προσεχώς ΑΓΩΝΑΣ 1 ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ «Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΞΟΜΑΝΕΙΣ «ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ» - PDF\nπροσεχώς ΑΓΩΝΑΣ 1 ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ «Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΞΟΜΑΝΕΙΣ «ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ»\nDownload "προσεχώς ΑΓΩΝΑΣ 1 ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ «Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΞΟΜΑΝΕΙΣ «ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ»"\n1 ΑΓΩΝΑΣ 1 ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ - ΕΤΟΣ Ιb - ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ ΤΙΜΗ, 0,015 ευρώ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: ΑΙΟΛΟΥ 20 & ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΩΝ, 41221, ΚΩΔ. ΥΠ. 1603, ΛΑΡΙΣΑ - σεπτεμβριοσ 2009 «Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΞΟΜΑΝΕΙΣ «ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ» Σχόλιο στην επικαιρότητα Φρενίτιδα παρακ μής και σε ξουαλικής υστερίας κα τέλαβε τους «παιδαγωγούς» του «Υ πουργείου Απαιδείας». Έλυσαν όλα τα προβλήματα της διαλυμέ νης και οικτρά αποτυχημένης Παιδείας και έμεινε ένα μόνο άλυτο: «η σεξουαλική αγωγή» στα σχολεία. Και έσπευσαν οι «ακόλαστοι» σεξουαλομανείς των τριών... φύλων του Υπουρ γείου με την καθοδήγηση του... μεγάλου σεξολόγου κ. Ασ κητή, να συγγράψουν εγχειρίδια για να δικαιωθεί ο Σουηδός καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Παν/μιο της Ουψάλα, Ιωακείμ Ισραέλ, να διαπιστώνει ότι: «Στις χώρες που εισήγαγαν το σεξ στα σχολεία, οι στατιστικές απέδει ξαν, ότι αυξήθηκε καταπληκτικά ο αριθμός των 12χρονων και 14χρονων που έμειναν έγκυες». Συγχαίρουμε την Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος, που έστειλε την «αντίθεσή» της στον Υπουργό Παιδείας και ζητεί την ανάκλη ση της απόφασης για το «μάθη μα» του σεξ στα σχολεία. Τώρα θα διερωτηθείτε και εσείς μαζί μου: και η Εκκλησία πού κρύβεται και δεν αντιδρά; Πώς να αντιδράσει όμως απο τελεσματικά όταν επισήμως εζήτησε οι σεξουαλικές δραστη ριότητες δεσποτάδων να είναι κατοχυρωμένο «προσωπικό δε δομένο»; Με τί μούτρα να αντι δράσει; Εκεί καταντήσαμε. Πιο κάτω δημοσιεύουμε την Επιστολή ( ιαμαρτυρίας) της «Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος». Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ, η Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος, η οποία εκπροσωπεί πολύτεκνες οικογένειες, επιθυμεί με την πα ρούσα επιστολή της να σας εκ φράσει την πλήρη αντίθεσή της στη σχεδιαζόμενη καθιέρωση του μα θήματος της Σεξουαλικής ιαπαι δαγώγησης στο ημοτικό Σχολείο. Σας γνωρίζουμε, ότι από τα α ποσπάσματα των κειμένων που προορίζονται για διδασκαλία και περιήλθαν σε γνώση μας, αποκο μίσαμε αλγεινή εντύπωση για όσα επιθυμούν να επιβάλουν στις νε ανικές ψυχές. Η αντίδρασή μας ως γονέων σε περίπτωση που τυχόν καθιε ρωθεί αυτό το μάθημα, ή μία τέ τοια ύλη με οποιαδήποτε μορφή, θα είναι σθεναρή και αποφασι στική και πιστεύουμε ότι δεν χρει άζεται να επαναληφθεί το ίδιο φαινόμενο, όπως έγινε με το πε ριβόητο βιβλίο Ιστορίας της ς η μοτικού. Κύριε Υπουργέ, όλα τα παιδιά θα μεγαλώσουν και θα γίνουν ενήλικες, όπως όλοι μας..., αλλά παιδιά δεν θα ξαναγί νουν ποτέ. Γιατί κάποιοι θέλουν να τα μεγαλώσουν πρόωρα; Και αντί αυτά να χαίρονται ανέμελα επικεντρώνοντας στις αθώες ενα σχολήσεις της παιδικής των ηλι κίας, να τα σπρώχνουν σε θέματα που δεν είναι για την ηλικία των; Όταν μάλιστα, διακεκριμένοι παιδαγωγοί και επιστήμονες έχουν απόλυτα αντίθετη άποψη: - Ευάγγελος Παπανούτσος: «εν είναι εύκολο πράγμα να μι λήσεις στα παιδιά για το σεξ, χω ρίς τον κίνδυνο να τα φοβίσεις, να τα γεμίσεις με αηδία ή το χει ρότερο να τα οδηγήσεις σε εκτραχηλισμούς». Μπορεί μία τόσο λε πτή και σοβαρή διαπαιδαγώγηση να φύγει από τα χέρια των κατ εξοχήν αρμοδίων, των γονέων, και να περάσει στα χέρια των επαγ γελματιών σεξολόγων που ψά χνουν για πελατεία; - Ο Καθηγητής της Παιδια τρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκός Νικ. Ματσανιώτης τονίζει: «Το θέμα αυτό, θα έπρεπε να μην αποτελεί πια αντικείμενο ιδιαίτερης διαπραγμάτευσης. Είναι λάθος να το αντιμετωπίζουμε χωριστά απ την άλλη ανατροφή και διαπαιδαγώγηση του παιδιού». Για αυτό, διεθνώς, δεν μπορεί να σταθεί η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ως αυτόνομο μάθημα. Εκτός εάν θέλουμε τα λίγα αποτυχημένα παραδείγματα ελάχιστων χωρών του εξωτερικού να τα φέρουμε και στην Ελλάδα!... Στις πολύ λίγες Ευρωπαϊκές χώρες που διδάχθηκε το μάθημα, έχει περιθωριοποιηθεί και τείνει να αποσυρθεί. Γιατί η Ελλάδα να υιοθετήσει κάτι που τόσο προφανώς έχει αποτύχει; Με την πεποίθηση ότι δεν θα ενδώσετε και θα αντισταθείτε σε σχέδια που απεργάζονται την υποδούλωση των παιδιών του ημοτικού στη βιομηχανία του σεξ, στον εκμαυλισμό και τη διαστροφή τους, που οδηγούν στην πλήρη αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής συνοχής της Ελληνικής κοινωνίας, ιατελούμε μετά τιμής Για την ΑΣΠΕ Ο Πρόεδρος Βασίλειος Θεοτοκάτος Περιοδ. «Χριστιανική Βιβλιογραφία του Σ. Λαγουρού, φ.43). ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ Ένα σοβαρότατο Εθνικό/Θρησκευτικό πρόβλημα ταλανίζει, εδώ και δεκάδες χρό νια, [από το 1928], την Αυτοκέφαλη, [από το 1850], Εκκλησία της Ελλάδος. Το σοβαρότατο αυτό εκκλησιαστικό πρόβλημα έγκειται, αφ ενός μεν στην κατάφορη παρα βίαση και τον ευτελισμό του Ορθόδοξου Εκκλησιαστικού ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ της Ελ λαδικής Εκκλησίας, και αφ ετέρου στην φαλκίδευση των Κανονικό/Εθνικών δικαιω μάτων του Αυτοκεφάλου της, από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον. Επειδή η ΘΕΟΛΟΓΙΑ και η ΟΡΘΟ ΟΞΙΑ - ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ Συμπληρώθηκε ήδη έναμισι χρόνος α πό την ημέρα που εγκατασταθήκατε σαν αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πρόε δρος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχί ας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όλοι μας προσ δοκούσαμε ότι από τα πρώτα θέματα που θα σας απασχολούσαν θα ή ταν τα δυο ανοικτά αποστήματα του παρελθόντος, οι ανοικτές πληγές που συνεχίζουν να πυορροούν επικίν δυνα, που κούρα σαν και ταλαιπώ ρησαν σφόδρα την Εκκλησία μας. Το πρώτο είναι η αποκατάσταση της δικαιοσύνης όσον αφορά την ληστρική εκδίωξι του είναι μεγάλες ΕΥΘΥ ΝΕΣ, [πρβλ. ΒΕΠΕΣ, τόμ. 2 ος, σελ. 180], με το παρόν, και όσα θα αναφερθούν εντός αυτού, απώτερο σκοπό έχουν να συμβάλλουν, στο να δοθεί μια Νομο/Κανονική απά ντηση - λύση στο ως άνω χρονίζον πρόβλημα και ένα τέλος σε αυτό το «Σατανικό ερμαφρόδιτο» Εκκλησιαστικό ιοικητικό Σύστημα που ταλαιπωρεί, ως μη όφειλε, την Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη εθνική Εκκλησία της Ελλάδος και το Έθνος, από την α ποφράδα εκείνη ημέρα της, εν πολλοίς, λίαν αντί/κανονικής και Θρησκευτικό/Εθνι κά ανυπόληπτης ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ - ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ του π. Ευστάθιου Κολλά Πατριαρχικής Πράξεως της 4 ης Σεπτεμβρίου του Το ερμαφρόδητον του διοικητικού εκκλησιαστικού συστήματος συνίσταται, στο ότι στο πνευματικό και διοικητικό εύρος της Αυτοκέφαλου εθνικής Ορθοδόξου Εκκλη σίας της Ελλάδος συνυπάρχουν, κατά σατανικό τρόπο, τέσσερις εκκλησιαστικές διοι κήσεις: Των Αθηνών, της Κρήτης, της ωδεκανήσου, του Αγίου Όρους, και σε όλο αυτό το αντι/κανονικό κακό συναπάντημα, και η ΑΝΟΗΣΙΑ της Επιτροπικής διοική σεως των Μητροπόλεων της Μακεδονίας ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗ 2Η ΣΕΛΙΔΑ ΥΣΤΑΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ π. ΙΕΡΩΝΥΜΟ 346 Ακαδημαϊκοί από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου γράφουν για την ΜΑΚΕ ΟΝΙΑ μας ΣΕΛΙΔΑ 6 Πατριαρχικές δηλώσεις και περίεργες συμπεριφορές Ιεραρχών υποθάλπουν το ισχύον καθεστώς διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος και γίνονται αφετηρία δημιουργίας σχετικών σεναρίων Στην επανεξέταση του καθεστώτος της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και στην επάνοδο του παλαιού πατριαρχικού καθεστώτος διοίκησης αποβλέπουν οι τακτικές επισκέψεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στις κατά τόπους εκκλησιαστικές επαρχίες της Ελλάδος, αλλά και οι περίεργες συμπεριφορές Ιεραρχών. (μόνου ζώντος) μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικοδήμου ο οποίος εκδιώχθηκε της μητροπόλεως του αδίκαστος, αναπολόγητος, σφαγιασμένος κυ ριολεκτικά και την θέσι του κατέλαβαν παρανόμως και αναισχύντως άνθρωποι που δημιούργησαν με γάλα προβλήματα στην Εκκλησία. Γιατί, μακαριώτατε, δεν θέλετε να χαρή η γη και ο ουρανός; Γιατί δεν δίνετε λίγη χαρά και λίγη αγαλλίασι στο εκκλησιαστικό Σώμα, να ε νώσετε τα διεστώτα και να συλλειτουργήσετε ό λοι μαζί στην μητρόπολι των Αθηνών, μετά από την διάστασι επί χρόνου ενός τρίτου αιώνος; Το δεύτερο είναι η αποκατάστασι της κανονικής τάξεως στην Ιερά μητρόπολι της Λάρισας. Ο κατέχων τον θρόνον της Λάρισας είναι ένοχος βαρυτάτων εκκλησιαστικών εγκλημάτων και πρέπει να καθαιρεθή. Τα χέρια του στάζουν αίμα των χρι στιανών της Λάρισας. Και όχι μόνο το αίμα που χύθηκε στην ψευτοενθρόνισί του, αλλά και το αίμα που αντιπροσωπεύει το χρήμα που αξιώνει από τους πτωχούς βιοπαλαιστές και ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗ 2Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΥΧΙΑ ΣΧΕ ΙΑ ΑΡΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑ ΟΣ του π. Δ. Μακρή Το μύχιο αυτό στόχο ενισχύουν περαιτέρω οι προσεκτικές αλλά λίαν περιεκτικές προς το θέμα ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗ 5Η ΣΕΛΙΔΑ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ Συνεχίζεται η συλλογή υπογραφών για την «ομολογία πίστεως κατά του Οικουμενισμού». Όσοι επιθυμούν μπορούν να υπογράψουν στα γραφεία της εφημερίδος μας οι απευθείας στη διεύθυνση του περιοδικού «Θεοδρομία» «ΘΕΟ ΡΟΜΙΑ» Τ.Θ. 1602, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. FAX: και προσεχώς\n2 2 ΑΓΩΝΑΣ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΥΣΤΑΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ π. ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 1Η ΣΕΛΙΔΑ πολύτεκνους μεροκαματιάρηδες, που συνέπεσε να σέβωνται την κανονική τάξι της Εκκλησίας τους, αλλά εκείνος βρίσκει εύκολους δικαστές να συντρίβουν αλύπη τα τους χριστιανούς που αγωνίζονται και παλεύουν για μια άμωμη στον τόπο τους Εκκλησία. Ο ίδιος εξέβρασε εγγράφως όλο το μίσος και την χολή του στο πρόσωπο του κοιμηθέντος αγίου πατρός και επισκόπου των Θεολόγου. Τα δικαστήρια της πόλεως αναστενάζουν καθημερινά από τις συνεχείς και ασταμά τητες ποινι κές διώξεις των χριστια νών της μη τροπόλεως Λαρίσης που αρνού νται να τον αποδεχθούν ως επίσκο πό τους, διό τι δεν είναι ο κανονικός επίσκοπος τους, γι αυτό και διαμαρ τύρονται και τον αποδοκιμάζουν κατά την κα νονική τάξι, αφού δεν ει σήλθε από την θύρα της επισκοπής τους, αλλά από αλλαχού. Τις αντικανονικότητες, που προηγήθηκαν της εγκαταστάσεώς του, εσείς τις γνωρίζετε πολύ καλά, ακόμα και ως έξαρχος, ενός θέματος που δεν είναι του παρόντος. Τί κάνατε όμως και τί κάνετε τώρα που γίνατε αρχιεπίσκοπος; Περνάει ο και ρός και ο πατρηιός του ποιμνίου μετά από όλα αυ τά και άλλα πολλά συνεχίζει να παραμένη εκεί χω ρίς να αισθάνεται ότι εξ αιτίας του βλασφημείται το όνομα του Κυρίου εν τοις εθνεσι (Ρωμ. 2,24). Βλέπουμε, λοιπόν, όλοι μας ότι ο Θεός δεν ε πέτρεψε τόσα χρόνια να ηρεμήσουν τα πράγματα στις δύο αυτές ιερές μητροπόλεις. εν σας απασχόλησε αυτό το φαινόμενο μήπως γίνεται κα τά παραχώρησι Θεού για να μετανοήσουν όλοι οι ένοχοι ή οι συνένοχοι που συμμετείχαν εις αυτά τα εκκλησιαστικά εγκλήματα; Γιατί, μακαριώτατε, δεν σταματάτε Ε Ω ΚΑΙ ΤΩΡΑ αυτές τις δύο εκκλησιαστικές ασχήμιες, που εξοργίζουν το Θεό και πικραίνουν τους ανθρώπους; Γιατί δεν θεραπεύετε αυτά τα δύο ανοικτά αποστήματα που όζουν 35 ολόκληρα χρόνια; εν επιθυμείτε να λήξουν αισίως αυτά τα δύο βροντερά και πολυχρόνια σκάνδαλα επί της δικής σας αρχιεπισκοπίας; Τι θα απολογηθήτε, όταν εμφανισθήτε - θάττον ή βράδιον - ενώπιον του θρόνου του Θεού; Μακαριώτατε, ο χρόνος της ζωής λίαν συνεσταλμένος εστί και το πέρας διαφαίνεται εγγύτερον δι όλους μας. Σπεύσατε, παρακαλούμε, μακαριώτατε, σπεύσατε όσον τάχιον ότι προς εσπέρας εστί και κέκλικεν η ημέρα. Νυν καιρός ευπρόδεκτος, νυν ημέρα σωτηρίας. Εν τω Άδη ουκ εστί μετάνοια, μακαριώτατε. ΑΓΩΝΑΣ ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚ ΟΣΗ ΤΩN ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ 149, ΚΩ. ΥΠ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009 Ιδιοκτήτης - Εκδότης - ιευθυντής Τριαντάφυλλος Ι. Τασιόπουλος ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗ Γραφεία: Αιόλου 20 & Αστροναυτών Τ.Κ Λάρισα Τηλ. & Φαξ: Εκδίδεται με προαιρετικές προσφορές ΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΩΡΕΑΝ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ και Θράκης. ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ - ΕΡΩΤΗΜΑ : Τί είναι, λοιπόν, και τί δικαιώματα δίνει το ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΝ σε μια αδελφή εθνική Ορθόδοξη Εκκλησία ενός κυρίαρχου Κράτους; ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ σε μια Ορθόδοξη Εθνική αδελφή Εκκλησία, κατά το Κανονικό ίκαιο και την Ορθόδοξη Εκκλησιολογική ορολογία, σημαίνει ότι η αδελφή αυτή Εκ κλησία είναι ανεξάρτητη από την Πατριαρχική δικαιοδοσία, και υπό την προστασία των θείων και Ιερών Κανόνων, «κέκτηται εκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν, και ασκεί ολοκληρωτικήν πνευματικήν διοίκησιν εντός των Κρατικών γεωγραφικών αυτού ορίων και, ουδεμία άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία δύναται να επεμβαίνει εις τα εσωτερικά ζητήματα μιας άλλης Εκκλησίας» [ΘΗΕ, τόμ. 9 ος, σελ. 951]. Υπό το βάρος αυτό των Κανονικό/Εθνικών δικαίων, «... τοις πολιτικοίς και δημοσίοις τύποις, και των εκκλησιαστικών πραγμάτων η τάξις ακολουθείτω», [Καν. 17 ος Οικ. Συνόδου], ο Οι κουμενικός Θρόνος εχορήγησε το ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΝ στην εθνική Εκκλησία της Ελλάδος, όταν το Ελληνικό Κράτος περιχαρακώθηκε με εθνικά και διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα μετά τη παλιγγενεσία του 1821, με το Κανονικό δικαίωμα να επεκτείνει την πνευματική και διοικητική της εξουσία σε όλο το γεωγραφικόν ΕΥΡΟΣ του Ελληνικού Κράτους, όπως ήδη αναφέρθηκε παραπάνω. Κάτω από αυτές τις Νομο/Κανονικές προϋποθέσεις ο Συνοδικός Πατριαρχικός Τό μος του 1850 αναφερόμενος στις ρητές και κατηγορηματικές διατάξεις του ως άνω 17 ου Ιερού Κανόνα της Οικ. Συνόδου, ότι τις πολιτικές αλλαγές υποχρεωτικά ακολουθούν και οι Θρησκευτικές, χορήγησε στην Εκκλησία του Ελληνικού Βασιλεί ου το ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΝ άνευ ουδεμιάς εκκλησιαστικής δεσμεύσεως: «... Επί ταύτη τη βάσει ανέκαθεν η του Χριστού Εκκλησία, ήτοι αι σεσπταί Οικουμενικαί Σύνοδοι... ωρίσαμεν τη δυνάμει του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, όπως η τε αγία ημών Πίστις διατηρηθή εσαεί αλώβητος και οι Κανόνες των θείων Πατέρων απαραβίαστοι και απαρασάλευτοι... δια τον παρόντος Συνοδικού Τόμου... η εν των Βασιλείω της Ελλάδος Ορθόδοξος Εκκλησία... υπάρχει του λοιπού Κανονικώς αυτοκέφαλος... διοικούσα τα της Εκκλησίας κατά τους θείους και ιερούς Κανόνας». Στην ίδια ακρι βώς Κανονική αυτή γραμμή του Πατριαρχικού Συνοδικού Τόμου του 1850 κινήθηκαν και οι μετέπειτα Πατριαρχικές Συνοδικές Πράξεις που ακολούθησαν, του 1866 και 1882, με τις παραχωρήσεις των Ιωνίων Νήσων, και της Θεσσαλίας και Ηπείρου. Η Πατριαρχική Συνοδική Πράξη του 1928, αν και τονίζει με έμφαση ότι: «Ακλόνητον την βάσιν της Κανονικής τάξεως έχουσα και διαφυλάττουσα η Αγία του Χριστού Εκκλησία εν τη της εκκλησιαστικής διοικήσεως οικονομία...», εν τούτοις είναι εντε λώς έξω και πέρα από την Κανονικό/Εθνική διοικητική τάξη, όταν προς τούτο σφάλει καίρια από Κανονικής επόψεως, ως προς την παραχώρηση των επαρχιών Μακεδονίας και Θράκης, φαλκιδεύοντας ταυτόχρονα, κατάφορα, τα εκκλησιαστικά δικαιώματα ε νός Νομο/Κανονικού ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ αδελφής εθνικής Εκκλησίας κυρίαρχου Κρά τους. ηλαδή, με την Συνοδική αυτή Πράξη του 1928 ο Οικουμενικός Θρόνος, «γυμνή τη κεφαλή», αγνοεί ετσιθελικά τις ρητές, κατηγορηματικές και απαραχάρακτες διατά ξεις των Θείων και Ιερών Κανόνων και των Εθνικών δικαίων ενός κυρίαρχου Κρά τους και της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας του, και χορηγεί τις Επαρχίες Μακεδονίας και Θράκης με το «Σόλοικον» σύστημα διοικήσεως της «Επιτροπείας». ηλαδή, κατά τον παραλογισμό του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», δηλώνει, όλως ανερυθρίαστα έναντι των Εθνικό/Κανονικών ισχυόντων, ότι: «η διοίκησις εν τοις επί μέρους των επαρχιών τούτων να διεξάγηται εφεξής επιτροπικώς υπό της πεφιλημένης αγιωτάτης αδελφής Εκκλησίας της Ελλάδος...». Η διοίκηση υπό «επιτροπίαν» χορηγείται μόνο σε ένα πλήθος ανθρώπων, που δεν έχουν νόμους και ικαιοσύνη. Επ αυτού ο Πλάτων είναι λίαν σαφής και κατηγορηματικός: «ου γαρ οίον τε ανθρώπους άνευ νόμων και δίκης ζην. Όταν ουν ταύτα τα δύο εκ του πλήθους εκλίπη, ότε νόμος και η δίκη, τότε ήδη εις ένα αποχωρείν την επιτροπίαν τούτων και φυλακήν» [Πλάτων «Νόμοι»]. ηλαδή, κατά την ως άνω Πατριαρχι κή Πράξη, η Εκκλησία του Χριστού «ην περιεποιήσατο δια του αίματος του ιδίου», [Πράξ. 20,28], είναι ένα «ξέφραγο αμπέλι;». εν είναι περιχαρακωμένη με όγ ματα (= Ορθόδοξη Πίστη), με Εκκλησιολογία (= περί Εκκλησίας Ορθόδοξη διδασκα λία), και με αμετάθετους και απαραχάρακτους Κανόνες (= το καθόλου εκκλησιαστικό ίκαιο), και εκκλησιαστικούς Νόμους; ηλαδή, κατά το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στο Ελληνικό Κράτος και την Εκκλησία του ισχύει το «μπάτε σκύλοι αλέστε...;», και για το λόγο αυτό θέλει ο Οικουμενικός, να μας τοποθετήσει στην Αθήνα Πατρι αρχικό Επίτροπο (= Έξαρχον;). Άπαγε της βλασφημίας!! Με την απόφασή του αυτή, της διοικήσεως «επιτροπικώς» των Επαρχιών αυτών, ο Οικουμενικός θρόνος πέραν της καταπάτησης των Θείων και Ιερών Κανόνων, περι πίπτει και στο Κανονικό παράπτωμα της «εισπήδησης στα εσωτερικά άλλης αδελφής Εκκλησίας», κάτι που, κατά τα ανωτέρω, απαγορεύει λίαν αυστηρώς το εκκλησιαστι κό ΑΥΤΟΚΕΦΑ- ΛΟΝ. Και ευλόγως τίθεται το ερώτημα: Αν και κατά πόσον η υπό επιτροπία διοίκηση που εντέλλεται ο Οικουμενικός Θρόνος, με την ως άνω Πα τριαρχική Πράξη της 4 ης Σεπτεμβρίου 1928, έχει Εθνικό και Εκκλησιαστικό Νομό/Κανονικό κύρος και ισχύ; ΠΡΟΣΟΧΗ!! Εν προκειμένω πρέπει να τονιστεί με έμφαση, ότι ναι μεν το Ελληνικό Κράτος συμπεριέλαβε την Πράξη του 1928 στο αρθρ. 3 του Συντάγματος, αλλά με τις διατάξεις μόνων των Όρων εκείνων που είχαν συμφωνηθεί με το ν.3615/1928. Απόδειξη, επ αυτού, αποτελεί ο εν ισχύει ν.590/77, «Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδος», όπου, λόγω του ότι η Πατριαρχική Πράξη, που εκδόθηκε μετά από δύο μήνες του ν.3615/1928, και πρόσθεσε οκτώ  ακόμη όρους, εν αγνοία του Ελληνικού Κράτους και της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας του, λίαν σαφώς, τους αγνοεί, και αναφέρεται μόνον: αα ) Στη συγκρότηση της ιαρκούς Ιεράς Συνόδου [ ΙΣ]. ββ ) Στη σύνθεση και αρμοδιότητες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, και γγ ) Στα της εκλογής Μητροπολιτών ολοκλήρου της Επικράτειας του Ελληνικού Κράτους [ν.590/1977, αρθρ ]. εν είναι ποτέ δυνατόν να αποδεχθεί ένα Κυ ρίαρχο Κράτος, και εν προκειμένω το Ελληνικό Κράτος, να διατηρεί αμφισβητούμενα Εθνικά ΣΥΝΟΡΑ, ούτε και περιορισμούς του εκκλησιαστικού ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ της Εκκλησίας του, το οποίον οφείλει να εκτείνει την εκκλησιαστική πνευματική διοίκησή του σε όλο το γεωγραφικό μήκος και το πλάτος της Κρατικής κυριαρχίας του. «Τους επισκόπους εκάστου έθνους ειδέναι χρη τον εαυτοίς πρώτον, και ηγείσθαι αυτόν ως κε φαλήν» [Καν. Λ Αγ. Αποστόλων]. Κατόπιν, των όσων εξετέθησαν ανωτέρω, συνάγεται, αβίαστα, ότι η Πράξη του 1928, πάσχει σοβαρά από Κανονικό/Εθνική έποψη, διό και τα διφορούμενα εκείνα σημεία της που προκαλούν θρησκευτικές και Εθνικές τριβές, αποσαφηνίζει με τον Εκκλησιαστικό νόμο του Κράτους 590/77 «Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας», και συνεπώς, η εν λόγω Πατριαρχική Πράξη με τα όσα αντι/κανονικά και Αντεθνικά αναφέρει σχετικά την «Επιτροπικήν συνδιοίκησιν» των Επαρχιών Μακεδονίας και Θράκης, είναι απαράδεκτα για ένα Κυρίαρχο Κράτος και την Αυτοκέφαλη εθνική Εκ κλησία του, και πρέπει να προσέξουμε πολύ, γιατί το Φανάρι επιδιώκει, υπούλως, την αναμόρφωση του ισχύοντος Καταστατικού Χάρτη, για να συμπεριληφθεί εκεί και να αναγνωριστεί, στο σύνολό της, και η Εθνικό/Θρησκευτικά εντελώς ανυπόληπτη Πα τριαρχική Συνοδική Πράξη της ως άνω αλήστου μνήμης ημεροχρονολογίας του ΠΡΟΣΟΧΗ, γιατί ενδεχομένη Νομική αναγνώριση της Πράξεως αυτής του Φανα ριού, ως έχει, θα φαλκιδεύσει τα Εθνικά δίκαια, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 1Η ΣΕΛΙΔΑ αλλά και το Αυτοκέφαλο της Ορθο δόξου Εκκλησίας μας, και δικαιωματικά πλέον θα απαιτηθεί, η δημιουργία Εξαρχίας στην Αθήνα, ότε και θα καταστεί η Εκκλησία μας «θεράπενα του Φαναρίου». Οι Θείοι και Ιεροί Κανόνες απώτερο σκοπό έχουν, να εξασφαλίζουν την Τάξη και την Ειρήνη μεταξύ των Ομόδοξων Εκκλησιών, γιατί ο Θεός που πιστεύουμε, δεν εί ναι, «Θεός ακαταστασίας, αλλά [τάξεως και] ειρήνης» [Α Κορ. 14,33], και ακρι βώς οι Ιεροί Κανόνες προβλέπουν τις περιπτώσεις εκείνες που θα προκύψουν, όταν μια Επαρχία προσαρτάται Εθνικά σε μια άλλη Αυτοκέφαλη Εκκλησία, και ορίζουν, επακριβώς, και με πλήρη σαφήνεια τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της: «... τοις πολιτικοίς και δημοσίοις τύποις και των εκκλησιαστικών παροικιών η τάξις ακολουθήτω» [Καν. ΙΖ, Οικ. Συνόδου]. Ερμηνεύοντες τον Ιερό αυτό Κανόνα οι μεγάλοι Βυζαντινοί Κανονολόγοι: Ζωναράς, Βλάσταρις και Αριστηνός ορίζουν, «... ο δε λέγει τούτον εστιν... ει δε βασιλεύς πόλιν εκ νέου εκαίνισεν, ή και αύθις καινίσοι, ου φιλονεικήσει περί αυτής ο γειτνιάζων Επίσκοπος και... υπό την παροικίαν αυτού ποιήσαι ταύτην επεγκαλέσει, αλλά τοις πολιτικοίς και δημοσίοις τύποις ακολουθήσει, ώστε εκείνης της επαρχάς ή παροικίας τον επίσκοπον ταύτην υφ εαυτόν έχειν, εις ην αύτη εναπεγράφη και υπετέθη τελείν... Μονονουχί τούτον των Πατέρων λεγόντων, ότι, επεί τη βασιλική εξουσία αντιπίπτειν ου δεδυνήμεθα, τοις τυπουμένοις παρά των βασι λέων, εν τούτοις ακολουθείτω και η εκκλησιαστική τάξις» [Σύνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων, Γ. Ράλλη - Μ Ποτλή, τόμ. Β σελ ]. Σχετικά με την Πατριαρχική Πράξη του 1928 θα πρέπει να λεχθούν και τα εξής ιστορι κά αξιοσημείωτα. Ότι την ύπουλη αυτή Πράξη του Οικουμενικού Θρόνου, ως έχει, η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος δεν την αποδέχτηκε αρχικά, παρά μό νον «ως προσωρινή λύση Οικονομίας, και τούτο προς χάριν του Πατριαρχείου». Επ αυτού ο Αρχιεπίσκοπος τότε, ΧΡΥΣΟ- ΣΤΟΜΟΣ ΠΑΠΑ ΟΠΟΥΛΟΣ, στηριζόμενος στις διατάξεις των Θείων και Ιερών Κανόνων εισηγείται στα μέλη της Ιεράς Συνόδου, ότι πρέπει αυτές οι Μητροπόλεις, Μακεδονίας - Θράκης, να «διακόψουν κάθε δεσμό με το Πατριαρχείον», αλλά διότι τότε ο Οικουμενικός Θρόνος διήρχετο κρί ση, και έπρεπε οπωσδήποτε να προστατευθεί, ζήτησε να εγκρίνουν την «κατ Οικονομίαν, προσωρινήν λύσιν», χωρίς βεβαίως τούτο, ποσώς, να βλάψει ούτε στο ελά χιστον το ΑΥΤΟΚΕ- ΦΑΛΟΝ της. Εδώ η Εκκλησία της Ελλάδος στήριξε με γενναιό τητα το ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ της και ως αδελφή Εκκλησία, χαρίστηκε, «προσωρινώς», στο Πατριαρχείο μας. Και τώρα το Φανάρι ξεχνά αυτή τη θυσία της αδελφής Ελλαδι κής Εκκλησίας, και απεργάζεται χωρίς εντροπή, τη συρρίκνωσή της; ηλαδή, κατά τη σοφία του λαού, «... εκεί που μας χρωστούσανε, μας παίρνουν και το Βόδι...». ΛΟΙΠΟΝ, «ελήλυθεν η ώρα» να βροντοφωνάξουμε στον Οικουμενικό με στενόρειαν φωνή, και να διακηρύξουμε σε όσους επιβουλεύονται την Αυτοκεφαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ότι εμείς έχουμε φωνές Θείων και Ιερών Κανόνων, και «τύπον πολιτικόν», και οφείλουμε, έναντί τους, να είμαστε προσεκτικοί. Να τους προ στατεύουμε, να τους παρακολουθούμε επισταμένως, να τους σεβόμαστε, και να τους εφαρμόζουμε πιστά. «Αλλότριες φωνές» δεν γνωρίζουμε. Τις αποστρεφόμαστε μετά βδελυγμίας και αγανακτήσεως, οποθενδήποτε και αν προέρχονται. Η Εκκλησία της Ελλάδος πορεύεται και θα πορεύεται με γνώμονα πάντα την Κανονική Τάξη και Πράξη, υπεραμυνόμενη των Νομο/Κανονικών Κυριαρχικών της δικαιωμάτων επί του γεωγρα φικού ΕΥΡΟΥΣ του εκκλησιαστικού ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ της, όσο και αν οι «Ηρωδιάδες μαίνονται και ταράττονται». Πρεσβύτερος ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΚΟΛΛΑΣ Ορθόδοξος Θεολόγος Εκκλ/κός Συνήγορος\n3 ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΕΤΣΙ ΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΓΩΝΑΣ 3 Σήμερα δημοσιεύουμε την 10η από τις 14 κατηγορίες που συνέταξε ο κατήγορος και δικαστής Ιγνάτιος Λάππας, και την 10η αντίκρούση από τον κατηγορούμενο π. Ευθύμιο Τρικαμηνά (συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο) 10η κατηγορία του δεσπότη Ιγνατίου ι. Επί παρερμηνεία και διαστροφή των Ιερών Γραφών και των Πατερικών κειμένων επί σκοπώ τρώσεως της κανονικής εν τη Εκκλησία τάξεως, ως επί παραδείγματι εν τη συγκεκριμένη της 15ης προκηρύξει έν ή αγνοεί παν ό,τι ο θείος Πατήρ της Εκκλησίας ημών Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πιστεύει δια την Αρχιερωσύνην, άτινα τόμους ολόκληρους καλύπτουσιν της Ορθοδόξου Πατρολογίας και διαφημίζει λόγον του Αγίου Πατρός απομονώνων αυτόν του λοιπού κειμένου, φέρων τον Άγιον Ιωάννην τον Χρυσόστομον καθυβρίζοντα και φοβούμενον τους Επισκόπους. Η αγνοών τι ο Ιερός Πατήρ έλεγεν εις το ποίμνιόν του δια τον διάδοχόν του, το οποίον ως γνωστόν παρεκίνει αυτόν να ακολουθούν, αυτός εξεγείρει τους πιστούς. Συκοφαντεί δε ημάς δια του πατερικού ρητού ότι χρησιμοποιούντες κοσμικάς δυνάμεις ελάβομεν τον θρόνον, συκοφαντών ούτω σύμπασαν την Ιεραρχίαν της Εκκλησίας ότι υπήκουσεν εις αλλότριας φωνάς και εψήφισεν ημάς και ανήγαγεν εις τον της Λαρίσης θρόνον, επί σύρων κατ αυτού τους λόγους του Κυρίου του λέγοντος προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς έν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισί λύκοι άρπαγες (Ματθ. 7.15), ή εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα ώστε πλανήσαι ει δυνατόν και τους εκλεκτούς (Ματθ. κδ. 24) και ό οι Θείοι Απόστολοι διδάσκουσιν Αγαπητοί μη πάντι πνεύματι πιστεύετε, αλλά δοκιμάζετε τα πνεύματα ει εκ του Θεού εστιν, ότι πολλοί ψευδοπροφήται εξεληλύθασιν εις τον κόσμον (Α Ιω. δ.1) και Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας (Β Πέτρου Β. 1). 10η αντίκρουση επί του κατηγορητηρίου 10. Δια την ι κατηγορίαν του κατηγορητήριου έχω να αναφέρω τα ακόλουθα: Είναι και εις αυτήν την παράγραφον προφανής η προσπάθεια αποπροσανατολισμού και παραπληροφορήσεως και μάλιστα σε τέτοιο σημείο ώστε να χρησιμοποιείτε Ιησουίτικες μεθόδους. Αυτό φαίνεται καθαρά από δύο σημεία της παραγράφου τα οποία ακολούθως αναφέρω και επεξηγώ. α) Αναφέρετε συγκεκριμένως εις την παράγραφον αυτήν επί λέξει τα εξής: «εν ή αγνοεί πάν ό,τι ο θείος πατήρ της εκκλησίας ημών Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πιστεύει δια την Αρχιερωσύνη, άτινα τόμους ολόκληρους καλύπτουσι της Ορθοδόξου Πατρολογίας...». Και βέβαια είναι απολύτως σωστά αυτά τα οποία γράφετε, διότι όντως ο άγιος έθεσε την αρχιερωσύνη εις το ύψος το οποίον έπρεπε. Το θέμα όμως δεν είναι τί επίστευε ο άγιος δια την αρχιερωσύνη, αλλά τί επίστευε δια τους αρχιερείς, δια τους φορείς δηλαδή αυτού του αξιώματος. Επειδή λοιπόν και σεις προφανώς γνωρίζετε ότι άλλα επίστευε ο άγιος δια την αρχιερωσύνη και άλλα δια τους αρχιερείς, αναφέρετε στο κατηγορητήριο την αρχιερωσύνη, δια να καλυφθήτε πίσω από αυτήν και να συσκοτίσετε κατά τρόπον, όπως προανέφερα, ιησουίτικο τα πράγματα και να δώσετε στον λαό να πιστεύση ότι ο άγιος αυτός, όπως και όλοι οι άλλοι άγιοι δεν έκανε διάκρισι μεταξύ καλού επισκόπου και κακού, μεταξύ καλού ποιμένος και κακού. β) Αναφέρετε επίσης εις αυτήν την παράγραφον τα έξης: «Ή αγνοών τι ο ιερός πατήρ έλεγε εις το ποίμνιόν του δια τον διάδοχόν του, το οποίον ως γνωστόν παρεκίνει αυτόν να ακολουθούν, αυτός εξεγείρει τους πιστούς». Και εδώ υπάρχει άφθονη συσκότησις και συγχρόνως παραπληροφόρησις. Θέλετε και εις αυτό το σημείο να παρουσιάζεται τον άγιο ως επιβάλλοντα εις το ποίμνιο του την τυφλή υπακοή στους επισκόπους ό,τι και αν αυτοί διδάσκουν και με οιονδήποτε τρόπο εκλέγονται. Δι αυτόν τον λόγον ξεκινώντας από τον χρυσορρήμονα άγιο θα αναφέρω και γνώμες άλλων αγίων δια να καταδείξω την μεταξύ των αγίων συμφωνία εις το ότι υπάρχουν καλοί και κακοί επίσκοποι και τους μεν καλούς πρέπει να αγαπούμε, να σεβώμεθα και να ακολουθούμε, ενώ αντιθέτως τους κακούς πρέπει να μη τους τιμούμε, ούτε να τους ακολουθούμε, αλλά να τους αποστρεφώμεθα. Ιδιαιτέρως δε και πρωτίστως αυτό ισχύει όταν οι επίσκοποι σφάλλουν σε θέματα της πίστεως. Κατ αρχάς την διάκρισι του καλού και κακού ποιμένος την κάνει ο ίδιος ο Κύριος (Ιωάν. 10, 1-16) λέγοντας ότι ο καλός ποιμήν διακρίνεται από το ότι θυσιάζει την ζωή του για να σωθούν τα λογικά πρόβατα, ενώ ο κακός φεύγει σε κάθε κίνδυνο και εγκαταλείπει τα πρόβατα στην διάθεσι των λύκων. Ο απόστολος Παύλος κατά τον ίδιο τρόπο εξηγεί στους Επισκόπους της Μιλήτου, όταν τους εκάλεσε στην Έφεσο, λέγοντας τα έξης: «Προσέχετε ούν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ώ υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους ποιμαίνειν την εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ήν περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος, εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξί μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξ. 20, 28-31). Λέγει λοιπόν και ο μέγας απόστολος των εθνών προς τους επισκόπους ότι και από εσάς τους ιδίους θα υπάρξουν πολλοί οι οποίοι θα διδάσκουν διεστραμμένα και πλανεμένα, ώστε να παρασύρουν τον λαό να τους ακολουθή. Οι άγιοι Απόστολοι εις τας διαταγάς των παραγγέλουν τα έξης:«ίνα μήποτε είπει ο λαϊκός, ότι εγώ πρόβατον ειμί και ου ποιμήν και ουδένα λόγον εμαυτού πεποίημαι ο ποιμήν όψεται και αυτός μόνος εισπραχθήσεται την υπέρ εμού δίκην ώσπερ γαρ τω καλώ ποιμένι το μη ακολουθούν πρόβατον λύκοις έκειται εις διαφθοράν, ούτω τω πονηρώ ποιμένι το ακολουθούν πρόδηλον έχει τον θάνατον, ότι κατατρώξεται αυτό. Διό φευκτέον από των φθορέων ποιμένων» (Διαταγ. Αποστ. 