτερη ανοχή, διότι στην Ν. Αφρική υπάρχουν και αγγλόφωνοι, πέρα από τους ομιλήτές των Αφρικάανς (μάλιστα η επέκταση των αγγλικών κλπ, έχει φέρει σε κάποια κρίση την ιδιαίτερη ταυτότητα της κοινότητάς τους).\nΤώρα, δεν έχουμε μόνο Μέξικο Σίτυ, αντί για Θιουδάδ δε Μέχικο (ή όπως, εάν θέλουμε να το παίξουμε αυθεντικοί) ή Πόλη του Μεξικού (έστω Μεξικό), αλλά τις περισσότερες φορές ονομάζουμε εθιμικούς δρόμους και περιοχές με τις αγγλικές τους μεταφράσεις. Σπανίως θα πούμε για τον *δρόμο με τα γαϊδουράκια, αλλά θα πούμε για το *Ντάνκι λέιν, που επισκεφτήκαμε σε μια εκδρομή μας.\nΣκεφτείτε το, όσοι πήγατε στο Άμστερνταμ (δεν) πηγατε στην Συνοικία με τα Κόκκινα Φανάρια ή (δεν) πήγατε στο Red Light District;\n17 Απριλίου, 2010 στις 15:11\n@16: Ντροπαλέ, το παράδειγμά σου είναι, νομίζω, λίγο διαφορετικό. Όταν πήγαινα σχολείο (στις αρχές του 14ου αιώνα), θυμάμαι ότι το Κέιπ Τάουν το μαθαίναμε Κέιπ Τάουν, οπότε μάλλον δεν είναι πρόσφατη η ονομασία παρ’ ημίν. Και λίγο (!) παλιότερα ακόμα, η Βέμπο τραγουδούσε «Λόντρα Παρίσι Νιου Γιορκ».\n17 Απριλίου, 2010 στις 15:33\n#13 παρόραμα:νὰ γράφωνται\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:17\nΕυχαριστώ όλους για τις ενδιαφέρουσες απόψεις.\nΠλάνητα, στην αθλητική ειδησεογραφία το πριμ είναι κάτι καθημερινό και τα καθημερινά δεν τα γράφεις εξεζητημένα. Γενικά, η αθλητικογραφία αντιστέκεται στη λατινογραφή κι είναι γι’ αυτό αξιέπαινη, αν σκεφτούμε πόσα και πόσα ονόματα ξένων πρέπει να μεταγράφει -και δεν εννοώ τους ξένους που παίζουν εδώ, αλλά τις ξένες ομάδες και τους παίχτες τους.\nΒέβαια, αυτή η εκτίμησή μου έρχεται σε αντίθεση με αυτό που λέει ο αγαπητός Λευτέρης-Δικαίος, ότι τον Ενσαλίβα τον γράφουν n-Σαλίβα -μήπως πρόκειται για αθλητικό ρεπορτάζ πολιτικών εφημερίδων;\nΝτροπαλέ, σ’ ευχαριστώ -το πρόβλημα που βάζεις με τα οδωνύμια κτλ. που όμως επιδέχονται μετάφραση, ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφτεί και είναι πιο σύνθετο. Ασφαλώς όταν πάμε στο Παρίσι θα επισκεφτούμε τον Πύργο του Άιφελ κι όχι τον Τουρ Εφέλ, αλλά μάλλον στο Κε ντ’Ορσέ θα πάμε (και όχι στην Προκυμαία Ορσέ), στη Νοτρ Νταμ (και όχι στην Παναγία των Παρισίων), στo Ενβαλίντ (και όχι στους αναπήρους πολέμου).\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:21\nδηλαδὴ ἐμένα ποὺ μὲ πῆγαν στὴν Παναγία τῶν Παρισίων μὲ κορόιδεψαν; 😦\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:31\nΔεν διαφωνώ για την Νοτρ Νταμ και το Κε ντ Ορσέ κλπ. Όμως, και αυτός είναι ο λόγος που αναφέρθηκα στην περίφημη συνοικία του Άμστερνταμ ως παράδειγμα όλοι λένε Red Light District και κανείς Συνοικία με τα Κόκκινα Φνάρια ή Prostitutiegebieden (in Amsterdam).\nΣυνήθως το πρόβλημα δεν υπάρχει τόσο με τα «δυτικά μέρη» όσο με τα πιο «εξωτικά». Εννοώ ότι ένα αραβικό, κινεζικό κλπ τοπωνύμιο θα μεταφρασθεί και θα προφερθεί στα ελληνικά με την αγγλική του εκδοχή και σπανιότερα στην πρωτότυπή του ή στην μεταφρασμένη στα ελληνικά του εκδοχή.\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:36\nΓια το Llosa, μου κάνει εντύπωση ο ισχυρισμός του Γιάννη Χάρη ότι ποτέ δεν έτυχε να δει κάποιον αντίλογο, που να στηρίζει τη γραφή «Λιόσα». Είναι ποτέ δυνατόν να μην ξέρει – ή κι αν δεν το ήξερε, να μην του το είπε ποτέ κανείς – ότι στα καστιλιάνικα (castellano!) το ll προφέρεται όπως το λι στο «ελιά»; Φυσικά, ο Μάριο Βάργας δεν είναι Ισπανός, και βεβαίως στη Ν. Αμερική το ll προφέρεται σαν γι ή και σαν γαλλικό j – αλλά μου φαίνεται απόλυτα λογικό να προτιμηθεί για τη μεταγραφή η πρότυπη προφορά της ευρωπαϊκής ισπανικής, που έχει και το προτέρημα να παραπέμπει στην ορθογραφία (όσο να ‘ναι, πιο αναγνωρίσιμος είναι ο Llosa ως Λιόσα – κι ας θυμίζει προάστιο της Αθήνας – παρά ως Γιόσα – που μάλλον γιαπωνέζικο ακούγεται). Δικαίωμα του Γιάννη Χάρη να μην πείθεται – αλλά όχι και να λέει ότι ποτέ δεν έτυχε να δει αιτιολόγηση της γραφής «Λιόσα»!\nΠαρεμπιπτόντως, ένα ανάλογο πρόβλημα ανακύπτει και στα ουγγαρέζικα, όπου το ly προφέρεται επίσης γι. Ο Bolyai λ.χ., ο συνεφευρέτης της μη ευκλείδειας γεωμετρίας, να μεταγραφεί Μπόγιαϊ, όπως πράγματι προφέρεται, ή Μπόλιαϊ, όπως προφερόταν πριν από 200 χρόνια, οπότε και έζησε;\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:38\nΝίκο, αυτό με τη Νοτρ Νταμ το βρίσκω κι εγώ άστοχο. Η Παναγία λόγω του μυθιστορήματος έχει πολιτογραφηθεί στα ελληνικά, εκτός πια κι αν οι νεότεροι μαζί με τα λατινόγραφα την αφελλήνισαν κι αυτή.\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:47\nΓια τις διάφορες προφορές του Waugh πάντως μπορεί κανείς να δει εδώ: http://www.british-genealogy.com/forums/showthread.php?1155-Correct-Pronunciation-of-Names\nΦαίνεται ότι η συνηθέστερη είναι Γουώ.\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:51\nΤο Παρίσι είναι ειδική περίπτωση, διότι τα αξιοθέατά του είναι γνωστά κατ’όνομα στους στοιχειωδώς μορφωμένους Έλληνες από πολύ παλιά, κυρίως μέσω της λογοτεχνίας και δη των Αθλίων (αλλά και του Ροκαμβόλ και πάμπολλων άλλων). Οπότε βεβαίως στην Παναγία των Παρισίων πήγαν τον Κορνήλιο, πιθανότατα και στον Κεραμεικό, ίσως δε και στους Απομάχους (όχι στους αναπήρους πολέμου, παρακαλώ). – Και για το κακόφημο Αμστερνταμ, εγώ ξέρω να πηγαίνουν τον κόσμο ή στο Rokin ή «στις βιτρίνες».\nΑλλά σαν μεταφραστής γίνομαι κι εγώ έξαλλος όταν οι Πολωνοί ή οι Ούγγροι μας γράφουν φερ’ειπείν (και πρέπει να το μεταφράσουμε) ότι αρμόδια αρχή για το τάδε ή το δείνα πράγμα είναι το District Court ή ο village notary, και πρέπει να μαντέψουμε τι εννοούσε ο ποιητής… Spreek uw moedertaal, που λένε και στα μέρη μας!\n17 Απριλίου, 2010 στις 16:58\nΕγώ παντως δε νομίζω να έχει «αλλάξει» η Πόλη του Μεξικού, απλα δεν ξερουν γεωγραφία όσοι μεταφράζουν. Στη γλώσα του Μεξικού είναι μέχικο-ντε-εφε (ανάλογο του Ουάσιγκτον ντι-σι).\nΟ λατινοαμερικάνικος κόσμος έχει πολλά ποδάρια όμως… Κι η γεωγραφία το ίδιο.\nΆλλο παράδειγμα έιναι το Σαντιάγο. Υπαρχουν ενα σωρό πόλεις με αυτό το όνομα σε όλο τον ισπανόφωνο κόσμο. Σαντιάγο της Κούβας, Σαντιάγο της Χιλής, Σαντιάγο ο ορίτζιναλ της Ισπανίας κλπ κλπ. Έλα όμως που τελευταία έχω πετυχει Σαντιάγ(κ)ο ντε Τσίλε (πολλές φορές) και Σαντιάγ(κ)ο ντε Κούμπα (μία φορά). Τι σόι φρουτα είναι αυτά;\n17 Απριλίου, 2010 στις 17:00\nΠαναγία των Παρισίων στάνταρ!\nΚαι Ηλύσια Πεδία, και άλλα πολλά. Όχι μόνο στο Παρίσι και σε άλλες ευρωπαίκές πόλεις. Για το Άμστερνταμ εγώ ξερω απλώς «κακόφημη συνοικία».\n17 Απριλίου, 2010 στις 17:01\n@10 Σκύλε douze points!!! ¨:-)\nΤο πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο στα πάσης φύσεως περιοδικά. Εάν δεν γνωρίζεις αγγλικά είναι παντελώς αδύνατο να καταλάβεις τί γράφουν. Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές έχω μπει στον πειρασμό και τελικά έχω γράψει στα αγγλικά κύρια ονόματα κυρίως σε μεταφράσεις εγγράφων. Οταν το όνομα είναι πολύ κοινό τότε μπορεί και να το γράψω στα ελληνικά αλλά με το αγγλικό σε παρένθεση. Αλλά αυτό είναι και ιδιαίτερη περίπτωση διότι άπαξ και το όνομα μεταγραφεί λάθος μετά για να το αλλάξεις έχει ένα τράβηγμα άλφα… Στην μεταγραφή τωρα των ονομάτων στο δημόσιο λόγο νομίζω ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ αυτών που έχουν ήδη περάσει στην κοινή συνείδηση όπως πχ ο Ντοστογιέφσκι και αυτών που τώρα εμφανίζονται και η απόδοσή τους δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε δεδομένη. Αυτό με τον Waugh είναι ένα καλό παράδειγμα… Πέρα τώρα από τα ονόματα και τα τοπονύμια τα σιντάκια μ’αρέσουν σιντάκια 🙂\nΕρώτηση: γιατί «Πορτ-ω-Πρενς» και όχι «Πορτ- o-Πρενς»; Εγώ συμφωνώ με την πρώτη γραφή γιατί δηλώνει (με ένα κάποιο τρόπο) την ύπαρξη του διφθόγγου στα γαλλικά, αλλά ο κανόνας της απλοποίησης που παει;\n17 Απριλίου, 2010 στις 17:13\n28 παρ. 3 ἐδ. β΄: στὰ τσακίδια, ἐκεῖ ποὺ πάντα θἄπρεπε νἆναι!\n17 Απριλίου, 2010 στις 17:14\n@ 24 Τιπούκειτε με πρόλαβες 🙂\nΓια τα γαλλικά αξιοθέατα θα συμφωνήσω με τον Αγγελο. Και νομίζω Νίκο (19) ότι ούτε στην Προκυμαία του Ορσέ θα πάει κανείς ούτε στο «και ντ’ Ορσέ» αλλά μάλλον στο μουσείο του Ορσέ μια και το «και ντ’ Ορσέ» είναι ρεζερβέ στο υπουργείο εξωτερικών. Εκτός αν είμαστε προσκεκλημένοι ή διπλωματικοί ακόλουθοι 🙂 Το «quai» καί ή κέ ; το Καί της Σμύρνης, το πρώτο που έμαθα με αι γραφεται ακόμα νομίζω.\n17 Απριλίου, 2010 στις 17:17\n@ κ. Συνάδελφε!!! 🙂\n17 Απριλίου, 2010 στις 17:20\nσιγὰ σιγὰ θ’ἀναστήσουμε καὶ τὸ χειλοϋπερωικὸ γιὰ νὰ προφέρουμε σωστὰ τὰ ξένα ἀνθρωποτοπωνύμια. μήπως ν’ἀναθεωρήσουμε καὶ παραδεδομένες γραφὲς καὶ προφορές; πῶς λεγόταν στ’ἀρχαῖα περσικὰ ὁ Ξέρξης καὶ στὰ κατοπινὰ ὁ Χοσρόης; καὶ τὸν διάδοχο τοῦ ἀγγλικοῦ θρόνου γιατί παντοῦ στὴν Ἑλλάδα τὸν λένε καὶ τὸν γράφουν Κάρολο ἐν ᾦ τὸν Ἱσπανὸ ἄνακτα τὸν λένε καὶ τὸν γράφουν Χουὰν Κάρλος καὶ ὄχι Ἰωάννη Κάρολο; Αὐτὸ πάλι πῶς ἐξηγεῖται;\n17 Απριλίου, 2010 στις 17:34\n30, Έλα όμως που μας προέκυψε το «Μουσείο της κε Μπρανλί»\nΑλλά πείτε κάτι και για τα λατινοελληνικά υβρίδια. Το θέμα της μεταγραφής των ονομάτων το έχουμε ξεκοκαλίσει άλλες φορές. Και έχουμε καταλήξει νομίζω οτι αυτό που ενδιαφέρει είναι να παγιωθεί επιτέλους μια γραφή, για να συνεννοούμαστε. Επειδή όμως αυτό απαιτεί πειθαρχία, μάλλον το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.\n17 Απριλίου, 2010 στις 18:06\nΟμολογώ οτι δεν το είχα σκεφτεί καθόλου, αλλά αν ο σκοπός μιας γλώσσας είναι να μεταδώσει ένα μήνυμα, τότε κάπως πρέπει να μεταδωθεί το μήνυμα ‘Τσάρλς Ντάργουϊν’ σε κάποιον που δεν μπορεί να διαβάσει το ‘Charles Darwin’.\nΠροσωπικά αποφεύγω να μεταγράφω κάποιους όρους στα ελληνικά (δηλαδή όπως θα ακούγονταν) αλλά περισσότερο επειδή βρίσκω λίγο περίεργες τις μεταγραφές όπως Ισαάκ Νεύτων, Κάρολος Δαρβίνος, Εδουάρδος και άλλες. (Αλλά θα συμφωνούσα περισσότερο αν το έβλεπα ώς ‘Άϊσακ Νιούτον (Isaac Newton)’)\nΊσως μια λύση θα ήταν η πιο διαδεδομένη χρήση του Φωνητικού Αλφάβητου (phonetic alphabet).\nΠάντως οσο αφορά το γκραφίτι έχουμε ένα λόγο παραπάνω να το ‘ελληνοποιούμε’, ο πρώτος γκραφιτάς ήταν Έλληνας 😀 😀 😀\n17 Απριλίου, 2010 στις 18:41\nΓια τα γαλλικά αξιοθέατα, ίσως δεν είναι σωστό αυτό που έγραψα για τη Νοτρ Νταμ (αλλά και πάλι, είναι υποκειμενικό), αλλά έχει δίκιο και ο Ντροπαλός ότι άλλο γαλλικά άλλο ολλανδικά.\nΑΑ, δεν ήξερα ότι ο πρώτος διδάξας το γκράφιτι ήταν Έλληνας! Αλλά σε σχέση με τον Δαρβίνο και τον Νεύτωνα, αν τους πεις Ντάργουιν και Νιούτον χάνεις την επαφή με τον δαρβινισμό και τη νευτώνεια φυσική.\nΚαι ή κε; Καλή ερώτηση. Στη Σμύρνη το γράφαν Και, φυσικά. Νομίζω και στην Αίγινα (που τον δεξιό λιμενοβραχίονα τον λένε έτσι) Και το γράφουν -αλλά δεν ξέρω αν μπορεί να στηριχτεί η εξαίρεση.\n17 Απριλίου, 2010 στις 18:48\nΠάντως μου αρέσει περισσότερο ο Γοήθιος και ο Σακεσπήρος από τον Γκέτε και τον Σέξπιρ (άντε για σας σας Σέξπυρ που έχει και λογική συνέχεια.) 