Σωτήρης Τριανταφύλλου: 2011\nΤα πιο κάτω στοιχεία είναι ενδεικτικά της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα και προέρχονται από την Έκθεση για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση Έτους 2011 του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα στοιχεία αυτά δεν είναι απλά συγκλονιστικά, είναι ανατριχιαστικά και δείχνουν το που έχουν φθάσει σήμερα οι Ελληνες εργαζόμενοι και οι συνεπείς φορολογούμενοι που πληρώνουν τη νύφη, διότι οι ασυνεπείς είναι ως συνήθως στο απυρόβλητο.\nΤα στοιχεία αυτά τα αφιερώνουμε εξαιρετικά στη σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με την υποσημείωση ότι θα έχουν σπάσει από το τρίξιμο τα κόκαλα των πρωτοπόρων του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο με αυτή την πολιτική.\nΣύμφωνα λοιπόν, με την Έκθεση για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση Έτους 2011 του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕ, ένα ευρώ στα τέσσερα που παράγονται στην ελληνική οικονομία δεν φορολογείται, με αποτέλεσμα τη διαρροή ετήσιων εισόδων 12-15 δισ. ευρώ, ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο ανέρχονταν στις 30 Ιουνίου 2011 στα 41 δισ. Ευρώ. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, οι θυσίες οι οποίες επιβάλλονται κυρίως στους μισθωτούς και συνταξιούχους δεν επέφεραν τη βελτίωση του επιπέδου ανταγωνιστικότητάς της ελληνικής οικονομίας αλλά την υποχώρηση της αγοραστικής δύναμης του μέσου μισθού στο έτος 2003 και το εκπληκτικό, έφεραν τον κατώτερου μισθού σε επίπεδα πριν από το έτος 1984 και το επίπεδο ανεργίας στο έτος 1961 (!) όταν υπήρχε έκρηξη της αστυφιλίας και όταν μεγάλο μέρος των Ελλήνων μετανάστευαν στο εξωτερικό.\nΘα θέλαμε να συγχαρούμε την κυβέρνηση για το κατόρθωμά της. Λίγο ακόμη και η χώρα θα φθάσει στα προ του Β' παγκοσμίου πολέμου επίπεδα.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 7:50 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟΤΑΝ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΠΟΛΟΓΕΙΤΑΙ\nΜετά από καιρό θα επανέλθουμε στη φονική έκρηξη της Κύπρου, στο φοβερό εκείνο δυστύχημα που έγινε στις αρχές Ιουλίου στη Μεγαλόνησο. Η έκρηξη αυτή είχε χαρακτηριστεί τότε ως η μεγαλύτερη τραγωδία που έχει συμβεί στο νησί μετά το 1974, την εισβολή και την παράνομη κατοχή του από την Τουρκία. Είχαμε γράψει τότε για την διαχείριση της τραγωδίας και την ευαισθησία που επέδειξαν ο υπουργός Αμυνας και ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, των Ενόπλων Δυνάμεων της Κύπρου, που υπέβαλλαν άμεσα τις παραιτήσεις τους αναλαμβάνοντας τις όποιες ευθύνες τους αναλογούσαν για την τραγωδία, ενώ μετά από αυτούς παραιτήθηκε και ο υπουργός Εξωτερικών και έγινε συνολικός ανασχηματισμός της κυβέρνησης.\nΕπανερχόμεθα σήμερα στο θέμα με αφορμή την κατάθεση που έδωσε προχθές στην αρμόδια επιτροπή που διερευνά το δυστύχημα ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας. Σε αυτό το ελληνικό κράτος λοιπόν, που βρίσκεται δίπλα από την Ελλάδα, παρά την άσχημη τροπή που έχουν πάρει και τα δικά του οικονομικά, φαίνεται ότι και ευαισθησία υπάρχει και οι θεσμοί λειτουργούν. Ο αρχηγός του κράτους κλήθηκε και πήγε να καταθέσει στην επιτροπή διερεύνησης του δυστυχήματος, παρουσία, μάλιστα, συγγενών των τραγικών θυμάτων. Ο αρχηγός του κράτους δεν αγνόησε τους ούτε θεσμούς, αλλά ούτε και την υποχρέωσή του να δώσει τις δικές του εξηγήσεις για το συμβάν.\nΚάτι ανάλογο, φανταζόμαστε ότι στην Ελλάδα δύσκολα θα το βλέπαμε, όχι από τον αρχηγό του κράτους, αλλά ούτε από υπουργούς και βουλευτές. Και το λέμε αυτό, διότι δεν έχει συμβεί ποτέ κάτι αντίστοιχο στην ελλαδική ιστορία. Είναι πράγματα που δείχνουν διαφορές και πιο προηγμένες από της ελλαδικής πραγματικότητας συμπεριφορές.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 12:16 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΥΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΗ Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ\nΣε αναταραχή βρίσκεται και πάλι η χώρα ολόκληρη. Κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, επαγγελματίες και η ανώτατη εκπαίδευση αρχίζουν και πάλι τις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις και όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν με τις πρώτες ημέρες του φθινοπώρου και μετά την ολοκλήρωση των μπάνιων του λαού.\nΗ αναταραχή αναμένεται να συνεχιστεί, αλλά και να κορυφωθεί και η σύγκρουση των ομάδων αυτών με την κυβέρνηση που έχει ήδη ξεκινήσει, αναμένεται να κορυφωθεί.\nΟ χειμώνας που έρχεται θα είναι ο πιο δύσκολος στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας. Φαίνεται σίγουρο πως θα συμβούν πράγματα που δεν είχαν ξαναγίνει ποτέ στο παρελθόν και οι Ελληνες θα αντιμετωπίσουν τεράστιες δυσκολίες, ακόμη και για την επιβίωσή τους. Οι συγκρούσεις που ήδη ξεκίνησαν θα είναι μεγάλες και η εξέγερση και οι ακραίες συμπεριφορές του αγανακτισμένου λαού δεν φαίνεται να αργούν.\nΗ κυβέρνηση που δεν προτίθεται να δώσει λύση με εκλογές είναι απορίας άξιο το πως θα μπορέσει να σταθεί, με τα ολοένα και αυξανόμενα προβλήματα. Ο αντιπρόεδρος της και υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος προσπάθησε να εξωραΐσει κάπως την κατάσταση, αλλά παραδέχθηκε και αυτός πως υπάρχει πρόβλημα, με το μεγαλύτερο όπως είπε, αυτή τη στιγμή να είναι η ύφεση.\nΤο δημόσιο χρέος ξεφεύγει και η συνταγή της τρόικας είναι προφανές ότι δεν αποδίδει καρπούς. Διέξοδος από το μεσοπρόθεσμο δεν φαίνεται να υπάρχει, αλλά και αποχώρηση της τρόικας στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται. Η χώρα είναι υποθηκευμένη και μαζί της και είναι υποθηκευμένες και οι ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 12:54 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΞΕ\nΕβδομάδα αναταραχής και μάλιστα μεγάλης ξεκίνησε για την παιδεία. Μια αναταραχή, η οποία δεν πρόκειται βεβαίως να μείνει σε αυτή την εβδομάδα, αλλά όλα δείχνουν πως θα συνεχιστεί, αν και αυτό θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από τις προθέσεις της κυβέρνησης και την τελική μορφή του νέου νομοσχεδίου για την παιδεία που βρίσκεται στη βουλή.\nΗ πανεπιστημιακή κοινότητα αντιδρά εδώ και καιρό σε αυτό το νομοσχέδιο, το οποίο όπως φαίνεται, δεν κομίζει τίποτα νεότερο για την πολύπαθη ελληνική παιδεία, τον σημαντικότερο ίσως τομέα της κοινωνίας μας, ο οποίος θα έπρεπε και με μεγαλύτερο σεβασμό να αντιμετωπίζεται, αλλά και ως κόρη οφθαλμού να διαφυλάσσεται.\nΔυστυχώς η παιδεία είναι πολύπαθη και μιλάμε για ότι σημαντικότερο έχουμε ως κράτος, ως κοινωνία, ως πολιτισμός. Από εκεί ξεκινούν και εκεί τελειώνουν τα πάντα, αυτή είναι η μεγάλη μας ελπίδα ως έθνος.\nΟσο μπορούμε να θυμηθούμε οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν είχαν ενιαία πολιτική για την παιδεία. Καθεμία που αναλάμβανε την εξουσία είχε τη δική της πολιτική, άλλαζε πράγματα, έφερνε αναστάτωση στο χώρο. Γενιές μαθητών έδιναν εξετάσεις στα πανεπιστήμια με διαφορετικό τρόπο και ακολουθούσαν σχεδόν πάντα ανούσια συστήματα εκπαίδευσης που άλλαζαν ανάλογα με τον εκάστοτε υπουργό παιδείας και την κυβέρνηση.