DONCAT: Η Αποκάλυψη\nΟ μοναχός Ιωάννης ζούσε δεκαεπτά χρόνια στη σκήτη. Ήταν ένας μεγαλόσωμος σιωπηλός άντρας με βαριά μαύρα γένια. Ακολουθούσε σχολαστικά το τυπικό: νηστείες, αγρύπνιες, αποχή από κάθε τι πονηρό η εγκόσμιο, στην πράξη και την σκέψη. Δεν έδειχνε ενδιαφέρον για τίποτα, ούτε καν το Όρος δεν είχε περιηγηθεί. Λίγο καιρό στο Βατοπέδι και μετά στη σκήτη. Κανείς δεν γνώριζε για την προηγούμενη ζωή του. Δεν είχε ποτέ ανοίξει την καρδιά του, βαρύς, αμίλητος. Γράμματα ήξερε αρκετά, κάτεχε και τις αγροτικές δουλειές. Είχε αναλάβει τον λαχανόκηπο και τροφοδοτούσε την νηστεία των μοναχών με άφθονα χορταρικά.\nΠρέπει να ήταν γύρω στα σαράντα πέντε. Ενώ όλη του η μορφή έδινε εντύπωση δύναμης, τα μάτια του ήταν εντελώς νεκρά. Σαν να μην υπήρχε πίσω τους αίσθηση ή σκέψη. Έψελνε σωστά, με βαθιά φωνή, αλλά πάντα απών.\nΈνα πρωί, μετά τον όρθρο, τον φώναξε ο Γέροντας. Καιρό τον έψαχνε ένα μήνυμα από την πόλη, έκανε μήνες να τον βρει. Είχε πεθάνει η μάνα του, τον ζητούσαν τα αδέρφια του, ανάγκη να πάει για τα κληρονομικά. "Δεν με ενδιαφέρει η κληρονομιά!" Ο Γέροντας του εξήγησε: έπρεπε να υπογράψει. Την μερίδα του, έτσι κι αλλιώς, την έπαιρνε η μονή.\nΟ μοναχός Ιωάννης βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη. Δεν τα'χασε, δεν θαμπώθηκε καθόλου από την μεγάλη πόλη. Αδιάφορος κυκλοφορούσε στον δρόμο, με άδεια μάτια. Δεν δέχθηκε να μείνει σε σπίτι συγγενικό, ζήτησε κελί σε αγιορείτικο ξενώνα. Εκεί κόνεψε. Ήθελε να τελειώνει, αλλά η γραφειοκρατία τον κράτησε τρεις μέρες.\nΤο τρίτο βράδυ βγήκε στο δρόμο και άρχισε να περπατάει προς το Eπταπύργιο. Έξω από ένα παλιό γκρεμισμένο σπίτι, κάθισε ακίνητος και κοίταγε στο κενό. Έκανε παγωνιά, ελάχιστοι διαβάτες. Μια πόρνη που έμενε απέναντι πέρασε με ένα πελάτη, ξαναβγήκε, έφερε άλλον, και τρίτο. Ο μοναχός Ιωάννης ήταν εκεί.\nΣτις τέσσερις το πρωί, η πουτάνα, που ήταν πονόψυχη, τον είδε από το παράθυρο μαρμαρωμένο μες το σκοτάδι και φοβήθηκε πως είχε πεθάνει. 'Έβαλε τη ρόμπα της και κατέβηκε. "Πάτερ είσαι καλά;" Με το ζόρι τον τράβηξε στο δωμάτιό της και τον κάθισε δίπλα στην σόμπα. Του έφτιαξε κι ένα ζεστό.\nΟ μοναχός Ιωάννης δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τίποτα - ούτε σε τι σπίτι βρισκότανε. Παθητικά άφηνε να τον σκεπάζουν, να τον περιποιούνται. Κι όταν ζεστάθηκε, δεν είπε να φύγει. Τον πήρε ο ύπνος καθιστό δίπλα στην σόμπα. Έπεσε και η άλλη στο κρεβάτι της το ανακατωμένο και κοιμήθηκε.\nΤο πρωί, όταν γλυκοχάραξε, μπήκε χλωμό φως από το παράθυρο και ξύπνησε τον μοναχό Ιωάννη. Κοίταξε γύρω. Η γυναίκα, κοιμισμένη ανάσκελα, είχε ξεσκεπαστεί. Το νυχτικό σηκωμένο, τυλιγμένο πάνω από τη μέση της, άφηνε στο μικρό φως να φέγγουν οι μηροί και η άσπρη κοιλιά της. Μαύριζε η ήβη, πολύ δυνατή.\nΟ καλόγερος σηκώθηκε αθόρυβα και πλησίασε την γυναίκα. Πολύ κοντά. Έσκυψε, όπως προσκυνάνε. Σαν σκύλος οσφράνθηκε την οσμή της.\nΈνιωσε να τον πλημμυρίζει ένας πόθος αβάσταχτος σαν πόνος. Η πρώτη - από το βάθος της μνήμης - στύση, τον έκανε να υψωθεί, να αναληφθεί, να υπερίπταται.\nΚαι ο μοναχός Ιωάννης που είχε από καιρό χάσει τον Θεό, που χρόνια τώρα προσευχόταν, αγρυπνούσε και νήστευε μηχανικά χωρίς να πιστεύει, ξαναβρήκε το ιερό δέος.\nΠίνακας του Νίκου Χουλιαρά\nPosted by Nikos Dimou at Thursday, November 30, 2006\nNikos Dimou 30 November, 2006 09:41\nΈνα διήγημα από τις "Τολμηρές Ιστορίες".\nmihalis, a dreamer 30 November, 2006 09:54\nΑν και δεν είμαι θρήσκος, πάντα πίστευα ότι νιώθω το θρησκευτικό συναίσθημα, ένα συνοθύλευμα πάθους, δέους(που εμπεριέχει θαυμασμό και λίγο φόβο) και δοξαστικής μελαγχολίας. Απλώς το προβάλλω αλλού και όχι στην έννοια του Θεού: στο ίδιο το σύμπαν που μας εμπεριέχει και μας ξεπερνά, στη θεοποίηση του γυναικείου σώματος και πνεύματος, στη ζωή με όλη την ομορφιά και τη φρίκη της.\nΝομίζω ότι έχουμε αφήσει τους μισαλλόδοξους να καπηλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα-σίγουρα δεν τους ανήκει κατά αποκλειστικότητα.\nflying smurf 30 November, 2006 09:55\nΈνα διήγημα που πρέπει να διαβάσει και ο Morrissey... Καλημέρα σε όλους\nmihalis, a dreamer 30 November, 2006 09:55\nΩχ, πάλι μοντερέσι; Τι να έγινε άραγε τις δυο μέρες που έλειψα;\ntakis vasilopoulos 30 November, 2006 10:01\nTo δευτερο καλυτερο μου μετα το << τρεις το πρωι >>\nΑληθεια ΝΔ εχετε παει στο Αγιο ορος ( αξιζει σαν εμπειρια? ) ?\nΤο σκεφτομαι να το επισκεφθω....\nNikos Dimou 30 November, 2006 10:10\nΝαι Τάκη έχω πάει στο Όρος, δύο φορές. Αξίζει τον κόπο για πολλούς λόγους. Φύση, τέχνη, ατμόσφαιρα. Ίσως ένας μη θρήσκος το απολαμβάνει περισσότερο.\ndoctor 30 November, 2006 10:10\nΟ εξοβελισμός του σεξ από την εκκλησία ήταν το μεγάλο λάθος.\nΗ δαιμονοποίηση της γυναίκας επίσης.\nΤι σημαίνει άγαμος ιερέας ή καλόγερος;\nΔεν είναι παρά φύσιν;\n"Η Δολοφονία του Χριστού" του Βίλχελμ Ράιχ είναι must...\nΤάκη, πήγαινε στο Άγιο Όρος.\nΕίναι ωραία, ήσυχα και ήρεμα.\nΟι διαφορές των παπάδων (κατ'επάγγελμα χριστιανών) με τους καλόγερους είναι τεράστιες.\nΗ μεγαλύτερη είναι ότι ο καλόγερος δεν πληρώνεται...\ntakis vasilopoulos 30 November, 2006 10:12\nΓνωριζω ανθρωπους με ματια νεκρα σαν το μοναχο Ιωαννη,με ματια που τους λειπει παντελως η ποιηση...\nΤο τελος του διηγηματος ειναι αισιοδοξο....\nΕγω για αυτους τους ανθρωπους δεν ειμαι αισιοδοξος....καπου ειχατε γραψει πως το κενο ( ή η ζωη θα ελεγα ) τραβαει περισσοτερο αυτους που φοβουνται να το κοιταξουν.....\nΔιαβαζα σε ενα αρθρο στην ελευθεροτυπια οτι στην Αμερικη εχει φτιαχτει μια οργανωση ( δεν θυμαμαι το ονομα της ) οπου εχουν σαν συμβολο την παρθενία.....Εκει οι γονεις πανε τα κοροτσια τους για να δωσουν ορκους παρθενίας ή ακομα και να γνωρισουν γαμπρους με τα ιδια πιστευω....\nΕρευνες εδειξαν πως οι πιο πολλες κοπελες μετα απο 5 χρονια δεν κραταν τον ορκο και οσες τον κραταν επιδιδονται σε αλλες μορφες ερωτα.....Ακομη εχουν φτιαχτει καταστηματα που πουλαν ειδη με το ονομα της οργανωσης.....Το αρθρο επισης ελεγε πως ολα αυτα γινονται με χρηματοδοτηση απο την κυβερνηση Μπους.....\nΠαντως η καταπιεση των ενστικτων που συμβαινει και στις μερες μας ειναι η μητερα αφθονων διαστροφων....\nTakis Alevantis 30 November, 2006 10:32\nΕίναι σαφές πως ένας άθεος, κι ακόμη περισσότερο μια άθεα, δεν μπορεί να έχει πραγματικό οργασμό.\nNikos Dimou 30 November, 2006 10:32\nΟ Οtto όρισε την θρησκεία ως mysterium tremendum et mysterium fascinosum (μυστήριο τρομακτικό και γοητευτικό). Για μένα το θρησκευτικό Δέος παίρνει δύο μορφές: του έρωτα και της τέχνης. Είναι οι μόνες που μου προκαλούν την έκσταση.\nΑλλά οι μεγάλοι Μυστικοί κάνουν έρωτα και με τον θεό. Διαβάστε τα κείμενα της Αγίας Τερέζας της Άβιλα - είναι τα πιο ερωτικά που γνωρίζω.\nπάντα σκεπτικιστής 30 November, 2006 10:49\nΑλήθεια, δεν υπήρξαν αντιδράσεις απο την εκκλησία όταν εκδόθηκε το "βλάσφημο" κείμενο;\nAnonymous 30 November, 2006 10:53\nΤο ερωτικό στοιχείο στην χριστιανική θρησκεία μόνο στην σχιζοφρένια μπορεί να οδηγήσει.\nNikos Dimou 30 November, 2006 10:54\nH εκκλησία σπάνια αντιδρά - συνήθως κάποιος φανατικός... μέχρι στιγμής (4 εκδόσεις και μία προδημοσίευση σε περιοδικό) δεν βρέθηκε. Αλλά γιατί βλάσφημο; Θεολογικά άψογο - και το σώμα της πόρνης δημιούργημα του θεού είναι...\nΦιλαλήθης 30 November, 2006 10:59\ntakis vasilopoylos said:\n"...Το τελος του διηγηματος ειναι αισιοδοξο...."\nΤο τέλος του διηγήματος είναι τόσο απαισιόδοξο!και αντιστρόφως ανάλογο με τις προσδοκίες της ίδιας της πουτάνας.\nAnonymous 30 November, 2006 11:06\nΟι περισσότερες θρησκείες βασίζονται σε πολλά χαρακτηριστικά των προηγούμενων, και ο Χριστιανισμός δεν αποτελεί εξαίρεση.\nΔεν μπορώ, καθώς δεν έχω, άλλωστε, και τις ανάλογες ιστορικές γνώσεις, να καταλάβω γιατί βιάστηκαν να "περιχαρακώσουν" τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, μετατρέποντας την Αφροδίτη σε Παναγία.\nΓιατί να "στρεβλώσεις" στέρεες βάσεις;\nΟ έρωτας, στην ουσία του και όχι ως έννοια, είναι πολύ ανατρεπτικός για μια θρησκεία που προσπαθεί να γίνει δόγμα, ωστόσο δεν καταλαβαίνω γιατί πήγαν στο άλλο άκρο.\nΒασίλης 30 November, 2006 11:11\nΠροσωπικά ένιωσα τα συναισθήματα του κειμένου στην αντίστροφη κατεύθυνση. Επισκέφθηκα -ομολογώ διστακτικά- πριν 6 χρόνια το Αγιο Ορος και ένιωσα εκπληκτικά. Πήγα άλλη μια φορά από τότε. Μεγάλη ανακούφιση τότε από τους ρυθμούς της Θεσσαλονίκης. Φυσικά δεν συνάντησα την πνευματική αποκάλυψη αλλά είχα μια καλή παρέα, μερικές ενδιαφέρουσες συζητήσεις και νομίζω έζησα για λίγο σε χρόνο και τόπο παρελθόντα.\nΤο θέμα της σεξουαλικής απομόνωσης των μοναχών είναι περίπλοκο. Οσοι δεν είχαν την εμπειρία, μάλλον τους απασχολεί. Τι γίνεται όμως με αυτούς που ζήσαν τα εγκόσμια και αποσύρθηκαν (αφήνοντας σχέσεις, πτυχία και καλές δουλειές) στα 30-35 τους; Να τους γυρίσουμε κι αυτούς πίσω για να θυμηθούν την άσπρη κοιλιά; Ο ορθολογισμός έχει μάλλον κι αυτός τα αδιέξοδά του...\nZontas 30 November, 2006 11:12\nΕίναι ίσως το καταλληλότερο θέμα για να πω οτι διαφωνώ με το moderation. Τα άκρα υπάρχουν και έξω μας και μέσα μας, όπως και οι καταναγκασμοί και η ανάγκη να θριαμβεύσει το μίσος και η άκαμπτη εξιδανίκευση. Καταλαβαίνω οτι όταν κάποιος παγιδεύεται στην επιθετικότητα, το φθόνο και τους καταναγκασμούς μπορεί να γίνεται κουραστικός. Μπορούμε ενίοτε να τον προσπερνάμε. Δεν μπορούμε πάντα κι είναι κι αυτό νομίζω απολύτως ανθρώπινο. Από την άλλη και η μυρωδιά του μίσους μπορεί τόσο καλά όσο κι ο έρωτας να αφυπνίσει τον Ιωάννη. Αρκεί να μην τον τρομάξει.\nΕν τοιαύτη περιπτώση, νομίζω ταιριάζει περίφημα η ατάκα που είπε κάποτε ο κος Bion σε έναν πελάτη του (διάσημο ψυχαναλυτή), όταν του είπε, now I understand: Please try not to understand, try to superstand, to bystand, to circumstand, but not to understand.\nsadosadist 30 November, 2006 11:33\nKAΛΗΜΕΡΑ Κε ΔΗΜΟΥ\nLOVE GOD vs ENJOY GOD ?\nΑΥΤΟ ΤΟ ''ΠΑΘΗΤΙΚΑ'' ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΒΛΙΑΡΗΣ ΟΛΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ.\nYΓ2: ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ.\nsapient 30 November, 2006 11:35\n"Είναι σαφές πως ένας άθεος, κι ακόμη περισσότερο μια άθεα, δεν μπορεί να έχει πραγματικό οργασμό."\nΣαφές; Από που συνάγεται αυτό;\nΠραγματικός Οργασμός; ποια τα κριτήρια;\nΔηλαδή ήταν κάποιοι κάποτε άθεοι και κατόπ ένθεοι και σε έρευνα που έγινε δήλωσαν ότι μόνον μετά είχαν "πραγματικό" οργασμό;\nEnPlw 30 November, 2006 11:40\nΗ μοναδικη επαφη μου με αυτο που αποκαλειται θρησκευτικη εμπειρια, ηταν η ερωτικη πραξη. Ειναι αραγε τυχαιο το γεγονος οτι ολες οι μεγαλες θρησκειες την πολεμουν?\ntakis vasilopoulos 30 November, 2006 11:41\n<< Αλλά οι μεγάλοι Μυστικοί κάνουν έρωτα και με τον θεό. Διαβάστε τα κείμενα της Αγίας Τερέζας της Άβιλα - είναι τα πιο ερωτικά που γνωρίζω. >>\nKαι του Ρουμι ειναι υπεροχα...Δεν ειμαι σπιτι να γραψω αποσπασματα\nleprinceheureux 30 November, 2006 11:42\nΓυρναω απο την - αναγκαστικη και οχι ηθελημενη - στερηση του στρατου και αντικρυζω αυτο το υπεροχο κείμενο.\nΚαλή αποζημιωση ιδιως μετα τις δοξολογιες της ορκομωσιας.\nPS - Μετα απο 17 χρονια φαντασου τι αδειασε...\nharrygreco 30 November, 2006 11:45\nΜεγαλη κουβεντα για τη θρησκεια & τον ερωτα.Τοσο αντιθετα οσο το σκοταδι με το φως. Μακαρι η Ευρωπη να φερει τη θρησκευτικη ελευθερια στη Γραικοχωρα,να μπορει ο καθενας να πηγαινει σε εκκλησια με παντρεμενους παπαδες & παπαδιες,αντι να τρωει αναγκαστικά στη μαπα αγαμους masturbators / πιθανον κρυφους π*υστηδες ή/και παιδεραστες...\nEnPlw 30 November, 2006 11:52\nΑκριβεστερα, οι μεγαλες μονοθειστικες\nZontas 30 November, 2006 12:06\nΚαι μια κουβέντα για το Χριστιανισμό.\nΕίναι νομίζω κακοποιημένος και παρεξηγημένος. Κακοποιημένος γιατί αυτοί που τάχθηκαν να τον βιώσουν και να τον μεταδώσουν ξαναέβαλαν τη διέξοδο στην καρδιά του λαβύρινθου. το δέος είναι γι αυτά που μας υπερβαίνουν, τον έρωτα και το μίσος. Έχουμε συχνά την αυταπάτη οτι μπορούμε να απολαύσουμε το ένα και να μετουσιώσουμε το άλλο. Δεν νομίζω όμως να τα κατάφερε κανείς. Η ηδονή και η οδύνη, το καρότο και το μαστίγιο είναι αδιάρρηκτα. Η μόνη λύση για να βγεις από αυτό τον κύκλο είναι η αγάπη και η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και τη δύναμη που έχει να επανορθώνει, να αντέχει. Ο Freud είπε πολλά σοφά αλλά λίγο πολύ απέτυχε -είχε κι αυτός τα δικά του βάσανα - να δεί οτι η ανθρώπινη ψυχή δεν χτίζεται από δυό μονάχα δυνάμεις. Είναι από την αρχή στραμμένη σε μια άλλη ανθρώπινη ψυχή. Είμαστε φτιαγμένοι για να γεννιόμαστε και να υπάρχουμε μέσα σε σχέσεις - μάλλον αυτό ήθελε να πεί ο Αρίστος. Αν δεν τα καταφέρουμε τότε τα νεκρά μάτια του Ιωάννη θα μιλούν για αυτά που προσπαθεί να κρατήσει νεκρά και κατά τη γνώμη μου είναι τα πρόσωπα που δεν αντέχει να αγαπήσει και να εμπιστευτεί, με όλες τους τις ανεπάρκειες. Ο Kohut είπε πολλές μαλακίες αλλά σε ένα είχε μεγάλο δίκιο. Ο άνθρωπος γίνεται ένας κόσμος κατοικημένος από σχέσεις, μια δομή, αν δεν τα καταφέρει να αγαπήσει και να εμπιστευτεί επαρκώς , η δομή θα γεμίσει ρωγμές, κι απ' τις ρωγμές θα βγαίνει πότε η σεξουαλικότητα και πότε το μίσος και θα φωνάζουν, καταλάβετε με, δεχτείτε με όπως είμαι, κλείστε τα ρήγματα. Όλοι έχουμε τέτοιες ρωγμες, όλοι σεξουαλικοποιούμε τον πόνο και μισούμε τον ανεκπλήρωτο έρωτα.\nΣτιγμές σαν αυτές του Ιωάννη, είναι σπουδαίες στιγμές, γιατί διδάσκουν στον άνθρωπο τον τρόμο του απέναντι στις δυνάμεις που τον ταράζουν. Αρκεί να μην μείνει εκεί. Αν απλά γαμήσεις ή αν απλά μισήσεις, ή αν κάνεις και τα δυό, στο τέλος θα ξαναγίνουν νεκρά τα μάτια ή θα κρατιέσαι μανιασμένα -γι να μη πεθάνουν όσα καλά κουβαλάς - από ένα από τα δυό. Αν ένας άλλος άνθρωπος μπορέσει να υπάρξει μέσα σου με τις ανάγκες του, με τα θέλω , μπορώ, ή δεν μπορώ, χρειάζομαι. Αν μπορέσεις να νοιαστείς για αυτό, συμβαίνει εν μέρει μια λύτρωση.\noldman 30 November, 2006 12:06\nΠροσωπικά είχα πάντοτε την απορία να μάθω, από ποια χρονική στιγμή της ιστορίας και με ποια αφορμή, η γενικότερη σεξουαλική ελευθερία καθιερώθηκε στην συνείδηση του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας ως κάτι «ηθικώς μεμπτό».\nΔεν νομίζω πως πρόκειται για αμιγώς εγγενές ανθρώπινο χαρακτηριστικό.\nΣε κάποιες κοινότητες Εσκιμώων για παράδειγμα, αφοδεύουν με άνεση μπροστά σε συνάνθρωπό τους, αλλά ντρέποντε να φάνε μπροστά σε άλλον. Αδιανόιτα πράγματα για τον μέσο άνθρωπο. Κάπου θεωρώ πως έννοιες όπως «προσβολή της αιδούς» είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Απλά δεν μπορώ να κατανοήσω ποιόν ακριβώς σκοπό εξυπηρετούν, γιατί δημιουργηθήκαν και γιατί υπάρχει τόσο έντονη αντίδραση από την συντηρητική μερίδα του πληθυσμού, όποτε γίνεται προσπάθεια επανεξέτασης, ανακατασκευής και (γιατί όχι) κατάργησής τους.\nmihalis, a dreamer 30 November, 2006 12:13\n"Αλλά γιατί βλάσφημο; Θεολογικά άψογο - και το σώμα της πόρνης δημιούργημα του θεού είναι..."\nΝαι,καλά- εδώ γελάνε. Τους εμπόδισε ποτέ να επιδείξουν μη-ανοχή και σκοταδιστικές συμπεριφορές το ότι ένα έργο τέχνης ήταν θεολογικά άψογο;\nmihalis, a dreamer 30 November, 2006 12:17\nΤόσο το χειρότερο για τη χριστιανική θρησκεία. Αυτή υπάρχει 2000 χρόνια και το ερωτικό στοιχείο 200000 χρόνια!(από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος)\nAlogaki 30 November, 2006 12:23\nΠολύ καλό γατούλη το κείμενο σου !!!\nΠοτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω πως ακριβώς συνδέεται η πάσης μορφής "στέρηση" με την πραγματική προσέγγιση του "Θείου".