😈\n17 Απριλίου, 2010 στις 19:00\nκαι Alfred Newman = Αλφρέδος Νέανδρος 😛\n17 Απριλίου, 2010 στις 19:06\nΤο μεσαίο μου «Ε» που πήγε;\nΣυγγνώμη που γράφω κάτι άσχετο με το θέμα του νήματος, αλλά μόλις υπέπεσε στην αντίληψή μου πως απόψε το κανάλι της Βουλής προβάλει το Όνομα του Ρόδου και δεν κατάφερα να συγκρατηθώ. Ο υποτιτλισμός από το συγκεκριμένο κανάλι στη συγκεκριμένη ταινία είναι πραγματική εμπειρία, και αν κάποιος την παρακολουθήσει θα ήθελα πολύ το σχόλιό του. Περισσότερα επί της οθόνης. Και πάλι με συγχωρείτε για την παρεμβολή. 🙂\n17 Απριλίου, 2010 στις 19:09\nΚαλό θα ήταν να γράψεις εσύ κάτι, εγώ δεν μπορώ να το δω από εδώ που είμαι 🙂\n17 Απριλίου, 2010 στις 19:12\n@36 «Αντε για σας Σέξπυρ που έχει και λογική συνέχεια.» Υπονοείς κάτι Αφρεντ ή είναι η ιδέα μου; 😉\nΕμάς πάντως στο σχολείο Σαίξπηρ μας τον έμαθαν, προφανώς για να αποφευχθούν οι «λογικές συνέχειες»…\n17 Απριλίου, 2010 στις 19:16\n@32: Κορνήλιε, άμαν είναι ν’ αναστήσουμε την περικλεά γλώτταν των προγόνων, τότε γιατί να μην αναστήσουμε και τα χειλοϋπερωικά και τα ινδοευρωπαϊκά λαρυγγικά και δε συμμαζεύεται; You gotta go all the way.\n17 Απριλίου, 2010 στις 20:11\n#44 ἔ εἴπαμε τὴν κλασσική, ἄντε τὸ πολὺ μέχρι τὴν ὁμηρική. σιγὰ μὴ ἀναστήσουμε καὶ τὰ ἔνηχα ρ.\nἈλφρέδε, ὁ Π. Σοῦτσος στὸν πρόλογο τοῦ Λεάνδρου νομίζω λέει ὁ Γκέτης, δὲν θυμᾶμαι ὰν χρησιμοποιῇ ε ἢ αι.\n17 Απριλίου, 2010 στις 20:15\n«Σε σχέση με τον Δαρβίνο και τον Νεύτωνα, αν τους πεις Ντάργουιν και Νιούτον χάνεις την επαφή με τον δαρβινισμό και τη νευτώνεια φυσική.»\nΑυτό, νομίζω, είναι μια σημαντική πλευρά του θέματος, που συχνά παραβλέπεται. Οι πλήρεις εξελληνισμοί, τουλάχιστον των ονομάτων των μεγάλων ανδρών, είναι πολύ βολικοί γιατί διευκολύνουν τη δημιουργία επιθέτων και άλλων παραγώγων που χρειάζονται. Πώς να το κάνουμε, πολύ καλύτερα εντάσσονται στο ρέοντα ελληνικό λόγο τα ευληριανά ολοκληρώματα ή οι ριμάννειοι χώροι από τα δέλτα του Ντιράκ ή τις ομάδες του Βειγ/Βάιλ/Βάυλ (André Weil ή/και Hermann Weyl). – Βέβαια αυτό γίνεται και χωρίς ακραίους εξελληνισμούς: η Λαγκρανζιανή στη μηχανική δεν είναι οπωσδήποτε ανάγκη να γίνει Λαγράγγειος! Όπως όλα στη γλώσσα, χρειάζεται κι εδώ αυτί και αίσθηση του μέτρου. Θυμάμαι την έκκληση του Ροΐδη προς όσους καθαρευουσιάνους γίνουν δημοτικιστές, να αποκηρύξουν και «τα δόγματα της αηδούς ορθότητος»..\n17 Απριλίου, 2010 στις 20:55\n@44: Και γιατί να αρκεστούμε μόνο στο πολυτονικό; Να γράφουμε με κεφαλαία, σε συνεχόμενη γραφή, πάνω σε πλάκες ή σε δέλτους ή σε φύλλα παπύρου…\nΌλα τ’ άλλα είναι ημίμετρα. Ή είμεθα σοβαροί αρχαϊσταί ή ξυνόμεθα.\n17 Απριλίου, 2010 στις 21:08\nΚαι όμως, παλιότερα οι Άγγλοι τα αγγλοποιούσαν, οι Γάλλοι τα γαλλοποιούσαν κοκ. Ο σεβασμός (ή «σεβασμός») στην αυθεντική γραφή είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο.\nΤο επιχείρημα ότι, αν προτιμάμε για κάποιο λόγο τη λατινογραφή, πρέπει να γράφουμε και στα αραβικά, κινέζικα, ρώσικα, τσερόκι κοκ, δεν μου φαίνεται σωστό.\nΤο Νοτρ Νταμ και η Παναγία των Παρισίων μου φαίνονται το ίδιο οικεία.\nΑν κάποιος μένει ή συχνοπηγαίνει στο Παρίσι ή στη Γαλλία, ή διαβάζει πολύ γαλλικά έντυπα (ζει, εν μέρει, μέσα στη γαλλόφωνη κουλτούρα) είναι λογικό να γέρνει περισσότερο προς το Νοτρ Νταμ.\n17 Απριλίου, 2010 στις 21:13\nΟ Τιπού, κάπου παραπάνω, μας θυμίζει ότι υπάρχουν και αντίστροφες περιπτώσεις. Δηλ. ονόματα που τα λέγανε παλιότερα «ξένα» και τα λέμε τώρα «ελληνικά» (το ίδιο ισχύει και για τη γραφή, μερικές φορές).\nΣταματάω εδώ, για να μην ξαναγράψω όσα έχω πει σε παλιότερα νήματα.\nΓενικά, υπάρχουν αδικιολόγητες λατινογραφές που μου τη σπάνε, αλλά νομίζω ότι σηκώνουμε πολλή φασαρία και πανικό χωρίς αρκετά σοβαρό λόγο.\n17 Απριλίου, 2010 στις 21:17\n@47: «Γενικά, υπάρχουν αδικιολόγητες λατινογραφές που μου τη σπάνε, αλλά νομίζω ότι σηκώνουμε πολλή φασαρία και πανικό χωρίς αρκετά σοβαρό λόγο.»\nΓια πολλοστή φορά, θα συμφωνήσω με τον αγαπητό Μπουκάν.\n17 Απριλίου, 2010 στις 21:20\nΑυτό που έλεγε και κάποιος μεγάλος ο πνευματικός νεοπλουτισμός των βλαχαδερ… ε, συγγνώμην, των μορφωμένων μας… 🙂\nΒέβαια, και εγώ δεν έχω ξεφύγει από τα αναφερόμενα σ υ μ π τ ώ μ α τ α της νόσου, αν και για άλλους λόγους.\n17 Απριλίου, 2010 στις 21:23\nΑ, και μια λεπτομέρεια. Εμένα μου αρέσουν τα ίντεξ με το διπλό τύπο, ελληνόγραφο με το λατινικό σε παρένθεση. Έχουν όμως ένα πρόβλημα: ότι έρχεται μετά ο κύριος Κριτικός, με το πάσο του, πάει κατευθείαν στο ευρετήριο και κάνει κριτική στις αποδόσεις σου – χωρίς να έχει διαβάσει το βιβλίο και, μερικές φορές, χωρίς να ξέρει ποιοι είναι αυτοί οι τύποι.\n17 Απριλίου, 2010 στις 21:32\nΣτην διαρκεια της επταετιας μεσα στην ακατασχετη ελληνοπρεπεια, εγινε προσπαθεια να μεταφραστουν οι ποδοσφαιρικοι οροι και να χρησιμοποιουνται ετσι απο τους σχολιαστες του ραδιοφωνου και της τηλεορασης. «Γωνιακο λακτισμα» το κορνερ, «σφαλμα» το φαουλ, ‘επανορθωτικη γραμμη». «εντος παιδιας», το πεναλτυ δεν θυμαμαι πως το ελεγαν. Οι Γερμανοι απ την αλλη χρησιμοποιουν ανεκαθεν μεταφρασμενους τους ορους του ποδοσφαιρου και εχουν συνηθισει. Εδω ακουγονταν αστειο. Εμεις που ζησαμε και λιγο την εποχη του Μεδιολανου και των Παρισιων , εχουμε επισης συνηθισει και την καινουρια εποχη. Καμμια φορα υπαρχει εξεζητημενη χρηση ξενικων λεξεων (η αδυναμια μεταφρασης τους), σε ειδικα περιοδικα (για μουσικη τζαζ π.χ.) η για κινηματογραφο. Ειναι ενοχλητικο πραγματι.\n17 Απριλίου, 2010 στις 21:58\nΣυμφωνώ απόλυτα κι εγώ· κι ακόμη, ό,τι κανόνες και να βάλει κανείς πάντα θα υπάρχουν ανακολουθίες κι αφορμές για κριτική.\n17 Απριλίου, 2010 στις 22:39\nὉ ἐξελληνισμὸς ὅπως εἶναι αἴτημα τῶν σωστῶν καθαρευουσιάνων πρέπει νὰ εἶναι καὶ αἴτημα τῶν συνεπῶν μαλλιαρῶν. Σᾶς τὸ λέγω μετὰ λόγου γνώσεως: ὁ ἀγράμματος παπποῦς καὶ ἡ γιαγιὰ τὸ ξένο ὄνομα θὰ τὸ ἐξελληνίσουν. Αὐτὴ εἶναι ἡ φυσικὴ τάσι ἡ ἀνεπηρέαστη ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ ἐθισμό. Ἤ μήπως δὲν ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης Μπραΐμης καὶ Ντερνύς;\n17 Απριλίου, 2010 στις 23:39\nΧμ… πέσαμε στο λάκο με τα φίδια, εκεί όπου δύσκολα θα συμφωνήσουμε όλοι για κάτι. Μήπως, όμως, είναι η ώρα να συζητήσουμε για το πού τονίζεται το άμοιρο το graffiti;\n18 Απριλίου, 2010 στις 00:06\n44, Να προσθέσω και τα καρτεσιανά γινόμενα που έμαθα στο σχολείο.\n18 Απριλίου, 2010 στις 00:19\n#55 και τις Ιακωβιανες απο τον Jacobi\n18 Απριλίου, 2010 στις 00:57\n#55 Μου κανει εντυπωση που θυμηθηκες το καρτεσιανο γινομενο κι οχι τις καρτεσιανες συντεταγμενες! 😛\n18 Απριλίου, 2010 στις 10:14\nΑν και οφτοπικίζω, για να συμπληρώσω την αιχμή που άφησε ο Brainwashed στο σχ. 39, για απερίγραπτα κακούς υποτίτλους στο Όνομα του Ρόδου, ένας Λεξιλόγος είχε την υπομονή να κρατήσει μερικά λάθη που τα παραθέτει στη Λεξιλογία:\n– Για να ελένξει κανείς στη φύση …\n– …με έναν αέρα ανακούφησης\n– … πνευματική ανησυχία στο πημνείο μου.\n– αν δεν ηρεμήσω το ποιμνίο μου…\n– από παράλογες φήμες για τον αντίχρηστο.\n– βοηθούν στη παράταση της ανδρικής στήσης.\n– Αυτοί όμως κήρρυταν πως όλοι πρέπει να είναι φτωχοί.\n– Τι μπορείς να ενοήσεις από αυτές εδώ τις πατημασιές?\n– να περπατούσε ο άντρας προς τα πίσω, σέρνωντας το σώμα…\n– για να διακομωδίσουν τους εχθρούς της πίστης.\n– να δοξάζονται ανόφελα πράγματα.\n– να επισκευθεί το πύργο.\n– να δυεισδύσει στη βιβλιοθήκη\n– Διασκεδάστε με τα ελλατώματα\n– Τα μεγενθυντικά μου γυαλιά…\n– Η τρίτη σάλπιγκα…\n– Βρίκατε ενα βιβλίο γραμμένο στα ελληνικά;\n– τις μπλε κυλίδες του Αντέλμου,\n– η πνευματική σου ηπερηφάνια…\n– Είσαι τρελός και αλαζώνας.\n– Για το ότι κάποτε συλήτευσες και έκαψες τη περιουσία της εκκλησίας?\n– λάθος ερμηνεία στο μύνημα των ευαγγελίων…\n– αμφισβιτήθηκε από τον Γουλιέλμο…\n– Ωστόσω αφού εμφανίστηκε ξανά\n– και αντλει ικανοποίηση από τα ελάτωμματά τους.\nΒέβαια, σχεδόν όλα είναι ορθογραφικά (αν και τραγικά) και όχι λάθη ουσίας πέρα από εκείνο το ωραιότατο «συλήτευσες» (υβρίδιο του σύλησες και του στηλίτευσες;)\n18 Απριλίου, 2010 στις 13:37\nΝα δώσω εδώ και δυο σχετικά παραδείγματα από την Ολλανδική γλώσσα:\n1) Τον Νοτιοαφρικάνο J.M. Coetzee τον ξέρουμε ως Κούτσι, πιθανότατα λόγω της εκφοράς του ονόματός του στα Αγγλικά. Όμως το Coetzee είναι καθαρά Ολλανδικό όνομα που προφέρεται Κουτσιέ. Το (ι) ίσα που ακούγεται, οπότε θα μπορούσαμε να το απλοποιήσουμε και σε Κουτσέ το οποίο πάλι θα ήταν πιο κοντά στον ήχο του ονόματός του από Κούτσι.\n2) Το πρώτο όνομα του Ολλανδού συγγραφέα Cees Nootenboom, το έχουμε δει και ως Κεες και ως Σέις. Και τα δύο είναι σωστά, αν σκεφτεί κανείς ότι Cees (όπως και Kees) είναι ένα συνηθέστατο Ολλανδικό όνομα που προφέρεται πάντα σαν «Κέε(ι)ς». Το ι πάλι ίσα που ακούγεται. Ο Nootenboom όμως είναι μια περίπτωση Llosa, μια και θέλει το όνομά του να λέγεται Σέις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το «Κέες» είναι λάθος, μια που ακόμα και στην Ολλανδία, κάποιοι χρησιμοποιούν και αυτή την προφορά όταν αναφέρονται στον συγκεκριμένο συγγραφέα.\n18 Απριλίου, 2010 στις 15:32\n59: Εγώ θα τον έλεγα Κετζι, να ακούγεται γιαπωνέζικο κάπως.\nΑλλά το λεξικό μου (αγγλικής προφοράς ονομάτων) λέει ότι στα αγγλικά προφέρεται πρωτίστως σαν Κουτσία/ε και δευτερευόντως Κουτσί. Οπότε εμέις ίσως εχουμε φτιάξει ένα υβρίδιο.\nΤο πρόβλημά μας όμως είναι ότι οι πηγές των ειδήσεων είναι πλεόν αγγλόφωνες, και καλείται ο δημοσιογράφος (στην προκειμένη περίπτωση) να μας μεταφέρει π.χ. το σταζ, χωρίς να του έχει περάσει παό το μυαλό ότι μπορέι και να λεγεται αλλιώς. Αντί να κοιτάξε να οτ πεις εληνικά το λείε στα ξενα, όπως του καπνίσει, κα το αφήνει και με ξένους χαρακτηρες να κόψουμε εμείς το λαιμό μας.\nΣτη λίστα πιο πάνω να προσθεσω και τους νεπέριους λογάριθμους.\n18 Απριλίου, 2010 στις 15:45\nΈλληνας επισκέπτης στην Αίγινα, θεώρησε αγγλικό το όνομα του ξενοδοχείου ΑΡΕΤΗ και αναρωτήθηκε, μεγαλοφώνως, τι σημαίνει «έηπεθ» (apeth). Ο ίδιος με τα μυαλά που έχει θα διάβαζε τον γνωστό φούρνο ΒΕΝΕΤΗ ως «μπήνεθ» (bemeth). Αμάν πια αυτή η αγγλομανία.\n18 Απριλίου, 2010 στις 16:26\n@ Φρέσκα κουλούρια! Οχι από το φούρνο του ΒΕΝΕΤΗ αλλά από το «Κ» της σημερινής Καθημερινής. Στη στήλη Κ9 ο δημοσιογράφος Γ. Φραντζεσκάκης γράφει: «Πίναμε τις μεταπασχαλινές μας τσικουδιές με την αγαπημένη μου «petshop -ού» (κάποιος να προτείνει έναν πιο δόκιμο όρο, γιατί έχω στερέψει με τους νεολογισμούς…) την Τρίτη του Πάσχα όταν γνώρισα το ζευγάρι που βρήκε το σκυλάκο της πρώτης αγγελίας.»\n«Petshop -ού» λοιπόν…\nΑ! και μια ερώτηση για το Στάζυ: τώρα που έμαθα τα βαρυτυπωμένα, μπορείς να μου πεις και πως γράφουμε πλάγια; 🙂\n18 Απριλίου, 2010 στις 16:37\n61 ὅπως στὴν Μεγάλη Χίμαιρα ποὺ ἡ Γαλλὶς κλασσικὴ φιλόλογος διάβασε τὸ ΧΙΜΑΙΡΑ ὡς λατινικὸ Ξιμαϊπὰ καὶ διερωτᾶτο τί γλῶσσα εἶναι αὐτη;\n#62, Ἀθανασία, φίλος ποὺ μοῦ διηγεῖτο ὑπόθεσι γνωστῆς ἀμερικανικῆς σειρᾶς γιὰ νὰ ἀποδώσῃ τὴν ἔννοια τῆς ἀστραπιαίας ἐν εἴδει ὁράματος ἀναδρομῆς στὸ παρελθὸν χρησιμοποίησε τὸν ὅρο φλασμπακιά. δὲν ξέρω πὼς θὰ τὸν ἔγραφε, ἐλπίζω ὄχι flashbackιά.