Ο Θάνατος, ανθρώπινο γεγονός τρόμου — Χρονογράφημα — Λογοτεχνία & Βιβλία\nHome » Blog » Χρονογραφήματα » Η φωτοβολίδα\nΗ σελίδα προβλήθηκε: 19+126 φορές\nΟ Θάνατος, ανθρώπινο γεγονός τρόμου, και καταλυτικό γεγονός στη ζωή του ανθρώπου, είναι το κεντρικό θέμα του παρόντος Λογοτεχνικού κειμένου. Το κείμενο αυτό σαν λογοτεχνικό που είναι -που εκ της φύσεως του περιέχει υπερβολές ανάλογες αυτών των πλευρών που θέλει να τονίσει ο συγγραφέας- επ’ ουδενί φιλοδοξεί να δρέψει δάφνες από άλλες επιστήμες.\nΤο παιδί ετοιμάζεται να δώσει Πανελλήνιες εξετάσεις, οπότε είναι από τα παιδιά που κατέχουν τα βασικά των Φυσικών επιστημών και έχει τις ανησυχίες που έχουν όλοι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, από τότε που άρχισαν να συνειδητοποιούν την ύπαρξή τους μέσα σε αυτό το σύμπαν.\nΟι φράσεις που είναι υπογραμμισμένες είναι οι απαντήσεις που δίνει ο παππούς σε ερωτήσεις του εγγονού. Μετά από κάθε υπογραμμισμένη απάντηση του παππού ακολουθεί και το σκεπτικό του, χωρίς υπογράμμιση.\nΤο κεντρικό θέμα είναι ο Θάνατος\nΑρχικά, συνδέεται ο φόβος με τη μόρφωση, την οικονομική κατάσταση του ανθρώπου και την κοινωνική του εξαθλίωση.\nΕίναι ζητούμενο το γεγονός ότι τη γέννησή του δεν τη θυμάται κανείς.\nΘίγεται η “νηπιακή αμνησία”, που μπορεί να οφείλεται σε βιολογικούς λόγους, στην έλλειψη ομιλίας από το νήπιο, στην ανικανότητα να δημιουργεί το νηπιακό μυαλό εικόνες και να μπορεί να τις περιγράψει, ο τρόπος λειτουργίας του υποσυνείδητου και συνειδητού και τα παιχνίδια του μυαλού μας.\n(Εγγονός): Παππού φοβάσαι καθόλου;\nΌλοι φοβούνται, παιδί μου· και οι μικροί και οι μεγάλοι, απλά οι μεγάλοι έχουν την ικανότητα να διαχειριστούν τον φόβο και να τον κάνουν σύμμαχο του ανθρώπου· από αντίπαλος που είναι συνήθως.\nΓια παράδειγμα, όταν ήμουν μικρός φοβόμουν πολύ και τα πάντα. Αλλά όσο μεγάλωνα και διάβαζα και μορφωνόμουν, άρχισε αυτός ο φόβος να απομακρύνεται και τη θέση του να παίρνει η γνώση, και η γνώση ξέρεις δεν είναι κάτι αόριστο, είναι το κλειδί για να κλειδώνω τους φόβους μου έξω από μένα, γιατί ο φόβος είναι μια κλειδαριά που σε κλειδώνει μέσα σε τέσσερις τοίχους και δε μπορείς ούτε να βλέπεις τι γίνεται έξω από αυτό το δωμάτιο ούτε αν αυτό που νιώθεις εσύ, το νιώθουν και άλλοι.\nΒλέπεις οι μεγάλοι τότε, με το ζόρι είχαν πάει σε μερικές τάξεις του Δημοτικού· δεν μπορεί κανείς να πει ότι είχαν μόρφωση. Ήταν απλοί άνθρωποι του μεροκάματου. Το πρόβλημα τους ήταν να φέρουν ένα καρβέλι ψωμί στην οικογένεια, δεν είχαν τέτοιες ανησυχίες που έχεις τώρα εσύ, δεν είχαν την πολυτέλεια να σκεφτούν τίποτα περισσότερο από τον καθημερινό επιούσιο.\nΔεν τους κατηγορώ γι’ αυτή τους την τακτική, υπήρχε τότε μεγάλη αμορφωσιά, τεράστια φτώχεια, αρρώστιες που θέριζαν τους ανθρώπους και τους έστελναν πριν την ώρα τους στον άγιο Πέτρο, και έστεκαν πολλά στόματα ανοικτά να φάνε μια μπουκιά ψωμί.\nΊσως να μη το καταλαβαίνεις απόλυτα αυτό που σου λέω, γιατί εσύ δεν τα έχεις ζήσει αυτά τα πράγματα. Και όταν λέμε πολλά στόματα, φαντάσου ότι κάθε οικογένεια είχε τουλάχιστον 3 παιδιά η κάθε μία, πάρα πολλές είχαν τέσσερα και πέντε.\nΟι γυναίκες τότε, δεν δούλευαν έξω από το σπίτι, οπότε με το μεροκάματο του πατέρα έπρεπε να φάνε όλοι αυτοί.\nΚαι σκέψου τι θα συνέβαινε αν ο πατέρας πέθαινε, αν έχανε τη δουλειά του, αν αρρώσταινε τόσο βαριά που δεν μπορούσε πλέον να δουλέψει. Έπεφτε πείνα πραγματική σε όλους. Και τότε, φαντάσου δεν υπήρχαν Εργασιακά δικαιώματα σαν σήμερα, που κάποιος μπαίνει σε κάποιο έστω υποτυπώδες ταμείο ανεργίας μέχρι να μπορέσει να ξαναβρεί δουλειά.\nΑν κάποια οικογένεια έπεφτε σε τέτοια κατάσταση, τότε όλη η οικογένεια ζούσε από τη βοήθεια της γειτόνισσας -όσο μπορούσε να βοηθήσει και αυτό.\nΚαι αν πάμε ακόμα πιο κεί, πολλές οικογένειες αναγκάζονταν να δώσουν τα παιδιά τους σε άλλες, με την ελπίδα εκεί τα παιδιά να έχουν τουλάχιστον ένα πιάτο φαϊ.\nΌχι, βέβαια, αυτά που σου λέω δεν γινόντουσαν στ’ αρχαία χρόνια, μιλάω για τα προηγούμενα 50 χρόνια.\nΜε πολλά πράγματα μας φόβιζαν. Για κάθε πιθανή σκανταλιά μας είχαν έτοιμο και έναν φόβο, τι να πρωτοθυμηθώ!\nΝαι, έχεις δίκιο, κάτσε να σου εξηγήσω τι εννοώ με τις δύο κολώνες. Σήμερα πια δεν παλουκώνουν τις κολώνες με αυτό τον τρόπο.\nΤότε -δεν ξέρω το γιατί- οι κολώνες που φώτιζαν τον δρόμο -με μια λαμπίτσα τόσο δα μικρούλα- βασικά ήταν ξύλινες, ενώ οι σημερινές είναι τσιμεντένιες. Σήμερα σκάβουν και καρφώνουν την κολώνα κάθετα στον δρόμο και μένει εκεί για πολλά χρόνια. Τότε -δεν ξέρω το γιατί- παλούκωναν δύο ξύλινες κολώνες που είχαν κλίση μεταξύ τους και ενωνόντουσαν ψηλά, όπου και τις έδεναν μεταξύ τους. Δε ξέρω γιατί τις είχαν έτσι.\nΜετά, μας φόβιζαν με τα νεκροταφεία· τα βράδια δεν τολμάγαμε να περάσουμε έξω από αυτά.\nΟ θάνατος και οι πεθαμένοι ήταν τότε ο πιο μεγάλος φόβος για μας τους ζωντανούς.\nΚάναμε Ολυμπιακά ρεκόρ στο τρέξιμο. Τρέχαμε και δεν τολμάγαμε καν να γυρίσουμε να κοιτάξουμε πίσω, νομίζαμε ότι οι πεθαμένοι είχαν σηκωθεί από τους τάφους τους και μας κυνήγαγαν.