\nΟλα αυτά δεν σήμαιναν απαραιτήτως ενδιαφέρον για την παιδεία και σχεδόν ποτέ δεν τη βοήθησαν. Ολα αυτά προκαλούσαν αναταραχές σε ένα χώρο που μαζί με την υγεία είναι ο πολυτιμότερος για τη χώρα και την κοινωνία. Την παιδεία ποτέ κανείς δεν την πρόσεξε ως όφειλε και καμία κυβέρνηση δεν της έδωσε ποτέ τα χρήματα που της άρμοζαν και δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και τώρα.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 9:18 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ "ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"\nΟ Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας στην ομιλία του κατά την εορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, έκανε αναφορά στο σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Ένα σύνθημα που κυριάρχησε στη διάρκεια της δικτατορίας από τους φοιτητές στη Νομική και στη συνέχεια στο Πολυτεχνείο κατά το έτος 1973, το έτος των μεγάλων ανατροπών που έφεραν και πάλι τη Δημοκρατία της οποίας γιορτάσαμε τα 37 χρόνια πρόσφατα.\n«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» λοιπόν είναι το σύνθημα που είναι και σήμερα επίκαιρο. Ένα σύνθημα που ακούγεται και πάλι τις διαδηλώσεις και τους αγώνες, ένα σύνθημα του οποίου οι λέξεις νομίζαμε πως ήταν, αλλά τελικά δεν ήταν, κατακτημένες…\nΓια την «παιδεία» σίγουρα χρειάζονται πολλοί και νέοι αγώνες. Οπως πολλές φορές έχουμε γράψει σε αυτή εδώ τη στήλη, όλα στη ζωή είναι θέμα παιδείας και πολιτισμού. Όλα μα όλα. Από εκεί εκπορεύονται τα πάντα και αξίζει τον κόπο να μάχεται κανείς για αυτά μέχρι εσχάτων.\nΤο ίδιο και περισσότερο θα λέγαμε και για την «ελευθερία». Για αυτή και αν αξίζει να μάχεσαι και να «πέφτεις», ακόμη και σήμερα, περίοδο γεμάτη από ελευθερίες που ποτέ, όμως, δεν είναι αυτονόητες και εξ αυτού του λόγου η πάλη για την ελευθερία θα πρέπει να είναι αέναη.\nΟσο για το «ψωμί» αυτό ήταν ίσως εκτός συνθηματολογίας όλα αυτά τα χρόνια μετά τη χούντα και την πολυτάραχη δεκαετία του ’60, αλλά μάλλον επανέρχεται. Η νέα κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα επαναφέρει ακόμη και το «ψωμί» και στη σύγχρονη συνθηματολογία, αλλά και ως μία από τις διεκδικήσεις που δεν είναι πια αυτονόητες, αλλά θέλουν τη δική τους μάχη.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 10:21 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤο σχέδιο διάσωσης που αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι για την Ελλάδα δίνει σίγουρα μια βαθιά ανάσα στην ελληνική οικονομία και στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Αυτό είναι αναμφισβήτητο, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο το εάν η βαθιά αυτή ανάσα θα συνοδευτεί με νέα βάρη για τους Ελληνες.\nΤο επίσης σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα και οι Ελληνες θα παραμείνουν υπό δέσμευση για πολλά ακόμη χρόνια και ακόμη, μετά την τελευταία εξέλιξη καθίσταται σαφές το ότι το μνημόνιο δεν είναι ήταν καθόλου αναγκαίο για τη χώρα, αφού υπήρχαν και υπάρχουν όπως φαίνεται και άλλοι δρόμοι διάσωσης.\nΜιας και μιλάμε για ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, θα ήταν χρήσιμο να θυμίσουμε τι ήταν το σχέδιο Μάρσαλ, που στόχευε, τι εξυπηρετούσε και ποιες δεσμεύσεις γέννησε για τη χώρα. Ισως βρούμε κάποιες ομοιότητες…\nΜε τον όρο σχέδιο Μάρσαλ που εκπονήθηκε το 1947 από τον Τζορτζ Μάρσαλ, υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ τότε, εννοούμε την οικονομική ενίσχυση κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου από τις ΗΠΑ την περίοδο έναρξης του Ψυχρού Πολέμου. Η οικονομική αυτή βοήθεια αποσκοπούσε αφενός στην τόνωση των οικονομιών τους που ήταν κατεστραμμένες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αφετέρου εξυπηρετούσε άμεσα την αμερικανική εξωτερική πολιτική, που επιθυμούσε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να περιέλθουν οι χώρες αυτές στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Η χορηγία της βοήθειας αυτής δεν έγινε με διμερείς διαδικασίες αλλά, με όρους που τέθηκαν από την Ουάσιγκτον και περιλάμβαναν κυρίως την καταστολή των κομουνιστικών απειλών (π.χ. ελληνικός εμφύλιος) και την έμμεση περιστολή της ανεξαρτησίας τους.\nΑν λοιπόν, και το νέο σχέδιο Μάρσαλ γεννά τις ίδια εξαρτήσεις για την Ελλάδα, τότε θα λέγαμε ότι δεν χρειάζονται και πολλά πανηγύρια, αλλά περίσκεψη και προβληματισμός για το μέλλον της χώρας και την εθνική της ανεξαρτησία…\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 6:53 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕχουμε γράψει και άλλες φορές για τις ομοιότητες των ημερών που ζούμε με την προχουντική περίοδο και τη δεκαετία του ’60. Τα έχουμε αναφέρει όλα αυτά με αφορμή τα γεγονότα στην πλατεία της Συντάγματος και την αυθεντική διαμαρτυρία των «Αγανακτισμένων» στην οποία περιήλθαν, όμως, πολλές ετερόκλητες και περίεργες ομάδες.\nΟι ομοιότητες με τη δεκαετία του ’60 είναι, όμως, πάρα πολλές και σε πολλά από τα γεγονότα. Οπως στην εισβολή στο κοινοβούλιο, η οποία έχει επιχειρηθεί τώρα, αλλά τη δεκαετία του ’60 έγινε. Διαβάζουμε από την «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας» του Σόλωνα Γρηγοριάδη: «Ηταν 3 Ιουλίου 1964, πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, παππούς του σημερινού πρωθυπουργού, όταν μια πολυάριθμη ομάδα αντικυβερνητικών διαδηλωτών εισέβαλλε ση βουλή και συνεπλάκη με βουλευτές και υπουργούς. Τελικά η εισβολή απεκρούσθη και συνελήφθησαν 31 εισβολείς, οι οποίοι δικάστηκαν».\nΤο σημαντικότερο, όμως, είναι άλλο. Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής όπως αναφέρει ο Σόλωνας Γρηγοριάδης, οι εισβολείς χαρακτηρίζονταν ως «αναρχικοί, «παρακρατικοί», «ακδροδεξιοί», «εντεταλμένα όργανα του χάους» και «ανατροπείς της Δημοκρατίας».\nΣήμερα 47 χρόνια μετά, φαίνεται πω τίποτα δεν έχει αλλάξει. Φαίνεται πως όλα μένουν ίδια. Ακόμη και αυτοί που επιχειρούν κατά καιρούς να μπουν στη βουλή μάλλον από το ίδιο ετερόκλητο πλήθος και τις ίδιες ετερόκλητες ομάδες προέρχονται.\nΤρία χρόνια μετά από εκείνη την εισβολή των διαδηλωτών στη βουλή, αυτή έκλεισε μια και καλή από τα τανκς της χούντας που κατέλυσαν τη δημοκρατία. Δυστυχώς η σημερινή περίοδο και τα γεγονότα μας δείχνουν ένα δρόμο που οδηγεί προς μια ανατροπή που τότε ονομάστηκε χούντα και σίγουρα σήμερα θα της βρούμε ένα άλλο όνομα, αν όχι το ίδιο…\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 6:52 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 12:10 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗταν Δευτέρα 15 Ιουλίου 1974. Η ώρα ήταν 8.30 το πρωί όταν τα πρώτα άρματα μάχης άρχισαν να βγαίνουν από το στρατόπεδο της Κοκκινοτριμιθιάς και να κινούνται προς το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας, το κτίριο Τηλεπικοινωνιών και το κτίριο της Αρχιεπισκοπής. Λίγα λεπτά αργότερα εκδηλώθηκε το υποκινούμενο από τη χούντα των Αθηνών και τις μυστικές υπηρεσίες δυτικών συμμάχων πραξικόπημα που σήμανε το τέλος της ενιαίας και αδιαίρετης Κύπρου.