2, 19). Ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τον οποίο μνημονεύετε εις την παρούσα παράγραφον του κατηγορητηρίου, εξεφράζετο με τους πλέον βαρείς τίτλους, τους οποίους οι πατέρες χρησιμοποιούν δια τους αιρετικούς, όταν ομιλούσε δια τον διάδοχόν του Αρσάκιον και επαινούσε αυτούς οι οποίοι αντεστάθησαν στο σάπιο εκκλησιαστικό κατεστημένο της εποχής του, κληρικούς και λαϊκούς, με αποτέλεσμα να ευρίσκοντο καθηρημένοι, εξορισμένοι και φυλακισμένοι. Αναφέρω προς πίστωσιν δύο τρία τμήματα των εκ της εξορίας επιστολών του: «Ήκουσα γαρ καγώ περί του λήρου εκείνου του Αρσακίου, όν εκάθισεν η βασίλισσα εν τω θρόνω, ότι έθλιψε τους αδελφούς όλους μη θέλοντας αύτω κοινώνησαι πολλοί δεν αυτών δι εμέ και εν τη φυλακή εναπέθανον. Ο γαρ προβατόσχημος εκείνος λύκος, ο σχήμα μεν έχων επισκόπου μοιχός δε υπάρχων, ως γαρ η γυνή μοιχαλίς χρηματίζει, η ζώντος του ανδρός ετέρω συναφθείσα, ούτω και ούτος μοιχός εστί ου σαρκός αλλά πνεύματος ζώντος γαρ εμού ήρπασέ μου τον θρόνο της εκκλησίας». (ΕΠΕ 38, 240). Θα ήθελα πολλά να γράψω εις το σημείον αυτό, τα οποία έχουν άμεσον σχέσι με την παρούσα κατάστασι στην Λάρισα, επειδή είστε ένα πιστό αντίγραφο του Αρσακίου και ως εκ τούτου οι χαρακτηρισμοί του χρυσορρήμονος και Χρυσοστόμου πατρός ισχύουν και για σας. Πιστεύω ότι όλους, αυτούς τους αντιδρώντας τότε στη νέα επί Αρσακίου διαμορφωθείσα εκκλησιαστική κατάστασι στην Κων/πολι και μη κοινωνούντας με αυτόν, θα τους εθεωρούσατε εκτός εκκλησίας, σύμφωνα με τη νέα παπική θεολογία, την οποία έχετε ενστερνισθή. Δύο σημεία μόνο θέλω να επισημάνω από το υπέροχο αυτό τμήμα της επιστολής, τα οποία ίσως διαφύγουν της προσοχής σας και δεν θα επεκταθώ περαιτέρω, διότι πολλές φορές όταν κάτι είναι ηλίου φαεινότερο, καταντά περιττή η δική μας ανάλυσι. Το ένα σημείο, το οποίο λέγει ο άγιος «...πολλοί δε αυτών δι εμέ και εν τη φυλακή εναπέθανον». Δηλαδή οι αδελφοί αυτοί του αγίου δεν εφυλακίστηκαν και απέθαναν δια τον Χριστό, αλλά δια τον Χρυσόστομο. Βλέπετε δηλαδή ότι όταν αυτός ο οποίος αδικείται και διώκεται είναι άνθρωπος του Χριστού, ο αγώνας τον οποίον κάνωμε δι αυτόν, καθώς και ό,τι υποστούμε λογίζονται ότι τα εκάναμε δια τον Χριστό. Το δεύτερο είναι ο τίτλος και ο παραλήπτης της επιστολής αυτής του αγίου, ο οποίος είναι ο εξής: «Προς Κυριακόν επίσκοπον εν εξορία όντα και αυτόν». Ο επίσκοπος Κυριάκος εξορίστηκε διότι δεν ήθελε να επικοινωνήση εκκλησιαστικώς με τον Αρσάκιο και όσους τον ανεγνώριζον. Όλη δε η επιστολή είναι μία παρηγορία και ένα βάλσαμο προς τον Επίσκοπο, μία υπενθύμισις παρομοίων παθημάτων των αγίων και μία προσδοκία των μελλόντων αγαθών. Επειδή λοιπόν αναφέρετε στην παρούσα παράγραφο του κατηγορητηρίου τα έξης: «Ή αγνοών τι ο ιερός πατήρ έλεγε εις το ποίμνιόν του δια τον διάδοχόν του, το οποίον ως γνωστόν παρεκίνει αυτόν να ακολουθούν, αυτός εξεγείρει τους πιστούς», σας μεταφέρω ένα άλλο θαυμάσιο τμήμα επιστολής του άγ. προς τους κληρικούς, οι οποίοι δεν είχαν καμμία εκκλησιαστική επικοινωνία με τον Αρσάκιο και ως εκ τούτου είχαν φυλακισθή. Ο τίτλος της επιστολής «Τοις εγκεκλεισμένοις Επισκόποις, Πρεσβυτέροις και Διακόνοις εν δεσμωτηρίω δι ευσέβειαν». Και η αρχή της επιστολής: «Μακάριοι του δεσμωτηρίου και της αλύσεως και της των δεσμίων υποθέσεως υμείς μακάριοι και τρισμακάριοι και πολλάκις τούτο, οι πάσαν ανηρτήσασθαι την οικουμένην τω περί υμάς φίλτρω, εραστάς υμών και τους πόρρωθεν όντας πεποιήκατε. Πανταχού γης και θαλάττης άδετοι υμών τα κατορθώματα, η ανδρεία, η απερίτρεπτος γνώμη, το αδούλωτον φρόνημα. Ουδέν υμάς κατέπληξε (τίποτε δεν σας εφόβισε) των δοκούντων είναι δεινών, ου δικαστήριον, ου δήμιος, ου βασάνων νιφάδες, ουκ απειλαί μυρίων γέμουσα θανάτου, ου δικαστής πυρ από του στόματος αφιείς, ουκ εχθροί θίγοντες (ακονίζοντας) τους οδόντας και μύρια είδη κινούντες επιβουλής, ου συκοφαντία τοσαύται, ουκ αναίσχυντοι κατηγορία, ου θάνατος προ των οφθαλμών καθ εκάστην ημέραν φαινόμενος, αλλ ήρκεσεν υμίν εις παράκλησιν των γινομένων ή των γινομένων υπόθεσις (σας αρκούσαν για παρηγοριά αυτά τα ίδια τα γεγονότα). Δια ταύτα φανερώς μεν υμάς πάντες στεφανούσι και ανακηρύττουσι, ου φίλοι μόνον, αλλά και αυτοί οι εχθροί και ταύτα κατασκευάζοντες... Και τα μεν ενταύθα τοιαύτα, τα δε εν ουρανοίς τις παραστήσαι δυνήσεται λόγος; Εγγέγραπται υμών τα ονόματα εν βίβλω ζωής, μετά των αγίων καταριθμήθητε μαρτύρων. Οίδα ταύτα εγώ σαφώς, ουκ εις τον ουρανόν αναβάς, αλλ από θείων αυτά μαθών χρησμών.» Πρέπει λοιπόν να δώσετε τώρα εσείς κάποια εξήγησι. Πώς δηλαδή ισχυρίζεσθε στο κατηγορητήριο ότι ο άγιος προέτρεπε το ποίμνιό του σε υπακοή στον διάδοχό του, την στιγμή κατά την οποία εμακάριζε και κατέτασσε μεταξύ των αγίων και μαρτύρων εκείνους οι οποίοι έκαναν ανταρσία στον διάδοχό του, δεν είχαν εκκλησιαστική επικοινωνία με αυτόν και εδιώχθησαν χάριν αυτής της ομολογίας; Μήπως ο άγιος ήταν δίγλωσσος, μήπως ήθελε να τα πάη καλά με όλους ή μήπως εσείς διαστρέφετε τους αγίους και τους φέρετε στα μέτρα σας; Θα αναφέρω εν συνεχείς και το χωρίο αυτό του αγίου το οποίο ανεγράφετο και στην προκήρυξι, για να διαπίστωση κάθε καλοπροαίρετος ποίος διαστρέφει τις ιερές γραφές και τα πατερικά κείμενα: «Των δε Ισαύρων (φοβερών ληστών) ένεκεν μηδέν δέδιθι λοιπόν (μη φοβάσαι ότι θα μου κάνουν κακό). Και γαρ υπέστρεψαν εις την χώραν αυτών και ο ηγεμών πάντα εποίησεν υπέρ τούτου και εν ασφαλείς εσμέν πολλώ μάλλον ενταύθα όντες ή ότε εν Καισαρεία ήμεν. Ούδένα γαρ δέδοικα ως τους επισκόπους πλην ολίγων. Όλως τοίνυν των Ισαύρων ένεκεν μηδέν δέδιθι και γαρ ανεχώρησαν και του χειμώνος καταλαβόντος οίκοι εισί συγκεκλεισμένοι αν δρα μετά την Πεντηκοστήν εξέλθωσιγ». Ανέφερα όλο το χωρίον διότι ισχυριστήκατε στο κατηγορητήριο ότι το απεμόνωσα και το παρερμήνευσα. Βλέπετε λοιπόν εδώ όπου κατεγράφη ολόκληρη η παράγραφος ότι τα πράγματα είναι χειρότερα για σας. Οι Επίσκοποι παραλληλίζονται από τον άγιο με τους Ισαύρους, οι οποίοι ήσαν συμμορίες αγρίων ληστών και ο άγιος φοβείται τους επισκόπους περισσότερον από τους ληστάς. Και είναι φυσικό, όπως εξηγεί, διότι από τους Ισαύρους μπόρεσε με κάποιους τρόπους να προστατευθώ, ο δε χειμώνας τους ανάγκασε να κλεισθούν στα σπίτια των. Από τους επισκόπους όμως υπέστη τα πάνδεινα, τα οποία όπως αναφέρεται, όταν τα εσκέπτετο μελαγχολούσε. Είναι δε αξιοσημείωτο αυτό το «πλην ολίγων», το οποίο αναφέρει ο άγιος και το οποίο σημαίνει ότι τον τέταρτο και πέμπτον αιώνα υπήρχαν πολύ λίγοι επίσκοποι, τους οποίους δεν έπρεπε να φοβάσαι αλλά μπορούσες να τους εμπιστευθής την ψυχή σου. Καταλαβαίνει λοιπ όν κανείς τον εικοστόν πρώτον αιώνα πόσο πρέπει να φοβάται τους Επισκόπους και πόσο πρέπει να φυλάγεται από αυτούς. Αυτή άλλωστε ήταν και η αρετή και αγιότητα του Χρυσοστόμου. Ενώ δηλαδή ήταν άγιος Επίσκοπος εδίδασκε και συνιστούσε να φοβούνται οι χριστιανοί τους Επισκόπους, ενώ εσείς, αν και είστε τυχάρπαστος, συνιστάτε τυφλή υπακοή στους Επισκόπους, προφανώς επειδή δεν μπορείτε να σταθήτε διαφορετικά και επειδή δεν αντέχετε σε οποιαδήποτε πατερική κριτική. Και κάτι τελευταίο δια να τελειώσω με τον χρυσορρήμονα άγιο, το οποίο σας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως επειδή μπορείτε από αυτό να διακρίνετε την Ορθόδοξο Παράδοσι και την ιδική σας εκλογή και χειροτονία. Είναι τμήμα από επιστολή του αγ. Ιννοκεντίου Επισκόπου Ρώμης προς τον κλήρο και τον λαό της Κων/πόλεως. «Και τις η απηγορευμένη επίνοια; Ίνα μη πρόφασις κρίσεως γένηται, εις τόπους ζώντων ιερέων, άλλοι αποκαθίστανται, ως δυναμένων των εκ τοιούτου πλημμελήματος ομμωμένων ορθώς τί έχειν ή πεπράχθαι, υπό τινος κριθήναι. Ουδέ γαρ πώποτε παρά των πατέρων των ημετέρων τοιαύτα τετολμήσθαι εγνώκαμε, αλλά μάλλον κεκωλύσθαι τω μηδενί εις τόπον ζώντος χειροτονείν άλλον δεδόσθαι εξουσίαν. Ου γαρ χειροτονία αδόκιμος την τιμήν δύναται αφελέσθαι του ιερέως επειδήπερ ουδέ επίσκοπος δύναται είναι εκείνος, ός αδίκως υποκαθίσταται». Ίδετε λοιπόν την Ορθόδοξο Παράδοσι και αν έχετε την δύναμι καθρεπτισθήτε σ αυτήν. Δεν είναι, λέγει με άλλα λόγια ο Ιννοκέντιος, Επίσκοπος Κων/πόλεως ο Αρσάκιος, διότι αδίκως έχει τοποθετηθή εις την θέσιν αυτήν, ζώντος του προκατόχου του. Θα αναφέρω ακόμη δύο - τρεις γνώμες των πατέρων για τους κακούς επισκόπους και θα κλείσω αυτήν την ενότητα της απολογίας μου, αφήνοντας κάθε καλοπροαίρετον να βγάλη τα συμπεράσματά του, δια το ποίος παρερμηνεύει και διαστρέφει τα κείμενα των γραφών και των πατέρων. «Και γαρ οι της του Χριστού Εκκλησίας της αληθείας εισί και οι μη της του Χριστού αληθείας όντες, ουδέ της του Χριστού εκκλησίας εισί, και τοσούτο μάλλον, όσον αν και σοφών αυτών καταψεύδοιντο, ποιμένας και αρχιποιμένας εαυτούς καλούντες και υπ αλλήλων καλούμενοι μηδέ γαρ προσώποις τον χριστιανισμόν αλλ αληθείς και ακριβείς πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα». (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς ΕΠΕ 3, 608). Εδώ είναι χαρακτηριστικό να προσέξετε εκτός της διακρίσεως των καλών και κακών ποιμένων και Επισκόπων, την οποίαν κάνει ο μέγας άγιος και θεολόγος Γρηγόριος ο Παλαμάς, και την διάκρισι προσώπων και θεσμών. Όταν λοιπόν τα πρόσωπα προδίδουν τους θεσμούς, εμείς ακολουθούμε τους θεσμούς και όχι τα πρόσωπα, προκειμένου να ανήκωμε στην διαχρονική εκκλησία και όχι στην εκκλησία του τάδε και τάδε... «Αν μεν γαρ επιτρέχων τις εκ φιλαρχίας δράξηται της ποιμαντικής ράβδου, μισητός και απόπτυστος Θεώ, ούτε σώζων, ούτε σωζόμενος. Αν δε κληθείς δι υπακοήν Θεού δέξηται την προστασίαν και φίλος Θεώ και σώζων και σωζόμενος αποδειχθήσεται». (Αγ. Θεοδώρου Στουδίτου PG. 99, 1432 Α). Αυτό το τμήμα από τον μέγα ομολογητή και όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη το επέλεξα, αφ ενός μεν επειδή αναφέρετο και στην προκήρυξι, την οποία εθεωρήσατε ύβρι εναντίον σας, αφ έτερου δια να καταδειχθή η μεταξύ των αγίων ταύτησις επί του εν λόγω θέματος, η οποία συνοψίζεται εις την ρήσι των αποστολικών διαταγών «διό φευκτέον από των φθορίων ποιμένων» δηλαδή μακριά από διεφθαρμένους ποιμένες. Εν προκειμένω εδώ ο όσιος θεωρεί το επισκοπικόν αξίωμα ως προστασία του λαού, ενώ εσείς ζητάμε την προστασία των ΜΑΤ από την οργή και αποδοκιμασία του λαού. Επίσης ο όσιος αποφαίνεται ότι ο τοιούτος Επίσκοπος δεν μπορεί να σώση κανένα, ούτε φυσικά τον ίδιο τον εαυτό του και ως εκ τούτου είναι ο ίδιος ένα καρκίνωμα και μία λοιμική νόσος μέσα στην εκκλησία. «Βαδίζοντες δε την απλανή και ζωηφόρον οδόν, οφθαλμόν μεν εκκόψομεν σκανδαλίζοντα μη τον αισθητόν αλλά τον νοητόν οίον εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της εκκλησίας κακώς αναστρέφονται και σκανδαλίζωσι τον λαόν χρή αυτούς εκβάλεσθαι. Συμφέρον γαρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, η μετ αυτών εμβληθήναι ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις την γέενναν του πυρός. Ομοίως και η χειρ ο διάκονος, εάν ανάξιον τι πράττη, χωριζέσθω του θυσιαστηρίου». (Μ. Αθανασίου ΒΕΠΕΣ 33, 199). «Εάν ούν τινά ίδης αδελφέ, ότι έχει σχήμα σεμνοπρεπές, μη πρόσχης ότι ενδέδυται κώδιον προβάτου, ότι όνομα έχει πρεσβυτέρου ή επισκόπου ή διακόνου ή ασκητού, αλλά τας πράξεις αυτού περιέργασαι ει έστι σώφρων, ει έστι φιλόξενος, ή ελεήμων, ή αγαπητικός, ή έν προσευχαίς καρτερικός, ή υπομονητικός. Ει έχει κοιλίαν θεόν, και τον φάρυγγα άδην, νοσών χρήματα και καπηλεύων την θεοσέβειαν, άφες αυτόν ου γαρ εστι ποιμήν επιστημονικός, αλλά λύκος αρπακτικός. Ει δε οίδας τα δένδρα δοκίμαζειν από των καρπών, ποία επί τη φύσει, τη γεύσει, τη ποιότητι, πολλώ μάλλον από των έργων, οφείλεις δοκιμάζειν τους Χριστεμπόρους, ότι φορούντες φημάριον ευλαβείας, ψυχήν κέκτηνται διαβολικήν. Ει δε και από ακανθών ου συλλέγεις σταφυλάς, ή από τριβόλων σύκα, τί υπολαμβάνεις, ότι από παραβατών έχεις τί αγαθόν ακούσαι, ή από προδοτών μαθείν τί χρήσιμον; Εκείνους τοίνυν αποστρέφου ως λύκους Αραβικούς, και άκανθας παρακοής και τριβόλους αδικημάτων και δένδρα πονηρά. Εάν ίδης συνετόν, κατά την συμβουλευούσαν σοφίαν, όθριζε προς αυτόν και σταθμούς θυρών αυτού εκτριβέτω ο πους σου, ίνα παρ αυτού διδαχθής νόμου σκιαγραφήματα, και χαρίτων δωρήματα. Ούτε δε λόγος σοφιστικός, ή σχήμα επιθετικόν εισάγουσιν εις την Βασιλείαν των ουρανών, αλλά πίστις τελεία και απερίεργος μετά της ενάρετου και διαλαμπούσης προνοίας». (Μ. Αθανασίου περί ψευδοπροφητών ΒΕΠΕΣ 33, 197). Νομίζω ότι είναι αρκετά αυτά τα κείμενα των αγίων για να πιστοποιήσουμε ότι οι Ιερές γραφές και οι άγιοι πατέρες επιβάλλουν την εξονυχιστική θα λέγαμε έρευνα για την πίστι και την πολιτεία των ποιμένων, προκειμένου να τους αποδεχθούμε ως ποιμένες και να τους εμπιστευθούμε την διαποίμανσι των ψυχών μας. Είναι ξεκάθαροι στον διαχωρισμό των καλών και κακών ποιμένων και ο λαός του Θεού πρέπει να τους ξεχωρίζη, προκειμένου να μη πλανηθή. Το αν εσείς ανήκετε στους καλούς ή στους κακούς ποιμένες και