\nΣτον ύπνο μας κάναμε εφιαλτικά όνειρα με τους πεθαμένους.\nΑν βλέπαμε μαύρη γάτα -και ειδικά το βράδυ- τραβάγαμε τη φαβορίτα μας τόσο πολύ, που λίγο θέλαμε να την ξεριζώσουμε. Αυτό δε θυμάμαι γιατί μας το λέγανε. Μάλλον, υποτίθεται ότι η γάτα ήταν γρουσουζιά.\nΑν βλέπαμε παπά στον δρόμο, πιάναμε τα αχαμνά μας -αυτό μάλλον μας το μάθαιναν οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, λόγω εφηβικής μαγκιάς- ενώ αντίθετα οι μανάδες μας μας έλεγαν ότι έπρεπε να παρατήσουμε ότι κάναμε και να τρέξουμε να φιλήσουμε το χέρι του.\nΑν δεν το κάναμε, τότε ο Θεός που όλα τα βλέπει θα μας είχε στα υπ’ όψη, ξέρεις εσύ τώρα.\nΤι τραβάγανε και οι παπάδες! Σε κάθε βόλτα τους, τσούρμα από κωλόπαιδα σαν εμάς να τους περικυκλώνουν κάθε λίγο και λιγάκι και να τους χειροφιλάμε.\nΈπρεπε επίσης, σε κάθε πέρασμά μας από εκκλησία να κάνουμε τον σταυρό μας -και αυτό το έβλεπε ο Θεός από πάνω και τόγραφε στα βιβλία του. Θυμάμαι, ότι όταν πήγαινα με το τραίνο από τον Πειραιά στην Ομόνοια, κοίταζα συνεχώς έξω και προσπαθούσα να μη χάσω καμία εκκλησία και το σταυροκοπίδι που οφείλαμε, γιατί μόνο έτσι έπαιρνα πόντους για τον Παράδεισο.\nΜας έλεγαν για φαντάσματα που βγαίνουν το βράδυ, για μάγισσες που κλέβουν παιδιά, για τους Εβραίους που γυρνάνε στις γειτονιές κλέβοντας παιδιά νατα πάνε στο σπίτι τους όπου τα βάζουν σε ένα βαρέλι που έχει μέσα του καρφιά, Εκεί γυροφέρνουν το βαρέλι, τα καρφιά μας τρυπάνε και αρχίζει να τρέχει το αίμα. Αυτοί κάθονται από έξω και το πίνουν. Κάτι σαν αυτούς στα χωριά που κάθονται γύρω από το καζάνι που βράζει και πίνουν το τσίπουρο.\nΑυτό υποψιάζομαι ότι το είχαν πλασάρει οι παπάδες της εποχής στις μανάδες μας, λόγω της κόντρας που είχαν με την Εβραϊκή θρησκεία, μια και οι Εβραίοι ήταν υπεύθυνοι που σταυρώσαν τον δικό μας Χριστούλη.\nΑυτά συνέβαιναν πριν πενήντα χρόνια, φαντάσου τι γινόταν πριν 100 ή 200 χρόνια. Κόλαση παιδί μου.\nΠρώτον μας έστελναν με το ζόρι, ακόμα και αν βαριόμαστε. Το μόνο που μας έκανε χαρούμενους ήταν η ώρα που ο παπάς έλεγε “Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών” και σχόλαγε η εκκλησία, οπότε, μετά ερχόταν η μόνη γλυκιά στιγμή του αντίδωρου. Ένα ωραίο κομμάτι ψωμί.\nΔεν λέω ότι εγώ προσωπικά πέθαινα από την πείνα, αλλά η συνήθεια της εποχής εκείνης ήταν να τρώμε, να τρώμε οτιδήποτε, γιατί αύριο δεν ξέραμε αν θα είχαμε να φάμε.\nΕπειδή βαριόμαστε αφόρητα με όλα αυτά τα ακαταλαβίστικα που γίνονταν στην ώρα της λειτουργίας χαζολογάγαμε σαν χάνοι τις εικόνες των αγίων, εκείνες τις άγριες φάτσες να σε κοιτάνε κατάματα και νομίζαμε ότι βλέπουν ακόμα και μέσα από τοίχους. Μας παρακολουθούσαν με το άγρυπνο μάτι τους, ό,τι και να κάναμε.\nΚοίτα να δεις, βασικά οι μανάδες μας μας έριχναν σε αυτό το βαρέλι του φόβου. Βλέπεις οι πατεράδες μας έλειπαν όλη μέρα στη δουλειά. Οι μανάδες μεγάλωναν τότε τα παιδιά.\nΓενικά μας φόβιζαν πολύ, για να μη κάνουμε αμαρτίες, σκανταλιές, να μην είμαστε κακά παιδιά, ξέρεις τώρα.\nΑμαρτίες εννοούσαν οτιδήποτε είχε σχέση με το σώμα μας. Για παράδειγμα, όλα τα παιδιά όταν είναι μικρά παίζουν με το πουλάκι τους. Απ’ ότι ξέρω, αυτό είναι φυσικό και πάντα γινόταν.\nΜας έλεγαν ότι αν το κάνουμε αυτό -βλέπεις δεν μπορούσαν να μας πάρουν είδηση πότε το κάναμε, γιατί αυτά τα πράγματα, τα παιδιά τα κάνουν, όταν είναι μόνα τους- θα μας παραλύσει το χέρι, ότι φαίνεται μετά στα μάτια μας η αμαρτία που κάναμε, ότι θα κουφαθούμε -κανονικά τώρα έπρεπε όλοι οι ενήλικες να ήταν κουφοί- και άλλα πολλά.\nΕμείς σαν μικροί που είμαστε τα φοβόμαστε όλα αυτά, αλλά βλέπεις, όσο και να φοβάται ο άνθρωπος τις φυσικές λειτουργίες του σώματος του δεν μπορεί να τις αφήσει να κοιμηθούν, και έτσι κάναμε ότι κάνουν όλα τα παιδιά σε όλο τον κόσμο, εκατομμύρια χρόνια τώρα.\nΑλλά μετά μας έπιανε μια απελπισία ότι την πατήσαμε και ότι θα πάμε στην κόλαση.\nΗ μεγάλη πλάκα γινόταν στην εξομολόγηση, που έκαναν οι παπάδες σχεδόν σε όλα τα παιδιά, λίγο πριν το Πάσχα.\nΌλοι οι παπάδες μας ρωτούσαν αν κάναμε αυτή την αμαρτία.\nΟ τρόμος των μικρών παιδιών -και όχι μόνο- ήταν οι παπάδες, εκείνη την εποχή.\nΜεγάλες ενοχές, μεγάλοι φόβοι και μεγάλα προβλήματα, που φαντάζομαι μας έμειναν από τη στραβή αυτή διαπαιδαγώγηση που είχαμε, από εκείνη την κοινωνία, τα τότε χρόνια.\nΚαι όλα αυτά που σου λέω είχαν σαν κοινή κατάληξη την Κόλαση και τον θάνατο που μας περίμενε.\nΕίτε κακομίλαγες στη μάνα σου, είτε έβριζες τα άλλα παιδιά, είτε έπαιζες με το πουλί σου, είτε έλεγες ψέματα, όλα είχαν κοινή κατάληξη την κόλαση, τα καζάνια, τον θάνατο, την αιώνια τιμωρία.\nΉμασταν παιδιά μιας Κοινωνίας που όλα, μα όλα, τα είχε συνδέσει με τον θάνατο, αυτόν τον μεγάλο φόβο που είχαμε τότε και μερικοί τον έχουνε ακόμα και τώρα.\nΟ θάνατος για μένα, παιδί μου, είναι μια μεγάλη, πολύ μεγάλη κουβέντα.\nΚοίτα, εγώ δεν μπορώ να σου πω για τον θάνατο, έτσι όπως θα στο έλεγε ένας Φιλόσοφος ας πούμε. Γιατί οι Φιλόσοφοι, βασικά, ασχολούνται με τέτοια θέματα. Όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα, μπαίνουν στη σκηνή οι Φιλόσοφοι.