\n18 Απριλίου, 2010 στις 16:47\nΙμόρ, μπράβο για το εύρημα. Βέβαια, για να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου, το «πετ-σοπάς» ή «πετ-σοπού» (πρέπει να βάλουμε παύλα, όχι;) επίσης ξενίζει -ενώ το χιτάκι και τα σταράκια κτλ. δεν ξενίζουν. Ίσως βέβαια να ξενίζει εμένα μόνο, διότι στο γκουγκλ βρίσκω περισσότερες φορές το «πετσοπάς» από το «πετ σοπάς» ή «πετ-σοπάς». Εδώ που τα λέμε, πετ σοπ υπάρχουν εδώ και δεκαετίες, αλλά να το μετατρέψεις στα ελληνικά είναι πολύ μακρινάρι (κατάστημα κατοικιδίων ζώων, υποθέτω). Ίσως σε καμιά εικοσαριά χρόνια να ανακαλύψει τον αγγλικό όρο η ειδική ομάδα της Ακαδημίας, να επεξεργαστεί πρόταση και να τη συμπεριλάβει στον επόμενο τόμο των νεολογισμών της.\nΚορνήλιε, το Ξιμάιπα δεν το θυμόμουν (δεν θυμάμαι καν αν έχω διαβάσει τη Μεγάλη χίμαιρα…) αλλά κάτι παρόμοιο είχε η Ζουμπουλία στο Παραπέντε, που είπε ότι η ομπρέλα γράφει Βεάκη (BEACH έγραφε).\n18 Απριλίου, 2010 στις 17:05\nἔ κι ἐγὼ μικρὸς τὸ ΤΗΕ ΕΝD τὸ διάβαζα τηὲ ἐνό. 🙂\n18 Απριλίου, 2010 στις 17:29\nΚι εγώ τα αυτοκίνητα Τουότα.\n18 Απριλίου, 2010 στις 18:10\nΥπάρχει και ο Εύληρος (Euler) τον οποίο είχα δει από σπόντα σε κάποια παμπάλαια κιτάπια μαθηματικών στο γυμνάσιο («Το θεώρημα του Εύληρου»). Ω του μπερδέματος όταν το προφέρω Όιλερ στους μαθητές μου, που ακούνε Oiler (γιατί το Euler το προφέρουν Γιούλερ), και προς στιγμήν φαντάζονται κάποιον παλιό μεγιστάνα του μαύρου χρυσού, πιθανόν συντοπίτη τους, με έφεση στα μαθηματικά.\n62, ζωέμπορας, μικροζωέμπορας είναι περιγραφικότατο.\nΠιθανώς να μην αρέσει στην πετ-σοπού αλλά για όσους από μας\nδεν κάνουμε και πολύ κέφι αυτού του είδους το εμπόριο, είναι νομίζω μια χαρά.\n18 Απριλίου, 2010 στις 18:15\nΝίκο, τα σε -άς (κατά το βιντεοκλαμπάς) όντως δημιουργούν πολλά ευτράπελα. Μου έρχεται στο νου επίσης η ακουστική ερμηνεία του Kids ‘r’ Us ως Κιτζαράς, όπως Κλειδαράς, Παιδαράς (ή παρόμοια 😉 ).\n18 Απριλίου, 2010 στις 18:24\n#67 Το π του Αρχιμήδη, πάι τους το λες, φαντάζομαι…\n18 Απριλίου, 2010 στις 18:41\nΜιχάλη, κρονόληρος πρέπει να ήταν αυτός που έκανε τον Όιλερ Εύληρο.\n70, όπως λέμον πάι;\n68 Και το τζαμπάζης καλό θα ήταν.\n18 Απριλίου, 2010 στις 19:00\nΚάποτε το seven-up το λέγαμε επταύρ 🙂\n18 Απριλίου, 2010 στις 19:02\nΜαρία πού το θυμήθηκες;\nΤη δεκαετία του ΄50 απέναντι από το σπίτι μου\nστα Χανιά έμενε ένας τζαμπάζης που είχε και\nστάβλο με τρία τέσσερα άλογα.\n18 Απριλίου, 2010 στις 19:28\nΤώρα δεν υπάρχουν τζαμπάζηδες, μόνο τζαμπατζήδες 🙂\n18 Απριλίου, 2010 στις 20:05\nΛευτέρη, εσύ τον είχες απέναντι, εγώ πήγαινα δημοτικό κοντά στα χάνια της πλατείας εμπορίου:\nClick to access Gavra.pdf\n18 Απριλίου, 2010 στις 20:19\n#69, ωραίο είναι και το τζακάς – jackass\n18 Απριλίου, 2010 στις 20:29\nΌτν άνοιξε το Χίλτον στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1963 στην υποδοχή υπήρχε πινακίδα που έγραφε «F. Harry Stowe».\n18 Απριλίου, 2010 στις 20:58\nΚαι, δυστυχώς πάι, αλλά φγάζω το άχτι μου στο φ (όπως fee).\nΧαιρετισμούς από την Ιθάκη! (Ithaca, New York)\n18 Απριλίου, 2010 στις 21:02\nΣυγγνώμη, Ιμμόρ, τώρα το πρόσεξα αυτό. Με ετικέτες <em>emphasis</em> ή <i>italics</i>\n@67: Μιχάλη Νικολάου, στο Κορνέλ είσαι; Εγώ πάντως θυμάμαι ότι ο μαθηματικός μας στην Α’ Λυκείου έλεγε γαλλοπρεπώς Ελέρ τον Όιλερ.\n18 Απριλίου, 2010 στις 21:12\nπροσωπικά χρησιμοποιώ τα crashάρω και linuxάκι για πλάκα. όσο για τους νεύτωνα και δαρβίνο παρότι τους έχω μάθει έτσι δεν το βρίσκω απαραίτητα σωστό. βέβαια ίσως είναι και αντίστροφη εμμονή να θες να προφέρεις ένα όνομα ακριβώς όπως είναι κι όχι όπως μπορεί να το αποδώσει η γλώσσα σου. γενικά ρευστές καταστάσεις…\n#54 Εννοείται πως όποιος άκουγε Led Zep το έμαθε απ’ την αρχή σωστά…\n18 Απριλίου, 2010 στις 21:18\n>προφέρεις ένα όνομα ακριβώς όπως είναι\n18 Απριλίου, 2010 στις 21:26\nΤιπού, στο Κορνέλ για επίσκεψη από το Χιούστον. Έχει γίνει δεκτή η κόρη μου και ήρθαμε για ενημέρωση.\nΑ, και οποία σύμπτωσις, χτες το βράδυ είδαμε σε φοιτητική παράσταση την Λυσιστράτη!\n18 Απριλίου, 2010 στις 21:27\n@84: Καλή αρχή στην κόρη σου λοιπόν και συγχαρητήρια! Τι θα σπουδάσει;\n18 Απριλίου, 2010 στις 23:30\n@64 Οντως Κορνηλιε, αυτή η γαλλίδα πoυ δεν μπορούσε να διαβάσει το όνομα του πλοίου που απέβη μοιραίο για τη ζωή της…\nΑλλά η φλασμπακιά, όλα τα λεφτά! 🙂\n@77 Που σημαίνει;\n@79 merci beaucoup Stazy\n18 Απριλίου, 2010 στις 23:37\n@ 84 Και απο μένα συγχαρητήρια Μιχάλη! Στα καλύτερά της η μικρή 🙂\n18 Απριλίου, 2010 στις 23:39\n@ 77, 87\nΚανείς άλλος δεν είχε απορία. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ λοιπόν για τη χαμηλή πάσα. 🙂\n18 Απριλίου, 2010 στις 23:40\nΙμόρ, αν στη θέση του b βάλεις u θα υπογραμμίζεις.\n18 Απριλίου, 2010 στις 23:49\nΑλλά δεν θα το κάνεις ποτέ γιατί η υπογράμμιση είναι καθιερωμένη διακόσμηση μόνο για τους υπερσυνδέσμους στα υπερκείμενα και τα υπερμέσα του διαδικτύου… 🙂\n19 Απριλίου, 2010 στις 00:02\n@ 91 Μείνε ησυχος Στάζυ, δεν θα το κάνω 🙂\n19 Απριλίου, 2010 στις 01:36\nΤιπού, Ιμόρ, Ευχαριστώ!\nΣχεδιάζει πρώτα μηχανικός και μετά μπίζνες (εκτός αν τελικά την κερδίσουν τα εικαστικά!)\n19 Απριλίου, 2010 στις 02:10\nἘγὼ εὔχομαι στὴν δίδα Νικολάου ἕνα βιογραφικὸ πιὸ ζαλιστικὸ ἀπὸ τοῦ πατρός της.\n19 Απριλίου, 2010 στις 03:03\nΚορνήλιε, με σκλαβώνεις!\n19 Απριλίου, 2010 στις 08:47\nΜιχάλη, ό,τι καλύτερο για τη μικρή!\n(…αλλά το ότι αρχίζει σπουδές σημαίνει μάλλον ότι εμείς γεράσαμε, ε;)\n19 Απριλίου, 2010 στις 15:00\nΜΠράβο στην εκκολαπτόμενη μηχανικό.\n96: Γεράσαμε; Το Σάββατο είχα παει στους αρραβώνες της κόρης μιας φίλης μου.\n19 Απριλίου, 2010 στις 15:48\n@93: Ναι, αλλά μπορεί να συνδυάσει τα εικαστικά με τις μπίζνες! Το «Γκαλερί Νικολάου» πώς σας φαίνεται;\n19 Απριλίου, 2010 στις 15:49\nΌσο για το ζαλιστικό βιογραφικό του μπαμπά Νικολάου, συμφωνώ με τον Κορνέιγ και επαυξάνω! Αυτά βλέπουμε εμείς οι ολιγοδρανείς και πρασινίζουμε απ’ τη ζήλια μας! 🙂\n19 Απριλίου, 2010 στις 17:01\n98: …με πλήρη μηχανογράφιση και ηλεκτρονικά συστηματα φύλαξης των εργων τέχνης (εγω κόλλησα στο μηχανολογικό), κοινώς smart gallery\n19 Απριλίου, 2010 στις 19:05\nΔιαφωνώ με το σχόλιο 22 του Άγγελου. Στα καστιλιάνικα, το «ll» προφέρεται «γ». Αντίθετα, στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, το «ll» προφέρεται σαν απαλό «λ» (γι’ αυτό και Γκαλέτι κι όχι Γκαγιέτι). Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα είναι Περουβιανός και ίσως γι’ αυτό προτιμά το «Λιόσα».\nΥ.Γ. Ξέρω ότι το ΕL LOKO είναι ανορθόγραφο (το σωστό είναι el loco). Επίσης, παρότι τυγχάνω θαυμαστής του ποδοσφαιριστή Γκαλέτι και του γαύρου (ειδικά στο φούρνο), δεν έχω καμία εκτίμηση σην ακατανόμαστη ομάδα με τα κόκκινα και πανηγυρίζω το πρώτο από τα πολλά «πράσινα» πρωταθλήματα που έρχονται!\n101 Τώρα με μπερδέυεις φίλε, γιατί μέχρι τώρα είχα μία λατινοαμερικάνα δασκάλα, δύο Ισπανίδες και μία Αγγλίδα και όλες τους δίδασκαν καστιλλιάνικα και το διπλό Λ μας το μάθανε λι, όχι γι. Ομοίως δε θυμάμαι να άκουσα το -γι- πουθενά στην Ισπανία, αλλά μπορεί και να μην το πρόσεξα.\n19 Απριλίου, 2010 στις 20:45\n101 Τώρα με μπερδέυεις φίλε, γιατί μέχρι τώρα είχα μία λατινοαμερικάνα δασκάλα, δύο Ισπανίδες και μία Αγγλίδα και όλες τους δίδασκαν καστιλλιάνικα και το διπλό Λ μας το μάθανε λι, όχι γι. Ομοίως δε θυμάμαι να άκουσα το -γι- πουθενά στην Ισπανία, αλλά μπορεί και να μην το πρόσεξα. Στους λατινοαμερικάνους ε΄χω ακούσει να το λένε και -τζι-\n19 Απριλίου, 2010 στις 20:54\nΓια να επιστρέψω όμως στο άρχικό θέμα μας, έριξα μιαματιά στη σελίδα του υπουργείου Εξωτερικών με τις διπλωματικές αποστολές μας στο εξωτερικό\nΚαι παρατηρώ ότι η Νάπολη έχει γίνει Νάπολι. Είπαμε απλογράφιση, όχι αλλαγή γένους ρε παίδες!\nΕπίσης παρατηρώ ότι γράφονται εμ λατινικούς χαρακτήρες τα ονόματα πόλεων ακόμα και αυτών που έιναι καθιερωμενες στην ελληνική γλώσσα, (Γλασκώβη, Εδιμβουργο, Νίκαια, Σεβίλλη). Βεβαίως βλέπω κι έναν Άγιο Φραγκίσκο, μία Τζέδδα και ένα Σάλτσμπουργκ, που σημάινει ότι είναι μύλος η υπόθεση.\n19 Απριλίου, 2010 στις 22:06\nΑν και προσωπικά πέφτω συχνά στο «σφάλμα» της λατινογραφής, πρέπει να πω ότι με τίποτα στο κόσμο δεν θα έχανα την ευκαιρία να γράψω «Χλανέχλι» αντί του «Llanelli» (πόλη στην Ουαλία).\nΑν και στα Ελληνικά αναγνωρίζεται ως «Λανέλι» – δυστυχώς.\nΝομίζω ότι στα Oυαλικά (Cymraeg- Κάμρεγκ;)»χλαν» σημαίνει εκκλησία.\nΥπάρχει και χωριό στην Ουαλία που λέγεται Llanelly, όπως έγραφαν οι Εγγλέζοι την παραπάνω πόλη μέχρι το 1965, και στον προφορικό λόγο ίσως ακούγεται κάτι σαν «Χλανέχλα».\n19 Απριλίου, 2010 στις 22:09\nΜπουκάν, Σοφία, Τιπού, θερμές ευχαριστίες, και θα διαβιβάσω τα σχετικά περί γκαλερί στην κόρη μου!\nΤιπού, δε βαριέσαι, μια περιπέτεια είναι όλα, και τελικά τη βρίσκεις, ας πούμε, με εκλεκτή παρέα σε κάποιο ιστολόγιο… 🙂\n19 Απριλίου, 2010 στις 22:30\nΜε βάση την εμπειρία μου, η προφορά του «ll» διαφέρει λίγο από χώρα σε χώρα της Λατινικής Αμερικής (Βενεζουέλα, Κολομβία, Αργεντινή, Μεξικό) από γ σε ζ σε τζ (απαλά όλα). Ενδιαφέρον έχουν τοποθεσίες στο Τέξας, όπως Llano Estacado (στην κυριολεξία: ό κάμπος που χρειάζεται να βάζεις παλούκια στο χώμα για σημάδι, αλλιώς είναι τόσο επίπεδος, που χάνεσαι) – είναι Γιάνο Εστακάδο για τους ισπανόφωνους, Λάνο (με παχύ λ) για τους αγγλόφωνους.\nΠάντως, το γ για το ll είναι κοινά κατανοητό στην Λ.Α., όπως εδώ, από Κολομβιανή (como se llama?).\n19 Απριλίου, 2010 στις 23:37\n>ο κάμπος που χρειάζεται να βάζεις παλούκια\nΔηλαδή Μιχάλη καζικλί τσαΐρ 🙂\n20 Απριλίου, 2010 στις 00:20\nΚαι τι γίνεται με την ελληνοποίηση του ρήματος to google; Ίσως στα Ελληνικά να μπορούσαμε να το πούμε googlάρω. Αλλά πιστεύω πως το να πούμε γκουγκλάρω (ή μήπως γκουγγλάρω) είναι λανθασμένο μιας και αναφερόμαστε στο google που δεν ελληνοποιείται σαν ιστοσελίδα (η σελίδα γκούγκλ.gr δεν υπάρχει). Η ετυμολογία του είναι από τον μαθηματικό όρο googol (10 εις την 100η) που δεν έχει ελληνική γραφή έτσι και αλλιώς.\n20 Απριλίου, 2010 στις 00:25\nΓια το ρήμα αυτό ειχαμε κάνει ολόκληρη κουβέντα:\nΠάντως, με κανένα τρόπο δεν θα το άφηνα λατινογραμμένο το μισό. Ποιος είπε ότι το Γκουγκλ ως εταιρικό όνομα δεν γράφεται ελληνικά; Αν… γκουγκλίσετε θα βρείτε χιλιάδες γκουγκλιές.\n20 Απριλίου, 2010 στις 00:37\n109: Άλλωστε οι κίνδυνοι της λατινογραφης έιναι εμφανείς σε πολλές περιπτώσεις. Εσεις αγαπητέ Σιδάρτα πήρατε το παρατσούκλι σας από το όνομα του Βούδα; Αν ναι, το γράφετε ανορθόγραφα. Αν και για να είσαστε σίγουρος ότι δεν κάνετε λάθος, θα έπρεπε ίσως να το γραφετε सिद्धार्थ\n20 Απριλίου, 2010 στις 00:51\nΔεν την είχα δει αυτή την συζήτηση, ευχαριστώ πολύ για τον σύνδεσμο. Πάντως πρέπει να είναι η πρώτη φορά που εταιρικό όνομα περνάει στα ελληνικά (το to hover ποτέ δεν τα κατάφερε να μπει στην καθημερινή ομιλία μας). Από την άλλη σκέφτομαι πως η πλήρης ελληνοποίηση κάποιας λέξης είναι προτιμότερη από την ελληνογραφή. Για παράδειγμα η λέξη ιστοσελίδα είναι προτιμότερη από το σάιτ, η λέξη σύνδεσμος από το λινκ και ούτω καθεξής. Δυστυχώς η ετυμολογία της λέξης google είναι και δύσκολη και σκοτεινή (ο Τουέιν για παράδειγμα χρησιμοποιεί το to goggle σαν συνώνυμο του αλληθωρίζω, αλλάζοντας λίγο το αρχαιότερο gobble). Πρόσφατα πάντως άκουσα και το ευφάνταστο «ρώτησα τον γούγλη».