Αlectoris Chukar & Αlectoris Graeca! Να γιατί είναι εξ ίσου δύσκολες…. – Αγροτικές ειδήσεις, αμπελουργία, κτηνοτροφία, μελισσοκομία – Αγροτικές ειδήσεις, αμπελουργία, κτηνοτροφία, μελισσοκομία | agro365.gr\nΑlectoris Chukar & Αlectoris Graeca! Να γιατί είναι εξ ίσου δύσκολες….\nΝα γιατί είναι εξ ίσου δύσκολες….\nMπορεί ορισμένοι, που προφανώς δεν έχουν κυνηγήσει νησιώτικες πέρδικες να τις θεωρούν εύκολο θήραμα σε σχέση με τις ορεινές όμως κάνουν μεγάλος λάθος. Τα στατιστικά στοιχεία του προγράμματος ‘’Άρτεμις’’ αποδεικνύουν ότι κάθε άλλο παρά εύκολο θήραμα είναι η Αlectoris Chukar όπως είναι η επιστημονική της ονομασία.\nΤα αποτελέσματα των εξορμήσεων χιλιάδων κυνηγών, όπως αναλύθηκαν για 17 κυνηγετικές περιόδους αποδεικνύουν ότι από τα 5-6 πουλιά που συναντά ο κάθε κυνηγός, ανά εξόρμηση, καταφέρνει να βάλει στην τσάντα μόλις ένα και αυτό μόνο τις δυο από τις τρείς φορές που θα βγει για κυνήγι.\nΤο άνυδρο περιβάλλον, η ζέστη και ενίοτε ο καύσωνας που επικρατεί στα ελληνικά νησιά προσθέτουν μεγάλους βαθμούς δυσκολίας στην προσπάθεια κυνηγών και σκύλων να καταβάλουν αυτό το σπουδαίο θήραμα. Σε αυτές τις δυσκολίες αν προσθέσουμε την επιφυλακτικότητα και τα αμυντικά αντανακλαστικά που έχει αναπτύξει η νησιωτική πέρδικα λόγω της κυνηγετικής πίεσης κάθε είδους (περιλαμβάνονται λαθροθήρες, αρπακτικά, γλάροι κ.λ.π) θα γίνει αντιληπτό ότι πρόκειται για ένα από τα πλέον δύσκολα θηράματα. Το κυνήγι της παρουσιάζει ισάξιο βαθμός δυσκολίας, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, μια και δεν διαφέρει στα στατιστικά στοιχεία του από αυτό της ορεινής πέρδικας Αlectoris Graeca που ζει στην ηπειρωτική Ελλάδα και κυρίως στα πανύψηλα βουνά.\nΣτο κυνήγι λοιπόν της ορεινής πέρδικας ο περδικοκυνηγός συναντά κατά μέσο όρο 3-4 πουλιά ανά εξόρμηση και θηρεύει …μισό. Δηλαδή ένα πουλί ανά δύο εξόδους.\nΗ κάρπωση με λίγα λόγια και για τα δυο υποείδη πέρδικας ακολουθεί την συχνότητα των συναντήσεων και κατ επέκταση τον υπάρχοντα πληθυσμό των θηραμάτων. Και επειδή οι νησιώτικες πέρδικες είναι πιο πολύτοκες σε σχέση με τις ορεινές και ζουν σε πιο ήπια περιβάλλοντα είναι λογικό να απαντώνται σε μεγαλύτερους πληθυσμούς.\nΌμως όπως δείχνουν και τα στοιχεία ο βαθμός δυσκολίας για τον κυνηγό, με κριτήριο τις καρπώσεις, είναι ίδιος, είτε κυνηγά πέρδικες στα νησιά είτε κυνηγά στα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδος.\nΗ Αlectoris Chukar με λίγα λόγια\nΕίδος επιδημητικό. Ζει σε κοπάδια όλο το χρόνο, εκτός από την περίοδο της αναπαραγωγής. Αναπαράγεται σε ανοιχτά, βραχώδη, μεσογειακά περιβάλλοντα. Φωλιάζει στο έδαφος σε μια κοιλότητα που κατασκευάζει το θηλυκό και τη στρώνει με ξερά χόρτα. Η φωλιά συνήθως βρίσκεται ενδιάμεσα ή κάτω από πέτρες για να προφυλάσσεται από άρπαγες και άσχημες καιρικές συνθήκες. Γεννά μία φορά το χρόνο 8-15 αβγά που έχουν χρώμα κρεμ με κοκκινοκαφέ κηλίδες. Επωάζονται από το θηλυκό για 22-24 μέρες και εκκολάπτονται ταυτόχρονα (σύγχρονη εκκόλαψη). Οι νεοσσοί αμέσως μετά την εκκόλαψη είναι ικανοί να βαδίσουν και απομακρύνονται από την φωλιά, ενώ μπορούν να κάνουν μικρές πτήσεις σε ηλικία 7 – 10 ημερών. Την φροντίδα των νεοσσών αναλαμβάνει το θηλυκό. Η σωματική τους διάπλαση ολοκληρώνεται σε ηλικία 7 εβδομάδων. Αν καταστραφεί νωρίς η φωλιά τότε το θηλυκό κατασκευάζει άλλη. Τροφή\nΑναρτήθηκαν τα μπιλιέτα για πληρωμή εισφορών Μαΐου αγροτών τα οποία έχουν ημερομηνία λήξης σημερινή, να δώσουν παράταση ζητά η ΝΔ


Main Post Office Building (Μπιντγκός, Πολωνία) - Κριτικές\nΞενοδοχεία κοντά σε: Marian Rejewski Statue\nΞενοδοχεία κοντά σε: Bydgoszcz Tourist Information Centre\nMain Post Office Building: Εστιατόρια στην περιοχή\nΔραστηριότητες κοντά σε: Main Post Office Building\nMain Post Office Building, Μπιντγκός - Κριτικές\nΝο 15 από 81 δραστηριότητες - Μπιντγκός\nul. Jagiellonska 6, Μπιντγκός 85-067, Πολωνία\n“Το ''κόκκινο'' κτίριο ”\nΒρίσκεται στο κέντρο της πόλης, δίπλα στο ποτάμι. Επιβλητικό κτίριο χτισμένο από τα τούβλα του... διαβάστε περισσότερα\nΤο ''κόκκινο'' κτίριο\nΒρίσκεται στο κέντρο της πόλης, δίπλα στο ποτάμι. Επιβλητικό κτίριο χτισμένο από τα τούβλα του κάστρου της πόλης, το οποίο καταστράφηκε.\nΠάντα εκπλαγείτε με την αριστοκρατική εμφάνιση και την εξυπηρέτηση.\nΑυτό το κτίριο είναι ένα κλασικό και κάθε φορά που έχω την ευχαρίστηση να επισκεφθώ την όμορφη πόλη του Bydgoszcz βρίσκω ευχαρίστηση στην εξέταση αυτής της ισχυρής δομής του Κεντρικού Ταχυδρομείου. Η τοποθεσία είναι ιδανική για τον ποταμό Brda και κοντά στην παλιά πόλη και...το κέντρο της πόλης. . Ταχυδρομικές υπηρεσίες 24 ώρες την ημέρα!Περισσότερα\nΠολύ κόκκινο τούβλο\nΠολύ όμορφο κτίριο, ένα από τα πολλά σε αυτή την πλευρά του ποταμού. Η θέση είναι ανοιχτή 24/7, αλλά συνήθως για την πολωνική θέση - μην περιμένετε φιλική εξυπηρέτηση ή υπηρεσία στα αγγλικά, αγοράζοντας σφραγίδες θα πρέπει να λειτουργήσει καλά εν τούτοις.\nΚαλό είναι ανοικτό όλο το 24ωρο, η εξυπηρέτηση είναι κακή προς τους αλλοδαπούς\nΕίναι υπέροχο το ταχυδρομείο είναι ανοιχτό 24 ώρες, ωστόσο αν είστε αλλοδαπός και δεν επικοινωνείτε πολύ καλά στα βερνίκια, ξεχάστε να λάβετε βοήθεια. Το προσωπικό είναι πολύ κρύο απέναντί σας. Λοιπόν ίσως επειδή ήταν αργά το βράδυ! ! !\nΕκπληκτικό τεράστιου κτιρίου του κόκκινο τούβλο. Πραγματικά ωραίο συν: λειτουργεί 24 ώρες την ημέρα και, επομένως, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το να τις σφραγίδες, όποτε θέλετε- - )\nΠοια είναι μια καλή ιδέα\nΑνοιχτό 24 ώρες, καλύτερες τιμές συναλλάγματος. Όχι μόνο μπορείτε να ανταλλάξετε τα χρήματά σας, μπορείτε να πάρετε χυμό πορτοκάλι για τους μεταφορείς των τοπικών κλήσεων. Επίσης διαθέτει ένα πλούσιο καρτ-ποστάλ, την ταχυδρομική και οι προμήθειες. Θα ήθελα να είχαμε κάτι παρόμοιο με αυτό το κατάστημα...στις ΗΠΑ.Περισσότερα\nΠολύ όμορφο κτίριο! Αξίζει να πάρετε μια φωτογραφία από πολλές πλευρές! Και είναι κοντά και σε άλλα ενδιαφέροντα αξιοθέατα\nΤο κάναμε αυτό το κτίριο δεν τίθεται - το κεντρικό ταχυδρομείο στο Bydgoszcz - αλλά σίγουρα εντυπωσιάστηκαν με το σχεδιασμό και την ομορφιά. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά εστιατόρια.\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Main Post Office Building και από προηγούμενους επισκέπτες.


Ο ΟΤΕ θα υποχρεωθεί να μπλοκάρει το The Pirate Bay!\nΟι πάροχοι Internet στην Ευρώπη μπορούν πλέον να υποχρεωθούν να απαγορεύσουν την πρόσβαση στο The Pirate Bay, παρότι το site δεν φιλοξενεί κανένα παράνομο υλικό. Αυτή είναι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που μπορεί να φέρει το τέλος του «πιο ανθεκτικού BitTorrent site στον γαλαξία,» όπως το χαρακτηρίζουν οι δημιουργοί του.\nΤο δικαστήριο αναγνώρισε ότι το The Pirate Bay και παρόμοια sites δεν φιλοξενούν παράνομο περιεχόμενο στους servers τους, όμως βοηθάνε τους χρήστες τους να μοιραστούν παράνομο περιεχόμενο.\nΌλη η ιστορία ξεκίνησε το 2009, όταν ο αντι-πειρατικός οργανισμός BREIN κινήθηκε κατά των παρόχων Ziggo και XS4ALL στην Ολλανδία. Το 2012, το Δικαστήριο της Χάγης ενέκρινε τον αποκλεισμό του Pirate Bay, όμως το 2014 οι δύο πάροχοι ανέτρεψαν την απόφαση και η υπόθεση πέρασε στα χέρια του Ανώτατου Δικαστηρίου και το οποίο στη συνέχεια παρέπεμψε την υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.\nΟι ιδρυτές του The Pirate Bay.\nΕνώ οι διαχειριστές δεν μοιράζονται τίποτα οι ίδιοι, παρέχουν εν γνώσει τους στους χρήστες μια πλατφόρμα για να μοιράζονται συνδέσμους με περιεχόμενο που παραβιάζει τα πνευματικά δικαιώματα των εταιριών. Αυτό μπορεί να θεωρεί σαν μια «πράξη επικοινωνίας» βάσει οδηγίας της ΕΕ για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, κατέληξε το Δικαστήριο.\nΣύμφωνα με την απόφαση, το The Pirate Bay καταχωρεί τα torrents με έναν τρόπο που διευκολύνει τους χρήστες να βρουν πειρατικό περιεχόμενο, ενώ παράλληλα το site έχει κέρδος. Το Pirate Bay γνωρίζει για τις παραβιάσεις, και παρότι οι διαχειριστές μερικές φορές αφαιρούν “λανθασμένα” torrents, οι σύνδεσμοι για το πειρατικό περιεχόμενο παραμένουν ενεργοί.\nΑυτή η απόφαση είναι πολύ σημαντική, αφού μπορεί να οδηγήσει στο τέλος του The Pirate Bay, τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Αυστρία, Βέλγιο, Φινλανδία, Ιταλία και Σουηδία έχουν ήδη αποκλείσει το The Pirate Bay και άλλα torrent sites, και μάλλον ήρθε η ώρα για τις υπόλοιπες χώρες να ξεκινήσουν το μπλοκάρισμα.\nΤο The Pirate Bay για μια περίοδο φιλοξενούνταν σε μια “σπηλιά” με servers στο Malmö της Σουηδίας μαζί με το Wikileaks. Πλέον κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκονται οι servers.\nΠαρόλα αυτά, ο διαχειριστής “plc365” του Pirate Bay δεν έδειξε να ανησυχεί. Σχολίασε ότι το site μένει ενεργό χάρις σε όλα αυτά, και παρά την απόφαση οι χρήστες θα βρουν νέους τρόπους για να εισέλθουν στο site. «Περισσότεροι άνθρωποι θα χρησιμοποιούν ένα από τα εκατοντάδες proxies που υπάρχουν, και ακόμα περισσότερα θα δημιουργηθούν.»\nΤέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι οι ελληνικοί πάροχοι δεν έχουν αποκλείσει ακόμα το The Pirate Bay. Όταν γίνει αυτό, θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε ένα proxy για να μπείτε στο site ή μια VPN υπηρεσία η οποία θα αποκρύψει την πραγματική σας “ταυτότητα” και θα σας εμφανίσει το site λες και βρίσκεστε στην Αμερική ή την Ασία. Μόνο όταν οι αρχές αποκλείσουν το Pirate Bay και όλα τα proxies του σε παγκόσμιο επίπεδο θα προκαλέσουν πρόβλημα στο site αλλά για την ώρα δεν χρειάζεται να ανησυχείτε αν είστε “πειρατής”.\nPrevΠροηγουμενοΗ Google προειδοποιεί: Το The Pirate Bay περιλαμβάνει κακόβουλο λογισμικό


Πρέπει οι πολιτικοί να μισθοδοτούνται ? – Αντικλείδι\nΈνα μέτρο που υιοθετήθηκε στην αρχαία Ελλάδα για να εξασφαλίσει την ισότητα και προκάλεσε πολλές συζητήσεις ήταν η αμοιβή για τις πολίτικες δραστηριότητες. Ας δούμε τι μας λέει η Jacqueline de Romilly μέσα από το βιβλίο της “Προβλήματα της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας” για το θεσμό αυτόν.\nΤο ίδιο ισχύει και για έναν άλλο θεσμό, λιγότερο όμως παλαιό και λιγότερο ουσιαστικό για τη δημοκρατία, του οποίου ωστόσο ο σκοπός ήταν, και σε αυτή την περίπτωση, να κάνει πληρέστερη την ισότητα: πρόκειται για την ύπαρξη μισθών για την άσκηση πολιτικών καθηκόντων.\nΚανονικά ο θεσμός αυτός δεν υπήρχε ούτε και για τα ανώτερα καθήκοντα, πού απορροφούσαν σχεδόν όλο το χρόνο αυτών οι όποιοι τα είχαν αναλάβει. Και αν υπήρξε, από τον πέμπτο αιώνα και μετά, αποζημίωση για τούς άρχοντες, δεν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο για τούς στρατηγούς. Ή απουσία αμοιβής εξηγεί ως ένα σημείο γιατί αυτές οι αρμοδιότητες ασκήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα από ευγενείς, και έπειτα, με την πάροδο του χρόνου, από πλούσιους.\n“Ένα διασκεδαστικό κείμενο από τούς ιππείς του ’Αριστοφάνη φανερώνει ακόμη και το μικρό σκάνδαλο πού προκάλεσε, μετά το θάνατο του Περικλή, ή κατάληψη των υψηλότερων θέσεων από πλούσιους εμπόρους. Ό Περικλής άνηκε, βέβαια, στην οικογένεια των Αλκμεωνίδων. ’Έπειτα, όμως, παρουσιάζονται ξαφνικά τα ονόματα του Εύκράτη, του Αυσικλή, του Υπέρβολου, πού ήταν όλοι τους έμποροι. Ά π ό αυτούς ό Λυσικλής, έμπορος προβάτων, διαδέχτηκε τον Περικλή στο κρεβάτι της Ασπασίας, ενώ ό πλούσιος βυρσοδέψης Κλέων υπήρξε ό διάδοχός του στην ηγεσία του δημοκρατικού κόμματος.\nΔεν υπήρχε, επίσης, αμοιβή για μικρότερα πολιτικά αξιώματα πού απαιτούσαν λιγότερο ελεύθερο χρόνο και λιγότερα οικονομικά μέσα. Παρ’ όλα αυτά, φάνηκε σύντομα ότι πολλοί ’Αθηναίοι, πού είχαν φτωχά οικονομικά μέσα, έβρισκαν δύσκολο να εγκαταλείπουν ολόκληρες ημέρες δουλειάς για να ασχοληθούν με τις δημόσιες υποθέσεις.\nΤα μέλη της Βουλής, πού ήταν σχεδόν διαρκώς απασχολημένα, έπαιρναν κάποια μικρή επιχορήγηση, όπως οι στρατιώτες σε εκστρατεία. Ό Περικλής επεξέτεινε το μέτρο, προβλέποντας οικονομική αποζημίωση για το χρόνο πού αφιέρωναν στο Κράτος, και θέσπισε μισθό για τούς δικαστές, μισθός δικαστικός. Μικροπράγματα: δύο οβολοί την εποχή του Περικλή, τρεις την εποχή του Κλέωνα και πέντε, όταν ζούσε στην ’Αθήνα ό ’Αριστοτέλης – σχεδόν το προβλεπόμενο minimum ημερήσιο σιτηρέσιο για κάθε στρατιώτη. “Όμως, όσο λίγο και αν ήταν, οι φτωχές τάξεις το έβρισκαν πολύ ελκυστικό και οι Σφήκες του ’Αριστοφάνη παρουσιάζουν στη σκηνή κάποιο γέρο, στον όποιο αυτό το μεροκάματο προκαλεί χαρά: «Κι έχω ξεχάσει το πιο ευχάριστο απ’ όλα* όταν γυρίζω σπίτι κρατώντας το μισθό μου όλοι μ’ αγκαλιάζουν για τα λεφτά. Και πρώτα ή κόρη μου με πλένει και μου μυρώνει τα πόδια και σκύβοντας να με φιλήσει και λέγοντάς με πατερούλη ψαρεύει με τη γλώσσα της το τριώβολο . Κι ή γυναικούλα μου κολακεύοντάς με μου φέρνει πίττα ζυμωμένη με κριθάλευρο και κρασί»\nΕίναι, όμως, ευνόητο ότι κατάσταση τέτοιου είδους επέτεινε το ζήλο για τις δίκες και ενίσχυσε την επίδραση των λαϊκών ηγετών σε αυτούς, στους οποίους εξασφάλιζαν τα μικρά αυτά κέρδη.