\nΘα σου τα πω όπως τα βλέπω εγώ με τις εμπειρίες μου από τη ζωή, από το διάβασμα που έχω κάνει από τις σπουδές μου και με πολλή φαντασία που θα βάλω.\nΓενικά σε κάθε ον, είτε είναι άνθρωπος, είτε σκύλος, είτε ψάρι.\nΈχεις δίκιο, ας βάλουμε τις λέξεις και τις έννοιες στη σειρά. Εντάξει να συμφωνήσουμε πρώτα τι εννοούμε όταν λέμε όν.\nΕ, βέβαια, εννοώ και τα ζώα και τα ψάρια.\nΑυτωνών οι ρίζες τους, τα φύλλα τους, ο κορμός τους θα γίνει λίπασμα για το χώμα. Δεν θα ξαναζήσουν.\nΜερικά άλλα που είναι πολυετή, φαινομενικά γεννιούνται, κάποια στιγμή αργότερα ξεραίνονται, αλλά τον επόμενο χρόνο από την ίδια ρίζα -αυτή που λέμε ότι μαράθηκε- θα ξαναγεννηθεί και πάλι το ίδιο ακριβώς φυτό, και θα ξαναπεθάνει και θα ξαναγεννηθεί και αυτό θα συνεχίζεται για όσα χρόνια αυτό το φυτό καταφέρνει και ζει.\nΕδώ δεν έχουμε συνεχείς γεννήσεις και συνεχείς θανάτους. Έχουμε κύκλους ζωής, που επαναλαμβάνονται, αλλά και πάλι θα έρθει μια στιγμή που και αυτά τα φυτά θα πεθάνουν οριστικά.\nΔεν θα ξαναβγούν, αφού θα έχουν τελειώσει τα προβλεπόμενα χρόνια ανθοφορίας τους.\nΑπλά, κάποια φυτά γεννιούνται, ανθοφορούν και πεθαίνουν μια φορά στη ζωή τους και άλλα που γεννιούνται, ανθοφορούν, μαραίνονται, ξανά ανθοφορούν για πολλές χρονιές, τη μία μετά την άλλη, αλλά σε κάποια χρόνια θα πεθάνουν και αυτά.\nΗ περίοδος της μη ανθοφορίας τους -κάτι σαν την χειμερία νάρκη κάποιων ζώων- δεν είναι θάνατος. Η ρίζα τους είναι ικανή να τα κάνει να ανθοφορήσουν ξανά.\nΚαι είναι όντα, μια και παραδεχτήκαμε ότι το βασικό χαρακτηριστικό του όντος είναι η γέννησή του, η ζωή του και ο θάνατός του.\nΘα φτάσουμε και στον θάνατο, αλλά να σου πω πρώτα για τη γέννηση. Έχει και αυτή τη σημασία της, όπως και ο θάνατος. Και πού ξέρεις; μπορεί να είναι κάτι παρόμοιο.\nΠράγματι η γέννηση είναι πιο οικεία σε εμάς, γιατί την βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας και τη χαιρόμαστε κιόλας. Είναι ένα γεγονός χαρμόσυνο, όπως η στιγμή που γενιέται ένας άνθρωπος.\nΔεν τη θυμόμαστε όμως τη γέννησή μας εμείς οι ίδιοι για τους εαυτούς μας, τη βλέπουμε στους άλλους.\nΈτσι μπράβο, το ίδιο αρχίζω να πιστεύω και εγώ, ότι είμαστε τόσο μικροί και τόσο απροστάτευτοι από τη φύση μας, που δεν πρέπει να την καταλαβαίνουμε.\nΕξ’ άλλου, το κλάμα του μωρού ίσως υποδηλώνει τη μεγάλη του τρομάρα.\nΚάθε τι που συμβαίνει στον άνθρωπο, από τη γέννησή του μέχρι τον θάνατό του, έχει τον λόγο του, δεν γίνεται τυχαία, ούτε χωρίς λόγο.\nΟ οργανισμός του ανθρώπου έχει τέλειες λειτουργίες, που όσες φορές χρειάζεται είτε με αυτόματο τρόπο είτε όχι αποκόπτει βασικές λειτουργίες, είτε επιταχύνει άλλες, είτε τροποποιεί κάποιες άλλες, ώστε τελικά ο άνθρωπος να επιβιώνει κάθε φορά.\nΟ άνθρωπος επιβιώνει ακόμα και από την ίδια του τη γέννηση.\nΊσως, αν “επιτρεπόταν” στο παιδί να αισθανθεί, το τι του συμβαίνει τη στιγμή που γεννιέται να πέθαινε εκείνη την ίδια στιγμή από το σοκ που θα επροκαλείτο.\nΦαντάσου ότι το παιδί ζει εννιά μήνες μέσα σε ένα φιλικό του περιβάλλον, μέσα σε μια θαλπωρή -δε το λέω εγώ, οι γιατροί μιλάνε για τη θαλπωρή αυτή- μέσα σε υγρό που έχει την ιδανική θερμοκρασία, πίνει το ίδιο το νερό που το περιβάλλει, παίρνει το φαϊ που χρειάζεται από τον ομφάλιο λώρο, και ξαφνικά έτσι στο ξεκούδουνο, αυτός ο σάκος σπάει, πάνε και οι θερμοκρασίες, πάνε και τα υγρά, ακούει ίσως ένα πολύ δυνατό θόρυβο από το σπάσιμο των νερών, και ξαφνικά εκεί που είχε συνηθίσει μια ωραία ζωή μέσα στην κοιλιά της μάνας του, πρέπει να μπουν μπροστά οι μηχανισμοί των πνευμόνων, πρέπει να διογκωθούν για πρώτη φορά αυτοί, και να μπει μέσα τους ένα περίεργο αέριο που θα τους τα γεμίσει.\nΤα πνευμόνια από εκεί που ήταν νωχελικά, δέχονται μια τεράστια πίεση, μια διόγκωση, το παιδί πάει να σκάσει από τον τόσο αέρα που μπαίνει μέσα του, κατορθώνει να ξαναφυσήξει αυτόν τον αέρα και να τον βγάλει έξω από το σώμα του -η πρώτη του αναπνοή- και μετά από αυτή την πρώτη βίαιη διόγκωση, τα πνευμόνια του θα αρχίσουν να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν για πάντα -μέχρι τη στιγμή του θανάτου- που πάλι με βίαιο τρόπο θα σταματήσουν να κινούνται.\nΤι λες τώρα, φαντάζεσαι ένα ανθρώπινο όργανο, που άντε να ζυγίζει 100-200 γραμμάρια, να δέχεται ξαφνικά αυτή την πρωτόγνωρη αλλαγή και να μη δίνει σήμα στον εγκέφαλό του ότι κάτι τρομερό συμβαίνει, κάνε κάτι γιατί χανόμαστε;\nΦαντάζομαι τη σκηνή και λέω, τι άλλο μπορώ να υποθέσω, αφού και εγώ δεν θυμάμαι τίποτα από τη γέννησή μου;\nΦαντάζομαι, ότι τη στιγμή που η κοιλιά της μάνας πετάει έξω στον κόσμο μας το παιδί της, φαντάζομαι λέω, ότι το παιδί θα είναι γεμάτο φόβο.\nΈρχεται από μια γνωστή σε αυτό ζωή -μέσα στον σάκο- σε μια άγνωστη, εντελώς άγνωστη και εχθρική ταυτόχρονα ζωή.