\n20 Απριλίου, 2010 στις 00:56\nΌντας γερμανομαθής και λάτρης του Έσσε γνωρίζω πως η γραφή του υποκοριστικού μου είναι λανθασμένη, όμως όταν το πρωτοδιάλεξα ήταν αρκετά δύσκολο στον προφορικό λόγο να ορθογραφήσω το siddhartha για τους άμοιρους συμμαθητές μου, έτσι κόλλησε η απλούστερη (και λανθασμένη) τωρινή μορφή του που είναι φωνητική απόδοση του ελληνικού τίτλου του βιβλίου.\n20 Απριλίου, 2010 στις 01:16\nΧέσσε μέσα δηλαδή 🙂\n20 Απριλίου, 2010 στις 05:28\n20 Απριλίου, 2010 στις 08:56\nΝαι, llan σήμερα «(παλιά) εκκλησία» (στα Cymraeg = Καμράιγκ). Κατά λέξη σημαίνει «περίφραξη», «φραγμένος χώρος» και μεταφράζει το λατινικό claustra. Έτσι ονόμαζαν τους θρησκευτικούς οίκους (μοναστήρια, περίπου)εκείνη την εποχή (6ος αιώνας), πρβλ. και το αγγλικό cloister.\nΗ κανονική λέξη για την εκκλησία, πάντως, είναι eglwys (εγκλόις), με λατινοελληνική προέλευση.\nΤώρα, για την προφορά του ll… Μπορείς να αποδώσεις, στο περίπου, την ακουστική εντύπωση που αφήνει το Llanelli με το Χλιανέχλι. Αν αγαπάμε την ακρίβεια, είναι σαν το δικό μας «λι» ΟΜΩΣ άηχο. Παναπεί δεν πρέπει να πάλλονται οι φωνητικές χορδές (στη βάση του λαιμού). Με λίγη εξάσκηση, μπορεί να το πετύχει κανείς.\nΑπόσο ξέρω, δεν υπάρχουν μη ηχηρά υγρά στις άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες – γι’ αυτό ακούγεται τόσο εξωτικό.\n20 Απριλίου, 2010 στις 08:59\nΕντάξει, έφαγα το ρήμα στην πρώτη φράση (σημαίνει) – νόημα βγαίνει όμως.\n20 Απριλίου, 2010 στις 10:20\n@112 Σίγουρα δεν είναι πρώτη φορά που εταιρικό όνομα περνάει στα ελληνικά. Δύο από τα κλασικά πλέον είναι το φρέον και το καριοφίλι. Αλλά είναι και το τάπερ, ίσως και άλλα.\n20 Απριλίου, 2010 στις 10:42\n118 Επίσης η ρομβία, νομίζω. Το μπλακεντέκερ, το βέτεξ, τα σπορτέξ παλιότερα, αυτά θυμάμαι τώρα. Όπως και στα αγγλικά το xerox, ή στα τουρκικά το jilet (Gilette).\n20 Απριλίου, 2010 στις 12:28\n@119/118 , hoover για σκούπισμα με ηλεκτρική όμως σκούπα.(επίσης ουσιαστικό για την ηλεκτρική σκούπα).\nβλ. λήμμα Genericized Trademark στη wp.\n20 Απριλίου, 2010 στις 12:30\nλάθος λινκ γμτ. τη λίστα ήθελα να δώσω εδώ\n20 Απριλίου, 2010 στις 12:43\n#119 το μπικ, πιο παλιά το τέζα, ακόμη πιο παλιά η κολινός, και δεν είμαι σίγουρος για το φλιτ. Πιο πρόσφατα, το πισί.\n20 Απριλίου, 2010 στις 12:52\nμόνο το πισί δεν μας κάνει γιατί δεν είναι εμπορική ονομασία.. Το φλιτ είναι.\nημουν πιο οικονομικός στα παραδείγματά μου προσπαθώντας να βρω αυτά που έχει χαθεί πλέον η σχέση με την εμπορική ονομασία. Ετσι ώστε να μην πάει το μυαλό κάποιου να τα γράψει με λατινικούς χαρακτήρες. Στο φρέον βοηθάει η κατάληξη -ον που μοιάζει αρχαιοπρεπής..\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:11\nΈχει επιζησει εδώ κανείς που να θυμάται τις ελβιέλες;\nΔύτη η ρομβία (για τη λατέρνα) είναι ασφαλώς τέτοια περίπτωση. Φυσικά γνωρίζεις όμως ότι επρόκειτο για παρανάγνωση.\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:23\nΑλφρέδο, έτσι που το ρωτάς θα έλεγε κανείς πως έχει πέσει θανατικό στις ηλικίες μας, πάντως εγώ ελβιέλες φορούσα (μικρός).\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:24\nΕμπορική ονομασία κατοχυρωμένη δεν είναι, όμως πριν το IBM PC του 81 κανένα πισί δεν λεγόταν πισί, ή προσωπικός υπολογιστής· αυτά που υπήρχαν, της Apple, της Commodore, και κάποιων άλλων, τα λέγανε μάικρο(ς), ή μικροϋπολογιστές, και στο εμπόριο και στη διαφήμιση και παντού. Ο όρος δημιουργήθηκε από την IBM και επικράτησε μετά το 81, για λίγο μέσω του «συμβατός με πισί», αλλά γρήγορα, ως σκέτο «πισί».\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:25\nΌχι μόνο τις ελβιέλες, αλλά και το «κάμελ» (βερνίκι παπουτσιών) τις «βέσπες» (για όλα τα σκουτεράκια και όχι μόνο της Piaggio :)) τις «φλορέτες» και άλλα πολλά, μεταξύ των οποίων και η κόκα-κόλα.\nΤέλη της δεκαετίας του 70, όταν η Pepsi 🙂 (δεν μπορώ να την γράψω αλλιώς) κυριαρχούσε στην ελληνική αγορά, το slogan 🙂 της ήταν «πες Pepsi, πιες Pepsi», γιατί έβλεπε ότι άμα συνεχίσει ο κόσμος να ζητάει κόκα-κόλα, ενώ του σερβίρουν πέπσι (άντε!) κάποτε θα την πιει.\nΙδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον ήταν η συχνή παραγγελία σε κατάστημα «Μια κόκκινη κολινό (sic)» φυσικά για Colgate.\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:37\nΑλλά και σήμερα προς μεγάλη ενόχληση της εταιρίας δεν είναι συχνότατο αντί για στιγμιαίο καφέ να ζητάςει κάποιος «νες» και να του σερβίρεται π.χ. Jacobs;\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:38\nεχω μια υποψία ότι ο Νικοκύρης τα’χει μαζέψει κάπου αλλού όλα αυτά, αλλά μεχρι να μας διακόψει, εμπορικές ονομασίες είναι και τα φελιζόλ, πλεξιγκλάς, κλάξον, ενώ στις ιστορικές -τύπου ελβιέλας- είναι και ο Νιαγάρας.\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:41\nΕίναι και το κλάξον, ε;\nΕίναι βέβαια και το σελοτέιπ, αν δεν το είπατε.\nΤο πισί δεν ξέρω αν είναι, αλλά σας πληροφορώ ότι λήμμα «πισί» υπάρχει στο Λεξικό της Λαϊκής του Δαγκίτση, που εκδόθηκε πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια. Μόνο που σημαίνει, μεταξύ άλλων, «το γυναικείο αιδοίο».\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:43\nΚαι τουμποφλό, πλέον, βγαίνουν πολλές μάρκες.\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:47\nκαι το πόστιτ, αφού πιάσαμε τα είδη γραφείου.\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:54\nΤο νες καφέ το είπε κανείς;\n@124 Αλφρεντ και γω έχω ελβιέλες, μήπως δεν έπρεπε να ζω;\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:58\nΝαι, είναι και το Κλάξον. Η λίστα που έστειλε ο Μαουνιέρι έχει και διάφορα που χρησιμοποιούμε στα ελληνικά, πχ θερμός, γιο-γιο. Κάποια ωστόσο ήταν ελληνογενή και έτσι εντάχθηκαν αμέσως, πχ ηρωίνη, και έτσι κλίνονται κανονικά, ή έχουν ελληνικές καταλήξεις πχ βαζελίνη. Ενδιαφέρον έχει η ελληνοποίηση του τραμπολίνο από το trampoline, ενω δεν φανταζόμουν το πινγκ-πονγκ.\n20 Απριλίου, 2010 στις 13:59\nΤο άζαξ, επίσης. Άσχετο (;): το σινεάκ τι ετυμολογία έχει;\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:07\nΝα πω και ένα αντίστοιχο στα γαλλικά; Το υπογραμίζω με φωσφορούχο μαρκαδόρο γαλλιστί λέγεται «stabillobosser» από τη μάρκα γραφικής ύλης Stabillo boss. Ρήμα πρώτης συζυγίας,ευρύτατα διαδεδομένο σε αμφιθέατρα, βιβλιοθήκες σχολεία και άλλους τόπους βασανιστηρίων 🙂\nΣταζυ σινεακ τί θα πει;\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:08\nΤην Παρασκευή το βράδι μου πρόσφεραν σε ένα σπίτι καραμέλα «Τσάρλεστον». Η μάρκα είχε σημαδέψει τα παιδικά μας χρόνια. Μάλιστυα κάποια στιγμή που υπήρχε έλλειψη από μικρά κέρματα στα περίπτερα συμπλήρωναν τα ρέστα με τέτοιες καραμέλες.\nΌμως οι σημερινές τσάρλεστον δεν έχουν καμιά σχέση με τι παλιές ποικιλότροπα ακόμα και γευστικά.\nΈχω την εντύπωση ότι το εμπορικό σήμα «Ελβιέλα» έχει πάψει να υπάρχει πολλά χρόνια. Και ενώ κάποτε τα πάνινα παπούτσια ονομαζόντουσαν γενικά ελβιέλες, κάποτε γενόσημο έγιναν τα σπορτέξ.\nΑνεκδοτολογικά φαίνεται ότι το ίδιο συνέβη και με αυτοκίνητα όπου αναφέρεται ο εξής διάλογος: Τι μάρκα είναι το δικό σου τουότα; Το δικό μου είναι Μιτσουμπίσι(και προσθέτω εγώ: Και μελιστα σε σιμπιζάκι).\nΤώρα για το άλλο ερώτημα. Όχι δεν είδα αναφορά στο νες καφέ. Εγώ απλώς αναφέρθηκα στο νες…(129) 😆\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:19\nΜπα, το Τουότα εκτόπισε το Ντάτσουν;\nΤις Τσάρλεστον δεν τις ξέρω. Λέγαμε όμως όλες τις γάλακτος «Φλόκες»\nΙμόρ, τα σινεάκ έπαιζαν παιδικά.\n(Α ορίστε άλλο σχήμα κατ’ εξοχήν, όχι μάρκα βέβαια: μικιμάους για όλα τα κινούμενα σχέδια)\nΕντάξει Αλφρεντ, μπορεί η Ελληνική Βιομηχανία Ελαστικών να έκλεισε όταν εγώ ήμουν ακόμα αγέννητη αλλά τα πρώτα μου πάνινα λευκά παπουτσάκια με κορδόνι και ίσιο πάτο ελβιέλες μου τα είπανε…\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:20\nΑπό προχθές έχω μια άσκημη ίωση που με έει διαλύσει. Κάποιοι εδώ μέσα θέλουν να με στείλουν οριστικά… Μόνο έτσι μπορώ να εισπράξω την ερώτηση για το Σινεάκ…\nΑς απαντήσει λοιπόν κάποιος ή κάποια μεγαλύτερης ηλικίας γιατί εγώ μόνο στο ελληνικό πήγαινα κάποτε…\nΤο άβα για τα πιάτα.\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:22\nΑλφρέδο, το σινεάκ ήταν δίπλα το Ρεξ ή δε θυμάμαι καλά;\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:26\n@ 141 Δεν ήξερα ότι αν θες να ξεφορτωθείς κάποιον οριστικά τον ρωτάς τί είναι το Σινεάκ… Σας παρακαλώ όμως μην πεθάνετε· αν κάποιος αντέξει την ερώτηση ας απαντήσει…\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:28\nΑ! και το Ρολί! «η μαμά μου η καλή καθαρίζει με Rolί» 🙂\nΡε μάστορα, δεν είμαστε όλοι της πρωτευούσης… Ψιλιαζόμαστε ότι το πρώτο, ίσως, Σινεάκ έδωσε το όνομα και στα υπόλοιπα, οπότε εμπίπτει στις μετωνυμίες που συζητάμε, αλλά μπορεί και όχι. Κι ακόμη και τότε, παραμένει το ερώτημα για την προέλευση του ονόματος.\nΚαι το μπλάνκο, βέβαια.\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:33\nΕντάξει ρε Μαρία… και εσύ…\nΛοιπόν το ελληνικό Σινεάκ ήταν στο υπόγειο του Ρεξ στην Πανεπιστημίου. Το ισόγειο ήταν κανονικός κινηματογράφος και το Σινεάκ με είσοδο στο πλάι έπαιζε συνεχώς παιδικά καθώς και Επίκαιρα.\nΤα ασυνόδευτα παιδιά κάθονταν σε ειδκό τμήμα του κινηματογράφου επιτηρούμενο για να τα προστατεύει από τους εφαψίες και τους παιδεραστές.\nΗ ιδέα του παιδικού κινηματογράφου ξεκίνησε από τη Γαλλία όπου λειτούργησε και το πρώτο Cinéak πριν τον Πόλεμο.\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:37\nΠωπωωω… Υπερπαραγωγή έμπνευσης μεσημεριάτικα! Τι να πρωτοδιαβάσω;\nΠιάσε μια ασπιρίνη, βρε Νικοκύρη μου…\nΈχω να φτιάξω και köfteδάκια !!!\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:39\nΒρε Σταζι αφού το είχες βρει γιατί να με εκθέτεις. 😀\n«Μια άλλη όμως πρωτοτυπία του πολυθεαματικού χώρου παρουσιάζεται μετά την ολοκλήρωση του έργου και πριν τα εγκαίνια, που έγιναν αρχές του 1937: μια αίθουσα του υπογείου, που αρχικά προορίζονταν για καμπαρέ, μετατρέπεται σε κινηματογράφο. Όχι έναν συνηθισμένο κινηματογράφο. Είναι ο «πρωτοτυπώτερος» των υπαρχόντων στη χώρα, όπως γράφτηκε, αφού προβάλλει αποκλειστικά ζουρνάλ (επίκαιρα γεγονότα από όλο τον κόσμο), σόρτς (ταινίες μικρού μήκους) και ντοκυμαντέρ. Αρχικά ονομάζεται Σινέ Άκ (σινεμά των ακτυαλιτέ) αλλά καθιερώνεται ως ΣΙΝΕΑΚ και γίνεται θρύλος.»