\nΌ Περικλής δεν έφτασε στο σημείο να θεσπίσει αποζημίωση και για την παρουσία στην εκκλησία, γιατί αυτή ακριβώς αποτελούσε την έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας και απαιτούσε συμμετοχή τόσο μικρή, ώστε δεν δικαιολογούσε τέτοιο μέτρο. Όμως στις αρχές του τέταρτου αιώνα, κατά την οικονομική κρίση πού συνόδευσε την ήττα της ’Αθήνας, ή δημοκρατία πού αποκαταστάθηκε, επειδή έβλεπε να επικρατεί επικίνδυνη μείωση του ενδιαφέροντος για το καθεστώς, χρειάστηκε να αναλάβει επί του προκειμένου την πρωτοβουλία. Ή καινούρια αυτή αποζημίωση, ο εκκλησιαστικός μισθός, αυξήθηκε και αυτός γρήγορα: ένας οβολός στην αρχή, μετά δύο, μετά τρεις, αργότερα μια δραχμή (έξι οβολοί), και τέλος μιάμιση δραχμή την εποχή του Αριστοτέλη.\nΟι αποζημιώσεις έγιναν γρήγορα, όπως και ή κλήρωση, από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της δημοκρατίας. Όταν ό ’Αριστοτέλης ορίζει τα χαρακτηριστικά αυτού του πολιτεύματος, επισημαίνει στα Πολιτικά του ως ένατη αρχή «να παίρνουν μισθό κατά πρώτιστο λόγο όλοι όσοι μετέχουν στην εκκλησία, στα δικαστήρια, στα δημόσια αξιώματα, ειδάλλως, όσοι μετέχουν στα δημόσια αξιώματα, στα δικαστήρια, στη βουλή και στις κυριότερες συνεδριάσεις της εκκλησίας ή από τούς άρχοντες εκείνοι πού είναι ανάγκη να γευματίζουν από κοινού». Ό ’Αριστοτέλης διευκρινίζει επίσης ότι ή χορήγηση μεγάλου μισθού στους μετέχοντες στην εκκλησία προκαλεί την τελευταία να μεταφέρει στην αρμοδιότητα της όλες τις υποθέσεις, μειώνοντας έτσι το ρόλο της Βουλής και κάνοντας το καθεστώς ακόμη πιο δημοκρατικό.\nΠολλούς, πάντως, οι παροχές αυτές τούς ενοχλούσαν. Αίγα μόλις χρόνια μετά τη θέσπιση της αποζημίωσης για την εκκλησία, ό χορός των Έκκλησιαζουσών του ’Αριστοφάνη θλίβεται για την παρακμή του πολίτικου ήθους, της οποίας αύτη ήταν το αποτέλεσμα και ή απόδειξη: « Άλλ ’ όμως κανένας δεν τολμούσε να διαχειρίζεται τα δημόσια πράγματα για χρήματα, όταν ήταν άρχοντας ό ευγενικός Μυρωνίδης. Κι ό καθένας ερχόταν φέρνοντας σ ’ ένα μικρό ασκό το πιοτό του και το ψωμί του και δύο κρεμμύδια και τρεις ελιές. Τώρα όμως απαιτούν να παίρνουν το τριώθολο, όταν ασχολούνται με τις δημόσιες υποθέσεις…».\nΟι πολέμιοι της καθολικής δημοκρατίας δεν παρέλειψαν να αμαυρώσουν τις προθέσεις πού είχαν πρυτανεύσει σε αυτό το πολίτευμα και να τονίσουν τις δυσάρεστες επιπτώσεις του. Σε ένα χωρίο της Αθηναίων Πολιτείας, πού απηχεί ευνοϊκή για τη μετριοπαθή δημοκρατία παράδοση, ό ’Αριστοτέλης γράφει π.χ.: « Ό Περικλής έδωσε πρώτος αποζημίωση στους δικαστές συναγωνιζόμενος τον Κίμωνα στη δημοτικότητα πού του χάριζαν τα πλούτη του»· και « ’Από τότε παραπονούνται μερικοί ότι χειροτέρευσε ή κατάσταση, γιατί οι πρώτοι τυχόντες έδειχναν πάντοτε μεγαλύτερη σπουδή από όση οι έντιμοι άνθρωποι να εκλέγονται με κλήρωση. Μετά, επίσης, από αυτό άρχισε ή διαφθορά των δικαστών ».\nΤις ίδιες κρίσεις επαναλαμβάνει και ό Πλούταρχος. ’Έτσι δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ολιγαρχικοί, μόλις πήραν για λίγο την εξουσία, φρόντισαν αμέσως να καταργήσουν και την αποζημίωση και την κλήρωση. Το 411 το μέτρο φαίνεται ότι εξήφθη αμέσως. ’Έτσι ό Θουκυδίδης γράφει ότι «πρότειναν πια φανερά να τεθεί τέρμα στις εξουσίες όλων των αρχόντων του υπάρχοντος πολιτεύματος, να καταργηθούν οι αποζημιώσεις…».\nΚαι ό ’Αριστοτέλης αναφέρει το προκαταρκτικό κείμενο, στο όποιο αναφέρεται ότι «όσο διαρκέσει ό πόλεμος οι πολίτες θα ασκήσουν όλα τα αξιώματα χωρίς αντιμισθία, με εξαίρεση τούς εννέα άρχοντες και τούς πρυτάνεις· ό καθένας από αυτούς θα εισπράττει τρεις οβολούς την ημέρα». ’Ακόμη και μετά την ανατροπή της ολιγαρχίας, το μετριοπαθές πολίτευμα, πού εγκαθιδρύθηκε στην αρχή, διατήρησε αυτό το μέτρο. Ό ’Αριστοτέλης και ό Θουκυδίδης το επισημαίνουν και ό ένας και ό άλλος, επαινώντας και οι δύο τη σωφροσύνη αυτού του πολιτεύματος.\nΑλλά τα πράγματα επανήλθαν γρήγορα στην παλαιά κατάσταση και ή αρχή των αποζημιώσεων δεν έγινε πια στόχος κατηγοριών. ’Έτσι ό Πλάτων καταρχήν αναφέρει σ ’ ένα αξιοσημείωτο χωρίο της Πολιτείας του τις αποζημιώσεις πού χορηγούσαν για ορισμένα δημόσια λειτουργήματα, όχι για να τις κατηγορήσει, άλλα για να αντλήσει από αυτές την απόδειξη ότι αυτά τα λειτουργήματα κανένας από αυτούς πού τα είχαν αναλάβει δεν τα άσκουσε προς όφελος του: «Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι κανένας δεν επιθυμεί με τη θέλησή του να κατέχει αξιώματα, άλλα όλοι ζητούν μισθό, επειδή από τα αξιώματα δεν θα ωφεληθούν οι ίδιοι άλλα οι αρχόμενοι;». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεχόταν μια τέτοια αρχή. Στο ιδανικό πολίτευμά του, οι φύλακες της πόλης δεν έχουν τίποτα δικό τους και δεν απολαμβάνουν κανένα πλεονέκτημα: «έχουν την τροφή τους και δεν λαμβάνουν, εκτός από αύτη, κανένα μισθό, όπως οι άλλοι, ώστε και αν θέλουν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για προσωπικούς τους λόγους δεν τούς είναι δυνατόν, ούτε τούς είναι δυνατόν να δώσουν σε εταίρες, ούτε να δαπανήσουν όπου θέλουν για άλλους σκοπούς, όπως δαπανούν όσοι θεωρούνται ευτυχισμένοι».\nΌσο για τούς φιλοσόφους, είναι προφανές ότι θα καταλάβουν την εξουσία μόνο από καθήκον και ότι κανένα αγαθό δεν θα μπορούσε να έχει σημασία γ ι’ αυτούς σε σχέση με τις φιλοσοφικές χαρές, πού θα τις στερηθούν οικειοθελώς από αγάπη για τη δικαιοσύνη. Ό Πλάτων δεν επιδοκίμαζε ασφαλώς τις αποζημιώσεις. Όμως ούτε αυτός ούτε ό ’Ισοκράτης δεν τούς αφιέρωσαν ιδιαίτερη κριτική· τον τέταρτο αιώνα αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατίας. “Όπως και με την κλήρωση, διαπιστώνουμε ότι οι αποζημιώσεις μόνο πολύ έμμεσα κίνησαν το ενδιαφέρον της αθηναϊκής σκέψης. Οι συγγράφεις κατέκριναν ή υπερασπίστηκαν όχι αυτόν ή εκείνον τον θεσμό πού προσιδιάζει στη δημοκρατία τους άλλα την ιδία την αρχή της δημοκρατικής ισότητας, τις αρετές και τα μειονεκτήματά της.\nΑυτό, άραγε, οφείλεται στο γεγονός ότι οι ‘Έλληνες είχαν την τάση να παρατηρούν τα πράγματα πιο σφαιρικά ή στο γεγονός ότι, στο σύστημα της δημοκρατίας τους, δεν μπορούσε κανείς να απομονώσει ένα θεσμό χωρίς να θέσει υπό κατηγορία την ιδία την αρχή, στην οποία αυτός ανταποκρινόταν; Οπωσδήποτε, ή εξέταση της ιδιοτυπίας της αθηναϊκής δημοκρατίας μάς οδηγεί κατευθείαν στα προβλήματα γενικού χαρακτήρα, τα όποια ισχύουν για όλα τα παρόμοια καθεστώτα. Μόνο αυτά κίνησαν το ενδιαφέρον των συγγραφέων της εποχής εκείνης και μόνο αυτά μπορούν, ακόμη και σήμερα, να κινήσουν το δικό μας ενδιαφέρον.\nby Aντικλείδι , https://antikleidi.com\nJacqueline de Romilly Αρχαία ελλάδα\nPrevious post«Μαμά, δε θέλω να διαβάσω»\nNext postΤο ποίημα του Καβάφη “Ιθάκη” σε ένα μικρό, τέλειο κόμικ.\n06/02/2014 at 9:33 pm\nΣτις μέρες μας οι πολιτικοί ψηφίζουν παράλογες αυξήσεις ακόμη και για τα διόδια για τους πολίτες, ενώ οι ίδιοι δεν πληρώνουν !!! νομίμως;;;; επειδή αυτοί νομοθετούν ανήθικα;;


20χρονος και 18χρονος ρήμαξαν τρία αυτοκίνητα στις Σέρρες για λίγα ευρώ - Ανεξάρτητος-νέα του ν. Σερρών\n20χρονος και 18χρονος ρήμαξαν τρία αυτοκίνητα στις Σέρρες για λίγα ευρώ\nBy ανεξάρτητος on 24 Σεπτεμβρίου 2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 20χρονος και 18χρονος ρήμαξαν τρία αυτοκίνητα στις Σέρρες για λίγα ευρώ\nΣυνελήφθη την Δευτέρα (23.09.2013) το πρωί, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Σερρών, ένας νέος 20 ετών για διαρρήξεις σε οχήματα.\nδιέρρηξαν το Δ.Χ. Επιβατηγό αυτοκίνητο (ταξί) ενός 56χρονου και αφαίρεσαν κέρματα αξίας 2 ευρώ\nδιέρρηξαν το Ι.Χ. Επιβατηγό αυτοκίνητο ενός 45χρονου και αφαίρεσαν διάφορα προσωπικά αντικείμενα.\nΑλβανός, αυτοκίνητο, διάρηξη, νέοι\n20χρονος και 18χρονος ρήμαξαν τρία αυτοκίνητα στις Σέρρες για λίγα ευρώ added by ανεξάρτητος on 24 Σεπτεμβρίου 2013


ΚΑΜΑΡΩΝΕΙ Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ: ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝΕ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΝΟΙΚΙΑΣΕΙ ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ | ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.net\nΚΑΜΑΡΩΝΕΙ Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ: ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝΕ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΝΟΙΚΙΑΣΕΙ ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ\nΜια ανακοίνωση της Τ.Ο. Χανίων Κρήτης, στην οποία τονίζονται οι δυσκολίες εξεύρεσης γραφείου, εξαιτίας της μαρξιστικής τρομοκρατίας προς τον λαό των Χανίων, την έκανε σημαία της η διαδικτυακή κουκούλα του ΣΥΡΙΖΑ, με τον πανηγυρικό τίτλο: «Δεν νοικιάζει κανείς χώρο στη Χρυσή Αυγή στα Χανιά».\nΕννοώντας, πως τα σιτιζόμενα από τα μυστικά κονδύλια (να τα φάνε φάρμακα!) κόκκινα σκυλιά του παρακράτους, τρομοκρατούν αποτελεσματικά τους Χανιώτες («εμείς είμαστε το κράτος, θα στο κάψουμε», κ.τ.λ.) για να μην νοικιάζουν ιδιόκτητους χώρους τους για γραφεία της Χρυσής Αυγής!\nΑπό κοντά και η χαβούζα των σπάγκων του Περισσού: «Μπράβο στους Χανιώτες και το παράδειγμά τους -να μην νοικιάζουν χώρο στους εγκληματίες της Χρυσής Αυγής- να βρει μιμητές σε όλη την Ελλάδα».\nΜόνο που πάνω στην αλαζονεία τους, ξεχνάνε τα συντρόφια, πως «ρόδα είναι και γυρίζει»! Κι όταν με το καλό θα γυρίσει, η δεκαετία του ’50 θα τους φαίνεται… παράδεισος!\n← ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΛΗΤΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΘΕΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ\nΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗΝ Τ.Ο. ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΜΕ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ – ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ →


πηχτη γουρουνοκεφαλη-τσιλαδιά - Σελίδα 2 - ampelourgos.gr\n07/01/2016 14:00\t- 07/01/2016 14:01\t#20171 από PXK62\nPXK62 απάντησε στο θέμα: πηχτη γουρουνοκεφαλη-τσιλαδιά\nΕμείς στην Αρκαδία την πηχτή την φτιάχνουμε με ξύδι και μπόλικο σκόρδο. Την τρώγαμε τέτοια εποχή αφού είχαν προηγηθεί τα "γουρνοσφάγια". Τώρα δεν έχει κανένας γουρούνι και είναι από τα φαγητά που τείνουν να εξαφανιστούν. Πριν τα Χριστούγεννα όμως που βρέθηκα για λίγο στο χωριό, δοκίμασα στο καφενείο ως μεζέ για το τσίπουρο, πηχτή από αγριογούρουνο!!! Ετυχε που ο καφετζής είναι και κυνηγός. Απίστευτη νοστιμιά.\nΤελευταία διόρθωση: 07/01/2016 14:01 από PXK62.\n07/01/2016 14:07\t#20172 από tzooon9\nPXK62 έγραψε: Εμείς στην Αρκαδία την πηχτή την φτιάχνουμε με ξύδι και μπόλικο σκόρδο. Την τρώγαμε τέτοια εποχή αφού είχαν προηγηθεί τα "γουρνοσφάγια". Τώρα δεν έχει κανένας γουρούνι και είναι από τα φαγητά που τείνουν να εξαφανιστούν. Πριν τα Χριστούγεννα όμως που βρέθηκα για λίγο στο χωριό, δοκίμασα στο καφενείο ως μεζέ για το τσίπουρο, πηχτή από αγριογούρουνο!!! Ετυχε που ο καφετζής είναι και κυνηγός. Απίστευτη νοστιμιά.\nπωω,τι λες τωρα..αυτα ειναι...Τριπολη μενει εσυ φιλε?\n07/01/2016 14:31\t#20173 από PXK62\nΜένω στην Αθήνα πολλά χρόνια αλλά έχω την μάνα μου στο χωριό και όταν βρω ευκαιρία πετάγομαι μέχρι εκεί.\n07/01/2016 14:36\t#20174 από tzooon9\nPXK62 έγραψε: Μένω στην Αθήνα πολλά χρόνια αλλά έχω την μάνα μου στο χωριό και όταν βρω ευκαιρία πετάγομαι μέχρι εκεί.\nεγω απο Μονεμβασια φιλε..αλλα θα προτιμουσα Τριπολη,χαχα


ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ τον Μπουτάρη: Ύμνοι του, υπέρ του απατεώνα, εμπλεκόμενου με τρομοκρατία Σόρος!!! « TSOUTSOUNEROS\nΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ τον Μπουτάρη: Ύμνοι του, υπέρ του απατεώνα, εμπλεκόμενου με τρομοκρατία Σόρος!!!\n— Ο άνθρωπος που θησαύρισε από την Ελληνική τραγωδία, επανέρχεται “για να… βοηθήσει”!\n—Την ίδια στιγμή που η Αμερική διεξάγει έρευνα για οργάνωση που ίδρυσε ο Σόρος και φέρεται να χρηματοδοτείτο από χρηματοδότη της Αλ Κάιντα!\n— Όπου μπαίνει το μαύρο χρήμα του Σόρος, ακολουθούν ποτάμια αίματος.\n— Να παρέμβει άμεσα η δικαιοσύνη για να ελέγξει την προέλευση κάθε Ευρώ που βάζει στην Ελλάδα ο εγκληματίας.\n— ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η HUMAN RIGHTS WATCH του Σόρος, χρηματοδοτείται από Καταριανό χρηματοδότη της Αλ Κάιντα!\n— ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Καταδικασμένος απατεώνας ο Σόρος για “εσωτερική πληροφόρηση”. Κύριε Παπανδρέου;\n— Οι εμετικές δηλώσεις του Μπουτάρη για τον απατεώνα:\n— Mε αφορμή τα εγκαίνια του πρώτου Κέντρου Αλληλεγγύης, «Solidarity Now», του Τζορτζ Σόρος στη Θεσσαλονίκη, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, έκανε δηλώσεις, απαντώντας και στους επικριτές του για την συνεργασία του με τον Ουγγροαμερικανό επενδυτή.\nΤΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΩΣ “ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟ”\nΤί είναι το Solidarity Now;;;\nΠληροφορίες από: http://www2.thestival.gr/policy/self-government/item/150168-g-mpoutaris-oi-draseis-toy-soros-boithoun-tis-koinonies-video\n: Απατεώνας, Μπουτάρης, Σκόπια, Τζορτζ Σόρος, Τρομοκρατία., Φιλανθρωπία\n« Καταζητείται από το 1999 ο αδελφός της Μανωλίδου, κουνιάδος του Άδωνι Γεωργιάδη.\nΟΙ ΔΕΚΑ “ΕΜΦΥΛΙΟΙ” ΣΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ »


363 by To Pontiki - issuu\nΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014\nΜια μέρα με τα παιδιά του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λιμένα Θάσου Σελ.: 06-07\nΣτεφάνι, σχεδιασμένο από τον Γιάννη Μόραλη για το «Νυν και Αεί» του Ξαρχάκου\nαπο τον αϊζενσταϊν στον ριτσο...\nΗ Πρωτομαγιά στην Τέχνη! Σελ.: 04-05\nΠολιτιστικά προγράμματα Τι δεν πρέπει να χάσετε αλλά και... φούρνισμα ψωμιού στο Μουσείο Ακρόπολης Σελ.: 03\nΘα μιλάει γαλλικά για έναν μήνα το Ίδρυμα Κακογιάννη Σελ.: 14\n- Κρίνετε θετικά ή αρνητικά την ολοένα και αυξανόμενη συμμετοχή των καλλιτεχνών στα ψηφοδέλτια; «Δεν πιστεύω πως το να ασχοληθείς ως καλλιτέχνης, αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον, με την πολιτική είναι μια σοβαρή και συνειδητή απόφαση. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως ακόμα και ένας άνθρωπος της Τέχνης θα βοηθήσει και θα πάει τα πράγματα σε μια σωστή κατεύθυνση. Είναι γενικότερα αντιληπτό πως λείπουν άνθρωποι που να μπορεί ο κόσμος να επηρεαστεί από αυτούς θετικά και να τους ακολουθήσει, τουλάχιστον σε ιδεολογικό επίπεδο. Δεν έχω αντίρρηση να ασχολούνται οι καλλιτέχνες με την πολιτική, αρκεί να μην πιστεύουν πως είναι η λύση, το βήμα που θα βγάλει τους ίδιους από το... αδιέξοδο. Δεν θα πρέπει να βλέπουν την πολιτική ως ένα εργαλείο που θα “ενισχύσει” μετά την καριέρα τους. Όπως συμβαίνει με ανθρώπους από άλλα πεδία, όπως π.χ. του αθλητισμού, που στρέφονται στην πολιτική μετά την απόσυρσή τους από ένα άθλημα. Χρειάζονται λοιπόν άνθρωποι και καλλιτέχνες των οποίων η επιλογή τους να ασχοληθούν με την πολιτική, με τα κοινά να είναι συνειδητή».\nΗ γόνιμη ρότα… του ΜΗΝΑ ΒΙΝΤΙΑΔΗ Όλα τα νησιά της λεγόμενης «άγονης γραμμής» – και είναι πολλά σ’αυτήν την παράξενη, γεωγραφικά, χώρα – είναι αδικημένα. Κακές συγκοινωνίες, ακριβά προϊόντα, σημαντικές ελλείψεις στην εκπαίδευση, προβληματικές έως ανύπαρκτες υπηρεσίες υγείας. Κάποιοι ήρωες, γηγενείς και μη, παλεύουν να κρατήσουν τη ζωή σ’ένα ανεκτό, για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, επίπεδο και όλοι περιμένουν το ευεργετικό ελληνικό καλοκαίρι για να σπάσουν λίγο τη μονοτονία του περιθωρίου. Μεγάλωσα σ’ένα απ’αυτά τα νησιά, την Κάσο, στο νοτιοανατολικότερο άκρο της Ελλάδας. Σε πολλούς χάρτες το νησάκι μου δεν χωρούσε και μαζί με την Κάρπαθο έμπαινε σ’ένα παράρτημα, κάτω δεξιά, κάνοντας όλους εμάς να νομίζουμε ότι δεν ανήκουμε σ’αυτήν τη χώρα, μα στη θάλασσα, στα κύματα, στον αέρα της. Ευτυχώς, σήμερα φτάνουν βιβλία στα νησιά, τα κανάλια προβάλλουν ταινίες, υπάρχει και το Ίντερνετ να κάνεις μια ψηφιακή ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης, μέχρι να αξιωθείς να πας στην πρωτεύουσα. Ένα, μόνο, έλειπε – και λείπει – από τα μικρά νησιά. Το θέατρο. Η μαγεία των ηθοποιών, που λίγα μέτρα από σένα σε ταξιδεύουν σε χώρες, αισθήματα, αξίες και μπορείς να τους αγγίξεις, να τους πιστέψεις. Άγιος Κήρυκος, Πάτμος, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Τήλος, Λέρος, Κάρπαθος και Κάσος θα υποδεχτούν από σήμερα και μέχρι τις 15 Μαΐου ένα κλιμάκιο του Εθνικού Θεάτρου που θα παρουσιάσει το έργο «Ένας Έλληνας», βασισμένο στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Οι συντελεστές θα μετακινούνται με το πολεμικό πλοίο «Ρόδος», στο πιο ειρηνικό ταξίδι του… Καλή ρότα σε πλήρωμα, ναύτες και… ηθοποιούς. Κι ένα μεγάλο «ευχαριστώ»! Υ.Γ. Λίγο πριν πάει το «Π» στο τυπογραφείο διάβασα αρνητικά σχόλια καλών συναδέλφων για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού γι' αυτήν τη πρωτοβουλία. Όλοι είχαν γεννηθεί σε μεγαλουπόλεις και πήγαιναν στα «νησάκια» μόνο για διακοπές...\nΠάρης Γκαγκαστάθης, τραγουδοποιός\n«Καταρχάς, δεν συμφωνώ με τους καλλιτέχνες οι οποίοι επιλέγουν τον δρόμο της πολιτικής μόνο για προβολή. Πρέπει να είσαι αποφασισμένος να ασχοληθείς ενεργά με τα κοινά, όχι για να... κάνεις δημόσιες σχέσεις. Εκτός αν πιστεύεις πως αυτό θα σε ωφελήσει μακροπρόθεσμα. Επιδοκιμάζω όμως τους καλλιτέχνες που είναι έτοιμοι, για μια τετραετία, να αφοσιωθούν πλήρως στο πολιτικό τους έργο και να παραμερίσουν τις υπόλοιπες καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει συνήθως. Συνήθως η πολιτική δραστηριοποίηση της πλειονότητας των καλλιτεχνών είναι μια παράπλευρη απασχόληση, μια βιτρίνα. Θεωρώ ανόητο το να κατέχεις μια θέση στην πολιτική, αλλά ταυτόχρονα να συνεχίζεις να πηγαίνεις σε πρόβες, να τραγουδάς και να συνεχίζεις την καριέρα σου σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Πρέπει όσοι καλλιτέχνες, μικρού ή μεγάλου βεληνεκούς, αποφασίσουν να κατέβουν σε εκλογές και να εκπροσωπήσουν μια μερίδα του κόσμου, να κατανοήσουν πως η πολιτική τους ιδιότητα υπερέχει της καλλιτεχνικής».\nΧρύσα + Chryssa: Οι ιέρειες του µοντερνισµού\nΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ\nΗ επιτυχία της έκθεσης «Chryssa + Χρύσα», των δύο διεθνώς αναγνωρισμένων εικαστικών καλλιτεχνών με το ίδιο όνομα, της Χρύσας Ρωμανού και της Χρύσας Βαρδέα, υπενθύμισε στο κοινό το εύρος της παραγωγής και της ποιότητας των εικαστικών της μεταπολεμικής γενιάς. Έργα της σημαντικής εικαστικής δημιουργού Χρύσας Ρωμανού (19312006), η οποία από νωρίς διαμόρφωσε το προσωπικό της ύφος, και της πρωτοπόρου Χρύσας Βαρδέα (1933-2013), η οποία πρωταγωνίστησε στις διεθνείς εικαστικές εξελίξεις, παρουσιάζονται για λίγες μέρες ακόμη στην γκαλερί «Kalfayan», στο Κολωνάκι. Με αριστερές καταβολές, σύζυγος του ζωγράφου και πρύτανη της ΑΣΚΤ Νίκου Κεσσανλή, η Χρύσα Ρωμανού κέρδισε νωρίς τον διεθνή σεβασμό και την αναγνώριση, καθώς στο έργο της ενσωμάτωσε διαφορετικές τεχνικές και υλικά, για να φτάσει στην αφαίρεση και να προηγηθεί της εποχής της. Κόρη του ζωγράφου και διανοούμενου Γιόχαν Ρωμανού, στον οποίο όφειλε πολλά, η Χρύσα θα ξεκινήσει το εντυπωσιακό ταξίδι της στον εικαστικό χώρο τη δεκαετία ’60. Το 1961 θα βρεθεί στο Παρίσι με υποτροφία του ελληνικού κράτους. Είναι η εποχή του Βιετνάμ, των κοινωνικών κινημάτων, της ανάδυσης της κουλτούρας του θεάματος, της ποπ αρτ. Χρησιμοποιώντας εικόνες από καταναλωτικά αγαθά του δυτικού πολιτισμού, φωτογραφίες από εφημερίδες και περιοδικά, γεωγραφικούς χάρτες, η Χρύσα Ρωμανού καταδεικνύει την αντιφατικότητα της πραγματικότητας. Στα χρόνια που ακολουθούν, θα τη συνεπάρει η τεχνική του κολλάζ. Τα δύο έργα της από τη σειρά «Λαβύρινθος» (1965) που εκτίθενται στην γκαλερί «Kalfayan», αποτυπώνουν την κριτική της ματιά, τόσο μέσω του γεωμετρικού χώρου που δημιουργεί (ένας Λαβύρινθος) όσο και από τα επιλεγμένα θέματα προκειμένου να δομηθεί ο εν λόγω χώρος. Στο τρίτο έργο της από τη σειρά «Casino International» η κριτική\nμετατρέπεται σε καταγγελία, με τις εικόνες των παιδιών από τις χώρες του τρίτου κόσμου γύρω από μια ρουλέτα να αποτυπώνουν την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας από τις χώρες του δυτικού κόσμου. Το ταξίδι της Χρύσας Βαρδέα το 1957 στη Νέα Υόρκη υπήρξε καταλυτικό για το μέλλον της. Οι φωτισμένοι δρόμοι της Times square, όπου κυριαρχούν τα φώτα νέον και τα μοντέρνα υλικά, καθώς και οι βυζαντινές εικόνες υπήρξαν για τη Βαρδέα βασικές πηγές έμπνευσης που τροφοδότησαν τις επιλογές της στην απεικόνιση του φωτός και της γραφής. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 θα εμφανιστεί το νέον στη γλυπτική της, υλικό στο οποίο θα αφοσιωθεί έκτοτε, σε συνδυασμό με το ανοξείδωτο ατσάλι και το πλεξιγκλάς. Το έργο της αποτελεί ένα ποιητικό δοκίμιο για τη ζωή στη μεγαλούπολη και την κίνηση του ατόμου στο αστικό περιβάλλον. Οι δυο Ελληνίδες εικαστικοί κατάφεραν να αφήσουν το προσωπικό τους στίγμα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε μια εποχή που κυριαρχούσαν οι άντρες εικαστικοί.\n«Kalfayan Galleries», Χάρητος 11, Κολωνάκι, Αθήνα. Έως 3 Μαΐου 2015. Τηλ.: 210 7217679\nστην ανάρτηση του συγγραφέα Δημήτρη Σωτάκη Σε αυτό το φαινόμενο των προσωπικών φωτογραφιών, των selfies, όπως αποκαλούνται, αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα, κρύβεται κάτι πολύ λυπηρό. Η αγωνιώδης μανία για τη λήψη αυτών των φωτογραφιών, λόγω της εμμονικής τους διάστασης για ένα τέλειο αποτέλεσμα, τελικά αφαιρούν κάθε στοιχείο αυθορμητισμού και πραγματικής απαθανάτισης της στιγμής, στην ουσία, στην απεγνωσμένη προσπάθεια να χαραχτεί στη μνήμη\nη εν λόγω φωτογραφία ως ένα δευτερόλεπτο της ιστορίας της ζωής μας, χαμογελάμε τόσο έντονα όσο ποτέ δεν έχουμε χαμογελάσει, δίνουμε ένα παθιασμένο φιλί, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν δόθηκε (ή ένα φιλί που αποδεικνύει πόσο ωραία είχαμε φιληθεί εκείνη τη μέρα), όλα φιλτράρονται κάτω από ένα πρίσμα υπερβολής, ακυρώνοντας την αληθινή ζωή. (Προσυπογράφουμε, Δημήτρη!)\nΕπομενη σταση: Νεος Κοσμος\nδελτιο καιρ ου\nΤα παιδία... παίζουν και μαθαίνουν\nΟ Παρθενώνας πάει… Χόλιγουντ της χρυσουλασ παπαϊωαννου\n...και βολτα με αρχαιο πλοιο\nΨυχαγωγία, διασκέδαση και εκπαίδευση γίνονται ένα μέσα από τα εκπαιδευτικά προγράμματα που προσφέρει για μια ακόμα φορά για τους μικρούς μας φίλους το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Τα Σαββατοκύριακα του Μαΐου ιδιαίτερα, παιδιά ηλικίας 3-12 ετών θα έχουν την ευκαιρία να... κάνουν ανασκαφές, να ζυμώσουν ψωμί και να πάρουν μέρος σε μια πλειάδα δραστηριοτήτων που θα δώσουν άλλο νόημα στη ρήση «τα παιδία παίζει» Κάθε Σάββατο και Κυριακή μέχρι το τέλος του μήνα, η γνώση γίνεται παιχνίδι και μια διασκεδαστική διαδικασία που αναμφισβήτητα θα ενθουσιάσει τους λιλιπούτειους φίλους και θα βγάλει όλο τον καλλιτεχνικό και δημιουργικό οίστρο από μέσα τους λαμβάνει χώρα στον «Ελληνικό Κόσμο». Βέβαια δεν είναι όλες οι δραστηριότητες για όλες τις ηλικίες. Τα Σάββατα απευθύνονται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας (3-5 ετών, με τη συνοδεία των γονιών τους) ενώ τις Κυριακές τα προγράμματα αφορούν παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού (5-12 ετών). Να σημειωθεί πως τα προγράμματα έχουν διαμορφωθεί από το Τμήμα Μουσειοπαιδαγωγών του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού. Ωστόσο καμία από τις δύο ηλικιακές ομάδες δε θα μείνει... παραπονεμένη. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας στα πέντε Σάββατα που ακολουθούν, θα γνωρίσουν τον κόσμο του ψωμιού (3.5), συμμετέχοντας στη διαδικασία παραγωγής και μαθαίνοντας για τα συστατικά του, ενώ παράλληλα θα βοηθήσουν και τα ζώα του δάσους να διοργανώσουν τη... δική τους Ολυμπιάδα (10.5). Νους υγιής εν σώματι υγιεί, δεν λένε; Επιπλέον, θα κολλήσουν το «μικρόβιο» της ζωγραφικής μέσα από παραμυθένιες ιστορίες και με βοηθό τη φαντασία τους (17.5). Θα ανακαλύψουν τη ζωγραφική, θα παίξουν με τις μπογιές και θα εκφραστούν όπως εκείνα θέλουν, με μια μικρή βοήθεια από τους γονείς. Προς το τέλος του μήνα (24.5), η μέλισσα Ιμέλια θα τους εισαγάγει στον κόσμο των εργατικών μελισσών και την παραγωγή του μελιού, ενώ θα ανακαλύψουν παράλληλα το πιο παιχνιδιάρικο στοιχείο της φύσης, τον αέρα, μέσα από κατασκευές και ομαδικά παιχνίδια (31.5)!\nΚέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος). 3, 10, 17, 24, 31 Μαΐου, για παιδιά 3-5 ετών. Ώρα έναρξης για όλα 11.00 π.μ. 8 ευρώ το παιδί, 4 ευρώ ο ενήλικας. 4, 11, 18, 25 Μαΐου για παιδιά 5-12 ετών. Ώρες έναρξης 10.30 και 12.30. 8,50 ευρώ το παιδί. Δήλωση συμμετοχής (απαραίτητη) στο 212 254 0600\nαρχισυντακτησ Μηνάς Βιντιάδης\nΤις Κυριακές αναλαμβάνουν... δράση τα παιδιά ηλικίας 5-12, χωρίς τους γονείς τους. Η αρχαία Ρώμη περιμένει να την ανακαλύψουν μέσω των αγαπημένων ηρώων κόμικς και ορκισμένων εχθρών των Ρωμαίων, Αστερίξ και Οβελίξ (4.5), ενώ σαν άλλοι θαλασσοπόροι θα πορευτούν στα χνάρια του πολυμήχανου Οδυσσέα και θα μάθουν τα πάντα για τις περιπέτειες του μυθικού ήρωα (11.5). Επίσης θα νιώσουν σαν αρχαιολόγοι, δουλεύοντας με πραγματικά εργαλεία μέσα στο σκάμμα και παρακολουθώντας εικονικές αναπαραστάσεις συντήρησης αγγείων (18.5). Την τελευταία Κυριακή του μήνα (25.5) ο «Ελληνικός Κόσμος» θα φωνάξει «βίρα τις άγκυρες» και τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να «σαλπάρουν» με την τριακόντορο, πιστό αντίγραφο αρχαίου πλοίου, με την επιμόρφωση πάνω στη ναυτική ζωή της αρχαιότητας, την ιστορική εξέλιξη των πλοίων αλλά και τη ναυτιλία στην αρχαία Ελλάδα να μετατρέπονται σε ένα διασκεδαστικό παιχνίδι. Ο «Ελληνικός Κόσμος» αποδεικνύει μέσα από τα εκπαιδευτικά προγράμματα πως η διδασκαλία και η εκπαίδευση αποτελούν και ευχάριστη ψυχαγωγία, ενώ η γνώση μπορεί να μεταλαμπαδευτεί στα παιδιά με έναν τρόπο ευρηματικό και πρωτότυπο.\nεμπορικO TMHMA Μάνθος Καλούμενος τηλ.: 210 6898448, fax: 210 6898226\nΑν δεν είναι αυτό διαφήμιση, τότε τι είναι; Ένα καρέ της Ακρόπολης σε χολιγουντιανή ταινία ισοδυναμεί με ολόκληρη καμπάνια του υπουργείου. Κυκλοφόρησαν οι πρώτες σκηνές από την ταινία «Δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου» του Χοσέιν Αμινί, που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Πατρίσια Χάισμιθ. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στην Αθήνα και την Κρήτη. Στις σκηνές που κυκλοφόρησαν ο Βίγκο Μόρτενσεν και η Κίρστεν Ντανστ βολτάρουν στον Παρθενώνα, τη δεκαετία του ’60. Στην πρώτη σκηνή της ταινίας, ο Όσκαρ Άιζακ, ως ξεναγός, λέει για τον Παρθενώνα: «Μοιάζει με κάτι που όταν το βλέπεις πρώτη φορά μπορείς να κλάψεις». Το υπουργείο Πολιτισμού έδωσε την άδεια για τα γυρίσματα, αν και καθυστερημένα. Το θέμα, βέβαια, είναι ότι την έδωσε. Κι αν αναρωτιέστε αν υπήρχε κι άλλη επιλογή, φυσικά και υπήρχε. Έχουμε δει και ακούσει διάφορα στο παρελθόν. Το λιγότερο είναι τα αργά αντανακλαστικά του\n«ΔYο πρOσωπα του ΙανουαρIου» εκάστοτε υπουργού, αλλά και ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού που εμπλέκεται σε ανάλογες άδειες. Κυκλοφορεί εδώ και λίγα χρόνια ένα… ανέκδοτο, το οποίο όμως είναι αλήθεια. Όταν ο Όλιβερ Στόουν ετοίμαζε την ταινία του «Μέγας Αλέξανδρος» ήθελε να δει αν μπορούν να γίνουν γυρίσματα και στην Ελλάδα. Ήρθε, λοιπόν, στον τότε υπουργό Πολιτισμού Ευάγγελο Βενιζέλο, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν τον συγκίνησε. Γιατί ο υπουργός έστησε τον Στόουν σαράντα λεπτά. Και φυσικά αυτός τα μάζεψε και έφυγε. Δεν θα μας παρακάλαγε κιόλας. Και οι παραγωγοί της «Τροίας» (με τον Μπραντ Πιτ) είχαν δείξει ενδιαφέρον, αλλά αυτοί δεν κατάφεραν καν να βρούνε άνθρωπο να συνεννοηθούν. Ούτως ή άλλως, το πρόβλημα ξεκινούσε από το ότι ποτέ δεν υπήρχε συντονισμένη πολιτική προώθησης, δεν υπάρχουν αντισταθμιστικά οφέλη για προσέλκυση ξένων παραγωγών. Αλλά ακόμα κι όταν οι ξένοι έφταναν από μόνοι τους στην πόρτα μας, εμείς πάλι τους την κλείναμε κατάμουτρα ή τους κάναμε τη ζωή δύσκολη. Όλα αυτά, μου τα θύμισε αυτό υπέροχο καρέ με το ζεύγος Μόρτενσεν - Ντανστ στον Παρθενώνα...