\nΜη ξεχνάς, ότι του κόβεται ο ομφάλιος λώρος -σταματά πλέον να τρέφεται από κει- τα πνευμόνια κάνουν υπερπροσπάθεια να αντεπεξέλθουν στον ρόλο τους -και αυτά άμαθα είναι- αρχίζει να κρυώνει -ενώ ο σάκος του έδινε θαλπωρή- τι να πρωτοκάνει αυτός ο μικρός ήρωας που μόλις γεννιέται;\nΑυτό που ρωτάς δεν μπορώ να το ξέρω. Αλλά νομίζω, ότι το παιδί προστατεύεται τη στιγμή της γέννησης και δεν θυμάται τίποτα απολύτως. Και σίγουρα, όπως λες δεν θυμάσαι τίποτα απολύτως, ούτε από τον πρώτο χρόνο της ζωής σου, ούτε και από τον δεύτερο. Αχνοθυμάσαι κάποια πράγματα από πολύ αργότερα, ίσως από τα τέσσερά σου χρόνια.\nΝαι, η προστασία αυτή που είπες βαστάει πολύ καιρό. Ίσως κάποιος νευρολόγος να μπορεί να μας πει τον λόγο που ο παιδικός οργανισμός συνεχίζει να προστατεύει το μικρό παιδί. Αυτός που έχει μελετήσει τη λειτουργία του εγκεφάλου και ξέρει να μας πει, το γιατί δεν έχουμε συναίσθηση της νηπιακής μας ηλικίας.\nΑπλά ξέρω ότι υπάρχει μια “νηπιακή αμνησία”.\nΘα μπορούσα να υποθέσω ότι το νήπιο δεν ενδιαφέρεται να συγκρατήσει τις φάσεις που συμβαίνουν δίπλα του. Ακόμα και οι ενήλικες, αν αδιαφορούν για τα ερεθίσματα που δέχονται, δεν θυμούνται το τι ακριβώς συνέβη κάποτε στη ζωή τους.\nΕ, τα νήπια ίσως να μην έχουν αυτή την ικανότητα -να μη “γνωρίζουν” αυτή τη διαδικασία της μάθησης- οπότε οι παραστάσεις χάνονται πολύ εύκολα γι’ αυτά.\nΊσως ακόμα και τα ίδια τα νήπια να επιλέγουν να μη θυμούνται αυτά τα γεγονότα των πρώτων χρόνων της ζωής τους, γιατί ίσως να μη τα θεωρούν σημαντικά, ή κάποιος άλλος να τους “επιβάλλει” να μη τα θεωρούν σημαντικά -και φυσικά αυτός ο άλλος είναι ο εγκέφαλός τους- που αποφασίζει τι να βαστήξει και από πότε να αρχίσει να θυμάται.\nΜπορεί να μη θυμάται τίποτα το νήπιο, διότι δεν ξέρει ούτε τις λέξεις ούτε τις έννοιες που περιγράφουν τις εικόνες, που βλέπει στη νηπιακή του ζωή.\nΚαι ίσως αν δεν ξέρεις να περιγράψεις με λέξεις “κάτι”, να μη μπορεί ο εγκέφαλος να το αποθηκεύσει.\nΛέω ίσως, μη το δένεις κιόλας.\nΜπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο. Αφού τα νήπια δεν μπορούν να περιγράψουν με λέξεις τις εικόνες που βλέπουν, τότε είναι πολύ πιθανό, αυτή η έλλειψη της γλώσσας, που δεν είναι ακόμα κτήμα των νηπίων, να είναι η αιτία που δεν μπορούμε να περιγράψουμε -να θυμηθούμε- αυτά που ζήσαμε.\nΑν κάποιος άνθρωπος είναι -νοητικά- ανίκανος να εκφραστεί, να περιγράψει, να σχηματίσει εικόνες από τη ζωή του, δεν έχει αποθηκεύσει τίποτα στη μνήμη του, δεν θυμάται αυτά που του συμβαίνουν, ακόμα και όταν ενηλικιωθεί.\nΊσως το φαινόμενο της γλώσσας, η ικανότητα δηλαδή να περιγράφουμε εικόνες, να είναι η αιτία που θυμόμαστε.\nΈχουν τη δική τους γλώσσα, μουγκανίζουν, γαυγίζουν, βγάζουν ήχους που γι’ αυτά είναι η γλώσσα τους. Άρα, δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν έχουν τρόπο επικοινωνίας.\nΚαι αυτά περιγράφουν, με τον τρόπο τους στα άλλα ζώα, κάτι που τα ενδιαφέρει. Για παράδειγμα, τα ζώα, ειδικά στη Ζούγκλα, προειδοποιούν το ένα το άλλο -με ήχους- για το ότι εμφανίστηκε ένα λιοντάρι στη γειτονιά τους.\nΈχουν γλώσσα και αυτά, και θυμούνται ότι το λιοντάρι είναι ο εχθρός τους.\nΈνα σκυλί, που όταν είναι κουτάβι το χτυπάς, είναι σίγουρο ότι μεγαλώνοντας θυμάται το γεγονός και αποφεύγει γενικά τους ανθρώπους. Αυτό το γεγονός με το σκυλί δεν οφείλεται στο ένστικτό του, αλλά στη θύμησή του.\nΑυτό το παράδειγμα με τα δύο παιδιά, που το ένα είναι κωφάλαλο και το άλλο χωρίς το πρόβλημα αυτό, είναι πολύ καλό. Το κωφάλαλο δεν πρόκειται ποτέ να έχει την γλωσσική ικανότητα περιγραφής εικόνων, ενώ το άλλο κάποια στιγμή θα αποκτήσει την ικανότητα να μπορεί να περιγράψει με λέξεις κάτι.\nΕίναι γνωστό σε μας ότι και τα δύο δεν θυμούνται τίποτα από τη νηπιακή τους ηλικία. Αυτό είναι το κοινό σημείο, αλλά όλως περιέργως θυμούνται και τα δύο παιδιά, όλα όσα τους συνέβησαν στη ζωή τους μετά το 4-5-6ο έτος της ηλικίας τους.\nΕδώ οφείλουμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η ενθύμηση των νηπιακών μας χρόνων δεν είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη γλωσσική ικανότητα. Ίσως να επηρεάζει η γλωσσική ικανότητα στη δόμηση των αναμνήσεων, αλλά μάλλον μπαίνουν και άλλοι παράγοντες.\nΝαι, κάτι τέτοιο εννοώ. Κάθε τι που έγινε στη νηπιακή ηλικία δεν αποθηκεύτηκε ποτέ στον εγκέφαλό του νηπίου, και γι’ αυτό δεν το θυμάται.\nΜπορεί να αποθηκεύτηκε στο υποσυνείδητό του, και όσα είναι αποθηκευμένα εκεί δεν τα θυμάσαι, εκτός αν κάποιες φορές οι ψυχολόγοι καταφέρνουν να σου φέρουν γεγονότα από το υποσυνείδητο στο συνειδητό.\nΌσα θυμόμαστε σαν ενήλικες -γεγονότα από τα πέντε ή έξι χρόνια μας και μετά- είναι αναμνήσεις μας που έχουν αποθηκευτεί στο συνειδητό του εγκεφάλου μας, είτε γιατί μας έκαναν εντύπωση, είτε γιατί μας ενδιέφεραν, είτε γιατί προσπαθήσαμε να τα θυμηθούμε.\nΟι εικόνες που είχαμε μέχρι τα πέντε ή έξι χρόνια μας -και που δεν θυμόμαστε- αποθηκεύτηκαν στο ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου μας. Υπάρχουν εκεί, αλλά δεν μπορούμε να τις ανακαλέσουμε, δεν μπορούμε να τις θυμηθούμε, γιατί δεν αποθηκεύτηκαν στο συνειδητό μας.