\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:42\nΤο γαλλικό, λοιπόν, Cinéak πα να πει κάτι ως λέξη; Είναι/ήταν εμπορική -έστω και μη κατοχυρωμένη- ονομασία; (μη γαλλόφωνος, κι ο γούγλης πρόχειρα δε λέει τίποτα…)\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:43\n#150 έγραφα όσο απαντούσες…\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:46\n@ 148 & 180 Αν καθιερώθηκε ως αρκτικόλεξο των λέξεων Cinéma des actualités έπρεπε να γράφεται Cinéac και όχι Cinéak…\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:48\n#150 Μα σημασία δεν έχει πότε ξεκίνησε, αλλά πότε σταμάτησε. Μην αυτο-καρφώνεσαι… ;-P\nΤελικά δεν υπάρχει γαλλικός όρος στη Γαλλία;…\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:50\n@152 και γω έγραφα όσο ρωτούσες 🙂\n150 Γιατί δε λες την ετυμολογία απ’ την αρχή και κάνεις νάζια;\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:55\nΑρχικά ονομάζεται Σινέ Άκ (σινεμά των ακτυαλιτέ) αλλά καθιερώνεται ως ΣΙΝΕΑΚ και γίνεται θρύλος.”\nΧμ… Λάθος το «έπιασα»;\nΕδώ δε μας δίνει την απάντηση;\n20 Απριλίου, 2010 στις 14:56\nΓια την Ελλάδα μιλάμε οπότε ισχύει η ελληνική γραφή «ΣΙΝΕΑΚ».\nΙμμόρ, στην επαρχία που δεν υπήρχε πολυτέλεια για αποκλειστικά παιδικό κινηματογράφο, όταν καμιά Κυριακή πρωί παιζόταν κανένα παιδικό έργο, μας λέγανε πάμε σινεάκ (κι όχι σινεμά), αλλά κανείς δεν μας εξηγούσε τί σημαίνει. Επίσης, τα αντίστοιχα έντυπα, που π.χ. μοιράζανε στο σχολείο λέγανε ΣΙΝΕΑΚ η ΣΙΝΕΑΚ-Παιδικό Θέατρο…\nΝα το κλείσουμε, λοιπόν, ως μετωνυμία εμπορικής ονομασίας κι αυτό; Ελληνικής έμπνευσης ατυχούς επίδειξης γαλλοφωνίας;\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:04\nΣε μια πρόχειρη αναζήτηση βρήκα αυτό http://www.7artla.org/cineac.htm που επιβεβαιώνει την ετυμολογία και μια φωτογραφία που το συνοδευει την οποία θα δείτε αν πατήσετε το δεσμό «la chaîne Cinéac» στο κείμενο.\n(Στάζυ μήπως να μου πεις και πώς θα βάζω ένα δεσμό πίσω από μία λέξη;… 🙂 )\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:09\n@ 158 Αλφρεντ το ξέρω ότι είμαστε στην Ελλάδα αλλά αναφερόμουν στο 148 σχόλιο σου που το έδωσες στα γαλλικά και με τον τόνο: Η ιδέα του παιδικού κινηματογράφου ξεκίνησε από τη Γαλλία όπου λειτούργησε και το πρώτο Cinéak πριν τον Πόλεμο. Και δεν σε κατηγόρησα, μια επισήμανση έκανα…\n@ 159 Στάζυ αυτό δεν το θυμάμαι καθόλου… Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι την πρώτη φορά που πήγα σινεμά είδα το «ο Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες» σ’ένα φοβερό κινηματογράφο που τώρα είναι εμπορικό κέντρο… 😦\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:12\nΚράτώντας κάποιες μικρές επιφυλάξεις γιατί δεν είμαι ιστορικός του κινηματογράφου, όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό ΣΙΝΕΑΚ πήρε τον τίτλο από τους αντίστοιχους γαλλικούς κινηματογράφους. Σε πρώτη φάση ήταν κινηματογράφος για επίκαιρα (ζουρνάλ τα λέγαμε τότε) και μετά έγινε αποκλειστικά για παιδιά με τις προδιαγραφές που περιέγραψα. Επί πλέον μπορούσαν οι γονείς να «παρκάρουν» τα παιδιά ενώ είχαν πάει για ψώνια στο κέντρο της Αθηνας γιατί το ΣΙΝΕΑΚ επαιζε συνέχεια.\nΗ επιτυχία μετέτρεψε τον όρο σε γενόσημο εξ ου και η χρήση της λέξης για όλα τα παιδικά θεάματα.\nΤώρα για το θέμα της γαλλοποίησης των τίτλων. Ως και τη δεκαετία του 50 στην Ελλάδα οι επωνυμίες είχαν μια γαλλόφωνη τάση. Μετά μας ήρθαν τα αγγλικά.\nΠάντως για την περίοδο πριν το Πόλεμο και κατά τη διάρκεια του Πολέμου εμφανίστηκαν και γερμανόφωνες επωνυμίες. Για παράδειγμα επειδή έχω αντιληφθεί ότι κάποιοι εδω μέσα έχουν περάσει από Πάτρα, ίσως είτε να γνώρισαν είτε να άκουσαν τον κινηματογράφο «Ούφα» (Uffa) με το όνομα της γερμανικής κινηματογραφικής εταιρείας.\n@ 156 Μα Μαρία δεν έχεις καταλάβει ότι του αρέσει να μας παιδεύει και να μας πα\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:13\nΣτάζυ, βρήκα οτι οι αίθουσες με την ονομασία Cineac(με την ετυμολογία που έδωσε ο Αλφρέδος) ήταν ιδιοκτησίας του Ρεζινάλντ Φορντ, παλιού διευθυντή του καζίνου των Καννών και η πρώτη στο Παρίσι άνοιξε στη Μονμάρτη τον Ιούλιο του 31.\nΕνδιαφέρον αυτό που λες για την επαρχία.\nΚαι στη Σαλονίκη λειτούργησε για κάποια χρόνια Σινεάκ, δίπλα στον Έσπερο, στην Πολωνίας μετά πρίγκιπος Νικολάου και τώρα Σβώλου.\nImmortalité, για να μην πληκτρολογείς κώδικες, βάλε στον ΜΟΤΖΙΛΑ σου το πρόσθετο :\nΣωτήριο και πανεύκολο (με δεξί κλικ και την HTML επιλογή για εδώ και έγινε !!!)\nΧμ… Έχεις Μοτζίλα ;\nμετά το «να μας παιδεύει» εκτός από το ερωτηματικό και τη φατσούλα 😉 που λείπουν, το υπόλοιπο είναι ασχετο· ας όψεται το tab…\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:20\n@ 165 Φυσικά και έχω Μοζίλα Μισιρλού, μερσί 🙂\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:23\n#160 (πάνω εννοείς…) Για εκεί που δεν θα σου χρησιμεύει το Make Link:\n<a href=»η διεύθυνση (url) στόχος» title=»προαιρετικός τίτλος που θα βγαίνει όταν το ποντίκι είναι απάνω (hover) στο λινκ» target=»_blank»>μπλα-μπλα…</a> To target=»_blank» προαιρετικό, για να ανοίξει ο στόχος σε νέο παράθυρο /καρτέλα (δε θυμάμαι αν δουλεύει στα σχόλια, ή το κόβει το wordpress…). Το ίδιο προαιρετικό είναι και το title=»τίτλος»\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:25\nγια το ΣΙΝΕΑΚ δίπλα στον Έσπερο..δεν πρέπει να έμεινε για πολλά χρόνια γιατί εγώ θυμάμαι ένα ΣΙΝΕΕΠ που έπαιζε ταινίες για μεγάλα παιδιά…άνω των 18…\nΤο Jet Ski επίσης είναι εμπορική ονομασία, κατοχυρωμένη στην Kawasaki, άσχετα αν έχει επικρατήσει γενικώς. Όπως έμαθα πέρισυ στη Γαλλία όταν\nπροσπάθησα – χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία – να μάθω να χειρίζομαι το εν λόγω μαραφέτι, η επίσημη ονομασία του στα γαλλικά είναι Véhicule Nautique à Moteur(!)\nαλλά το λένε και motomarine…\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:34\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:38\n(Κάνω δοκιμές αλλά αυτό είναι δυσκολούτσικο. Στάζυ μπορείς να γίνεις λίγο πιο σαφής; τα εισαγωγικά τα κρατάμε ή όχι;· Είπα πίσω γιατί θεώρησα ότι ο δεσμός κρύβεται πίσω από τη λέξη… )\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:40\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:42\nΕ! ναι λοιπόν! Τα κατάφερα! 🙂 🙂 🙂\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:45\nΔεν ξέρω την ετυμολογία των Σινεάκ, αλλά νομίζω πως στα συνοικιακά Σινεάκ δεν έπαιζαν μόνο παιδικά ή, τέλος πάντων, έλεγαν Σινεάκ συνεκδοχικά οποιονδήποτε φτηνό κινηματογράφο έπαιζε συνεχώς ταινίες. Ο αδερφός μου ξημεροβραδιαζόταν σε συνοικιακό κινηματογράφο όπου έβλεπε παιδικά, ινδικά, καράτε, κλπ. στις αρχές της δεκαετίας του ’70 που νομίζω πως λεγόταν Σινεάκ. Σινεάκ λέγεται σήμερα και ο δημοτικός κινηματογράφος του Πειραιά, τιμής ένεκεν υποθέτω.\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:53\n…και το τζιπάκι!\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:56\nMιας και λύσατε το Σινεάκ, μήπως ξέρει κανείς από πού προέρχονται τα ούπα – τα στηρίγματα για τις βίδες. Υποπτεύομαι ότι είναι εμπορική ονομασία αλλά δεν το έχω βρει. Κάποιοι τα λένε και ούπατ, ενώ το εχώ ακούσει και θηλυκό, η ούπα – οι ούπες.\n20 Απριλίου, 2010 στις 15:58\nΜε λίγη φαντασία, λέμε τώρα, Cineak θα μπορούσε να είναι η τούρκικη εκδοχή του Θεάτρου Σκιών, καθότι ak = άσπρο (όπως Ακ Ντενίζ η Μεσόγειος) και ο Μαυρομάτης ήρως εμφανίζεται «πίσω απ’ το λευκό πανί…λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελλή» 🙂\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:06\n@177 Μιχάλη !!!\nΕξαιρετικός συνειρμός !\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:10\nΑθανασία, για να κάνεις π.χ. τη λέξη «λουλούδια» να παραπέμπει στην ιστοσελίδα http://en.wikipedia.org/wiki/Flower γράφεις στο σχόλιό σου επί λέξει τα εξής:\n<a href=http://en.wikipedia.org/wiki/Flower> λουλούδια </a;gt;\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:12\nΉθελα να πω λουλούδια </a>\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:14\nΉθελα να πω <a href=http://en.wikipedia.org/wiki/Flower> λουλούδια </a>\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:18\nKάνε καλή μου τη συμβουλή μου! Μια απλή κοπιπάστωση είναι (μετά το δεξί κλικ).\nΑντρικά μυαλά… Παντού να βλέπουν μόνο το δύσκολο δρόμο!\n(για να τους θαυμάζουμε, μάλλον!)\n[Βασικά, το ποστάρισμά μου αυτό ήταν για χρήση : Using Smilies for wordpress\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:23\nΕυχαριστώ ΄Αγγελε, νομίζω ότι τα κατάφερα 🙂\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:24\nΟι εμπορικές ονομασίες δεν εχουν τέλος. Ορισμένες γιατί εμέις τις καθιερώσαμε, άλλες γιατί μας ήρθαν καθιερωμένες απ’έξω.\nΗ Χούβερ που ρωτάει κάποιος πιο πανω γιατί δεν καθιερώθηκε, νομίζω η εξήγηση είναι απλή: οι ηλεκτρικές σκούπες γενικεύτηκαν στην Ελλάδα πολύ αργά, όταν η Χούβερ δεν ειχε πλεόν την πρωτοκαθεδρία.\nΑλυσίδα – Ελβιελα διαφημιζαν στην τηλεόραση κάποτε, άρα δεν είναι αναγκη να είσαι και τόσο αρχάιος για να τις θυμάσαι, αν κι εγώ είμαι της εποχής των σπορτέξ.\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:27\nΤόχει κάνει από το #172… Ά, και να βάζουμε τα σωστά λινκ. Στο .com είμαστε, όχι στο .org… 😉\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:28\nΤα ούπα είναι Upat εμπορική ονομασία για το πλαστικό παξιμάδι για βίδες. Μου βρίσκει ο γουγλης ότι η εταιρεία είναι νοτιοαφρικανική.\n20 Απριλίου, 2010 στις 16:59\nΓια το 162 του κ. Alfred E. Newman\n«Πάντως για την περίοδο πριν το Πόλεμο και κατά τη διάρκεια του Πολέμου εμφανίστηκαν και γερμανόφωνες επωνυμίες. Για παράδειγμα επειδή έχω αντιληφθεί ότι κάποιοι εδω μέσα έχουν περάσει από Πάτρα, ίσως είτε να γνώρισαν είτε να άκουσαν τον κινηματογράφο “Ούφα” (Uffa) με το όνομα της γερμανικής κινηματογραφικής εταιρείας.»\nΚι εγώ είχα την απορία από πού ήλκε την ονομασία του το παλιό θέατρο Όρβο (Orwo). Μέχρι το 1988, που σε φτηνομάγαζο της Άγκυρας ανακάλυψα ένα γερμανικό φωτογραφικό φιλμ αυτής της μάρκας. Και, ναι, όταν το εμφάνισα, διαπίστωσα πως ήταν ληγμένο από χρόνια…\n20 Απριλίου, 2010 στις 17:05\nΜετανάστη,169, έχεις δίκιο για το όνομα. Απο το 64 όμως μέχρι στο 75 ήταν τύπου Σινεάκ, έπειζε χοντρό λιγνό, μικιμάους κλπ.(Ρίξε μια ματιά στη 2η σελίδα της Μακεδονίας)\nΜετά για λίγα χρόνια μέχρι να βάλει λουκέτο έπαιζε πορνό.\n20 Απριλίου, 2010 στις 17:06\n#187 Αυτά τα φιλμ πηγαίναμε μαζί με τις Смена, τις μηχανές (οι Зенит ήταν ακριβές…)\n189: Ελυγε στάζ που δεν λατινογραφεις, αλαλ πηγάινεις κατευθείαν στο πρωτότυπο. ΤΟ δέυτερο το βλέπω ότι ειναι Ζένιτ, αλλα το πρώτο, ίσως γιατί δεν ξερω τη μάρκα, δεν το διαβάζω με τίποτα.\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:07\n«Ζμένα» διαβάζεται… http://en.wikipedia.org/wiki/Smena_(camera)\nΚαι βλέπω πως ναι, η Orwo έγινε ανατολικογερμανική και εθνικοποιήθηκε.\nΑν προσέξουτε το λογότυπο του λινκ, θα δούτε πως είναι όμοιο με του θεάτρου.\nΤο οποίο θέατρο, νομίζω, πως βρισκόταν στην Στουρνάρη, κάτω από την Πατησίων. Να ήταν, άραγε, παλιότερα κινηματογράφος και να τούμεινε το φιλμικό όνομα;\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:24\nΒουκουρεστίου στο κτίρο του τότε Μετοχικού Ταμείου Στρατού (τώρα Attica της Τράπεζας Πειραιώς).\nΦιλμ της Orwo κυκλοφοροπυσαν κινηματογραφικά και φωτογραφικά στην Ελλάδα οπωσδήποτε ως τη δεκαετία του 70. Το α/μ της ήταν καλύτερο και φθηνότερο από της Κόντακ.