\nΤο πραξικόπημα είχε στόχο την ανατροπή του νόμιμου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κατά κόσμον Μιχαήλ Μούσκου ή αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, αλλά επί της ουσίας στράφηκε κατά του Ελληνισμού και του ιδιαίτερου αυτού κομματιού του, της Κύπρου. Το πραξικόπημα άνοιξε το δρόμο, αποτέλεσε την αφορμή, για την τουρκική εισβολή και τελικά για την απώλεια μέρος του κυπριακού εδάφους, για την απώλεια μέρους εδαφών του Ελληνισμού.\nΔευτέρα, 15 Ιουλίου 1974, αποφράδα ημέρα στην ελληνική ιστορία. Ημέρα που ένα κομμάτι του Ελληνισμού, αυτό που έκανε τον Σεφέρη να νοιώθει την Ελλάδα πιο ευρύχωρη, όπως έλεγε όταν επισκεπτόταν την Κύπρο, είχε προδοθεί και μάλιστα είχε προδοθεί από τους ίδιους τους Ελληνες. Ηταν η αρχή της προδοσίας και το τέλος της ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς μετά ακολούθησε η τουρκική εισβολή και η διχοτόμηση του νησιού που τείνει να παγιωθεί και να οδηγήσει όχι απλά στη ντε φάκτο, αλλά και στη ντε γιούρε αναγνώριση του ψευδοκράτους και της υφιστάμενης κατάστασης. Το τέλος της ενωμένης και αδιαίρετης Κύπρου γράφτηκε εκείνη την ημέρα, στις 15 Ιουλίου 1974 και γράφτηκε από ελληνικά χέρια, χέρια βαμμένα με αίμα, χέρια υπεύθυνα για την απώλεια μέρους του Ελληνισμού.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 12:09 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 1:33 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑΝΑΨΕ ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΥΤΙΛΙ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ) ΒΙΑΣ\nΕνας άνθρωπος χαροπαλεύει στο νοσοκομείο. Πολλοί ακόμη –και αστυνομικοί- είναι τραυματίες. Ενας άλλος άνθρωπος δεν πρόλαβε να δει το παιδί του να γεννιέται, γιατί κάποιοι είχαν άλλη γνώμη… Ενας άλλος δολοφονήθηκε αργά το βράδυ της Τετάρτης. Ηταν μετανάστης… Στη μία από τις δύο πορείες της απεργίας της περασμένης Τετάρτης έπεσε πολύ ξύλο. Η αστυνομία έριχνε κατά δικαίων και αδίκων. Ματωμένα κεφάλια αγοριών και κοριτσιών, δακρυγόνα. Η ένταση συνεχίστηκε, η δολοφονία του ανθρώπου που πήγαινε τη γυναίκα του να γεννήσει δεν μπορεί να ξεχαστεί. Ακροδεξιοί βρήκαν την αφορμή που ήθελαν μια ξεσάλωσαν. Σε εκείνες τις γειτονιές του κέντρου ο κόσμος τους ψηφίζει, τους βλέπει ως λύση, διότι η συντεταγμένη πολιτεία είναι μονίμως απούσα.\nΌλα αυτά έγιναν τις περασμένες τρεις ημέρες στο κέντρο της Αθήνας. Η σπίθα που θ’ ανάψει και πάλι το φυτίλι δεν είναι μακριά. Όπως δεν ήταν μακριά και τον Δεκέμβρη του 2008 με τη δολοφονία του Αλέξη. Δεν θέλει πολύ για να ξαναγίνει αυτό. Ο έλεγχος έχει χαθεί. Το κράτος αντιδρά ακραία. Από την απουσία η αστυνομία περνάει στον άγριο ξυλοδαρμό και οι προβοκάτορες είναι πάντα σε εγρήγορση. Γιατί την στην πορεία του ΠΑΜΕ δεν συνέβη το παραμικρό, αναρωτιόμαστε;\nΗ τρόικα είναι εδώ και ελέγχει, ταυτόχρονα με το νέο ξέσπασμα βίας. Οι Ελληνες περνούν δύσκολα και ξέρουν ότι θα περάσουν ακόμη πιο δύσκολα. Κάποιοι τους είπαν ψέματα, αλλά τα ψέματα τέλειωσαν. Τους είπαν ότι λεφτά υπάρχουν και ίσως να υπάρχουν, αλλά δεν είμαι για τους πολλούς, είναι για τους λίγους.\nΕλλάδα, Αθήνα, Μάιος 2011.Πέρασε ένας χρόνος από τη δολοφονία των παιδιών στη Marfin. Η ώρα της κοινωνικής αντίδρασης και της εξέγερσης μάλλον δεν είναι μακριά…\nΠάμε τώρα σε κάτι άλλο πολύ ανησυχητικό. Μπήκε και η Ελλάδα στον κατάλογο των χωρών, στις οποίες σημειώνονται πλέον σοβαρότατα κρούσματα ρατσιστικής βίας. Δεν μπήκε τώρα βεβαίως, αλλά έχει μπει εδώ και χρόνια, απλά τώρα η κατάσταση οξύνθηκε όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα γινόταν κάποτε και έμεναν απλά οι αφορμές που τώρα δόθηκαν και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο.\nΗ ρατσιστική βία δεν είναι κάτι καινούργιο, έχει κάνει την εμφάνισή της εδώ και χρόνια σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη και κάποτε γνώρισε μεγάλες δόξες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Την τελευταία 20ετία που τα σύνορα άνοιξαν και εκατομμύρια μεταναστών μπήκαν στην Ευρώπη αυξήθηκαν και τα κρούσματα της ρατσιστικής βίας, όπως προηγουμένως βεβαίως, είχε αυξηθεί και η εγκληματικότητα, η οποίας, όμως, δεν οφείλεται μόνο στους μετανάστες, αλλά συνέβαλλαν και αυτοί.\nΤο θέμα πλέον είναι ότι η ρατσιστική βία είναι φρούτο που ευδοκιμεί και στη χώρα μας. Ο ανεξέλεγκτος πια αριθμός μεταναστών, τα ολοένα και αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα και τα αδιέξοδα που πλέον υπάρχουν ολοφάνερα και στην ελληνική κοινωνία, είναι μερικά από τα αίτια και τις αφορμές που οδηγούν ή προκαλούν τη ρατσιστική βία. Ολα αυτά σε συνδυασμό με την ανυπαρξία της συντεταγμένης πολιτείας, της κυβέρνησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, να επιβάλλουν την τάξη, να δώσουν λύση στο πρόβλημα και να απογκετοποιήσουν το κέντρο της Αθήνας, οδήγησαν στα κρούσματα των τελευταίων ημερών. Οδήγησαν στη δολοφονία του 44χρονου που επρόκειτο να γίνει πατέρας και στην αυτοδικία των ακροδεξιών που άδραξαν την ευκαιρία και τα έκαναν γης μαδιάμ και όπως ευκόλως γίνεται αντιληπτό, στις κοινωνίες που κυριαρχεί η αυτοδικία, δεν εφαρμόζεται ο νόμος και το πρόβλημα είναι μεγάλο. Αυτό δηλαδή, που ζει σήμερα η Ελλάδα...\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 8:52 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤΟ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΣΙΛΟΓΩΝ\nΕίναι προφανές ότι η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη καμπή από οικονομικής πλευράς, παρά τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση. Είναι ακόμη προφανές ότι αυτά τα μέτρα δεν βγαίνουν και η Ελλάδα πρόκειται να εισέλθει σε μια περίοδο παρατεταμένης σκληρής λιτότητας. Το οικονομικό επιτελείο και η κυβέρνηση βρίσκονται προ αδιεξόδου και φαίνεται πια ότι η προσφυγή στην τρόικα και όλα τα άλλα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση, δεν φαίνεται να έχουν επιτυχία.\nΔεν εννοούμε βεβαίως, σε καμία των περιπτώσεων ότι την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση την έχει η σημερινή κυβέρνηση, αυτή έχει την ευθύνη για τη διαχείριση και για το ότι είπε ψέματα προεκλογικά. Η Ελλάδα έφθασε εδώ σήμερα λόγω των συσσωρευμένων λαθών και καταστάσεων, λόγω της κακής διαχείρισης που έγινε από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου, λόγω του ότι αναπτύχθηκε και προχώρησε ένα κράτος παρακμιακό σε όλες του τις εκφάνσεις.\nΈνα κράτος το οποίο στηρίχθηκε στους δοσίλογους και τους συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Ενας κράτος που έστειλε φυλακή και εξορία τον Σάντα και τον Γλέζο, προφανώς για να τους τιμήσει για την κορυφαία πράξη αντίστασης που πραγματοποίησαν και που ποτέ δεν δίκασε τους δοσίλογους και τους προδότες.