\n04/28 Το θέμα\nΠρωτομαγια με εικονες και μουσικη\nγιαννησ ριτσοσ να κάνουν τον θεατή να σκεφτεί μετά την προβολή τους.\nΗ μεγάλη «Απεργία» Η «Απεργία» (1924) του σκηνοθέτη με τη μεγαλύτερη επιρροή στο σινεμά, του Σεργκέι Αϊζενστάιν, αφηγείται τη διενέργεια και καταστολή μια απεργίας κάνοντας χρήση του μεταφορικού μοντάζ, δημιουργώντας εντυπώσεις μέσα από τη διαδοχική διαλεκτική σύγκρουση των εικόνων, με στόχο τον προβληματισμό - σοκ του θεατή. Η αφήγηση τοποθετείται την περίοδο της τσαρικής κυριαρχίας στη Ρωσία. Οι εργάτες ενός εργοστασίου ετοιμάζονται να κηρύξουν μια μεγάλη απεργία. Οι εργοδότες στέλνουν κατασκόπους δικούς τους και της κυβέρνησης για να καταστείλουν την απεργία. Ο Αϊζενστάιν χαρακτηρίζει την «Απεργία» «κινηματοθεατρικό» έργο και τη διαιρεί σε έξι πράξεις: «Όλα στο εργοστάσιο είναι ήρεμα», «Η απεργία κηρύσσεται», «Το εργοστάσιο δεν δουλεύει», «Η απεργία παρατείνεται», «Η προβοκάτσια», «Οι απεργοί συντρίβονται». Στόχος – θεωρητικός και πρακτικός – η επιρροή του θεατή, ώστε να ταυτιστεί με την αναγκαιότητα της επανάστασης και την εδραίωσή της στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Στην «Απεργία» η αφήγηση είναι συλλογική, ο σκηνοθέτης προτάσσει το θέμα της συλλογικότητας, οι απεργοί της φάμπρικας πρέπει να ιδωθούν σαν ένα σώμα. Η ταινία μάς καλεί να ακούσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή τις διακηρύξεις του δημιουργού της σαν σύνθεση τέχνης και επιστήμης. Η «Απεργία» δεν αποτελεί απλό πείραμα σύνθεσης, αλλά ολόκληρο πειραματικό εργαστήρι, γράφει ο Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Jay Leyda, το 1960.\nΟι φτωχοί ψαράδες και ο «κόκκινος» Πρίγκιπας\n«Απεργια» (1924) του Σεργκεϊ ΑϊζενσταΪν Κωστούλα Τωμαδάκη\nΣημαντικοί σκηνοθέτες, χρησιμοποιώντας αντιθέσεις, έτσι όπως τις είχε ορίσει ιδεολογικά ο Μαρξ, συχνά σοκάροντας τον θεατή, τον αναγκάζουν να σκεφθεί τη δική του κοινωνική θέση μέσα στον ταξικό αγώνα και να αποκτήσει ταξική συνείδηση. Είναι αλήθεια ότι δεν έχουν γυριστεί ταινίες που να αναφέρονται στην Πρωτομαγιά, εκτός από κάποια ντοκιμαντέρ. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες ταινίες που κατάφεραν να αναδείξουν τους αγώνες της εργατικής τάξης, καταγγέλλοντας την απάνθρωπη βιαιότητα του ιμπεριαλισμού, και\nΤο 1948, ο εστέτ και κομμουνιστής Λουκίνο Βισκόντι θα πάρει ανάθεση από το Κόμμα να κάνει μια ταινία («Η γη τρέμει») για την εργατική τάξη της Νότιας Ιταλίας. Ο πόλεμος μόλις έχει τελειώσει, αλλά τα φασιστικά απομεινάρια εξακολουθούν να δηλητηριάζουν την ιταλική κοινωνία. Στο ψαροχώρι Τρέτσα, παρακολουθούμε τη ζωή των κατοίκων μέσα από την οικογένεια Βαλάστρο που θέλει να ξεφύγει από την εκμετάλλευση των χονδρεμπόρων. Οι Βαλάστρο, παλεύοντας ενάντια στη φύση και την κοινωνία, χάνουν το σπίτι τους και τη βάρκα τους. Αυτό που κερδίζουν, είναι η ταξική τους συνειδητοποίηση. Βαθιά πολιτικοποιημένος, ο Βισκόντι κινηματογραφεί απόλυτα ρεαλιστικά τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, σαν τα ασήμαντα γεγονότα στη σελίδα του επαρχιακού «χρονικού», «που εγγράφεται ανάμεσα στο μονότονο μουρμούρισμα των κυμάτων που χτυπούν στα βράχια και το ασυνείδητο, χαρούμενο τραγούδι του Ρόκο Σπάτου», όπως ο ίδιος ο Βισκόντι έχει πει. Χρησιμοποιώντας τις αντιθέσεις, όπως τις είχαν ορίσει φιλοσοφικά ο Μαρξ και ο Χέγκελ, ο Ιταλός σκηνοθέτης αποκρυ-\nσταλλώνει την ουσία της μαρξιστικής ιδεολογίας χωρίς να καθοδηγεί τον θεατή. Θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα ενός άχρωμου ντοκιμαντέρ ή να υποστεί τις συνέπειες ενός διδακτικού μαρξιστικού έργου. Στην εποχή της, η ταινία κατηγορήθηκε για τις πολιτικές της θέσεις. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αρνητικές και σφυρίγματα και φωνές γέμισαν την κινηματογραφική αίθουσα κατά τη διάρκεια της προβολής της. Μέλη της χριστιανικής παράταξης την πολέμησαν και τη δυσφήμησαν. Η μαζική προβολή τού «Η γη τρέμει» έγινε το 1950 και πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να «ανακαλυφθεί» το ρεαλιστικό αριστούργημα του Βισκόντι για το οποίο ο Μπαζέν έγραψε: «Οι ψαράδες του Βισκόντι είναι αληθινοί ψαράδες, αλλά βαδίζουν όπως οι πρίγκιπες της Τραγωδίας και οι ήρωες της Όπερας, ενώ η αξιοπρέπεια της φωτογραφίας δανείζει στα κουρέλια τους την αριστοκρατικότητα Αναγεννησιακού κεντήματος».\nΗ νίκη των εργατών Το 1954, ο σκηνοθέτης Χέμπερτ Μπίμπερμαν υπογράφει το «Αλάτι της γης». Είναι η εποχή του μακαρθισμού και ο Μπίμπερμαν μαζί με άλλους σκηνοθέτες «ετοιμάζονται» να παρουσιαστούν ενώπιον της περιβόητης επιτροπής. Έχει φτιαχτεί η ομάδα των «Δέκα του Χόλιγουντ», που είχαν αποκλειστεί από τα κινηματογραφικά στούντιο της Αμερικής. Η ομάδα παράγει την ταινία ενώ ο Μπίμπερμαν υπογράφει τη σκηνοθεσία. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ορυχείο ψευδαργύρου στο Μεξικό. Οι Μεξικάνοι εργάτες δουλεύουν σκληρά βιώνοντας τον απάνθρωπο χαρακτήρα της σύγχρονης δουλείας. Οι γυναίκες τους θα τους πείσουν να κάνουν απεργία. Η νίκη των εργατών θα έρθει σαν σωτηρία. Εδώ δεν έχουμε βίαιες συγκρούσεις. Παθητικά και αργά βιώνουμε την απεργία και την απόγνωση των εργατών. Με σαφείς αναφορές από το «Η γη τρέμει» και τον ιταλικό νεορεαλισμό, η ταινία του Μπίμπερμαν απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ.\nΗ κόλαση της εργατικής τάξης Μπορεί σκηνοθέτες σαν τον Αϊζενστάιν και τον Βισκόντι να κατήγγειλαν την αυθαιρεσία των εργοδοτών, ωστόσο στις μέρες μας ταινίες όπως το «Ελεύθερος ωραρίου» (2001) του Λοράν Καντέτ, αποτυπώνουν τον νέο εργατικό μεσαίωνα και την τρομακτική εικόνα του σήμερα. Στο «Ελεύθερος ωραρίου», ο ήρωας, ένα στέλεχος επιχείρησης, χάνει τη δουλειά του και δεν έχει το κουράγιο να το πει στην οικογένειά του και τους φίλους του. Δεν μπορεί και δεν θέλει βοήθεια από κανέναν. Όταν γίνει γνωστή η ιστορία του, η οικογένειά του θα του ζητήσει εξηγήσεις και αυτός, προσπαθώντας να σώσει την αξιοπρέπειά του, θα φύγει κυνηγημένος. Ο Καντέτ υπογράφει το προσωπικό του μανιφέστο, περιγράφοντας το εφιαλτικό πορτρέτο του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στον κόσμο της εργασίας.\nΤο θέμα 05/29\n«Πρωτομαγιά με τον σουγιά, χαράξαν το φεγγάρι...» Οι αγώνες της εργατικής Πρωτομαγιάς είναι άμεσα συνδεδεμένοι με μουσική και τραγούδια που θα «συνοδεύσουν» τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις. Συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές, λαϊκοί ως επί το πλείστον, κατέγραφαν όσα συνέβαιναν γύρω τους. Ο Παναγιώτης Τούντας έγραψε το «Εργάτης τιμημένος» το 1932. Τρία χρόνια μετά, ο Γιώργος Μπάτης θα γράψει τα «Φωνογραφιτζήδες», «Θερμαστής», «Σφουγγαράδες». Ο «Εργάτης» του Απόστολου Καλδάρα γράφτηκε το 1948 και οι «Φάμπρικες» του Βασίλη Τσιτσάνη το 1950. Ο Γιάννης Ρίτσος θα αφήσει παρακαταθήκη τον «Επιτάφιο», ένα ποίημα - ποταμό που κουβαλάει πίσω του ένα παρελθόν φορτωμένο διχασμούς και αίμα. Μάης του 1936. Την Τετάρτη 29 Απριλίου οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης κηρύττουν απεργία ζητώντας αύξηση των ημερομισθίων που έχουν πέσει στο μισό. Τις επόμενες μέρες ο αγώνας των εργατών απλώνεται παντού. Καπνεργάτες, σιδηροδρομικοί, αυτοκινητιστές κατεβαίνουν στους δρόμους. Στις 8 του Μάη, σκηνές μάχης ξετυλίγονται σε κάθε γωνιά της πόλης. Η διαταγή του Μεταξά είναι πεντακάθαρη: «Πυροβολήστε στο ψαχνό». Ο 25χρονος Τάσος Τούσης είναι ο πρώτος νεκρός. Την επόμενη μέρα δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης», η εικόνα της μάνας που θρηνεί. Η Κατίνα πάνω από το άψυχο σώμα του Τάσου. Ο Γιάννης Ρίτσος συγκλονισμένος κλείνεται στο σπίτι του και ξεκινάει να γράφει τους πρώτους στίχους από τον «Επιτάφιο».\nΟ ποιητής μέσα σε τρεις μέρες γράφει 14 από τα 20 ποιήματα και δημοσιεύει 3 από αυτά στο φύλλο της εφημερίδας του «Ριζοσπάστη» στις 12 Μαΐου. Το βιβλίο με τα ποιήματα κυκλοφορεί τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και προκαλεί έντονες αντιδράσεις από τη δικτατορία του Μεταξά. Τα χρόνια περνάνε, ο Ρίτσος επιστρέφει από την εξορία, αναδημοσιεύει μερικά έργα του και στέλνει και ένα αντίτυπο στον Μίκη Θεοδωράκη που μένει στο Παρίσι. Στην αφιέρωση σημειώνει: «Το βιβλίο τούτο κάηκε από τον Μεταξά το 1938 κάτω από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός». Ο Μίκης μελοποιεί μέρος του έργου περιμένοντας τη γυναίκα του να γυρίσει από το σούπερ-μάρκετ. Στέλνει τη μουσική σύνθεση στον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Ρίτσο. Η πρώτη εκτέλεση ηχογραφείται με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη. Το αποτέλεσμα δεν ικανοποιεί τον Μίκη Θεοδωράκη. Έναν χρόνο μετά, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης θα ερμηνεύσει μοναδικά τον «Επιτάφιο». Η ποίηση έχει βρει μια πλήρη αντιστοιχία με τη μουσική για να πλησιάσει τους ανθρώπους που ποτέ δεν πλησίαζε. «Πρωτομαγιά / με το σουγιά / χάραξαν το φεγγίτη / και μια βραδιά / σαν τα θεριά / σε πήραν από το σπίτι». Η πτώση της δικτατορίας μετρά λίγους μήνες την εποχή που εκδίδεται η πρώτη δουλειά του Σταύρου Ξαρχάκου μετά τη μεταπολίτευση. Πάνω σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, γράφει δέκα τραγούδια, έξι εκ των οποίων\n«Η γη τρεμει» του Βισκοντι ερμηνεύει η Βίκυ Μοσχολιού και τέσσερα ο Νίκος Δημητράτος. Ο δίσκος «Νυν και αεί» (1974) κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξαιρετική δουλειά, που μιλά για τα βάσανα και τις πίκρες του λαού μας, αλλά δίνει και μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον. Το θέμα στο εξώφυλλο του δίσκου (ένα στεφάνι λουλούδια) έχει ζωγραφίσει ο Γιάννης Μόραλης.\n06/30 H Eλλάδα αλλάζει;\nΤης ΣισσυΣ Παπαδακη της Βικυσ Λεβαντη\nΗ βιβλιοθήκη του Γκρέκο\nΔυο - τρεις εκθέσεις, μερικές εκδόσεις, ένα - δυο συνέδρια, μερικές εκδηλώσεις και ομιλίες: κάπως έτσι έχουμε συνηθίσει να γιορτάζονται εδώ οι αφιερωμένες σε καλλιτέχνες χρονιές και έτσι να ολοκληρώνονται, χωρίς πολλές φορές να τις πολυπαίρνουμε είδηση, όπως συνέβη, π.χ., πέρσι με το Έτος Καβάφη. Στην Ισπανία τους εορτασμούς για το Έτος Γκρέκο είναι αδύνατον να τους αγνοήσει κανείς. Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο και ενδιαφέρον συμβαίνει με θέμα τον μεγάλο ζωγράφο: στο Τολέδο, στη Μαδρίτη, στο Διαδίκτυο, σε ένα πολύ προσεγμένο πολύγλωσσο σάιτ με πλήθος πληροφορίες, σε άρθρα και σε καθημερινές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα βιβλιοπωλεία με εξαιρετικές εκδόσεις. Το ενδιαφέρον, μεγάλο και αυτό φαίνεται και από τις «ουρές» που σχηματίζονται έξω από το Πράδο για την έκθεση «Η βιβλιοθήκη του Γκρέκο» που εγκαινιάστηκε πριν από λίγες μέρες και θα διαρκέσει έως το τέλος Ιουνίου. Με βάση τα 130 βιβλία που βρήκε στη βιβλιοθήκη του Γκρέκο ο γιος του, η έκθεση αναζητά, όπως γράφουν οι διοργανωτές της, τις πνευματικές επιρροές του ζωγράφου και τις συνδέει με τα έργα και τη ζωή του. Χωρίζεται σε πέντε μέρη και ξεκινά με Όμηρο, Ξενοφώντα, Αριστοτέλη και πολλές ιστορίες για τον Μεγαλέξανδρο, βιβλία που, όπως τονίζεται στην έκθεση, αναδεικνύουν το πόσο περήφανος αισθανόταν ο Γκρέκο για την ελληνική καταγωγή του. Συνεχίζεται με έργα όπως οι κλασικοί «Βίοι εξαίρετων καλλιτεχνών» του Βασάρι, τα οποία συνδέονται με την παραμονή και τη μαθητεία του στην Ιταλία, με έναν μικρό αριθμό θρησκευτικών βιβλίων, τα οποία θεωρείται πως τον διευκόλυναν να γνωρίσει τους κανόνες της εποχής για την απεικόνιση βιβλικών προσώπων, και καταλήγει σε έργα τα οποία δείχνουν το ενδιαφέρον του για την αρχιτεκτονική, με ξεχωριστό ανάμεσά τους το «Περί αρχιτεκτονικής» του Βιτρούβιου.