\nΓιατί το "πνεύμα" χρειάζεται τη στέρηση, τον πόνο, τη μιζέρια και την θλίψη για να μεγαλουργήσει;\nAnonymous 30 November, 2006 12:35\nΤόσο το χειρότερο για τη χριστιανική θρησκεία. Αυτή υπάρχει 2000 χρόνια και το ερωτικό στοιχείο 200000 χρόνια!(από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος)"\nΗ θρησκεία δεν χάνει ποτέ από τις εσωτερικές συγκρούσεις που η ίδια διμιουργεί στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος αντίθετα γίνεται δυστυχισμένος, αναπτύσσει ενοχές, χάνει κομμάτια του, γίνεται λιγότερο ανεξάρτητος πνευματικά.\nΤελικά οδηγείται να έχει την θρησκεία περισσότερο ανάγκη, από ο,τι αρχικά.\nNikos Dimou 30 November, 2006 12:52\nευχαριστώ για τις πολύ ουσιαστικές παρεμβάσεις.\nοι λογοτέχνες χρειάζονται ένα ψυχαναλυτή για να τους λέει τι έγραψαν :))\nτην moderation δεν την έβαλα για μένα (εγώ γελάω με τα σχόλια του zzzzzzz) αλλά γιατί καταστρέφει τον διάλογο και την ροή των σχολίων. Δεν μπορεί ο καθένας να υφίσταται ένα τέτοιον όγκο από σκουπίδι για να διαβάσει τα καλά σχόλια.\nAnonymous 30 November, 2006 12:57\nΕίμαι βαθύτατα πληγωμένος.\nΘα αγοράσω 8 γάτες να τις ταίζω και να νομίζω οτι με αγαπάνε για να ξεχάσω οτι γελάς με τα σχόλια μου.\nZontas 30 November, 2006 12:57\nΜια υποσημείωση σε όσα έγραψα παραπάνω.\nΥπάρχει μια Θεά που κυκλοφορεί ανάμεσα μας και που λέει νομίζω καλύτερα μερικά από αυτά που ήθελα να πω. Διαβάστε Aphrodite's Comments --> Γράμμα στις κόρες μου. (δεν έμαθα να κάνω link, ανεπίδεκτος-τεμπέλης).\n"...Τις τέλειες καρδιές δεν τις αγαπά κανείς έτσι ή αλλιώς."\nI pay my respects to your highness\nΑυτές είναι θρησκείες....\nYannis H 30 November, 2006 12:59\nΚάποιος που καταπιέζει τις γευστικές αισθήσεις και μυρίσει ξαφνικά κι απροετοίμαστος ένα καλομαγειρεμένο φαγητό, κάποιος που καταπιέζει την εσωτερική απόλαυση και ακούσει ξαφνικά μια όμορφη μελωδία...\nΟποιαδήποτε ανθρώπινη ηδονή (της καρδιάς, του σώματος, του πνεύματος) καταπιέζει κάποιος στο όνομα μιας ιδέας, θρησκείας ή υποχρέωσης και αυτή του αποκαλυφθεί απρόσμενα, θα τον κάνει να «γνωρίσει κάτι θείο». Πάει να πει,\nΝιώθουμε το θείο όχι μέσα από τις νηστείες και τα βάσανα (αν ήταν τέτοιος ο θεός τι θα χρειαζόταν ο διάβολος;) αλλά μέσα από την αίσθηση της ηδονής και της απόλαυσης που είμαστε ικανοί να νιώσουμε.\nΚανείς δεν παρακαλάει αληθινά για πόνο. Όλοι (ακόμα και οι πιο πουριτανοί) στην απόλαυση προσβλέπουν. Η διαφορά έγκειται στο αν αυτή αφορά την πριν ή τη μετά θάνατον ζωή.\n(Και μια τολμηρή σκέψη: η δική μου ηδονή είναι δικό μου θέμα. Αν θέλω να κάνω έρωτα δεν θα βιάσω, θα φλερτάρω. Αν θέλω ένα καλό γεύμα δεν θα φάω κάποιου άλλου, θα μαγειρέψω. Το ακριβώς αντίθετο κάνουν οι πουριτανοί: για να περάσουν αυτοί καλύτερα μετά θάνατον, επιβάλλουν τις απόψεις τους νομίζοντας ότι κερδίζουν εύσημα στον παράδεισο. Φορτώνουν έτσι την δική τους μεταθανάτια απόλαυση στη επίγεια αλλονών! Είναι καθαρά η φιλοσοφία του βιαστή - γιατί τι άλλο είναι ο βιασμός παρά η άσκηση βίας με σκοπό τη απόλαυση; Μπορεί η επιβολή κανόνων του πουριτανού στους άλλους και ο παράδεισος που προσδοκά ο ίδιος να χωρίζονται στην τωρινή και τη μέλλουσα ζωή, αλλά το βασικό σκεπτικό παραμένει.)\nΣημείο κλειδί για τον καταπιεσμένο του κειμένου, η ώρα που ξυπνάει. Με τις συνειδητές άμυνές του χαλαρές.\nΑρχαίος 30 November, 2006 13:00\nΝομίζω ότι και ο Καζαντάκης αναφέρει μια ιστορία ενός μοναχού που βρήκε το Θεό όταν πήγε με μια γυναίκα.\nΜήπως στο moderation πρέπεινα μπεί ένα όριο και στα σχολια που μπορείνα γράψει κάποιος; Μπας και γλυτώσουμε απο ομοφυλόφυλους αλβανογραικούς;\nTraumMeister 30 November, 2006 13:11\nΠολύ "άκαμπτο" αυτό το κείμενο.. Πολύ "σκληροί" συμβολισμοί.. Οι πρωταγωνιστές φωτισμένοι με προβολείς πανταχόθεν, κανένα περιθώριο για "σκιές"... Σχεδόν αδύνατον να διαβάσεις κάτι άλλο από αυτό που σου λέει (ο καλόγερος και η πόρνη)!\nΕνώ το άλλο, με την πορνογραφία και τον αυνανισμό του στοπ καρέ - πόσο πιο ανθρώπινο...\nΔυό σκέψεις σκόρπιες:\nα) Ο ασκητής (όχι ο Θάνος) κινδυνεύει πολύ όχι από την ερωτική επιθυμία, αλλά από μία και μόνη "αμαρτία" που δύσκολα αντιπαλεύει: την ακηδία.\nκι όπως λέει κι ο zontas και οι με σεξουαλική ζωή κινδυνεύουν από αυτήν εξίσου...\nβ) Να 'ναι τυχαίο που από τα πρώτα που απαγόρεψαν οι προτεστάντες ήταν ο ασκητισμός;\nAlogaki 30 November, 2006 13:11\nΝιώθουμε το θείο όχι μέσα από τις νηστείες και τα βάσανα, αλλά μέσα από την αίσθηση της ηδονής και της απόλαυσης που είμαστε ικανοί να νιώσουμε.\nΠολύ καλό το σχόλιό σου!\nSykoFantiS_Bastoyni 30 November, 2006 13:12\nΔεν ξέρω αν θυμάστε μια ταινία με δεινόσαυρους το τζουράσικ παρκ.\nΕκεί ο επιχειρηματίας παρουσιάζει ένα πρότζεκτ αναπαραγωγής δεινοσαύρων σε κάτι «επιστήμονες».\nΑυτοί τον ρώτησαν πως ελέγχετε αυτή η αναπαραγωγή και τους απάντησε πως «η αναπαραγωγή των δεινοσαύρων είναι πλήρως ελεγχόμενη μιας και εκτός εργαστηρίου οι δεινόσαυροι έχουν έλλειψη από μια ορμόνη που δεν τους επιτρέπει την αναπαραγωγή .\nΌλοι (σχεδόν) τον πίστεψαν.\nΑν εξαιρέσει κανείς τα σπέσιαλ εφέ και την παρακάτω σκηνή η ταινία δεν άξιζε μία.\n«Οι δεινόσαυροι κατάφεραν να βρουν τρόπο να αναπαράγονται και εκτός εργαστηρίου και κατ έκλεισαν το νησί .» Τότε ένας από τους πρωταγωνιστές αναφωνεί «Η ζωή βρίσκει πάντα τρόπο να βγει από τα εργαστήρια»\nΚατά την γνώμη μου η ζωή βρίσκει τρόπο να βγει και από τα μοναστήρια και από τα σκοταδιστικά μυαλά ...μπορεί να αργεί αλλά πάντα βρίσκει τρόπο ....\nNikos Dimou 30 November, 2006 13:17\nΠολύ "άκαμπτο" αυτό το κείμενο..\nΔεν κατάλαβα τι εννοείτε. Είναι η περιγραφή μίας στιγμής. Δεν έχει χώρο για "κάμψεις".\nmtryfo 30 November, 2006 13:19\nΤι καταπληκτικό διήγημα!!!\nΚαι πάλι ιερόδουλος "βοηθά" να ξυπνήσουν τα συναισθήματα-ένστικτα του ανθρώπου, που χωρις αυτά είναι "νεκρός".\nΤι κρίμα που οι γυναίκες δεν μπορούμε να επισκεφθούμε το όρος!\nZontas 30 November, 2006 13:20\nΜικρή η ανάγκη, αν υπάρχει δηλαδή, το πρόβλημα είναι οτι οι ψυχαναλυτές χρειάζονται συνήθως έναν λογοτέχνη για να μπορούν να ονειρευτούν και δυστυχώς σπανίως τον διαθέτουν... :)\nTraumMeister 30 November, 2006 13:35\nΕννοώ, με όλο το θράσος - γιατί είναι τεχνικό το σχόλιό μου - ότι βάζοντας κανείς μια πόρνη με έναν καλόγερο να "συνδιαλέγονται" για την ερωτική επιθυμία, με "επικρεμάμενη" έννοια την "αμαρτία", έχει "εκβιάσει" τις σκέψεις του αναγνώστη.\nΑπ΄αλλού: αν μιλάς για Love Story και βάλεις ένα νόστιμο ζευγάρι, νέοι, φιλιούνται, ερωτεύονται, έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και ξαφνικά μαθαίνουν ότι η κοπέλα στα 25 της έχει καρκίνο, ποιός δεν θα κλάψει;\nΦυσικά, άλλο να είναι ο Ράιαν Ο Νιλ και η Αλι Μακ Γκρο και άλλο ο Αντωνόπουλος και η Βουγιουκλάκη. Η τέχνη δεν κρύβεται, και επ΄αυτού chapeau!\nAlitovios 30 November, 2006 13:44\nΔεν ξέρω τι λέει η εκκλησία αλλά τη στιγμή του οργασμού έρχομαι πιο κοντά στο Θεό από ότι σε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.\nNikos Dimou 30 November, 2006 13:49\nΛυπάμαι αλλά δεν καταλάβατε τίποτα. Ουδεμία σχέση με αμαρτία. Δεν "συνδιαλέγονται". (Ούτε συνουσιάζονται).\nΟ τίτλος έπρεπε να σας βοηθήσει. Η Aποκάλυψη του Ιωάννη. Μία επiστροφή στο ιερό...\nΑλλά όποιος τακιμιάζει με love story...\nTraumMeister 30 November, 2006 13:59\nΛυπάμαι αλλά δεν καταλάβατε τίποτα.\nΑλοίμονο να καταλάβαιναν τα ίδια συγγραφείς και αναγνώστες!\nsadosadist 30 November, 2006 14:03\nΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΟ ΠΡΙΝ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΠΩΣ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΥ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΗΜΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΘΑ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΟΥΣΕ.\nΠΕΣ ΜΕ ΑΘΛΙΟ ΠΕΣ ΜΕ ΗΔΟΝΙΣΤΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙ ΧΑΜΕΝΟ ΠΕΣ ΜΕ ΕΚΦΥΛΟ ΠΕΣ ΜΕ ΟΤΙ ΘΕΣ ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΚΑΝΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ.\nΛΥΠΑΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΡΜΗ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ.\nΟ ΚΑΒΛΙΑΡΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΗΝ ΠΗΔΗΞΕ ΣΤΟ ΤΖΑΜΠΑ ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΧΕΙ ΚΙ ΑΥΤΗ ΜΕΤΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΑΝΑΒΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥΣ.\nΝΑΙ. Η ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ.\nΟ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΘΕΟ ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΩΤΕΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΚΑΒΛΑ ΤΟΥ. ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΙΑ ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙ.\nΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ''ΚΑΠΟΤΕ'' ΚΑΙ ΤΟΥ ''ΤΩΡΑ''. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΠΕΧΘΕΙΑ Ή ΕΣΤΩ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ. ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ. ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ΙΔΙΟ? ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΑΝ ΓΕΓΟΝΟΣ; ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΗΠΩΣ; ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ;\nΤΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ;\nΟ ''ΑΛΛΟΣ''. Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΑΛΛΟΣ.\nAnonymous 30 November, 2006 14:08\n"Μια πόρνη που έμενε απέναντι πέρασε με ένα πελάτη, ξαναβγήκε, έφερε άλλον, και τρίτο. Ο μοναχός Ιωάννης ήταν εκεί."\nγιατι εμεινε εκει? παλευε μεσα του συνειδητα ή η ορμη τον ακινητοποιησε εξω απο τον "ναο του ερωτα" ?\nμου φανηκε σα να αφεθηκε...\nMiltos 30 November, 2006 14:12\nΗ απουσία του έρωτα καθιστά "φτωχότερη" την ανθρώπινη ύπαρξη. Όπως και η φυσική συνέπεια του το σέξ. Για μένα η "αποχή" ή η απουσία του ενός ή του άλλου δεν αποτελεί το μέτρο της "πνευματικότητας" ενός ανθρώπου. Δεν είμαι Θεός για να ξέρω αν μια τέτοια ζωή πραγματικά τη θέλει και ο ίδιος. Αν πράγματι τι θέλει, τότε κάτι δεν πάει καλά...\nΆσχετο αλλά κοιτάξτε το παρακάτω link http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=758833&lngDtrID=252...\nchristoforos 30 November, 2006 14:22\nΕδώ πιστεύω ότι κολλάει και ο στίχος του Εμπειρίκου:\nεν σπερματοζωάριον μονάχα αρκεί\nγια να γονιμοποιηθεί\nτο ωάριον της γυναικός ή ο λόγος..\nΉ, αλλιώς, βρήκε ο καλόγερος το βλέμμα του!\ntraveller 30 November, 2006 14:25\nΕπειδή κάποιοι συν-αναγνώστες ρώτησαν νωρήτερα για το Όρος θα ήθελα να καταθέσω τη δική μου εμπειρία:\nΤο επισκέφτηκα πρώτη φορά εν μέσω κρίσης στη δουλειά και στην οικογένεια. Ομολογώ ότι τότε μου έδωσε κάτι να κρατηθώ.\nΕίμαι αγνωστικιστής. Στο Όρος όμως, αρμονία και την ομορφιά του τόπου (η θέα από τα μπαλκόνια της Σιμωνόπετρας σε σημαδεύει για πάντα) σε υποβάλλουν και σε κάνουν να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι κοντά (ή μέσα) σε κάτι μεγαλύτερο ή ανώτερο που περικλείει τα πάντα.\nΔεν ξέρω αν υπάρχει Θεός. Πάντως αν υπάρχει, το Όρος είναι από τα μέρη του κόσμου που έχει κάποια στενή σχέση μαζί του.\nSarah 30 November, 2006 14:30\nΤο τέλος ποιο είναι; Αδιευκρίνιστο. Να το φανταστούμε λοιπόν όπως ο καθένας το θέλει;\nΤην σκεπάζει προσεκτικά με την κουβέρτα, και της χαϊδεύει τρυφερά τα μαλλιά.\nΚαι μετά γυρνά στη γωνιά του.\nΟχι διότι το σεξ δεν τον συγκινεί. Απλά, γνωρίζει τη διαφορά. Πότε είναι "θείο" και πότε όχι.\nAnonymous 30 November, 2006 14:44\nΈνας απλοικός χριστιανός ή και παπάς, διαβάζοντας το κείμενο του Γάτου, θα έλεγε ότι ο διάβολος μπήκε στο κορμί της γιά να αμαρτήσει ο καλόγερος. Όπως πριν λίγο καιρό σε μιά βάπτιση σε χωριό, επειδή το μωρό εκλαιγε από τα προκαταρκτικά που διαβάζουν πλάι στην είσοδο της εκκλησίας, σε μιά στιγμή σταματά ο παπάς το διάβασμα και μας λέει ότι την στιγμή αυτή δεν θέλει ο δαίμονας να αφήσει το παιδί, γιά να γίνει χριστιανός!!!!! Προσπαθεί να παραμείνει μέσα του!!!!\nsadosadist 30 November, 2006 14:49\nsosial hooker said:\nΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ 'ΡΘΕ ΣΥΓΚΟΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΕΜΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ!\nΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ. ΝΑ ΣΕ ΠΙΑΣΕΙ ΚΟΛΠΟΚΟΙΛΙΑΚΗ ΜΑΡΜΑΡΥΓΗ ΣΤΗΝ ΘΕΑ ΕΝΟΣ ΑΙΔΟΙΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ. ΕΔΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΑΝΑΛΥΣΗ.\nΠΟΥΝΤΟ ΠΟΥΝΤΟ ΤΟ ΙΕΡΟ;\nΣΓΟΥΨΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ 'ΒΡΕΙΣ!\nblade runner 30 November, 2006 14:59\nΩραίο κείμενο Νίκο.\nΜου θύμισε ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια, από τις εκδόσεις ΟΞΥ, με τίτλο "Καθαρός έρωτας".\nΟ ιερωμένος εκεί υπέκυψε ολοκληρωτικά...\nΗ απόλυτη άρνηση του ανθρώπινου εαυτού, για τον καθαγιασμό της ύπαρξης, και την αφοσίωση στο θείο... Τόσο μα τόσο μάταιο.\nΑυτό κι αν είναι ιεροσυλία. Να αρνείσαι την ύπαρξή σου, που είναι κομμάτι της φύσης, που υποτίθεται πως δημιούργησε Εκείνος. Αν δεν υπήρχε αυτή η επιταγή της θρησκείας, ίσως τότε η Παναγία να γεννούσε με κανονική σύλληψη και όχι άμωμο, όπως λένε τα κείμενα...\nDion.M. 30 November, 2006 15:03\nΗ έννοια "ιερό-δουλος" είναι πολύ βαθειά. Φυσικά δεν είναι χριστιανικής προέλευσης.\nΟι ιερόδουλες ήταν ιέρειες της Αφροδίτης, που τοιοτοτρόπως, συγκέντρωναν χρήματα για την θεά. (Οχι την δική μας Αφροδίτη -μην παρεξηγηθώ!).\nΗ λατρεία του γυναικείου σώματος είναι από τα λίγα πιστεύω μου. Ισως το μόνο μαζί με την λατρεία της φύσης, που μάλλον είναι το ίδιο.\nNikos Dimou 30 November, 2006 15:16\n"Ο ΚΑΒΛΙΑΡΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΗΝ ΠΗΔΗΞΕ ΣΤΟ ΤΖΑΜΠΑ"\nΓιατί μου γαμείς το διήγημα; Πού το βρήκες αυτό; Γράψε ένα δικό σου με καλόγερους να γαμούν πόρνες για να ευχαριστηθείς - αλλά άσε ήσυχο το δικό μου κείμενο. Μη το διαστρεβλώνεις.\n(Η Πανάσχημη κατάλαβε - και οι περισσότεροι άλλωστε).\nAnonymous 30 November, 2006 15:31\nΔιαβάζω το κείμενο σαν παραβολή.\nΌσο κι αν κλειστούμε μέσα σε κάποιο "κελί" τα μάτια μας θα είναι πάντα αδειανά, νεκρά.\nΗ ζωή είναι έξω. Με τους "πειρασμούς" της.\nΤο μόνο που χρειάζεται για να επιβιώσουμε είναι πίστη.\nΣτον εαυτό μας.\nΜια γλυκιά καλησπέρα.\nπάντα σκεπτικιστής 30 November, 2006 15:41\nΒάζοντας τη λέξη βλάαφημο σε εισαγωγικά, εννοούσα στα μάτια των θρησκόληπτων, για μένα δεν υφίσταται η έννοια της βλαστημίας.\nsadosadist 30 November, 2006 15:46\nΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΗΝ ΓΙΝΕΣΤΕ ΜΙΚΡΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΧΑΣΙΜΟ ΧΡΟΝΟΥ.\nΙΣΑ ΙΣΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΣ. ΛΕΤΕ: ''Η πρώτη - από το βάθος της μνήμης - στύση, τον έκανε να υψωθεί, να αναληφθεί, να υπερίπταται.'' Ε... ΚΙ ΕΓΩ ΩΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗς ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΚΤΟ ... ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΦΡΑΣΗ (Η πρώτη - από το βάθος της μνήμης - στύση) ΑΦΗΣΑ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΗ. ΑΝ ΕΓΩ ΠΑΘΑΙΝΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΑΝΑΛΗΨΗ Ή ΠΤΗΣΗ. ΜΟΝΟ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ.\nΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΘΑ ΔΩΣΩ?\nBLOG ΕΧΕΤΕ ΑΝΟΙΞΕΙ ΕΔΩ ΚΕ ΔΗΜΟΥ.\nΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΝΑΤΕ ΑΝΟΙΚΤΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ. ΓΙΑΤΙ ΔΗΛΑΔΗ; Η ΠΑΝΑΣΧΗΜΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑ; ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ ΠΑΛΙ.\nΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ. ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ BLOGING!\nEt in Arcadia ego 30 November, 2006 15:59\nYellow_Raven 30 November, 2006 16:03\nΚάποιος είπε οτι ο άνθρωπος που ζει μονάχος του ή Θεός είναι ή Θηρίο.\nΝομίζω είναι βεβιασμένη και υποκινούμενη (από τα δικά μας αρχέγονα ένστικτα) η κίνηση να τους βγάλουμε όλους θηρία...\nΠέρα από τα ένστικτα ο άνθρωπος κατέχει και νόηση. Και ο συνδυασμός αυτών των δύο μαζί με την εμπειρία του από τη ζωή και τις διάφορες καταστάσεις που έχει περάσει, οδηγούν τον άνθρωπο να πάρει αποφάσεις που ΜΟΝΟ ο χρόνος θα δείξει αν ήταν σωστές ή όχι.\nΜε αυτό το σκεπτικό μπορώ να καταλάβω και τους απέχοντες αλλά και τους "παθισμένους έχοντες". Τους πουριτανούς αλλά και τους υποστηρικτές ελυθεριάζοντων ηθών.\nΤο να μπορείς να καταλάβεις τον τρόπο σκέψεης και δράσης ενός συνανθρώπου σου είναι χάρισμα, είναι αρετή. Το να προσπαθείς να τον αλλάξεις ή να επιβάλλεις το δικό σου είναι κουσούρι.\nΤο μοναχό και την πόρνη του διηγήματος δεν τους θαυμάζω ή δεν τους λυπάμαι. Τους κατανοώ μόνο...σαν συνοδοιπόρους σ'αυτό το ταξίδι της ζωής.\nAnonymous 30 November, 2006 16:14\nΕίναι μία παραλλαγή ιστορίας ΖΕΝ.\ntest 30 November, 2006 16:16\nΗ αποκάλυψη (...του Ιωάννη;)\nΕιρωνικός ο τίτλος και «αποκαλυπτικό» το περιεχόμενο.\n"...ξαναβρήκε το ιερό δέος" !!!\nΜ’ αυτή τη θέση θα συμφωνήσω απόλυτα και μάλιστα, είναι ενδιαφέρον πως ακόμα και αυτό το «άκαμπτο» κείμενο, όπως το χαρακτήρισες (που ίσως είναι), προσφέρεται για περισσότερες από μία αναγνώσεις (βλέπε Πανάσχημη, IHAFIA, κ.λ.π.)\nΣημ.: Για την εικονογράφηση του διηγήματος θα πρότεινα τον πίνακα του Gustave Courbet "L'Origine du monde" που βρίσκεται στο musée d'Orsay. Αντίγραφο μπορείτε να δείτε εδώ .\nΝαυαγός 30 November, 2006 16:27\nΓια όλα φταίνε τα γονίδια.\nΑυτά που στην ορμή τους για επιβίωση μας οδηγούν καλόγερους και μη σε καθημερινές σηκωμάρες.\nΚαι οι σηκωμάρες δημιουργήσαν την ανάγκη για τις πόρνες και την αναμφισβήτητη επαγγελματική τους επιτυχία επί αιώνες.\nΑυτά δημιούργησαν και τους καλόγερους σε εποχές που η εγκράτεια μόνο θα έσωζε το ανθρώπινο γένος από τα αφροδίσια.\nΣτον απόηχο αυτής της εποχής (Μεσαίωνα)ζει και ο καλόγερος της ιστορίας μας. (Πειράζει που τη λέω μας;)\nΜόνο να προσέχουμε γιατί η πολύ ελευθεριότητα οδηγεί σε περισσότερα αφροδίσια και μεταδοτικά νοσήματα και αυτά μέσω των γονιδίων σε περισσότερους μοναχούς και μοναστήρια.\nNikos Dimou 30 November, 2006 16:34\nΝαι - όσο ο συγγραφέας θα είναι ζωντανός και μπορεί να υπερασπιστεί το έργο του. Μόνο μία φτηνιάρική και kitsch (et in Arcadia)εκδοχή θα κατέληγε έτσι - και δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον. Το ότι γράφω για ιερό δέος ξεκαθαρίζει το τέλος.\nAnonymous 30 November, 2006 16:37\nθα ελεγε κανεις οτι τα αντιθετα χρησιμοποιουνται φθηνά στη λογοτεχνια και τον κινηματογραφο για να προσελκυσουν, ομως ο ΝΔ το προεκτεινει στο "θειο" θελοντας να καταδειξει, αλλη μια φορα, οτι ο ερωτας και η ερωτ.πραξη ειναι θεαρεσκα εργα (και οχι βρωμικα, αντιθεικα, προκλητικα)\nπαρομοιο ποστ αλλα πιο πεζό ηταν το εξης:\nπροτιμώ τη λογοτεχνική βερζιον\nYellow_Raven 30 November, 2006 16:37\nTHUMBS UP για το σχόλιο του ναυαγού!\nYannis H 30 November, 2006 16:54\nΕπιτρέψτε μου μια παρατήρηση. Ο συγγραφέας, ο γραφιάς, the writer, the author - ο blogger ας πούμε για να είμαστε όλοι μέσα.\nΣήμερα πρόσθεσα ένα site metre στο blog μου. Εγώ ήμουν ο πρώτος που κατέγραψε. Χαρά όταν είδα τον δεύτερο! Και όμως, απ’ ότι φάνηκε μετά, ήταν κάποιος που είχε βάλει στο google τις λέξεις-κλειδιά ‘γυναικεία εσώρουχα’. Είχα – που να μην είχα – ένα κείμενο για διαφημίσεις γυναικείων εσωρούχων... Έλεγα ότι οι άντρες προτιμούν αισθησιακά μοντέλα, παρά κάτι που έδειχνα εγώ, κτλ. Τρίτος επισκέπτης, google και ‘άντρες φωτομοντέλα’. Ε, τι να πω; Είμαι κι εγώ ένας... παρεξηγημένος blogger!\nΤα χτυπήματα από το google συνεχίζονται. Μηδέν χρόνος στις σελίδες μου, μια βλέπουν όλη κι όλη (την ίδια) κι όπου φύγει-φύγει.\nΠαρεμπιπτόντως, να που το ίντερνετ μπορεί να παίξει το ρόλο της ιερόδουλου. Ξέρετε ότι τα περισσότερα μοναστήρια έχουν πρόσβαση...\nYannis H 30 November, 2006 16:55\nΥΓ. Αλοgaki, με συγκίνησες!\nharrygreco 30 November, 2006 17:05\nΣημερα πεφτει μπολικο βρισιδι & ανορθογραφο. Η απομιμηση ειναι αποδειξη αθλιας ζηλειας. Το μπλογκ ειναι ψυχαναλυτικο ντιβανι. Φαινονται ολα.\nAnonymous 30 November, 2006 17:36\nΟ Χριστιανισμός μέσα στις δύο χιλιετίες που μεσολάβησαν, προσαρμόστηκε σε δεκάδες διαφορετικές κουλτούρες και νοοτροπίες, λαών και φυλών της Ευρωπαικής ηπείρου.\nΗ σημερινή μορφή του, λοιπόν, καθώς και η επιρροή του πάνω στους πιστούς του, είναι επηρρεασμένη από τα πολιτικά συστήματα που τον διαμόρφωσαν, και φυσικά ανάλογη με τις κατά καιρούς κοινωνικοπολιτικές τους ανάγκες.\nΟ Χριστιανισμός, τελικά, προσαρμόστηκε γύρω από ένα άτομο με απόλυτη εξουσία, και ως εκ τούτου έγινε γρήγορα μια θρησκεία ανελεύθερη, με όρους απαράβατους όμοιους με τους κρατικούς. Η αξία του λόγω απήχησης στα χαμηλά στρώματα έδωσε στον εκάστωτε μονάρχη-αυτοκράτορα νέες εξουσίες και ακλόνητο άλλοθι, νέες διπλωματικές οδούς, νέες μεθόδους σχηματισμού συμμαχιών μέσω πχ του προσηλιτισμού κτλ.\nΟ δογματισμός ήταν αναπόφευκτος καθώς σαν θρησκεία επιδεχόταν πολλές ερμηνείες μεν, αλλά ο λόγος του αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν πλέον άρρηκτα δεμένος με τη θρησκεία, όχι.\nΝέες αιρέσεις γεννιόντουσαν σε όλη την Ευρώπη και το κυνηγητό με τους Ιεροεξεταστές ήταν, αναπόφευκτα, ανελέητο.\nΣιγά σιγά, έγιναν κάποιες προσπάθειες να διαχωριστεί η κοσμική από τη θρησκευτική εξουσία, ο Πάπας ευλογούσε τον Αυτοκράτορα, οι Αρχιεπίσκοποι ευλογούσαν(και με φόρους) το Σουλτάνο και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα...\nΟσο κι αν ακούγεται αστείο, το μοτίβο πάνω στο οποίο κινείται η θρησκεία μας δεν έχει αλλάξει.\nΔεν έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης μας και η νοοτροπία μας. Εχουμε διαμορφωθεί ως προσωπικότητες μέσα από την προσήλωση της αμέσως προηγούμενης γενιάς σε μια αντίληψη, μια κοσμοθεώρηση όπου κυβερνά, ακόμη, Ενας Θεός, Ενα Σύμπαν, Μία Φύση. Αν η ουσία βρισκεται ακόμα στο ένα, άντε να καταλάβουμε την πρόσθεση! Αντε να βολευτούμε με το ημιτελές...\nΕλάχιστοι είναι αυτοί που "άγγιξαν" το "καλούπι" και ακόμα λιγότεροι αυτοί που κατάλαβαν πως αποτελεί επιθυμία και όχι ανάγκη, οπτική και όχι πραγματικότητα. Είμαστε γαλουχημένοι με μια αρχή που δεν συμβαδίζει πλέον με το πολιτικό μας σύστημα. Ποτισμένοι με μια ηθική που αδυνατεί να "καλύψει" τις επιταγές της φύσης μας και καταφεύγουμε σε αυτήν μόνο και μόνο από την ανάγκη μας να γίνουμε απόδεκτοί από το σύνολο, εκείνο που νιώθει ασφαλές στην πλειοψηφία, εκείνο που υποκρίνεται πως πιστεύει έως ότου καταφέρει να φωλιάσει στην θρησκοληψία. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να μιλήσω για την αξία της ύπαρξης, τη μαγεία που μπορούν να μας χαρίσουν τα σώματά μας αν καταφέρουμε να ξεχάσουμε πέντε εμμονές, αν μπορέσουμε να δούμε, επιτέλους, τον κόσμο με τα ΔΙΚΑ μας μάτια...\nΚαταφέραμε να κάνουμε τη θρησκεία της αγάπης να καταπνίγει τον έρωτα, σαν μαριονέτα που κατατρώει το χέρι που της δίνει ζωή.\nΚάπου εκεί χάσαμε τη μπάλα...\nΚαι δεν την έχουμε βρει ακόμα.\nandy dufresne 30 November, 2006 17:38\nΓια μένα το θρησκευτικό Δέος παίρνει δύο μορφές: του έρωτα και της τέχνης. Είναι οι μόνες που μου προκαλούν την έκσταση.\nΛίγους μήνες πριν, θα συμφωνούσα απόλυτα.\nΣήμερα προσθέτω και μια τρίτη: τη γέννηση ενός παιδιού.\nAnonymous 30 November, 2006 17:42\nΓιατί όλοι περνιούνται για μεγάλοι ψυχολόγοι;\nΔεν έχω δει κανέναν τυχαίο να λέει οτι είναι μεγάλος καρδιοχειρούργος, ας πούμε.\nNikos Dimou 30 November, 2006 17:49\nandy η γέννηση ενός παιδιού είναι σίγουρα μεγάλο γεγονός αλλά αντίθετα με την τέχνη και τον έρωτα δεν διαρκεί ούτε ανανεώνεται. Εκτός αν, σαν τον Μπαχ, τεκνοποιήσεις είκοσι φορές...\nStavros Katsaris 30 November, 2006 17:54\nΠάντοτε με προβλημάτιζε το "πνίξιμο" ακόμη και των παπάδων.\nΧαζεύω κανέναν που συναντώ στο δρόμο και απορώ.\nΜούσια κρύβουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του μονίμος μαυροντυμένος(γιατί?)\nΚαι πάντοτε αναρωτιέμαι αν τους αρέσει έτσι όπως κυκλοφορούν!\nΠιστεύεις περισσότερο αν φοράς αυτά τα ράσα ή τη ζώνη της αγαμίας (ναι υπάρχει και τέτοια και πολλοί την φορούν για λόγους επίδειξης.)\nΗ αλήθεια όμως βρίσκεται έξω.\nΑνάμεσα στους ανθρώπους!\nΠου ερωτεύονται που μισούν που θυμώνουν που χαιδεύουν που γελάνει, κλαίνε....\nΑν υπάρχει Θεος μας έδωσε αυτό το "ξενοδοχείο" για να το ζήσουμε οσο πιο έντονα μπορούμε!\nΝα το απολαύσουμε.\nΑν υπάρχει Θεος πρέπει να γελάει πολύ με αυτούς που απαρνιούνται αυτά που Μας χάρισε!\nΕξαιρετικό κείμενο το ξαναδιάβασα συμπτωματικά πριν λίγες μέρες που ξεφύλλιζα τις ΤΟΛΜΗΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!\nTraumMeister 30 November, 2006 17:56\nΝαι - όσο ο συγγραφέας θα είναι ζωντανός και μπορεί να υπερασπιστεί το έργο του.\nΕπιτρέψτε όμως και στους αναγνώστες σας να υπερασπιστούν την ανάγνωσή τους - στο βαθμό που δεν σας αποδίδουν προθέσεις που δεν είχατε.\nΑκόμη κι οι παραναγνώσεις, αποδεικνύουν, αν μη τί άλλο, ότι μιλάμε για τέχνη και όχι για manual της Boeing.\nΟπωσδήποτε, δεν σας εύχομαι να φτάσετε, σαν τον Καμί, να βγάζετε περίπου ένα επεξηγηματικό δοκίμιο για κάθε μυθοπλασία:-)\nΜόνο μία φτηνιάρική και kitsch (et in Arcadia)εκδοχή θα κατέληγε έτσι - και δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον.\nΑφήνετε να εννοηθεί ότι το kitsch αφορά μόνο τα "χαμηλά ένστικτα" και το γαργαλητό τους. Δεν είναι έτσι. Κουβάδες μπογιάς και τόνοι μελάνης ξοδεύτηκαν για "ιερούς" σκοπούς και υψηλά ιδανικά. Το να γαργαλάς, δλδ. να προκαλείς την "αυτόματη" αντίδραση, είναι από μόνο του kitsch, σωστά;\nΔεν νομίζω πως είναι κακό το kitsch. Πως είναι ψόγος.\nΤο ότι γράφω για ιερό δέος ξεκαθαρίζει το τέλος.\nΑλλά, υπάρχει ιερό χωρίς βεβήλωση;\nIOULIA 30 November, 2006 18:12\nΜόνο που δεν είναι ποτέ σαφής ο ορισμός του έρωτα, της αγάπης, της εκκρεμότητας που η προσέγγιση συνεπάγεται και προϋποθέτει.\nIt takes two και ως εκ τούτου το ένθεο κομμάτι τής κοσμοθεωρίας του ενός προσκρούει στο ηδονικό τού άλλου και τανάπαλιν. Όταν αυτές οι χαοτικές τροχιές συγκλίνουν , όταν απολέσουν τις αιχμές τους και γίνουν ζυμάρι για χειροτέχνες, όταν περικλείουν το καλό και το άωρο, το επικίνδυνο, το φόβο, την αγάπη, την έκσταση, την εκκρεμότητα...τότε παίρνει το δρόμο της η Ανάσταση. Αλλά σπάνια ανοίγουμε σ’αυτήν την εμπειρία. Και οι δύο.\nharrygreco 30 November, 2006 18:28\nΗ εκκρεμοτητα & η προσεγγιση εχουν τη χαρη τους. Η αυρα της στερησης & της απωθησης ειναι ο χειροτερος ερωτοδιωχτης. Αυτο ειναι το εγκλημα της θρησκειας εναντιον του ερωτα.\nIOULIA 30 November, 2006 18:34\nΕλύτης:"Τρέφομαι απ αυτά που οι άλλοι νηστεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Χρειάζεται κάποτε να γίνεται παρά ένα φωνήεν αισθηματικό το στομάχι μας"\nYannis H 30 November, 2006 18:38\nΚαι δύο φωτογραφίες από δύο συμπαθητικούς, ανθρώπινους μοναχούς. Στο καραβάκι για το Άγιο Όρος: ταΐζοντας τα πουλιά, Νο 1 και Νο 2\nRallousilach 30 November, 2006 18:49\nΚαταπληκτικό άρθρο από ..."εναλλακτικούς" επιστήμονες που μελετούν θρησκευτικές-μυστικιστικές εμπειρίες. Συγκρίνουν τις εμπειρίες αυτές με τον οργασμό, αφού ενεργοποιούν παρόμοια δράση στα εγκεφαλικά κύταρα!!!\nΌποιος ή μάλλον αν κανείς το διαβάσει ας πει πως του φάνηκε!\n...Οταν η τέχνη γίνεται ζωη...Λολ!\nΑλεξία Ηλιάδου (synas) 30 November, 2006 18:57\nΟ έρωτας, το χρήμα και το απλό ένστικτο της επιβίωσης είναι οι κινητήριες δυνάμεις της ζωής.\nΟ έρωτας, η τέχνη κι η προσομοίωση του θανάτου σ' εκστασιάζουν.\nΟ έρωτας μονάχος σε φέρνει κοντά στον άλλον, διαιωνίζει την ανθρωπότητα, διαστρεβλώνει τις "πεποιθήσεις" σου, σε πετάει έξω από το "εγώ" σου, σε συστήνει με τον αληθινό σου εαυτό...\nΟ έρωτας είναι το άλλο όνομα της ζωής...\nκαι του θανάτου…\nparagrafos 30 November, 2006 19:21\nΤο διήγημα/αλληγορία (γεμάτο μεταφορές και συμβολισμούς) είναι ένας ύμνος στη ζωή και τη μαγεία των αισθήσεων, οι οποίες, ανα πάσα ώρα και στιγμή, μπορουν να κατατροπώσουν σμήνη μεταφυσικών παραισθήσεων.\nΤο ποίημα/διήγημα του ΝΔ, μου θύμισε (κάπως λοξά) τον Αλεξανδρινό:\n"Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·\nτην ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο.\nΈχεις πολύν καιρό.»\nκάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει."\nΣτην καβαφική προκείμενη δημιουργία, ο "ύπνος" (για τον γέρο της μάταιης εγκράτειας), έρχεται να υπογραμμίσει τον θλιβερο απολογισμό μιας επίπεδης και ανόητα στερημένη ζωής, μιας Άχαρης ζήσης.\nΑντίθετα, ο "ύπνος", για τον νεο καλόγερο που αφέθηκε στην αιφνίδια και πρωτόγνωρη θαλπωρή της "μνήμης", της "νοσταλγίας" και της γυναίκας, είναι το προστάδιο της εξέγερσης των αισθήσεων που σαν χωνεμένη φωτιά ξανοίγεται κι αγκαλιάζει τα ξέπνοα κούτσουρα της απόκοσμης, φοβικής ηθικής.\nΕν τέλει, το ταλαίπωρο σώμα, που καρτερικά υπέμενε την λύτρωση, θα αφυπνισθεί ηθικά και θα παραδοθεί στο κράτος των αισθήσεων, καταλύοντας τη δικτατορία του "μη όντος", σταν τη "μικρή ανεμώνα που θά φτανε να πικράνει τον αγέρα του Αδη"!\nΑξίζει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το διήγημα του ΝΔ και το ποίημα του Καβάφη να διαβαστούν παράλληλα και λυπάμαι που γράφω βιαστικά - συγγνώμη για τις αβλεψίες).\nAnonymous 30 November, 2006 19:27\nΜα ποίος σας είπε ότι ο Χριστιανισμός είναι κατά του Ερωτα? Δωρο του Θεού είναι! Το σημαντικότερο! Η κινητήρια δύναμη των πάντων! Ακόμα και η στροφή του ανθρωπου στο Δημιουργό του από ερωτα γίνεται!\nΤι τα βάλατε όλοι με το μοναχισμό? Τι σας κόφτει? Υπάρχουν ευτυχισμένοι μοναχοί που ξεχειλίζουν από ερωτα για το πρόσωπο του Χριστού και δεν είνα καθόλου άδειο το βλέμμα τους και άλλοι δυστυχείς και κακόμοιροι σαν αυτόν του παραμυθιού που διαβασαμε. Όπως υπάρχει πλήθος κόσμου που παρα τα πάμπολλα πηδήματα και του αλεπάλληλους οργασμούς έχει το ίδιο άδειο βλέμμα. Γιατί επίθεση κατά του μοναχισμού εν γενει?\nharrygreco 30 November, 2006 19:41\nΟχι πια χαμενες ευκαιριες. Στερνη μου γνωση,σε εχω απο τωρα...\nheinz 30 November, 2006 19:59\nΔεν θα συμφωνήσω: γονιός είναι ισόβιο επάγγελμα.\nΚάθε μέρα γεννάς τον άνθρωπο αυτό (το ίδιο το παιδί σου), από κει και πέρα, ξανά και ξανά.\nΕκτός απ' όσους ανήκουν στην κατηγορία των που πιστεύουν ότι τα παιδιά μεγαλώνουν με αυτόματο πιλότο.\nk2825 30 November, 2006 20:15\nΧριστιανισμός, Έρωτας και Ασκητεία λοιπόν ...\nΠοια άραγε? ... αυτά του Χρήστου Γιανναρά, Του Ελύτη, Των ασκητών της Ερήμου Σινά?\nΉ μήπως εκείνα της Ελένης Λουκά, της Πέπης Τσεσμελή, του Χριστόδουλου,...\nΘεωρώ τον εαυτό μου θεολογικά αγνωστικιστή και γι αυτό χριστιανικώς αθεολόγητο ... παρόλαυτα, από τα λίγα που ξέρω, νομίζω ότι υπάρχει ένα κομμάτι του χριστιανισμού που διακρίνεται από μια «εσωτερικότητα» που μόνο σε ανατολικές μη-θεοκρατικές φιλοσοφίες θα περίμενε να συναντήσει κανείς ...\nΚρίμα που κανένα κοσμικό ιερατείο δεν βολεύεται μες στα ασαφή "όρια" του "άρρητου" και του "άκτιστου".\nheinz 30 November, 2006 20:17\nΚύριε Δήμου, πάλι αντιπαραθέσεις βλέπω και δεν μπορώ να μη σχολιάσω:\nΦαίνεται - και σεις αλλά και άλλοι - να έχετε την εντύπωση, ότι λέτε αυτό που λέτε.\nΑλλά, αυτό που λέτε (για την ακρίβεια: αυτό που λέτε ό,τι λέτε) δεν είναι απαραίτητα ό,τι καθένας ακούει.\nΠαρουσιάζετε κάτι: ένα διήγημα (προσωπικά μ' άρεσε).