\nΚάποιος επιστήμονας -ή με κάποια τεχνική- θα μπορούσε να μας κάνει να τις φέρουμε από το ασυνείδητο επίπεδο στο συνειδητό.\nΑυτό το λέω, διότι οι επιστήμονες μάς λένε ότι οι νηπιακές μας μνήμες επηρεάζουν τη ζωή μας πολύ αργότερα, όταν πλέον είμαστε ενήλικες -χωρίς φυσικά να το συνειδητοποιούμε- ασκούν δηλαδή πάνω μας επίδραση σε ασυνείδητο επίπεδο.\nΤο 1916 περίπου ο Φρόϊντ είχε καταλήξει ότι “ο ενήλικας αδυνατεί να ανακαλέσει μνήμες από τη νηπιακή ηλικία, διότι αυτές ήταν τραυματικές εμπειρίες τις οποίες ο εγκέφαλος μας τις καταστέλλει στο ασυνείδητο επίπεδο”, για την προστασία μας, θα πρόσθετα εγώ.\nΜήπως τελικά όλη μας η ζωή -από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο- είναι τρόμος και φόβος;\nΕντάξει, ο Φρόϊντ μπορεί να έκανε και μερικές υπερβολές, αλλά δεν μπορείς και να αγνοήσεις ότι ήταν ένας μεγάλος επιστήμονας.\nΚαι μη ξεχνάμε, ότι αυτά τα είπε σε μια εποχή που δεν είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία που έχουν στα χέρια τους οι συνάδελφοί του σήμερα.\nΜια άλλη εξήγηση δίνω, αν δεχτώ ότι ο εγκέφαλος του νηπίου δεν έχει ακόμη αναπτύξει την ικανότητα να αποκτήσει συνειδητή μνήμη, οπότε δεν μπορεί και να αποθηκεύσει τίποτα σε αυτήν. Δηλαδή, η εξήγηση είναι σαφώς Βιολογικής ωριμότητας του εγκεφάλου.\nΑλλά έχω στη φαρέτρα μου ακόμα μία εξήγηση.\nΤο νήπιο δεν έχει συναίσθηση του ότι είναι ον.\nΆρα, αν έχεις έλλειψη συνείδησης του εαυτού σου, έχεις και έλλειψη συνειδητής μνήμης.\nΜμμμμμ…..Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι ο σκύλος δεν φαίνεται να έχει συνείδηση, δεν νομίζω να ξέρει ότι αυτός είναι σκύλος και ότι εσύ είσαι άνθρωπος.\nΊσως η μνήμη του να ενεργοποιείται από τη μυρωδιά, που είναι μοναδική για το αφεντικό του. Ενώ η δική μας ικανότητα να μυρίζουμε δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη.\nΠάντως ένα είναι σίγουρο. Οι νηπιακές μνήμες -όσο και αν δεν μπορούμε να τις φέρουμε στο μυαλό μας σαν ενήλικες- επηρεάζουν τη ζωή του ενήλικα θετικά ή αρνητικά, κι ας έχουμε δεχτεί ότι αυτές βρίσκονται βαθιά χωμένες στο ασυνείδητό μας.\nΚάποια στιγμή ο ενήλικας μπορεί να τις ανακαλέσει -έχει πλέον εξελιχθεί ο εγκέφαλός του και μπορεί να κάνει τέτοιες λειτουργίες και υπερβάσεις- και να τον επηρεάσουν θετικά ή αρνητικά.\nΚαι για να κλείσουμε αυτό το θέμα. Ο Νίκος -για παράδειγμα- θυμάται αχνά εκεί γύρω στα τρία του χρόνια ότι οι γονείς του άρχισαν να τρέχουν αλλόφρονες προς εκείνον, μέσα σε μια παιδική χαρά, ενώ ταυτόχρονα θυμάται ότι αυτός ήταν κάτω, γεμάτος αίματα και έκλαιγε γοερά, γιατί μια κούνια τον κτύπησε πάνω στο κούτελο. Θυμάται ακόμα και τα ράμματα που του έκανε ο γιατρός.\n“αποθήκευσε” ή και αυτό είναι ένα παιχνίδι του μυαλού του;\nή νομίζει ότι τα θυμάται από τις περιγραφές του ατυχήματος, που κατά καιρούς έκαναν οι γονείς του, για εκείνο το εφιαλτικό απόγευμα του παιδιού τους;\nΆλλο παράδειγμα που συνέβη σε μένα· στην ηλικία των 4-5 ετών -θυμάμαι τα χρόνια μου στα σίγουρα γιατί ακόμα δεν είχα πάει στο Δημοτικό, δεν ήξερα να διαβάζω και να γράφω- με μια φέτα ψωμί στο χέρι, λίγο απλωμένο λάδι και αλειμμένο ντοματοπελτέ πάνω του· απόγευμα ήταν· βγήκα από το σπίτι μου και άρχισα να κάνω μια βόλτα μέχρι την εκκλησία της γειτονιάς μου.\nΞαφνικά βλέπω έναν άγγελο, ντυμένο στα λευκά, με φτερά -ναι είδα και τα φτερά- να βαδίζει στον διπλανό δρόμο της εκκλησίας. Έμεινα αποσβολωμένος εκεί να τον παρατηρώ.\nΠάλι ξαφνικά, φεύγω βολίδα και τρέχω στην μάνα μου -έπλενε εκείνη την ώρα ρούχα στην αυλή- και της λέω, το τι είδα.\nΦεύγω ξανά βολίδα για το σπίτι του παπά, που ήταν πιο κεί, να το πω τουλάχιστον σε εκείνον -μια και ήταν ο αντιπρόσωπος του Θεού επί της Γης- βρήκα την παπαδιά, της το είπα· αλλά και εκείνη είπε ένα ‘καλά’.\nΑφού δεν με πίστεψε κανείς, τρέχω ξανά πίσω στο δρομάκι της εκκλησίας να ξαναδώ τον άγγελο, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε πλέον τίποτα εκεί.\nΜεγάλη απογοήτευση, και το μετάνιωσα που έφυγα από τη σκηνή αυτή.\nΑργότερα, όταν μεγάλωσα σκεφτόμουν αυτή τη συνάντηση. Όσο μεγάλωνα και όσο αμφισβητούσα τα πάντα, τόσο πιο απίθανο μου φαινόταν να είδα πραγματικά έναν άγγελο.\nΜήπως ό,τι είδα ήταν αντίγραφο των αγγέλων που έβλεπα στις εικόνες της εκκλησίας;\nτα είχα δει κάποια στιγμή σαν νήπιο, οπότε και πέρασαν στο υποσυνείδητό μου, και εκείνη τη στιγμή της βόλτας μου, το συνειδητό μου τα ανακάλεσε για κάποιον λόγο στη μνήμη μου, οπότε από εκείνη τη στιγμή έγιναν για μένα μια πραγματικότητα και μια διαρκής ανάμνησή μου;\nΥπάρχει και μια ακόμα εξήγηση. Ήμουν βαθιά θρησκευόμενο παιδί -όχι από επιλογή μου, αλλά όπως είπαμε και στην αρχή εξ’ ανάγκης, με το ζόρι πηγαίναμε στην εκκλησία λόγω του φόβου που μας είχαν χώσει μέσα μας για τον Θεό- οπότε, μήπως η θρησκευτική κουλτούρα μου μου έπαιζε παιχνίδια σε συνεργασία με το μυαλό μου και έβλεπα όσα “έπρεπε” να βλέπει ένα θρησκευόμενο άτομο, δηλαδή παραδείσους και άγγελους;\nΜήπως γι’ αυτό το λόγο, όσοι διαλογίζονται βλέπουν πράγματα που εμείς οι “άλλοι” δεν τα βλέπουμε, λόγω πάντα της θρησκευτικής αγωγής που έχουμε ή δεν έχουμε;\nΜήπως υπάρχει περίπτωση, οι διαλογιζόμενοι να έχουν την “έφεση” να βλέπουν πράγματα που πραγματικά τους συνέβησαν στην νηπιακή εποχή τους, που δούλευε μόνο το ασυνείδητο κομμάτι του μυαλού τους και τώρα με τον διαλογισμό τα φέρνουν στο συνειδητό τους;\nΕπίσης είναι σχεδόν σίγουρο ότι από την ηλικία των εφτά ετών και πάνω, αρχίζει να αναπτύσσεται ο Ιππόκαμπος στον εγκέφαλο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη συστηματική καταχώρηση οργανωμένων πληροφοριών σε αυτόν.