\nΤΟ 1ο Δημοτικο Σχολειο της Θασου\nΑνέκδοτος Μάρκες «Επαναλάμβανε αυτό το ταξίδι 28 συνεχόμενα χρόνια, κάθε 16 Αυγούστου. Έπαιρνε το ίδιο ταξί, έμενε στο ίδιο δωμάτιο του ίδιου ξενοδοχείου και, με ένα όμοιο κάθε φορά μπουκέτο λουλούδια, έμπαινε την ίδια ώρα στο νεκροταφείο. Μετά δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει έως τις 9 το πρωί που θα έπαιρνε το δρόμο του γυρισμού. Τη λέγανε Άννα Μαγκνταλένα Μπαχ και είχε συμπληρώσει 52 χρόνια από τη μέρα που γεννήθηκε και 23 από τότε που παντρεύτηκε, πριν προλάβει να ολοκληρώσει τις σπουδές της και παρθένα ακόμα, έναν άντρα ο οποίος την αγαπούσε»: Απόσπασμα από το ξεκίνημα του ανέκδοτου έργου του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες «Θα ιδωθούμε τον Αύγουστο». Την ύπαρξη και το πρώτο κεφάλαιο της νουβέλας αυτής αποκάλυψε η εφημερίδα «La Vanguardia» τη μέρα της κηδείας του Κολομβιανού νομπελίστα. Πρόκειται για την ιστορία μιας σύγχρονης γυναίκας, η οποία έχει το όνομα της δεύτερης συζύγου του Μπαχ, πατέρα μουσικό και μητέρα μια δασκάλα, από την οποία κληρονόμησε «τα λαμπερά, μελιά της μάτια και το χάρισμα να μη μιλάει πολύ». Στο ξενοδοχείο συναντά έναν άντρα και... από ’κεί και πέρα κανείς δεν ξέρει τι γίνεται. Ούτε ο Μάρκες ήταν σίγουρος για την εξέλιξη της υπόθεσης, λένε φίλοι του, οι οποίοι υποστηρίζουν πως ακριβώς αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο ο «Γκάμπο» δεν εξέδωσε τη νουβέλα: δεν του άρεσε το τέλος που της είχε δώσει. Άλλοι, μεταξύ των οποίων και ο επίσημος βιογράφος του νομπελίστα, λένε πως τους είχε εμπιστευθεί ότι δεν πρόκειται για μία, αλλά για πολλές ιστορίες. Πρωταγωνίστριά τους η ίδια γυναίκα και οι ετήσιες επισκέψεις της στον τάφο της μητέρας της και θέμα τους τα «διάφορα μοτίβα του έρωτα». Ιστορίες τις οποίες ο Μάρκες εγκατέλειψε όταν τα προβλήματα της υγείας του τον έκαναν να αποφασίσει να μην ξαναγράψει. Τώρα, η οικογένειά του θα αποφασίσει αν θα τις εκδώσει «όταν συνέλθει λιγάκι από τον χαμό του», όπως δήλωσε.\nΟ συνθετης με τη διευθυντρια του σχολειου Μαρια Παπαλαζαρου Με τον Γιάννη Σπανό συναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο, για να πετάξουμε για την Καβάλα. Είχαμε να βρεθούμε πάνω από δέκα χρόνια, από το «Μισέλ», όταν είχε εμφανιστεί με τον αγαπημένο μου φίλο, τον αξέχαστο Μάριο Τόκα. Όταν χαιρετηθήκαμε, μου φάνηκε πιο νέος από τότε και με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα με κοίταξε λίγο πριν προχωρήσουμε προς τον έλεγχο εισιτηρίων. Λίγη ώρα μετά, στο φέρι που μας πήγαινε από την Κεραμωτή στη Θάσο, ακουμπισμένοι στην κουπαστή μιλούσαμε για τραγούδια και μουσική. Γαλήνη, τα φώτα του Λιμένα απέναντι κι οι σκέψεις σαν γλάροι να έρχονται. Αν η μουσική είναι θάλασσα, ένα κύμα – το «Νέο Κύμα» – σήκωσε τον Σπανό από το Κιάτο, τον έφερε στην Αθήνα, τον ταξίδεψε ώς το Παρίσι, για να ξαναγυρίσει στην πατρίδα μας και να μας χαρίσει εκατοντάδες τραγούδια που μας μεγάλωσαν, μας έκαναν να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να απαλύνουμε τον πόνο και τη μοναξιά, να χαμογελάσουμε και να δακρύσουμε, να ωριμάσουμε ή να ξαναγίνουμε παιδιά. «Τέτοια θα πεις στην εκδήλωση;» με ρώτησε. «Νιώθω άβολα, δεν μ’ αρέσουν τα μεγάλα λόγια» μου είπε λίγο πριν πάρουμε τις βαλίτσες μας για να αποβιβαστούμε. Στην προκυμαία μάς περίμενε η διευθύντρια του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λιμένα Θάσου, Μαρία Παπαλαζάρου, ο άνδρας της Γιώργος Καβάζης, ο δήμαρχος του νησιού Κώστας Χατζηεμμανουήλ και ο μικρός Σωτήρης, που έκλεψε την παράσταση την επομένη, υποδυόμενος τον Θεόκριτο στο ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Τελευταίο σκαλί».\nΗ εκδήλωση η αφιερωμένη στον Σπανό είχε θέμα «Στίχοι & Νότες», διοργανώθηκε από μαθητές και εκπαιδευτικούς του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λιμένα Θάσου και έγινε την επομένη στην αίθουσα εκδηλώσεων του «Καλογερικού». Αφορμή ήταν η ημέρα του Παιδικού Βιβλίου και τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Κ. Καβάφη, ποιήματα του οποίου έχει μελοποιήσει ο σημαντικός αυτός Έλληνας συνθέτης.\n«Έκανα αυτό που ήθελα» Ο Γιάννης Σπανός, ο οποίος τιμήθηκε από τον δήμαρχο Θάσου κ. Κώστα Χατζηεμμανουήλ για την πολύχρονη προσφορά του στην ανάδειξη της ποίησης μέσα από το έργο του, άκουσε τα παιδιά, με την επιμέλεια, διδασκαλία και συνοδεία στο πιάνο της κ. Πελαγίας Αναγνωστάκη, να παρουσιάζουν χαρακτηριστικά έργα του. Τη χορωδία των μαθητών της ΣΤ’ τάξης διεύθυνε η κ. Αργυρώ Παπαλάσκαρη. Έπρεπε να πω κι εγώ δυο λόγια για τον Σπανό. Τον είχα ρωτήσει στο αεροπλάνο πολλά πράγματα, για τις ανησυχίες που είχε νέος. Μετέφερα στο κοινό όσα μου είχε πει: «Μετά το Γυμνάσιο ψαχνόμουνα μουσικά. Τότε μεσουρανούσαν στον ελληνικό χώρο διάφορα πράγματα, εγώ όμως ένιωθα ότι αναζητούσα κάτι διαφορετικό. Το οποίο δεν ήξερα κιόλας τι ακριβώς είναι. Έμπαινε βέβαια και το ζήτημα ως προς το τι επάγγελμα θ’ ακολουθήσω. Ο πατέρας μου, όπως όλοι οι πατεράδες, με ήθελε επιστήμονα, ούτε λόγος ν’ ακούσει για μουσική. Μου έκανε πάντως\nH Eλλάδα αλλάζει;\nΜΗΝΥΜΑ στο μπουκάλι\nτιμησε τον Γιαννη Σπανο\nΣκηνοθέτες έχουμε. Καλές ταινίες όμως; του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΙΚΑ\nΤα παιδια κατα τη διαρκεια τησ παραστασησ\nΟ Γιaννης Σπανoς παραλαμβaνει την τιμητικh πλακeτα «Στον θερaποντα των μουσων», απο τον δhμαρχο της Θaσου Κωστα Χατζηεμμανουηλ\nΟι μαθητeς της Χορωδiας του 1ου Δημοτικοy Σχολεiου Θaσου Μηνάς Βιντιάδης\nτο δώρο ενός μεγάλου ταξιδιού στην Ευρώπη, που είχε διάρκεια ενός χρόνου. Έτσι, πέρασα για ένα μικρό διάστημα από Ιταλία, Γερμανία και Αγγλία και κατέληξα στο Παρίσι, η ατμόσφαιρα του οποίου αμέσως κατάλαβα ότι μου ταίριαζε. Γυρίζοντας στην Ελλάδα, μπήκα στη Νομική για να κάνω το χατίρι του πατέρα μου. Αλλά έπειτα από λίγο αποφάσισα να ακολουθήσω αυτό που είχα στο κεφάλι μου και έφυγα ξανά για το Παρίσι».\nΗ αριστερή όχθη Μίλησα στη συνέχεια για την αριστερή Όχθη, για τη Ζυλιέτ Γκρεκό, για την επιστροφή στην Ελλάδα, τις δεκάδες επιτυχίες του, τις συνεργασίες του με τους κορυφαίους Έλληνες τραγουδιστές, την εξαίσια δουλειά του στις ποιητικές ανθολογίες. Ο Γιάννης Σπανός μπήκε στη δισκογραφία με το τραγούδι «Μια αγάπη για το καλοκαίρι». Έχει γράψει πολλά τραγούδια για το Νέο Κύμα, σημαντικότεροι δίσκοι του όμως είναι οι «Ανθολογίες», το «Εκείνο το καλοκαίρι» (Α’ Βραβείο Μουσικής Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1971) και η «Οδός Αριστοτέλους». Θύμισα μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του: «Σαν με κοιτάς», «Οδός Αριστοτέλους», «Σπασμένο καράβι», «Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες», «Μαρκίζα», «Είπα να φύγω», «Βροχή και σήμερα», «Θα με θυμηθείς», «Στην αλάνα», «Μια Κυριακή» κ.ά. Στις «Ανθολογίες» κάνει γνωστά στον κόσμο σπουδαία ποιήματα, τα οποία μετατρέπει σε σπουδαία τραγούδια, όπως τα «Παιδί μου ώρα σου καλή» του Γεωργίου Βιζυηνού, «Ήρ-\nθες εψές» του Σωτήρη Σκίπη, «Τρεις νέοι, τρεις φίλοι, τρία παιδιά» της Αιμιλίας Δάφνη κ.ά., με απλότητα και χαρακτηριστικό προσωπικό ύφος, χωρίς υπερφίαλες προθέσεις.\n«Ζω την κάθε μέρα» «Έχω ζήσει στιγμές ευτυχίας και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ζω την κάθε μέρα μου ουσιαστικά. Τώρα, για παράδειγμα, μαθαίνω, εκτός από ρωσικά, αραβικά και τουρκικά. Έχω πάρα πολλά χόμπι» μου είχε πει τρώγοντας στη «Σύμη», την αγαπημένη μου ψαροταβέρνα. Τελείωσα με το καινούργιο του χόμπι. Τώρα περνάει πολλές ώρες με τα δέντρα και τα λουλούδια του στο Κιάτο. «Περίπου 600 είδη φυτών και δένδρων καλλιεργώ σε τέσσερα στρέμματα βοτανικού κήπου. Έχω μάθει όλες τις ονομασίες τους στα λατινικά, τους έχω καρτελίτσες» μου είχε εξομολογηθεί πίνοντας τσίπουρο – χωρίς γλυκάνισο – κι εγώ το μοιράστηκα με τους γονείς και τα παιδιά στην κατάμεστη αίθουσα του «Καλογερικού», κλείνοντας τη σύντομη ομιλία μου. Στο τέλος της βραδιάς, χαρακτηριστικά έργα του ερμήνευσε και ο ίδιος ο συνθέτης, ο οποίος συγκινημένος είπε ότι λίγες φορές ένιωσε ένα τέτοιο συναίσθημα. Την εκδήλωση παρουσίασε η διευθύντρια του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λιμένα Θάσου κ. Μαρία Παπαλαζάρου με τη βοήθεια του Βαγγέλη Αγγελίδη, του Αναστάσιου Μπίλια και τη συνεργασία των Γιώργου Καβάζη (επιμέλεια projector), Αντώνη Παπαλάσκαρη (επιμέλεια ήχου) και Νίκου Τρικούπη (λήψη video).\nTι ωραία και τι κρίμα! Να έχουμε τόσους και τόσο ταλαντούχους σκηνοθέτες και να μην έχουμε τις αντίστοιχου ενδιαφέροντος ταινίες!... Βεβαίως, υπάρχει το «βαρύ πυροβολικό» τού (και πάλι) νέου (;) ελληνικού κινηματογράφου! Εννοώ τον Λάνθιμο του «Κυνόδοντα» και τον Οικονομίδη με το «Μικρό ψάρι»... Θα πρόσθετα συνειδητά και με επίγνωση και τον Αλέξανδρο Αβρανά του «Miss Violence»... Όχι ότι σ’αυτούς – στο έργο τους δηλαδή – δεν υπάρχουν προβλήματα, αλλά οπωσδήποτε αυτά δεν υπονομεύουν το τελικό αποτέλεσμα. Τι γίνεται όμως από ’κεί και πέρα; Kαι πού οφείλεται η κακοδαιμονία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου; Θα πω εξαρχής ότι για όλα φταίει η απουσία... παραγωγής. Εννοώ η ανυπαρξία κινηματογραφικής βιομηχανίας και η αντίστοιχη απουσία ενός εκπαιδευτικού μηχανισμού που θα παρήγε τα κατάλληλα στελέχη όλων των ειδικοτήτων που εκπληρώνουν με επάρκεια – τουλάχιστον – μία κινηματογραφική παραγωγή, μία Ταινία!!! Τρία πρόσφατα παραδείγματα περιγράφουν εύγλωττα το πρόβλημα: «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» της Ελίνας Ψύκου, το «Να κάθεσαι και να κοιτάς» του Γιώργου Σερβετά και το «Wild duck» του Γιάννη Σακαρίδη. Θα πω προκαταβολικά ότι θεωρώ και τους τρεις νέους σκηνοθέτες – με κάποια διακύμανση – ιδιαιτέρως ταλαντούχους! Έχουν τη ματιά του σκηνοθέτη και αυτό είναι ουσιώδες! Χωρίς χρήματα, χωρίς βοήθεια από θεσμούς που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν και αποδίδουν καρπούς, χωρίς την απαραίτητη ακαδημαϊκή εκπαίδευση, οι σκηνοθέτες της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφίας καταφέρνουν και δημιουργούν αισθητικά αποτελέσματα, ατμόσφαιρες και στυλ ζηλευτά! Δυστυχώς, όμως, ο κατά μόνας – ή με τις παρέες τους – ηρωισμός και η προσωπική φαντασία δέν αρκούν για να δώσουν πληρότητα στην τέχνη τους. Η αδυναμία τους να συγκροτήσουν μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, μία ιστορία - σενάριο δηλαδή με επεξεργασμένους χαρακτήρες, με σύνθετες και πολυδιάστατες σχέσεις, με ακριβή δομή και σωστή ανάπτυξη - κορύφωση, άρα και με ενδιαφέρον για τον θεατή, είναι κάτι περισσότερο από εμφανής.Επιπρόσθετα, η έλλειψη χρημάτων αναγκάζει όσους σκηνοθέτες δεν έχουν τις κατάλληλες προσωπικές γνωριμίες να καταφεύγουν σε ηθοποιούς... «ό,τι να ’ναι». Ακόμη όμως κι αν εξασφαλίσουν καλούς ηθοποιούς, αφού δεν τους πληρώνουν και αφού οι ίδιοι οι σκηνοθέτες δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση, δέν μπορούν να τους καθοδηγήσουν σωστά. Η απουσία, τέλος, παραγωγού που ξέρει να επιβλέπει, να καθοδηγεί και να διορθώνει όπου χρειάζεται, είναι καθοριστική στο τελικό αποτέλεσμα!... Μπορεί το Ταλέντο και η Φαντασία να είναι απαραίτητα υλικά για να κάνει κανείς Τέχνη και, επί του προκειμένου, Κινηματογράφο. Το ίδιο απαραίτητα υλικά είναι όμως η Παιδεία και η Τεχνική. Και αυτά διδάσκονται.\nΟι 12 «Αθηνές», οι Κόρες, ο Κριτίου Ένας μη θεσμικός οδηγός για το τι μπορείτε να κάνετε επιχειρώντας να ανακαλύψετε γοητευτικά μυστικά του κορυφαίου σε επισκεψιμότητα μουσείου Σοφία Στυλιανού\nΗ «γλαυκώπις Αθήνη» του Ομήρου ήταν η γαλανομάτα Αθηνά, η πολιούχος της Αθήνας. Ίσως και η Αθηνά με μάτια σαν της κουκουβάγιας. Η γλαύκα, σύμβολο της θεάς, ήταν παντού: στα νομίσματα (όπως σήμερα στο ένα ευρώ), σε αγγεία, σε σήματα της πόλης, σε αγάλματα. Σοφό πουλί η κουκουβάγια, σοφή θεά η Αθηνά, έτσι το εξηγούσαν οι πρόγονοί μας. Μια μαρμάρινη γλαύκα περιμένει τους επισκέπτες του Μουσείου της Ακρόπολης και τους καλωσορίζει, ακριβώς έξω από την είσοδο. Αν ψάξει κάποιος με επιμέλεια και προσοχή ανάμεσα στα αριστουργηματικά ευρήματα που εκτίθενται στους ορόφους του, θα βρει τουλάχιστον 12 «Αθηνές», σε διάφορες απεικονίσεις. Ανάμεσά τους, το έλασμα από τον αρχαϊκό ναό της Παρθένου, που εντόπισε στις αποθήκες η δέσποινα της αρχαιολογίας Εύη Τουλούπα. Βρίσκεται στα δεξιά της εισόδου στον πρώτο όροφο, ακριβώς στο πλατύσκαλο.\nη ζωφοροσ του παρθενωνα\nΗ είσοδος (αν δεν έχετε ελευθέρας) κοστίζει 5 ευρώ, το μουσείο είναι ανοιχτό καθημερινά 8 π.μ. - 8 μ.μ., τις Παρασκευές 8 π.μ. - 10 μ.μ. και τις Δευτέρες 8 π.μ. - 4 μ.μ. Αν έχετε παιδιά, στην ιστοσελίδα του (http://www. theacropolismuseum. gr/) θα βρείτε πληροφορίες για πολύ ενδιαφέροντα εκπαιδευτικά προγράμματα και οικογενειακές δραστηριότητες. Τηλέφωνο για πληροφορίες: 210-9000900. Φεύγοντας θα θέλετε να ξαναπάτε. Όπως περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες κάθε χρόνο\nΑν κάποιος στρίψει προς την αντίθετη κατεύθυνση, θα αντικρίσει ένα άγαλμα της Αθηνάς, στη Γιγαντομαχία. Βρισκόταν στο αέτωμα προγενέστερου Παρθενώνα και δεσπόζει, λόγω ύψους και δύναμης, στο βάθρο με τη σχετική παράσταση. Γύρω, οι πεντάμορφες αττικές Κόρες, δεσποινίδες της καλής κοινωνίας, το πρόσωπο και η κορμοστασιά των οποίων σμιλευόταν σε αγάλματα - αφιερώματα. Όταν ήρθαν οι Πέρσες τις κατέστρεψαν και οι αρχαίοι τις έθαψαν με ευλάβεια στα χώματα της Ακρόπολης. Εκεί τις βρήκε η αρχαιολογική σκαπάνη, με ίχνη από τα ζωηρά χρώματά τους. Τώρα, ο Δημήτρης Παντερμαλής και οι συνεργάτες του προσπαθούν να δείξουν ποια ήταν τα χρώματα αυτά και πόσο λαμπερά και ζωηρά χρωματισμένα ήταν κάποτε τα αγάλματα που όλοι σήμερα νομίζουμε πως ήταν πάλλευκα. Οι Πέρσες επέδειξαν βαναυσότητα απέναντι στα αναθήματα, αλλά η οργή τους ξέσπασε φρικτή προς τη Νίκη του Καλλιμάχου. Ο Καλλίμαχος ήταν πολέμαρχος της Αθήνας, ο οποίος καθόρισε με την ψήφο του την ώρα της μάχης του Μαραθώνα. Ο ίδιος σκοτώθηκε στη μάχη, οι Αθηναίοι τον τίμησαν στήνοντας ένα μεγάλο άγαλμα Νίκης με σχετική επιγραφή μπροστά από τον Παρθενώνα και οι Πέρσες πελέκησαν γλυπτό και βάθρο με μανία. Σήμερα, το άγαλμα έχει ανασυσταθεί με πρωτότυπο τρόπο, με χρήση μεταλλικών ράβδων. Σχεδόν απέναντι βρίσκεται ένα υπέροχο αγόρι, το Παιδί του Κριτία (όπου Κριτίας, ο γλύπτης). Τώρα έχει τοποθετηθεί σε πολύ υψηλό βάθρο, που λειτουργεί αρνητικά, καθώς το απομακρύνει από τον επισκέπτη. Ο Κριτίου Παις έχει τη δική του σύγχρονη ιστορία. Ο συντηρητής του μουσείου Δημήτρης Μαραζιώτης θεωρούσε ότι είχε συγκολληθεί λάθος και επέμενε να σπάσουν τον γύψο της συγκόλλησης και να ξαναμελετήσουν τις αρχαίες επιφάνειες. Όντως, αποδείχθηκε ότι το κεφάλι έπρεπε να τοποθετηθεί αλλιώς. Πώς το κατάλαβε; «Τα αγάλματα είναι σεμνά», είχε πει, «δεν κοιτάζουν πάνω, που μπορεί να εκληφθεί ως αλαζονική στάση».