\nΑυτό λοιπόν, είναι μια δημιουργία.\nΑλλά την εκτοξεύετε στο χάος (στους άλλους ανθρώπους), για δικούς σας λόγους.\nΑπό τη στιγμή όμως αυτή και πέρα, καθένας διαδρά με το δημιούργημα, όπως θέλει κι όπως μπορεί. Κι επειδή εσείς είχατε στο κεφάλι ή (επιτρέψτε μου) στην ψυχή σας κάτι την ώρα που δημιουργούσατε, αντιδράτε όταν δείτε ότι η ερμηνεία (η διάδραση) του άλλου, δεν ταυτίζεται με τη δική σας. Και θεωρείτε ότι σας παρεξηγούν.\nΣυχνά χρησιμοποιείτε τους όρους "παρεξήγηση", "παρερμηνεία", "παρανάγνωση". Λες και μια μόνον ερμηνεία υπάρχει.\n"Βλέπε ό,τι βλέπω!" δηλαδή.\nΑλλά βέβαια (ευτυχώς) δεν είναι έτσι. Γιατί αν όλοι κάναμε τις ίδιες αναγνώσεις του κόσμου, θάχαμε ξοφλήσει ως είδος προ πολλού.\nΜου φαίνεται λοιπόν ότι, ξεχνάτε την ομορφιά της άλλης εκδοχής, την συμπληρωματικότητά της και την ζωογόνο ισχύ της.\nΝομίζω ότι καλά γνωρίζετε πως, αν ξέρω από πριν τι έχεις να μου πεις, η επικοινωνία είναι απολύτως αδύνατη.\nmickey 30 November, 2006 20:38\nΑντιγράφω από ένα ΠΟΛΥ παλιό μου σχόλιο (από τα πρώτα μου):\nΉταν μια εκπομπή συζήτησης (talk show) που είχε γίνει με αφορμή τη Μεγάλη Τρίτη (ενδεχομένως το ίδιο βράδυ) και το τροπάριο της Κασσιανής ("η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή..." κλπ). Νομίζω ότι την έδειχνε ιδιωτικό κανάλι και πρέπει να ήταν στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης (πριν περίπου 15 χρόνια), αλλά δεν είμαι σίγουρος.\nΑνάμεσα στους καλεσμένους, κάποιος κύριος με γλυκιά έκφραση που μιλούσε ήρεμα και σταθερά, εκφραζόταν θετικά για τις πόρνες (θα έλεγα ότι πήγαζε γνήσια αγάπη από τα λόγια του). Ανάμεσα στα άλλα, είχε το θάρρος να πει για τη χρησιμότητα της πόρνης στην κοινωνία (επιτελούσε κοινωνικό έργο) και ότι πολλοί άντρες γνώρισαν τον έρωτα χάρη σε μία από αυτές.\nΠολλοί καλεσμένοι (ανάμεσα τους νομίζω ήταν και ένας ή δυο παπάδες) αντιδρούσαν έντονα στα λόγια του, αν και τα talk show ήταν πιο πολιτισμένα τότε. Εκείνος όμως συνέχισε ακάθεκτος να τις υμνεί, θα έλεγα να τις εκθειάζει με την ίδια γλυκιά έκφραση και τη σταθερότητα στη φωνή του.\nΕκείνη την εποχή και μόνο η λέξη "πόρνη" ήταν ταμπού για το στενό (και ευρύτερο) οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον και όλοι έβλεπαν αυτές τις γυναίκες με οίκτο, αποστροφή και περιφρόνηση (και ας διακήρυτταν υποκριτικά ότι "ο Παράδεισος είναι γεμάτος από πόρνες, τελώνες και άλλους αμαρτωλούς").\nΈβλεπα την εκπομπή μόνος μου στην τηλεόραση του δωματίου μου και σκεφτόμουν πόσο πιο κοντά στο Χριστό ήταν αυτός ο καλός κύριος που φαινόταν να αγαπούσε τις πόρνες αληθινά, όπως και Εκείνος (και ίσως περισσότερο από Αυτόν, μια και δεν θα τους έλεγε ποτέ "πήγαινε και μην αμαρτήσεις ξανά")!\nΠιστεύω ότι η παρακολούθηση εκείνης της εκπομπής με τον καλό κύριο ήταν μία από τις σημαντικές εκείνες εμπειρίες που με βοήθησαν να αναπτύξω τις απαραίτητες αντιστάσεις, ώστε έστω και σε μεγαλύτερη ηλικία από τη συνηθισμένη να μπορέσω να ξεφύγω από την εκκλησιαστική σεξουαλική καταπίεση και να χαρώ τον έρωτα χωρίς ενοχές.\n(QUIZ: Μπορείτε να μαντέψετε ποιος ήταν αυτός ο καλός κύριος;)\nmickey 30 November, 2006 20:42\nΚατά τα άλλα, σας ζηλεύω που μιλάτε για σχέση θρησκείας και έρωτα (και ειδικά χριστιανισμού - και ειδικότερα μοναχισμού), χωρίς, καθώς φαίνεται, να έχετε περάσει από το "λούκι".\nΕύχομαι κανείς στον κόσμο να μην ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ να το περάσει (στην παιδική και πρώιμη εφηβική ηλικία δε μιλάμε φυσικά για "ελεύθερες επιλογές", αλλά για πλύση εγκεφάλου με τις "ευλογίες" παπάδων και ...γονέων).\nΘαρρώ πως οι περισσότεροι δεν κατανοούν (αν και ίσως υποψιάζονται) πώς γίνεται και κάποιοι άνθρωποι απαρνούνται τον έρωτα και τις άλλες χαρές της ζωής. Μερικοί μάλιστα, μέσα στη μακαριότητα της άγνοιάς τους, νομίζουν πως πρόκειται για "θεία κλήση" και "συνειδητή επιλογή".\nΠρόκειται απλώς για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας - period\nharrygreco 30 November, 2006 20:42\nΚουλτουρα,η καταρα του πνευματος. Ο καθενας θελει να μη παρερμηνευονται τα λογια του & οι αλλοι να εννοουν ο,τι ο ιδιος εννοει. Αλλιως,γινομαστε Βαβελαδικο.\nNikos Dimou 30 November, 2006 20:49\nheinz με την δική σας λογική όλες οι ερμηνείες είναι νόμιμες και έγκυρες.\nΚαταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Με το "ως εμοί δοκεί" μπορώ να ανατινάξω κάθε έργο τέχνης (αλλά και κάθε επιστημονική θεωρία).\nΈχετε συχνά διακυρήξει εδώ τον σχετικισμό σας - αλλά είναι αδιέξοδος και αυτοαναιρούμενος.\nΥπάρχουν πάντα οι πιο σωστές και έγκυρες αναγνώσεις - με πρώτη αυτή του δημιουργού. Φυσικά καμία δεν είναι απόλυτη. Αλλά δεν είναι όλες ίσες. Ιδιαίτερα αυτές που ανατρέπουν το αντικείμενο.\nAphrodite 30 November, 2006 20:59\nΜε τις καλησπέρες μου, και κάτι που μου είχε έρθει στο μυαλό την πρώτη φορά που διάβασα το κείμενο: το πόσο σαν κορίτσια μας έκαναν πλύση εγκεφάλου (όχι από κατηχητικό, μεγάλοι απλοί) για το "θεριό", και πόση σιχαμάρα εμφύτευαν στα παιδικά μας κεφαλάκια για την όλη φάση (αντίστοιχης φαντάζομαι σιχαμάρας γαι την περίοδο των γυναικών το λιγότερο)... Και δεν είχε να κάνει με ασκητές, παρά με απλούς, καθημερινούς ανθρώπους, που πάσχιζαν να βάλουν τα παιδιά τους / γενικώς στον «ίσιο» δρόμο. Το πώς γλυτώσαμε, ένας... Θεός το ξέρει!\nΟπότε ένας τόσο στερημένος άνθρωπος σαν τον Ιωάννη (άλλο από επιλογή κι άλλο από άρνηση επιλογών η αγαμία...), λογικά κι αναμενόμενα, έχασε το φως του και βρήκε το φως του την ίδια στιγμή!\nΙερό δέος, προσκύνημα κανονικό. Το ίδιο κι η πρώτη φορά που βλέπεις επί τέλους το αντίπαλο "θεριό". Κι αν μιλήσει κι ο παλαιός εγκέφαλος δε (η οσμή του "άλλου"), κερί και βουλοκέρι, δεν πας πίσω.\nΤουλάχιστον ξέρεις πλέον ότι είσαι κομμάτι ενός σκηνικού ΠΟΛΥ μεγαλύτερου από σένα κι επαναδιαπραγματεύεσαι το ρόλο σου, έστω κι αν σου αναλογούν λίγες μόνον ατάκες!\n@ζοντας - πέρασε καρντιά μου δια τα ποσοστά σου :)))\n@dionm, είπα κι εγώ γιατί δεν γεμίζει το ταμείο... λούσα τα κάνανε οι άχρηστες! :)\n@reactor, έλα σε παρακαλώ να πεις στη μάνα μου ότι η Αφροδίτη έγινε... Παναγία και το λέει κι η ιστορία! Mπας και πάρω το αίμα μου πίσω αναδρομικά, με τόσο ΠΡΗΞΙΜΟ επί τόσα χρόνια επί παντός επιστητού! Kαι το μόνιμο πρόβλημα: μη τυχόν και με πηδήξουν, ενώ το να το ρίξω στη ντρόγκα ας πούμε, που την είχα στο σχολείο, δίπλα μου, από τα 12, δεεεεε....\n(και τελικά, στη στενή σχέση, μέχρι να δεις το απαυτό του άλλου και το πώς το χρησιμοποιεί, δεν ξέρεις ΤΙΠΟΤΑ γι' αυτόν...)\n(οκ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ εξαιρούνται οι φίλοι & συγγενείς, εκεί έχουμε... collateral! ΛΟΛ!)\n(@ΝΔ, το μόνο, μετά από μια τέτοια συγκλονιστική ιστορία, για τα περί γέννησης συγνώμη αλλά δεν θα συμφωνήσω. Εμπεριέχει όλη την τέχνη, όλον τον έρωτα, όλη τη διάρκεια και όλη την ανανέωση που μπορεί να χωρέσει ο άνθρωπος...)\nMiltos 30 November, 2006 21:19\n...και να μη το ξεχάσω. Η "τολμηρή ιστορία" που δεν είναι καθόλου τολμηρή για μένα αλλά βαθιά ανθρώπινη, μου θύμισε Καζαντζάκη.\nmickey 30 November, 2006 21:25\n(Επιτέλους! Είδομεν το φως το αληθινόν :)))\nΤώρα που από Θεά υποβιβάστηκες σε ...θνητή (έστω και Παναγιά), ελπίζω να χαρούν και οι ταπεινοί σχολιαστές αυτού του blog εκείνο για το οποίο τόσα τους έλεγαν οι ιέρειες-δούλες σου κατά τη διάρκεια της ...μύησης ;)\nΥ.Γ. Ευτυχώς που δεν παρεξηγιόμαστε - άλλωστε ξέρεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ για μένα (χεχε)\nNikos Dimou 30 November, 2006 21:39\n"...και να μη το ξεχάσω. Η "τολμηρή ιστορία" που δεν είναι καθόλου τολμηρή για μένα αλλά βαθιά ανθρώπινη, μου θύμισε Καζαντζάκη".\nΟ επικός Καζαντζάκης δεν έχει γράψει ποτέ σύντομα και λιτά κείμενα. Η δύναμή του είναι αλλού.\nanon 30 November, 2006 22:29\nΟ μοναχισμός είναι ακραία έκφραση θρησκευτικότητας και σίγουρα όχι μόνο αυτής αλλά και κοινωνικών και ψυχολογικών παραγόντων.\nΌμως ένας μετριοπαθής θεολόγος θα μας έλεγε ότι δεν είναι ακριβώς αυτό ο χριστιανισμός, ή τουλάχιστον, δεν είναι μόνο αυτό.\nΠολλοί λέτε γιατί οι θρησκείες καταπιέζουν την ερωτικότητα κι ότι αυτό είναι αφύσικο. Υπάρχει τελεολογική απάντηση, μια και δεν πιστεύω τις μεταφυσικές, ότι το ερωτικό ένστικτο πρέπει και σε φυσιολογικό ρυθμό να καταπιέζεται μετρίως, διότι αποτελεί μεγάλη δαπάνη ενέργειας και χρόνου απαραίτητων για την επιβίωση.\nΤα ζώα μπορεί να είναι ελεύθερα στην σεξουαλική έκφραση, αλλά ο ερωτισμός σε αυτά είναι στιγμιαίος, δεν έχουν την φλοιική υποδομή για ανώτερη επεξεργασία και ενασχόληση. Αλλά ένας άνθρωπος που δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ, πλήρης άγχους και υποχρεώσεων, είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να απωθεί την σεξουαλικότητα προς όφελος της εργασίας. Κατά τον Φρόυντ, η εργασία είναι ακριβώς μια αναπλήρωση της libido, στα πλαίσια της ψυχικής οικονομίας.\nΣε τι διαφέρει ένας τέτοιος άνθρωπος από τον μοναχό; Στο ότι σε αυτόν δεν υπάρχει πλήρης στέρηση, ίσως να έχει οικογένεια, βρίσκει και άλλες διεξόδους, με το να φωνάζει, να βρίζει, να διασκεδάζει κλπ.\nΟι θρησκείες, λοιπόν, ιστορικά εξυπηρέτησαν αυτήν την τάση των κοινωνιών για έλεγχο των ενστίκτων, μετατρέποντας την, σε θεολογικό δόγμα και συνεπακόλουθη ηθική.\nΚατά την άποψη μου, αυτό υπήρξε συνιστώσα πολιτισμού, διότι ο τελευταίος προϋποθέτει άρνηση ή μετάθεση (εργασία, τέχνη, επιστήμη) πολλών βασικών ενστίκτων όπως του ερωτικού. Έστω και αν αυτό είναι "πηγή δυστυχίας".\nΑυτό φαίνεται και από την επίδραση των θρησκευτικών μεταβολών στην ιστορική εξέλιξη. Οι περισσότεροι προτεστάντες πάστορες, όπως ο Ζβίγγλιος και ο Καλβίνος, αντίθετα από το αναμενόμενο, υπήρξαν συντηρητικότεροι ακόμα και από την Καθολική εκκλησία από την οποία αποσχίστηκαν.\nΣυντηρητικοί με την έννοια της κοινωνικής οργάνωσης και της διαμόρφωσης μιας ηθικής της εργασίας και ατομικής υπευθυνότητας που αποτέλεσε τη βάση και για τη σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία.\nH δε σέκτα των πουριτανών, υπήρξαν -λόγω διώξεων στην Ευρώπη, οι περιβόητοι pilgrims, οι πρώτοι αγγλοσάξονες άποικοι στο Νέο Κόσμο και θεωρούνται οι προπάτορες, οι forefathers του αμερικάνικου έθνους. Κοντά σε αυτές τις αντιλήψεις υπήρξε και ο ιουδαϊσμός με τον οποίο άλλωστε ο προτεσταντισμός έχει και μεγαλύτερη θεοπλογική συγγένεια.\nΣυνεπώς, μπορεί οι Εσκιμώοι και οι Ζουλού να επιτρέπουν το ένα ή το άλλο, αλλά ο πολιτισμός τους μας φαίνεται πρωτόγονος σε σύγκριση με αυτόν της χριστιανογενούς Ευρώπης.\nΚάποιο ρόλο θα έπαιξε σε αυτό η ατομική και κοινωνική ηθική από τον οποίο αυτοί οι πολιτισμοί προήλθαν.\nNikos Dimou 30 November, 2006 22:49\n"Συνεπώς, μπορεί οι Εσκιμώοι και οι Ζουλού να επιτρέπουν το ένα ή το άλλο, αλλά ο πολιτισμός τους μας φαίνεται πρωτόγονος σε σύγκριση με αυτόν της χριστιανογενούς Ευρώπης.\nΚάποιο ρόλο θα έπαιξε σε αυτό η ατομική και κοινωνική ηθική από τον οποίο αυτοί οι πολιτισμοί προήλθαν".\nΞεχνάτε ότι μεγάλοι πολιτισμοί (Ινδία, Κίνα) δεν είχαν πουριτανισμό ούτε καταπίεζαν τα ένστικτα - ίσα ίσα που τα θεοποιούσαν (Το Καμασούτρα ήταν ιερό βιβλίο).\nZontas 30 November, 2006 23:09\n....πες με αυτό, πες με εκείνο...για δικαστή με πέρασες;\ndoctor 30 November, 2006 23:10\nΚοντά σε αυτές τις αντιλήψεις υπήρξε και ο ιουδαϊσμός με τον οποίο άλλωστε ο προτεσταντισμός έχει και μεγαλύτερη θεολογική συγγένεια.\nΠεμ Νοε 30, 10:29:20 μμ\nΆκρως ενδιαφέρουσα η τοποθέτησή σας, όμως στο απόσπασμα που παραθέτω παραπάνω "σας έχασα".\nΟ ιουδαϊσμός με τον προτεσταντισμό είναι μέρα με τη νύχτα.\nΠροσέξτε την "εξέλιξη":\nΙουδαισμός -> Χριστιανισμός.\nΧριστιανισμός-> Σχίσμα (καθολικοί - ορθόδοξοι).\nΚαθολικισμός -> "Απόσχιση" προτεσταντών.\nΜην ξεχνάτε ότι για να επιτύχει ο καπιταλισμός χρειάζεται προτεσταντική ηθική.\nto ena kai to mhden 30 November, 2006 23:33\nΩδή λοιπόν στο σώμα,ωδή στον έρωτα,στην τέχνη,στη γέννηση κ.λπ.\nΌλα είναι ιδανικά,όλα όμορφα.Δεν υπάρχει νοσηρότητα υπάρχουν μόνο νοσηροί άνθρωποι(τι αντίφαση!),δεν υπάρχει αμαρτία,δεν υπάρχει διάβολος.Υπάρχει μόνο το σήμερα,η επιστήμη θα βρει τα τεχνικά και φιλοσοφικά μέσα να δώσει την οριστική λύση στο αίνιγμα άνθρωπος.\nΤο είδωλο ήτανε έξυπνα στημένο,έπεσαν πολλοί πάνω του.\nΈπειτα άκουσα βήματα,κάποιος έσερνε τη σάρκα του προς το Γολγοθά.\nΞύπνησα,είδα ένα όνειρο όπου είχαμε φύγει από τη Βασιλεία των Ουρανών και είχαμε πάει σε ένα τόπο χτυπημένο από συγκινισιακή πανούκλα.Θυμήθηκα τον Βίλχεμ Ράιχ και τον "doctor",θυμήθηκα και άλλα ονόματα.Πρέπει να τους βρω σκέφτηκα,\nη Βασιλεία των Ουρανών είναι μεγάλη.\nZoros 30 November, 2006 23:57\nΘα ήθελα οι γνωρίζοντες να με βοηθήσουν:\nΠως νιώθει ένας μοναχός? Γίνεται να μην έχει «πονηρές» σκέψεις? Να μην έχει στύση? Στον άπειρο ελεύθερο του χρόνο δεν πετάει το μυαλό σε σεξουαλικές αμαρτίες?\nΑλήθεια πως θα νιώσει όταν συνειδητοποιήσει πως όλες τις στερήσεις στη ζωή του τις έκανε μάταια?\nAnonymous 01 December, 2006 00:09\nΘα συμφωνήσετε ίσως ότι η ερωτική πράξη άλλες φορές προσφέρει απλώς μία αίσθηση ανακούφισης και άλλες φορές ανοίγει τις πύλες του επίγειου παραδείσου. Πιο κοντά στο δεύτερο έχει πιθανότητα να έλθει κανείς αν βλέπει τον εραστή του όχι ως ένα "δοχείο νυκτός" αλλά ως ζώσα σάρκα. Αυτό απαιτεί υπέρβαση των ορίων της ατομικότητας. Έρως ζωοποιός και όχι χρησιμοθηρία.\nkkai-Lee 01 December, 2006 00:22\nΑν επιτρέπετε Ν.Δ.\nΠροσθήκη μιας πιθανής εκδοχής σε ένα εμπνευσμένο κείμενο.\n« Ο καλόγερος σηκώθηκε αθόρυβα και πλησίασε την γυναίκα. Πολύ κοντά.\nΣυγνώμη της είπε, ψιθυριστά. Ειλικρινά συγνώμη.\nΎστερα κοίταξε το χλωμό φως και είπε ακόμα πιο σιγανά μην τη ξυπνήσει\n"Δόξα σοι ο Θεός"\nΕπιστρέφοντας στο όρος, παρέδωσε τη μερίδα του στη μονή.\nΤην εικόνα όμως την κράτησε ».\nΚαι ο Καζαντζάκης θα πρόσθετε\n«Το εισιτήριο του για τον παράδεισο»\nEPIKOUROS 01 December, 2006 00:25\nμια λεξη με διαφορετικες ερμηνειες\nο επιστημονικος μικροκοσμος\nο μικροκοσμος του καθε ανθρωπου\nολοι εχουμε τον μικροκοσμο μας και καλα κανουμε\nαυτον τον κοσμο μας τον κατεστρεψε ο χριστιανισμος με την πλυση εγκεφαλου τοσους αιωνες κανοντας μας να νιωθουμε ασχημα για κατι που ειναι απολυτα φυσικο και συναμα ομορφο\nπως μπορει να περιγραψει με λεξεις κανεις το πως νιωθει μετα απο μια ενωση δυο σωματων\nφτανει να ξερει να την βιωσει,αλλιως ...\nποσοι μπορουν να καταλαβουν οτι και η επαφη με μια γυναικα πορνη μπορει να εξελιχθει σε καλυτερη απο μια αλλη επαφη.\nσε καθε λιμανι που εβγαινα εκει πηγαινα αλλα οχι παντα οπως οι αλλοι\nμετα εμαθα οτι και ο Καββαδιας ειχε το ιδιο χουι!!\nresident 01 December, 2006 00:33\n«Αυτό που μπορώ να πω είναι πως το Ισλάμ, ο χριστιανισμός και ο ιουδαϊσμός κατέστρεψαν το σώμα, περιφρόνησαν τη ζωή που ζούμε εδώ και τώρα, καταδίκασαν τα πάθη, τις ηδονές, τις ορμές, υποβίβασαν τη γυναίκα, φυλάκισαν την εξυπνάδα και τη λογική για να πολεμήσουν τους αντιπάλους τους, εμπόδισαν την επιστήμη να αναπτυχθεί, εμπόδισαν την πρόοδο..."\nAnonymous 01 December, 2006 00:34\nZoros said... Πως νιώθει ένας μοναχός? ... πως θα νιώσει όταν συνειδητοποιήσει πως όλες τις στερήσεις στη ζωή του τις έκανε μάταια?\nΤι να σας πω, ίσως το ίδιο χάλια και με κάποιον που, μια ζωή λατρεύοντας τις γυναίκες, συνειδητοποιεί κάποια στιγμή πως κι αυτός μάταια κόπιασε τόσο ...\nAnonymous 01 December, 2006 00:42\nΠως νιώθει ένας μοναχός? ... Στον άπειρο ελεύθερο του χρόνο δεν πετάει το μυαλό σε σεξουαλικές αμαρτίες?\nΓια μένα, υπό προϋποθέσεις, ο μοναχός, ειδικά όταν μείνει αγνός, έχει την πιο πλούσια ερωτική ζωή. Γιατί, μη κάνοντας έρωτα, δεν μπορεί και να τον απομυθοποιήσει. Κι αυτό είναι πραγματικά υπέροχο.