\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:26\nΤο θέατρο Όρβο ήταν στην οδό Βουκουρεστίου. Φτιάχτηκε το 1965 -διαμορφώθηκε το φουαγιέ τού Παλλάς- και το 1994 μετονομάστηκε σε «Μελίνα».\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:27\n[Αλφ ! Μέχρι κι εκεί συναντιόμασταν ;;;!!!]\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:34\nΜπορεί! Για σιγουριά θάπρεπε να είχες αναφέρει ότι για χρόνια ονομαζόταν Θέατρο Έλσας Βεργή.\n(Παρενθετικά ο σύζυγος της Βεργή Laslie Finer πέθανε στην αρχή της χρονιάς στις ΗΠΑ όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια.)\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:38\nΒουκουρεστίου 1. Και στο ψαχτήρι της Ελευθερίας εμφανίζεται πράγματι απο το 65.\nΟμώνυμος σινεμάς φαίνεται να μην υπήρξε.\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:43\n20 Απριλίου, 2010 στις 18:48\nBεβαίως, βεβαίως! Αλλά, για να μη με πείτε και συμμαθήτριά της έκανα την…. απόκρυψη στοιχείων !!!\n20 Απριλίου, 2010 στις 19:01\nΤα διάβασα σαφώς αυτά! Δεν τα ήξερα…\nΣε μια πολλή ενδιαφέρουσα εργασία > ΕΔΩ :\nΠολιτισμός της καθημερινότητας: Χώρος, χρόνος και κατανάλωση – Η περίπτωση City Link – Attica (Ζέττα Πασπαράκη)\nΑΠΟΡΙΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ :\nΣτάζυ… Πώς στο καλό λινκάρω κατευθείαν το pdf, χωρίς τη διαμεσολάβηση του σεβαστού κ. Γκούγκλη;\nΠού στα κομμάτια βρίσκω μόνο το λινκ τού pdf;\nΈσκασα, ψάχνοντας και αυτοσχεδιάζοντας, αλλά τζίφος!\n20 Απριλίου, 2010 στις 19:12\nΔεν διάβασα ακόμη όλα τα παραπάνω αλλά να ρωτήσω κάτι: Ο ουγγρικής καταγωγής οικονομολόγος Karl Polanyi πώς προφέρεται; Μέχρι πρόσφατα νόμιζα Πολάνι ή Πολάνιι αλλά στο βιβλίο του Ιμ. Βαλλερστάιν «Για να καταλάβουμε τον κόσμο μας» (εκδ. Θύραθεν) ο μεταφραστής Σπ. Μαρκέτος το αποδίδει «Πόλαϊ» (σελ. 41)\n20 Απριλίου, 2010 στις 19:17\nΣτο αποτέλεσμα του γκουγκλ που δίνεις, δεξί κλικ στο λινκ για το pdf, αποθήκευση δεσμού ε βουαλά.\nΟυπς, λάθος, δεν είσαι η Αθαναζί είσαι η Μισιρλού. Συγγνώμη.\n20 Απριλίου, 2010 στις 19:32\n201 To σίγουρο είναι οτι οι Μαγιάροι τονίζουν πάντα την πρώτη συλλαβή, άρα Πόλανι\nΑν δε κάνω λάθος το y μπαίνει για να διαβαστεί το ν ή το λ(Kodaly) ουρανικό(πατρινό).\nΕίχαμε το Σάπερε γι’ αυτά αλλά εξαφανίστηκε.\n20 Απριλίου, 2010 στις 19:43\nΕνδιαφέρον. Opera 10.51, Google Chrome 5.0.342.9 beta, Safari 4.0 (530.17) αντιγράφουν το αναμενόμενο λινκ:\nClick to access 41PMS_POL_DIA_PasparakiZe.pdf\nIE 8.0.6001.18702 και Firefox 3.7a5pre βλέπουν αυτό:\nή το ίδιο με google.com\nΔεν ξέρω, αυτήν τη στιγμή, αν είναι κάποια ρύθμιση εντοπιότητας στο γούγλη, σε IE και Fx, ή κάτι άλλο…\n20 Απριλίου, 2010 στις 19:53\nGoogle Caffeine ψιλιάζομαι… Ελπίζω να προλάβω να επανέλθω\n20 Απριλίου, 2010 στις 20:25\n20 Απριλίου, 2010 στις 20:30\nΕπιασε!! Γεια σου, Μισιρλου, με τον Μοτζιλα σου!! 😛\n20 Απριλίου, 2010 στις 20:41\nΚρατάω το θεϊκό έχω Μοζίλα Μισιρλού! Θα το προωθήσω για την ονομασία κάποιου επόμενου alpha/beta branch του Firefox.\n20 Απριλίου, 2010 στις 21:04\n@ 203 Λογικό το λάθος Π2 όλο εγώ ρωτάω για τα θέματα αυτά! 😉\n@209 Σταζυ τι είπα και δεν το κατάλαβα;\n20 Απριλίου, 2010 στις 21:06\nΠυραλεπου η Μισιρλου! 😛 👿 😯\n20 Απριλίου, 2010 στις 21:07\nΤείνω να το αποδώσω στην ίωσή μου. Διάβασα ολόκληρη (οκ διέτρεξα) την εργασία και ενοχλήθηκα επαρκώς ώστε να καταθέσω αυτό το σχόλιο.\n1. Στο κείμενο υπάρχουν πάρα πολλές ανακρίβειες, ασυνταξίες και ακυριολεξίες απαράδεκτες για πανεπιστημιακή εργασία, ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ.\n2. Λάθος πληροφορίες που είτε μεταφέρονται άκριτα από άλλες πηγές είτε υποστηρίζονται από τη συγγραφέα.\n3. Πολυλογία με άσκοπες βιβλιογραφικές παραπομπές από τη Γαλλία μόνο και μόνο για να «παχύνει» η εργασία ή για να ικανοποιηθούν γαλλοτραφείς επιτηρητές της εργασίας. Η κοπέλλα πρέπει είτε να συμπαθεί ιδιαίτερα είτε να φοβάται τον Βέλτσο αν κρίνω από κάποιες πηγές της.\n4. Κάποια συμπεράσματα είναι είτε άστοχα είτε περιττά. Από την άλλη βασίστηκε μόνο σε τυχαία άρθρα εφημερίδων και ένα βιβλίο το οποίο υποτίθεται ότι είναι η ιστορία του κτηρίου έκδοση της Τράπεζας Πειραιώς το οποίο -αν κρίνω από τις παραπομπές πάσχει πολλαπλά.\nΞαναλέω μπορεί να οφείλεται στην ίωση η αντίδρασή μου. Καθόσον αφορά όμως το Πάντειο επισημαίνω ότι έχει διαπράξει πολλά σφάλματα στην ιστορία του. Για παράδειγμα μου έδωσε πτυχίο και με δέχθηκε και σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα.\n20 Απριλίου, 2010 στις 21:29\n212 Όταν σου έδωσε πτυχίο, ήταν ακόμα θηλυκό 🙂\n20 Απριλίου, 2010 στις 21:39\nΒεβαίως και έχεις δίκιο.\nΠέραν των άλλων υπονοουμένων μήπως προσθέτεις ότι ως θηλυκό υπέκυψε στη γοητεία μου; 😀\n20 Απριλίου, 2010 στις 22:06\n#210 Άθελά σου, η απουσία ενός κόμματος στο #167 έδωσε φοβερή έμπνευση. Καλύτερα είναι τα Εθνικά πάρκα;\nΔες εδώ τα codenames στην εξέλιξη του firefox. Πιο όμορφα είναι τα διάφορα Deer Park, Bon Echo, Gran Paradiso, Namoroka, Lorentz από ένα Misirlou;\n20 Απριλίου, 2010 στις 22:07\nΚάτι ξέχασα, ε;\n20 Απριλίου, 2010 στις 23:26\n@ 215, Στάζυ τώρα που το λες, ενα δίκιο το χεις 🙂\nΜισιρλού δεν ηταν στις προθεσεις μου 😉\n21 Απριλίου, 2010 στις 00:56\nΜπρε Αλφ… Μην είσαι τόσο ψείρας! Δεν είπα πως είναι και αριστούργημα…\nΠροσωπικά δε δίνω σημασία σε ανούσιες λεπτομέρειες τέτοιων κειμένων.\nΔιαβάζω και εισπράττω αυτά που θέλω !\nΈτσι κάνουμε, θαρρώ, εμείς οι αΠΑΝΤΕΙΟΥχού στρατοκόποι…\nπ.χ. στο κείμενο αυτό «ανακάλυψα» (σε μια παραπομπή της) πως η μια πόρτα των βασιλικών στάβλων -το 1907- ήταν απέναντι από το Μέγαρο Σλήμαν.\nΒουλάγξη… Αυτή τη στιγμή η Μισιρλού είναι -κυριολεκτικώς- Μπυραλεπού !!!\nΩωωω, Στάζυ! Προώθησέ με, μέγα προαγωγέ!\nΜα τι; Με κοροϊδεύετε με το «Μοτζίλα»;\nΌλοι οι τεχνολογούντες που ξέρω -και το χρησιμοποιούμε από το 2005- έτσι το λέμε!\nΤι; Μοζίλα το λέτε εσείς;;!!;; Αααα… δε μ’ αρέσει!\n21 Απριλίου, 2010 στις 02:05\nΑπ’ το Γκοτζίλα, δηλαδή;\n21 Απριλίου, 2010 στις 03:55\nH λέξη Μοζίλα εδώ και πολύ καιρό προφέρεται Φάιρφοξ, οπότε δεν εχει σημασία αν ομοιοκαταληκτει με το τέρας του Τόκιου.\nΒεβαιως, ιστορικώς σκεπτόμενοι, όσοι χρησιμοποιούσαμε το Μοζίλα από το 1995 (Μισιρλου, eat my dust), τότε που λεγόταν Νετσκέιπ, θυμόμαστε το γκοτζιλοειδές ζωάκι που εμφανιζόταν στο σημα της εταιρίας. Μεταξύ δεινόσαυρου και τέρατος του Λοχ Νες.\nΚατά την αγγλική γλώσσα όμως, η κατάληξη που υπονοεί το τέρας είναι -ζιλα κι όχι -τζιλα\nΓκοντ-ζιλα= το τέρας που τρώει γιαπωνεζους\nΜο-ζιλα= ο φυλλομετρητής που έφαγε το Μωσαϊκό\nΣαραντακο-ζίλα= το τέρας που τρώει τον ελεύθερο χρόνο μας\nΣτα ελληνικά μάλλον πιο πολύ κολλάει το -τζίλα, αλλά μάλλον ψάχνουμε ψύλλους στ’αχυρα.\n21 Απριλίου, 2010 στις 04:44\n@201,204 Για τον Πολάνι, μου φαίνεται υπερβολικό να γυρίσουμε σε μαγιάρικη προφορά, μιας και την καριέρα του ως οικονομολόγος/φιλόσοφος του Μ. Μετασχηματισμού την έκανε στον αγγλόφωνο κόσμο.\n21 Απριλίου, 2010 στις 07:46\nΑφού πιάσαμε τον Fx, μερικές σελίδες του (κάποιες θέλουν το κατάλληλο πρόσθετο):\nabout:buildconfig about:cache about:config about:crashes about:credits about:info about:licence about:license about:logo about:me about:memory about:mozilla about:plugins about:privatebrowsing about:rights about:robots about:search about:sessionrestore about:support about:ubiquity about:voyage and about:\n21 Απριλίου, 2010 στις 08:36\nΣοφία (220), θα το θυμάμαι αυτό 🙂\nΠάντως, αν ο Γκοτζίλας τρώει γιαπωνέζους, οι Έλληνες φαντάροι έχουν φάει άφθονο Γκοτζίλα!\n21 Απριλίου, 2010 στις 09:40\nH λέξη Μοζίλα εδώ και πολύ καιρό προφέρεται Φάιρφοξ\nΚαι η λέξη Firefox πως προφέρεται; 😉\n@222 Αυτό τώρα γιατί δεν το κατάλαβα;\n21 Απριλίου, 2010 στις 10:12\nΚάπως αργά είδα το θέμα, αλλά είπα να το προσθέσω το σχόλιο, γιατί πολύ με προβλημάτισε το άρθρο του Γ.Η. Χάρη!\nΛοιπόν, βρίσκω ότι χωρίς κανόνες, τις περισσότερες φορές γράφουμε οπτικά τις ξένες λέξεις. Επίσης δεν χρησιμοποιούμε πάντα τις ελληνικές, γιατί μια γνώριμη, αγγλική κυρίως, δίνει την ευκολία (και την τεμπελιά) του συνώνυμου – θα μπορούσα να πω π.χ. μίνι σχόλιο αντί για μικρό/σύντομο…\nΣε πολλές δουλειές (π.χ. διαφήμιση, τεχνολογία, υπολογιστές) οι όροι γράφονται και επικοινωνούνται κατά κανόνα αγγλικά. Για λόγους οικονομίας χρόνου στις συνεννοήσεις και γιατί η δημιουργικότητα αρχίζει και τελειώνει με άλλο στόχο, κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να εδραιώσει το target group σε κοινό-στόχο. Αφήστε που υπάρχουν και οι συντομογραφίες, που δεν είναι όλες Δ.Ν.Τ. -άπειρα τα τύπου cpp, Ν Vidia, bluethooth και δε συμμαζεύεται.\nΈπειτα, σερφάροντας αν ψάχνεις για πληροφορίες, χάνεις μερικές φορές δυσανάλογα πολλαπλάσιο χρόνο στα ελληνικά. Η χρήση του internet ή ίντερνετ ή διαδικτύου αυξάνει το μπέρδεμα, καθώς καταλήγεις να γράφεις ακόμη και τις σημειώσεις ανάλογα με το που βρίσκεται εκείνη την ώρα το πληκτρολόγιο και νάτο το Greeklish! Για να μην πω για το κινητό, όπου πραγματικά βαριέσαι να αλλάζεις την γλώσσα στα settings! για να στείλεις μήνυμα σε φίλους σου στην Αγγλία ή στην Ιταλία…\nΌσο για τη μαγειρική (που με αφορά μεταξύ άλλων), η οποία θα μπορούσε να είναι απ’ τις απλές κατά τα άλλα κατηγορίες (καμία σύγκριση με Λιόσα), ακόμη δεν έχει αποδοθεί το bain-marie και αν το βάλεις μπεν-μαρί στο «γούγλη» (αυτό δεν το είχα ξαναδεί και εντυπωσιάστηκα) αμφιβάλλω αν θα υπάρξει site στα ελληνικά με επαρκές και αξιόπιστο υλικό!\nSorry για την φλυαρία,\nθα προσεύχομαι για …κανόνες\nκαι ευχαριστώ (9 γράμματα) άλλως thnx (4 γράμματα)\n21 Απριλίου, 2010 στις 11:41\nΠαντεσπάνι, καλώς ήρθατε. Πάντως, το μπεν-μαρί δίνει δεκάδες χιλιάδες γκουγκλιές, κάποιες θα είναι αξιόπιστες. Υπάρχει βέβαια πρόβλημα με την ορθογραφική αβεβαιότητα, μια και η παλιότερη γραφή (μπαιν μαρί) είναι σχεδόν εξίσου συχνή.\n21 Απριλίου, 2010 στις 13:14\n#224 Ιμμόρ, στο location bar (για να είμαστε εντός θέματος), βάλε κάθε μια από τις παραπάνω «φράσεις» με το about. Όποια δεν βγάζει κάτι αναζήτησέ την στον γούγλη· χρειάζεται κάποιο πρόσθετο.\n21 Απριλίου, 2010 στις 15:11\nΩχχχ βρε Στάζυ! Γρι δεν κατάλαβα…\nΈκανα τις οδηγίες σου και τα μισά about απουσιάζουν.\nΚαι που πήγα να τα ζητήσω στο Γκούγκλη… τι έγινε;\nΣτο about:me μου έβγαλε μέχρι και το γιουτουμπάκι κάποιας Gabriella Cilmi!\nΠού να την χώσω αυτή;!\nΝικοκύρη μας… Για να μη γεμίζουμε τα ωραία ποστάκια με άσχετες τεχνολογικές μας απορίες, μην κι είναι καλύτερο να μας φτιάξεις μιαν άλλη καρτέλλα; (πάνω-πάνω λέω, όπως τα : * Αρχική * About * ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ * ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ)\nΝα μας φτιάξεις μια Κ.Τ.Ε.Ο\nΚαι Τεχνικές Εξειδικευμένες Οκαζιόν\nΚαθέδρα Τεχνολογικών Επαιτειών Ομάδας\nΚέντρο Τεχνολογικού Εγκαιροφλεγούς Οίστρου\nΚαθιστικό Τεχνολογικού Εγκεφαλικού Οδυρμού\nΚυρ Τεχνίτης Εφεδρικού Οβολού\nΚεχαγιάς Τεχνολογικής Έδρας Οικοδομήματος\n(μιας και μόνο ο Στάζυ θα λαλάει, ως φαίνεται!)\n21 Απριλίου, 2010 στις 15:23\nΚαι εγώ Μισιρλού «ανακάλυψα» στην εργασία ότι η συλλογή «Η συμφωνία του Μπραζίλιαν» είναι του … Νάνου Βαλαωρίτη!