\nΠαις και οι ωραιότερες selfies\nΗ Αθηνα της Γιγαντομαχιας, απο παρασταση στο αετωμα του αρχαϊκου ναου Στρίβοντας και πάλι δεξιά, ο επισκέπτης συναντά ένα κεφάλι αγάλματος, κατεστραμμένο σε μεγάλο βαθμό. Κι όμως, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεώργιο Δεσποίνη, είναι έργο των χεριών του Πραξιτέλους. Πρόκειται για το κεφάλι του κολοσσικού αγάλματος της Αρτέμιδος, ίσως το μόνο αυθεντικό του γλυπτό που σώζεται (ο Ερμής στην αρχαία Ολυμπία είναι ρωμαϊκό αντίγραφο).\nΤα γλυπτά του Παρθενώνα Ο τρίτος όροφος φιλοξενεί τη ζωφόρο του Παρθενώνα, όποιες μετόπες και όποια αγάλματα από τα αετώματα έχουν σωθεί – έστω και σε κομμάτια. Αποτελεί και την προπαγάνδα μας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, καθώς δίπλα στους αυθεντικούς λίθους εκτίθενται γύψινα εκμαγεία από λίθους που έχει αρπάξει ο Έλγιν και\nΚορη αυθεντικη και Κορη σε γυψινο εκμαγειο, με χρωματα\nβρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τη μεγαλοφυΐα του Φειδία και των μαθητών του, κοιτάζοντας κομμάτι κομμάτι. Ας έχει κατά νου ότι ο κορυφαίος αρχαίος γλύπτης είχε συλλάβει όλες τις παραστάσεις της ζωφόρου εξαρχής. Ο Δημήτρης Παντερμαλής λέει πως σε αυτές τις πλάκες η Δημοκρατία απεικόνισε τον εαυτό της. Εντυπωσιακό, σε μια προβεβλημένη γωνία, ορθώνεται το ακροκέραμο του Παρθενώνα. Με έμπνευση από τα ταπεινά αγριολούλουδα, τα οποία εξιδανίκευσε στο μάρμαρο, με ίχνη από χρυσό χρώμα και με μεγάλο ύψος, το ακροκέραμο θα ήταν ένα ακόμη εντυπωσιακό στοιχείο του μεγάλου – από κάθε άποψη – αρχιτεκτονήματος. Στον όροφο αυτόν, αν πάτε βράδυ, θα δείτε τον αντικατοπτρισμό των εκθεμάτων στις τζαμαρίες του μουσείου. Σαν να αιωρούνται στο κενό, μαγεύοντας με την ομορφιά τους. Εκεί μπορείτε να βγάλετε και την ωραιότερη selfie φωτογραφία. (Το βράδυ της Παρασκευής το μουσείο είναι ανοιχτό μέχρι τις 10 και το εστιατόριο μέχρι τις 12).\nτο καφε - εστιατοριο στο μουσειο τησ ακροπολησ\nΣτον ενδιάμεσο όροφο βρίσκεται το εστιατόριο και το ένα από τα δύο πωλητήρια. Αν καπνίζετε, θα πρέπει να βρείτε θέση στο μπαλκόνι. Αν όχι, βολευτείτε μέσα. Την ημέρα βλέπετε τη γύρω ομορφιά (από την ίδια την Ακρόπολη έως τον περιβάλλοντα χώρο του μουσείου με τα δεντράκια, τα φυτά, τα λουλούδια και τη χλόη), το βράδυ τον φωτισμένο Ιερό Βράχο. Στο καφέ του ισογείου θα δείτε κάτω από τα πόδια σας την ανασκαφή με τη βυζαντινή συνοικία της Αθήνας μέσα από το γυάλινο δάπεδο. Τιμές λογικές. Στο πωλητήριο, όπως και σε εκείνο του ισογείου, θα βρείτε καλόγουστα δώρα και αναμνηστικά σε διάφορες τιμές.\nΤο Παιδι του Κριτια σε «ποζα» πλατης\nΚAτω απο το δEρμα\nΕξωγήινοι και άνθρωποι αράχνες Η Σκάρλετ Γιόχανσον κλέβει τις εντυπώσεις. Όχι γιατί είναι πανέμορφη, αλλά γιατί πρωταγωνιστεί στο εξαιρετικό «Κάτω από το δέρμα». Όσο για τον άνθρωπο-αράχνη, μας απογοήτευσε Κωνσταντίνος Σαμαράς\nΣκηνοθεσία: Τζόναθαν Γκλέιζερ Πρωταγωνιστούν: Σκάρλετ Γιόχανσον, Πολ Μπράνιγκαν, Αντόνια Κάμπελ Χιουζ Η βασική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή, και ίσως να μην είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη αναμονή εάν δεν πλαισιωνόταν από τα ονόματα του σκηνοθέτη Τζόναθαν Γκλέιζερ (μακάρι κάποιοι να θυμούνται ακόμα το εξαιρετικό και υποτιμημένο «Birth») και κυρίως από αυτό της μεταμορφωμένης στο μελαχρινό Σκάρλετ Γιόχανσον: μια γοητευτική γυναίκα περιφέρεται στους μουντούς δρόμους της Γλασκόβης, πιάνει κουβέντα με ανυποψίαστους άντρες και τους σέρνει μέχρι το διαμέρισμά της χωρίς εκείνοι να υποψιάζονται τι τους περιμένει. Κάτω από το δέρμαòòòò Δεν πρόκειται για μια διεστραμμένη σαγηνεύτρια, αλλά για ένα εξωγήινο πλάσμα που κάνει τη δουλειά του. Η Σκάρλετ Γιόχανσον μελαχρινή εξωγήΛίγο καιρό αφού την είδαμε (ή μάλλον την ακούσαμε) να υποινη εκτελέστρια στο κινηματογραφικό δύεται με τη φωνή της ένα λογισμικό που μπορεί να αναπτύξει όνειρο ενός χαρισματικού δημιουργού ανθρώπινα συναισθήματα στο «Her», η Σκάρλετ Γιόχανσον που ξέρει πώς να σε στοιχειώνει. ισορροπεί και πάλι θεαματικά ανάμεσα στο ρομποτικό και το ανθρώπινο. Αυτή τη φορά επιστρατεύει μια ολόκληρη γκάμα εκφραστικότητας και φυσικής σαγήνης, ενώ την ίδια στιγμή καταφέρνει να γίνει σχεδόν αγνώριστη. Το πρόσωπο και το σώμα της αποτελούν τα τέλεια οχήματα για τον Γκλέιζερ, αφού φιλτράρουν τον κόσμο των ανθρώπων μέσα από έναν αγωγό που μοιάζει επικίνδυνα με αυτούς, χωρίς να διαθέτει τα συναισθήματά τους. Είναι προς τιμήν του Τζόναθαν Γκλέιζερ πως ποτέ δεν εκμεταλλεύεται υπέρ το δέον το «σταριλίκι» της Γιόχανσον, ούτε αφήνει ποτέ το «Κάτω από το δέρμα» να μετατραπεί σε απλό όχημα ανάδειξης της όμορφης πρωταγωνίστριας. Μέσα σε μια ρευστή ατμόσφαιρα που ζαλίζει και αφήνει μονίμως γοητευτικά κενά, ο Γκλέιζερ αφηγείται μια ονειρική παραβολή για τις ορμές θανάτου που όλοι μας κρύβουμε, για το νήμα που συνδέει τους θύτες με τα θύματά τους και για την επικοινωνία που παραδόξως μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την αποξένωση. Και, κάπως έτσι, διανύει μια αξιοσημείωτη απόσταση από το συνηθισμένο φιλμ επιστημονικής φαντασίας μέχρι το πανέμορφο – και σπάνιο – δείγμα αφηρημένου κινηματογράφου.\nΣκηνοθεσία: Μαρκ Γουέμπ Πρωταγωνιστούν: Άντριου Γκάρφιλντ, Έμα Στόουν, Τζέιμι Φοξ Ο άνθρωπος-αράχνη βρίσκεται αισίως στο πέμπτο επεισόδιο των κινηματογραφικών του περιπετειών, και φυσικά παραμένει μονίμως αγέραστος. Αυτή τη στιγμή μπορεί να καμαρώνει πως αποτελεί τον κατεξοχήν νεαρό υπερήρωα με τον οποίο θα ταυτιστεί το εφηβικό κοινό, επιδίωξη που οι δημιουργοί της σειράς δεν λησμονούν καθόλου, The amazing Spider-Man 2ò δίνοντας άπλετο χώρο και χρόνο στο ζεύγος Άντριου ΓκάρΤο δεύτερο μέρος της νέας τριλογίας του φιλντ - Έμα Στόουν. Εκεί πέφτει κυρίως το βάρος του δεύτερου ανθρώπου-αράχνη μοιάζει περισσότερο μέρους της δεύτερης τριλογίας (!) και φανταζόμαστε πως, με χάρτινο εφηβικό ρομάντζο σε έναν ιδανικό κόσμο, σεναριογράφοι και σκηνοθέτης θα ονειρεύονταν ένα πάντρεμα του υπερηρωικού genre και της σκρούμπολ κωμωδίας. Τελικά, το μόνο που μένει είναι μια αίσθηση βαρετής ελαφρότητας όπου τίποτα δεν μας αφορά, και οι συγκρούσεις των χαρακτήρων είναι μόνο για μαθητούδια. Ακόμα και οι σκηνές δράσης, που θα\nμπορούσαν να θεωρηθούν ως το πιο δυνατό χαρτί του σκηνοθέτη Μαρκ Γουέμπ, διακρίνονται από μια ξεπερασμένη αίσθηση μεγαλειώδους δεξιοτεχνίας που ποτέ δεν «δένει» πραγματικά με την ιστορία. Η συγκεκριμένη τριλογία φαίνεται πως είναι καταδικασμένη να περάσει απαρατήρητη.\nΣκηνοθεσία: Γιώργος Σερβετάς Πρωταγωνιστούν: Μαρίνα Συμεού, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Νίκος Γεωργάκης, Γιώργος Καφετζόπουλος Η Αντιγόνη είναι μια νεαρή Ελληνίδα, από αυτές που τα σύγχρονα αδιέξοδα έστειλαν από την Αθήνα πίσω στην επαρχία προς αναζήτηση μιας απλούστερης και πιο αληθινής ζωής. Εκεί αρχίζουν οι απανωτές περιπλοκές, αφού η ατμόσφαιρα στη γενέτειρα της Αντιγόνης αποδεικνύεται βυθισμένη στα μυστικά, τα ψέματα και τη σήψη. Πόσο εύκολο είναι «να κάθεσαι και να κοιτάς» απέναντι στα μικρά (ή και Να κάθεσαι και να κοιτάςò μεγαλύτερα) εγκλήματα που συμβαίνουν Η κόλαση μιας τριαντάρας στην ελληνική τριγύρω σου; Ο Γιώργος Σερβετάς επιλέγει επαρχία, σε μια ταινία όπου η καταγγελμια προβληματική που μπορεί πάντοτε να τική διάθεση θεωρείται σημαντικότερη καρποφορήσει: την άφιξη/επάνοδο του από τις κινηματογραφικές αρετές. «αθώου» και ανυποψίαστου ήρωα σε μια μικρή κοινωνία, που αρχίζει να τον σφίγγει σαν μέγγενη. Η Αντιγόνη είναι μόνη εναντίον όλων. Γιατί; Επειδή έτσι το θέλησε ο δημιουργός. Η αντίθεση δεν προκύπτει μέσα από κάποιο «κέντημα» στη σκιαγράφηση της ηρωίδας, στο χτίσιμο μιας βαθιάς και δυσεπίλυτης ίντριγκας ή στη δημιουργία μιας κολασμένης και αφιλόξενης ατμόσφαιρας. Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, το μόνο που μένει είναι η δήλωση των προθέσεων του δημιουργού ως απλή ταυτολογία: τα πράγματα είναι έτσι... γιατί έτσι. Μια ταινία-καταγγελία που ίσως να εκτιμηθεί από όσους μπερδεύουν το καλό σινεμά με το σινεμά «καλών» προθέσεων.\nΣκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος Ήταν κάτι πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά. Πουθενά και ποτέ σε ευνομούμενες δημοκρατικές κοινωνίες δεν σίγησε η δημόσια ραδιοτηλεόραση μιας χώρας, και ειδικά με τέτοιον τρόπο, ο οποίος χαρακτηρίστηκε «αυταρχικός» και «αντιδημοκρατικός». Μέσα σε πέντε ώρες, το βράδυ της 11ης Ιουνίου του 2013, ο Έλληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κατέβασε τους διακόπτες της ΕΡΤ, του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα της Ελλάδας, που λειτουργούσε αδιάλειπτα τα τελευταία 75 χρόνια. Το τηλεοπτικό και το ραδιοφωνικό της σήμα κατέρρευσαν, ρίχνοντας μαύρο στις οθόνες και βόμβο στα FM. Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν μια άνευ προηγουμένου πολιτική πράξη που σόκαρε τους Έλληνες, φέρνοντας στη μνήμη τους στιγμές από τη σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας. Προκάλεσε επίσης σφοδρή διεθνή κατακραυγή απ’ όλο τον πλανήτη. Γιατί η δημόσια ραδιοτηλεόραση της Ελλάδας έπρεπε να πεθάνει; Η ταινία καταγράφει από την αρχή μέχρι το τέλος όλα όσα συνέβησαν στην υπόθεση της ΕΡΤ, συμπυκνώνοντας μέσα σε μια ώρα μια χρονική περίοδο πέντε μηνών.\nΟι νεο-δουλοπάροικοι του χρέους Ο σημερινός άνθρωπος μοιάζει σαν να εργάζεται αγωνιωδώς σε μια παγκόσμια επιχείρηση που παράγει χρέος προς δόξαν του χρέους και ενοχές προς χάριν της διαιώνισής του Maurizio Lazzarato Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου Μετάφραση: Γιώργος Καράμπελας Εκδόσεις: Αλεξάνδρεια Σελ.: 190 Το βιβλίο ως περιεχόμενο είναι απολύτως επίκαιρο. Αν μάλιστα το χαρακτήριζε κανείς ως απελπιστικά επίκαιρο, θα ήταν ακριβέστερος. Μιλά για την κρίση χρέους που περνούν – εκτός από τη χώρα μας, με τον επώδυνο τρόπο που τη βιώνουμε – οι περισσότερες χώρες του κόσμου. Πρόκειται, το δίχως άλλο, για τα επίχειρα της πλήρους και δίχως αντίπαλο επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού που, όπως αποδεικνύεται, η βασική του έμπνευση είναι το χρέος: δημόσιο και ιδιωτικό. Στην πρωτότυπη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αυτήν προσέγγιση πάνω στο ζήτημα της κρίσης του χρέους που καταπονεί τον σύγχρονο κόσμο, ο ακτιβιστής συγγραφέας χαρακτηρίζει το χρέος ως πολιτική κατασκευή ενός συστήματος που ανάγει ως θεμελιώδη αρχή της ζωής τη σχέση πιστωτή - οφειλέτη, γύρω από την οποία στήνεται μια νέα ηθική των αγορών και των πιστωτικών ιδρυμάτων, την οποία καλούνται οι δανειζόμενοι να σεβαστούν προς το συμφέρον… του μέλλοντος! Έτσι, όπως εύστοχα συμπεραίνει ο συγγραφέας, με τη γέννησή μας δεν κληρονομούμε πλέον μόνο το προπατορικό αμάρτημα, αλλά και το δημόσιο ή ιδιωτικό χρέος που μας μετακυλίουν τα χρηματιστήρια, οι οίκοι αξιολόγησης και οι… άγιες αγορές. Το χρέος αποτελεί τον καινοφανή τρόπο διακυβέρνησης των λαών, την εναλλακτική του καπιταλιστικού αδιέξοδου, που δημιουργεί ένα νέο και περισσότερο από κάθε άλλη φορά ασφυκτικό αδιέξοδο, το όποιο μας συντηρεί στο χείλος της χρεοκοπίας, της εθνικής και ατομικής μας κατάρρευσης. Υπό τη συνεχή και καθημερινή υλική, ηθική και ψυχολογική απειλή του χρέους, μας καθιστούν χωροφύλακες του εαυτού μας, των αναγκών μας και των ονείρων μας. Κι ενώ έχουμε καταντήσει μαθητευόμενοι τραπεζίτες, πρακτικοί οικονομολόγοι και πρόθυμοι εκφραστές του οικονομικού αδιεξόδου – επειδή ζητάμε συντάξεις, δεν πεθαίνουμε πρόωρα, καταναλώνουμε αλόγιστα και προβαίνουμε σε διάφορες παρόμοιες τρομοκρατικές ενέργειες –, τα σύγχρονα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως νέα Ιερά Εξέταση ανέλαβαν το καθήκον να μας γεμίσουν ενοχές, φόβους και εξαγνιστικές συμβουλές προς δόξαν του συστήματος. Με δυο λόγια, ο σύγχρονος άνθρωπος είναι\nΣε 200 λέξεις Η συγγραφέας Μάρω Θεοδωράκη παρουσιάζει το βιβλίο της «Το σύννεφο έφερε βροχή» από τη σειρά των εκδόσεων Διάπλαση «Με αφορμή ένα τραγούδι»\nένας νεο-δουλοπάροικος του χρέους που εξαρτάται σ’όλη του τη ζωή από τους τόκους υπερημερίας που μπορεί να αποπληρώσει…\nΔημήτριος Γ. Σουλιώτης Διαφθορά και διεφθαρμένοι Εκδόσεις: Αρμός Σελ.: 246 Ο συγγραφέας του βιβλίου έρχεται αντιμέτωπος με έναν από τους πλέον δημοφιλείς όρους που συντρόφευσαν την πορεία μας στη διάρκεια της μεταπολίτευσης: τη διαφθορά. Φυσικά, η διαφθορά δεν «ανακαλύφθηκε» στη μεταπολίτευση, ούτε είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής. Πρόκειται για μιαν ανθρώπινη κλίση σε συγκεκριμένες συμπεριφορές, γνωστή από κτίσεως κόσμου. Ωστόσο, όταν μιλάμε στις μέρες μας για διαφθορά, επικεντρώνουμε το νόημα και το περιεχόμενό της στις πολιτικές εκείνες πρακτικές που την εξέθρεψαν και την υπέθαλψαν, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Ο συγγραφέας του βιβλίου έχει θητεύσει ως επαγγελματίας στην καταπολέμησή της. Άρα πρόκειται για άτομο που βρέθηκε αντιμέτωπο με το φαινόμενο εκ των έσω, μια και εργάστηκε ως επιθεωρητής στην Τράπεζα της Ελλάδος τριάντα πέντε συναπτά έτη, διάστημα επαρκέστατο για να εμπεδώσει το «αντικείμενό» του! Αν και ο όρος, εν πρώτοις, σε παλαιότερες εποχές σχετιζόταν στενότερα με θρησκευτικού χαρακτήρα ηθικές παρεκτροπές, τις τελευταίες δεκαετίες συνδέθηκε συνειρμικά άμεσα με τις πολιτικές - κοινωνικές - οικονομικές ατασθαλίες που κάθε λίγο και λιγάκι έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Το βιβλίο αποτελείται από δυο μέρη: Στο πρώτο ερευνώνται συμπτώματα και ευρύτερες περιπτώσεις του φαινομένου, που ταυτίζονται περισσότερο με γενικευμένες συμπεριφορές οι οποίες δεν έχουν ιδιαίτερα εθνικά χαρακτηριστικά. Αντίθετα, στο δεύτερο μέρος τα κείμενα εστιάζουν σε ελληνικές ιδιαίτερες περιπτώσεις, που προέρχονται από το πεδίο της πολιτικής, του συνδικαλισμού και των συντεχνιών. Και στις δυο περιπτώσεις, ο συγγραφέας προβληματίζεται ως προς το φαινόμενο της διαφθοράς ανάμεσα στην ηθική και νομική παραβατικότητα και στη μηδενιστική αντίληψη των αξιών της ύπαρξης.