\nΑς πάρουμε το παράδειγμα του Αγίου Αντωνίου. Αν έμενε στην πόλη, θα παντρευόταν, θα 'κανε λίγο έρωτα, μετά θα 'μπλεκε με τα παιδιά, τις ευθύνες, τις σκοτούρες, τα πεθερικά, τα βάσανα, στα σαράντα του θα 'ταν άχρηστος.\nΣοφός άνθρωπος, γλύτωσε απ' όλα αυτά. Πήγε στην έρημο, βαθιά, κι όλη μέρα σκεφτόταν το σεξ. Φαντασίωνε απίστευτες σκηνές, και προσευχόταν να αντέξει. Κι έτσι έζησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Σε διαρκή στύση.\nΠέστε μου τώρα ποιος στερήθηκε και τι. Ο Άγιος Αντώνιος στην έρημο ή ο κυρ-Αντώνης στην πόλη;\nΟ υπέροχος πίνακας του Νταλί "Οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου" μαρτυρεί του λόγου το αληθές.\nΥΓ Για χιλιοστή φορά, σας προφταίνω, όχι, δεν με λένε Αντώνη.\nYellow_Raven 01 December, 2006 00:59\nΈνας χριστιανός μοναχός μπορεί να σκέφτεται διάφορα πράγματα κι αυτό εξαρτάται από το λόγο για τον οποίο διάλεξε να "ενδυθεί το σχήμα", όπως λέγεται στην εκκλησιαστική γλώσσα. Εκείνοι που το αποφάσισαν εκούσια και συνειδητά ενστερνίζονται τις αρχές και τις ιδέες των μεγάλων ιδρυτών του μοναχισμού και του ασκητισμού (βλ. Μέγας Αντώνιος, Άγιος Αθανάσιος).\nΌσο και να προσπαθείς να καταλάβεις τον τρόπο σκέψης τους όμως δεν θα το καταφέρεις αν δεν μπεις στον κόπο να καταλάβεις την κοσμοθεωρία τους. Το αν κάποιος που παίρνει την απόφαση να γίνει μοναχός οδηγηθεί σε μια μάταιη ζωή δε νομίζω πως είμαστε σε θέση να το κρίνουμε τελικά.\nΠάντως αξίζει να σημειωθεί η σύγκλιση και η ομοιότητα των μυστικιστικών πρακτικών των διαφόρων μεγάλων θρησκειών.\nharrygreco 01 December, 2006 01:06\nΚατι ειχε αυτο το ποστ & δεν εφτιαξε ατμοσφαιρα. Ισως μας ξενερωσε το μοντερεσι.\nLefteris Kritikakis 01 December, 2006 01:17\n"νηστείες, αγρύπνιες, αποχή από κάθε τι πονηρό η εγκόσμιο, στην πράξη και την σκέψη."\nΗ αρχή και το τέλος κάθε τέλειας ερωτικής ιστορίας.\n"Ο μοναχός Ιωάννης δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τίποτα - ούτε σε τι σπίτι βρισκότανε."\nΑυτή είναι η μέση της ιστορίας.\nΚάτσε να τελειώσω το δικό μου (βρήκα εθελόντρια δακτυλογράφο και editor) να δεις πως για έναν έρωτα φτάνεις να πέφτεις στα πόδια του άλλου για να συγχωρέσει εσένα, επειδή σου είπε ψέματα... ("forgive me for doubting you" και το ξέραμε κι οι δυο ότι έλεγε ψέματα). Κι ας είχα εγώ τη δύναμη, το μέρος, το σπίτι, τα χρήματα, τη γνώση, όλα τα "καλά"... κι ας ήξερα ότι η ζωή μου θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτήν... (eventually). Πώς έκανα πράξη και γεγονός ένα λογικό, φιλοσοφικό και συναισθηματικό ατόπημα. Μια φωτιά στην κυριολεξία. Σαν όνειρο από την παιδική ηλικία στην Κρήτη, να σπάνε τα κύματα το ένα πάνω στο άλλο, όχι κοντά στην ακτή, αλλά μέσα στο πέλαγος και να ρουφιούνται τα πάντα στο βυθό, εκεί που δεν έχει πια φως, παρά μόνο γνώση χωρίς φως. Έλλειψη.\nΌχι για τη μυρωδιά της ήβης... αλλά λόγους καθαριότητας. Ζήτησα συγγνώμη που ήμουν άνθρωπος. Και μετά την έστειλα πίσω στο χωριό της, καθαρισμένη απ' όλη τη ζωή της, συντριμένη, τσατισμένη, αλλά κατά βάθος ευτυχισμένη, γιατί για πρώτη φορά είχε μάθει για τα καλά τον εαυτό της.\nΣτη δική σου ιστορία, η πουτάνα είχε τρία πράγματα καλά που ελάχιστοι άνθρωποι τα έχουν: αυθόρμητη συμπόνοια, στοργικότητα και ειλικρίνεια. Προσωπικά μόνο μία γυναίκα έχω γνωρίσει στη ζωή μου που τα είχε και τα τρία αυτά και αυτή μου πρόσφερε την τρίτη μου θαυμάσια κόρη.\nΤυχερός είμαι, άμα το καλοσκεφτείς. Ακόμα και ιστορίες γι' αγρίους, κατάφερνα να τις κάνω, στην πραγματικότητα, τουλάχιστον όπερες. Ή, κατάφερα να τις κάνω να έχουν αποτέλεσμα και τέλος καλό. Όμως, δεν πρέπει να προκαλέσω την τύχη μου παραπάνω. Πρέπει να την αφήσω να ξαποστάσει, γιατί τώρα τελευταία με κοιτάει παράξενα και με αμφιβολία, γιατί κι εγώ τη μάζεψα από το δρόμο όπου κόντευε να παγώσει, εκεί που την είχα πετάξει. Τώρα πρέπει να τη ζεστάνω, να την ταϊσω, να της πω κάνα καλό λόγο, γιατί πάντα με βοηθούσε να φεύγω γρήγορα από τους κακούς βάλτους. Πιο γρήγορα κι απ' τους λύκους.\nΘα βγει καλή ιστορία στο γραφτό.\nΑνθέλλην 01 December, 2006 01:20\nSarah 01 December, 2006 02:07\nΔιαβασε την τελευταια σκηνή από το " Ο Θεός των μικρων πραγματων."\nΜπορει και να αλλάξεις γνώμη.\nΑνθέλλην 01 December, 2006 02:59\nDion.M. 01 December, 2006 06:25\nΣε μισή ώρα, αναχωρώ οδικώς, οδηγώντας και ακούγοντας μουσική, για ένα μικρό φθινοπωρινό journey στα (σχεδόν) παρθένα δάση, που υπάρχουν ακόμα στην βόρεια περιοχή της χώρας. Συγκεκριμμένα στο Καρά Ντερέ (Τουρκική ονομασία, σημαίνει μαύρη κοιλάδα) της Δράμας.\nΕίναι το τέταρτο φθινοπωρινό brake.\nΟπως είπαμε το καλοκαίρι και ιδίως τον Αύγουστο στην Αθήνα, και τις λοιπές εποχές μικρές δραπετεύσεις.\nΕπιστρέφω αρχές της ερχόμενης εβδομάδας.\nNikos Dimou 01 December, 2006 07:48\nDion σε ζηλεύω - το Καρά Ντερέ είνα υπέροχο - ιδιαίτερα αυτή την εποχή. Περιμένουμε εντυπώσεις.\nZoros 01 December, 2006 10:18\n“Το αν κάποιος που παίρνει την απόφαση να γίνει μοναχός οδηγηθεί σε μια μάταιη ζωή δε νομίζω πως είμαστε σε θέση να το κρίνουμε τελικά.\nΠάντως αξίζει να σημειωθεί η σύγκλιση και η ομοιότητα των μυστικιστικών πρακτικών των διαφόρων μεγάλων θρησκειών.”\nΗ ματαιότητα της απόφασης οφείλεται στο ότι αποκλείεται ένας Δημιουργός-Θεός να επιθυμεί το δημιούργημά του να μην ενεργεί όπως το προστάζει η φύση του, με τον τρόπο δηλαδή που το σχεδίασε.\nΚαι επειδή το παραπάνω που γράφω, αν και απόλυτα λογικό, είναι αυθαίρετο, θα σου πω και το εξής: επειδή δεν γίνεται όλες οι θρησκείες να λένε το σωστό και θεωρώντας ότι μόνο μία από αυτές το κάνει, πως θα νιώσουν άραγε οι μοναχοί των υπολοίπων θρησκειών, όταν καταλάβουν ότι χαράμισαν την πολύτιμή ζωή τους για κάτι λάθος που τελικά δεν υπάρχει?\n“Για μένα, υπό προϋποθέσεις, ο μοναχός, ειδικά όταν μείνει αγνός, έχει την πιο πλούσια ερωτική ζωή. Γιατί, μη κάνοντας έρωτα, δεν μπορεί και να τον απομυθοποιήσει. Κι αυτό είναι πραγματικά υπέροχο.”\nΜα πως γίνεται να είναι υπέροχο, όταν ένας μοναχός θεωρεί την σεξουαλική επιθυμία αμαρτία και την καταπνίγει? «Πλούσια ερωτική ζωή» όπως λες, με καταπιεσμένες και μόνο φαντασιώσεις! Ενδιαφέρον...\nheinz 01 December, 2006 10:29\nΚαλημέρα και καλό μήνα κι από μένα, σε όλους!\nΈχω εξηγήσει κι άλλη φορά ότι δεν πρόκειται για σχετικισμό, αλλά για διαδραστικότητα (interactionism).\nΗ διαφορά έγκειται στο ότι δεν αμφισβητώ καθόλου το "είναι" (ως ύπαρξη).\nΑλλά, να δεχθώ και εγώ και οποιοσδήποτε, ότι μια ερμηνεία έργου "είναι" αφ' εαυτής, σημαίνει ότι δεν παράγει ο δημιουργός την ερμηνεία, αλλά το έργο (!!!).\nΝομίζω ότι παραβλέπετε ότι δεν ζούμε σε κόσμο από στατικά "είναι" αλλά από -σχετικά απρόβλεπτα- "γίγνεσθαι".\nAnonymous 01 December, 2006 11:34\nΌλες σας οι τολμηρές ιστορίες είναι μία και μία. Ειδικά εκείνη που θυμίζει Φάουστ. Γράφω κι εγώ τολμηρές ιστορίες. Μόνο που οι δικές μου είναι αυτοβιογραφικές.\nAnonymous 01 December, 2006 11:56\nΚοιτάξτε, για μένα η σεξουαλικότητα έχει άπειρες όψεις, από τις οποίες, προς το παρόν, θέτω υπόψη σας τις εξής δύο:\nΚατηγορία πρώτη: Κανονική ερωτική ζωή, και μάλιστα κοινωνικά και θρησκευτικά επιδοκιμαζόμενη.\nΚατηγορία δεύτερη: Καταπιεσμένη και ιδίως απαγορευμένη σεξουαλική ζωή.\nΑς μελετήσουμε τώρα όσους κινούνται στην πρώτη κατηγορία. Κλασικό παράδειγμα ο μέσος οικογενειάρχης, χρόνια παντρεμένος και με αρχές, που δεν διανοείται ή δεν τολμά (συνήθως) να "κοιτάξει κι αλλού".\nΟ άνθρωπος αυτός, σε ορισμένο βάθος χρόνου (ανάλογα με τις περιστάσεις) τείνει να νιώθει εγκλωβισμένος, να χάνει κάθε ενδιαφέρον για το θέμα, και ή να συνεχίζει να κάνει έρωτα ως μέρος της καθημερινής (θα 'λεγα μηνιαίας) ρουτίνας του, ή να σταματά εντελώς.\n(Κι όσο για την ποιότητα δεν το συζητώ, αν θέλετε επανέρχομαι, αλλά τι να πούμε εκεί, μεγάλα παιδιά είμαστε και καταλαβαινόμαστε).\nΑς δούμε τώρα όσους κινούνται στη δεύτερη κατηγορία. Κλασικό παράδειγμα μαθητές, ειδικά όχι μεικτών σχολίων, στρατιώτες σε κέντρα εκπαίδευσης, φυλακισμένοι, και, βέβαια, μοναχοί.\nΌλοι αυτοί τείνουν να μην κάνουν τίποτε άλλο όλη μέρα παρά να ασχολούνται με το σεξ. Και, θα 'λεγα, όλη νύχτα. Από αυτή λοιπόν την άποψη και μόνο, ζούν απείρως πιο ερωτικά από εκείνους της πρώτης κατηγορίας (μη κάνουμε τώρα συγκρίσεις και μελαγχολήσουμε, είναι και Παρασκευή).\nΑυτό κατάλαβε, υποθέτω, κι ο Νταλί και ζωγράφισε τον υπέροχο αυτό πίνακα (Οι πειρασμοί του Μ. Αντωνίου), που για μένα, θα 'πρεπε να ανακηρυχθεί ο προστάτης άγιος όχι των ερωτευμένων, αλλά της ερωτικής επιθυμίας (βοήθειά του).\nΑυτό κατάλαβε κι ο Όσκαρ Ουάιλντ, όταν είπε ότι ο καλύτερος τρόπος για ν' αντιμετωπίσεις ένα πειρασμό είναι να ενδώσεις.\nΑυτό κατάλαβε κι ο Γούντυ Άλλεν, όταν, σε ερώτηση αν το σεξ είναι βρώμικο, απάντησε ναι, αν γίνεται σωστά.\nΑυτό τέλος κατάλαβε κι ο μέγιστος, για μένα, Μπουνουέλ. Διαβάστε το υπέροχο αυτοβιογραφικό του έργο "Τελευταία Πνοή" και τα όσα λέει εκεί για την αυστηρά καθολική Ισπανία τα πρώτα χρόνια του φρανκικού καθεστώτος και την απίστευτη σεξουαλικότητα που ξεπήγαζε απ' όλη τη νεολαία, ακριβώς γιατί όλο το σύστημα είχε πέσει πάνω της και την καταπίεζε.\n(Πάντως, έστω κι αν δεν αγαπάτε το σουρεαλιστικό κίνημα, διαβάστε το βιβλίο, είναι εξαιρετικό).\nΚλείνω: Υποψιάζομαι, κι αντίθετα από πολλές τοποθετήσεις εδώ, ότι ο χριστιανισμός, ειδικά στον τομέα των ερωτικών σχέσεων, μάς έκανε ένα μεγάλο "δώρο": Την αίσθηση του απαγορευμένου καρπού και τις συνακόλουθες ενοχές, που πολλαπλασιάζουν την ηδονή.\nΑλλά σ' αυτό δεν είστε υποχρεωμένοι να συμφωνήσετε (ούτε και στ' άλλα, αυτονόητο είναι).\nNikos Dimou 01 December, 2006 12:53\nΠαντα σκεπτικιστής στείλατε (μάλλον κατά λάθος) μία επιστολή του M. Moore προς τους Ρεπουμπλικάνους. Δεν έχει βέβαια καμία σχέση με το ποστ - και την απέρριψα. Αν θέλετε στείλτε την στο προηγούμενο ποστ.\nYellow_Raven 01 December, 2006 13:03\n"Η ματαιότητα της απόφασης οφείλεται στο ότι αποκλείεται ένας Δημιουργός-Θεός να επιθυμεί το δημιούργημά του να μην ενεργεί όπως το προστάζει η φύση του, με τον τρόπο δηλαδή που το σχεδίασε."\nΠρόσεξε πως εδώ δίνεις μεγάλο βάρος στα ένστκτα κι αφήνεις απ' έξω τη νόηση που κι αυτή είναι μέσα στο σχέδιο του Δημιουργού για τον άνθρωπο, εφόσον δεχθούμε την ύπαρξη Του.\n"...επειδή δεν γίνεται όλες οι θρησκείες να λένε το σωστό και θεωρώντας ότι μόνο μία από αυτές το κάνει, πως θα νιώσουν άραγε οι μοναχοί των υπολοίπων θρησκειών, όταν καταλάβουν ότι χαράμισαν την πολύτιμή ζωή τους για κάτι λάθος που τελικά δεν υπάρχει?"\nΤο επιχείρημά σου στέκει από τη σκοπιά της λογικής, εάν όμως δεχθούμε πως όντως υπάρχει μόνο μια σωστή κι αληθινή θρησκεία. Πράγμα βέβαια πολύ απίθανο καθώς σε όλες τις θρησκείες υπάρχουν πιστοί που ακολουθούν τη λατρευτική τους παράδοση και διατείνονται με την ίδια ένταση για την θεϊκή προέλευση της θρησκείας τους. Οπότε ή καμιά δεν αληθεύει ουσιαστικά και απλά υποστηρίζει ψυχολογικά τον πιστό της ή σε όλες υπάρχουν ψήγματα αλήθειας που η γνώση τους εξυψώνει πνευματικά ή νοητικά τον πιστό.\nΑπό τη στιγμή που δεν είσαι σίγουρος για κάτι λοιπόν, μην βάζεις το χέρι σου στη φωτιά για το αντίθετο.\nΑρχαίος 01 December, 2006 13:03\nΆρωμα γυναίκας τι θαυμάσιο πράγμα, είναι να μην αισθανθείς δέος.\nΤο αντίστοιχο δικό μας χαρακτηρίζεται σαν "βαρβατίλα" και μόνο η λέξη σε απωθεί.\nπάντα σκεπτικιστής 01 December, 2006 13:26\nΔεν υπάρχειπρόβλημα, απλά προσπάθησα να ανθερμάνω λίγο την κουβέντα. Όντως ήταν εκτός θέματος, αλλά νομίζω οτι είχε εδιαφέρον.\ncyberdustz 01 December, 2006 13:30\nΛύτρωση, από τι?\nΑς δούμε την πραγματικότητα όπως είναι, και όχι να φτιάχνουμε συνεχώς μία δικιά μας στα μέτρα μας και όπως την επιθυμούμε. Η πράξη του έρωτα ήταν πάντα ο απαγορευμένος καρπός, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες. Δεν υπάρχει κοινωνία που να επέτρεπε τον έφηβο να ικανοποιεί τις ορμές του κατά το δοκούν και σε όποια βρει μπροστά του, επίσης δεν υπάρχει κοινωνία που ο άντρας να μην πρόσεχε την γυναίκα του, και η γυναίκα τον άντρα της. Οι λόγοι είναι πολύ. Πείτε ότι είναι ο φόβος της γυναίκας ότι ο άντρας θα της φύγει και θα μείνει μόνη, πείτε ότι είναι ο φόβος του άντρα ότι η γυναίκα του θα βρει καλύτερο εραστή και θα ρεζιλευτεί στα μάτια της κοινωνίας. Αλλά ο κυριότερος λόγος κατά την γνώμη μου είναι η τεκνοποίηση. Κανείς άντρας δεν θα’ θελε να μεγαλώνει τα παιδιά αλλονών. Ο γάμος και η οικογένεια είναι ο θεμέλιος λίθος όλων των κοινωνιών. Δεν υπάρχει εξαίρεση, και τα κοινόβια της δεκαετίας του 60 το αποδεικνύουν περίτρανα. Ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός δεν πρόσθεσε κάτι το καινούργιο σε αυτή την ηθική. Αυτή η ηθική προ- υπήρχε αυτών των θρησκειών, όπως και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά. Είναι μέγα σφάλμα αν νομίζεται ότι το Κάμα Σούτρα ήταν κοινό κτήμα όλων των Ινδών και σε υψηλή εκτίμηση. Απλώς ήταν φαντασιώσεις μιας αίρεσης του Ινδουισμού, πιστεύοντας ότι θα αγγίξουν το θείο μέσω υπερβολικής σεξουαλικής δραστηριότητας. Οι υπόλοιπες σέχτες διαφωνούσαν, τους καταπολεμούσαν και δεν τους είχαν σε μεγάλη εκτίμηση. Το ίδιο και για την Κίνα ή Ιαπωνία. Ειδικά για την Κίνα έφταναν στο σημείο να παραμορφώνουν τα πόδια των γυναικών ώστε να μην μπορούν να βγαίνουν από τα σπίτια τους χωρίς συνοδό, καθότι ήταν πλέον αδύναμες να περπατούν.\nAlexandra 01 December, 2006 13:46\nλύτρωση μέσω της επιθυμίας...\nΝαυαγός 01 December, 2006 13:53\nΑπό μικρός είχα πάντα ένα όνειρο. Πριν παντρευτώ να έχω πάρει 1 γυναίκα τουλάχιστο από κάθε φυλή και από κάθε χρώμα μαλλιών και από κάθε πρακτορείο μοντέλων.\nΜετά γνώρισα κάποιον που, κατά τα λεγόμενα του, το είχε κάνει.\nΚαι μετά θυμήθηκα το στίχο του Καββαδία. "όλο τον κόσμο γύρισε και τίποτα δεν είδε..."\nΚαι μετά αποφάσισα πως θέλω να παντρευτώ.\nΥ.Σ. (Για τις κυρίες) Παρ' όλα αυτά είμαι ακόμα ανύπαντρος.\nΝαυαγός 01 December, 2006 13:56\nΤο σχόλιο μου έχει σχέση με τον μοναχισμό, καθώς και ο γάμος, από ό,τι ακούω, μια ακόμα ακραία έκφρασή του πρέπει να είναι.\nparagrafos 01 December, 2006 14:05\nΣτο προκείμενο πάλι:\nΑπό τον τίτλο κι όλας τού διηγήματος και από τη πρώτη του φράση "ο μοναχός Ιωάννης ζούσε... στη σκήτη", ο νους μας πηγαίνει κατευθείαν στην "Αποκάλυψη τού Ιωάννου" με τα "θάματα και οράματα" του αποκαλυπτή [αλλά και τις παραισθήσεις του Μακρυγιάννη], με κείνες στις μεταφυσικές του ονειρικές "προοράσεις" και φοβίες, τις θρησκόληπτες φαντασιώσεις του, θα έλεγε ο αυστηρός ορθολογιστής.\nΟ, κυριολεκτικά, μετά φόβου αποκαλυπτής (που για αιώνες κατατρομοκρατούσε -και συνεχίζει να κατατρομοκρατεί- γενεές επί γενεών) δίνει έμφαση τόσο στον τρόμο που προκαλεί το κακό και η επικείμενη τάχα (αλλά προσωρινή) κυριαρχία του (αντίχριστος), όσο και στη μάχη του τελευταίου με το καλό και την επικράτηση του Χριστού, με αντίτιμο την ολοκληρωτική καταστροφή της ανθρωπότητας από τις στάχτες της οποίας θα αναγεννηθεί, υποτίθεται. ένας σεπτούς κόσμος υπό την αιώνια παντοκρατορία του "πανάγαθου" κλπ κλπ.\nΗ πιο πάνω σύγκρουση, παίρνει κυριολεκτικά σάρκα και οστά στα πλαίσια του εσωτερικού μικρόκοσμου ενός θεοσεβούμενου ανθρώπου, ή, για να πω καλύτερα, η σύγκρουση μεταφέρεται στο πρόσωπο ενός (επί δυο σχεδόν δεκαετίες) συνεπούς καλόγερου, ο οποίος όντας αφοσιωμένος στα της πίστης του αντικρίζει τα εγκόσμια και τις χαρές τους ως διαβολικά πράγματα, ως δυνάμεις του κακού που στόχο έχουν να τον αποπροσανατολίσουν από τον "εάν δεν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις". Είχε στόχο να πεθάνει για όσο ζούσε και φαινόταν πως τα είχε καταφέρει...