\nΝα κάποιοι λόγοι, λοιπόν, που ο ενήλικας δεν μπορεί να θυμηθεί τα νηπιακά του νιάτα.\nΌχι δεν φύγαμε από το θέμα μας που είναι ο θάνατος, γι’ αυτόν συζητάμε ακόμα.\nΜπορεί να είμαστε μέσα στο θέμα και να μη το καταλαβαίνουμε. Μπορεί και ο θάνατος να εμπλέκεται σε ένα παιχνίδι του μυαλού, όπως παιχνίδι στο μυαλό είναι και όλα όσα είπαμε για τη νηπιακή ηλικία.\nΩραία, ας πάμε στο θέμα μας.\nΜε την πρώτη ερώτηση που μου έκανες, με ρώτησες αν φοβάμαι γενικά.\nΓιατί τώρα, πλέον, το μυαλό μου δεν είναι τόσο περιορισμένο όσο ήταν στην παιδική μου ηλικία.\nΚαι ποιός μου λέει εμένα ότι τη στιγμή του θανάτου, ο εγκέφαλος για να προστατέψει τον άνθρωπο από τον τόσο μεγάλο φόβο, δεν του κάνει κάτι ανάλογο με αυτό που κάνει στο νεογέννητο;\nΔεν φοβάμαι γιατί όπως δεν κατάλαβα τη γέννησή μου, έτσι ακριβώς δεν θα καταλάβω και τον θάνατό μου. Πιστεύω ότι ο εγκέφαλός μου θα με προστατέψει ακόμη μία φορά.\nΜερικές φορές που σκέφτομαι το θέμα αυτό πετάγομαι νοερά στο μυρμήγκι σε αυτό το ασήμαντο για μας ον.\nΚατάλαβε ποτέ, τι είναι η ζωή και τι ο θάνατος;\nΚαι γιατί να υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορετική μεταχείριση του φόβου του θανάτου ανάμεσα στον άνθρωπο και σε ένα άλλο οποιοδήποτε ζώο;\nΚαι πώς θα μας έβλεπαν και εμάς κάποια άλλα ζώα -αν υπήρχαν τέτοια- πιο νοήμονα από μας;\nΈχω αρχίσει να πιστεύω, ότι το κάθε είδος ζώου που υπάρχει στο σύμπαν έχει τη δική του θεώρηση γύρω από τη γέννηση και τον θάνατο του εαυτού του και μόνο αυτού.\nΔεν μπορεί να καταλάβει το κάθε είδος ζώου τις ανησυχίες που έχει ένα άλλο ζώο, που εκείνη την ώρα περνά από δίπλα του.\nΕμάς μας έλαχε να ζήσουμε σε μια Κοινωνία που έχει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έχουμε.\nΤο κάθε είδος έχει χαρακτηριστικά που του έχει “επιβάλλει” η δομή του καταδικού του εγκέφαλου.\nΟ φόβος του θανάτου εδραιώθηκε, βασικά, από την έλλειψη γνώσης για τη δομή που έχει η ζωή μας.\nΔεν ξέρουμε τι υπάρχει “μετά”, ούτε πόσο διασκεδαστικό είναι να συνεχίζεις κάπου αλλού ή να χάνεσαι για πάντα και έτσι, για την πλάκα.\nΈτσι μπράβο, όπως το λες είναι. Το μυρμήγκι και όταν ζούσε δεν είχε καν την αίσθηση του φόβου του θανάτου. Ήταν άγνωστη έννοια γι’ αυτό, ενώ για μας είναι γνωστή.\nΜας είναι γνωστή έννοια και τη συζητάμε γιατί την έχουμε περιγράψει με λόγια, της έχουμε δώσει και μια ανάλογη εικόνα, μας βοήθησε σε αυτό η ικανότητα μας να σκεφτόμαστε ανώτερες έννοιες και η ικανότητα μας να σχηματίζουμε λέξεις φράσεις και εικόνες.\nΜάλλον σίγουρα, όπως λες και εσύ, οι άνθρωποι πριν τους Homo sapiens που δεν είχαν αναπτύξει ακόμα τον γλωσσικό τους κώδικα μπορεί και να μην είχαν ποτέ στον νου τους την έννοια του θανάτου.\nΗ έννοια του θανάτου, νομίζω, ότι έγινε συνείδηση στον άνθρωπο όταν αυτός απέκτησε τον τρόπο και τις λέξεις να τον περιγράψει.\nΤα προηγούμενα του ανθρώπου όντα, οι πρόγονοι μας δηλαδή, δεν πρέπει να είχαν φόβο για τον θάνατο.\nΑν ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να γνωρίζει τι είναι ζωή, δεν θα είναι σε θέση να καταλάβει και αυτή την ύστατη εμπειρία της ζωής, και κατά συνέπεια θα τη φοβάται.\nΑν πάρουμε ένα μικρό παιδί, το απομονώσουμε σε ένα νησί που θα ζει μόνο του, δεν έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους, τι λες; θα φοβηθεί ποτέ τον θάνατο;\nΕ, πώς δεν το ξέρεις; Για βάλε λίγο τη λογική σου να δουλέψει.\nΤον θάνατο τον ξέρουμε από “έξω”. Δηλαδή, βλέπουμε τον θάνατο των άλλων, όχι τον δικό μας. Αυτή η παρατήρηση του θανάτου των άλλων είναι που μας κάνει να φοβόμαστε.\nΈνας άνθρωπος που δεν έχει δει ποτέ να συμβαίνει θάνατος άλλου ανθρώπου μπροστά του, που δε ξέρει πώς γίνεται και τι γίνεται στον γύρω του χώρο, ίσως να μη μπει ποτέ στη διαδικασία να φοβηθεί τον θάνατο.\nΆρα, ο φόβος μας είναι οι εμπειρίες που παίρνουμε κάθε μέρα στη ζωή μας.\nΕίναι κάτι σαν αυτό που λέγαμε για το παιδί που κτύπησε στις κούνιες και θυμόταν όλες τις λεπτομέρειες, αλλά τελικά μάλλον τις “θυμόταν” γιατί οι γονείς του, με τις πολλές φορές που είχαν αναφερθεί σε αυτό το ατύχημα, τον έπεισαν ότι τα θυμάται αυτός ο ίδιος, δηλαδή το παιδί απέκτησε εμπειρίες από αφηγήσεις.\nΑργότερα βέβαια, που μεγάλωσε, ίσως να ήταν και αυτός μάρτυρας ενός αντίστοιχου ατυχήματος άλλου παιδιού, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, οι εμπειρίες του ήταν αφηγηματικού τύπου, δεν τις είχε ζήσει αυτός ο ίδιος, τους τις αφηγήθηκαν οι γονείς του.