\nΗ ιστορία ενός Πλάτανου που διψάει… Σε ένα γραφικό, ορεινό χωριουδάκι, έναν τόπο ευλογημένο από τη φύση γεμάτο πορτοκαλιές, λεμονιές, καστανιές κι αμυγδαλιές, ζει εδώ και πολλά χρόνια ένας Πλάτανος. Ριζωμένος για τα καλά στην πλατεία του χωριού, χαρίζει τη σκιά του σε κάθε περαστικό ταξιδιώτη αλλά και στους ντόπιους θαμώνες, που δεν σταματούν να απολαμβάνουν την κουβεντούλα δίπλα στον επιβλητικό κορμό του. Κι όσο σουρουπώνει όλο και περισσότεροι κάνουν τη βεγγέρα τους κοντά του μαζί με το φως του φεγγαρι-\nού. Όμως όταν πια έρχεται ο Οκτώβρης, ο καλός μας Πλάτανος νιώθει μοναξιά, αφού οι μεγάλοι μετά τις δουλειές τους προτιμούν τη ζεστασιά του σπιτιού, ενώ τα παιδιά αποκαμωμένα από τα διαβάσματα δεν έχουν χρόνο για βόλτες στην πλατεία. Ο Πλάτανος δεν ζητάει πολλά. Μόνο ένα μικρό συννεφάκι ζητάει, που θα τον γαργαλήσει με τις πρώτες σταγόνες του. Έστω ένα μικρό συννεφάκι που θα τον βγάλει από τη βαρετή χειμωνιάτικη ζωή του. Η γειτονιά ερημώνει, αφού\nακόμα και τα διπλανά του δέντρα, το πεύκο και η μουριά, δεν έχουν όρεξη για πολλές κουβέντες. Στ’αλήθεια πόσο σημαντική είναι η φιλία. Εκείνη η πεισματική, η αληθινή που ξεπηδάει μέσα από την ψυχή μας. Εκείνη που μπορεί και μας δυναμώνει… Και πόσο ανάγκη έχει τούτο το όμορφο πλατύφυλλο πλατάνι από έναν φίλο, να κουβεντιάσει και να μοιραστεί τα μυστικά του. Πράγματι, ένα παχύ, κάτασπρο συννεφάκι φάνηκε από ψηλά κι αμέσως πλη\nΠέντε νέοι σκηνοθέτες, πέντε μεταφραστές και δώδεκα ηθοποιοί – όλοι Έλληνες – θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον στο καινούργιο, πειραματικό και δημιουργικό Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου, που φέρει τον τίτλο «Το Γαλλικό Θέατρο a la Grecque». Το φεστιβάλ αποτελεί καρπό μιας συλλογικής προσπάθειας και ανταλλαγής ιδεών μεταξύ του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας, του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης» και των Ελλήνων καλλιτεχνών, πάντα σε συνάρτηση με τα έργα των Γάλλων συγγραφέων, που θεμελιώνουν τη σύγχρονη γαλλική δραματουργία. Κατά τη διάρκειά του, το σύγχρονο γαλλικό θέατρο θα παρουσιαστεί στη χώρα μας ελεύθερο, χωρίς ενοχές, σκληρό, τρυφερό, αληθινό, ουτοπικό και επίκαιρο. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει πέντε έργα, κυρίως της νεότερης γενιάς, άλλοτε άμεσα και προκλητικά, άλλοτε ποιητικά και ακραία, που αναδεικνύουν θέματα βαθιά πολιτικά, που διαχειρίζονται το διαφορετικό και την εξουσία, αλλά και ζητήματα ταυτότητας, συμμετοχής και αφύπνισης. Τα έργα μάλιστα μεταφράστηκαν ειδικά για το φεστιβάλ, καθώς ανεβαίνουν για πρώτη φορά σε ελληνική θεατρική σκηνή, το καθένα για τέσσερις μόνο παραστάσεις και με χαμηλό εισιτήριο.\n«Εκείνη» - Ζαν Ζενέ\nΗ ασπασια κραλλη «στο χειλοσ»\nΓνωρίστε το σύγχρονο γαλλικό θέατρο «H τέχνη ελεύθερη... προκαλεί»; Αυτή είναι η ερώτηση που ρίχνει στο τραπέζι το Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου με τίτλο «Το Γαλλικό Θέατρο a la Grecque». Θα πραγματοποιηθεί από τις 6 Μαΐου μέχρι τις 3 Ιουνίου, στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης», με τη συνεργασία του Γαλλικού Ινστιτούτου της Ελλάδας, στο πλαίσιο Βίκυ Λεβαντή του προγράμματος «Ελλάς - Γαλλία Συμμαχία 2014»\nΤην αυλαία του φεστιβάλ θα ανοίξει το έργο του πολυγραφότατου Ζαν Ζενέ, με τίτλο «Εκείνη» («Elle»), στις 6 Μαΐου (έως 9.5). Πρόκειται για ένα έργο σκληρό και λυρικό, σοβαρό και γελοίο, που καταπιάνεται με τους μηχανισμούς της εξουσίας όπως τους ασκεί ένας Πάπας σ’έναν φωτογράφο. Το έργο δεν αποτελεί σίγουρα σύγχρονη γαλλική δραματουργία, καθώς είναι ένα κείμενο που γράφτηκε το 1955. Θα έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να δούμε πώς θα συνδιαλαγεί το σύγχρονο με το κλασικό ρεπερτόριο. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννης Σκουρλέτης, της Bijoux de Cant, ενώ τη μετάφραση επιμελήθηκε η Ασημένια Ευθυμίου. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα βρίσκεται ο Στράτος Τζώρτζογλου, με τον οποίο ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε πέρσι, ο Πολύδωρος Βογιατζής, που βρίσκεται ανάμεσα σε Αθήνα και Παρίσι λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, και ο νέος ηθοποιός Ορέστης Καρύδας. Κατάλληλο για θεατές από 15 χρόνων και άνω.\n«Στο Χείλος» - Κλοντίν Γκαλεά Από τις 10 έως τις 14 Μαΐου, τη σκυτάλη θα πάρει ο νεαρός σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης, ο οποίος ανέλαβε τη σκηνοθεσία του έργου της Κλοντίν Γκαλεά «Στο Χείλος» («Au Bord»), που βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Θεατρικής Λογοτεχνίας το 2011 στη Γαλλία. Σε αυτό θα πρωταγωνιστήσει η Ασπασία Κράλλη και θα συμμετέχει ο Νέστορας Κοψίδας, ενώ τη μετάφραση έκανε ο Δημήτρης Δημητριάδης. Στο έργο η συγγραφέας εμπνέεται από μια αποτρόπαια φωτογραφία από τις φυλακές του Αμπού Γκράιμπ, που δημοσίευσε η «Washington Post» το 2004, και χαρτογραφεί τον τόπο αυτόν όπου η προσωπική ανάμνηση συγκρούεται με τη φαντασίωση και τη βίαιη πολιτική πραγματικότητα. Μέσα από τον σκοτεινό, βίαιο και θλιμμένο μονόλογό της, το κοινό έρχεται αντιμέτωπο με θέματα βασανιστηρίων, ερωτισμού και ενδο-οικογενειακής βίας, ενώ παρακολουθεί την ηρωίδα να βρίσκεται σ’ένα όριο που θυμίζει παλινδρόμηση μεταξύ γης και κενού. Η είσοδος στην παράσταση θα επιτρέπεται σε θεατές από 18 χρόνων και άνω.\n«Αναζήτηση Εργασίας» - Μισέλ Βιναβέρ Μ’ένα μικρό διάλειμμα, το φεστιβάλ θα ανοίξει ξανά τις πόρτες του στις 20 Μαΐου για να παρουσιάσει μέχρι τις 23 Μαΐου το έργο του Μισέλ Βιναβέρ «Αναζήτηση εργασίας» («La demande d’ emploi»), σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου και μετάφραση Δήμητρας Κονδυλάκη. Το προφητικό έργο του συγγραφέα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, παρ’ότι γράφτηκε το 1971. Ο Βιναβέρ επιλέχτηκε ως ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης γαλλικής δραματουργίας, ο οποίος στο συγκεκριμένο έργο ανιχνεύει με επιτυχία τις παθογένειες μιας άρρωστης κοινωνίας, εγκλωβισμένης στο αέναο κυνήγι του χρήματος και της προσποιητής ευδαιμονίας. Παίζουν: Μιράντα Ζησιμοπούλου, Αγγελική Καρυστινού, Βασίλης Μαργέτης και Θανάσης Σαράντος.\n«Μήδεια, ένα μανιασμένο ποίημα» - Ζαν Ρενέ Λεμουάν Η Δήμητρα Ματσούκα θα ερμηνεύσει τη «Μήδεια» («Medee, poeme enrage») του Ζαν Ρενέ Λεμουάν, σε μετάφραση Έφης Γιαννοπούλου και σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη. Το κείμενο αποτελεί μια «ομιλούσα όπερα», όπου η Μήδεια αφηγείται την ιστορία της ως μια ερωτευμένη γυναίκα, ως μητροκτόνος αλλά κυρίως ως ξένη. Μια γυναίκα που επιστρέφει για να ζητήσει λύτρωση, όχι όμως συγχώρεση, καθώς θεωρεί τον εαυτό της αθώο. Να υπενθυμίσουμε ότι τον Μάρτιο του 2014, στο Παρίσι, ο Ζαν Ρενέ Λεμουάν πρωταγωνίστησε ο ίδιος στο έργο, ενώ τώρα θα βρίσκεται ως θεατής στην Ελλάδα αλλά και ως σκηνοθέτης στο έργο του «Ιφιγένεια» με τη Λένα Παπαληγούρα, που θα ανέβει στο «Από Μηχανής Θέατρο». Η παράσταση της «Μήδειας» θα ανέβει από τις 27 Μαΐου μέχρι τις 30 Μαΐου (κατάλληλη άνω των 18 χρόνων).\n«Χίλντα» - Μαρί Ντιάιγ Την αυλαία του φεστιβάλ θα ρίξει το έργο «Χίλντα» («Hilda») της Μαρί Ντιάιγ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου και μετάφραση Ανδρέα Στάικου. Το κείμενο της Ντιάιγ προσεγγίζει με λεπτότητα αλλά και θάρρος ζητήματα που αρχίζουν να γίνονται αντιληπτά στην εποχή μας. Με ηρωίδα την κυρία Λεμαρσάν που αφηγείται τρυφερά στιγμές που έζησε με την υπηρέτριά της, το έργο προσπαθεί να διεισδύσει στα άδυτα του ζεύγους εξουσιαστή - εξουσιαζόμενου, ενώ παίζει επικίνδυνα με τις σύγχρονες αντιλήψεις για τις κοινωνικές τάξεις. Παίζουν: Άννα Κουτσαφτίκη και Νικόλας Πιπεράς. «Αναζητηση Εργασιας» του Μισελ Βιναβερ\nΊδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» (Πειραιώς 206, Ταύρος), 6.5-3.6, 21.00, γενική είσοδος: 10 ευρώ ανά παράσταση, 210-3418550\nΠαρατάσεις και φινάλε της σονιασ μαγγινα Επιστροφές... Ο Γιάννης Στάνκογλου και ο μονόλογος «Είμαι ένας άλλος» (εμπνευσμένος από τη ζωή του Ρεμπό) παίχτηκε στο «Από μηχανής». Ξανά στη θεατρική σκηνή, αυτήν τη φορά του θεάτρου «Αθηνών», από τις 7 Μαΐου. Λίγο παραδίπλα, στο «Βρετάνια», ανέβηκε αρχικά για δύο παραστάσεις η προσωπική επιτυχία της Κατερίνας Διδασκάλου, ο μονόλογος «Η πόρνη από πάνω». Το γέμισε το πολλών θέσεων «Βρετάνια» ο συγκεκριμένος μονόλογος. Και πήρε δύο παρατάσεις. Στις 4 και 5 Μαΐου οι δύο τελευταίες παραστάσεις.\nΠανοσ νατσησ, κριστελ καπερωνη\nΌταν ο Ρωμαίος πουλάει την Ιουλιέτα για μια δόση... Στο θέατρο «Βυρσοδεψείο» ανεβαίνει «Η μαύρη ζάχαρη» που σκηνοθετεί ο Γιάννης Ράμος, ένας, όπως λέμε, Έλληνας του εξωτερικού, που άφησε τη Σουηδία όπου έμενε, για να έρθει να κάνει θέατρο στην πατρίδα του. Τους λόγους εξηγεί ο ίδιος… Γιατί ένας Έλληνας γεννημένος, μεγαλωμένος και σπουδασμένος στη Σουηδία να αφήσει την ασφάλεια μιας οργανωμένης και οικονομικά ακμαίας κοινωνίας και να έρθει στην Ελλάδα; «Δεν φαντάζεστε πόσες φορές μου έχουν κάνει την ίδια ερώτηση» μου λέει γελώντας ο Γιάννης Ράμος. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι υπάρχει δίχτυ ασφαλείας. «Η Σουηδία για μένα είναι ένα εισιτήριο μακριά. Ανά πάσα στιγμή επιστρέφω και δεν έχω κανένα εμπόδιο να υπερκεράσω, καμία διαδικαστική δυσκολία, από αυτές που αντιμετωπίζουν όσοι μεταναστεύουν». Οι αρχικές σπουδές του αφορούν τις πολιτικές επιστήμες και τη διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά τελικά τον κέρδισε η υποκριτική. Σπούδασε στη Σχολή Θεοδοσιάδη κι έπειτα συνεργάστηκε με τον Γιάννη Κακλέα και την Ελένη Σκότη ως ηθοποιός. Επέστρεψε στη Σουηδία για να σπουδάσει σκηνοθεσία και στην κρατική σκηνή του Γκέτεμποργκ πρωτοσκηνοθέτησε το έργο «Ψύχωση 4.48» της Σάρα Κέιν. Η σκηνοθεσία της «Μαύρης ζάχαρης», που ανεβαίνει στο «Βυρσοδεψείο» ανήμερα την Πρωτομαγιά, ήρθε μάλλον τυχαία. Συνεργάστηκε τον χειμώνα με τη Φρόσω Ράλλη για τον «Ντετέκτιβ Πουαρό» που ανέβασε στο Μουσείο Αυτοκινήτου κι εκεί γνωρίστηκε με τον ηθοποιό Πάνο Νάτση, ο οποίος με μια ομάδα νέων ηθοποιών ετοίμαζε τη «Μαύρη ζάχαρη». Το «πέρνα μια βόλτα να πεις τη γνώμη σου» μετατράπηκε γρήγορα σε σκηνοθετική γραμμή. «Με ρωτήσατε πριν γιατί ήρθα στην Ελλάδα. Για να κάνω θέατρο στην ελληνική γλώσσα, να δουλεύω με τον ελληνικό λόγο. Έπειτα η χαοτική Ελλάδα αφήνει ένα περιθώριο\n«Βυρσοδεψείο», Ορφέως 174, Βοτανικός Κρατήσεις: 6972146337 & 210 3453203. Παραστάσεις: 1 έως 30 Μαΐου, Πέμπτη στις 21.30 & Παρασκευή στις 21:00. Είσοδος: 12 ευρώ κανονικό, 8 μειωμένο και 5 ατέλειες / Διάρκεια: 80 λεπτά. Παίζουν: Κρίστελ Καπερώνη, Πάνος Νάτσης, Ηλίας Γκογιάννος. * Η παράσταση ανεβαίνει με την υποστήριξη του ΚΕΘΕΑ, στο οποίο προσφέρεται μέρος των εσόδων\nδημιουργίας που η οργανωμένη κοινωνία δεν επιτρέπει, όσο κι αν σε βοηθά με άλλους τρόπους. Εδώ κάνεις πράγματα από το τίποτα. Η “Μαύρη ζάχαρη” ανεβαίνει low budget – πιο low δεν έχει, ειλικρινά. Αυτό όμως ανοίγει πόρτες σε ιδέες, ευρηματικότητα, συνεργασία. Υπάρχει ακόμη μια εντελώς διαφορετική ανθρώπινη κυψέλη στην Ελλάδα, δεν έχει χαθεί». Πέρα από τον ελληνικό λόγο, υπάρχει και το συναίσθημα, αυτό που συναντάς στα λόγια κάθε Έλληνα που ζει μακριά από την Ελλάδα. «Μου έλειψε, ναι. Αλλά ένιωθα κι ενοχικά που όλοι οι φίλοι εδώ βίωναν την κρίση και εγώ ζούσα προστατευμένος στο λευκό κουβούκλιο της Σουηδίας».\nΘέατρο εκτός… θεάτρου Η παράσταση που ανεβαίνει στο «Βυρσοδεψείο» είναι για τον Γιάννη Ράμο «θέατρο που ανεβαίνει σε μη θεατρικό χώρο. Οι δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν – δεν έχεις, π.