\nΑυτή η παρακμή και η λανθασμένη πορεία με τις πολιτικές διώξεις τη σκληρή μετεμφυλιακή περίοδο, συνεχίστηκε. Σειρά πήρε η χούντα, ενώ και οι μετέπειτα δημοκρατικές κυβερνήσεις δεν έλυσαν το πρόβλημα, το οποίο, όμως, ξεκίνησε μετά το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου που τα ηνία ανέλαβαν οι συνεργάτες των κατακτητών και αυτοί που δεν τους πολέμησαν και δεν αντιστάθηκαν, κάτι που, συμβολικά τουλάχιστον, δίνει πολλές εξηγήσεις για τη σημερινή κατάσταση.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 9:14 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΖΟΥΝ\nΚρατάμε μερικά από τα όσα ειπώθηκαν για τον Λάκη Σάντα αυτές τις ημέρες. Από τον επικήδειο που εκφώνησε ο Μανόλης Γλέζος στην κηδεία του συναγωνιστή του, από αυτά που είπε η κόρη του στη νεκρώσιμο ακολουθία, από αυτά που έγραψαν απλοί πολίτες στο βιβλίο συλλυπητηρίων.\n“Θα συνεχίσω τον αγώνα για να μπορούν οι νέοι να πίνουν ελεύθεροι το κρασί της χαράς”, είπε ο Μανόλης Γλέζος, η εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της αριστεράς, της Ελλάδας, της αντίστασης. “Ο κόσμος σε τιμά και σε θυμάται ακόμη, άρα υπάρχει ελπίδα”, είπε η κόρη του. “Ολη η Ελλάδα ακουμπά σε αυτό το φέρετρο”, έγραψε ένας από τους πολίτες που πέρασαν για να τον τιμήσουν στο λαϊκό προσκύνημα.\nΕρχεται ακόμη στο νου μια ιστορία που είχε πει ο Γλέζος, για να προστεθεί ο πρωταγωνιστής στην πλευρά της ελπίδας με το δικό του τρόπο, ο καθένας, άλλωστε, συνεισφέρει από το μετερίζι του. Οταν κατέβασαν τη σημαία από την Ακρόπολη, την έκρυψαν σε ένα σημείο του βράχου και έφυγαν. Ανεβαίνοντας την Ερμού και ενώ υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας, υπήρχε ένας Ελληνας αστυνομικός φρουρός του τμήματος. Κρύφτηκαν να μην τους δει και τελικά έφυγαν. Ο Γλέζος είπε ο ίδιος πως μετά από χρόνια έμαθε από τον ίδιο τον αστυνομικό που τον συνάντησε τυχαία, ότι εκείνο το βράδυ τους είχε δει, αλλά έκανε ότι δεν τους είδε για να φύγουν...\nΚλείνουμε, με κάτι που είχε πει ο Σάντας σε συνέντευξή του και γράφτηκε αυτές τις ημέρες: «Οταν γύρισα στο σπίτι, ξημερώματα, αφηγήθηκα στους γονείς μου την ριψοκίνδυνη πράξη μας και τους έδειξα το κομμάτι από τη σημαία. Εκανα αυτό που έπρεπε”.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 9:13 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ ΒΕΓΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΝΤΑΣ\nΤην ώρα που οι πολίτες στις ΗΠΑ πανηγυρίζουν γιατί η κυβέρνηση σκότωσε τον πρώην δικό τους άνθρωπο, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, στην Ελλάδα το σανίδωμα βάρυνε πολύ. Βάρυνε πολύ υπό τους θανάτους «μεγάλων» Ελλήνων. Στην αρχή ήταν ο Λάκης Σάντας, τώρα ο Θανάσης Βέγγος. Αυτός και αν ήταν «μεγάλος» Ελληνας, αυτός ήταν ο ίδιος ο Ελληνας.\nΟ Θανάσης Βέγγος δεν είχε δώσει ποτέ στη ζωή του συνέντευξη. Ηταν μια στάση ζωής για αυτόν, αλλά ταυτόχρονα συντηρούσε το μύθο του. Ο Θανάσης Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός. Ηταν σατυρικός και ταυτόχρονα δραματικός, είχε μεγάλους ρόλους στο ενεργητικό του μια πέρα από τις γνωστές και κλασσικές κινηματογραφικές ταινίες και τις κωμωδίες που είχε κάνει, ο Βέγγος είχε παίξει στην Επίδαυρο Αριστοφάνη και είχε ξεδιπλώσει και εκεί το τεράστιο ταλέντο του.\nΟ Βέγγος ήταν τεράστιος ηθοποιός και τεράστιος άνθρωπος, με μια μοναδική στάση ζωής. Ο Βέγγος ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου Ελληνα, αντιπροσωπευτικό δείγμα της Ελλάδας και του έως ενός σημείου χαμένου της πολιτισμού, παρά τις αντιστάσεις που υπάρχουν.\nΗ Ελλάδα είναι σίγουρο ότι έγινε ακόμη πιο φτωχή με την απώλεια του Θανάση Βέγγου. Όπως έγινε πιο φτωχή με την απώλεια του Λάκη Σάντα και τόσων άλλων. Η Ελλάδα τους έχει ανάγκη όλους αυτούς όσο ποτέ άλλοτε.\nΥπάρχουν και άλλοι, όμως. Υπάρχουν ακόμη πνευματικοί άνθρωποι που έχουν πολλά να πουν και πρέπει να τα πουν. Προς το παρόν σιωπούν, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουν σε μια πανελληνική συμπαράταξη που την έχει ανάγκη ο τόπος και ο Ελληνισμός. Κάποιοι φεύγουν και επομένως το χρέος αυτών που μένουν είναι ακόμη μεγαλύτερο και αυτό το χρέος είναι χρέος απέναντι στην ίδια την ιστορία…\nΟ ΑΛΛΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ\nΕνας ηρωας εφυγε αυτές τις ημερες. Μιλάμε για τον Λάκη Σάντα, τον άνθρωπο που μαζί με τον Μανόλη Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη τα ξημερώματα της 31ης Μαΐου 1941, κάνοντας την πρώτη πράξη αντίστασης και δίνοντας κουράγιο στους σκλαβωμένους Ελληνες, κρατώντας τις καρδιές τους ψηλά, όπως έλεγε και η φωνή του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου, του εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών στο τελευταίο του ελεύθερο μήνυμα πριν την είσοδο των Γερμανών στην πρωτεύουσα.\nΟ Λάκης Σάντας έφυγε πλήρης ημερών, αλλά και πλήρης ηρωικών πράξεων. Ο Σάντας και ο Γλέζος σχεδίασαν και υλοποίησαν μόνοι τους το εγχείρημα αυτό, μιας και τότε δεν υπήρχαν αντιστασιακές οργανώσεις. Ο Σάντας και ο Γλέζος αποτελούν την άλλη πλευρά της ιστορίας, των ηρώων και των ωραίων και μεγάλων πράξεων που υπερνικά την πλευρά των καθαρμάτων, των δοσιλόγων και των ταγματασφαλιστών της περιόδου εκείνης.\nΟ Σάντας και ο Γλέζος είναι δύο Ελληνες που ζουν κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό με τους ήρωες του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας και αναπνέουν τον ίδιο αέρα που ανέπνεαν και αυτοί. Είναι η πλευρά της Ελλάδας που δίνει κουράγιο δύναμη και ζωή.\nΜια πλευρά που είναι απολύτως απαραίτητη αυτή την περίοδο, την πολύ δύσκολη για την Ελλάδα για την οποία το σανίδωμα έχει βαρύνει πολύ. Ελάχιστοι άνθρωποι μετείχαν στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις την Κυριακή, με εξαίρεση αυτή του ΠΑΜΕ που είχε πολύ κόσμο, δείγμα και αυτό της παρακμής της περιόδου που διέρχεται η χώρα.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 9:08 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΓια το θέμα του τζόγου και των τυχερών παιγνίων έχουμε γράψει πολλές φορές. Οι απόψεις για το θέμα αυτό είναι φυσικό να ποικίλλουν, αλλά βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρουσες ορισμένες που προέρχονται από ειδικούς του θέματος. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο πρώην πρόεδρος του ΟΠΑΠ και αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κώστας Κοσκινάς, ο οποίος σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στο “ΕΘΝΟΣ” σημειώνει:\n“ Το βασικό επιχείρημα της επιβολής του κρατικού μονοπωλίου σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι η προστασία των πολιτών από τις πιθανές συνέπειες της υπερβολικής ενασχόλησης με τα τυχερά παιχνίδια και ο περιορισμός των επιπτώσεων στην προσωπική, κοινωνική και οικονομική ζωή τους. Το γεγονός όμως της ανάπτυξης των διαδικτυακών τυχερών παιχνιδιών και της «παράνομης» επιχειρηματικής δράσης, που αφέθηκε ανεξέλεγκτη, έχει υπονομεύσει το μονοπώλιο των τυχερών παιχνιδιών. Η πολιτεία καλείται να παρέμβει, ώστε να ρυθμίσει και να ελέγξει την επιχειρηματική δραστηριότητα με κατεύθυνση την προστασία των πολιτών. «Προνομιακές» συμβάσεις με την ΟΠΑΠ ΑΕ ή και με άλλους κρατικούς φορείς θα πρέπει να αποκλείονται, καθώς δημιουργούν ολιγοπώλια και μονοπώλια χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τις νόμιμες συμβάσεις. Το ζητούμενο για την ελληνική πολιτεία, είναι η θέσπιση μιας ανεξάρτητης ρυθμιστικής αρχής, η οποία θα είναι υπεύθυνη για την τεκμηρίωση, την τυποποίηση και τον έλεγχο όλων των επιμέρους διαδικασιών που αφορούν στους παίκτες, στις επιχειρήσεις και στην αγορά των τυχερών παιχνιδιών και η ανυπαρξία αυτής της αρχής έχει οδηγήσει σε πλήρη σύγχυση γύρω από τον χαρακτήρα του μονοπωλίου και τις πολιτικές. Λογικές κατεπείγουσας αδειοδότησης χωρίς κριτήρια που να λαμβάνουν υπόψη την «παράνομη» δράση από τη μια μεριά και από την άλλη η διατήρηση του μονοπωλίου που δημιουργεί προνομιακούς εταίρους, αφήνοντας εκτός όλους τους άλλους ενδιαφερόμενους φορείς, δε μπορεί παρά να δημιουργούν σύγκρουση και ανασφάλεια. Ερωτήματα επίσης προκύπτουν για το κατά πόσο υποχρεωτικά η ΟΠΑΠ ΑΕ θα ιδιωτικοποιηθεί με αντίτιμο περίπου 2,5 δισ. ευρώ, καθώς αυτό θα σήμαινε μια εντελώς διαφορετική πολιτική και νομική πρωτοβουλία από αυτή που έχει ακολουθηθεί μέχρι σήμερα. Η διατήρηση του μονοπωλίου ή η αδειοδότηση των «παρανόμων», η πώληση της ΟΠΑΠ ΑΕ έναντι 2,5 δισ. ευρώ ή η συγκέντρωση 700 εκατ. ευρώ υποχρεώσεων προς το μνημόνιο, το δίκτυο των πρακτορείων της ΟΠΑΠ ΑΕ και των λοιπών κρατικών εταιρειών ή ένα νέο δίκτυο Κέντρων Εξυπηρέτησης Παικτών (ΚΕΠ) αποτελούν ανταγωνιστικές επιλογές που αν δεν γίνουν αντικείμενα μελέτης και πολιτικής μιας ανεξάρτητης ρυθμιστικής αρχής, θα δυναμιτίσουν τον έλεγχο της αγοράς”.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 12:15 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που η χώρα παραδόθηκε. Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε το ακριτικό Καστελόριζο για να ανακοινώσει αυτή ακριβώς την παράδοση της χώρας. Την παράδοση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το μηχανισμό στήριξης, την παράδοση στη λεγόμενη τρόικα.\nΗ 23η Απριλίου 2010 πέρασε στην ιστορία ως η ημέρα παράδοσης της χώρας και έναρξης μιας ιδιότυπης επιτήρησης ή ακόμη και κατοχής. Η 23η Απριλίου 2010 είναι η ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου με την ίδια ή και μεγαλύτερη συνυπευθυνότητα του προκατόχου του Κώστα Καραμανλή παρέδωσαν τη χώρα και πρόκειται να τη φέρουν πολλά χρόνια πίσω.\nΕνας χρόνος από την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να θέσει τη χώρα στο μηχανισμό στήριξης της χώρας συμπληρώνεται σήμερα και θα επιχειρήσουμε ένα μικρό απολογισμό του έτους. Ενας χρόνος δυσκολιών, ένας χρόνος ανατροπής των πάντων, ένας χρόνος που επαναφέρει σε εργασιακό μεσαίωνα ήταν αυτός που πέρασε για την Ελλάδα.\nΟι τιμές πήραν την ανιούσα σε όλα τα επίπεδα και οι μισθοί την κάτω βόλτα. Ενας χρόνος που έδειξε τις δυσκολίες που θα έρθουν, ένας χρόνος που επί της ουσίας προετοίμασε τους Ελληνες για τα χειρότερα. Ενας χρόνος δύσκολος που καθώς φαίνεται όμως, δεν θα είναι ο δυσκολότερος καθώς αυτά που έρχονται θα είναι ακόμη χειρότερα.\nΑλλες λύσεις είναι σίγουρο ότι υπήρχαν. Το γιατί δεν αναζητήθηκαν επαρκώς δεν το ξέρουμε. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι η λύση της προσφυγής στο μηχανισμό στήριξης είναι η επαχθέστερη για το μέσο Ελληνα που για μία ακόμη φορά καλείται να πληρώσει στα σπασμένα. Ενας χρόνος ΔΝΤ συμπληρώνεται σήμερα με την κυβέρνηση να έχει εξαγγείλει πάταξη της φοροδιαφυγής και τιμωρία φοροφυγάδων, αλλά έως τώρα όλα αυτά να έχουν μείνει στα λόγια και το μόνο που έχει γίνει πράξη να είναι οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και ο εργασιακός μεσαίωνας που καθιερώνεται...\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 12:12 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 6:22 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΚάποιοι νόμισαν ότι θα τα βγάλουν εύκολα πέρα με την Κερατέα, αλλά γελάστηκαν. Εκεί πέρα αποδεικνύεται μέρα με την μέρα πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι, λένε «όχι» και αντιστέκονται. Το ίδιο έκαναν και αυτές τις ημέρες και αν κάποιος έχει ενστάσεις για το ότι ρίχθηκαν μολότοφ από τους κατοίκους στην αστυνομία, λέμε ότι και η αστυνομία έριξε αδιακρίτως χημικά προς τους κατοίκους και θυμίζουμε και τα γεγονότα προηγούμενων ημερών όταν η αστυνομία έριχνε τα χημικά στις εισόδους των σπιτιών.\nΚάποιοι άλλοι ίσως αναρωτηθούν για το ότι οι κάτοικοι της Κερατέας δεν επιτρέπουν τελικά να εφαρμοστεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και ότι θα πρέπει άπαντες να πειθαρχούν στις δικαστικές αποφάσεις διότι ζούμε σε μια ευνομούμενη χώρα. Καμία αντίρρηση σε όλα αυτά, αλλά τηρούνται όλες οι δικαστικές αποφάσεις ερωτούμε; Πειθαρχούν άπαντες σε αυτές ή υπάρχει επιλεκτική τήρηση και τελικά υπάρχει δίκαιη απονομή δικαιοσύνης ή οι διάφοροι ισχυροί και μεγαλοσχήμονες συνήθως τη γλιτώνουν;\nΑς δούμε όμως, και το τι συμβαίνει στην Κερατέα και από μια άλλη σκοπιά, αυτή της αντίστασης και της μη υποταγής. Οι άνθρωποι κρίνονται από τις αντιστάσεις και τα «όχι» που ατομικά λένε στη ζωή τους και ομοίως οι κοινωνίες κρίνονται από τις συλλογικές τους αντιστάσεις. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, στην Κερατέα γίνεται κάτι μεγάλο. Οι άνθρωποι παλεύουν για την αξιοπρέπειά τους και αυτό όχι μόνο αρκεί, αλλά και δικαιολογεί τα πάντα. Οι άνθρωποι παλεύουν για την κληρονομιά τους και για τη γη που μεγάλωσαν και τελικώς μας αρέσουν πολύ οι άνθρωποι και οι κοινωνίες που λένε «όχι», αντιστέκονται, δεν υποτάσσονται και παλεύουν, έστω και αν πολλές φορές αυτός ο αγώνας δεν έχει και πολλές ελπίδες να κερδηθεί. Ετσι φαινόταν αρχικά ο αγώνας της Κερατέας που αντιστέκεται, αλλά τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και το κράτος είναι εκείνο που βρίσκεται προ αδιέξοδου…\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 2:17 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ\nΗταν πρωί της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952. Ηταν τότε που οι Ελληνες σκότωναν Ελληνες. Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες αναφερόμαστε στην εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των τριών συντρόφων του, του Δημήτρη Μπάτση, του Νίκου Καλούμενου και του Ηλία Αργυριάδη. Οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα και έπεσαν νεκροί από πυρά Ελλήνων. Εστω και αν έχουμε γίνει κουραστικοί, θα αναφερθούμε και εφέτος σε αυτή την αποφράδα ημέρα της νεότερης ελληνικής ιστορίας και θα επιμείνουμε. Θα επιμείνουμε γιατί αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα προς αποφυγή και γιατί η ιστορία και όλες οι πτυχές των γεγονότων δεν πρέπει να μένουν κρυφά και να ξεχνιούνται\nΘα επιμείνουμε, όμως, και για ένα άλλο λόγο. Για να δείξουμε ότι ακόμη και εκείνη τη σκληρή μετεμφυλιακή εποχή, υπήρχαν και κάποιοι που αντιστέκοταν και θα το δείξουμε αυτό με ένα περιστατικό που έχει αφηγηθεί επωνύμως αναγνώστης και αναφέρεται στην αντίδραση εντός φαντάρου του εκτελεστικού αποσπάσματος που σκότωσε τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Σύμφωνα με τη μαρτυρία λοιπόν: «Στην ομάδα των φαντάρων που επελέγησαν ως λόχος επιφυλακής, από στρατόπεδο της Αγίας Παρασκευής, για να συγκροτήσουν το εκτελεστικό απόσπασμα, συμμετείχε και ένας φίλος μου, που εδώ και πολλά χρόνια δεν είναι πια στη ζωή, ο οποίος, όντας από αριστερή οικογένεια είχε γνωρίσει τον Μπελογιάννη στη διάρκεια της Κατοχής και όταν κατάλαβε πού τους οδηγούσαν, εκείνα τα χαράματα του 1952, εδήλωσε ορθά κοφτά στον επικεφαλής λοχαγό του, ότι αρνείται να λάβει μέρος στην εκτέλεση. Ο λοχαγός τράβηξε αμέσως το πιστόλι του, το έβαλε στον κρόταφο του φίλου μου και του είπε ότι «γνωρίζεις ότι μπορώ να σε σκοτώσω επί τόπου». Εκείνος απάντησε «Ναι, το γνωρίζω. Κάνε αυτό που νομίζεις. Εγώ στο απόσπασμα δεν πάω». Ο λοχαγός, έμεινε για κάποια δευτερόλεπτα μετέωρος, μετά κατέβασε το περίστροφο και του είπε να μείνει στο φορτηγό, που τους είχε μεταφέρει «στο συνήθη τόπο», πίσω από το νοσοκομείο «Σωτηρία»». Δεν γνωρίζω τι έκανε στη συνέχεια ο λοχαγός, πάντως το γεγονός, επισήμως, αποσιωπήθηκε. Ούτε ο φίλος μου υπέστη κάποιες σοβαρές συνέπειες.».\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 1:21 μ.μ. 2 σχόλια:\nΣσσσσσσ, "έφυγε" ο Ελύτης\n«Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί. Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα. Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή. Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ. Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ. Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό. Και μισή να σε κλαίω μες στον παράδεισο».\nΣτίχοι από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη, ένα από το πιο ερωτικά ποιήματα που έχουν γραφτεί στην ελληνική γλώσσα. Ένα ποίημα, του οποίου ο συμβολισμός δύσκολα περιγράφεται, όπως δύσκολα περιγράφεται και ο συμβολισμός το συνόλου της ποίησης του Ελύτη.\nΣαν αύριο το 1996 έφυγε από τη ζωή ο «Μικρός Ναυτίλος». Σαν αύριο πριν από 15 χρόνια ο ποιητής που ύμνησε την Ελλάδα, το γαλάζιο του Αιγαίου, τον ελληνικό ήλιο και την ελληνική θάλασσα, τον έρωτα πέρασε στην ιστορία. Αγγίζει τα όρια του μύθου ο Ελύτης και η ποίησή του.\nΠέρα απ΄ όλα τα άλλα, το Νόμπελ Λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε το 1979, το «Αξιον Εστί», αυτό τον ύμνο που μελοποίησε ο άλλος μεγάλος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ελύτης, ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης όπως ήταν το όνομα του εκ Μυτιλήνης μεγάλου Ελληνα και μεγάλου ποιητή, ήταν ένας ερωτικός ποιητής. Ο Ελύτης ύμνησε τον έρωτα και έγραψε για αυτόν όσο κανείς άλλος.\nΟ Ελύτης έγραφε σε μια αέρινη και βαθιά ελληνική γλώσσα. «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου, μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου», γράφει στο «Αξιον Εστί».\nΌπως γράψαμε όμως, ο Ελύτης ήταν πάνω και πέρα απ’ όλα ερωτικός ποιητής. Γράφει στο «Αξιον Εστί»: «Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι, τώρα μ’ ακολουθούν ανάλαφρα πλάσματα. Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι, τώρα μ ακολουθούν κορίτσια κυανά».\nΚλείνουμε αυτό το σημείωμα στη μνήμη του μεγάλου Οδυσσέα Ελύτη, ίσως με τους ερωτικότερους στίχους της ιστορίας: «Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως, πριν από τον Ερωτα έρωτας και όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα».\n* Ο τίτλος είναι από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Sportime» την επομένη του θανάτου Οδυσσέα Ελύτη, ίσως ο ωραιότερος τίτλος αθλητικής εφημερίδας στην ιστορία.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 9:38 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΩΔΗ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ\nΓράφει κάπου ο Καζαντζάκης: “Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί”. Και κάπου άλλου λέει: “Οταν πιστεύουμε κάτι ανύπαρκτο με πάθος το δημιουργούμε. Ο,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ότι δεν ποθήσαμε αρκετά”.\nΓραπτά ενός μεγάλου ανδρός, λόγια ενός μεγάλου Ελληνα, ενός παγκόσμιου πολίτη, ενός εκ των μεγαλύτερων ταξιδευτών της σκέψης του 20ου αιώνα που ο υπογράφων θα τολμούσε να τον κατατάξει ως εφάμιλλο του Νίτσε, από τον οποίο, άλλωστε, επηρεάστηκε στον απόλυτο βαθμό.\nΛόγια και γραπτά του μεγάλου “Νίκου Καζαντζάκη” που τουλάχιστον κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες τον μνημονεύουμε, αν και η ζωή μας όλη θα έπρεπε να είναι μια ωδή στη φιλοσοφία του Καζαντζάκη. Αφορμή για την αναφορά μας αποτελεί η επέτειος της γέννησης αυτού του μεγάλου ανδρός που ήρθε στον κόσμο στις 18 Φεβρουαρίου 1883 στο Κάστρο (το Ηράκλειο της Κρήτης) και θεωρείται εκ των μεγαλυτέρων προσωπικοτήτων της παγκόσμιας σκέψης και φιλοσοφίας.\nΑνθρωπος ερωτικός και βαθιά θρησκευόμενος ήταν ο Καζαντζάκης και για αυτό ίσως η εκκλησία τον αφόρισε. Ηταν σίγουρα πιο πιστός από αυτούς που τον αφόρισαν, αλλά η ουσία δεν είναι αυτή. Η ουσία είναι αυτή που γράφει στην “Ασκητική”: “ Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω”.\nΚαι επειδή ο Νίκος Καζαντζάκης όπως γράψαμε, πέραν από πολύ μεγάλος φιλόσοφος ήταν και ερωτικός, γράφει ακόμη στην “Ασκητική”: “Ο άνθρωπος δε ζυγιάζει, δε μετρά, δε βολεύεται, ακολουθεί το βαθύ του χτυποκάρδι”. Αυτό το χτυποκάρδι που ο άνθρωπος θέλει να ακολουθεί καθημερινά. Αυτό το χτυποκάρδι που τον αλλάζει και τον απογειώνει. Ας το ακολουθήσουμε...\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 1:51 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ\nΕγιναν πολλά αυτές τις ημέρες. Τα γεγονότα τρέχουν, όπως συνηθίζουν να λένε οι δημοσιογράφοι και τα θέματα είναι πολλά. Υπάρχουν, όμως, κάποια πράγματα που ξεπερνούν τη λογική.\nΕπανερχόμεθα στην Κερατέα. Ούτε επί χούντας δεν πρέπει να έχουν συμβεί αυτά που γίνονται εκεί επί της παρούσης σοσιαλιστικής κυβερνήσεως. Δακρυγόνα, ανελέητο ξύλο και καταστροφές στις ιδιωτικές περιουσίες από τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους. Συλλήψεις και δίκες ορισμένων κατοίκων που προσπαθούν να προστατέψουν τη γη τους.\nΤελικά ποια είναι η ανομία, των κατοίκων ή του κράτους; Τελικά ποιος παρανομεί; Αυτός που υπερασπίζεται τη γη του ή αυτός που του την καταστρέφει. “Για ποιο λόγο είναι τα ΜΑΤ στην Κερατέα”, ρωτήθηκε προχθές υφυπουργός της κυβέρνησης στην κρατική τηλεόραση. “Για να προστατέψουν τους πέντε εργάτες που φτιάχνουν τον ΧΥΤΑ”, απάντησε η υφυπουργός που διόριζε κόσμο με το ίδιο επίθετο με αυτή σε μουσείο της Βορείου Ελλάδας.