\nΗ μεγάλη ανατροπή έρχεται εκείνη τη βροχερή μέρα που η ανάγκη τον έκανε να βρεθεί μπροστά το ερειπωμένο πατρογονικό του σπίτι. Αφέθηκε στη νοσταλγία (πρώτη νίκη τής ζωής), ίσως να άκουσε τα ξεγνοιασιά χαμόγελα των παιδιών που τιτίβιζαν χαρά (η δεύτερη ήττα της εν ζωή νέκρωσης). Κάπου εκεί έγινε η σιωπηλή εξέγερση μέσα του, το πρώτο ουσιαστικό βήμα. Κι ύστερα ήλθε ο από μηχανής θεός: το άγγιγμα της γυναίκας, η θηλυκή της όψη και του απεκαλύφθη το "ιερό δέος", αυτό ίσως για το οποίο μάταια έγραφε και έσβηνε, φοβούμενος και τρομάζοντας, ο άλλος Ιωάννης!\nMainMenu 01 December, 2006 14:28\nΗ ερμηνεία ενός κειμένου δε θα μπορέσει ποτέ να υποταχθεί σε (ψευτοεπιστημονικές-όπως είναι οι μεταμοντέρνες) θεωρείες κειμενικότητας. Είναι θέμα διαίσθησης και κοινής λογικής. Όταν σ' ένα κείμενο που μιλάει για κάποιο έντονο υπερβατικό συναίσθημα βλέπουμε γαμήσι απλά, βλέπουμε τα καρβέλια που ονειρευόμαστε και προφανώς ότι και να διαβάσουμε καρβέλια θα δούμε. Δεν παράγει το ίδιο το κείμενο τέτοιου είδους ερμηνείες αλλά ο κολημμενος αναγνωστης...\nNikos Dimou 01 December, 2006 14:52\nΚατά λάθος στην moderation έσβησα ένα σχόλιο του Yellow Raven. Το παραθέτω εδώ:\nΚαθότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS θέλω να τονίσω και πάλι το σχόλιο του "ναυαγός" στις 04:27:07 . Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε σχετικά με τις προφυλάξεις!\nNikos Dimou 01 December, 2006 14:58\n"Η πράξη του έρωτα ήταν πάντα ο απαγορευμένος καρπός, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες".\nσυνιστώ αναγνωση βιβλίων ανθρωπολογίας (M. Mead) για τις πρωτόγονες κοινωνίες. Όσο για την την Ινδία μπερδεύετε το KamaSutra (που αφορούσε όλους τους Ινδουιστές) με την βουδιστική Tandra. Στην Κίνα το βιβλίο του έρωτα (με στάσεις και πρακτικές) ήταν καθιερωμένο ανάγνωσμα για όλους τους νέους. Το θέμα με τα δεμένα πόδια ήταν για λόγους αισθητικής.\ntest 01 December, 2006 15:00\nΌπως έλεγε κι ο Τσέχωφ "Όποιος δεν έχει ζήσει παντρεμένος, δεν ξέρει τι σημαίνει μοναξιά".\nharrygreco 01 December, 2006 15:04\nΓια το AIDS ειμαι της παλιας σχολης. Αν φοβασαι για μια γυναικα & σκεφτεσαι να βαλεις προφυλακτικο,τοτε δεν αξιζει να εισαι με αυτην.\nEnPlw 01 December, 2006 15:34\nθελοντας να υπερασπιστω και τη δικη μου οπτικη-προσληψη, για το τελος του διηγηματος του κ.Δημου, επισημαινω οτι δεν (θα) επροκειτο για ενα "...γαμησι απλα..." αλλα για την απολυτη αφυπνηση του μοναχου, το ξυπνημα και η κινητοποιηση της σαρκας του.\nΕφοσον βεβαια ο συγγραφεας διευκρινησε τις προθεσεις του σε οσους τον παρερμηνευσαν(οπως εγω) καθε σχετικη συζητηση περιττευει.\nΦιλικα & μη κολλημενος\nimak 01 December, 2006 15:51\nΈχω την εντύπωση οτι αυτή την ιστορία με το μοναχό την έχω δει στην τηλεόραση. Δεν μπορώ να θυμηθώ λεπτομέρειες, ίσως κάποιος εμπνεύστηκε και την έβαλε σε σίριαλ (;)\nSarah 01 December, 2006 16:06\nΗ εκκλησια δεν καταπίεσε το ένστινκτο. Δεν χρειάστηκε. Καταπίεσε το συναίσθημα. Και έτσι καταφερε να δημιουργήσει στρατιές συναισθηματικά αναπήρων που νομίζουν οτι χρειάζονται ένα manual για να κάνουν έρωτα. Και που πάντα τους φταίει ο άλλος όταν η σχέση καταστρέφεται.\nΗ εκκλησία μας έμαθε να είμαστε απαθείς, αδιάφοροι, υποταγμένοι, ανεύθυνοι, άξιοι της μοίρας μας, άτομα που την αξία μας θα τη βρούμε μετά θάνατον. Προς το παρόν, μια χαρά είναι και τα σκατά.\nΕχθες το βράδυ άκουσα έναν νεαρό Ρώσσο να μιλάει και νομίζω τα λόγια του έχουν κάποια σχέση με το ποστ.\nBe nice, so you don’t hurt others\nBe angry… without it you have no freedom\nHave passion… without it you have no voice.\nΚαι αργότερα, άκουσα στην τηλεόραση την Θαυμάσια μαύρη ποιήτρια Μαγια Αγγέλου, ένα από τα εθνικά κεφάλαια της Αμερικής να περιγράφει την συνάντησή της με έναν νεαρό «αλήτη» που της είπε γύρω στις δέκα φορές να πάει να γαμηθεί και το τι θα της έκανε άν την είχε σε ένα κρεβάτι δεμένη. Είπε λοιπόν, ότι έβαλε το χέρι της στο μάγουλό του, και τον ρώτησε\n“When was it the last time someone told you were important?... Well… you are.”\nΑπό κει ξεκινάνε –νομίζω- όλα τα προβλήματα αναπηρίας που έχουμε με το σεξ, είτε είμαστε ιερωμένοι, είτε όχι. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση που μας κάνει να το χρησιμοποιούμε είτε σαν μεσο τιμωρίας του εαυτού μας, είτε σαν μέσο τιμωρίας άλλων.\nSarah 01 December, 2006 16:19\nΔυο πράγματα συνοδεύουν τον έξυπνο άνθρωπο, πάντα -σε σχέση με το άλλο φύλο εννοώ-.\nΠροφυλακτικό και pre-nup.\ndoctor 01 December, 2006 16:21\nΠαρ Δεκ 01, 12:33:55 πμ\nΠολύ ωραίο και πραγματικό!\nΌταν ήμουν μικρός (Ε'Δημοτικού) και πήγα να εξομολογηθώ (με το ζόρι - α, ρε μάνα με τις εμμονές σου!)ο παπούλης με ρώτησε αν όταν βλέπω τα κοριτσάκια τα ... ορέγομαι.\nΕγώ δεν ήξερα τι σημαίνει το ρήμα "ορέγομαι" και σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να απαντήσω καταφατικά.\n- Όχι πάτερ, δεν πεινάω καθόλου όταν βλέπω κορίτσια. Γιατί να πεινάσω βλέποντάς τα;\nΧαμογέλασε και με ...άφησε να κοινωνήσω ως καλός χριστιανός.\nΝα' ναι καλά ο άνθρωπος.\nΕπίσης μπέρδευα την "εγκράτεια" που μας έλεγε ο παπούλης με την "ακράτεια" που είχε ο θείος μου ο οποίος αφού δεν είχε εγκράτεια ήταν για μένα ένας μικρός Σατανάς...\nNikos Dimou 01 December, 2006 16:29\n"Έχω την εντύπωση οτι αυτή την ιστορία με το μοναχό την έχω δει στην τηλεόραση".\nNα λοιπόν κάτι που δεν θα ξέρετε - κι εγώ ξεχνάω να το αναφέρω.\nΟι "Τολμηρές Ιστορίες" κινηματογραφήθηκαν από τον Δημήτρη Μακρή, σε δικό του σενάριο, το 1993 - πήραν μέρος και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ιδού τι αναφέρει το σχετικό site του Υπουργείου Πολιτισμού:\nAs in his previous films, once again Dimitris Makris has turned to a book (Nikos Dimos' "Daring Stories") in his search for a story. His protagonist, a writer who is married to a painter, allows his imagination to take him to the only earthly paradise he knows - the realm of the senses where ecstasy is equivalent to law and order. The Writer's wanderings take him down paths that lead to orgasm, that superb dance of war and submission. He observes the humiliation of the lovestruck, fifty-five year-old Professor whose passionate involvement with eighteen year-old Aurora leads to his being ostracised by stuffy small-town society. Then he plans the sexual (both symbolic and provocative) union of the hermit Monk and the whore Magdalene. Finally the Writer witnesses the death of his father, a recluse, who has shut himself up in his house and finds an outlet in constantly doping himself with a steady diet of hard-core porno films..\nAnd so, after wandering in the domains where myth, prejudice and personal ghosts meet the collective subconscious and the story of eroticism, death comes to underline its primeval relationship with sexual liberation. And the writer who "sees" his own murder by his wife, is now in a position to take the substance of dreams and place it on the blank pages, just as the film director makes films out of his images.\nΗ ταινία μεταδόθηκε από την Τηλεόραση (μου είπαν). Ίσως από εκεί θυμόσαστε την σκηνή (αρκετά παραποιημένη).\nharrygreco 01 December, 2006 16:32\nΤο σεξ ειναι δισυποστατο. Και σαρκικη απολαυση & εκφραση του ερωτα. Καλυτερα να συμβαινουν & τα 2,αλλα & μονο η μια διασταση να υπαρχει,δεν πειραζει τοσο. Να ενα ενδιασφερον διλημμα...Με γυναικα σεξουαλικη που δεν την αγαπας,ή με μεγαλη αγαπη αλλα μαπα στο κρεβατι ?\nharrygreco 01 December, 2006 16:35\nΜε τις π*υτανες προφυλαξη,με τις κυριες εμπιστοσυνη.\nSarah 01 December, 2006 16:49\nΑν την αγαπάς Χαρυ, κι αν σ΄άγαπά κι αυτή, πως ειναι δυνατόν ο ήλιος να ανατείλει από την Δυση;\nΑπλά, δεν γίνεται.\nΞέρεις πόσες "κυρίες" ειναι HIV positive?\nAnonymous 01 December, 2006 16:50\nΠαρακαλώ διαβάστε σημερινή δήλωση του κ. Τζορτζ Μπους junior. Αντιγράφω απο το www.in.gr:\n«Η Αμερική είναι η αιχμή του δόρατος στον παγκόσμια αγώνα κατά του AIDS και μέσω του Σχεδίου Εκτάκτων Μέτρων πολεμάμε την ασθένεια σε όλον τον κόσμο» προσθέτει, σημειώνοντας πως όπως και οι άλλες χώρες έτσι και οι ΗΠΑ επιζητούν μια παγκόσμια στρατηγική πρόληψης.\n«Η στρατηγική αυτή ενθαρρύνει την αποχή, την πίστη ανάμεσα στα ζευγάρια και τη χρήση προφυλακτικών. Η αποχή είναι το μόνο σίγουρο μέσο για να αποφευχθεί η μετάδοση του ιού»\nΠάντα υπάρχουν και χειρότερα απο τη θρησκεία...\nSarah 01 December, 2006 16:51\n"myth, prejudice and personal ghosts "\nThe core of the problem.\nNikos Dimou 01 December, 2006 17:00\n"Πάντα υπάρχουν και χειρότερα απο τη θρησκεία..."\nΟχι! Διότι και ο κ. Μπους και οι αποψεις του είναι υποπροϊόν της θρησκείας.\nSarah 01 December, 2006 17:33\nΗμερα κατά του AIDS\nΝα και ο Father D'Ag\nΕνας παπάς μ'αρχίδια! Το εννοώ.\nAnonymous 01 December, 2006 17:44\nτο αστειο ειναι να τα εχει ζησει ολα αυτα καποιος (οσα ονειρευτηκες), γκομενες, φυλες, και μετά να θελει και αυτος διακαώς να παντρευτει, διοτι σιγα μη ξεφυγει της κοινωνικης συμβασης ο greek playboy...\nΝαυαγός 01 December, 2006 17:59\nΟ "όλο τον κόσμο γύρισε και τίποτα δεν είδε" αυτό έκανε.\nΌταν ξεμπαρκάρισε παντρεύτηκε και μετά έκανε παιδιά και μετά χόντρυνε και μετά τουμπάνιασε από το τσιγάρο και μετά έπαθε απανωτά εμφράγματα και τώρα ζει με αναπηρική σύνταξη και βηματοδότη.\nk2825 01 December, 2006 17:59\nΝα ενα ενδιασφερον διλημμα...Με γυναικα σεξουαλικη που δεν την αγαπας,ή με μεγαλη αγαπη αλλα μαπα στο κρεβατι ?\nΤην δεύτερη "την παντρεύεσαι", την πρώτη την απολαμβάνεις στο φυσικό της χώρο (το κρεβάτι) και μόνον εκεί ... Προς τι λοιπόν ή αποκλειστική διάζευξη? :-)\nΟΚ, δεν ισχυρίζομαι ότι είναι εύκολο, πάντως είναι εφικτό και σίγουρα ιδιαιτέρως αναζωογονητικό ... (και για τους τρείς, εφόσον γίνει "σωστά" η αμαρτία, ακολουθώντας όλους του κανόνες της τέχνης: στα κρυφά, στα μουλωχτά και στ΄αγχωμένα ;-)\nZoros 01 December, 2006 18:11\n“Το επιχείρημά σου στέκει από τη σκοπιά της λογικής, εάν όμως δεχθούμε πως όντως υπάρχει μόνο μια σωστή κι αληθινή θρησκεία. Πράγμα βέβαια πολύ απίθανο καθώς σε όλες τις θρησκείες υπάρχουν πιστοί που ακολουθούν τη λατρευτική τους παράδοση και διατείνονται με την ίδια ένταση για την θεϊκή προέλευση της θρησκείας τους. Οπότε ή καμιά δεν αληθεύει ουσιαστικά και απλά υποστηρίζει ψυχολογικά τον πιστό της ή σε όλες υπάρχουν ψήγματα αλήθειας που η γνώση τους εξυψώνει πνευματικά ή νοητικά τον πιστό.”\nΑυτό που λέω είναι αρκετά απλό:\nΔεν γίνεται να είναι αληθής και ο Χριστιανισμός (που πιστεύει στον έναν και μοναδικό Θεό-Δημιουργό) και ο Ινδουισμός (που πιστεύει σε 50 θεούς –ανέμων, ποταμών κλπ- και άλλους τόσους υποθεούς). (Για να μην αναφερθούμε στο Βουδισμό, που δεν έχει καμία σχέση με τις υπόλοιπες θρησκείες, όσον αφορά ανώτερες δυνάμεις).\nΣυνεπώς οι μοναχοί τουλάχιστο μιας από τις δύο θρησκείες (κατά τη γνώμη μου και των δύο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), χαραμίζουν τη ζωή τους άσκοπα, αφού η πίστη τους είναι λάθος! Και σκέφτομαι τι τραγικό θα ήταν κάποια στιγμή -και ειδικά προς στο τέλος της ζωής τους- να το συνειδητοποιούσαν.\nAnonymous 01 December, 2006 18:19\nγια να λεμε και τους στραβου το δίκιο, ολες οι στατιστικες δινουν οτι οι παντρεμενοι ειναι πιο ευτυχισμενοι και ζουν περισσοτερο\nφανταζομαι αυτο δεν εχει να κανει με τον γαμο καθεαυτο αλλα με την εννοια της συντροφικοτητας\nενας playboy φυσικά απορριπτει την συντροφικοτητα γιατι τρεφεται απο τον εγωισμο του :_)\nπώς κολανε ολα αυτα με τον μοναχό Ιωάννη? δεν εχω ιδέα, το ψάχνω\nNikos Dimou 01 December, 2006 18:23\nΟι Βουδιστές μοναχοί δεν ασκητεύουν για να πάνε στον παράδεισο ούτε για να ακολουθήσουν θεϊκές εντολές (δεν πιστεύουν σε θεό). Ασκητεύουν για να σωθούν από την οδύνη, που δημιουργείται με την προσκόλληση στα γήινα πράγματα.\nAnonymous 01 December, 2006 18:24\nAnonymous 01 December, 2006 18:28\n"ζήσαν τα εγκόσμια και αποσύρθηκαν (αφήνοντας σχέσεις, πτυχία και καλές δουλειές) στα 30-35 τους; Να τους γυρίσουμε κι αυτούς πίσω για να θυμηθούν την άσπρη κοιλιά; Ο ορθολογισμός έχει μάλλον κι αυτός τα αδιέξοδά του... "\nπαλιά οι μοναχοι ξεκινουσαν "καριερα" απο τα 10 τους, οπως ο νεος Αρχιεπισκοπος Κυπρου που μονασε στα 13\nτώρα πως γινεται "μορφωμενοι ανθρωποι" να εγκαταλειπουν μια τοσο ανετη ζωη (παλια γινονταν μοναχοι και για να φανε επειδη ηταν φτωχοι) ειναι μεγα μυστήριο, εκκλησιαστικό!\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 01 December, 2006 18:29\nΠολύ ωραία ιστορία, γιατί κ. Δήμου δεν γράφετε περισσότερη μυθοπλασία;\nΝομίζω ότι γνωρίζω κάπως τον μοναχισμό και τον Χριστιανισμό.\nΌντως αποθαρρύνουν την σεξουαλική δραστηριότητα (απολύτως εκτός γάμου, με προυποθέσεις εντός). Τελευταία οι φίλοι μου μοναχοί προσπαθούν να μου εξηγήσουν ότι δεν απαγορεύουν τίποτε και τα επιτρέπουν όλα αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω την συλλογιστική τους.\nΣυμφωνώ με cyberdust ότι η αποχή ενθαρρύνονταν από όλες τις mainstream θρησκείες/κοινωνίες. Μπορεί βιβλία της εποχής να φαίνονται τολμηρά αλλά η καθημερινότητα ήταν πάντοτε πουριτανική, ελεύθερος έρωτας δεν ενθαρρύνονταν ποτέ πουθενά στις οικογενειακές και στις μη-περιθωριοποιημένες μονάδες.\nΚαι είναι λογικό: Η "αγνότητα" είναι ένας τρόπος ελέγχου των ανεπιθυμήτων κυήσεων και περιορισμού των σχετικών νόσων. Μην ξεχνάτε ότι η σύφιλις και η βλενόρροια ήταν βαρύτατες έως και θανατηφόρες πριν λίγα χρόνια. Ουσιαστικά συνέβαλε στην κοινωνική σταθερότητα.\nΗ πραγματική αλλαγή στην σεξουαλική συμπεριφορά της ανθρωπότητας ήρθε με την αντισύλληψη και την χειραφέτηση της γυναίκας (επάγγελμα/άμβλωση).\nΟι σημερινοί αρνητές της σάρκας, με εκπλήττουν. Δεν τους θαυμάζω αλλά ούτε τους αποστρέφομαι. Με τα δικά μου προσωπικά κριτήρια είναι στερημένοι αλλά με τα δικά τους υποθέτω ότι πως κι εγώ φαντάζω το ίδιο.\nΔηλώσεις του τύπου "γνώρισε το θεό μέσα από τον πειρασμό/έρωτα/παράβαση" μου φαίνονται αφελείς και χαζο-ρομαντικές, κουβέντα να γίνεται. Όταν παραβείς θρησκευτικούς όρκους αγνότητος νοιώθεις βαριά ενοχή και μερικές φορές μεταμέλεια, δεν γνωρίζεις κανέναν θεό.\nΕνδιαφέρον και κάπως σχετικό το θέμα της αγαμίας των κληρικών. Απόλυτη στην δύση, σχετική σε μας. Παρά τα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί παραμένει ακλόνητος θεσμός.\nΚαι φυσικά τα αμερικανάκια ανακάλυψαν την σεξουαλική αποχή ως ελιξήριο μακροζωίας!\nΩι, ωι, όπως αναπαύεται κανείς.\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 01 December, 2006 18:33\nΟι Βουδιστές μοναχοί δεν ασκητεύουν για να πάνε στον παράδεισο ούτε για να ακολουθήσουν θεϊκές εντολές (δεν πιστεύουν σε θεό). Ασκητεύουν για να σωθούν από την οδύνη, που δημιουργείται με την προσκόλληση στα γήινα πράγματα\nGood luck. Το πως παραμυθιάζεται ο άνθρωπος και δη ο μορφωμένος είναι μιά ανεξάντλητη πηγή έκλπηξης...\nNikos Dimou 01 December, 2006 18:38\n"Good luck. Το πως παραμυθιάζεται ο άνθρωπος και δη ο μορφωμένος είναι μιά ανεξάντλητη πηγή έκλπηξης..."\nΔεν ξέρω πόσο μορφωμένοι ήταν, αλλά οι πιο ήρεμοι και ξεκάθαροι άνθρωποι που έχω συναντήσει ήταν Βουδιστές.\nΚαι σε πληροφορώ πως εμείς παραμυθιαζόμαστε - αυτοί όχι.\nblade runner 01 December, 2006 18:40\nκαλησπέρα Αμερική! το σχόλιό σου που ανέφερε ανάμεσα σε άλλα και τη Μάγια Αγγέλου με συγκίνησε. Συμφωνώ 100% με την αποφώνηση.\nΔυστυχώς το sex γίνεται πολλές φορές όργανο άσκησης εξουσίας. Και δεν μιλάμε για ένα αθώο και σκανδαλιστικό παιχνίδι εξουσίας που μπορεί να παίζεται με τη συγκατάθεση και των δύο (ή όσων άλλων θέλει προκύψουν) παικτών, αλίμονο. Η ασχήμια και το πρόβλημα προκύπτει όταν χρησιμοποιείς το σεξ για να τιμωρήσεις άλλους ή - όπως πολύ σωστά έγραψες - εαυτόν...