επισκόπους, αυτό όπως είναι φυσικό και όπως συνιστούν οι πατέρες, δεν θα μας το πήτε εσείς, ούτε ο περίγυρός σας, αλλά τα έργα σας και ο λαός του Θεού. Το αν σας εξέλεξε η σύνοδος, εξέδωσαν επ ονόματί σας προεδρικόν διάταγμα και σας εγκατέστησαν τα ΜΑΤ στη Λάρισα, αυτά, όπως αντιλαμβάνεσθε, δεν πείθουν κανέναν για να σας κατάταξη μεταξύ των καλών ποιμένων. Εν κατακλείδι δε αναφέρω ότι επί του θέματος τούτου θα μπορούσα να αναφέρω πλήθος πατερικών χωρίων, επιφυλάσσομαι όμως αν χρειαστή να επανέλθω. Την κατηγορία δε της παρερμηνείας και διαστροφής των ιερών γραφών και των πατερικών κειμένων πρέπει να την αποδώσετε, όπως φαίνεται, στον εαυτόν σας και στους ομοϊδεάτες σας. Και επειδή στην παράγραφο αυτή του κατηγορητηρίου δεν αναφέρετε ιερούς κανόνες, οι οποίοι να τιμωρούν το υποτιθέμενο παράπτωμα και προκειμένου να μη μείνη σκοτεινό το σημείο αυτό, σας λέγω για να σας βοηθήσω ότι η παρερμηνεία και η διαστροφή αναφέρονται στην αίρεσι και τιμωρούνται από σωρεία ιερών κανόνων, τους οποίους μπορείτε να εύρετε στο ευρετήριο του πηδαλίου ή στην κλείδα των ιερών κανόνων. συνέχεια στο επόμενο\n4 4 ΑΓΩΝΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΟΝΙΤΣΗΣ Κ. ΑΝ ΡΕΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ (ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΑΛΟΓΟ ΟΡΘΟ ΟΞΩΝ - ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ) ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩ- ΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ Aριθ. Πρωτ. 96 Εν Δελβινακίω τη 25η Σεπτεμβρίου 2009 Εξ. ΕΠΕΙΓΟΝ Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερώνυμον Πρόεδρον Ιεράς Συνόδου Εις Αθήνας Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε, Εξ εγκύρου πηγής επληροφορήθην, ότι εις την συνάντησιν των Επιτροπών «Διαλόγου» της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Ρωμαιοκαθολικών, η οποία θα πραγματοποιηθή εις Κύπρον τον προσεχή μήνα Οκτώβριον, πρόκειται να συζητηθή το θέμα του πρωτείου και του αλαθήτου του πάπα. Ειδικώτερον ως προς το πρωτείον, επίμονοι φήμαι λέγουν ότι οι Ορθόδοξοι πρόκειται να αποδεχθούν το πρωτείον ως «πρωτείον τιμής» του πάπα, όπως και ήτο πράγματι, προτού οι παπικοί αποσχισθούν από την Εκκλησίαν. Εν τούτοις, όμως, ο πάπας θα συνεχίζη να το θεωρή ως «πρωτείον εξουσίας». Οπότε τι πρόκειται να συμβή ; Θα υπάρξη, μήπως, κάποιος απαράδεκτος συμβιβασμός ; Προσωπικώς αδυνατώ παντελώς να παραδεχθώ τοιούτόν τι. Και με το περιβόητον «αλάθητον» τι θα γίνη ; Φρονώ, όθεν, Μακαριώτατε... όπως : α) Γνωστοποιήσητε εις την σεπτήν Ιεραρχίαν τα πρόσωπα, τα οποία θα συγκροτούν την Ορθόδοξον Επιτροπήν «Διαλόγου», ώστε να μη πάθωμεν τυχόν νέον εξευτελισμόν, ως εκείνον τον οποίον υπέστημεν προ τινων ετών εις το Μπάλαμεντ. β) Γνωστοποιήσητε εάν εδόθη εις τα μέλη της Επιτροπής η ορθή - ορθόδοξος κατευθυντήριος γραμμή, εις ην δέον να παραμείνουν αμετακίνητα. Η ενημέρωσις πρέπει να γίνη ανυπερθέτως εις την σεπτήν Ιεραρχίαν το συντομώτερον δυνατόν και δη άμα τη ενάρξει των εργασιών του Ιερού Σώματος. Τα γεγονότα τρέχουν. Η αγωνία Κλήρου και Λαού οσημέραι αυξάνεται. Σας θερμοπαρακαλώ, μη αδρανήσωμεν. «Οι καιροί ου μενετοί». Έχομεν μεγάλην ευθύνην έναντι του Θεού και της Αγίας ημών Εκκλησίας. Επί δε τούτοις, Διατελώ Ελάχιστος εν Χριστώ αδελφός Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ «SALTO MORTALE» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ Το1920 εγκαινιάστηκε επί σημα η παναίρεση του Οικουμενισμού, όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξαπέ λυσε τη διαβόητη εγκύκλιο «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», με την οποία μετακι νήθηκαν «τα αιώνια όρια ά έθεντο οι Πατέρες ημών». Αντί της ΜΙΑΣ Εκκλησίας, όπως ομολο γούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, η εγκύκλιος του 1920 θεωρεί την Ορθόδοξη Εκκλησία ως κλάδο της Χριστιανοσύνης που δεν κα τέχει, αλλά πρέπει να επανεύρει με την ένωσή της με τους αιρετικούς, την αλήθεια. Η ολέθρια Πατριαρχία Αθηναγόρα Σε μεταγενέστερο στάδιο ο Οικουμενισμός απέκτησε νέα δυ ναμική εξαιτίας των ακροβατι σμών του Πατριάρχη Αθηναγόρα. Επί της εποχής του «ήρθη σαν» αντικανονικά τα αναθέμα τα, άρχισε «ο διάλογος της αγάπης» με τους αιρετικούς, που υπο βάθμιζε τα δόγματα για να επι τευχθεί μία ουνιτικής χροιάς ένω ση. Ακόμη χειρότερα ορισμένοι (όχι μόνον ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, όπως ο ίδιος με καμάρι ομο λόγησε δημόσια), αλλά και το Πατριαρχείο Ρωσίας και η Αρχιεπισκοπή Αμερικής (επί Ιακώβου) και η Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρεττανίας (επί Αθηναγόρα Κοκκινάκη) έδωσαν τη Θεία Κοινωνία στους αιρετικούς! Προχώρησαν στην «προδοσία του Ιούδα», κατά τον Ιουστίνο Πόποβιτς! «Πρόβα τζενεράλε» με τους Μο νοφυσίτες Μετά το θάνατο του Αθηναγόρα συνομολογήθηκαν προδοτικές συμφωνίες και υπογράφτη καν πολλά αιρετικά κείμενα. Ο Ελβετίας Δαμασκηνός και οι ομόφρονές του υπέγραψαν στο Σαμπεζύ συμφωνία, που οδήγησε θεω ρητικά στην ένωση με τους Μο νοφυσίτες. Η κακόδοξη αυτή συμφωνία δεν έχει υιοθετηθεί, κατά το πλείστον, από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Στην πράξη, όμως, γίνεται δεκτή από ορισμένες. Στο Πατριαρχείο Αντιοχείας επικράτησε η «διακοινωνία» με τους Μο νοφυσίτες. Η ίδια πρακτική με τους Μονοφυσίτες ισχύει περιστασιακά ή συστηματικά σε ορισμέ νες επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου (Αρχιεπισκοπές Θυατείρων και Μεγάλης Βρεττανίας, Α μερικής κ.λπ.). Η συμφωνία του Σαμπεζύ, εκτός από χρήσιμη καθ εαυτήν, για την μη κατά Θεόν ένω ση με τους Μονοφυσίτες, χρησιμοποιήθηκε ως «πρόβα τζενεράλε», για να διαπιστωθεί το εύρος της αντίστασης στα οικουμενιστικά σχέδια. «Αδελφές Εκκλησίες» και εξουνιτισμός των ορθοδόξων Εξίσου απαράδεκτα φαινόμε να συμβαίνουν με τους Παπικούς. Καταρχήν σε θεολογικό επίπεδο μπήκαν τα θεμέλια της αποστα σίας. Ο Αυστραλίας Στυλιανός προσπάθησε να επιβάλει με τη συμφωνία του Μπαλαμάντ, τη θεω ρία ότι ο Παπισμός και η Ορθο δοξία είναι «αδελφές Εκκλησίες». Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιω άννης Ζηζιούλας αποπειράθηκε να θεμελιώσει θεολογικά, σε ορθό δοξο έδαφος, την Αγγλικανική «βαπτισματική θεολογία», που συ νιστά το μαλακό υπογάστριο της «θεωρίας των κλάδων». Παρ όλο ότι επίσημα οι Ορθόδοξες Εκκλη σίες, κατά το πλείστον, δεν υιοθέτησαν τις πιο πάνω αιρέσεις, το Οικουμενικό Πατριαρχείο (και όχι μόνον) προσπαθεί με πολλές συγκεκριμένες ενέργειες να κα θιερώσει στην πράξη της Εκκλη σίας τη «βαπτισματική θεολογία», τη θεολογία των «αδελφών Εκκλησιών» και τη «θεωρία των κλά δων». Η στρατηγική της επιβολής των αιρέσεων Η στρατηγική του Πατριαρχεί ου για επιβολή αιρέσεων είναι να οδηγήσει, σε πρώτη φάση, σε ουνιτική ένωση με τους Παπικούς και αργότερα με τους Προτεστάντες. Η συμμετοχή μας στο παγκόσμιο συμβούλιο των αιρέσεων (γνωστό ως Π.Σ.Ε.), σημαίνει ότι θεωρούμε εν ισχύϊ τη «θεωρία των κλάδων». Παράλληλα προλειαίνεται το έδαφος για την ένωση με τις άλλες θρησκείες, με τις πανθρησκειακές συναντήσεις και τις συμπροσευχές (Ασσίζη, Καμπέρρα, Λευκω σία, κ.τ.λ.). Το Πατριαρχείο κατέ θεσε επίσημη πρόταση να γίνον ται δεκτοί στην Ορθοδοξία οι αιρετικοί με χρίσμα και λίβελλο. Όχι με βάπτισμα. Μια πρακτική που εφαρμόζει ήδη στο κλίμα του. Προσπαθεί να εξοβελίσει την πρα κτική της βάπτισης των αιρετικών για να επιβάλει τη «Βαπτισματική Θεολογία» στην πράξη. Παράλ ληλα ο πάπας γίνεται δεκτός στην Κωνσταντινούπολη με θυμιατήρια και τροπάρια ως αρχηγός «αδελφής Εκκλησίας». Όχι Μήπως έγινε η ένωσις και μας το κρύβετε; ως αιρεσιάρχης! Στη συνέλευση της Ραβέννας υπο γράφτηκε προωθημένης ουνιτικής χροιάς εκκλησιολογικό κείμενο, το οποίο βελτιώθηκε επί τα χείρω με τις αποφάσεις της συνάντησης στην Ελούντα. Και έπονται τα χειρότερα στη συνάντηση της Λευκωσίας τον προσεχή Οκτώβριο. Προγραφή παραδοσιακών προ τύπων. Στο μεταξύ έγινε μαζική καρα τόμηση παραδοσιακών αντιπρο σώπων Ορθοδόξων Εκκλησιών από τους διαλόγους. Οι οικουμενιστές τους θεώρησαν (και δικαίως!) ως ανυπέρβλητο εμπόδιο στα προ δοτικά τους σχέδια. Διαπρεπείς ακαδημαϊκοί θεολόγοι με ορθόδο ξο φρόνημα, όπως οι π. Θεόδωρος Ζήσης, Περιστερίου Χρυσόστο μος, Καθηγητής Φαράντος κ.τ.λ. αντικαταστάθηκαν από ορντινάντσες της αποστασίας, ασημαντότητες, μετριότητες ή άβουλους λα κέδες των οικουμενιστικών σχε διασμών. Επίκεινται τραγικές εξελίξεις Οι καιροί «ου μενετοί». Υπάρ χουν έγκυρες πληροφορίες ότι η διαφοροποίηση της πολιτικής των ΗΠΑ έναντι του Πατριαρχεί ου, ώθησε τον Παναγιώτατο να επισπεύσει ένα ουνιτικής κατεύ θυνσης σχέδιο ένωσης με τους Παπικούς. Στις πρόσφατες συναν τήσεις του Παναγιώτη Τελεβάντου της κοινής επιτροπής του διαλόγου Ορθοδοξίας και Παπι σμού στην Ελούντα και στην Θεσ σαλονίκη δόθηκε το στίγμα των επερχομένων δεινών. Τον Οκτώ βριο στη Λευκωσία θα συνέλθει και πάλι η κοινή επιτροπή του (με την πιθανή συμμετοχή του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ). Πολλοί φοβούν ται ότι θα εξελιχθεί σε νέα Φερράρα-Φλωρεντία. Σε αυτήν, κατά τις υπάρχουσες πληροφορίες, θα επι διωχθεί να επιβληθεί διοικητικό σύστημα ουνιτικής «πενταρχίας», υπό την προεδρία του Πάπα, που θα οδηγήσει σε ουνιτική ένωση με τους Παπικούς. Αν τα σχέδια αυτά τελικά γίνουν πραγματι κότητα, είναι άγνωστο, επειδή ε ξαρτώνται από πολλές μεταβλητές. Εκείνο που είναι βέβαιο και γι αυτό δεν επιτρέπεται να εφησυχά σουμε, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, είναι ότι στις συναντήσεις της κοινής επιτροπής στη Ραβέν να, στην Ελούντα και στη Θεσσα λονίκη έχουν τεθεί οι βάσεις για μία ουνιτική ένωση. Κερδισμένη θα βγει η λεγόμε νη «Τρίτη Ρώμη» Αν, όμως, οι φημολογίες είναι έγκυρες και οι φόβοι βάσιμοι και αν τελικά ο Παναγιώτατος επι χειρήσει το ολέθριο άλμα στο κε νό θα συνειδητοποιήσει (πολύ αργά!) ότι το μόνο που κατόρθω σε είναι να γίνει εξωμότης. Ας είναι βέβαιος ότι, με τις ακροβα σίες του, δεν θα πέσει σε δίχτυ α σφαλείας, στα μαλακά, όπως ελπί ζει. Θα γκρεμοτσακιστεί στα αιχμη ρά βράχια της λεγομένης «Τρίτης Ρώμης» που καιροφυλακτεί, ανύστακτη στο βάθος του κρημνού. Όχι μόνο το Πατριαρχείο δεν θα σώσει, αλλά θα πεθάνει στιγματι σμένος ως νέος Βησσαρίωνας. Επι πλέον θα δει τα οράματα του Πανσλαβισμού να παίρνουν σάρκα και οστά, με σημαία τη σωτηρία της Ορθοδοξίας από τους εξωμότες της νέας Φερράρας - Φλωρεντίας. Και ας μη αυταπατάται ότι θα του δοθεί δυνατότητα αναδίπλωσης. Η Μόσχα θα αρπάξει την ουρανοκατέβατη ευκαιρία από τα μαλ λιά, και το Πατριαρχείο θα καταποντιστεί στην άβυσσο συνο δευόμενο με τις αρές και τα ανα θέματα της Εκκλησίας. Οι επιλογές του Πατριάρχη Βαρθολομαίου Σε τελευταία ανάλυση ο Παναγιώτατος έχει δύο επιλογές. Η πρώτη είναι να στραγγαλίσει και να ατιμάσει το Πατριαρχείο με το ξεπούλημα της πίστης μας. Έχει και δεύτερη επιλογή. Να παρα δώσει την ψυχή του στον Κύριο, ως ο ανύστακτος καντηλανάφτης του Γένους, στις επάλξεις της λυ χνίας της Κωνσταντινουπόλεως, με ήσυχη τη συνείδηση, ότι φύλα ξε μέχρις εσχάτων «την παρακα ταθήκη» της Ορθοδοξίας. Υπάρ χει φυσικά και τρίτη επιλογή. Αυτή, όμως, είναι στα χέρια του Θεού! Όχι του Παναγιωτάτου. Το θαύμα του Θεού, που θα επι τρέψει στο Πατριαρχείο να επιβιώ σει. Άραγε η προδοσία της πί στης μας και η κατάφωρη παραβίαση των Ιερών Κανόνων είναι ό,τι καλύτερο γι όσους περιμέ νουν θαύμα να σωθούν; Ο φύλαξ της πίστεως αγρυπνεί. Προσευχόμαστε εκτενώς ο Κύ ριος να φωτίσει τον Παναγιώτατο. Να λαλήσει αγαθά στην καρ δία του. Ας κάνει δεύτερες σώφρονες σκέψεις. Το ποίμνιο της Εκκλη σίας αντιδρά ήδη δυναμικά. Οι αποδοκιμασίες των οικουμενιστών, από ευλαβείς χριστιανούς, στη συ νάντηση της Θεσσαλονίκης και η υπογραφή του εξαίρετου κειμέ νου ομολογίας για τον Οικουμε νισμό, από πολλούς σημαίνοντες αρχιερείς, ιερείς μοναχούς και λαϊ κούς, δίνουν το στίγμα των τραγι κών εξελίξεων που θα επακολου θήσουν, αν δεν αναστρέψει τα ανορθόδοξα σχέδια που έχει δρομο λογήσει.\n5 ΜΥΧΙΑ ΣΧΕ ΙΑ ΑΡΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑ ΟΣ αυτό δηλώσεις του Πατριάρχη. εδομένου μάλιστα της ενδόμυχης συνηγορίας της νυν εκκλησιαστικής ηγεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, η ύπαρξη της οποίας εκλαμβάνεται ως «μοναδική ευκαιρία» εκ του Φαναρίου για την επίτευξη των επιδιώξεών του, δεν αποκλείονται σύντομες εξελίξεις. Μέσα στο πλαίσιο αυτό θα επιτάχυνε λ.χ. τις όποιες διαδικασίες κατάργησης της Αυτοκεφαλίας μία τεχνηέντως υποκινούμενη μετωπική αντιπαράθεση Εκκλησίας και Πολιτείας εξ αφορμής της φορολόγησης η δήμευσης η γενικότερα αμφισβήτησης της εκκλησιαστικής περιουσίας. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αποκλείεται να συμβεί αν διακρίνει κανείς τις διαθέσεις της πολιτικής ηγεσίας του τόπου και τις εντολές που αυτή δέχεται από τα παρασκηνιακά άνομα κέντρα εξουσίας εντός και εκτός Ελλάδος, που καθημερινά αποδεικνύεται πως κινούν τα νήματα των πολιτικών αποφάσεων. Σε μία τέτοια περίπτωση η προσφυγή της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για δήθεν λόγους προστασίας των κεκτημένων δικαιωμάτων της θα αποτελέσει και το έναυσμα για την προσδοκώμενη και επιδιωκόμενη από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο επιδίωξή του. εδομένης μάλιστα της υφιστάμενης αρχιερατικής αδυναμίας αλλά και της έλλειψης συντονιστικού κέντρου τυχόν αντίδρασης κάτι τέτοιο θα εκληφθεί ως μέγιστη επιτυχία και πολύ πιθανόν να χειροκροτηθεί... Είναι αλήθεια πάντως πως όλοι οι Ορθόδοξοι Έλληνες μηδενός εξαιρουμένου τρέφουν ειλικρινά αισθήματα προς το Σεπτό Κέντρο της Ορθοδοξίας αναγνωρίζοντας τη διαχρονική πνευματική κυρίως προσφορά του στο Έθνος μας σε χαλεπούς καιρούς. Τουτέστιν δεν υπάρχει συνειδητοποιημένος σήμερα Ορθόδοξος Χριστιανός ελληνικής καταγωγής που να μη σέβεται και να καυχιέται εν Χριστώ Ιησού του Ναζωραίου για τις άγιες εκείνες μορφές της χριστιανοσύνης που κατέστησαν στολίδι για τον ουρανό και τη γη το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο μας, σηκώνοντας αδιαμαρτύρητα το σταυρό του Κυρίου μας, ως άλλοι Σίμωνες Κυρηναίοι. Τους γλυκύτατους καρπούς των αγώνων και του όλου έργου τους μέχρι σήμερα γεύεται η χριστιανοσύνη, όπως λ. χ. το κηρυχτικό και διδακτικό έργο του Αγίου Πατριάρχη Ιωάννη Χρυσοστόμου! Ο σεβασμός λοιπόν των πιστών στο Σεπτό Κέντρο εκπορεύονταν βασικά από τον προσανατολισμό του στην αγιότητα του βίου και το ουσιαστικό ποιμαντικό έργο πνευματικής θωράκισης του ποιμνίου του. Η αγιότητα αυτή αποτελούσε στη διαχρονική πορεία του Πατριαρχείου μας η παρακαταθήκη και ο πραγματικός θησαυρός της Ορθοδοξίας! Αυτή η αγιότητα το μετέτρεπε σε αείφωτο πνευματικό φάρο σωτηρίας της ρωμιοσύνης, εκ του οποίου φωτίστηκαν και οδηγήθηκαν σταθερά προς την αιωνιότητα και τον Παράδεισο πάμπολλες άγιες μορφές στη Μικρά Ασία, τα Βαλκάνια και προπαντός στο Άγιο Όρος. Το ζητούμενο λοιπόν είναι αν η πνευματική αυτή ακτινοβολία του Σεπτού Κέντρου υφίσταται και σήμερα; Κατά την ταπεινή μας γνώμη πιστεύουμε πως όχι! Και η πίστη μας αυτή προκαλείται από το ότι ο Θεός αν και επέτρεψε να ελευθερωθεί το μεγαλύτερο μέρος της Ρωμιοσύνης για το λίκνο της Ορθοδοξίας, το Σεπτό Πατριαρχείο μας επέλεξε να συνεχίσει να έχει τον αλλόθρησκο εκείνο χωροφύλακα. Γιατί θα μας ρωτήσετε; Αντί απαντήσεως θα σας παροτρύναμε να διαβάσετε τις διδαχές του Αγίου Κοσμά σχετικές με τη διαφύλαξη της αγνότητας και της διαφύλαξης της πίστης της Ορθοδοξίας κατά την περίοδο της τουρκικής σκλαβιάς... Μία ρεαλιστική λοιπόν ματιά στην όλη σύγχρονη δραστηριότητα και εκκλησιαστική πολιτική του Πατριαρχείου αρκεί για να διαφανεί η παντελής απουσία προσανατολισμού προς όλον εκείνο το θησαυρό που κληροδοτήθηκε από άγιες μορφές που το υπηρέτησαν ως διάκονοι και όχι ως κυρίαρχοι δεσπότες... Και η απουσία αυτή που ενίοτε συνοδεύεται με επιπόλαιες ατυχείς εκποιήσεις η διαφορετικά ξεπουλήματος των αξιών και των αρχών που το κοσμούσαν αποτελεί το αίτιο της σταδιακής ποιμαντικής παρακμής του. Ο πνευματικός κατήφορος του προκλήθηκε από τον προσανατολισμό στην κοσμικότητα και στον θεομίσητο οικουμενισμό, νοούμενο όχι ως διάδοση των αληθειών της πίστης αλλά κυρίως ως διεθνή αναγνώριση μιας ανούσιας κοσμικού και ευτελούς τύπου εκκλησιαστικής εξουσίας. Μίας εξουσίας βαρύγδουπων λόγων φθηνού ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ συνέχεια αππό τη 1η σελίδα εντυπωσιασμού και μύχιων κατευθύνσεων προς μία ιδιόμορφη σατανική ειδωλολατρία, η οποία εκδηλώνεται από την μύχια επιδίωξη και αγάπη πλειάδας στελεχών που υπηρέτησαν τα τελευταία 150 χρόνια το Πατριαρχείο στον χρυσό και τον άργυρο, ερμηνευμένο λαϊκά και με τον τουρκικό όρο «μπαξίσι»... Ουδείς λοιπόν συνετός Ορθόδοξος Χριστιανός, λαϊκός η ρασοφόρος αλλά και ο ίδιος ο τριαδικός Θεός δεν θα συνηγορήσει στην έμμεση αποδοχή της μη αμφισβητούμενης πνευματικής παρακμής του Πατριαρχικού Οίκου μέσω της επαναφοράς παλαιών δεσμών πριν μεταβληθούν τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Γιατί δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την πατριαρχική ρήση περί μεγάλου σταυρού όταν η εικόνα η σημερινή δείχνει ακριβώς το αντίθετο. εν μπορεί ο χριστιανός να υποστηρίζει ότι σηκώνει μεγάλο σταυρό όταν συνειδητά έχει επιλέξει τη χλιδή και την άνεση και τη συναναστροφή με την πλουτοκρατία, την οποία θέτει στην πρώτη γραμμή. εν μπορεί ο ορθόδοξος χριστιανός να μιλά για μεγάλο σταυρό, όταν συνειδητά και με τις καθημερινές του πράξεις και αποφάσεις δείχνει εμπάθεια, που κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη δηλοί την απουσία του Θεού από τη ζωή του. εν μπορεί ο ορθόδοξος χριστιανός να μιλά για μεγάλο σταυρό όταν εκλαμβάνει την οιανδήποτε κοινωνική θέση που ο Θεός επέτρεψε να έχει ως μέσον κοσμικής εξουσίας και λειτουργεί κατά τρόπον φαρισαϊκό... Ως εκ τούτου υπό τις παρούσες περιστάσεις δύναται να νοηθεί ως μαζοχισμός η άρση της κουτσουρεμένης Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος που κάθε άλλο παρά «μικρομόρφωμα» είναι, όπως την αποκάλεσε ο Μητροπολίτης Μαντινείας Αλέξανδρος σε μία προσπάθεια να καταστεί αρεστός στον Πατριάρχη. Θα λέγαμε ναι στην κατάργηση του νοσηρού διοικητικού συστήματος της Αυτοκεφαλίας μόνο στην περίπτωση που το Φανάρι συνειδητοποιήσει το διακονικό ρόλο και προσανατολισθεί στην φροντίδα των φτωχών και στην πλήρη ταύτιση με το θέλημα του τριαδικού Θεού. Θα συναινούσαμε ακόμη στην κατάργησή της όταν μοναδικός σκοπός και στόχος της ηγεσίας του Πατριαρχείου καταστεί η ανά τον κόσμο ανάδειξη της τριαδικής δύναμης, η οποία ως Αλήθεια, Ζωή και Φως θα διαλύσει τα σύννεφα της αγνωσίας και το φαρισαϊσμό που σήμερα σκιάζει το Σεπτό Κέντρο της Ορθοδοξίας μας. Ποιός άλλωστε χριστιανός δεν θα ήθελε σε μία τέτοια περίπτωση να φωτίζεται από την ακτινοβολία του Αναστάντος Χριστού και να δοξάζει τον Παντοκράτορα Πατέρα και τον Παράκλητο για τη δωρεά της σωτηρίας. Τότε θα δείτε και τη φυγή του αλλόθρησκου χωροφύλακα από το χώρο του Πατριαρχείου κατά το παράδειγμα των δαιμόνων που εξαφανίζονται μπροστά στη θέα του τριαδικού Θεού, των Ασωμάτων υνάμεων, της Θεομήτορος και των Αγίων Του. Οι δηλώσεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου Ως «θλιβερό σχίσμα» χαρακτήρισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κατά την επίσκεψη στην Τσαριτσάνη, τόπο καταγωγής του Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων, κληρικού που αντιτάχθηκε στη διεκδίκηση το 1833 του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος, την προσπάθεια διοικητικής απόσπασης από το Φανάρι. «...Καθ ν ώραν άλλοι, αλλοτριωμένοι πνευματικώς και επιλήσμονες του μητρικού γάλακτος υιοί της την εσταύρωναν δια του θλιβερού σχίσματος του 1833, ο Μέγας Οικονόμος Κωνσταντίνος, με μοναδικήν δύναμιν γραπτού και προφορικού λόγου, με προφητικήν παρρησίαν και μαρτυρικόν φρόνημα υπερησπίσθη τα δίκαιά της, έως ότου, εν συνεργασία μετά του Πατριαρχείου και διαφόρων υγιών εκκλησιαστικών παραγόντων, επετεύχθη η έξοδος από την δίνην, δια της εκζητήσεως της κανονικής ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου, η οποία και εγένετο το 1850, όποτε και έκλεισεν η πληγή του σχίσματος και αποκατεστάθη η κανονικότης, η ειρήνη και η αγάπη εν τη Εκκλησία της Ελλάδος». Στο ίδιο μήκος κύματος και τα όσα είπε ο Μητροπολίτης Μαντινείας Αλέξανδρος. «Οι ισχυροί τής Γης- και όπως τους κατονομάζει και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, οι έμποροι των εθνών- μάς απέσπασαν από την αγκαλιά τής Μητέρας Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας και εδημιούργησαν το μικρό μόρφωμα της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος», είπε χαρακτηριστικά προκαλώντας προβληματισμό και ποικίλα σχόλια στους κύκλους της Ιεραρχίας. Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟ ΟΞΙΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009 ΑΓΩΝΑΣ 5 Διώκτη μας Για να προσβάλει κανείς έναν ευγενή σκοπό ή στόχο δε χρειάζεται τίποτε άλλο από το να βάλλει κανείς να τον διαφημίσει ή να μιλήσει γι αυτόν κάποιο ανυπόληπτο πρόσωπο. Παραδείγματος χάρη να μιλήσει ο ανέντιμος για τιμιότητα, ο ψεύτης για αλήθεια, ο πόρνος για παρθενία, ο περήφανος για ταπείνωση κ.λπ. Θα ακολουθήσει χλευασμός, περιπαικτικά χαμόγελα και πολλοί θα σιγοψιθυρίσουν: «μιλάς κι εσύ;». Το καταλαβαίνω και απολογούμαι ότι αυτή η γωνίτσα δεν ασχολείται με υψιπετή θεολογικά νοήματα που να συνεπαίρνουν (υπάρχουν και τέτοια σε άλλες σελίδες), αλλά έχει σκοπό να καυτηριάσει πράξεις και παραλείψεις ανθρώπων που όχι μόνο δεν μετανοούν γι αυτές, αλλά και καυχιόνται τραυματίζοντας έτσι την Εκκλησία. Η πίστη μας βασίζεται στην αλήθεια που δεν πρέπει να κρύβεται «για να μη σκανδαλίσει», όπως μερικοί ισχυρίζονται. Η Αγία Γραφή ουδέποτε παρασιώπησε πράξεις μη τυχόν σκανδαλίσει, όπως την προδοσία του Ιούδα, την άρνηση του Πέτρου, την αξίωση των κορυφαίων μαθητών για πρωτοκαθεδρία, την απιστία του Θωμά, την εγκατάλειψη του Δημά, την «μπαγαποντιά» του Ανανία με την παρακράτηση των χρημάτων από το χωράφι κ.α. Τουναντίον τις προβάλλει αυτές τις πράξεις για παραδειγματισμό και ως αντικείμενα θεολογικών μελετών και συμπερασμάτων. Οι σκανδαλώδεις πράξεις που προξενούν τραύματα στην Εκκλησία πρέπει να στηλιτεύονται, να ελέγχονται. Πρέπει να αντιδρούμε, να φωνάζουμε. Να μην τις κρύβουμε κάτω από το χαλί σαν την «προκομμένη» νοικοκυρά!!! Ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης προστάζει: «Εάν βλάπτεται η θεοσέβεια ή αδικούνται αδύναμοι, μη μένεις θεατής, μη προτιμάς την ειρήνη, αλλά να σταθείς με γενναιότητα πολεμώντας την αμαρτία έως αίματος»!!! Αυτή η στήλη, βέβαια, πού νάχει αυτή τη γενναιότητα; Απλά διαθέτοντας λίγη ανώδυνη μελάνη προσπαθεί να καταγγείλει την ασέβεια αλλά και τη χριστεμπορία. Αν θυμάμαι καλά, σε κάποιο περασμένο φύλλο μας γράφτηκε μια ιστορία για δωροδοκία ορισμένων ρασοφόρων (όπως ακούστηκε στις δικαστικές αίθουσες) από κατασκευαστική εταιρεία ανέγερσης μοναστηριού. «Τυχαία» βρέθηκαν σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό 50 εκατομμύρια δραχμές στο όνομα ορισμένων Το πώς γνώριζε ο εργολάβος τον αριθμό του λογαριασμού είναι άλλη παράμετρος!!! Να μην τα πολυλογούμε, τελικά το μοναστήρι κτίστηκε. Είναι σ αυτό, σύμφωνα με στοιχεία, εγγεγραμμένοι 12 μοναχοί. Πέρασα μια Κυριακή του Αυγούστου λίγο μετά τη θεία Λειτουργία και το βρήκα κλειστό Ο γιδοβοσκός που είχε το κοπάδι του έξω από την πόρτα μου είπε «έφυγαν πριν από ώρα σπινιάροντας οι καλόγεροι». Αρχές Σεπτεμβρίου έγινε η ενθρόνιση του Ηγουμένου και του ηγουμενοσυμβουλίου. Οι δυο είναι αυτοί με τον κοινό λογαριασμό (μοναχοί που ορκίστηκαν ακτημοσύνη). Ένας τρίτος είναι αυτός που όταν παλιότερα του είπαν να μείνει στο μοναστήρι, τύπωσε φέιγ-βολάν και τα έριξε στην ενορία του γράφοντας ότι οι ενορίτες του δεν θέλουν να φύγει από την ενορία τους!!! Ο Δεσπότης ευχήθηκε να αναδειχθεί το μοναστήρι «μια όμορφη, πνευματική κυψέλη, μια όαση στην ξερή και άνυδρη έρημο Ένα πραγματικό ορμητήριο ψυχών». Ο δε ηγούμενος με δάκρυα αντιφώνησε ότι «το μοναστήρι θα καταστεί ιερό κέντρο προσευχών και δεήσεων και θα στηθεί μια ακοίμητη κανδήλα που θα αναπαύει και θα αγιάζει τους πατέρες της Ιεράς Μονής και τους ευλογημένους προσκυνητές». Λίγο πριν την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, έγινε πανηγυρικά η ενθρόνιση του Ηγουμένου παρουσία μάλιστα και άλλων δύο δεσποτάδων. «Ο καθηγούμενος ανήλθε εις τον θρόνον υποβασταζόμενος υπό των συμμοναστών του και μίλησε για την αξία του μοναχισμού». Αυτά φάνηκαν στις ιστοσελίδες του διαδικτύου με έγχρωμες φωτογραφίες. Ένα λαμπερό «χολιγουντιανό» σκηνικό για εντυπώσεις και μόνο. Λίγες μέρες μετά πέρασα ξανά να προσκυνήσω. Το μοναστήρι κλειδωμένο απέξω!!! Πάνω στην κλειδαριά υπήρχε ένα κέρμα των 2 ευρώ, αριστερά μια μπλε σακούλα με ένα μπουκάλι λάδι και στη δεξιά κολόνα, στη βάση που προορίζεται για το σημαιόξυλο μια αποξηραμένη ανθοδέσμη που άφησε κάποια ψυχή, προβληματισμένη και πονεμένη, που διψούσε για πνευματική τροφή και ζητούσε απαντήσεις στα πολλά και ποικίλα υπαρξιακά της ερωτήματα Όσο για το λάδι; Προερχόταν ίσως από κάποιον που άκουσε το δακρυσμένο ηγούμενο για την ακοίμητη κανδήλα. Κάποιες φορές, λέγεται, μερικοί προσκυνητές κρεμούσαν και πρόσφορα στην κλειδωμένη πόρτα που κατέληγαν τελικά τροφή για τα τσακάλια και τους λύκους της περιοχής Η οραματιζόμενη «πνευματική κυψέλη» αποδεικνύεται «άνυδρη και ξερή, νεκρή πολιτεία» αντί για «ορμητήριο ψυχών και πνευματική όαση». Σαν ένα έρημο νεκροταφείο χωριού που αραιά και πού το επισκέπτεται ο ιερέας Ο δήμαρχος που ήταν παρών στην ενθρόνιση πίστεψε ότι η εγκατάσταση θα είναι μόνιμη και όχι «μαϊμού» (κάτι δεν θυμίζει ο όρος «ενθρόνιση μαϊμού»;) και φρόντισε ο άνθρωπος να τοποθετηθούν δύο κάδοι απορριμμάτων, οι οποίοι φυσικά παρέμειναν άδειοι και πεντακάθαροι. Μη φανταστεί κανείς ότι ασκητεύουν νηστεύοντες σε σπηλιές (!) (Αυτός ο τρόπος άσκησης στη Λάρισα τιμωρείται ) Λένε πως φοβούνται να μείνουν μέσα εκεί στην ερημιά. Βέβεια, πώς να ξεκόψουν από το θόρυβο της πόλης, τους πεζόδρομους, τα ίντερνετ καφέ; Το προαύλιο, άραγε, θα χωράει να παρκάρουν τα δέκα πανάκριβα Ι.Χ. έως και τζιπ; Μια «κυψέλη» χωρίς το πλήθος των μελισσών να βουίζουν, χωρίς το μέλι των θείων λόγων. Ξοδεύτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, όπως γράφει και η πινακίδα, γι αυτή την κατασκευή του ασφαλτοστρωμένου δρόμου. Μοιάζει σαν τα καταστήματα χονδρικής αυτό το μοναστήρι, που ανοίγουν μόνο όταν έρθουν λεωφορεία με προσκυνητές. Και να σκεφτεί κανείς ότι λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα μέσα σε ρεματιά, με κακοτράχαλο, δύσβατο δρόμο, μένει μόνιμα μια μοναχή. Αυτή ούτε φοβάται, ούτε αυτοκίνητο έχει, ούτε τριγυρνά στους πεζόδρομους της Λάρισας. Θα θελα να ξέρω τι είπε για την αξία του μοναχισμού ο συνδικαιούχος του λογαριασμού όπου μπήκε η μίζα των 50 εκατομμυρίων. Αυτά γι αυτό το μήνα. Να με συγχωρείτε αν σας στενοχώρησα ή σας κούρασα. λή ο ίδιος «επιφανής» αγωνιζόμενος χριστιανός, που κρατάει ψηλά το λάβαρο του αγώνα για μια Εκκλησία με καλούς ποιμένες.)\n6 6 ΑΓΩΝΑΣ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 346 ΞΕΝΟΙ ακαδημαϊκοί ζητούν από τον ΟΜΠΑΜΑ να ακυρώσει την απόφαση του ΜΠΟΥΣ για τα Σκόπια Όταν καταπατούνται τα δικαιώματα τότε απαιτείται άμεση, έντονη και επίμονη αντίδραση χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Ιδιαίτερα, όταν τα δικαιώματα αναφέρονται στην κυριαρχία του εθνικού χώρου, στην ιστορία και εθνική συνείδηση αλλά και στην ονομασία του κράτους, καμμία υποχώρηση δεν δικαιολογείται, καθότι τα δικαιώματα αυτά είναι αναφαίρετα και παγκοσμίως αναγνωρισμένα. Είναι γνωστό ότι η Αγγλία ενώ είχε ζητήσει να συμπεριληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως «Μεγάλη Βρετανία» απορρίφθηκε το αίτημά της διότι αντέδρασε η Γαλλία εξ αιτίας του ότι περιοχή του κράτους της ονομάζεται Βρετάνη. Έτσι έγινε δεκτή ως «Ηνωμένο Βασίλειο» - ονομασία που δεν έβλαπτε την ιστορικότητα κανενός από τα μέλη (κράτη) της Ε.Ε. Αν, λοιπόν, οι αρμόδιοι της Ε.