\nΚατόπιν και αυτής της απάντησης είναι προφανές πως το κράτος παρανομεί στην Κερατέα. Δεν μπορεί σύσσωμη η τοπική κοινωνία να αντιδρά και το κράτος να καταστέλλει. Δεν μπορεί να γίνονται όργια παρανομίας στη χώρα και το κράτος να κόπτεται να επιβάλει το νόμο στην Κερατέα, δείχνοντας το πιο σκληρό του πρόσωπο και επιστρατεύοντας τους πιο σκληρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.\nΔεν μπορεί να έχουν όλοι αυτοί άδικο, δεν μπορεί να είναι λανθασμένη η θάλασσα. Είναι τα λόγια του ποιητή που ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωση. Είναι αυτό που γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης: “Δεν καταλάβαμε πως έκαναν σύσκεψη μυστική τα παιδιά και βγήκαν σε δρόμους και σε πλατείες. Οταν ξυπνήσαμε είδαμε τα παιδιά μας θάλασσα να κατακλύζει τους δρόμους, και είπαμε λάθος, αλλά θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται»\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 8:04 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟΙ "ΤΣΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ" ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΕΛΠΙΔΑ\nΕδώ και μέρες μας απασχολεί μια φράση του υπουργού Υποδομών Δημήτρη Ρέππα και μας απασχολεί πραγματικά και σε βάθος. Ο υπουργός χαρακτήρισε τσαμπατζήδες αυτούς που αρνούνται να πληρώσουν στα διόδια, ειδικά των εθνικών οδών που δεν υπάρχουν και τα αυξημένα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς, στα οποία με το έτσι θέλω αποφάσισε να αυξήσει την τιμή των εισιτηρίων η κυβέρνηση.\nΕίναι λοιπόν, τσαμπατζήδες αυτοί που δεν πληρώνουν στα διόδια και στα μέσα μαζικής μεταφοράς; Είναι τσαμπατζής ο άνεργος και ο συνταξιούχος, η νοικοκυρά και ο φοιτητής που δεν έχουν να πληρώσουν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς ειδικά μετά τις νέες αυξημένες κατά 40% τουλάχιστον τιμές;\nΠάμε και στα διόδια. Αναρωτιόμαστε σε ποια σύννομη πολιτεία και κράτος υπάρχουν διόδια χωρίς να υπάρχουν δρόμοι που να τα δικαιολογούν. Η απάντηση είναι στην Ελλάδα, σε αυτή τη χώρα υπάρχουν διόδια και δεν υπάρχουν δρόμοι. Ρωτάμε λοιπόν, τον κύριο Ρέππα, είναι τσαμπατζήδες αυτοί που αρνούνται να πληρώσουν τα διόδια εκεί που δεν υπάρχουν δρόμοι;\nΕμείς θα θέλαμε να πούμε στον κύριο υπουργό ότι όλοι αυτοί δεν είναι τσαμπατζήδες. Κάποιοι εξ αυτών δεν έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν μετά και την επίθεση που εξαπέλυσε στα λαϊκά στρώματα η κυβέρνηση της οποίας είναι υπουργός, κάποιοι άλλοι συγκροτούν -συμπαραστεκόμενοι και σε αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν- ένα νέο ακτιβιστικό κίνημα που δημιουργείται στη χώρα και το οποίο λεει επιτέλους «όχι» στις αναίτιες και συνεχείς αυξήσεις των τιμών, την ώρα που οι αποδοχές των εργαζομένων μειώνονται δραματικά.\nΈνα νέο ακτιβιστικό κίνημα που μόνο ελπιδοφόρο μπορεί να είναι για τους Ελληνες, σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας τους, στην οποία έχουν δυστυχώς απέναντί τους –για μία ακόμη φορά- και την κυβέρνησή τους. Το παρόν σημείωμα λοιπόν, αφιερώνεται σε όσους αποκαλούν τους ανήμπορους και τους ακτιβιστές τσαμπατζήδες και δεν τολμούν να πουν τα ίδια για τους ισχυρούς φίλους του που κατ’ εξακολούθηση παρανομούν.\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 2:39 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ\n“Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι\nμε των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυση τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις”. Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από το “Απολείπειν ο θεός Αντώνιον”, ένα από τα πολλά εξαιρετικά ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη.\nΣτην είσοδο της Αλεξάνδρειας υπάρχει μια πινακίδα με το όνομα της στα ελληνικά. Μια πόλη που στο διάβα της ιστορίας συνδέθηκε με τον ελληνισμό και το ελληνικό στοιχείο, μια πόλη που ανήκει μεν στο μεγαλύτερο αραβικό κράτος, την Αίγυπτο, αλλά δεν νοείται δίχως το ελληνικό της στοιχείο και είναι η έδρα του Ελληνορθόδοξου πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και Πάσης Αφρικής, του δευτέρου τη τάξει μετά το Οικουμενικό Πατριαρχείο.\nΟ Κωνσταντίνος Καβάφης, η Πηνελόπη Δέλτα και τόσοι άλλοι λόγιοι και ευεργέτες του έθνους ήταν Αλεξανδρινοί. Ήταν παιδιά της πόλης που ίδρυσε ο Ισκεντέρ ελ Ακμπά, όπως είναι το όνομα του Μεγάλου Αλεξέναδρου στα αραβικά, το 331 π.Χ. και της έδωσε το όνομά του. Μιας πόλης που κάλλιστα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ελληνική.\nΑυτή είναι η Αλεξάνδρεια που εγκατέλειψε προχθές λόγω των γεγονότων ένα μεγάλος μέρος των Ελλήνων κατοίκων της. Αυτή είναι η “ελληνική” Αλεξάνδρεια που έχασε και άλλο κομμάτι του Ελληνισμού, που την αποχαιρέτησαν, κάποιοι ίσως για πάντα.\nΜερικές εκατοντάδες είναι πια οι Ελληνες που μαζί με το Πατριαρχείο φυλάσσουν τις Θερμοπύλες του Ελληνισμού στο σημείο αυτό της Αφρικής. Μερικές εκατοντάδες και τώρα έγιναν λιγότεροι αυτοί “που αξιώθηκαν μια τέτοια πόλη”.\nΟλα αυτά τα αναφέρουμε για να καταδείξουμε το πλήγμα που υπέστη ο Ελληνισμός από την αποχώρηση των Αλεξανδρινών Ελλήνων που ευχόμεθα να είναι προσωρινή...\nΑναρτήθηκε από Σωτηρης Τριανταφυλλου στις 11:58 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:


zepos: Κατάληψη της ΔΟΥ Μυκόνου\nΑναρτήθηκε από zepos στις 6:32 μ.μ.\nΓιώργο και εμείς εδώ έχουμε κατάληψη.Είμασταν που είμασταν θα μας αποκάμουν κιόλας.\n30 Οκτωβρίου 2012 - 6:35 μ.μ.\nΓιώργο με το που γίνουν αυτά, εγώ σου υπόσχομαι όταν κληθώ και υπάρξει ανάγκη να ρίξω καμπόσα μεροκάματα στο ξεκουβάλημα του αρχείου της Μυκόνου και άμα λάχει και χρειαστεί κανένα μερεμέτι στη Νέα Μεγάλη ΥπερΔΟΥ Σύρου. Μέχρι τότε θα προτιμούσα να μην πηγαίνω με κρισ κράφτ και με βαπόρια χειμώνα καλοκαίρι στη Σύρα για ψύλλου πήδημα κάθε λίγο και λιγάκι. Το θέμα εκεί μπαίνει και στη γενικότερη απαξίωση και αποψίλωση των νησιών από υπηρεσίες και "ζωή" (ανθρωπίλα δηλαδή) κι όχι κάπου αλλού. Σ' αυτό και για αυτό θα θέλαμε περισσότερο κόσμο στις κινητοποιήσεις.\nΚατά τ' άλλα βρε Γιώργο σαστίζω με το δούλεμα που έχουμε φάει τόσα χρόνια. Θα γίνουν όλα μονομιάς; Όλα όσα δεν έγιναν ως τώρα; Ποιον να βρίσω κι εγώ κι όλοι μαζί τελικά; Κι από ποιον να ζητήσω τα ρέστα;\n1 Νοεμβρίου 2012 - 8:03 μ.μ.\nΕγώ Δημήτρη δεν έχω περισσότερες απαντήσεις στα ερωτήματά σου από τον οποιονδήποτε. Επί δεκαετίες ΚΑΝΕΙΣ δεν μιλούσε για τόσα στραβά και ανάποδα που όλοι βλέπουν σήμερα οτι επιτρέψαμε να μας κατρακυλήσουν.\nΘέλουμε να γίνουν όλα μονομιάς!\nΕ δεν γίνεται..\nΔεν έχουμε υπομονή και θα χύσουμε κατάχαμα όσο γάλα μάζεψε η καβάθα τα δυο χρόνια..\nΠάντως και στην χθεσινή σύσκεψη στο ΥΠΟΙΚ για τις εφορίες, οι αρμόδιοι επιβεβαίωσαν οτι τα ΚΕΦ θα είναι μικροσκοπικές εφορίες.\nΌλοι καταλαβαίνουμε την ανάγκη οικονομίας στα ενοίκια και στην διασπορά των υπηρεσιών και την αργομισθία.. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αυτά ακριβώς υπερασπίζονται σήμερα.\n2 Νοεμβρίου 2012 - 7:03 π.μ.