\nΚαλησπέρα και καληνύχτα!\nΑ, και καλό μήνα.\nAnonymous 01 December, 2006 18:42\nΟ ένας δουλοπρεπής συγκρίνει τις θρησκείες και διαπιστώνει λογική αντίφαση. Ο άλλος φοβάται τις γυναίκες και αποδίδει άγχος σε ό,τι έχει να κάνει με τη σχέση αρσενικού με θηλυκού. Και ο τρίτος μας λέει ότι αυτός σκέφτεται λογικά επειδή διαπιστώνει ότι - ποιοι άραγε - αποθαρρύνουν τη "σεξουαλική δραστηριότητα". Και ο ιερωμένος Δήμου χρησιμοποιεί φράσεις όπως "οι σχολιαστές" επειδή δεν θέλει να πει το εξίσου υποτιμητικό "το ποίμνιο".\nblade runner 01 December, 2006 19:00\nΕντελώς εκτός θέματος το παρακάτω, δυό λόγια σε σχέση με μερικά από τα σχόλια.\n@ναυαγός, αλλά και για τον harry που έθεσε το δίλημμα (καλό σεξ και αυτό είναι όλο ή κακό σεξ και αγάπη;).\no γάμος είναι όπως η τηλεόραση, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, η μουσική, τα ταξίδια, το φαγητό, τα πάρτυ, οι συζητήσεις κλπ., κλπ. Ενα πεδίο θεωρητικό αλλά και πρακτικό, όπου κανείς εξασκείται, κατά βούληση και οικειοθελώς, εισπράττοντας το ανάλογο αποτέλεσμα...\nΜην γενικεύουμε καλύτερα. Σε αυτό εδώ το blog, αν μη τι άλλο, προσπαθούμε όλοι να κάνουμε ασκήσεις ελευθερίας. Το λέω ήπια αυτό, όχι με καμία διάθεση να κάνω κήρυγμα, ειλικρινά. Αλλά, να... Mόνο δύο είδη γάμου υπάρχουν. Ο καλός γάμος και ο κακός γάμος. Οπως και στη μουσική. Υπάρχει καλή και κακή μουσική. Υπάρχει καλό και κακό φαγητό. Υπάρχει καλή και κακή χρήση της τηλεόρασης. Μην δαιμονοποιούμε μια κατάσταση, μόνο και μόνο γιατί στο 80% των περιπτώσεων που προκύπτει, το αποτέλεσμα είναι θλιβερό.\nΑς μην ξεχνάμε κάτι βασικό: Ανθρώπους υπηρετούν οι καταστάσεις. Μια αντανάκλαση της κοινωνίας μας είναι και ο γάμος, ή αλλιώς, έχουμε τον γάμο που μας αξίζει! Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είμαστε, φοβισμένοι, μη ολοκληρωμένοι, ανώριμοι, επιπόλαιοι, ρηχοί, υποκριτές.\nΟ γάμος είναι μια δύσκολη ιστορία, φαντάζομαι. Και απαιτεί πλήρη αρματωσιά και πολεμοφόδια. Αλλιώς, μπάχαλο. Δύο άνθρωποι που σέβονται και αγαπούν ο ένας τον άλλο, και δεν φοβούνται το σεξ, αλλά το αναζητούν ουσιαστικά στη μεταξύ τους επαφή, με διάθεση για επικοινωνία και παιχνίδι και έκφραση και απ' όλα τα καλά, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να περάσουν καλά μαζί. Και ας μην είναι για πάντα, άλλωστε τι είναι "για πάντα";\nΜιλάω για το γάμο ως κατάσταση συνύπαρξης, με ή άνευ τελετής...\nΕπίσης, είναι δυνατόν να αγαπάς έναν άνθρωπο τόσο ώστε να τον θέλεις δίπλα σου, ως σύντροφό σου, αλλά να μην σε εκφράζει καθόλου σεξουαλικά; Τότε φύγε, δεν είσαι εκεί, πήγαινε για άλλα. Αν στόχος είναι μια πλούσια σχέση, δεν ξεκινάς χωρίς τα βασικά! Και αν ο άνθρωπος που αγαπάς είναι "μάπα στο κρεβάτι", μήπως να αρχίσεις να σκέφτεσαι γιατί νομίζεις πως τον αγαπάς; Θέλω να πω, μήπως υπάρχουν άλλοι λόγοι που τον θες δίπλα σου, και ουδεμία σχέση με την αγάπη έχουν;\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 01 December, 2006 19:02\nΔεν έχω γνωρίσει πολλούς βουδιστές (μερικούς στις ΗΠΑ) αλλά κάτι μου λέει ότι αυτοί που σας ενυπωσίασαν θα μοιάζουν με τους καλόγερους που εντυπωσίασαν εμένα. Απλοί, μειλίχιοι, ήρεμοι, αρυτίδωτοι (οι δικοί σας), με καλή αναπνοή και καθαρό βλέμμα.\nΞέρετε τι νομίζω ότι εκφράζουν και οι δυό πλευρές; Την απόλυτη υποταγή στο δόγμα και την ηρεμία που αυτή η υποταγή ανταποδοτικά χαρίζει. Όταν έχεις καταφέρει να υποτάξεις πλήρως το πνεύμα σου σε μιά κοσμοθεωρία ή αντίληψη, δεν έχεις πλέον συγκρούσεις. Είσαι happy. Εναλλακτικά θα μπορούσες νάχες πάρει χάπι φυσικά αλλά αυτό δεν είναι τόσο cool και χαλάει και το συκώτι σου.\nΤέτοιο statement δεν δέχομαι ότι τόγραψε ο Δήμου, παρακαλώ επιβεβαιώστε\nto ena kai to mhden 01 December, 2006 19:08\nΟι μοναχοί Βουδιστές δεν είναι του γούστου του Διαβόλου.Η μανία του πέφτει σε αυτούς που του κάνουν πόλεμο.Αυτοί είναι οι μεγάλοι μαγνήτες που τραβάνε τα ρινίσματα.\nNikos Dimou 01 December, 2006 19:13\nΞέρετε τι νομίζω ότι εκφράζουν και οι δυό πλευρές; Την απόλυτη υποταγή στο δόγμα\n"Και σε πληροφορώ πως εμείς παραμυθιαζόμαστε - αυτοί όχι".\nΤέτοιο statement δεν δέχομαι ότι τόγραψε ο Δήμου, παρακαλώ επιβεβαιώστε.\nΕπιβεβαιώνω. Δεν έχετε σχέση με Βουδισμό - γι αυτό και μιλάτε για δόγμα. Δεν υπάρχει εκεί δόγμα, ούτε πίστη. Μία μέθοδος είναι αντιμετώπισης του πόνου της ύπαρξης. Γι αυτό και δεν υπάρχει παραμύθιασμα.\nΟ Βούδας είπε: η διδασκαλία μου είναι σαν την σχεδία - όταν περάσεις το ποτάμι μπορείς να την πετάξεις.\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 01 December, 2006 19:25\nΔεν έχετε σχέση με Βουδισμό - γι αυτό και μιλάτε για δόγμα. Δεν υπάρχει εκεί δόγμα, ούτε πίστη. Μία μέθοδος είναι αντιμετώπισης του πόνου της ύπαρξης. Γι αυτό και δεν υπάρχει παραμύθιασμα.\nSorry που διαφωνώ, αλλά κάθε εμπειρική μη-επιστημονική μέθοδος τρόπου ζωής προυποθέτει πίστη. Και οι πίστεις είναι παραμύθιασμα. Μα δεν το πιστεύω! Στο Δήμου τα λέω αυτά;\nΑν αρχίσαμε και τα quotes των ιδρυτών, τι να περιμένω; Σεμνές τελετές; Πορτοκαλί ενδυμασίες; Φυτοφαγία;\nΤέρμα τα αστεία:\nΜίλα: Ποιός είσαι και τι έχεις κάνει στον Νίκο Δήμου\nNikos Dimou 01 December, 2006 19:36\nΑντώνη έχω 50 χρόνια προϋπηρεσία στο Βουδισμό - έχω γράψει και ένα βιβλίο (ο Έλληνας Βούδας). Λες:\n"κάθε εμπειρική μη-επιστημονική μέθοδος τρόπου ζωής προυποθέτει πίστη".\nΠεριέργως η τοποθέτηση του Βούδα είναι τόσο επιστημονική όσο μία μαθηματική εξίσωση και δεν απαιτεί καμία πίστη. Άλλο αν είναι δύσκολα εφαρμόσιμη στην καθημερινή πράξη.\nΑλλά φύγαμε από το θέμα.\nZontas 01 December, 2006 19:49\nΕπί της ουσίας με κάλυψε η προλαλήσασα σύντροφος Παράγραφος. Μόνο να επισημάνω κάτι που και στο δικό μου σχόλιο και στο δικό της μένει να αιωρείται. Συμφωνώ ο Γιάννης (που λέει και ο ihafia) ζούσε σε έναν νεκρό εσωτερικό χώρο. Το ζήτημα που μένει και νομίζω είναι σημαντικό είναι η σχέση επιθυμίας και αγάπης. Η επιθυμία είναι τυφλό πράγμα, είναι μια δύναμη χωρίς αντικείμενο ή για να το βάλω καλύτερα με ανταλλάξιμο αντικείμενο. Η αγάπη είναι η ικανότητα να νοιαστείς για ένα άλλο πρόσωπο, να το συμμεριστείς, να το περιέξεις, να το αντέξεις, να το κατανοήσεις, να του επιτρέψεις να είναι σημαντικό για σένα. Αυτό που είπα και στο προηγούμενο σχόλιο είναι οτι η ανάγκη μας για τον άλλον είναι πιό τρομακτική από την τυφλή επιθυμία, όσο δυνατή κι ανυπέρβλητη κι αν μοιάζει η δεύτερη. Αγωνιζόμαστε κάθε μέρα, με κάθε μέσο για να μην παραδεχτούμε την αγάπη και την ανάγκη μας για τους άλλους. Λέει η κυρία Σούλα στην κολλητή της την Κούλα: Μωρέ ο Γιάννης θέλει να αφήσω το Σαββατοκύριακο τα παιδιά και να πάω μαζί του στην Αμαλιάδα που έχει κάτι δουλειές, αλλά πως. Δεν είναι αυτή κατ' αρχήν που θέλει, είναι ο Γιάννης και δεν είναι αυτή που θα πάρει την απόφαση, η Κούλα θα της πει τι να κάνει. Μια χαρά ξεφορτώθηκε την ανάγκη της στην Κούλα και το Γιάννη. Μάστορες είμαστε όλοι στην υποκρισία. Η δε Κούλα τώρα είναι εξ εκείνων των κυριών που το πήρε απόφαση ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί και να έρθει κοντά σε κανέναν άνθρωπο και το ριξε στο γαμήσι χωρίς αίσθημα - είναι μια κάποια λύσις και αυτό, τουλάχιστον μένει ζωντανή αυτή η τυφλή δύναμη, η επιθυμία, και δεν τα νοιώθεις όλα νεκρά εντός. Ο Γιάννης της Αποκαλύψεως μοιάζει βαρύτερη περίπτωση, γιατί βούβαξε και την επιθυμία, έχτισε πορτοπαράθυρα, πέταξε και το κλειδί, αλλά λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. Διότι αγαπάει ο Θεός τον ναρκισσιτή και τον σχιζοειδή αλλά αγαπάει και την ανθρώπινη ψυχή που της έκανε εξ' αρχής ένα μεγάλο δώρο, την άδηλη μνήμη. Ξύπνησε λέει ο Παράγραφος η μνήμη του τόπου, της γειτονιάς, μιαν ανάγκη στην ψυχή του. Κι αυτή η ανάγκη ήταν η ανάγκη για την αγάπη, δηλαδή για τον άλλον άνθρωπο. Και στήθηκε ο Γιάννης κοκαλωμένος μες στο κρύο, απέναντι στον άλλο άνθρωπο, για να μιλήσει με μια πράξη για την αμφιθυμία, για το πρώτο τράνταγμα που έφερνε η ανάγκη της αγάπης. Έλεγε η ψυχή μου είναι φτιαγμένη για να αγαπά, αλλά είναι πεθαμένη νομίζω η ψυχή μου και δεν θα πάει ούτε πίσω ούτε μπρος. Η κυρία πόρνη - αυτή κι αν ξέρει από ψυχές - άκουσε αυτό που δεν μπορούσε να ειπωθεί και πήγε και πήρε τον Γιάννη να του ζεστάνει το κατ' αρχήν το παγωμένο εντός. Άμα μια ψυχή κινήθηκε προς το μέρος του, ο νεκρός τόπος τραντάχτηκε κι άρχισαν ξανά να χάσκουν οι ρωγμές που τις είχε βουλώσει με προσευχές και κάθε είδους τελετουργίες. Αν πάρει αέρα η ψυχή η πρώτη φωτιά που θα αναζωπυρωθεί είναι η επιθυμία, η τυφλή δύναμη. Ξυπνάει ο παλαιός εγκέφαλος (my respects to your highness, Godess, once again !) και η άδηλη μνήμη αρχίζει να τραβάει αλυσίδες με άρρητους συνειρμούς για να ξανακατοικηθεί ο νεκρός χώρος, ξανάρχεται η 'πρώτη στύση', η πρώτη απάντηση του σώματος (τα είπατε περίφημα Παράγραφε) αν αυτή η αλυσίδα μπορέσει να φτάσει ως την πιό δυνατή ανθρώπινη ανάγκη που είναι η ανάγκη για εμπιστοσύνη και σχέση μπορεί ο μοναχός να την ξαναστρέψει (μετουσιώσει) στο θεό, αλλά αυτή τη φορά να μπορέσει να αγαπήσει, δηλαδή να σχετιστεί και να ζωντανέψει τον εντός χώρο. Μεγάλη κουβέντα τώρα αυτή. Μπορεί ο ψυχικός χώρος να κατοικηθεί από μια σχέση με το θεό και αυτό να είναι αγάπη και εμπιστοσύνη; Εγώ υποθέτω μπορεί. Στο Χριστιανικό μοναχισμό όπου η σχέση με έναν εξιδανικευμένο Θεό είναι απαραίτητη μου φαίνεται κουτσή αυτή η αγάπη, αν και νομίζω μύστες θα βρει κανείς σε όλες τις θρησκείες, στο Βουδισμό όπου δεν υπάρχει το εξιδανικευμένο Ον, είναι σαφώς πιό εύκολο. Ο αγώνας του Βουδιστή Γιάννη είναι να σταματήσει την τρελλή κούρσα της επιθυμίας που από ζωογόνος μπορεί να γίνει βραχνάς αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να την διαλεκτικοποιήσει ή αν την χρησιμοποιεί σαν άμυνα απέναντι στην ανάγκη του για τον άλλον άνθρωπο. Δεν την κρύβει, δεν την διώχνει, δεν την καταπιέζει, της αφήνει χώρο και τρόπο να επενδύσει και άλλα κομμάτια της ανθρώπινης εμπειρίας.\nΘέλει ταλέντο και πτητικές ικανότητες σαν του Σταυραιτού για να ερωτικοποιείς τη σκέψη, χωρίς να αυνανίζεσαι με αυτήν. Επιμένω όμως οτι για να έχει ο άνθρωπος τέτοια ταλέντα πρέπει κατ' αρχήν να έχει αγαπηθεί, να τον έχουν νοιώσει και να τον έχουν νοιαστεί.\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 01 December, 2006 19:53\nΤελικό comment, sorry που εκτρέπω την κουβέντα. Την ίδια ακριβώς φράση θα μπορούσαν να την είχαν διατυπώσει οι φίλοι μου οι καλόγεροι, την ίδια ακριβώς.\nΧαρακτηριστικό των life style μεθοδολογιών:\n1. Είναι "επιστημονικές" όπως ισχυρίζονται (επιστημονική μέθοδος 2000+ ετών;)\n2. Είναι δύσκολα εφαρμόσιμες στην πράξη χωρίς να φταίνε οι ίδιες γι αυτό.\nΑλλά δεν τον γνωρίζω τον βουδισμό. Κι αν το αποτέλεσμα 50 χρόνων βουδισμού είναι ένα λαμπρό πνεύμα σαν το δικό σας δεν μπορώ παρά να τον σεβαστώ.\nΑλλά τα ίδια αποτελέσματα έχω δει και από τον χριστιανισμό. Και κει λαμπρά άτομα μπροστά στα οποία νοιώθω δέος.\nΝομίζω ότι άνθρωποι σαν εσάς δεν χρειάζονται δεκανίκια. Γιατί τα κρατάτε μόνο εσείς ξέρετε.\nΜε όλο μου το σεβασμό οver now\nZontas 01 December, 2006 19:58\nΝίκος Δήμου είπε και, δεν θέλω να προσθέσω ούτε οξεία...\nΠεριέργως η τοποθέτηση του Βούδα είναι τόσο επιστημονική όσο μία μαθηματική εξίσωση και δεν απαιτεί καμία πίστη.\n...Μόνο να παραπέμψω στο κορυφαίο\nAustin J. (1999). Zen and the Brain. The MIT Press\nΟ Βουδισμός δεν είναι θρησκεία, είναι η πιό επιστημονική από τις θεωρίες της Συνείδησης που διαθέτουμε προς το παρόν.\nNikos Dimou 01 December, 2006 20:10\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 01 December, 2006 20:16\nZontas, Dimou et al said\ncyberdustz 01 December, 2006 20:19\nσυνιστώ αναγνωση βιβλίων ανθρωπολογίας (M. Mead) για τις πρωτόγονες κοινωνίες.\nΠαρ Δεκ 01, 02:58:38 μμ\nΔεν έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο, γνωρίζω όμως για κάτι "πρωτόγονες" κοινωνίες που έκοβαν τα γενετικά όργανα των γυναικών σίρριζα. Έτσι οι γυναίκες όχι μόνο έπαυαν να έχουν κάθε σεξουαλική επιθυμία, αλλά και πόναγαν τρομερά κατά την πράξη και ούρλιαζαν από τον πόνο. Ο σκοπός ήταν να αποτρέψουν τους επίδοξους έφηβους από κάθε σκέψη, καθότι αυτές οι γυναίκες…\nLefteris Kritikakis 01 December, 2006 20:27\n"Ο γάμος είναι μια δύσκολη ιστορία, φαντάζομαι."\nΟ γάμος είναι παλιός θεσμός και μπορεί να λειτουργήσει καλά μόνο με τα αντίστοιχα ήθη και έθιμα του καιρού του. Δεν μπορείς να βάλεις κινητήρα Φεράρι σε σασί αμαξιού το 1930...\nΟ "σύγχρονος" γάμος για να λειτουργήσει καλά, απαιτείται φυσική έλξη (ζούμε σε αιώνα οπτικό), ταίριασμα νοοτροπιών, σεβασμός στα συναισθήματα του άλλου (ακόμα κι αν είναι διαφορετικά από τα δικά σου για κάθε περίπτωση ξεχωριστά), και κοινούς στόχους (γιατί δεν μπορεί ο ένας να τραβάει δύση κι ο άλλος ανατολή). Ένα από τα κυριότερα, ειλικρίνεια και 100% αθώα εμπιστοσύνη. Τέλος, θέληση να λύνονται όποια προβλήματα παρουσιάζονται, ή ανθρώπους που δεν θέλουν να δημιουργούν προβλήματα (λόγω ανατροφής).\nΜε δυο λόγια, ο γάμος απαιτεί είτε πολύ προσπάθεια, είτε ταίριασμα "1 στα 1000".\nΠρέπει πολλά πράγματα να πέσουν σε σωστά τετράγωνα ή κύκλους για να λειτουργήσει ο γάμος. Γι' αυτό και είναι τόσο δύσκολη υπόθεση σήμερα.\nΜερικές φορές η μοναξιά ή ο πόνος του χωρισμού, είναι καλύτερη επιλογή (λιγότερο επώδυνη) από τον πόνο που προκαλούν μεγάλα προβλήματα που παρουσιάζονται "μέσα" σε ένα γάμο.\nΤέλος, για να γίνει ένας γάμος, πρέπει να υπάρχει και ένας επρκής λόγος. Όποιοι λένε "παντρεύομαι το τάδε άτομο γιατί είμαστε ερωτευμένοι", παίζει με τη φωτιά. Μπαίνει σε "κοινωνικά συμβόλαια" που είναι τελείως διαφορετικά από τον "έρωτα", τον πόθο, κλπ κλπ.\nΕίναι σαν να λες "μ' αρέσουν οι σοκολάτες, άρα θ' αγοράσω αυτοκίνητο".\nΑπό δικές μου στατιστικές σε μικρό δείγμα, οι μισοί εν ζωή γάμοι (αυτοί που δεν καταστέφονται εντός της πρώτης δεκαετίας... οι υπόλοιποι μισοί καταλλήγουν σε διαζύγιο), είναι κι αυτοί στην πλειοψηφία τους ασταθείς. Εδώ στο Σικάγο, από τα παντρεμένα ζευγάρια που έχω γνωρίσει καλά, μόνο το ένα έκτο αξίζει να συνεχίσει το γάμο. Από τους υπόλοιπους 5, οι τρεις θα έχουν χωρίσει εντός πέντε ετών και οι άλλοι δύο δεν περνάνε αρκετά καλά για να δικαιολογήσουν τις υποχρεώσεις του γάμου.\nΟ συμβιωτικός αρραβώνας που δοκίμασα τρεις φορές εδώ, είχε τουλάχιστον το πλεονέκτημα ότι ζούσα με το άλλο άτομο κι έτσι βλέπαμε κι οι δύο τι συμβαίνει και μπορούσαμε κι οι δύο να τα παρατήσουμε όποια στιγμή θέλαμε, χωρίς δικηγόρους. Αν δεν υπάρχουν παιδιά, δεν βλέπω για ποιο λόγο να μην εφαρμόζουν τα ζευγάρια άλλες συμβιωτικές λύσεις εκτός του γάμου. Δεν είναι απλό πράγμα ο γάμος... πρέπει να γίνεται μόνο όταν χρειάζεται και πραγματικά αξίζει τον κόπο.\nZontas 01 December, 2006 20:31\nΗ έχετε κάποιο απωθημένο με το Τ ή προτιμάτε κι εσείς την Γερμανική προφορά του nickname μου.\nNikos Dimou 01 December, 2006 20:46\nΗ έχετε κάποιο απωθημένο με το Τ ή προτιμάτε κι εσείς την Γερμανική προφορά του nickname μου".\nΌχι με παρέσυρε η ...ελληνική προφορά (ντ=d).\nNikos Dimou 01 December, 2006 20:47\nYou have been given two already...