\nΜισιρλού, επανειλημμένα έχω σκεφτεί μια σελίδα για απορίες -τεχνικές ή γλωσσικές- αλλά δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου πώς θα δουλεύει αυτό το πράγμα.\n21 Απριλίου, 2010 στις 15:27\nΩϊιι…ωϊιιι, μάνα μου! Πωπωωω… Ούτε το είδα αυτό Αλφ!\nΝα νεκρώσουμε λοιπόν το λινκ ! Πάραυτα…\n21 Απριλίου, 2010 στις 15:43\n#228, Μισιρλού, συγγνώμη.\nabout:ubiquity (μια και είμαστε σε φάση προπαγάνδας, μετά την εγκατάσταση, από τη σελίδα αυτή δείτε το Interactive Tutorial)\n21 Απριλίου, 2010 στις 16:05\n229, Μην κλέβεις Αλφρέδο. Η κυρία παραπέμπει στον Κολώνα.\nΚι είχα πει να μη το διαβάσω…\nΕίδα επίσης οτι άλλο το Όρβο κι άλλο το Βεργή.\n21 Απριλίου, 2010 στις 16:13\nΚαι κοίτα να δεις, όταν είδα την «Ήρα και το παγώνι», δεν είχα συνειδητοποιήσει οτι έμπαινα στο πρώην Σινεάκ.\nΜαρία δεν έχω ηθικές αναστολές στην κλοπή όταν μάλιστα πρόκειται για βιβλία… Όπως σε παρακαλώ να προσέξεις τις αναφορές μου στο 2 και 4 στην ανάρτηση 212.\nΒεβαίως και διαπίστωσα από που είχε τις πληροφορίες της.\nΤώρα είναι άχαρο να άρχιζα να σχολιάζω φράση-φράση. Άλλωστε είμαι και με ίωση που με ταλαιπωρεί ιδιαίτερα.\nΠάντως σίγουρα ανήκει στην κυρία και δεν είναι παρανάγνωση της ίωσης η φράση αρμοδιότητος του Νικοδεσπότη:\n» Ήδη από την πρώτη φάση, η ανέγερση του μεγάρου ΜΤΣ αναμενόταν με ιδιαίτερη πλησμονή από τους Αθηναίους, που παρακολουθούσαν με αμείωτο ενδιαφέρον όλες τις φάσεις ανέγερσης και τις αλλαγές του αρχικού πλάνου.» (σελ. 52) Το ερώτημα αναφέρεται φυσικά στην πλησμονή.\nΞαναδηλώνω βαριέμαι να επισημάνω όλα τα αρνητικά. Δέχομαι πάντως ότι εμπεριέχει και ενδιαφέροντα στοιχεία.\n235, σιγά μην ασχοληθούμε κι άλλο.\n21 Απριλίου, 2010 στις 16:40\nΠλησμονή, ε; Κάτι σαν λαχτάρα στο πιο λόγιο.\n21 Απριλίου, 2010 στις 17:11\n224: η φράση «ο Μοζίλα τώρα προφέρεται Φάιρφοξ» ήταν προσπάθεια να κάνω πνέυμα επισημαίνοντας ότι δεν το λέει κανείς έτσι πια, αφου η εφαρμογή του έιναι το Φάιρφοξ.\nΠαντεσπανι (225), η μπαιν μαρί έχει αποδοθεί στα ελληνικά όπως λεέι ο 40ακος. Εδώ και πολλές δεκαετίες, γιατί φυσικά δεν ανακαλύψαμε τη γαλλική κουζίνα τώρα, την ήξεραν κι οι γιαγιάδες μας. Αλλά λες κάτι που το έχω απορία: δεν ενοχλεί να αλλάζετε γραμματοσειρά; Άμα ενοχλεί γιατί την αλλάζετε για καθε δεύτερη λέξη;\nA, και… το Μπλουτούθ δεν ειναι συντομογραφία, είναι εμπορική ονομασία. Όπως λέμε Μερσεντές, Κουάκερ, Κόκα- Κόλα, Νόκια που δεν βλέπω να ενοχλούν κανέναν με ελληνικούς χαρακτήρες.\n223: 40κοτζίλα, ίδου και η συντομογράφισή σου.\nΣτη λίστα με τις εμπορικές ονομασίες που έγιναν ουσιαστικά ξεχάσαμε τη φορμάικα. Η εταιρεία υπάρχει ακόμα και σύντομα θα κλείσει 100 χρόνια πλαστικοποίησης.\nΤο παρόν μήνυμα γράφτηκε αποκλειστικά με ελληνική γραμματοσειρά.\n21 Απριλίου, 2010 στις 17:31\nΑπο τότε που έμαθα απ’ το Στάζυ οτι δεν έχει σχέση με καμιά φοξ, τον λέω κοκκινοτρίχη κι έχω το κεφάλι μου ήσυχο.\n21 Απριλίου, 2010 στις 17:42\n@ 239 ??? ❓\n21 Απριλίου, 2010 στις 17:52\n21 Απριλίου, 2010 στις 18:01\nΟπως και να τον πεις, είναι γλύκας!\n21 Απριλίου, 2010 στις 19:09\nΚαλώς σας βρήκα και χαίρομαι γι΄αυτό.\nΑν βρείτε γκουγκλιά με απόδοση (όχι τεχνική επεξήγηση του όρου), πέραν του μπεν μαρί ως μπαιν μαρί και τούμπαλιν, που ανάγεται στην κατηγορία πριμ, πολύ θα ήθελα να την μάθω.\nΑν αλλάξουμε κατηγορία και βάλουμε στον Γούγλη …Σεληνούς (έψαχνα πρόσφατα νομίσματα) δεν υπάρχει συγκροτημένο αποτέλεσμα στις 3 μόνο σελίδες! Αν την γράψεις Σελινούς με λίγη υπομονή κάτι θα βρεθεί. Αν όμως γράψεις Σελινόντ ή Selinonte ή Selinunte, με 1-2 κλικ τελειώνεις.\nΧωρίς να θεωρώ σωστή και χρήσιμη για την γλώσσα την τάση, θέλω απλώς να πω ότι εντείνεται λόγω χρήσης.\nSophiaΟικ (238) Ασυζητητί οι γιαγιάδες μας ξέραν την μπεν μαρί ως μπαιν μαρί. Δεν αλλάζω τη γραμματοσειρά κάθε δεύτερη λέξη εκτός κι αν αναφέρεστε στο σχόλιο – θεώρησα αντιληπτή την έμφαση. Το Μπλουτούθ με ελληνικά μου θυμίζει Μαμούθ (ειδικά με το Μ κεφαλαίο) -δεν ξέρω αν θα το συνηθίσω εύκολα… και δεν αναφέρθηκε ως συντομογραφία (δεν ήμουν σαφής) αλλά ως παράδειγμα καθημερινής χρήσης.\nΚαι μια δική μου απορία: Γιατί όχι «ΣοφίαΟικ»;\n(κι ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο)\n21 Απριλίου, 2010 στις 19:12\nΗ αλήθεια είναι ότι το έχω ακούσει και «μπλε μαρί» 🙂\n21 Απριλίου, 2010 στις 19:38\n>Σεληνούς (έψαχνα πρόσφατα νομίσματα)\nΜα η πόλη γράφεται Σελινούς.\n21 Απριλίου, 2010 στις 19:41\n@244 Νίκο ήταν γιατί ήταν ένα μπλε κατσαρολάκι για μπαιν μαρι 🙂\n21 Απριλίου, 2010 στις 19:48\nΣωστη η επισήμανση για το όνομά μου, οφείλεται στο ότι όταν μου πρωτοζητηθηκε δεν είχα ακόμα ελληνική γραμματοσειρά. Η διόρθωση έγινε.\n21 Απριλίου, 2010 στις 20:52\n@242: Ο Στάζυ;\n21 Απριλίου, 2010 στις 21:23\nὡστόσο θεωρῶ ὅτι πιὸ σωστὸ εἶναι τὸ «λατινογραφοῦνται» κι ὄχι τὸ «λατινογράφονται».\n21 Απριλίου, 2010 στις 21:33\nΚορνήλιε, μπορεί και να έχεις δίκιο, λέμε ορθογραφώ, απλογραφώ.\nΛέμε όμως και καθαρογράφω.\n21 Απριλίου, 2010 στις 21:38\n@248 Αμα πατούσες το λίκνο δεν θα ρώταγες. Εσύ δεν είσαι στη φωτογραφία; 😉\n21 Απριλίου, 2010 στις 21:40\n#250 εἶναι πάλι ὁ κανόνας τοῦ Scaliger ποὺ παλιότερα εἶχα ἀναφέρει κι ἔγινε ἐδῶ μέγας καυγᾶς.\n21 Απριλίου, 2010 στις 21:58\n21 Απριλίου, 2010 στις 22:43\n> 245 . Kι εγώ έτσι νόμιζα, αρχικά. Αλλά με όσα βλέπεις… καμιά φορά έχεις και το δικαίωμα να αμφιβάλλεις…\n> 247. Στο δικό μου πληκτρολόγιο, που δεν έχει ελληνικά, κι ακόμη μπερδεύω το ω μετο ψ (γειτνιάζοντα c και v), το ερωτηματικό είναι στα αγγλικά. Η εναλλαγή και μέσα στην γλώσσα είναι υποχρεωτική και δεδομένη.\n> 253. Καλό! Αλλά με τη Θεοούλα, πάλι …Μαμούθ μου θυμίζει!\n21 Απριλίου, 2010 στις 22:52\n>Kι εγώ έτσι νόμιζα, αρχικά. Αλλά με όσα βλέπεις… καμιά φορά έχεις και το δικαίωμα να αμφιβάλλεις…\nΔε καταλαβαίνω τι σας έκανε να αλλάξετε την ορθογραφία, απ’ τη στιγμή μάλιστα που συσχετίζετε το όνομα της πόλης με το σέλινο;\n21 Απριλίου, 2010 στις 23:17\n> 255. Mε τον μαϊντανό (πετροσέλινο) συσχετίζεται η πόλις, λένε, κάποιοι πιο ειδήμονες από μένα, την πτωχή- που απλώς είμαι fan του να μαθαίνω (κουσούρι γαρ). Εσεις υπερασπίζεστε το σέλινο? (το λέω με χιούμορ, καλοπροαίρετα, για να μην παρεξηγηθώ λόγω ασάφειας)\n21 Απριλίου, 2010 στις 23:20\nΕγώ για την ορθογραφία μίλησα και γι’ αυτή σας ρώτησα. Πώς σας προέκυψε το η;\n21 Απριλίου, 2010 στις 23:32\n> 257. Μάλλον από ταχύτητα και ασυνείδητα, ίσως και γιατί με όσα -υποτίθεται πως ήξερα-δεν είχε να κάνει με το ι, του σέλινου εννοώ.\n22 Απριλίου, 2010 στις 00:04\nΔιακόπτουμε το πρόγραμμά μας, λόγω έκτακτης επικαιρότητας:\n22 Απριλίου, 2010 στις 00:12\nΤο άκουσα κι εγώ στο ράδιο -ελπίζω να το έχεις σώσει το αριστούργημά σου.\n22 Απριλίου, 2010 στις 00:17\nΤα κρατάει ο γούγλης-youtube στο λογαριασμό του χρήστη. Απλώς δεν επιτρέπει τη δημόσια προβολή.\n22 Απριλίου, 2010 στις 00:18\nΕγώ ξαναβλέπω το ντοκιμαντέρ για τη Μακρόνησο στην ΕΤ1, που τη θυμηθήκαμε στο άλλο νήμα.\n22 Απριλίου, 2010 στις 00:28\n@259 Γιατί το κόβει στο 1.47»;\n@ 260 Ποιο αριστούργημα;\n22 Απριλίου, 2010 στις 00:30\nΔεν βρίσκω τώρα που ξανασχολιάστηκε πολύ πρόσφατα η ομιλία Καστοριάδη στο Βόλο και εμφανίστηκε το σχετικό πιντιέφι. Ήθελα να πιάσω το ίδιο το βιβλίο στα χέρια μου, και το έκανα, κι έτσι είναι όσα ειπώθηκαν -ακόμη και η δακτυλογράφηση σε γραφομηχανή (;). Ιδού τα περιεχόμενα.\n22 Απριλίου, 2010 στις 00:54\n@ 264 Εδώ μάλλον θα πρεπε να καταλάβω κάτι. Ας πούμε πως σχετίζεται με τα προηγούμενα…\nΙσως βρω περισσότερες διευκρινίσεις το πρωί.\n22 Απριλίου, 2010 στις 01:10\nImmor, εδώ: http://malvumaldit.wordpress.com/2009/10/20/hitler-finds-out-that-the-greek-language-has-no-more-than-200000-words/\nκαι δυστυχώς δεν παίζει, πράγματι. Στο λινκ όμως του Οπουτζή που δίνει ο Στάζυ θα βρεις μια ανάλυση της εν λόγω παρωδίας.\n22 Απριλίου, 2010 στις 01:11\n22 Απριλίου, 2010 στις 01:29\nΣχετικά με τη διαμάχη γύρω απ’ το μπλε κατσαρολάκι (δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί), να σημειώσω ότι εμείς το λέμε «μπάνιο-μαρία», από την εποχή των γιαγιάδων μας κι ακόμα πιο πριν.\nΕλπίζω να μη δημιουργούμε προβλήματα στους γλωσσολόγους ή στους μαγείρους.\n22 Απριλίου, 2010 στις 01:33\nΥπήρχε περίπτωση στσου Κορφούς να μη τη λέτε μπανιομαρία;\n22 Απριλίου, 2010 στις 08:20\n#265 Άσχετο είναι με τα παρόντα, αλλά, όπως είπα, δεν είχα πρόχειρο το σχετικό νήμα.\n22 Απριλίου, 2010 στις 10:38\nΚι άλλο ένα για τη συλλογή σας. Δεν σας έκανε κ. Γεωργιάδη (σε ένα κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέρον άρθρο) η περιγραφή μιας αλλόκοτης κατάστασης ως «σουρεάλ»; Κατανοητό. Αλλά εκείνο το Soureal τι το θέλατε; Ελληνική προφορά με φωνητική λατινική γραφή; Το αποτέλεσμα πάντως βγήκε πολύ σουρεάλ.\n22 Απριλίου, 2010 στις 10:47\nΠιδύε, μια φορά θυμάμαι που κάποιος αναγνώστης είχε διαμαρτυρηθεί στην Ελευθεροτυπία για τη συνήθεια ενός αθλητικογράφου να αφήνει πολλά λατινόγραπτα στα κείμενά του. Ο δημοσιογράφος απάντησε ότι η ειδησεογραφία έχει και μορφωτικό σκοπό, παναπεί το κάνει για να μαθαίνουμε. Ο ίδιος, το ισπανικό φούριας ρόχας το είχε γράψει rohas.\n23 Απριλίου, 2010 στις 14:53\nΕννοείται πως δεν έχω διαβάσει τα πρηγούμενα 272 (!) σχόλια, αλλά θέλω να καταθέσω και γω τη δική μου αποψούλα (μιας και έχς λίγο ελεύθερο χρόνο ακόμα). Δεν μπορώ να περιγρ΄ψω πόσο γελοίο μου φαίνεται να βλέπω γραμμένο: ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ ΕΡΠΛΕΗΝ – ΝΑΘΙΝΓΚ ΚΑΝ ΣΤΟΠ ΑΣ ΝΑΟΥ. Από την άλλη, είναι σωστό τουλάχιστον στο δικό μου μάτι, να μην αλλάζει η γραφή εντός της ίδια ς πρότασης ή ακόμα εντός του ίδιου κειμένου (στην ίδια λέξη είναι ολίγον οικτρό). Μία άλλη παρατήρηση μου, φορ γουάτ ιτ’ς γουέρθ, είναι η γραφή ξένων λέξεων με ελληνικούς χαρακτήρες που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε χιουμοριστικής προδια΄θεσης μπλγκς και λοιπά ιντερνετικά στέκια. Κρίνω πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχει η γλώσσα μας είναι να αρχίζουν να αποδίδονται με latinικούς χαρακτήρες οι ξένες λέξεις λέξεις που προηγουμένως είχαν αποδοθεί με ελληνικούς χαρακτήρες. Ai ntont rili noou if ai hav meint maiself kliar mpat thenk giou eneigouei!\n23 Απριλίου, 2010 στις 22:16\nΑυτό, Rayman, το κάνουν μεταξύ άλλων ο Δήμος Αθηναίων και διάφοροι άλλοι δήμοι, στις ταμπέλες των δρόμων που έχουν ονόματα ξένων. Οδός NEIGY στα Πατήσια, οδός TZORTZ στο Κέντρο, οδός CHELDRAICH στο Νέο Κόσμο, και άλλες τέτοιες φρικαλεότητες. Έχουν όμως κι ένα δίκιο: αν ο ξένος γράψει «Μ. Papadopoulos, 5, rue Neuilly, Athénes», πώς να καταλάβει ο ταχυδρόμος – που μόνο την οδό Νεϊγύ ξέρει – πού να πάει το γράμμα;\n2 Δεκεμβρίου, 2016 στις 05:52\nΑυτό το σινεάκ να ετυμολογείται ίσως από τα παιδικά ενυδρεία cineaqua στο Τροκαντερό του Παρισιού; Υπάρχει τέτοια περίπτωση, άραγε; Γρηγόρης Κονδύλης\n2 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:22\nΌχι, το Σινεάκ είναι όνομα αλυσίδας, υπήρχαν πολλά διεθνώς στον μεσοπόλεμο.