Ο «ΦΟΥΡΝΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ» Μια παρέα από τη Βέροια βάζει την αρχαία Ελλάδα στο πιάτο των Άγγλων | Mikrometoxos.gr\nΟ «ΦΟΥΡΝΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ» Μια παρέα από τη Βέροια βάζει την αρχαία Ελλάδα στο πιάτο των Άγγλων\n27.02.2016 16:32 Φανταστείτε έναν Λονδρέζο να γευματίζει και να υψώνει το ποτήρι του στο ίδιο τραπέζι με τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα ή τον Νέστορα…\nΕπιστημονική φαντασία; Κι όμως, μια ομάδα τριών φίλων από τη Βέροια επιχειρεί να «ταξιδέψει» το Λονδίνο στις γευστικές επιλογές της αρχαίας Ελλάδας μέσα από θεματικά δείπνα, οινοποσία και ιδιαίτερες συνταγές, βασισμένες στα υλικά της αρχαιότητας με μια «πινελιά» από το σήμερα.\nΟ Θωμάς Ντίνας, ο Στάθης Γεωργιάδης και η Χριστίνα Χριστοδούλου είναι φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, και παρά τις αποστάσεις που κάποτε τους χώριζαν η κοινή αγάπη για τη μαγειρική τούς ένωσε και πάλι για την υλοποίηση του project Philosospher’s Stove (Φούρνος του Φιλοσόφου).\nΓεμάτα είναι τα τραπέζια στις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο «Φούρνος του Φιλοσόφου».\nΟ Θωμάς «επιβλέπει» το ψήσιμο στη σούβλα.\nΗ Χριστίνα Χριστοδούλου, ο Στάθης Γεωργιάδης και ο Θωμάς Ντίνας ευτυχείς για την επιτυχία τους. Η αδυναμία στις ιδιαίτερες γεύσεις ενώνει τους τρεις φίλους\nΤα «Finger Food του Διονύσου», η «αρχαία καλοκαιρινή σαλάτα»


Ο David Beckham στη Μαδρίτη…για την H&Μ [pics] – Stylista.com.cy\nΟ David Beckham στη Μαδρίτη…για την H&Μ [pics]\nBy ΝΑΤΑΛΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ | March 21, 2015\nΟ David Beckham γίνεται το νέο πρόσωπο της νέας campaign των H&M.\nΤην Παρασκευή, ο ποδοσφαιριστής και μοντέλο βρέθηκε στη Μαδρίτη για τις ανάγκες παρουσίασης της νέας ανδρικής συλλογής ρούχων H&M.\nΟ πρώην ποδοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης (2003-2007) έκανε το come back του στην ‘πατρίδα’! Μεγάλο πλήθος οπαδών του βρέθηκαν εκεί να τον υποδεκτούν και να τον στηρίξουν, δείχνοντας έτσι τη μεγάλη εκτίμηση που του τρέφουν.\nΠαρά το μεγάλο ταξίδι που έκανε από Σιγκαπούρη στο Λονδίνο και από εκεί στη Μαδρίτη για το event, ο David εντυπωσίασε για ακόμη μια φορά.\nΦόρεσε κουστούμι με ένα casual t-shirt και ολοκλήρωσε το look του με άσπρο αθλητικό παπούτσι.\nΩστόσο, τις προηγούμενες σεζόν το πασίγνωστο style icon μπορεί να σχεδίαζε συλλογές που έφεραν την υπογραφή του, αλλά αυτή τη φορά η συνεργασία αλλάζει. Επιλέγει τα αγαπημένα του κομμάτια από τη ανοιξιάτικη συλλογή Modern Essentials της αλυσίδας καταστημάτων H&M ενώ έχει ήδη δημιουργήσει μια σειρά bodywear και γίνεται το πρόσωπο της νέας καμπάνιας από τον Marc Forster.\n”Είμαι ενθουσιασμένος που συνεχίζεται η συνεργασία μας με τα H&M. Κάθε κομμάτι είναι κλασσικό και θα ανανεώσει το στυλ σε κάθε αντρική γκαρνταρόμπα. Ο Marc Forster είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες και ανυπομονώ να αποκαλυφθεί η νέα καμπάνια για τα H&M”.\nRelated ItemsDavid Beckhamfashion iconFeaturedFootball\n← Previous Story Ο νέος έρωτας της Καινούργιου! [photos]\nNext Story → ‘Αλλαξε look η Τάμτα! [photo]


Εριέττα Κούρκουλου: «Η μητέρα μου ποτέ δεν υπέκυπτε στα στερεότυπα της υψηλής κοινωνίας» Εριέττα Κούρκουλου: «Η μητέρα μου ποτέ δεν υπέκυπτε στα στερεότυπα της υψηλής κοινωνίας» | Epirusblog.gr | Ιωάννινα Ήπειρος Ελλάδα\nΕριέττα Κούρκουλου: «Η μητέρα μου ποτέ δεν υπέκυπτε στα στερεότυπα της υψηλής κοινωνίας»\nΗ Εριέττα Κούρκουλου σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στο oveyourselfmagazine.com και στην Νίκη Χάγια μίλησε για τη μητέρα της Μαριάννα Λάτση.\nΟι στιγμές ήταν πολλές και η εξέλιξή μου ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Ελπίζω να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Είμαι της άποψης ότι θα πρέπει κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, να γινόμαστε καλύτεροι. Αυτό που βοήθησε εμένα είναι ότι είχα καλές βάσεις.\nΠροέρχομαι από δύο υπέροχους γονείς που μου μετέδωσαν σημαντικές αξίες, όπως είναι η προσφορά, η ειλικρίνεια, η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός για τον κόσμο γύρω μου. Έχω και είχα πάντα λίγους και αληθινούς φίλους, που δεν φοβόντουσαν να μου πουν την άποψή τους, και βέβαια τα ζώα, που αποτέλεσαν το μεγαλύτερο πάθος μου και μου υπενθύμιζαν πάντα το ποια είμαι πραγματικά.\nΚάθε άλλο. Νομίζω ότι ο κόσμος εκπλήσσεται θετικά βλέποντας κάτι διαφορετικό από αυτό που περιμένει. Βέβαια, θα ήταν λάθος να μην παραδεχτώ ότι την αρχή του «κόντρα ρόλου» στον οποίο αναφέρεστε την έκαναν οι γονείς μου.\nΗ μητέρα μου πάντα περιτριγυριζόταν από απλούς ανθρώπους και ποτέ δεν υπέκυπτε στα στερεότυπα της υψηλής κοινωνίας (ακόμα δεν ξέρω ποιος αποφάσισε ότι αυτή η κοινωνική τάξη είναι υψηλή).\nΟ πατέρας μου, επίσης, έχοντας ιδιαίτερο άγχος για τις ανέσεις με τις οποίες μεγαλώναμε, μου υπενθύμιζε συνέχεια ότι εμείς είμαστε η εξαίρεση και ότι βρισκόμαστε σε μια φούσκα, την οποία οφείλουμε να αναγνωρίζουμε, όπως οφείλουμε να αναγνωρίζουμε και την πραγματικότητα στην οποία ζει ο υπόλοιπος κόσμος.\nΜπορεί λοιπόν ο χαρακτήρας μου και η προσέγγισή μου σε διάφορα πράγματα να είναι διαφορετική, αλλά ένα μεγάλο μέρος της δικής μου προσωπικότητας οφείλεται στους καταπληκτικούς γονείς με τους οποίους είχα την τύχη να μεγαλώσω.\nΑυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν έχουμε έναν άνθρωπο υποστηρικτικό, τον οποίο δεν τον φοβίζει η δική μας εξέλιξη (όπως ισχύει σε πολλές περιπτώσεις), αυτό λειτουργεί σαν ώθηση στο να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε από τη ζωή.\nΤότε και μόνο τότε, όντας δύο ολοκληρωμένοι άνθρωποι που αποφασίζουν να πορευτούν μαζί (από επιλογή και όχι από ανασφάλεια), μπορούμε να έχουμε μια σχέση που είναι υγιής και λειτουργεί υπό ίσους όρους.\nΌλοι οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας συμβάλουν με κάποιον τρόπο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και τις προσωπικότητάς μας, ακόμα και οι άνθρωποι στους οποίους αποφασίσαμε πολύ γρήγορα ότι δεν θα θέλαμε ποτέ να μοιάσουμε. Δεν χωράνε όλοι σε αυτό το κείμενο, οπότε θα προσπαθήσω να συμπεριλάβω τους σημαντικότερους.\nΕίναι ο πατέρας μου, που μου έμαθε να μη φοβάμαι ποτέ να πω την αλήθεια, όσο κι αν πονάει, και επέμενε να διατηρήσω πάση θυσία την αυθεντικότητά μου. Είναι η μαμά μου, η οποία είναι ο ήρωάς μου και έκανε υπομονή όταν περνούσα την πιο δύσκολή μου φάση.\nΗ γυναίκα που μου στάθηκε σαν μητέρα, πατέρας αλλά και φίλη σε όλη μου τη ζωή και δίπλα στην οποία αισθάνομαι ακόμα ότι τίποτα κακό δεν μπορεί να μου συμβεί. Είναι ο αδερφός μου ο Φίλιππος, που εκπέμπει ένα φως που σπανίζει στις μέρες μας και που με κάθε σφιχτή αγκαλιά που μου δίνει αισθάνομαι να κολλάνε όλα τα σπασμένα κομμάτια μου.\nΕίναι η κολλητή μου φίλη, αδερφή μου και πλέον κουμπάρα μου Μαριάννα, η οποία στάθηκε βράχος δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια και ήταν ο άνθρωπός μου, ακόμα και τις στιγμές που αισθανόμουν ότι όλος ο κόσμος ήταν εναντίον μου.\nΕίναι ο άντρας μου, ο Βύρωνας, αυτός ο άνθρωπος που έχει γίνει όλη μου η ζωή και με τον οποίο έχω χτίσει μια οικογένεια πιο όμορφη απ’ ό,τι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Είναι αυτός που, παρά τις άπειρες δυσκολίες που του έχει φέρει η ζωή, εξακολουθεί να θριαμβεύει σε όλους του τους στόχους. Είναι αυτός που με υποστηρίζει στα πάντα και με εξελίσσει καθημερινά.\nΕίναι αυτός που ξέρει να αγαπάει όπως κανένας άλλος και να συγχωρεί πραγματικά. Είναι ο άνθρωπος που θαυμάζω περισσότερο από όλους και που μιλώντας (ή γράφοντας) για αυτόν αισθάνομαι να γεμίζει η καρδιά μου αγάπη και ευτυχία. Είναι το για πάντα μου.\nshow biz 6373421380955851537