\nAnonymous 01 December, 2006 20:49\nδεν ξερω τι ειναι βουδισμος, νομιζα βασικά οτι επροκειτο για θρησκεια\nμου εκανε καλη εντυπωση το μυνημα της ταινιας "Spring, Summer, Autumn, Winter... and Spring" η οποια ασχολειται με την κακη και απογοητευτικη συμπεριφορα ενος προδοτη μοναχου (προδωσε τη φυση και το μοναχισμο για τα ματια μιας γυναικας) ο οποιος ομως γυρισε πισω στο μοναχισμο πιο δυνατος απο ποτε, υστερα απο οσα περασε\nκριτική απο imdb:\n"With popular Buddhist and Confucian ideas now so firmly established in cinema (thanks in part to their bastardisation by George Lucas), the ideas in this film aren't exactly going to leave its audience in need of a large glass of perspective and soda (to quote Douglas Adams). Lust leads to possessive urges, which lead to violence; ones violent actions lead on to violence against oneself; peace (and redemption) is found not through approbation, but understanding oneself.\nanon 01 December, 2006 20:59\nΈχω την εντύπωση είναι πιο κοντά σε αυτόν απ' ότι στην Ορθοδοξία φερειπείν.\nΑπό την άποψη του ότι παίρνει πολύ πιο σοβαρά το μονοθεϊσμό και αφαιρεί όλους τους αγίους, που στον ορθόδοξο, πρώην ελληνιστικό, κόσμο υπερευδοκιμούν, ως κατάλοιπα της πολυθεϊστικής θρησκείας.\nΈχει γράψει σχετικά ο Ένγκελς, δυστυχώς δε θυμάμαι το βιβλίο.\nΣυγγνώμη, οι Κινέζοι τι ακριβώς θεοποιούσαν ;\nΔεν είχαν επί αιώνες ως οδηγό τον Κομφούκιο και τον Μένκιο που δίδασκαν σαφώς εγκράτεια -και κάτι παραπάνω (υποταγή στους γονείς, στους ανωτέρους στην ιεραρχία, στο τυπικό κλπ.);\nΓια τους Ινδούς έχω την ίδια άποψη όπως και για τους αρχαίους Έλληνες.\nΚοινωνίες με κάστες, σαφώς διαχωρισμένες, πάντα επιτρέπουν στην ανώτερη κάποιας μορφής ελευθεριότητα.\nΤο θέμα είναι αν η ελευθεριότητα της ανώτερης τάξης είναι η κατάλληλη βάση ηθικής για ολόκληρη την κοινωνία.\nDem 01 December, 2006 21:03\n"Ο Οtto όρισε την θρησκεία ως mysterium tremendum"\nNikos Dimou 01 December, 2006 21:14\nWalter Friedrich Otto. Δεν ήταν ποδοσφαιριστής ούτε προπονητής...\nάρα... δεν σας αφορά.\nZontas 01 December, 2006 21:14\n¨Ορεξη να έχετε να διαβάζετε γιατί είναι ατελείωτος ο κατάλογος. Εξαρτάται από το τι ακριβώς σας αφορά. Αν ενδιαφέρεστε για το ζήτημα της συνείδησης, ο Austin είναι η καλύτερη εισαγωγή, απλός χωρίς να γίνεται απλοϊκός.\nΑν πάλι ψάξετε λίγο στο:\nθα βρείτε αρκετό υλικό από τα πρόσφατα συνέδρια και κάποια καλά άρθρα από το Science & Consciousness Review. O Dave Chalmers επίσης έχει στήσει μια εκπληκτική ιστοσελίδα με όλο το σημαντικό υλικό (φιλοσοφία, νευροεπιστήμες κλπ) που θα έπρεπε να διαβάσει κανείς για τη συνείδηση, εκεί θα βρείτε αρκετό υλικό για το Zen.\nΑν πάλι θέλετε κάτι σχετικό με τα συναισθήματα και το Βουδισμό, υπάρχει ένα συμπαθητικό βιβλίο του Daniel Goleman μεταφρασμένο στα Ελληνικά με τον τίτλο: Καταστροφικά Συναισθήματα. Αν επίσης κάνετε μια έρευνα στο PsychINFO θα βρείτε υλικό για να διαβάζετε μήνες.\nΤελευταία είναι επίσης πολύ της μόδας στην αποκατάσταση των χρόνιων ψυχωσικών που ακούν φωνές το Mindfulness, γίνεται πολύ έρευνα και στην Ευρώπη και στην Αμεική με ελπιδοφόρα αποτελέσματα. Στο Wikipedia θα βρείτε ένα σύντομο άρθρο και από εκεί συνδέσεις για τη Marsha Linehan, που το έκανε της μόδας.\ncyberdustz 01 December, 2006 21:25\nΨάχνοντας το ιντερνέτ για ρεφερενσε, δεν φαντάζεσαι τι απίστευτες πρακτικές έχουν εφεύρει «πρωτόγονες» κοινωνίες για να αποτρέψουν κάθε σεξουαλική επιθυμία. Μερικά παραδείγματα: http://en.wikipedia.org/wiki/Female_circumcision http://www.lockmeup.com/cb/facts/pinkerton-infibulation.html. Κατά τα άλλα, ζήτω οι αμόλυντες αγνές κοινωνίες που δεν έχει ακουμπήσει ο χριστιανισμός να τις μολύνει.\nZontas 01 December, 2006 21:27\nΕπίσης ένα καταπληκτικό κεφάλαιο είναι το εξής:\nWang, S. (2005). a conceptual framework for integrating research related to the physiology of compassion and the wisdom of Buddhist teachings. In Gilbert, P. Compassion, Conceptualizations, research and use in psychotherapy. Routledge.\n¨Ολο το βιβλίο έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί περιέχει σοβαρή έρευνα με άριστη τεκμηρίωση.\nSarah 01 December, 2006 21:29\nΓιατί εμβαθύνουμε τόσο πολύ και με τόσα references σε πράγματα που ενδεχομένως -ενδεχομένως λέω- να είναι υπερβολικά απλά;\nΠιθανόν μόνο η Blade Runner θα εκτιμήσει το κάτωθι ποίημα της μεγάλης κυρίας. Εστω.\nharrygreco 01 December, 2006 21:31\nΟχι,ο...δικος μας Οττο ( " Οθωνας "),κρυφος μα τοσο φανατικος που δεν το εκανε με την Αμέλια (" Αμαλία " ) ουτε απαξ. Ηταν φιλελλην...\ndoctor 01 December, 2006 21:31\nΜε την Moderation γίνεται σωστός και σοβαρός διάλογος.\nΤο μόνο αρνητικό ότι ο ΝΔ χάνει περισσότερη ώρα για να φιλτράρει, το αποτέλεσμα όμως είναι πολύ καλό.\nΠιο λίγα σχόλια, αλλά :"ουκ εν τω πολλώ το ευ".\nΑγαπητέ lucifer ας μην αναλωθούμε στην σχέση Ιουδαϊσμού και Προτεσταντισμού, θα εκτρέψουμε το θέμα του κ.Δήμου.\nΗ δημιουργία κάθε αίρεσης, κάθε σχίσματος και κάθε θρησκείας έχει οικονομικούς πρωτίστως και κοινωνικούς δευτερευόντως λόγους.\nDem 01 December, 2006 22:22\nΚι ο Καζαντζακης δεν το εκανε ουτε\n"απαξ" για αυτο κι εγραφε ο δολιος πενηντα χρονια πριν τον Νικο Δημου για καλογερους που εβρισκαν τον Θεο\nστο... αντε γιατι εχει και moderation!\nΠαντως υπαρχουν και βαρυτερες κλινικα περιπτωσεις οπως\nτης Toni Bentley που βρηκε τον Θεο στο ...anal sex\nκαι κατεγραψε τις εμπειριες της και σε βιβλιο.\nAnonymous 01 December, 2006 22:37\nΦίλε doctor λυπάμαι, εγώ διαφωνώ. Η moderation, για μένα, σκοτώνει τον διάλογο. Γιατί δεν είναι δυνατόν να γράφεις κάτι και να περιμένεις τόση ώρα, να το δεις δημοσιευμένο. Τώρα σκέφτεσαι, τώρα γράφεις, τώρα θέλεις να το δεις. Αυτή είναι η μαγεία του μέσου, άμεση επικοινωνία κι όχι "περιμένετε στο ακουστικό σας".\nΚαι, επιπροσθέτως, η αίσθηση ότι τελείς υπό διαρκή λογοκρισία και έλεγχο, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Μεγάλα παιδιά είμαστε πια, δεν πηγαίνουμε σχολείο.\nΤι να σας πω, δεν μου αρέσει καθόλου να γράφω τώρα και να βλέπω την επιγραφή "All comments must be approved by the blog author". Τι να εγκριθεί, η άποψή μου; Αντιαισθητικό το νιώθω.\nΕίναι εντελώς διαφορετικό να έγραφε το αυτονόητο, ότι όλα τα υβριστικά κλπ σχόλια θα διαγραφούν. Σ' αυτό δεν έχω καμία αντίρρηση, το αντίθετο.\nΒεβαίως ο ΝΔ δεν είναι σαδιστής κι έχει τους δικούς του, πολύ σοβαρούς λόγους να επιβάλει πάλι moderation. Δικό του είναι άλλωστε το blog, και προφανώς δεν θέλει να τρέχει από πίσω για να σβήσει κάθε αθλιότητα.\nΤο καταλαβαίνω, το συμμερίζομαι, το σέβομαι, το δέχομαι, αλλά πιστεύω πως το κόστος της κάθαρσης αυτής είναι εξαιρετικά δυσανάλογο.\nΚαι θα του λεγα πως, από το να βλέπουμε τα σχόλιά μας σε κονσέρβα, σαν τον παλιό καιρό που οι αγώνες στην τηλεόραση μεταδίδονταν αφού είχαν γίνει, καλύτερα να μένει ένα υβριστικό σχόλιο για λίγο, δεν χάλασε πια ο κόσμος.\nAphrodite 01 December, 2006 22:57\nΕφυγαν τ'ανήλικα? Ωραία!\nΜέρα κατά του AIDS σήμερα, πάμε κατά διαόλου γενικά με τη μάστιγα, εφησυχάσαμε κι εμείς οι δυτικοί τρομάρα μας...\nΠάντως ο οικοδεσπότης πάντα επίκαιρος, με mod τριπλό το προφυλακτικό. Kοινόβιο αλλά.. προσέχουμε για να έχουμε! ΛΟΛ!\nΕίναι περίεργη η ευχαρίστηση να σε καλύπτουν σχόλια-ποστς φίλων, σε θέμα που δεν έχει να κάνει με τα κοινά, τα φανερά, ούτε καν με το τι ψηφίζεις π.χ. που κι αυτό μυστικό είναι...\nΓια μύχια, αυτά που κάθονται στο ανάκλιντρο κι όταν τους τη σβουρίξει σε καλούν, όσο εσύ τρέχεις με το κοστούμι και την ποδιά ("γιαααα έλα μικρέ ουτιδανέ, έχω κέφι για..").\nΓνώμες ζωσμένες με συρματόπλεγμα λογικής επίφασης, μη τυχόν και φανεί το kinky twist από κάτω... Σας χαίρομαι. Και τους Βουδίσιους ακόμη!\nΕνα μικρό μόνο: όταν ο άντρας είναι φρεσκοπλυμένος, δεν υπάρχει βαρβατίλα με την κακή έννοια (όπως ας πούμε μετά από χτεσινοβραδυνά γυροπιτοσούβλακα και τζατζικοσκορδίλες, σήμερα ξεχνάμε αποσμητικό, και μετά τη δουλειά, κάνα δίωρο εεε-ωπ βάρη και kick-boxing... Λιγοθυμάει ρινόκερως, όχι να σταθεί γυναίκα!)\nΟπότε η άλλη μυρωδιά ειναι θεσπέσια πραγματικά - και η γεύση το ίδιο. Μυρίζεις και... κοινή βάση, διαφορετικά αρώματα κορυφής από αρσενικό σε αρσενικό. Γεύεσαι και... πανσέξουαλ παρονομαστής, διαφορά στα μπουκέτα από άντρα σε άντρα.\n(άντε να δω τι θα μου σούρουν πάλι! LOL!)\nNikos Dimou 01 December, 2006 23:11\n"...από το να βλέπουμε τα σχόλιά μας σε κονσέρβα, σαν τον παλιό καιρό που οι αγώνες στην τηλεόραση μεταδίδονταν αφού είχαν γίνει, καλύτερα να μένει ένα υβριστικό σχόλιο για λίγο, δεν χάλασε πια ο κόσμος".\nΑν ήταν για ένα (ή και πέντε) υβριστικά σχόλια, πράγματι δεν θα χαλούσε ο κόσμος. Αλλά στο τελευταίο ποστ είχαν δημοσιευθεί πάνω από 100 - κι από αυτά έσβησα τα μισά. (Τα υπόλοιπα τα άφησα, για δείγμα).\nΑν δεν σας ενοχλεί να κάνετε τον διάλογό σας ανάμεσα σε βρισιές και παραληρήματα, να διαβάζετε πέντε σκουπίδια για να βρείτε ένα σωστό σχόλιο, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Ο δικός μου χώρος είναι το ποστ - τα σχόλια είναι δικά σας.\nΚαι να πω ότι φροντίζω να μην υπάρχει υστέρηση ανάμεσα στην αποστολή των σχολίων και την δημοσίευση - μέχρι και μέσα στο αυτοκίνητο κάνω moderation!\nAphrodite 01 December, 2006 23:14\n(να κι αλλη μια χρήση του αυτοκινήτου... γειά σου Γάτε μας!)\nAnonymous 01 December, 2006 23:21\nΟ άνθρωπος γνώριζε τον Ερωτα μέχρι που συνάντησε το Θάνατο, τότε έψαξε για το Θεό...\nΟ Ερωτας, στην ουσία της έννοιας, πολύ πριν τις λέξεις, ήταν το παιχνίδι των δύο φύλων, η αβάπτιστη δύναμη που ωθούσε στην ένωση, μια ανάγκη που την ένιωθες πέρα από νόηση και δίχως την ανάγκη αυτής. Ζητούσες τυφλά το ταίρι σου, το έβλεπες, το μύριζες, το γευόσουν... Το ένιωθες, δεν το καταλάβαινες.\nΤο παιχνίδι το κέρδιζες, οι όροι απλοί, οι απαιτήσεις μακριά από επιθυμίες και η αγάπη ανύπαρκτη ως έννοια ανάμεσα στους δύο παίκτες. Ανύπαρκτη όπως και το μετά, το μέλλον, η συνέχεια.\nΕρχόταν ο Ερωτας καβάλα στη στιγμή, και απλά συνέβαινε. Επιβιώναμε ως είδος, ως εμείς... Οχι ως εγώ.\nΜετά αρχίσαμε να το σκεφτόμαστε, και το κάναμε απλά επειδή μπορούσαμε, να το αναλύουμε, να προσπαθούμε να αναπαράγουμε το τυχαίο, να προσχεδιάσουμε το αυθόρμητο, να πολλαπλασιάσουμε τη στιγμή... Και όλα αυτά για να καταφερούμε να αναγεννήσουμε το Εγώ, το μεγαλύτερο, πλέον, του Εμείς που κρατούσε αθάνατο ο Ερωτας.\nΤότε ήταν που χρειαστήκαμε το χρόνο, το μέλλον...\nΚαι καθώς τρέφαμε την ελπίδα, το πρώτο παιδί της εποχής του Εγώ, στο νέο μας κόσμο γεννήθηκε ο Θάνατος. Αυτό που απλά υπήρχε, που ερχόταν σε μιά στιγμή, που το προμήνυε μονάχα ο πόνος και η πείνα χωρίς αποδέκτη ικανό να το αντιληφθεί, έγινε ξαφνικά το τέλος του χρόνου μας και πήρε την τρομακτική του μορφή από τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας. Και καθώς τρέχαμε να τις πραγματοποιήσουμε, γεννόντας ολοένα και περισσότερες, ο Θάνατος ερχόταν πιο κοντά, γινόταν πιο δυνατός και εμείς μπροστά όλο και πιο ανίσχυροι.\nΑρχίσαμε να θυσιάζουμε τα περιττά αποζητώντας την στοργή, την σύμπνοια ανώτερων δυνάμεων. Ο Θάνατος, όμως, ακόμη εκεί, μπροστά μας και γύρω μας. Και οι επιθυμίες μας ακόμα περισσότερες, να μικραίνουν διαρκώς το χρόνο...\nΚαι τότε εγέννετο φως.\nΕκείνη τη μέρα κάποιος νίκησε το Θάνατο και κάποιοι σοφοί μας έσπευσαν να μας το ανακοινώσουν, να μας ανακουφίσουν.\nΗταν, λένε, ο Υιός του Θεού. Του Δημιουργού και Γνώστη των πάντων.\nΜας είπαν πως η αγάπη Του ξέφυγε της στιγμής, πως η αγάπη μας για Αυτόν θα μας χάριζε έναν κόσμο νέο, χωρίς χρόνο και Θάνατο. Το πεπρωμένο, το γραμμένο, το αναπόφευκτο, είχαν πεθάνει. Μαζί τους η Αλήθεια, η καργιόλα που δεν χωρούσε τις επιθυμίες μας.\nΤώρα εκείνη ήταν που δεν χωρούσε στη Βασιλεία Του, στον Παράδεισό Μας.\nΠριν ρωτήσουμε το πώς θα πάμε Εκεί, είχαμε ήδη φτιάξει το δρόμο μα δεν μπορούσαμε να τον δούμε. Κάποιοι σοφοί μας είπαν το γιατί.\nΗταν ψηλά στον ουρανό, στο άυλο που δεν μπορούσαμε ν' αγγίξουμε με την μιαρή μας σάρκα, το κλουβί της ψυχής μας που σαν πουλί την κρατούσε φυλακισμένη...\nΚαι τότε μας είπαν για την Πίστη.\nΟταν είπαμε πως δεν την βλέπουμε, παρότι επιθυμούσαμε διακαώς τον Παράδεισο, μας είπαν πως η Πίστη είναι αγαθό.\nΚαι τότε ξαναχτίσαμε τους παλιούς βωμούς, και όπως μπαίναμε στο παγωμένο νερό για να πιάσουμε το ψάρι, όπως ιδρώναμε για να κυνηγήσουμε το ελάφι, ακριβώς όπως μοχθούσαμε και στερούμασταν για τα υλικά αγαθά, έτσι έπρεπε να στερηθούμε και για Αυτήν.\nΔεν μπορούσαμε να Της δώσουμε άλλη νοητή μορφή. Είχαμε μάθει την αντάλλαγη, και με τον Θεό έπρεπε να κάνουμε το ίδιο για να ακούσουμε το ευχαριστώ, να σιγουρευτούμε.\nΤι δώρα να βρούμε, όμως, που τα υλικά αγαθά μας δεν έφταναν στον ουρανό, που η άσπλαχνη γη τα κρατούσε σφιχτά;\nΤί να σφάξουμε στο βωμό, που και το βόδι δικό Του ήταν;\nΜας έδωσαν και πάλι τη λύση.\nΣκοτώστε τις επιθυμίες σας, αυτές σας κρατούν εδώ, είναι οι δαίμονες που σας βασανίζουν, οι αλυσίδες που σας τραβούν στη κόλαση, θυσιάστε τις εδώ και θα σας τις χαρίσει Επάνω, Μετά...\nΝαι, Μετά το χρόνο που φτιάξαμε. Στο "τώρα" του χρόνου μας ας θυσιάσουμε για αρχή το πολυτιμότερο όλων...\nΔεν τον χρειαζόμαστε πια, τώρα που Κάποιος μας χαρίζει την αθανασία του μεγάλου μας Εγώ...\nΤου κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν...\nZontas 01 December, 2006 23:29\nΈτσι μίλησε η Θεά εκείνο το βράδυ και τα πιό άνυδρα, τα πιό άγονα, τα πιό χέρσα κομμάτια του ποστ ξαφνικά ζωντάνεψαν και άρχισαν να βλασταίνουν άγριες ζωντανές εικόνες και σκέψεις, ανάμεσα στις άλλες που όλη μέρα περιποιούνταν οι θνητοί.\n-Τι θα κάναμε χωρίς Θεές σκέφτηκαν κάποιοι\nNikos Dimou 01 December, 2006 23:51\nΠάει αυτόν τον βάρεσε η Θεά κατακούτελα!\n"Αιθ' εγώ, χρυσοστέφαν' Αφρόδιτα\nτόνδε τον πάλον λαχόην..."\n(Να κέρδιζα αυτόν τον λαχνό)\nDem 02 December, 2006 00:21\nΟ Άγιος Αντώνιος εζησε μεχρι τα βαθια γεραματα\nγιατι εφαρμοζε με τον τροπο του το calorie restriction\nΠροτεινω Wilhelm Reich\n"H εισβολη της σεξουαλικης ηθικης"\nΓενικως, ολον τον Reich για οποιον θελει\nνα κατανοησει γιατι οι θρησκειες/εξουσιες\nθελουν καταπιεσμενο σεξουαλικα τον ανθρωπο.\nΓιατι η κυβερνηση Bush επενδυει τεραστια κονδυλια για να "διδαξει" στα σχολεια "σεξουαλικη αποχη" αντι για "σεξουαλικη διαπαιδαγώγηση.\nΓιατι ο Μυστικισμος ειναι αντεστραμμενη σεξουαλικοτητα:\nΤερεζα της Αβιλα,Ιωαννης του Σταυρου,Ορθοδοξος\nΓιατι ο καρκινος θεριζει στο Αγιο Ορος και στα μοναστηρια του Θιβετ\n(Κι ο Παισιος απο καρκινο πηγε)\nΚαι μην μπερδευτε τον Χριστιανισμου του Ιησου με τις αηδιες του Αποστολου Παυλου.\nAβρααμ που καποτε ειχες μια φαρμα στην αφρικα:\nΣου εχει κολλησει το "Caps Lock;"\nDem 02 December, 2006 00:31\nO Aρης μου ειπε επειδη του χαλασε το laptop και δεν δυναται ο ιδιος να σου μεταφερω το εξης:\nOχι "τόνδε τον πάλον" που λεει ο Δημου αλλα\n"τόνδε τον πΟΥλον!"\nΗ Αφροδιτη ειναι δικια μου!\nΥΓ)Ασε που μπορει να τα παρει χαμπαρι αυτα και ο Ηφαιστος!\nharrygreco 02 December, 2006 00:33\nΝα παρκαρεις ψαχνεις θεση\nγια να κανεις μοντερεσι\nμ' αν το ραδιο παιζει τουιστ\nπαει ο νους στο ικυοπμιστ\nBlogging εν τω Subary\nιδιον εργο ανδρος σοφου\nσχολιαζειν δ' εξ' οικιας\nσκεπτεσθαι ανευ μλ..ιας\nο,τι ζεις δεν ειναι λαθος\nμια ιδεα στο ποστακι\nβοτσαλο απο δική σου Ιθακη.\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 02 December, 2006 01:30\nzontas ευχαριστώ για τα references.\nΠροσωπικά απολαμβάνω το moderation. Το επίπεδο της συζήτησης έχει ανέβει πολύ και τα troll κάθονται έξω στο κρύο φουρκισμένα.\nΈχουμε ίσως λιγότερα posts αλλά σαφώς ποιοτικότερα.\nΚαι πάλι να ευχαριστήσω για τα references, έχω πολύ διάβασμα μπορστά μου\nΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ 02 December, 2006 01:49\nΕρώτηση προς τον ΝΔ\nΤι ποσοστό comments κόβετε τώρα υπό moderation;\nΥποθέτω ότι όσο περισσότερο την έχετε τόσο λιγότερα\nDem 02 December, 2006 02:05\nΠολυ μ'αρεσει χαρρυγκρέκο\nη στιχουργική με μέτρο\nκαι καθως το ραδιο παιζει τουιστ\nξηγα και σε μας αν θες