\nΤην επιφάνεια βλέπουμε, το εξωτερικό γίγνεσθαι. Tι γίνεται με την ψυχή αυτού του όντος δεν το ξέρουμε.\nΚοίτα να δεις, καλό το επιχείρημά σου, αλλά επιμένω όμως. Αν ποτέ δεν έμαθε-άκουσε ότι κάποιος πεθαίνει από αιμορραγία, ούτε αυτός θα καταλάβει ότι σιγά-σιγά πεθαίνει.\nΊσως κιόλας όλα τα όντα να φοβούνται τον θάνατο, μπορεί να είναι έμφυτος, αλλά στον άνθρωπο το ένστικτο του φόβου εμπλουτίζεται με τη σκέψη -να η μεγάλη διαφορά μας με τα μη σκεπτόμενα όντα- η φαντασία μας τον μεγαλώνει και τελικά γίνεται ένα συναίσθημα με τεράστιες διαστάσεις που μας καταδιώκει.\nΟ φόβος είναι ένα χρησιμότατο φαινόμενο για την επιβίωση του ανθρώπου. Σε κάθε κίνδυνο που μας παρουσιάζεται ο άνθρωπος φοβάται και αρχίζει μια διαδικασία παραγωγής εκκρίσεων που μας κάνει ικανούς να ξεπερνάμε την επικινδυνότητα -αυξάνονται οι παλμοί της καρδιάς, αιματώνεται περισσότερο ο εγκέφαλος κλπ.\nΟ αδικαιολόγητος όμως φόβος μας οδηγεί στη φοβία, που είναι εντελώς άλλο πράγμα.\nΑν ένας φόβος συνεχίζει για καιρό -χωρίς να υπάρχει η γενεσιουργός αιτία του- αν είναι παράλογος και υπερβολικός φόβος, τότε μιλάμε για φοβία που πλέον είναι πάθηση.\nΠοιός το ξέρει ότι ο θάνατος είναι άσχημος;\nΤον φοβόμαστε χωρίς να ξέρουμε τίποτα γι’ αυτόν και αυτό πλέον γίνεται φοβία.\nΑ, περίφημα, πολύ καλά κάνεις και το θίγεις και αυτό το θέμα. Δεν ασχολούμαστε καν με το τι συμβαίνει πριν τη γέννηση. Παιδευόμαστε συνέχεια με το τι γίνεται μετά τον θάνατο.\nΤι γίνεται με τη φωτοβολίδα;\nΕσύ είσαι κάπου μακριά, δεν βλέπεις αυτόν που την ανάβει, έτσι ξαφνικά αυτή εμφανίζεται στον ουρανό, ανεβαίνει στο ανώτερό της σημείο, συνεχίζει να πέφτει πλέον, και κάποια στιγμή σβήνει.\nΚαι τα δύο -γέννηση και θάνατος- είναι μυστήρια.\nΠού ήταν αυτή η ψυχή, που γεννήθηκε μόλις τώρα;\nμε ποιό μηχανισμό αυτό το μικρό σώμα έχει αυτή την ψυχή και όχι κάποια άλλη;\nΜε όλα αυτά τα πιο πάνω γιατί δεν ασχολούμαστε:\nΠού θα πάει τελικά αυτή η ψυχή;\nΌλος αυτός ο πλούτος γνώσεων, που απέκτησε με τόσο κόπο ο άνθρωπος όταν ζούσε, χάνεται;\nείναι λογικό να χάνεται; να σβήνει; έτσι σαν να μην υπήρχε ποτέ; σαν να μην έχει και αυτή μια οντότητα;\nΈχει αναφερθεί, ότι κάποιοι άνθρωποι που ήταν στο προσκέφαλο κάποιου ετοιμοθάνατου, και ενώ κανείς γιατρός δεν είπε στους ανθρώπους αυτούς ότι ο ασθενής όπου νάναι πεθαίνει, ενώ κανείς δεν ξέρει ακόμα πόσο είναι το καντήλι του, και ενώ τίποτα δεν προμήνυε την ακριβή ώρα του θανάτου, όταν αυτός συνέβη, τότε αυτοί οι άνθρωποι ένιωσαν κάτι που τους έκανε και πετάχτηκαν επάνω σαν ελατήρια, ακριβώς τη στιγμή που αυτός ο ετοιμοθάνατος ξεψύχησε.\nΑυτό εμένα με οδηγεί στη σκέψη ότι εκείνη τη στιγμή, ας την πούμε τη στιγμή που “έβγαινε” η ψυχή, κάποια δόνηση; κάποια ενέργεια; κάποιο συναίσθημα συνέβη.\nΕνέργεια μικρής εμβέλειας, βέβαια, που πιθανόν να επηρεάζει τους ανθρώπους που βρίσκονται στα 2-3 μέτρα μακριά από τον ετοιμοθάνατο.\nΤο καταλαβαίνω, ότι όλα αυτά που λέω αφορούν τη Φυσική και τους νόμους της Θερμοδυναμικής στο σύμπαν.\nΚαι επίσης ότι μιλάμε για κάτι άϋλο, την ψυχή, δεν μιλάμε για Φυσική.\nΕσύ φαντάζεσαι ότι δεν ισχύουν οι νόμοι της Φυσικής εδώ;\nΈχεις δίκιο να λες ότι η Φυσική έχει νόμους για τα πράγματα και την ύλη, ενώ για τα άϋλα πράγματα δεν υπάρχουν νόμοι στη Φυσική.\nΝομίζω ότι η εικόνα που έχουμε για τον θάνατο είναι εικόνα πολιτισμική, δηλαδή στην ουσία θρησκευτική.\nΕ, και βέβαια οι παπάδες είναι πάλι στη μέση.\nΗ άγνοια μας για τον θάνατο -και το τι συμβαίνει μετά από αυτόν- μας προκαλεί τον φόβο.\nΚανονικά κανένα ον -και τα ζώα- δεν φοβάται τον θάνατο, γιατί κανένα ον δεν έχει εξ αρχής συνείδηση του θανάτου -κανένα μωρό δεν έχει τέτοιο φόβο.\nΑπλά, τα άλλα ζώα έχουν ισχυρό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έναντι των εχθρών τους.\nΟ θάνατος -σαν γεγονός- πολεμιέται ή αντισταθμίζεται από όλα τα όντα με την αναπαραγωγική διαδικασία.\nΌταν έρχεται ο θάνατος, τα έμβια όντα απλά δεν είναι “εκεί”, δεν συναντιούνται καν με τον θάνατο.\nΤο ίδιο συμβαίνει και με μας, απλά εμείς έχουμε φροντίσει να έχουμε προσυναντηθεί με τον θάνατο μέσα από τον φόβο που έχουμε σχηματίσει γι’ αυτόν.\nΗ θρησκεία έρχεται να παίξει εδώ έναν ρόλο -αφού πρώτα κατασκεύασε τον φόβο του θανάτου- έρχεται να τον απαλύνει με την προσδοκία που σου υπόσχεται, ότι θα έχεις μια συνέχεια της ζωής σου σε άλλη ζωή.\nΚαίρια η ερώτησή σου. Θα με βόλευε πολύ η ψυχή του ανθρώπου να πηγαίνει κάπου.\nΜου είναι δύσκολο να δεχτώ ότι οι γνώσεις, οι δεξιότητες, ο νοητικός πλούτος γενικά που έχει αποκτήσει ένας άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του χάνεται.\nΚαι βέβαια είναι και αυτός ένα όν. Δεν θα μπορούσε να μην είναι.\nΈτσι όπως τα είπαμε πριν, αφού και ο χιμπατζής είναι όν, τότε όταν αυτός πεθάνει η ψυχή του ή πάει και αυτουνού κάπου ή χάνεται. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.\nΗ εντύπωση που έχει επικρατήσει σε μας τους ανθρώπους για όλα τα κατώτερα όντα από μας είναι ότι μάλλον χάνεται.