Ε. απέρριψαν το αίτημα της Αγγλίας για τους προαναφερθέντες λόγους, γιατί να μην ισχύσει το ίδιο και με την περίπτωση του κράτους των Σκοπίων, το οποίο θρασύτατα, κλέβει το όνομα, την υπόσταση της Μακεδονίας μας, αλλά και ιδιοποιείται την καταγωγή του πιο σπουδαίου εκ των Ελλήνων Μακεδόνων, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προσπαθώντας να δημιουργήσει ιστορία και να δώσει οντότητα στην ανυπαρξία του κάτι που κάνει το τσιμπούρι και ο κισσός που προσπαθούν να ζήσουν αφαιμάζοντας και απομυζώντας; Γιατί κάποιες (λίγες) κυβερνήσεις, που ανατράφηκαν με τα νήματα του ελληνικού πολιτισμού, έσπευσαν να αναγνωρίσουν το κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ενώ θα έπρεπε «να του τραβήξουν τα αυτιά»; Γιατί ο αμερικανός Πρόεδρος κ. Ομπάμα, που κόπτεται για το σεβασμό, την εκτίμηση και την ύπαρξη της πολιτισμικής και ιστορικής παρουσίας των κρατών, δεν απορρίπτει την απερίσκεπτη απόφαση του προκατόχου του Τζ. Μπους που αναγνώρισε μονομερώς τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»; Γιατί ανέχεται έναν αρτιγέννητο «νάνο» να αυθαδιάζει αναιδώς κλέπτοντας και διαστρέφοντας την ιστορία της Πατρίδας μας; Τις ίδιες απορίες με την εφημερίδα μας έχουν και 346 ξένοι ακαδημαϊκοί που ζητούν από τον κ. Ομπάμα να ακυρώσει την απόφαση Μπους για τα Σκόπια. Ας δούμε όμως την εμπεριστατωμένη αυτή επιστολή προς τον αμερικανό Πρόεδρο η οποία με την πληθώρα των ιστορικών αποδείξεων, αποτελεί κόλαφο για τους ανιστόρητους (σκόπιμα) Σκοπιανούς αλλά και σύγγραμα ιστορικής μελέτης ακόμη και για Προέδρους (σχόλιο του ΑΓΩΝΟΣ). Κύριε Πρόεδρε «Πιστεύουμε ότι η απερισκεψία αυτή έχει υπερβεί τα εσκαμμένα και πως οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα λόγο να υποστηρίζουν την υπονόμευση της ιστορίας. Η συγκεκριμένη χώρα, με τη σύγχρονη της πρωτεύ ουσα, τα Σκόπια, απεκαλείτο Παιονία στην αρχαιότη τα. Τα όρη Βόρας (Καϊμακτσαλάν) και Όρβηλος (τα οποί α αποτελούν σήμερα το βορειότερο σύνορο της Ελλάδos) αποτελούν ένα φυσικό όριο το οποίο χώριζε και χωρίζει τη Μακεδονία από τη βόρεια γείτονά της. To μό νο πραγματικό σημείο σύνδεσης βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Αξιού/Βαρδάρη, αλλά ακόμα και αυτή η κοιλάδα δεν αποτελεί γραμμή επικοινωνίας, επειδή χωρίζεται από φαράγγια. Παρότι αληθεύει πως οι Παίονες καθυποτάχθηκαν από τον Φίλιππο Β, πατέρα του Αλεξάνδρου, το 358 π.χ., δεν ήταν Μακεδόνες και δεν κατοικούσαν στη Μα κεδονία. Κατά τον ίδιο τρόπο οι Αιγύπτιοι, για παράδειγ μα, οι οποίοι καθυποτάχθηκαν από τον Αλέξανδρο, μπο ρεί να κυβερνούνταν από Μακεδόνες, συμπεριλαμβανομένης της ξακουστής Κλεοπάτρας, αλλά δεν υπήρξαν ποτέ Μακεδόνες οι ίδιοι και η Αίγυπτος δεν απεκαλείτο ποτέ Μακεδονία. Μάλιστα η Μακεδονία και οι Έλληνες Μακεδόνες κατοικούν εδώ και χρόνια τουλάχιστον στα εδάφη της σύγχρονης ελληνικής επαρχίας της Μακεδονίας. Το ίδιο είδος σχέσης ισχύει και για την Αττική και τους Έλληνες Αθηναίους, το Άργος και τους Έλληνες του Άργους, την Κόρινθο και τους Έλληνες Κορινθίους κ.ο.κ. Δεν κατανοούμε πώς οι σύγχρονοι κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας, οι οποίοι μιλούν σλαβικά γλώσσα η ο ποία καλλιεργήθηκε στα Βαλκάνια περίπου μία χι λιετία μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου μπορούν να τον διεκδικούν ως εθνικό τους ήρωα. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν εξ ολοκλήρου και α διαμφισβήτητα Έλληνας. Ο προ-προ-προπάππους του, Αλέξανδρος Α, συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου η συμμετοχή επιτρεπόταν μόνο σε Έλληνες. Ακόμα και πριν από τον Αλέξανδρο Α οι Μακεδόνες τοποθετούσαν τις προγονικές τους ρίζες στο Άργος και πολλοί από τους βασιλείς τους χρησιμοποιούσαν την κεφαλή του Ηρακλέους -του κατ εξοχήν Έλληνα ήρωα- στα νομίσματά τους. Ο Ευριπίδης ο οποίος απεβίωσε και ενταφιά στηκε στη Μακεδονία έγραψε το θεατρικό του έργο «Αρχέλαος» προς τιμήν του θείου Φίλιππου, πατέρα του Αλέξανδρου και το έγραψε στα ελληνικά. Ενώ βρισκόταν στη Μακεδονία ο Ευριπίδης έγραψε τις «Βάκ χες», επίσης στα ελληνικά. Προφανώς το μακεδονικό κοινό ήταν σε θέση να καταλάβει τα όσα είχε γράψει και τα όσα άκουγε. Ο πατέρας του Αλέξανδρου, Φίλιππος, κέρδισε αρκετές νίκες σε ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και τους Δελφούς, τα δύο πιο ελληνικά από όλα τα ιερά της αρχαίας Ελλάδας, όπου δεν επιτρεπόταν σε μη Έλληνες να αγωνιστούν. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο Φίλιππος ορίστηκε διοργανωτής των Πύθιων Αγώνων στους Δελφούς το 346 π.χ. Με άλλα λόγια, ο πατέρας του Μέγα Αλέξανδρου και οι πρόγονοί του ήταν εξολοκλήρουέλληνες. Την ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούσε ο Δημοσθένης και η αντιπροσωπεία του από την Αθήνα όταν επισκέπτονταν τον Φίλιππο, επίσης το 346 π.χ. Ένας άλλος Έλλη νας του Βορρά, ο Αριστοτέ λης, πήγε για σπουδές για 20 χρόνια περίπου στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Έπειτα επέστρε ψε στη Μακεδονία και έγινε δάσκαλος του Αλέξανδρου Γ. Στον χώρο διδασκαλίας, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα κοντά στη Νάουσα, στη Μακε δονία, μιλούσαν ελληνικά. Ο Αλέξανδρος είχε πάντοτε μαζί του στις εκστρατείες την Ιλιάδα του Ομήρου και συ γκεκριμένα την έκδοση του Αριστοτέλη. Ο Αλέξανδρος διέδωσε την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό σε ολόκληρη την αυτοκρατορία του, ιδρύοντας πόλεις και δη μιουργώντας εκπαιδευτικά κέντρα. Αυτό εξηγεί και το γεγονός ότι επιγραφές σχετικά με χαρακτηριστικούς ελληνικούς θεσμούς όπως το Γυμνά σιο έχουν βρεθεί σε τόσο μακρινά μέρη όπως το Αφ γανιστάν. Είναι όλες γραμμένες στα ελληνικά. Και επομένως προκύπτουν οι ερωτήσεις: Γιατί ήταν η ελληνική γλώσσα η lingua franca σε όλη την αυτοκρα τορία του Αλέξανδρου, εφόσον ήταν «Μακεδόνας»; Για τί γράφτηκε στα ελληνικά, π.χ., η Καινή Διαθήκη; Οι απαντήσεις είναι προφανείς: Ο Μέγας Αλέξαν δρος ήταν Έλληνας, όχι Σλάβος. Οι Σλάβοι και η γλώσσα τους δεν απαντούσαν πουθενά κοντά στον Αλέξανδρο ή την πατρίδα του παρά χρόνια αργότερα. Αυτό μας φέρνει πίσω στη γεωγραφική πε ριοχή η οποία ήταν γνωστή στην αρχαιότητα ως Παιονία. Γιατί οι άνθρωποι που κατοικούν εκεί σήμερα να αποκαλούν εαυτούς Μακεδόνες και τη χώρα τους Μακεδο νία; Γιατί να κλέψουν μια εξολοκλήρου ελληνική μορφή και να τη μετατρέψουν σε εθνικό τους ήρωα; Οι αρχαίοι Παίονες, είτε ήταν είτε δεν ήταν Έλληνες, αναμφίβολα έγιναν ελληνίζοντες (Greekish) και δεν υπήρξαν ποτέ Σλάβοι. Επίσης, δεν ήταν Μακεδόνες. Η αρχαία Παιονία αποτελούσε κομμάτι της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας. Το ίδιο ισχύει για την Ιωνία, τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη Μεσο ποταμία, τη Βαβυλωνία, τη Βακτριανή κ.ο.κ. Ως εκ τούτου, μπορεί προ σωρινά να έγιναν «Μακεδονικές», αλλά καμία δεν ήταν ποτέ «Μακεδονία». Η κλοπή του Φι λίππου και του Αλέξανδρου α πό μια χώρα που δεν ήταν ποτέ Μακεδονία δεν μπορεί να δι καιολογηθεί. Οι παραδόσεις της αρχαίας Παιονίας θα μπο ρούσαν να υιοθετηθούν από τους σημερινούς κατοίκους ε κείνης της γεωγραφικής περιο χής και αυτό θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Η επέκταση, ω στόσο, του γεωγραφικού όρου «Μακεδονία», προκειμένου να καλύψει τη νότια Γιουγκοσλαβία, δεν μπορεί να δικαιο λογηθεί. Ακόμα και στα τέλη του 19ου αιώνα η λάθος αυτή χρήση υποδήλωνε νοσηρές εδαφικές βλέψεις. Το ίδιο κίνητρο κρύβεται πίσω από τους σχολικούς χάρτες, οι οποίοι απεικονίζουν την ψευδομεγάλη Μα κεδονία να εκτείνεται από τα Σκόπια έως τον Όλυμπο, με σλαβική επιγραφή. Ο ίδιος χάρτης, και οι διεκδική σεις του, βρίσκεται σε ημερολόγια, αυτοκόλλητα για αυτοκίνητα, χαρτονομίσματα κ.λπ., τα οποία κυκλοφο ρούν στο νέο κράτος από τότε που διακήρυξε την ανε ξαρτησία του από τη Γιουγκοσλαβία το Για ποιο λόγο μια νέα, φτωχή χώρα, η οποία περικλείεται από στεριά, να προβαίνει σε τέτοιες απερισκεψίες ως προς την Ιστορία; Για ποιον λόγο να χλευάζει και να προκαλεί τόσο ευθαρσώς τη γείτονα χώρα της; Όπως και να χαρακτηρίσει κανείς μια τέτοια συμπεριφορά, είναι σαφές πως η συμπεριφορά αυτή δεν έχει σκοπό την ιστορική ακρίβεια, ούτε τη σταθερότητα στα Βαλ κάνια. Είναι λυπηρό το γεγονός πως οι ΗΠΑ έχουν υποθάλψει και ενθαρρύνει μια τέτοια συμπεριφορά. Απευθύνουμε έκκληση προς εσάς, κύριε Πρόεδρε, προκειμένου να βοηθήσετε -με όποιον τρόπο κρίνετε κατάλληλο- την κυβέρνηση των Σκοπίων να κατανοήσει πως δεν μπορεί να οικοδομεί την εθνική της ταυτότητα εις βάρος της ιστορικής αλήθειας. Η διεθνής μας κοινότητα δεν μπορεί να επιβιώσει όταν αγνοούμε την Ιστορία, πόσω μάλλον όταν την επινοούμε». ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ Χαράλ. Γρ. Κοντού, Δικηγόρου γ.σ. ΑΣΠΕ Με αφορμή σχετικό δημοσίευμα, μικρό σε τυπογραφικά στοιχεία, αλλά μεγάλο σε ενδιαφέρον, που δημοσιεύτηκε στον τύπο Κόσμος της , θα ασχοληθούμε σήμερα. Το μετέφερε στην εφημερίδα, ο με τα αρχικά Χ.Ψ., και είναι απόψεις του αντιπροέδρου της Ν.Ε. του ΛΑΟΣ Λάρισας, πολιτευτή στο νομό Λάρισας κ. Χρήστου Μπέλτσιου και αναφέρεται στις σχέσεις κράτους και θρησκείας. Το θέμα έχει γενικότερη σημασία και οι απόψεις του συντάκτη του κειμένου εκφράζονται και από άλλους. Δεν γνωρίζουμε αν οι απόψεις του συντάκτη τους είναι και επίσημες θέσεις του κομματικού του χώρου που πολιτεύεται ή είναι προσωπικές του. Όπως και να έχει το πράγμα, νομίζουμε ότι χρειάζονται σχολιασμό. Πριν όμως από κάθε έκφραση ή σχολιασμό παραθέτουμε ατόφιο το κείμενο και επ αυτού, θα εκφράσουμε τις απόψεις μας και τα ερωτήματά μας, τόσο προς το συντάκτη τους όσο και προς όσους συμφωνούν μ αυτές τις θέσεις. Το κείμενο έχει ως εξής: «Το σωστό κράτος δεν μένει αδιάφορο ούτε στο ζήτημα της θρησκείας γενικά, ούτε στην ιδιαίτερη θετική θρησκεία όπως είναι η ορθοδοξία. Το κράτος δεν έχει θεολογία, αλλά μια ηθική. Μέσα στο σωστό κράτος, η θρησκεία θεωρείται ως μια από τις βαθύτερες πνευματικές εκδηλώσεις και συνεπώς δεν είναι μόνο σεβαστή αλλά την υπερασπίζουμε και την προφυλάσσουμε. Το σωστό κράτος δεν δημιουργεί έναν Θεό όπως θέλησε να κάνει ο ροβεσπιερισμός, σε μια στιγμή, κατά το υπερβολικό παραλήρημα της Συμβατικής. Δεν ζητάει το ματαιότερο, να σβήσει από τις ψυχές, όπως κάνει ο μπολσεβικισμός. Το σωστό κράτος σέβεται τον Θεό των ασκητών, των Αγίων, των ηρώων και ακόμη τον Θεό που βλέπει και εκλιπαρεί η απλοϊκή και πρωτόγονη καρδιά του ΛΑΟΥ». Πιστεύουμε πως τις απόψεις του συντάκτη τις μεταφέραμε όπως δημοσιεύτηκαν. Γενική παρατήρηση. Αν το σωστό κράτος το παραστήσουμε μαθηματικά σε κύκλο ή σε σύνολο, τότε, σύμφωνα με τις θέσεις-απόψεις του συντάκτη και όσων συμφωνούν μαζί του, θα έχουμε αντίστοιχα: Το μεγάλο κύκλο, που είναι το σωστό κράτος και μέσα σ αυτόν υπάρχει ο μικρός κύκλος που είναι η θρησκεία. Στο σύνολο του σωστού κράτους, η θρησκεία είναι υποσύνολο! Νομίζουμε πως αυτό εκφράζει το κείμενο και δεν το αδικούμε. Δεν γνωρίζουμε αν θίγονται οι άλλες θρησκείες να είναι οι μικροί κύκλοι στο μεγάλο κύκλο ή τα υποσύνολα στο σύνολο του σωστού κράτους. Για το χριστιανισμό και μάλιστα, όπως εκφράζεται από την Ορθοδοξία και τη σιαμαία αδελφή της την Ορθοπραξία, αυτή δεν χωράει στο μεγάλο κύκλο του σωστού κράτους, ούτε είναι υποσύνολο του σωστού κράτους. Κάτι τέτοιο, που βγαίνει από το εν λόγω κείμενο, θα ήταν μεγάλη βλασφημία! Ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός είναι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. Είναι ο Μεγάλος Κύκλος μέσα στον οποίο χωράμε όλοι! Ακόμα και το κράτος. Αυτό είναι ο μικρός κύκλος, το υποσύνολο. Όσο αυτό αντλεί, από το Μεγάλο πνευματικό ταμείο της Ορθοδοξίας, τόσο καλύτερο μπορεί να γίνεται Ερωτήματα: 1) Το σωστό κράτος του κειμένου από τί υλικό γίνεται; Από τον καπιταλισμό (ζούγκλα) που θεοποιεί το χρήμα (πλούτο) και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε μέσο ή από τον άθεο Μαρξισμό που κάνει τον άνθρωπο ζώο που κατασκευάζει εργαλεία; 2) Γιατί το σωστό κράτος δεν μένει αδιάφορο σε όλες τις θρησκείες; Αν μια θρησκεία είναι ψεύτικη, αυτή θα διδάσκεται στα σχολεία του σωστού κράτους ως αληθινή; 3) Η ηθική του σωστού κράτους από πού πηγάζει; Η θεολογία, της Ορθοδοξίας, δεν χρειάζεται στο σωστό κράτος ; Το ίδιο δεν πιστεύουν και ο Καπιταλισμός με τον Μαρξισμό; 4) Εκτός από τον Χριστιανισμό (Ορθοδοξία) υπάρχουν κι άλλες βαθύτερες πνευματικές εκδηλώσεις και μάλιστα ισότιμες; Αν η ορθοδοξία, είναι μία από όλες τις πνευματικές δυνάμεις-εκδηλώσεις, τότε δεν πρόκειται για την Ορθοδοξία των Ορθοδόξων, ως κατέχουσα την Αλήθεια, αλλά για κάτι άλλο άοσμο! 5) Το θέμα δεν είναι αν το σωστό κράτος σέβεται τον Θεό των ασκητών, των αγίων και των ηρώων. Το σωστό κράτος που δεν έχει θεολογία, ούτε την Ορθόδοξη, αλλά μια ηθική ακαθόριστη, δεν είναι ορθόδοξο και δεν μπορεί ούτε να υπερασπιστεί την ορθοδοξία ούτε να την προφυλάξει. 6) Για τους ορθόδοξους, η ορθοδοξία, όπως εκφράζεται με την Ορθοπραξία, είναι πλήρης, αυτάρκης, είναι ο ουρανός στη γη (Γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης ). 7) Η Ορθοδοξία, δεν είναι μια ακίνδυνη θρησκεία για το πολυπρόσωπο κατεστημένο (θρησκευτικό, οικονομικό, πολιτικό). Είναι πνευματική επανάσταση που καλύπτει τα πάντα. Έχει το μονοπώλιο σε όλους τους τομείς. 8) Η ορθοδοξία, δεν αμείβει υλικά τον επίσκοπο με το 7πλάσιο του μισθού του έγγαμου ιερέα. Κάνει το εντελώς αντίθετο (σύμφωνα με τις ανάγκες) και ούτε επιτρέπει να υπάρχουν μεγάλα εισοδήματα (δις εκ. δρχ.) για τα γεράματα, όχι μόνο στο χώρο του κλήρου αλλά και στους ιδιώτες (επιχειρηματίες, εφοπλιστές κ.λ.π.). 9) Τύποις είμαστε ορθόδοξοι. Μάλλον τώρα καταργείται και ο τύπος δηλ. το Χ.Ο. στις ταυτότητες. Ολοταχώς βαδίζουμε προς την θρησκεία της Νέας Εποχής. Όταν εμείς εξισώνουμε την ορθοδοξία με τις άλλες θρησκείες - έτσι δυστυχώς κάνει το δημοσίευμα για το οποίο γίνεται λόγος - βοηθάμε τις αντίχριστες δυνάμεις να μεταφέρουν τον πολύτιμο θησαυρό (ορθοδοξία) στη χωματερή της παγκοσμιοποίησης. 10) Οι προπάτορές μου αγωνίστηκαν για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδας την ελευθερία. Αυτό ας κάνουμε κι εμείς.