Φθηνές πτήσεις από Μπαμ στη Skyscanner\nΠτήσεις από Μπαμ\nΕννοούσατε πτήσεις για Μπαμ;\nΗ χρήση της Skyscanner είναι τόσο εύκολη και τόσο γρήγορη! Και, πάνω από όλα, είναι δωρεάν! Συγκρίνετε πτήσεις χαμηλού κόστους και κάντε απευθείας κράτηση των αεροπορικών σας εισιτηρίων από Μπαμ κάνοντας κλικ στους δικτυακούς τόπους ταξιδιωτικών γραφείων και αεροπορικών εταιρειών.\nΡίξτε μια ματιά στις προσφορές πτήσεων που εμφανίζονται παρακάτω ή χρησιμοποιήστε το πλαίσιο αναζήτησης για να καταχωρίσετε τις ημερομηνίες του ταξιδιού σας και να βρείτε τα φθηνότερα αεροπορικά εισιτήρια από Μπαμ για κάθε προορισμό.\n0 χλμ από Μπαμ\nΠοιοι ταξιδεύουν από Μπαμ


E F E N P R E S S - ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: Νέο κυβερνητικό αίσχος! Στα διαγνωστικά κέντρα: Θα πληρώνουν από την τσέπη τους οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ!!!\nΝέο κυβερνητικό αίσχος! Στα διαγνωστικά κέντρα: Θα πληρώνουν από την τσέπη τους οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ!!!\nΑντιλαμβανόμενοι όμως την ανάγκη του πληθυσμού να εξυπηρετηθεί από τα διαγνωστικά κέντρα, στα οποία εξυπηρετείται το 95% των ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ, το συντονιστικό ανακοίνωσε ότι ...θα διενεργεί εξετάσεις μεν στους ασφαλισμένους αλλά μόνον κατόπιν προπληρωμής τους!\nΣε μια κίνηση ...καλής θέλησης αποφάσισαν πως οι ασφαλισμένοι θα πληρώνουν το 85% της τιμής της εξέτασης και δεν θα πληρώνουν το 15% που είναι η συμμετοχή τους.\nΣτη συνέχεια, οι ασφαλισμένοι, έχοντας μαζί τους τις αποδείξεις, θα πηγαίνουν στις Περιφερειακές Διευθύνσεις του ΕΟΠΥΥ και θα ζητούν την... επιστροφή των χρημάτων τους (Ζήσε Μάϊη μου να φας τριφύλλι) !!!. Από τη διαδικασία αυτή ανακοινώθηκε ότι θα εξαιρεθούν οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, όπως πχ οι ογκολογικοί ασθενείς.\niefimerida.gr - Ειδήσεις και νέα - Η κορυφαία εφημερίδα online: Εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ: Η Φώφη Γεννηματά συγκαλεί ΚΟ και Πολιτικό Συμβούλιο


Από τον Νίκο Παπαδογιάννη, 25/11/2015 @ 10:56\n«Όταν το ποτάμι γίνει μαύρο, το μαύρο του μίσους και του θανάτου, θα αδειάσω τα βιβλία από τη σάκα του παιδιού και θα την παραγεμίσω με πλαστικό και με καλώδια. Θα πάρω μαζί μου μόνο το φιλί σου. Το φιλί που έχει τη γεύση της αιωνιότητας...».\nΘέλει κότσια για να γράψει κάποιος στίχους από την οπτική γωνία του καμικάζι βομβιστή. Όταν αποφασίζεις να κυκλοφορήσεις το τραγούδι στη βαριά τραυματισμένη από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους Αμερική, δεν θέλει απλώς κότσια.\nΘέλει άθραυστα αυγά. Αυγά από ατσάλι, σαν αυτό που έλιωσε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και πήρε μαζί του χιλιάδες ψυχές.\n«Μέσα στα πλήθη στην αγορά, κοιτάζω τα πρόσωπα των ανθρώπων. Κρατώ την αναπνοή μου και κλείνω τα μάτια. Και περιμένω τον παράδεισο. Περιμένω τον παράδεισο.»\nΤο "Τhe Rising" του Bruce Springsteen εμφανίστηκε στα δισκοπωλεία της ακόμη σοκαρισμένης Αμερικής, της Αμερικής του Bush, στις 30 Ιουλίου 2002. Για όποιον ήθελε να καταλάβει, ήταν αληθινό βάλσαμο. Γιατρειά χωρίς εθνικοπατριωτικές κορώνες, για ένα έθνος που πενθούσε.\nΗ οργισμένη μάζα ζητούσε «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και ζητωκραύγαζε με υψωμένη γροθιά τον σαρκαστικό στίχο που βρίσκεται στην καρδιά του τραγουδιού "Εmpty Sky", γραμμένου από τη σκοπιά της συζύγου που έχασε τον άνθρωπό της στις 9/11.\nΑλλά ο Springsteen δεν είναι τυφλός. Καταλαβαίνει ότι κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Αρνείται να βάψει τον κόσμο με άσπρο και μαύρο. Ξέρει ότι όλα είναι γκρίζο. Και αναρωτιέται τι περιμένει να συναντήσει ο καμικάζι του θανάτου στον δικό του παράδεισο.\n«Γεύομαι το κενό στα χείλη σου και σε ψάχνω στην άλλη πλευρά. Εκεί όπου το ποτάμι κυλάει καθάριο κι ελεύθερο. Το νερό υψώνεται και φτάνει ως την καρδιά μου. Ως την καρδιά μου. Βουλιάζω και το νιώθω κρύο και καθαρό. Εξαφανίζομαι και χάνομαι. Θα σε δω στην άλλη πλευρά. Αναζητώ τη γαλήνη στα μάτια σου. Αλλά είναι και αυτά άδεια, όπως ο παράδεισος. Άδεια, όπως ο παράδεισος. Πετάγομαι πάνω από τα κύματα και αισθάνομαι τον ήλιο στο πρόσωπό μου.»\nΑλίμονο, όμως, δεν βγαίνει από τον ήλιο αυτή η θερμότητα. Αλλού είναι η πηγή του φωτός. Εδώ πηγή του φωτός είναι το σκοτάδι. Η σάκα του ορφανού παιδιού, που κάποτε ήταν γεμάτη βιβλία.\nΑυτές τις μέρες της φρίκης ακούω ασταμάτητα το "Τhe Rising". Eίναι, κατά τη γνώμη μου, ο σημαντικότερος δίσκος της δεκαετίας των '00s. Μία σοκαριστική ένεση νηφαλιότητας σε έναν αιματοβαμμένο πλανήτη που ζούσε για να μισεί.\nΚαι, ταυτόχρονα, μία τολμηρή ματιά στην «άλλη πλευρά», εκεί όπου το ποτάμι κυλάει μαύρο και δυσοίωνο, όπως τα δάκρυα για τους νεκρούς.\nΓια τις 201 λέξεις του "Paradise", ο Springsteen αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης. Και για τo εφιαλτικό ηχοτοπίο με το οποίο τις έντυσε, έξι λεπτά απόλυτης, πένθιμης, σεβάσμιας σιγής.\nEίναι το τραγούδι της ζωής του. Χρειάστηκα ώρες για να ξεπεράσω το σοκ όταν το πρωτοάκουσα.


Πρόταση Αξίας - Οι λέξεις μετατρέπονται σε πράξη - Omikron44\nΠρόταση Αξίας – Οι λέξεις μετατρέπονται σε πράξη\nΖούμε σ΄ έναν κόσμο που μπορούμε με ένα απλό κλικ στο ποντίκι μας να κάνουμε έρευνα αγοράς, για κάτι που μας ενδιαφέρει να αγοράσουμε, όχι απλά στη γειτονιά μας, ούτε καν στην πόλη μας αλλά στον κόσμο ολόκληρο. Φτιάχνοντας την ιστοσελίδα μας αυτή η παραδοχή δεν είναι κάτι που θα πρέπει να μας αγχώνει.\nΗ αλήθεια είναι όμως, ότι όταν κάποιος επισκέπτεται την ιστοσελίδα μας μπορεί να διαθέσει ελάχιστα δευτερόλεπτα μέχρι να αποφασίσει εάν θα παραμείνει ή θα φύγει. Σε αυτά τα πρώτα δευτερόλεπτα θα κάνει ένα γρήγορο σκανάρισμα των εικόνων και γενικά του design αλλά κυρίως θα προσπαθήσει να διαβάσει τον τίτλο ή κάποια μικρή περιγραφή. Αυτό ακριβώς είναι η πρόταση αξίας!\nΕίναι η υπόσχεση που δίνουμε στον πελάτη ότι το προϊόν ή η υπηρεσία που παρέχουμε έχει την απαιτούμενη ποιότητα και θα εξυπηρετήσει τελικά τις ανάγκες του. Πιο απλά είναι ο λόγος για τον οποίο ο πελάτης πρέπει να διαλέξει εμάς.\nΔημιουργώντας μια πρόταση αξίας, για να αποφύγουμε λάθη που τελικά θα διώξουν τους πελάτες μας, είναι σημαντικό να ακολουθήσουμε κάποια στρατηγικά βήματα:\n1. Είναι αυτό που φαίνεται (Δομή)\nΟ πελάτης έχει να διαλέξει ανάμεσα σε πολλούς ανταγωνιστές και συνήθως ο χρόνος που έχει να διαθέσει είναι λίγος. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να του πούμε αυτό που θέλουμε απλά, κατανοητά και γρήγορα. Έτσι ερχόμαστε στο πρώτο βήμα. Η πρόταση αξίας θα πρέπει να είναι:\nΣύντομη: Με επικεφαλίδα μιας ή δύο προτάσεων για να διαβάζεται εύκολα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Όπως είπαμε ο χρόνος είναι χρήμα. Κανείς δεν πρόκειται να μείνει στην ιστοσελίδα μας εάν δεν καταλάβει άμεσα τι διαθέτουμε απλά γιατί έχει πολλές επιλογές και λίγο χρόνο. Επεξήγηση ή ανάλυση του προϊόντος – υπηρεσίας που πουλάμε μπαίνει σε ένα μικρό κείμενο κάτω από την επικεφαλίδα συνδυαστικά με κάποια σχετική εικόνα, δίνοντας και κάποια διευκρινιστικά στοιχεία (bullet points) σχετικά με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του.\nΠεριεκτική: Εξηγούμε ακριβώς τι πουλάμε και τι προσφέρουμε. Αυτό που τελικά μας ενδιαφέρει είναι η πώληση. Εάν λοιπόν δεν είμαστε σαφείς ο πελάτης δεν θα καταλάβει τι θέλουμε να του πούμε. Όμορφες γενικότητες όπως “ Marie Claire : μια γυναίκα με πάθος, εσείς;” ή “ l’ Oreal γιατί σας αξίζει”, δεν είναι προτάσεις αξίας αλλά σλόγκαν. Δεν μπορούν λοιπόν να μπουν στην αρχή της ιστοσελίδας μας, σαν επικεφαλίδα, ειδικά αν είμαστε καινούργιοι στο χώρο.\nΚατανοητή: Ο πελάτης δεν κάνει το μεταπτυχιακό του όταν αγοράζει! Η γλώσσα μας πρέπει να είναι απλή. Η εντύπωση πως αν χρησιμοποιήσουμε βαρύγδουπες λέξεις και μακροσκελείς προτάσεις θα μας κάνει πιο θελκτικούς είναι λάθος! Γράφουμε όπως θα μιλούσαμε στη μητέρα μας ή σ΄ έναν φίλο μας για μια υπηρεσία ή ένα προϊόν. Διαφορετικά ο πελάτης θα μπερδευτεί, θα κουραστεί και θα φύγει.\n2. Η ουσία έχει σημασία (Περιεχόμενο)\nΑφού είδαμε πως πρέπει να είναι μια πρόταση αξίας “οπτικά”, ερχόμαστε στο δεύτερο βήμα που είναι να έχει το σωστό περιεχόμενο. Το μήνυμα που περνάμε δηλαδή να είναι δοσμένο με τέτοιο τρόπο ώστε ο πελάτης να έχει ξεκάθαρη εικόνα και τελικά να μας προτιμήσει. Είναι βασικό να αναφέρουμε τα εξής :\nΠοιοι είμαστε και τι πουλάμε. Η ταυτότητα μας από τη μια και η ειλικρίνεια σχετικά με το προϊόν που πουλάμε από την άλλη είναι το #1 για online αγορές. Ειδικά σε ένα κοινό όπως το ελληνικό, που έχει αρχίσει να εξοικειώνεται με τη διαδικτυακή αγορά τα τελευταία χρόνια, είναι σημαντικό να του παρέχουμε ισχυρό αίσθημα ασφάλειας.\nΤο προϊόν μας είναι θέμα ανάγκης, όχι επιλογής.Είναι θεμιτό να δημιουργήσουμε την εντύπωση του μοναδικού και του κατάλληλου στον πελάτη μας. Για να επισκέπτεται την ιστοσελίδα μας έχει μια συγκεκριμένη ανάγκη, για τον λόγο αυτό πρέπει να μπορούμε να τον πείσουμε πως εμείς είμαστε οι κατάλληλοι για να του την ικανοποιήσουμε. Ακόμα πιο ιδανικά να δημιουργήσουμε την εντύπωση του “must have”\nΤι μας κάνει μοναδικούς.\nΓιατί να προτιμήσει εμάς από τους ανταγωνιστές μας.\nΠοιο είναι όμως αυτό το χαρακτηριστικό που μας κάνει μοναδικούς; Ειδικά αν πουλάμε προϊόντα ή υπηρεσίες που υπάρχουν κατά χιλιάδες στην αγορά; Απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα θα μας δώσει το τρίτο και τελευταίο στρατηγικό βήμα.\n3. Σκεφτόμαστε πριν από σας για σας (Εμπορική Πολιτική)\nΕίναι σημαντικό να σκεφτόμαστε σαν πελάτες όταν φτιάχνουμε την πρόταση αξίας μας. Το βασικότερο που θα σκεφτεί ο πελάτης είναι το τι έχει να κερδίσει επιλέγοντας να επενδύσει τα χρήματά του σ΄ εμάς. Ερώτημα που γίνεται ακόμα πιο μεγάλο όταν ο ανταγωνισμός είναι εξίσου μεγάλος. Π.χ. Σ΄ ένα online κατάστημα με ανταλλακτικά αυτοκινήτων οι τιμές των προϊόντων είναι πάνω κάτω φιξ. Αυτό σημαίνει πως όλα τα προιόντα πωλούνται στην αγορά σε ένα συγκεκριμένο ποσό ανά κατάστημα όπου δε χωρεί μείωση τιμής. Ρίχνοντας λοιπόν κι άλλο τις τιμές με σκοπό να προσελκύσουμε πελάτες θα μας φέρει πώληση όχι όμως και κέρδος. Υπάρχουν άλλες κινήσεις που μπορούμε να κάνουμε με καθόλου ή ελάχιστο κόστος που θα μας φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μπορούμε :\nνα παρέχουμε ευκολίες πληρωμής με άτοκες δόσεις\nνα μη χρεώνουμε έξοδα αποστολής\nεπιστροφή χρημάτων εντός κάποιων ημερών σε περίπτωση που ο πελάτης δεν μείνει ευχαριστημένος\nειδικές εκπτωτικές προσφορές σε συγκεκριμένα προϊόντα.\nΕάν παρέχουμε υπηρεσίες μπορούμε να κάνουμε δωρεάν εγκαταστάσεις λογισμικού, να παρέχουμε δωρεάν συμβουλευτικές υπηρεσίες ή να μειώσουμε τον χρόνο των εργασιών μας.\n4. Δοκιμάζοντας την Πρόταση Αξίας\nΓια να είμαστε σίγουροι πως η πρόταση αξίας που τελικά δημιουργήσαμε έχει την ανταπόκριση που θέλουμε, είναι καλό να το τεστάρουμε. Ένας απ΄ τους καλύτερους και φθηνότερους τρόπους για να γίνει αυτό είναι διαφημίζοντας την ιστοσελίδα μας μέσω του Facebook ads ή του Google AdWords. Εάν η επισκεψημότητα της σελίδας μας έχει ανέβει τότε σίγουρα έχουμε χρησιμοποιήσει τη σωστή πρόταση αξίας. Ακόμα καλύτερα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιο εργαλείο για A/B testing χωρίζωντας τους επισκέπτες μας σε 2 ή 3 ομάδες και να δείχνουμε σε κάθε ομάδα μια διαφορετική εκδοχή των κειμένων παίρνοντας παράλληλα μετρήσεις.\nΜε βάση όλα τα παραπάνω βλέπουμε πως η πρόταση αξίας στη σελίδα μας είναι μια αναγκαιότητα την οποία δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε σαν αγγαρεία. Είναι το κλειδί που θα μας ανοίξει την πόρτα του ξεχωριστού και θα μας φέρει τι άλλο; πωλήσεις.\nΠοια είναι η δική σας πρόταση αξίας;\n: αύξηση conversion, Βελτιστοποίηση Μετατροπών, κειμενογραφία\nΠροηγούμενο άρθρο Microcopy: Οι μικρές βοηθητικές φράσεις που αυξάνουν τις πωλήσεις σας! Επόμενο άρθρο Τι πρέπει να προσέξεις όταν επιλέγεις εταιρεία Digital Marketing


ΓΛΑΥΚΟΣ Α.Ο.: Ιουνίου 2016\nΜε μια όμορφη γιορτή έπεσε η αυλαία της φετινής σεζόν για τις ακαδημίες του Γλαύκου. Οι μικροί αθλητές και αθλήτριες γέμισαν το κλειστό, έπαιξαν, διασκέδασαν και αφού πήραν τα βραβεία και τα αναμνηστικά τους, ανανέωσαν το ραντεβού τους για το Σεπτέμβρη.\nΗ έναρξή της νέας περιόδου θα γίνει το Σάββατο, 3/9 στις ανανεωμένες πλέον εγκαταστάσεις του συλλόγου.\nΑναρτήθηκε από glafkos bc στις 8:53 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣτο Αγρίνιο ο Τασόπουλος!\nΠαίκτης της ομάδας της πατρίδας του είναι πλέον ο Κώστας Τασόπουλος, που την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο αποτέλεσε ένα από τα βασικά ατού του Γλαύκου στην πορεία της ομάδας στη Γ εθνική, αποκομίζοντας σημαντικές εμπειρίες. Ευχόμαστε στο Κώστα να είναι γερός και να έχει μια καλή πορεία στη νέα του ομάδα και στη Β εθνική.\nΑναρτήθηκε από glafkos bc στις 12:49 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣημαντικές αποφάσεις στο Δ.Σ. του Γλαύκου.\nΗ "αποθήκη" αλλάζει μορφή!\nΤη νέα αγωνιστική χρονιά το κλειστό του Γλαύκου αλλάζει μορφή. Στο Δ.Σ. που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Δευτέρας και μετά από την έγκριση του προϋπολογισμού της νέας χρονιάς, αποφασίστηκε η κατασκευή του βοηθητικού γηπέδου-προπονητηρίου. Ένα σημαντικό έργο το οποίο κρίθηκε αναγκαίο για την καλύτερη λειτουργία των υποδομών του συλλόγου, οι οποίες θα μπορούν πλέον να λειτουργούν με μεγαλύτερη άνεση και θα μπορούν να εξυπηρετούν μεγαλύτερο αριθμό μικρών αθλητών. Επίσης θα είναι δυνατή και η εξυπηρέτηση άλλων σωματείων που αναζητούν στέγη για προπονήσεις.\nΣυνεχίζουμε με Πολυδωρόπουλο!\nΔε χρειάστηκε πολλή ώρα στο χτεσινό Δ.Σ. να επικυρωθεί η συνέχεια της επιτυχημένης συνεργασίας με τον Αλέκο Πολυδωρόπουλο. Και οι δυο πλευρές ήταν θετικές προς αυτή τη κατεύθυνση και έτσι επήλθε η συμφωνία. Πλέον μπαίνει μπροστά ο σχεδιασμός για τη νέα αγωνιστική χρονιά.\nΑναρτήθηκε από glafkos bc στις 3:30 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ Α.Ο. Γλαύκος εκφράζει τα συγχαρητήριά του στη διοίκηση, το τεχνικό team και τους παίκτες της Αχαγιάς '82 για τη κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α1 ΕΣΚΑ-Η και την καλωσορίζει στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής.\nΑναρτήθηκε από glafkos bc στις 1:24 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΓΙΟΡΤΗ ΑΚΑΔΗΜΙΩΝ. Με μια όμορ...\nΣτο Αγρίνιο ο Τασόπουλος! Παίκτης της ομάδας τη...\nΣημαντικές αποφάσεις στο Δ.Σ. του Γλαύκου. Η "απο...\nΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ Ο Α.Ο. Γλαύκος εκφράζει τα συγχαρητήρ...