χ., από πού να κρεμάσεις τα φώτα – είναι που κεντρίζουν τη δημιουργικότητα. Η παράσταση κινείται σε όλο τον τεράστιο, αχανή χώρου του “Βυρσοδεψείου”. Για την ακρίβεια, οι τρεις θεματικές του έργου, ο παράδεισος, η κόλαση και η γη, ζωντανεύουν σε τρεις διαφορετικούς χώρους. Όλη η παράσταση έχει κίνηση». Το έργο – ίσως να έχετε δει την ταινία «Candy» με τον Χιθ Λέτζερ, από το ομώνυμο βιβλίο – πραγματεύεται τον μεγάλο έρωτα ενός νεαρού ζευγαριού και το βύθισμά του στην ηρωίνη. «Για μένα έχει υπότιτλο το έργο. “Παραμύθια για μεγάλους”. Είναι ένα “παιχνίδι” μεταξύ παραμυθιού και παραμύθας, μια πορεία από το απόλυτο ροζ του έρωτα στο σκότος της εξάρτησης. Έτσι το δούλεψα σκηνοθετικά. Αποδομείται το παραμύθι, όπως και οι ήρωες, σιγά - σιγά». Η θεατρική μεταφορά του Χρήστου Καρασαββίδη είναι κινηματογραφική, με πολλές, γρήγορες αλλαγές χρόνου. Στην παράσταση, παρά το σκληρό θέμα της ή ίσως εξαιτίας αυτού, προσπαθεί να αποφύγει τις σκληρές στιγμές. «Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχουν σύριγγες, υπάρχει η σκληρότητα του αποτελέσματος». Στις πρόβες βοήθησαν πολύ δύο φίλοι ηθοποιοί, πρώην χρήστες (που δεν συμμετέχουν στην παράσταση) σε ό,τι αφορά την κινησιολογία, τον τρόπο ζωής και σκέψης, το στερητικό σύνδρομο, το μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο εξαρτημένος. «Πουλάς το κορμί σου, πουλάς τον απόλυτο έρωτα. Είναι σαν να πουλά ο Ρωμαίος την Ιουλιέτα για μια δόση» λέει ο Γιάννης Ράμος «κι αυτό δεν είναι θεατρική σύμβαση, αλλά η απόλυτη σκληρή πραγματικότητα». Η παράσταση όμως δεν μιλά μόνο για την ηρωίνη, «αλλά για την ανάγκη των νέων ανθρώπων να βρουν διέξοδο στην ψευδαίσθηση. Η χρήση χαπιών και ψυχοτρόπων είναι ασύστολη στην Ελλάδα, είναι το νομότυπο ναρκωτικό μας».\nΟ Μπουλκάκοφ, είτε ως συγγραφέας (στη «Διαβολιάδα») είτε ως βασικός ήρωας θεατρικού (στο «Γράμματα στον Στάλιν» στο Studio Μαυρομιχάλη), έθελξε το θεατρικό κοινό. Η «Διαβολιάδα» της ομάδας Ubuntu στο Bios παίρνει τη δεύτερη παράτασή της και παίζεται μέχρι τις 20 Μαΐου ενώ τα «Γράμματα στον Στάλιν», στην επίσης δεύτερη παράτασή τους, θα «διαβάζονται» έως τις 23 του μήνα...\nΑν μη τι άλλο, ξεχειλίζουμε από θεατρικά ταλέντα... Τόσο ώστε να στηρίζονται γερά δύο φεστιβάλ. Το Off Off στο Επί Κολωνώ, στην έκτη χρονιά του, φιλοξενεί στο πρόγραμμά του 35 νέες θεατρικές ομάδες που θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους από τις 19 Μαΐου έως τις 30 Ιουνίου. Πιο άμεσα ξεκινά το Bob Theatre Festival στο Bios, που από 5 έως 11 Μαΐου θα φιλοξενήσει παραστάσεις νεανικών ομάδων. Το φεστιβάλ, ωστόσο, περιλαμβάνει και δώδεκα επαναλήψεις νεανικών έργων που έχουν ήδη ανέβει στη θεατρική σκηνή (για όσους δεν έχουν προλάβει να τις δουν), μεταξύ των οποίων «Ο Διχοτομημένος Υποκόμης» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, «Η Αύξηση» της ομάδας 4Frontal, «Μόνον Ωραία» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαυρογιώργη, «Περσινή Αρραβωνιαστικιά» της ομάδας Elephas tiliensis, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, «Τα Λουλούδια στην Κυρία» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη και «R.I.P. Romaios Ioulieta Panta» των Δημήτρη Κουρούμπαλη, Φρόσω Κορρού, Κατερίνας Λούρα.\nΣτις 2 Μαΐου κλείνει ένας χρόνος από τότε που έφυγε ο Λευτέρης Βογιατζής. Γιατί ο Λευτέρης Βογιατζής είναι από αυτές τις θεατρικές υπάρξεις που όλα όσα τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία από τους γραφιάδες (όλα τα «αναντικατάστατος» και τα «άφησε δυσαναπλήρωτο κενό πίσω του») ήταν κυριολεκτικά κι όχι απλώς τιμής ένεκεν...\nΕπιμέλεια: Βίκυ Λεβαντή (v.levanti@hotmail.com) ΤΕΤΑΡΤΗ 30.4 ΣυναυλΙα. Η art - pop ορχήστρα Irrepressibles έρχεται στη χώρα μας για μια αισθησιακή αλλά και σκοτεινή εμφάνιση με επιρροές από new wave, grunge και exotica ήχους. Info: «Gazarte» (Βουτάδων 32-34, Γκάζι), 22.00, 20-30 ευρώ, 210-3460347.\nΤΕΤΑΡΤΗ 30.4 - ΤΕΤΑΡΤΗ 7.5\nΠΕΜΠΤΗ 1.5 ΑφιΕρωμα. Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του συνθέτη του ροκ και της τζαζ Frank Zappa διοργανώνεται ένα μουσικό αφιέρωμα με ήχους από modern classic μέχρι gipsy jazz. Συμμετέχουν: Νίκος Λάαρης και Βασίλης Ναθαναήλ, ARTefacts, Αγγελική Τουμπανάκη και Αλέκος Ορφανός, Maglaras Trio. Info: «Half Note Jazz Club» (Τριβωνιανού 17, Μετς), 21.30, 10-15 ευρώ, 2109213310. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2.5 ΠαρουσΙαση. O Σταμάτης Κραουνάκης παρουσιάζει το νέο του CD με τίτλο «Stamdoc 14. Η λειτουργία των πόλεων». Info: Public (Στοά Χιρς, Τσιμισκή 24, Θεσ/νίκη), 13.00, 2310-227288. ΣΥΝΑΥΛΙΑ. Στο alternative στέκι της Πετρούπολης «Μπήτνικς» ο Στάθης Δρογώσης θα κάνει ένα μοναδικό ακουστικό live, με τον ίδιο σε πιάνο και φωνή. Θα παρουσιάσει τραγούδια από το τελευταίο του άλμπουμ «Όμορφη ζωή», καθώς και πιο παλιές του επιτυχίες. Info: «Μπήτνικς» (25ης Μαρτίου 69, Πετρούπολη), 22.00, είσοδος ελεύθερη, 210 5010781. ΣΑΒΒΑΤΟ 3.5 ΘEατρο/ΚινηματογρΑφος. Το «Jerusalem» (2013) της φλαμανδικής θεατρικής ομάδας Berlin αποτελεί μια ιδιαίτερη σύνθεση από βίντεο τραβηγμένα στην Ιερουσαλήμ (από το Τείχος των Δακρύων μέχρι τους παλαιστινιακούς καταυλισμούς) αλλά και συνεντεύξεις από Ιουδαίους, Μουσουλμάνους και Χριστιανούς. Info: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών (Λεωφ. Συγγρού 107-109), 19.00, 5-15 ευρώ, 210-9005800. ΜουσικH. Ο Δήμος Αναστασιάδης ετοιμάζει τρεις μουσικές εμφανίσεις με νέα και παλιά κομμάτια. Μαζί του οι Greekglish Babylon και η Παυλίνα Βουλγαράκη. Info: «Anodos Live Stage» (Πειραιώς 183, Αθήνα), 22.30, 12 ευρώ με μπύρα/κρασί, 2103468100. ΚΥΡΙΑΚΗ 4.5 ΣυναυλIα. H Camerata Junior – Ορχήστρα Νέων της Μουσικής θα παρουσιάσει το παιδικό και νεανικό της τμήμα σε μια πρωινή κυριακάτικη συναυλία. Θα ακουστούν έργα των Mozart, Yokoyama, Davidson, Jeknin και Γούζιου. Διευθύνει μουσικά ο Δ. Σέμσης. Info: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη), 12.00, 5-10 ευρώ, 210-7282333. ΘEατρο. Η ομάδα L.en.teTheatreCom (Les Enfants Terribles) παρουσιάζει τη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Jeffrey Eugenides «Αυτόχειρες Παρθένοι». Μια ευαίσθητη ιστορία για τη φύση της εφηβείας και των κοινωνικών αλλαγών. Info: Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α, Κυψέλη), 21.00, 5- 10 ευρώ, 213-0040496\nΟ «ομορφάντρας» στο Νάσβιλ\nΜε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού τιμήθηκε στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Νάσβιλ στο Τενεσί ο Μανώλης Μαυροματάκης. Στο φεστιβάλ, το οποίο θεωρείται από τα σημαντικότερα στον χώρο του ανεξάρτητου κινηματογράφου και που φέτος γιόρτασε τα 45 χρόνια του με τη συμμετοχή κινηματογραφιστών από 50 χώρες, ξεχώρισε για την ερμηνεία του στην ταινία «Ο εχθρός μου» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Στο έργο ερμηνεύει τον ρόλο ενός συνηθισμένου οικογενειάρχη που η λεηλασία του σπιτιού του από μια συμμορία τον φέρνει αντιμέτωπο με μια σειρά από δύσκολα διλήμματα. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης με την πλούσια θεατρική καριέρα πληροφορήθηκε τη βράβευσή του με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, μια και δεν μπόρεσε να ταξιδέψει ώς την πατρίδα της κάντρι για λόγους οικονομικούς αλλά και εργασιακού φόρτου: σκηνοθετεί την «Καταστρούπολη» του Φίλιπ Ρίντλεϊ, που θα παρουσιαστεί στο θέατρο Πόρτα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.\nΤαξιδεύοντας με τον «Μεγάλο Ανατολικό»\nΔΕΥΤΕΡΑ 5.5 ΦεστιβAλ. Το πολύ πετυχημένο φεστιβάλ εφηβικού θεάτρου, το «Bob Festival Theatre», επανέρχεται για 7η χρονιά. Info: «Bios» (Πειραιώς 84), 18.45 Scratch Night, 19.30 «Πυρηνική Οικογένεια» (Cheek - Bones), 21.15 «Τα Λουλούδια στην Κυρία» (σκην. Γ. Παλούμπης), 21.30, Διαγωνισμός Stand up Comedy «Ultimate 5’ Δόξας», 5-9 ευρώ, 210-3425335.\nΈνα από τα τολμηρότερα και πλέον πολυσυζητημένα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας, ο «Μέγας Ανατολικός» του Ανδρέα Εμπειρίκου μεταφέρεται στη θεατρική σκηνή του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων από τις 26 Μαΐου. Τη σύνθεση των κειμένων έχουν κάνει η Κατερίνα Μαούτσου και ο σκηνοθέτης της παράστασης Μπάμπης Γαλιατσάτος. Είναι οι ίδιοι που ενσαρκώνουν το ερωτευμένο ζευγάρι που ξεκινά το ταξίδι του με το υπερωκεάνιο «Μέγας Ανατολικός». Εκεί θα συναντήσουν όλους τους ήρωες του μυθιστορήματος, που διαπλέουν τον Ατλαντικό, απολαμβάνοντας τον έρωτα χωρίς όρια και σε όλες τις μορφές του. Από τα γνωστότερα έργα του Εμπειρίκου, γράφτηκε κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και του Ψυχρού Πολέμου και, παρόλο που η φήμη του είχε εξαπλωθεί νωρίς, δεν εκδόθηκε παρά μόνο αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του ποιητή, ψυχαναλυτή και εισηγητή του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα.\nΤΡΙΤΗ 6.5 ΘEατρο. Ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ρενέ Λεμουάν σκηνοθετεί το έργο του «Ιφιγένεια», με τη Λένα Παπαληγούρα στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Info: «Από Μηχανής Θέατρο» (Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο), 21.00, 10 ευρώ, 210-5231131. ΤΕΤΑΡΤΗ 7.5 ΟπερEτα. Η «Νυχτερίδα», η δημοφιλής οπερέτα του Γιόχαν Στράους συνεχίζει τις εμφανίσεις της, σε σκηνοθεσία Α. Ευκλείδη. Διευθύνει μουσικά ο Αλέξανδρος Πυλαρινός. Info: Θέατρο «Ολύμπια» (Ακαδημίας 59-61), 20.00, 7-40 ευρώ, 210-3662100.\nΣυγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους χαράκτες του 20ού αιώνα. Συνεργάστηκε με συγγραφείς, όπως ο Μαλρό, ο Νερβάλ, ο Μορουά, ο Βαλερί. Υπήρξε πολύ στενός φίλος με τον Ματίς και συνεργάστηκε και με άλλους σημαντικότατους καλλιτέχνες, όπως ο Πικάσο, ο Μπρακ, ο Ντερέν, ο Ντιφί. «Πατέρας και δάσκαλος της νεοελληνικής χαρακτικής» για πολλούς ομοτέχνους, αφού ουσιαστικά μέσα από το δικό του έργο ήρθαν σε επαφή με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή χαρακτική, ο Δημήτρης Γαλάνης γεννήθηκε στην Αθήνα και αρχικά ασχολήθηκε με τη γελοιογραφία. Τα πρώτα του χαρακτικά χρονολογούνται αρχές του περασμένου αιώνα, μετά την εγκατάστασή του στο Παρίσι, όπου ανακάλυψε και το πάθος του για τον σχεδιασμό και την εικονογράφηση βιβλίων. Μερικά από τα εικονογραφημένα αυτά βιβλία θα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε στην έκθεση που μόλις ξεκίνησε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας.\nΜε μια ξεχωριστή μουσική βραδιά στο Βυζαντινό Μουσείο, όπου ακούστηκαν από Ρωμανός Μελωδός έως Μάνος Χατζιδάκις, γιορτάστηκε η έκδοση στα αγγλικά του βιβλίου της Λίντας Λεούση «Ιστορία της Ελληνικής Μουσικής». Πρόκειται για μια κατατοπιστική μελέτη της πιανίστριας και θεωρητικού με ξεχωριστά κεφάλαια για όλες τις περιόδους από το 2800 π.Χ. έως σήμερα, καθώς και σύντομες αναφορές στην ιστορία της δυτικής μουσικής, οι οποίες διευκολύνουν τον αναγνώστη να σχηματίσει μια πιο σφαιρική εικόνα του πώς εξελίχθηκαν όλα. Το βιβλίο, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από την Άγκυρα, προκάλεσε το ενδιαφέρον του εκδοτικού οίκου Cosmos Publishing στη Νέα Υόρκη, ο οποίος ζήτησε από τη συγγραφέα του να μεταφραστεί και στα αγγλικά. Πρωτοπαρουσιάστηκε τον Νοέμβριο στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και αποτελεί, όπως τονίστηκε, ένα από τα λίγα βιβλία τα οποία αναδεικνύουν ένα όχι και τόσο γνωστό επίτευγμα του ελληνικού πολιτισμού.


Αρχική Travel News Ryanair:Προσφορά για ταξίδια τα Χριστούγεννα! Κάντε κράτηση τώρα και εξοικονομήστε χρήματα στις...\nΚάντε κράτηση τώρα και μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής για ταξίδια από 14 Δεκεμβρίου μέχρι 5 Ιανουαρίου και επωφεληθείτε την προσφορά της Ryanair και να κερδίσετε €30 στις πτήσεις επιστροφής!\nΣυνεχίζοντας τις σχεδόν καθημερινές της προσφορές η Ryanair κάνει έκπτωση σε πτήσεις της επιστροφής για ταξίδια Χριστουγέννων στην Ευρώπη! Η εταιρεία περιλαμβάνει την προσφορά σε προορισμούς όπως η Κοπεγχάγη, το Βερολίνο, το Ντίσελντορφ και αλλού!\nΕμείς αναζητήσαμε ενδεικτικά απευθείας πτήση από Αθήνα για Βιέννη με ημερομηνία 23 Δεκεμβρίου και επιστροφή 27 Δεκεμβρίου και η τιμή είναι εκπληκτική! Δείτε την κράτηση στη φωτογραφία


907 - ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ: Μοναδικά λόγια από τον Κινέζο στον Σαμαρά\nΌπως εξηγούσαν στους δημοσιογράφους κυβερνητικές πηγές μετά το τέλος της συνάντησης των δύο πρωθυπουργών, οι Κινέζοι «έχουν εκτιμήσει την ειλικρινή προσπάθεια της χώρας μας και μας συμπαρίστανται».\nΟι ίδιες πηγές συνέχισαν τονίζοντας τα εξής : «Όταν ο Σαμαράς επισκέφθηκε πέρυσι την Κίνα το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας ήταν περίπου 14,5%. Σήμερα που ήλθε ο Κινέζος στην Αθήνα είναι κάτω από 5,5%. Τα βλέπουν όλα αυτά και τα αναγνωρίζουν στηρίζοντας μας εμπράκτως.\nΑλλά κι εμείς - όπως επεσήμανε ο Κετσιάνγκ στον Έλληνα ομόλογο του - κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής μας προεδρίας το πρώτο εξάμηνο του έτους , εξυπηρετούσαμε πάντα τους Κινέζους και τους βοηθούσαμε όπου αντιμετώπιζαν πρόβλημα στις ευρωπαϊκές επαφές τους.\nΠρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το παγκόσμιο αποτύπωμα του πολιτισμού προέρχεται από την Ελλάδα και την Κίνα» κατέληξαν οι πηγές.


Στο ΕΣΠΑ έργα 15 εκατ. ευρώ για την απομάκρυνση του αμίαντου από στρατόπεδα | OnAlert\n12/12/2011 - 15:47\n– Για την Πολεμική Αεροπορία αφορά στρατόπεδα στις περιφέρειες της Κεντρικής Μακεδονίας, της Θεσσαλίας, της Δυτικής Ελλάδας, της Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου, της Αττικής, του Βορείου Αιγαίου, του Νοτίου Αιγαίου και της Κρήτης.\n– Για κτίρια σε στρατόπεδα των περιοχών Αθηνών & Πειραιώς και Χαλκίδας, τα οποία έχουν αμιαντούχα οικοδομικά υλικά.\n– Για στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Δ’ Σώματος Στρατού.\n– Για την «αποκατάσταση ρυπασμένων εδαφών στην 9η ΜΣΕΠ και σε παρακείμενες περιοχές»