\n7 ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ 7 Α. Ο Θεός από την αρχή της δημιουργίας του θέτει το σταυρό, σαν γεγονός θυσίας, στη ζωή των ανθρώπων. Και ο άνθρωπος ευθύς εξ αρχής αποφεύγει να τον σηκώσει αποφεύγει ν απαρνηθεί τον εαυτό του και τις επιθυμίες του, που είναι αντίθετες με το θέλημα του Θεού. Ο Θεός θέτει την εντολή να μη φάνε οι πρωτόπλαστοι από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού. Τον αφήνει ελεύθερο να γευθεί τους χιλιάδες καρπούς των φυτών και των δένδρων του παραδείσου, αλλά του βάζει και ένα μικρό σταυρό, μια μικρή απαγόρευση. Δεν τον αφήνει εντελώς ασύδοτο, ανεξέλεγκτο, αχαλίνωτο. Του ζητά να δαμάσει τη περιέργεια του, τη λαιμαργία του, τη τάση για πλήρη ανεξαρτησία και ελευθερία. Τον τοποθετεί ηγεμόνα της δημιουργίας, υποτάσσει τα ζώα σ αυτόν, αλλά του ζητά να σταυρώσει λίγο το εγώ του. Ο άνθρωπος αρνείται να σηκώσει αυτό το σταυρό. Τον αποστρέφεται και τον εγκαταλείπει. Και χωρίς να το καταλάβει, φορτώνεται το σταυρό των παθών του και το σταυρό του διαβόλου. Υποτάσσεται και υπακούει στις άλογες και αντίθεες επιθυμίες του και στις θανατηφόρες συμβουλές ενός αγνώστου όντος. Ο Θεός θέλει το σταυρό αυτό όχι για να τον ταλαιπωρεί χωρίς λόγο, αλλά για να φθάσει ο άνθρωπος στη θέωση. Χωρίς το σταυρό είναι αδύνατο να φθάσει ο άνθρωπος σ αυτό το προορισμό. Όπως είναι αδύνατο να γίνει κανείς στρατιώτης χωρίς ασκήσεις και γυμνάσια, αθλητής χωρίς καθημερινή προπόνηση και δίαιτα, μορφωμένος χωρίς μελέτη και εντρύφηση στις παραδόσεις των δασκάλων του και των ποικίλων βιβλίων. Ο Θεός, όταν βλέπει το πλάσμα του ν απορρίπτει την αγωγή του και να μη ακολουθεί το πρόγραμμά του, προσπαθεί να το συνεφέρει και να το οδηγήσει στη μετάνοια, δηλαδή στη μεταμέλεια, στην αλλαγή νοοτροπίας, στην αλλαγή συμπεριφοράς. Προσπαθεί να το πείσει ν αναλάβει τις ευθύνες της ανυπακοής του, και ζητώντας το έλεος του Θεού, ν αναλάβει ξανά το σταυρό της υπακοής και της υποταγής του στο Θεό. Δυστυχώς ο Αδάμ απορρίπτει το σταυρό της μετανοίας και έτσι η θεραπεία του αποκλείεται. Β. Έκτοτε το πάθημα του Αδάμ και της Εύας επαναλαμβάνεται από τους απογόνους τους. Όλοι υποτάσσονται στη φιλαυτία τους και το εγώ τους. Αγαπούν πάνω απ όλα τον εαυτό τους και όχι το Θεό και το συνάνθρωπό τους. Έτσι ο Κάιν, ο πρωτότοκος γιος των πρωτοπλάστων, κρατά τα καλύτερα προϊόντα των αγρών του για τον εαυτό του και προσφέρει στο Θεό ως θυσία τα τυχαία και κατώτερα. Αρνείται να σηκώσει το σταυρό της πραγματικής θυσίας των καλυτέρων προϊόντων του στο Θεό και να στερήσει τον εαυτό του απ αυτά. Παίρνει τα καρύδια και αφήνει στο Θεό τα τσόφλια, όπως λέγει ένας μύθος των αρχαίων Ελλήνων. Όταν βλέπει ότι ο Θεός δε δίδει σημασία στη θυσία του, αλλά προσέχει τη θυσία του αδελφού του Άβελ, ο οποίος δίδει στο Θεό ό,τι καλύτερο έχει, τα πρωτότοκα των προβάτων του και τα πιο παχιά, τότε μελαγχολεί και θυμώνει. Ο Θεός του εφιστά τη προσοχή ότι αυτός είναι αίτιος που δεν προσέχει τη θυσία του, αφού δεν τη προσφέρει ορθάσταυρικά, όπως ο αδελφός του. Εκείνος, αντί να διορθωθεί και να μιμηθεί τον αδελφό του που είναι ανώτερός του στη προσφορά της θυσίας, τον σκοτώνει, πιστεύοντας ότι έτσι θα επιβληθεί στο Θεό, χωρίς να σηκώσει το σταυρό της θυσίας των καλυτέρων προϊόντων του. Έτσι από μη σωστός λάτρης του Θεού καταντά και δολοφόνος. Έκτοτε η γη θα δηλητηριάζεται συνεχώς από το ανθρώπινο αίμα. Δεν δεχόμαστε το σταυρό του Θεού και επωμίζεται η ανθρωπότητα φρικτούς σταυρούς του διαβόλου. Γ. Ένας απόγονος του Κάιν, ο Λάμεχ, άκρατος ικανοποιητής των ορμών του, δεν περιορίζεται σε μια γυναίκα αλλά παίρνει δύο, την Αδά και τη Σελλά. Έτσι εισέρχεται στο κόσμο ο θεσμός του χαρεμιού, που θα συνθλίβει τον ανθρώπινο πολιτισμό και θα δημιουργεί πλήθος παρατράγουδα. Οι επιπτώσεις που επιφέρουν στην ανθρωπότητα οι αρνητές του σταυρού είναι φοβερές και αφάνταστα καταστροφικές για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο Λάμεχ, ο οποίος δεν σήκωσε το σταυρό της μονογαμίας, παρασύρθηκε κάποια στιγμή και επανέλαβε το αμάρτημα του Κάιν, φονεύοντας κάποιον. Τις φοβερώτερες πληγές στην ανθρωπότητα τις δημιουργούν άνθρωποι ακρατείς και ασύδοτοι στις ορέξεις τους. Δ. Η αντισταυρική πορεία των ανθρώπων συνεχίζεται και οι απόγονοι του Αδάμ και της Εύας, ακολουθώντας πάντα τις προτιμήσεις τους και όχι το θέλημα του Θεού, παύουν να είναι προσωπικότητες κατ εικόνα και καθ ομοίωση Θεού και καταντούν «σάρκες» (Γεν. 6,3). Ο Θεός προσπαθεί να τους συνεφέρει και να τους οδηγήσει στη μετάνοια, όπως παλαιότερα προσπάθησε για τους πρωτοπλάστους και για τον Κάιν. Αυτή τη φορά δεν τους παροτρύνει ο ίδιος άμεσα, αλλά διαλέγει ως αγγελιοφόρο του το Νώε, το μόνο δίκαιο που υπάρχει εκείνη την εποχή. Το άξιο προσοχής είναι ότι ο Νώε, για να προτρέψει τους συνανθρώπους του στη μετάνοια, επωμίζεται ένα φοβερό σταυρό. Παρατά όλες τις ασχολίες του και τις υποθέσεις του και για εκατό ολόκληρα χρόνια κατασκευάζει την κιβωτό. Ο Θεός προτίμησε αυτό το έμπρακτο και συμβολικό κήρυγμα, που θα το ακολουθήσουν και άλλοι προφήτες αργότερα, για να αναγκασθούν οι άνθρωποι να πιστεύσουν στα λόγια του Θεού, βλέποντας τη θυσία που κάνει ο Νώε. Εν τέλει οι άνθρωποι δεν δίδουν σημασία στη θυσία του Νώε, ούτε στα λόγια του ότι ο Θεός θα καταστρέψει τον κόσμο, και Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ έτσι πραγματοποιείται ο κατακλυσμός, που είναι η δεύτερη δυναμική ενέργεια του Θεού μετά την εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο. Ο Νώε επειδή σήκωσε το σταυρό του σώζεται κι αυτός και η οικογένειά του. Ο Νώε με την οικογένεια του σώζεται από τον κατακλυσμό αλλά δυστυχώς διασώζεται και το αντισταυρικό πνεύμα. «Ήσαν δε οι υιοί Νώε, οι εξελθόντεςεκ της κιβωτού, Σημ, Χαμ, Ιάφεθ Χαμ δε ην πατήρ Χαναάν (Γεν, 9,18) σημειώνει με νόημα η Γραφή, αφήνοντας στους πολύ μελετηρούς και προσεκτικούς να διαβάσουν μέσα απ αυτό το χωρίο τι συνέβαινε στη κιβωτό την περίοδο του κατακλυσμού. Ο ιερός Χρυσόστομος, που δεν του ξεφεύγει καμμιά λεπτομέρεια των Γραφών, παρατηρεί ότι αυτό το χωρίο μας αποκαλύπτει ότι, ενώ γινόταν ο κατακλυσμός, ο Χαμ συνουσιαζόταν με τη γυναίκα του. Τα πάντα καταστρεφόταν, όλοι τρέμανε και λυπόνταν για το χαμό ολόκληρης της ανθρωπότητας, και το κτήνος ο Χαμ εκείνη την ώρα βρήκε να εκτελεί τα συζυγικά του καθήκοντα. Έτσι, όταν βγήκανε έξω από την κιβωτό, μαζί με το Σημ, το Χαμ και τον Ιάφεθ υπήρχε και ένα μωρό ο Χαναάν. Ο Νώε, αφού βγήκαν και αρχίσανε τις γεωργικές τους εργασίες, φύτεψε και καλλιέργησε αμπέλι και, όταν ωριμάσαν τα σταφύλια, τα πήρε, έκανε κρασί και ήπιε πολύ, με αποτέλεσμα να μεθύσει και πάνω στο μεθύσι του να γυμνωθεί. «Και είδε Χαμ ο πατήρ Χαναάν την γύμνωσιν του πατρός αυτού» και φώναξε τ αδέλφια του να έρθουν και να κάνουν χάζι. Τ αδέρφια του, μόλις άκουσαν το πάθημα του πατέρα τους, πήραν τα ρούχα του και βαδίζοντας προς τα πίσω, με τη πλάτη προς το πατέρα τους, τον πλησίασαν και τον έντυσαν. Εδώ φαίνεται και πάλι το αντισταυρικό φρόνημα του Χαμ. Δεν σκέφτεται ότι όλα τα καλά, ακόμη και το ότι ζει, τα οφείλει στον πατέρα του το Νώε. Δεν σκέφτεται ότι είναι ο αγαπημένος του Θεού, ο μόνος δίκαιος, μέσα σε μια εποχή που όλοι έχουν γίνει «σάρκες». Δεν σκέφτεται ότι τον πατέρα του, αν έπαθε κάτι σαν άνθρωπος, δεν πρέπει να τον κοροϊδέψει, αλλά να τον συμπαρασταθεί και να τον βοηθήσει να συνέλθει, όπως έκαναν τ άλλα τ αδέλφια του. Όταν δω τον άλλον να έχει ένα πρόβλημα σωματικό, πνευματικό, ηθικό, δεν τον χλευάζω ούτε τον κοροϊδεύω, αλλά τον λυπούμαι και τον συμπαραστέκομαι. Σηκώνω το σταυρό του δεν του βάζω άλλο βάρος. Θα πρέπει να θυμόμαστε όλοι μας ότι ο Χριστός είναι «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Ιω. 1,30). Αυτός που φορτώνεται την αμαρτία μας για να μας ελαφρύνει εμάς. «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λκ. 23,34) λέγει ο Χριστός πάνω στο σταυρό. Όχι μόνο δεν ζητά τιμωρία αλλά και τους δικαιολογεί. Βέβαια, αν ο άλλος επιμείνει στην αρρώστια του και θέλει παρά ταύτα να κρατά κάποιο αξίωμα, ή εάν την ανωμαλία του ή το πρόβλημά του το προβάλλει σαν κάτι το φυσιολογικό ή και το θεωρεί προτέρημα, τότε πλέον θα τον ελέγξουμε και θα τον ταλανίσουμε, γιατί υπάρχει κίνδυνος και γι αυτόν να σαπίσει εντελώς και για την κοινωνία να μολυνθεί ανεπανόρθωτα. Ο Νώε, μόλις συνήλθε και έμαθε τι έγινε, καταράστηκε τον Χαναάν και είπε ότι θα γίνει υπηρέτης του Σημ και του Ιάφεθ. Οι πατέρες λένε ότι αυτή η κατάρα του Νώε είναι προφητεία υπό μορφή κατάρας, και αφορά τον Χαναάν, για να κάνει εντύπωση στον ελεεινό Χαμ και να μετανοήσει, αφού η κατάντια του παιδιού είναι η χειρότερη τιμωρία για τον πατέρα. Ο Νώε λοιπόν, με την κατάρα του, προλέγει ποια θα είναι η εξέλιξη των απογόνων του Χαμ θα γίνουν δούλοι στους λαούς που θα προέλθουν από τον Σημ και τον Ιάφεθ. Και πράγματι η ιστορία το επιβεβαιώνει ότι έτσι έγινε. Κατ αυτόν τον τρόπο, λόγω της άθλιας φιλαυτίας και μισανθρωπίας του Χαμ, εισέρχεται στην ανθρωπότητα ο σταυρός της δουλείας. Οι άνθρωποι θα φωνάζουν έκτοτε «ελευθερία ισότητα, αδελφωσύνη» χωρίς να προσπαθούν να καταργήσουν την αθεότητά τους και τη φιλαυτία τους. Όταν είναι δούλοι θα ζητούν τα δικαιώματά τους κι όταν γίνουν κύριοι, για να προστατέψουν και να επεκτείνουν τα δικαιώματά τους, θα καταργούν τα δικαιώματα των άλλων. Θα κάνουν καταστροφικές επαναστάσεις και αιματηρές εξεγέρσεις, καταστρέφοντας τα πάντα και βυθίζοντας στο αίμα την ανθρωπότητα, και θα ξεχνούν να χτυπήσουν τη φιλαυτία τους και τον εγωισμό τους. Ε. Πολλαπλασιάσθηκαν οι άνθρωποι μετά απ αυτά τα γεγονότα και έγιναν πολλοί έγιναν αναρίθμητοι. Κάνανε για πρώτη φορά τους ψημένους πλίνθους και άρχισαν να κτίζουν στερεά και με επιτυχία χρησιμοποιώντας την άσφαλτο για λάσπη. Και είπαν «ας κτίσουμε για τους εαυτούς μας μία πόλη και ένα πύργο που να φθάνει μέχρι τον ουρανό. Και έτσι θα κάνουμε το όνομά μας αθάνατο πριν διασπαρθούμε σ όλη τη γη» (Γεν. 11,4). Σ αυτό το σημείο οι πατέρες που ερμηνεύουν τη Γραφή βλέπουν μια επανάληψη του προπατορικού αμαρτήματος. Ο άνθρωπος επιμένει να ευτυχεί και να μεγαλουργεί εργαζόμενος και κινούμενος ανθρωποκεντρικά και όχι θεοκεντρικά. Θέλει να γίνει αθάνατος και να φθάσει στον ουρανό μόνος του χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Ο Θεός, για να τον διορθώσει, επεμβαίνει και συγχέει τις γλώσσες των ανθρώπων. Μη μπορώντας να συνεννοηθούν άφησαν την πόλη και τον πύργο ατελείωτα. Έτσι μη δεχόμενοι το «σταυρό» της ηγεμονίας του Θεού φορτώνονται το σταυρό της πολυγλωσσίας, που ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα την ανθρωπότητα. ΣΤ. Ο Θεός δεν απελπίζεται από την κατάντια της δημιουργίας του και προσπαθεί ξανά να την διορθώσει. Βρίσκει τον Αβραάμ, όπως είχε βρει παλιά το Νώε, και επιχειρεί μαζί του να διορθώσει το ανθρώπινο γένος. Και για να το κάνει αυτό φορτώνει στον Αβραάμ ένα σταυρό. Του λέγει «Έξελθε από τη γη σου, τους συγγενείς σου, από το σπίτι του πατέρα σου, και έλα στη γη που θα σε υποδείξω εγώ. Αν το κάνεις αυτό, θα δημιουργήσω από σένα ένα μεγάλο έθνος και θα σε ευλογήσω και θα δοξάσω το όνομά σου. Θα ευλογήσω αυτούς που σε ευλογούν και θα καταραστώ αυτούς που σε καταριούνται. Όχι μόνο εσύ θα είσαι ευλογημένος, αλλά θα ευλογηθούν μέσα από σένα κι όλες οι φυλές της γης» (Γεν. 12, 1-3). Ο Αβραάμ σηκώνει το σταυρό του και υπομένει όλα τα δυσάρεστα που θ αντιμετωπίσει, ακολουθώντας τις οδηγίες του Θεού. Κορυφαία δοκιμασία του Αβραάμ θα είναι η απαίτηση του Θεού, να θυσιάσει σ αυτόν τον υιό του το μονογενή, τον οποίο απέκτησε μετά από 25 χρόνια αναμονή και αφού έγινε παλληκαράκι πλέον. Ο Αβραάμ προχωρεί χωρίς δισταγμό και γογγυσμό στη θυσία, που είναι πολύ ανώτερη της θυσίας του Άβελ. Ο Άβελ θυσίασε τα καλύτερα του ζώα ο Αβραάμ θυσιάζει το καλύτερο και μονάκριβο παιδί του. Θυσιάζει την προέκταση της σάρκας του και τη μόνη ελπίδα που είχε για να πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις του Θεού. Ο Αβραάμ απέδειξε ότι αγαπά το Θεό περισσότερο από τον υιό του και πιστεύει σ αυτόν με μια πίστη σπάνια. Και έτσι ο Θεός για αντάλλαγμα αγάπησε τον κόσμο περισσότερο από τον υιό του, τον οποίον θυσίασε πραγματικά. Ο Νώε, ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ είναι -όπως και η Θεοτόκος- οι μεγάλοι σωτήρες της ανθρωπότητας. Η σωτηρία του κόσμου εξαρτήθηκε κάποια στιγμή από το μεγάλο ναι που είπαν στο σχέδιο του Θεού, επωμιζόμενοι βαρύ και επώδυνο σταυρό ο καθένας τους. Η ανθρωπότητα τους οφείλει πολλά. Ζ. Μετά τον Αβραάμ έχουμε τον Ισαάκ, ο οποίος αποκτά δύο παιδιά τον Ησαύ και τον Ιακώβ. Ο Ησαύ σαν πρωτότοκος, σύμφωνα με το εθιμικό δίκαιο της τότε εποχής, θα έπαιρνε όλη την περιουσία του πατέρα του και το σπουδαιότερο θα κληρονομούσε την επαγγελία του Θεού να γίνει γενάρχης μεγάλου έθνους και να ευλογηθούν μέσα απ αυτόν όλοι οι άνθρωποι της οικουμένης. Ο Ησαύ ήταν άνθρωπος γυμνασμένος, που αγαπούσε τα κυνήγια, την περιπέτεια και τη δράση. Ο Ιακώβ ήταν άπλαστος, ήσυχος, σπιτικός, και του άρεσε να κάνει παρέα με τη μητέρα του. Ο Ιακώβ, όμως, είχε μια σπάνια πίστη και ποθούσε όσο τίποτα άλλο την ευλογία του Θεού και τις επαγγελίες, που είχε δώσει στον παππού του, τον Αβραάμ και τον πατέρα του, τον Ισαάκ. Κάποια μέρα, που ο Ιακώβ είχε μαγειρεύσει φακή, γυρίζει ο Ησαύ από το κυνήγι πεινασμένος και του ζητά να φάγει. Ο Ιακώβ που έβλεπε τον αδελφό του να είναι αδιάφορος για το σχέδιο του Θεού, όπως ήταν και ο Χαμ μέσα στην κιβωτό, του στήνει την «παγίδα». -Αν μου δώσεις τα πρωτοτόκια σου τότε θα σου δώσω τη φακή. Βρε ποια πρωτοτόκια βάλε με να φάω και πάρε ό,τι θέλεις. Να μου τα δώσεις με όρκο. Σου το ορκίζομαι. Αυτός ο διάλογος συνήφθη μεταξύ των αδελφών. Δεν είχε καμμιά επισημότητα και καμμία αναγκαστική νομική συνέπεια. Ούτε μάρτυρες υπήρχαν. Ο Θεός όμως, που είδε τον Ησαύ να μη εκτιμά τον θησαυρό που είχε στη διάθεσή του και τον Ιακώβ να τον ποθεί σφοδρά, τον επικύρωσε στον δεύτερο. Βέβαια, απ ότι φαίνεται στη Γένεση (33,1-11), ο Ιακώβ δεν πήρε την υλική περιουσία του πατέρα του την άφησε στον Ησαύ και του έδωσε και επιπλέον από τη δική του. Πήρε μόνο την πνευματική ευλογία για την οποία ο Ησαύ δεν ενδιαφερόταν καθόλου. Συνεπώς δεν τον αδίκησε, αφού αυτά που ποθούσε δεν του τα στέρησε. Έτσι ο γήινος και χοϊκός Ησαύ βγήκε έξω από το σχέδιο του Θεού, τη δόξα και την ευλογία του. Δεν εκτίμησε το θησαυρό και γι αυτό τον αντάλλαξε μ ένα πιάτο φακή! Για να μη σηκώσει το προσωρινό σταυρό της υλικής πείνας άφησε τον εαυτό του αιώνια νηστικό. Πνευματικοί απόγονοι του Ησαύ είναι το πλείστον των Νεοελλήνων. Το βράδυ της αναστάσεως, μόλις ακούσουν το «Χριστός Ανέστη», γυρίζουν την πλάτη στον ιερέα και φεύγουν για να φάνε μια ώρα νωρίτερα την μαγειρίτσα. Δεν υπομένουν μια ώρα «ταλαιπωρία» και χάνουν τη θεία κοινωνία, τη χαρά της αναστάσεως, την αιώνια ζωή. Ο ιερεύς κραυγάζει, διαβάζοντας τον «Κατηχητικό λόγο του αγίου Χρυσοστόμου» «Η τράπεζα γέμει τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος». Οι Νεοέλληνες όμως έχουν κουφαθεί από καιρό. Δεν θα ανατρέξουμε άλλο στην βιβλική ιστορία για το θέμα μας. Αρκούν τα όσα παραθέσαμε * * * Ο άγιος Αυγουστίνος λέγει «Γνωρίζω τρεις σταυρούς Ένα σταυρό που σώζει είναι ο σταυρός του Χριστού. Ένα σταυρό, δια του οποίου σώζεται ο άνθρωπος. Είναι ο σταυρός του καλού ληστού, που σταυρώθηκε στα δεξιά του Χριστού. Γνωρίζω κι ένα τρίτο σταυρό, που σε κάνει να χάνεσαι για την αιωνιότητα. Είναι ο σταυρός του ληστού που σταυρώθηκε στ αριστερά του Χριστού. Οι τύποι αυτών των ανθρώπων, των δύο ληστών, αντιπροσωπεύουν όλη την ανθρωπότητα. Ο σταυρός του δεξιού ληστού παίρνει μέσα του, επάνω του, τον σταυρό του Χριστού και σώζεται. Ο σταυρός του αριστερού ληστού αντιπροσωπεύει τη μερίδα εκείνη των ανθρώπων, που δεν δέχονται το σταυρό του Χριστού και χάνονται. Να ξέρουμε όμως ότι το σταυρό με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε». Ας διαλέξουμε λοιπόν το σταυρό του Χριστού και όχι του διαβόλου. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ Κοσμά του Αιτωλού 24 Αυγούστου Για τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό ο μοναχισμός δεν σταματά στην αρχή μόνο, στην αγάπη και στο θείο έρωτα, στην κλήσι και στην ελευθερία. Θεμελιώνεται βεβαίως ο μο ναχισμός στην εκ Παρθένου γέννησι του Κυ ρίου, αλλά κορυφώνεται στο Σταυρό. Ύψω νε παντού σταυρούς ο Κοσμάς, και σαν σύμβολο του δούλου Γένους, που περίμενε την ανάστασί του, αλλά και σαν σύμβολο, σαν ταυτότητα της ζωής του πιστού. Αν κάθε πιστός σηκώνη σταυρό, πολύ περισσότερο σταυρό σηκώνει ο μοναχός. Αν ένας μοναχός δεν σηκώνη σταυρό, μεγα λύτερο και βαρύτερο απ το σταυρό των εγγάμων, τότε ας διερωτηθή, μήπως δεν ανή κει στο μοναχισμό τον Κυρίου, που είναι ο Σταυρός. Σε τί έγκειται ο Σταυρός του μοναχού, και κατά τον άγιο Κοσμά; Στην ακτημοσύνη. Ποια η περιουσία του μοναχού Κοσμά; Ούτε γρόσι δεν είχε. Ποιο το σπίτι του; Το ίδιο με το σπίτι του Κυρίου, που δεν είχε «πού την κεφαλήν κλίναι» (Ματθ. 8,20). Λέγει ο άγιος Κοσμάς: «Αμή ωσάν θέλης να φυλάξης παρθενίαν, πρέπει πρώτον θεμέλιον να βάλης την ακτημοσύνην και να μην έχης σακκούλαν, να μην έχης κασέλαν». Ο μοναχός έχει παραδοθή στην πρόνοια του Θεού. Αν έχη δικά του πράγματα, τότε δεν είναι μοναχός. Και ο μοναχισμός ασκεί την ακτημοσύνη όχι μόνο ατομικά, αλλά και συνολικά. Αλλοίμονο, αν, εν ονόματι του μοναχισμού ή κάποιας Μονής, συγκεντρώνονται υλικά πράγματα, περισσότερα από τα απαραιτήτως αναγκαία! Κάποτε ο μοναχισμός διέθετε μόνο σπήλαια και καλύβες, αλλά είχε αγίους. Τώρα διαθέτει αληθινά πα λάτια, αλλά δεν μπορεί να ισχυριστή, ότι έχει πάντοτε όντως αφιερωμένα στο Χριστό πρόσωπα. Οι μοναχοί είναι τα στρουθία του Θεού και τα μοναστήρια φτωχές φωληές για τους αγίους της γης, που σε λίγο θα μεταναστεύ σουν στους ουρανούς. Σταυρός του μοναχού και η άσκησις. Είναι η εκούσια σκληραγωγία. Παλεύει εναντίον των πειρασμών και των παθών. Ας ακούσουμε, πώς παρουσιάζει την πάλη του μοναχού ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Και να τηγανίζης το σώμα σου, καθώς τηγανίζεις το ψάρι, με νηστείες, προσευχές, αγρυπνίες, με κακοπάθειες, δια να νεκρώνης, να ταπεινώνης την σάρκα». Τα λόγια του θυμίζουν την ασκητική εμ πειρία του αποστ. Παύλου: «Υποπιάζω μου το σώμα και δουλαγωγώ, μήπως άλλοις κηρύξας, αυτός αδόκιμος γένωμαι» (Α Κορ. 9,27). Η άσκησις του ορθοδόξου χριστιανού, και μάλιστα του άγαμου αφιερωμένου, είναι μια διαρκής βία. Η αγία βία προς καταστο λή της αγρίας βίας, της καταπιέσεως των αμαρτωλών ορμών και παθών. Μας κατα πιέζουν ο παλαιός εαυτός μας, ο κόσμος, τα σύγχρονα μέσα μαζικής ενημερώσεως. Συνθλίβουν κυριολεκτικά την ελευθερία μας. Η αντίστασις κατά του ορμητικού κακού γίνε ται με τον προσωπικό μας αγώνα, με τη βία, για την οποία μιλάει ο Κύριος: «Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. 11,12). Μιλώντας ο άγιος Κοσμάς για το σαρκι κό φρόνημα, που όλο και περισσότερο έχει απαιτήσεις, χρησιμοποιεί αποτρόπαιες μεν, πλην χαρακτηριστικές εικόνες: «Να ταπεινώνης την σάρκα, όπου είναι ένας λύκος, ένα γουρούνι, ένα θηρίον, ένα λεοντάρι». Σταυρός για το μοναχό και η φυγή. Ευλογημένος Σταυρός. Καμμιά σχέσι δεν έχει ο μοναχός με τον κόσμο. Προτρέπει ο Κοσμάς: «Και να φύγης από τον κόσμον, μα περισσότερον από την γυναίκα. Το ίδιον και η καλογραία τον άνδρα. Με άλλον τρόπον δεν ημπορεί ο καλόγηρος να σωθή, παρά μακρυά να φεύγη τον κόσμον. Είναι κανένας καλόγηρος εδώ; Φύγε, καλόγηρέ μου, πήγαι νε εις την έρημον, εάν θέλης να σωθής». Κάποτε τα μοναστήρια ήσαν απομακρυσμένες αετοφωληές για τα πτηνά του ουρανού, τους νοσταλγούς της ησυχίας. Τώρα τεί νουν να γίνουν τουριστικά περίπτερα. Κάποτε τα μοναστήρια ήσαν όλα άβατα, τόποι προσευχής και ασκήσεως. Τώρα, μερι κά, τείνουν να γίνουν πολύκοσμοι και πολύβοοι τόποι. Ο μοναχός, κατά τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, είναι ασφαλής στο κελλί του. Μοναχός έξω απ το μοναστήρι του, έξω απ το κελλί του, έξω απ την πνευματική του ζωή, απ το μοναχικό του κανόνα, είναι σαν το ψάρι έξω απ το νερό. Περ. Ιωάννης ο Βαπτιστής\n8 8 ΑΓΩΝΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009 ΨΑΛΤΙΚΑ ΠΑΠΑ ΑΛΜΟΥΝΙΑΣ (!) Ρωτούσαμε παλαιότερα: «έχει η Μητρόπολη Λάρισας εκκλησιαστικό Ι.Ε.Κ.»; Αν ναι, ας μας απαντήσει. 1) Διέθετε τις προϋποθέσεις; 2) Πώς λειτουργούσε; 3) Γιατί κανείς δεν το γνώριζε; Λειτουργούσε μυστικά; Κι αν τότε όλα τα σχετικά τα κάλυπτε πέπλος μυστηρίου τον οποίο εμείς τυχαίως ανακαλύψαμε τώρα βλέπουμε, σχεδόν καθημερινά, σε δημοσιεύματα του τοπικού τύπου και ακούμε από το ραδιόφωνο της εκκλησίας ότι δημιουργήθηκε εκκλησιαστικό Ι.Ε.Κ., που θα στεγασθεί στο 2 ο Ι.Ε.Κ. Λάρισας στη συνοικία Ο Λαμπαδάριος Άρχισαν οι ναοί (κυρίως των χωριών) να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν τα τρέχοντα έξοδά τους (ρεύμα, νερό, νεωκόρο, ψάλτες κ.α.) εξ αιτίας των εξοντωτικών τριμηνιών. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, κάθε Κυριακή, σχεδόν, και σε μεγάλες γιορτές, που οι επίτροποι βγάζουν κάποιο δίσκο για την αντιμετώπιση μέρους των εξόδων, έρχεται η Μητρόπολη και παίρνει ακόμη και αυτό το πενιχρό έσοδο για «κοινωφελείς σκοπούς». Έτσι έφθασαν οι ιεροί ναοί σε κατάσταση απόγνωσης. Έχουμε διαμαρτυρίες επιτροπών ναών, κυρίως χωριών που μας λένε: - Γράψτε κάτι για όσα συμβαίνουν μήπως και ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ-θούμε δεν πάει άλλο θα κλείσουμε τους ναούς πτωχεύσαμε! Είναι αλήθεια ότι η Μητρόπολη Λάρισας διώρισε παπά, σε ρόλο Αλμούνια, να ελέγχει «κακοπληρωτές» ιερούς ναούς και να επιβάλει «επιτίμια». Ρωτάμε: Ο παπα-αλμούνιας γιατί να ελέγχει ναούς χωριών που τα οικονομικά τους είναι πενιχρά και δεν κάνει καμία βόλτα σε ναούς των πόλεων και ιδιαίτερα κατά Τύρναβο μεριά, που τα δανεικά έγιναν αγύριστα; Τα έσοδα από τα παγκάρια, τα ενοίκια κ.α. τα παίρνει ο Ξηριάς; ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ Όλοι οι αγωνιζόμενοι χριστιανοί της Λάρισας και επαρχίας να είμαστε παρόντες στο προσκλητήριο του τίμιου αγώνα μας για μια Εκκλησία αγία και άμωμη κατά την ημέρα της Εθνικής μας εορτής (Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009) στις 10 με 10:15 το πρωί (μετά τη Θ. Λειτουργία), στον Ι.Ν. Αγίου Αχιλλίου (πλατεία Μητέρας). Να τιμήσουμε τους πατέρες και αδελφούς μας που έδωσαν τη ζωή τους, κατ αυτή την περίοδο του ιστορικού ΟΧΙ του 1940, ώστε να ζούμε ελεύθεροι και εθνικά υπερήφανοι. Να στείλουμε, όπως πάντα, μήνυμα στις εκκλησιαστικές και πολιτικές αρχές ότι η σιωπηλή παρουσία μας σημαίνει δ ι α μαρτυρία τόσο για τα τεκταινόμενα στο χώρο της Εκκλησίας, όσο και για την αδιαφορία και απάθεια των αρμοδίων στο χρονίζον τοπικό εκκλησιαστικό πρόβλημα. Παράλληλα, με την ειρηνική συγκέντρωσή μας δηλώνουμε την άρνησή μας στις οικουμενιστικές προσπάθειες πατριαρχών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων για ανάδειξη του πάπα σε παγκόσμιο αρχηγό όλων των χριστιανών (βλέπετε συνέδριο Κύπρου). Επειδή ορισμένοι επώνυμοι, υψηλά ιστάμενοι, σκόπιμα και εν γνώσει τους ότι βρίσκονται εν αδίκω, επιχειρούν να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα των συγκεντρώσεών μας προσπαθώντας με εκβιασμούς και απειλές να τις καταργήσουν, τους υπενθυμίζουμε το ΣΥΝΤΑΓΜΑ της ΕΛΛΑΔΑΣ που κατοχυρώνει τόσο το δικαίωμα της συνάθροισης όσο και αυτό της ελευθερίας έκφρασης, άσχετα αν αυτό τους ενοχλεί. ΥΠΗΡΧΕ Ι.Ε.Κ.; ΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕ Ν. Σμύρνης και θα λειτουργήσει από το Σεπτέμβριο για το έτος Επειδή δεν είχαμε λάβει απάντηση στα παραπάνω ερωτήματά μας γι αυτό και πάλι ρωτάμε: Γιατί το προηγούμενο εκκλησιαστικό Ι.Ε.Κ. δεν το γνωστοποιήσατε όπως κάνετε τώρα με το σημερινό; Γιατί το κρ ατούσατε κρυφό; Μήπως ήταν μόνο στα χαρτιά; Τότε τα χρήματα των επιδοτήσεων του Υπουργείου για τη λειτουργία του πού πήγαν; Ξέραμε ότι υπήρξαν κρυφά σχολεία αλλά κρυφά εκκλησιαστικά Ι.Ε.Κ. πρώτη φορά ακούμε. ΑΙΜΟ ΟΣΙΑ (27 Οκτωβρίου 2009, ημέρα Τρίτη) Η Αιμοδοσία των αγωνιζομένων Χριστιανών της Λάρισας και Επαρχίας για το Β εξάμηνο του 2009 θα πραγματοποιηθεί στις 27 Οκτωβρίου, ημέρα Τρίτη, κατά τις ώρες 8 π.μ. μέχρι 1 μ.μ. και στο κατάστημα «Μακεδονική αγορά», στο 2ο όροφο, οδός Αιόλου 20 (όπου γίνεται η λαϊκή αγορά της Δευτέρας). Όσοι από τους αδελφούς και φίλους του αγώνα για διάφορους λόγους αδυνατούν να προσέλθουν για αιμοδοσία τις πρωινές ώρες μπορούν να μεταβούν το απόγευμα της ίδιας ημέρας στο τμήμα αιμοδοσίας του Γενικού Νοσοκομείου της πόλης μας και κατά τις ώρες 6 8 μ.μ. ή και άλλη ημέρα και να δώσουν αίμα για την τράπεζα αίματος των αγωνιζομένων Χριστιανών. Και τούτη τη φορά κάνουμε θερμή έκκληση προς όλους τους συμπολίτες μας, οι οποίοι είναι ηλικίας ετών, και έχουν, φυσικά, τη δυνατότητα να δώσουν αίμα, να μην αμελήσουν το ιερό αυτό καθήκον τους, αλλά να σπεύσουν με την ίδια προθυμία και αγάπη, όπως πάντοτε, και να δώσουν λίγο από το αίμα τους τηρώντας την παράδοση που καθιέρωσε ο μακαριστός μητροπολίτης μας κυρός ΘΕΟΛΟΓΟΣ. Πρότυπό μας είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός. Εκεί, στο Σταυρό του Γολγοθά, έδωσε το πανακήρατο Αίμα Του για τη σωτηρία όλου του κόσμου. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ποτέ ότι ο δρόμος, που οδηγεί κατευθείαν στον Θεό, περνάει από την περιοχή του πλησίον μας και πρωτίστως από την περιοχή του πάσχοντος συνανθρώπου μας. Αυτοί οι πάσχοντες συνάνθρωποί μας μάς περιμένουν κάθε εξάμηνο να τους δώσουμε λίγη χαρά, να τους μεταγγίσουμε ζωή. ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΜΕΘΟ ΕΥΣΕΙΣ Ο δεσπότης Λάρισας και Τυρνάβου κ. Ιγνάτιος με την μόνιμη εγκατάστασή του στη Λάρισα καθιέρωσε για ενίσχυση της Λογίας, Φιλαδελφίας και Αλληλεγγύης (Φιλόπτωχο Ταμείο) δώδεκα τακτικούς μηνιαίος δισκοφόρους εράνους στους Ναούς, πρόσθετους παραμονές Πάσχα και Χριστούγεννα για το τραπέζι του φτωχού. Για τον ίδιο σκοπό το Δεκέμβριο διενεργείται και ο ετήσιος της Αγάπης της Αρχιεπισκοπής με κουπόνια στις ενορίες. Παράλληλα προχώρησε στην ίδρυση του Εναγούς Ιδρύματος ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ (Συσσίτια για απόρους) του οποίου τα εβδομαδιαία έξοδα αναλαμβάνουν υποχρεωτικά εκ περιτροπής οι Ενορίες. Για εξασφάλιση εσόδων διενεργούνται κατά διαστήματα πρόσθετοι δισκοφόροι έρανοι στους Ναούς και διοργανώνονται εκδηλώσεις σε κοσμικά κέντρα και λέσχες των Ενόπλων Δυνάμεων με εισιτήρια εισόδου που διακινούνται από τη Μητρόπολη και τις Ενορίες, καθώς και απογεύματα καφέ. Δισκοφόρους εράνους καθιέρωσε και για τη λειτουργία του Ραδιοφωνικού σταθμού. Ίδρυσε, ύστερα από πολυετείς εκκλήσεις του, και τη Φιλόπτωχη Αδελφότητα Κυριών, την οποία και διέλυσε πριν καλά-καλά στερεώσει, χωρίς να εξηγήσει και τους λόγους. Να αληθεύει άραγε η διάδοση ότι αιτία στάθηκε η διαφωνία των μελών του Διοικητικού της Συμβουλίου στον τρόπο διάθεσης των εσόδων από οργανωθείσα εκδήλωση στη Λέσχη της 110 Πτέρυγας Μάχης της Αεροπορίας; Από τα έσοδα του προσκυνήματος της Αγίας Παρασκευής Τεμπών, σύμφωνα με το Καταστατικό Λειτουργίας του, περιέρχεται ποσοστό 22% στη Λογία (Φιλόπτωχο Ταμείο) και 15% στα Ευαγή Ιδρύματα. Το ποσοστό αυτό το έτος 2005 ανήλθε αντίστοιχα σε ,05 ευρώ και ,62 ευρώ. Έκτοτε έπαυσε η Μητρόπολη τα δημοσιοποιεί τα έσοδά του για να μην τα γνωρίζει προφανώς ο κόσμος. Τα γνωρίζει όμως ο Θεός, του οποίου η κρίση είναι αναπόφευκτη για όλους μας. Επιπρόσθετα η Μητρόπολη εισπράττει σημαντικά ποσά και από τα τρία προσκυνήματα, των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης Ομορφοχωρίου, Παναγίας Αρμενίου και του Αγίου Βησσαρίωνα στην πλατεία Λαού της πόλης. Και δίκαια θεωρείται από τις πλουσιότερες της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κατά πάγια τακτική του ο δεσπότης κ. Ιγνάτιος στις γιορτές του Πάσχα και των Χριστουγέννων επισκεπτόταν την Παιδιατρική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου της πόλης, τις φυλακές και ενίοτε το Δημοτικό Γηροκομείο προσφέροντας δώρα στα νοσηλευόμενα που δεν ξεπερνούσαν τα τρία και γλυκίσματα στους τρόφιμους των ιδρυμάτων, δίνοντας ευρεία δημοσιότητα με ανακοινώσεις και φωτογραφίες στον τοπικό τύπο. Στο φετινό Πάσχα επισκέφθηκε το Γηροκομείο της Μητρόπολης Παναγία Αρμενιώτισσα, χωρίς να αποκλείονται και άλλες επισκέψεις για τις οποίες δεν δόθηκε η συνήθης δημοσιότητα. Με βάση τα προαναφερόμενα εύλογα προβάλλουν για απάντηση τα ακόλουθα ερωτήματα: Σε τί αποσκοπεί η λειτουργία πολλών συναφών ιδρυμάτων υπό την άμεση δική του εποπτεία; Μήπως για προσχηματικούς εισπρακτικούς λόγους; Μήπως για να ελέγχει απόλυτα τα έσοδά τους και να τα διαθέτει κατά το δοκούν; Γιατί υποβαθμίζει το ρόλο των Ενοριών στην άσκηση της φιλανθρωπίας; Μήπως για να κερδίσει πόντους φιλοπτωχείας με ξένες προσφορές; Δεν μαθαίνει ότι το εκκλησίασμα σκανδαλίζεται, αγανακτεί και μουρμουρίζει για τους ατέλειωτους δισκοφόρους εράνους σχεδόν κάθε Κυριακή και γιορτή; Είναι οι φιλανθρωπικές προσφορές της Μητρόπολης ανάλογες των εισπραττόμενων χρημάτων; Πού πάνε τα τόσα χρήματα; Αμείβονται αργόσχολοι; Ξοδεύονται για επισκέψεις, εκδρομές και ταξίδια στο εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας στο όνομα του λεγόμενου θρησκευτικού τουρισμού ; Ξοδεύονται για γιορτές και πανηγύρια; Ξοδεύονται για προσκλήσεις και φιλοξενίες αρχιερέων, ξενόφερτων κληρικών και λαϊκών ομιλητών; Ξοδεύονται για την προβολή και διαφήμιση του έργου της Μητρόπολης; Πού ξοδεύονται; Γιατί δεν δημοσιοποιεί τους ετήσιους απολογισμούς εσόδων και εξόδων των διαχειριστικών ταμείων της Μητρόπολης; Απαντήσεις, βέβαια δεν πρόκειται να δοθούν. Ωστόσο η προσπέραση, η αδιαφορία και η υπεκφυγή υποδηλώνουν αδυναμία απάντησης και έλλειψη επιχειρημάτων. Ας αντιληφθεί επιτέλους ο κ. Ιγνάτιος ότι ο δεσπότης δεν καταξιώνεται με πολλούς εράνους, ξένες προσφορές, θεωρητικά μηνύματα και κηρύγματα και πολύ περισσότερο με ασφαλιστικά μέτρα, αγωγές και μηνύσεις, αλλά μόνον με το προσωπικό καλό του παράδειγμα. Ας συνειδητοποιήσει ότι, σύμφωνα με την υπ αριθ. 25/2005 απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, οι ιεράρχες είναι δημόσια πρόσωπα, προβαίνουν σε πράξεις δημοσίου συμφέροντος και η συμπεριφορά τους υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο και κριτική. Ας αντιληφθεί ότι το μόνο που του μένει είναι η αποχώρησή του για μοναστήρι ειλικρινούς μετάνοιας. Ας την αποφασίσει πριν επέμβει ο Θεός, που κατά την αντίληψη του λαού μας: Μπορεί να αργεί αλλά δεν λησμονεί. Και κατά τους αρχαίους προγόνους μας: Από το λίκνον μέχρι του τάφου αβέβαιον το διάστημα τούτο. Α.Κ. ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΤΟΠΕΔΙ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ προσεχώς