\nΑφού η ψυχή του χιμπατζή -που είναι είπαμε ο κοντινότερος συγγενής μας- χάνεται, πώς γίνεται η ψυχή του ανθρώπου να πηγαίνει απαραίτητα κάπου;\nΈχουμε πράγματι διαφορετικά κριτήρια, αφ’ ενός για μας και αφ’ ετέρου για τους χιμπατζήδες;\nΗ απάντηση που μου έρχεται είναι, ότι κάθε ανώτερο ον σε αυτό το σύμπαν πιστεύει ότι τα κατώτερα από αυτόν όντα, ναι μεν είναι και αυτά όντα, ναι μεν έχουν και αυτά ψυχή, αλλά ο θάνατός τους είναι και το οριστικό τους τέλος.\nΚαι του σώματος τους, και της όποιας ψυχής έχουν.\nΜπορεί και αυτά -τα κατώτερα όντα- να σκέφτονται τον παράδεισό τους, αλλά δεν μας νοιάζει, όπως και αυτά δεν νοιάζονται για τον δικό μας παράδεισο.\nΒέβαια, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι σκέφτεται ο χιμπατζής, μια και δεν έχουμε τον ίδιο κώδικα έκφρασης, ώστε να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε και να τον ρωτήσουμε το σκεπτικό του.\nΝαι, κατ’ ανάγκην εκεί καταλήγουμε λοιπόν, ότι θάνατος και το τι συμβαίνει μετά δεν έχει νόημα να το συζητάμε για τα άλλα όντα.\nΚαι αν μας έλεγε κάποιος ότι μπορούμε να κάνουμε μια τέτοια συζήτηση, θα τον θεωρούσαμε γραφικό.\nΚαι αυτό το ον πιθανόν να έλεγε για μας ότι λέμε εμείς για τον χιμπατζή.\nΔηλαδή θα μας έβλεπε όπως βλέπουμε εμείς το κάθε κατώτερο από μας ον.\nΜήπως τελικά είμαστε και εμείς ένας μικρός κρίκος της μεγάλης αλυσίδας των όντων σε αυτό το σύμπαν και δεν είμαστε και τόσο σίγουροι ότι βρισκόμαστε στην ανώτερη κλίμακα των όντων;\nΑν ήξερε τη γλώσσα μας αυτό το υποτιθέμενο ανώτερο ον από μας, θα επικοινωνούσαμε, θα του εξηγούσαμε τη Φιλοσοφία μας, θα το συζητάγαμε και θα βρίσκαμε μια άκρη.\nΑλλά μάλλον δεν θα έχουμε το ίδιο κώδικα, οπότε ποτέ δε θα μάθουμε τι σκέφτονται αυτοί για μας, ούτε αυτοί θα μάθουν τι σκεφτόμαστε εμείς γι’ αυτούς.\nΚάτι δηλαδή σαν τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του ανθρώπου και του χιμπατζή.\nΕγώ καταλήγω να πω, ότι κάθε έμβιο ον στο σύμπαν είναι αποκομμένο από τα άλλα όσον αφορά τις ιδέες “γέννησης” και “θανάτου”, από τη στιγμή που είμαστε καταδικασμένοι να μη μπορούμε να επικοινωνήσουμε.\nΚαι επειδή δεν νομίζω ότι είμαστε το ανώτερο ον στο σύμπαν -είναι πολύ δύσκολο να συμβαίνει κάτι τέτοιο- δεν νομίζω ότι έχουμε την αποκλειστικότητα του να μπορούμε να λέμε τι ισχύει για μας, και τι για τα άλλα όντα.\nΊσως, όπως βλέπουμε εμείς τα άλλα ζώα αφ’ υψηλού, κάποια άλλα ζώα -άγνωστα ακόμα σε μας- να βλέπουν εμάς αφ’ υψηλού.\nΝομίζω όμως ότι μπορούμε να καταλήξουμε στο ότι, όλες αυτές οι Φιλοσοφικές ιδέες είναι χαρακτηριστικά των όντων που εξελίχθηκαν, που μπόρεσαν να σχηματοποιήσουν εικόνες, που μπόρεσαν να τις περιγράψουν με λόγια, που απέκτησαν στο μυαλό τους συνειδητό και ασυνείδητο, μάζεψαν εμπειρίες δικές τους και αφηγήσεις άλλων.\nΌλες αυτές οι γνώσεις και τα τραύματα μιας ολόκληρης ζωής μας οδήγησαν στο να καθόμαστε και να κουβεντιάζουμε για άλλες ζωές, ψυχές και άλλα πράγματα που έχουν ισχύ μόνο μέσα στο δικό μας είδος.\nΌλα όσα γίνονται έχουν τον λόγο τους, που δεν είναι πάντα τόσο δυσνόητος όσο τον έχουμε καταντήσει, μπορεί να είναι και πολύ απλούστερος, κάτι σαν τη φωτοβολίδα στον ουρανό.\nΠαίζεται… ή αυτός ο κάποιος παίζει με μας, όπως παίζουμε εμείς με τον χιμπατζή που προσπαθούμε να τον κάνουμε να μιλήσει ανθρώπινα.-\nμόσχος, φωτοβολίδα, χρονογράφημα


BLOG Κάβο ντόρος/Κάρυστος: Η χαρτοπαιξία στην παλαιά Αθήνα\nΟ πρώτος δημόσιος χώρος, στον οποίο διαδόθηκε η χαρτοπαιξία στην Αθήνα ήταν το «καφενείο των Αγωνιστών» (Μητροπόλεως και Αιόλου). Το 1836 λαμβάνονται τα πρώτα μέτρα κατά της χαρτοπαιξίας και ορίζεται ότι οι «λέσχες» πρέπει να λειτουργούν 20 χιλιόμετρα μακριά από τις κατοικημένες περιοχές (υπερβολικά μεγάλη απόσταση λόγω και της ανυπαρξίας των μεταφορικών\nμέσων). Οι λέσχες, όμως, λειτουργούσαν παράνομα, οι χαρτοπαίκτες στιγματίζονται ηθικά, αλλά η χαρτοπαιξία διαδίδεται τάχιστα (ακριβώς, επειδή είναι παράνομη). Οι αστυνομικοί ή οι δημοτικοί αστυνόμοι έκαναν έφοδο στα καφενεία και άρπαζαν (τα έβαζαν στην τσέπη τους) τα λεφτά των χαρτοπαικτών. Ενώ σε κάποιες άλλες λέσχες, οι ίδιοι οι κλητήρες (δημοτική αστυνομία της εποχής), φύλαγαν τσίλιες. Τα πράγματα είχαν πάρει τέτοιες διαστάσεις, ώστε ο πρωθυπουργός Θ. Δηλιγιάννης επιχείρησε να περιορίσει τη χαρτοπαιξία. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθεί (1905) ο πρωθυπουργός Δηλιγιάννης από τον μπράβο Αντώνη Κωσταγερακαρη, που είχε χάσει τη δουλειά του, επειδή έκλεισαν οι λέσχες.


Mάνος Καβίδας: «Το θέατρο είναι η συλλογικότητά του και γίνεται μόνο με την κατάθεση ψυχής όλων» - Stellasview\nHomeΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣMάνος Καβίδας: «Το θέατρο είναι η συλλογικότητά του και γίνεται μόνο με την κατάθεση ψυχής όλων»\nΟ ταλαντούχος σκηνοθέτης Μάνος Καβίδας μίλησε στο stellasview.gr και στον Ευθύμιο Ιωαννίδη με αφορμή την παράσταση «Οι παίκτες» του Νικολάι Γκόγκολ την οποία συσκηνοθέτησε με τον Μανόλη Βαζαίο. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο Αλκμήνη (Αθήνα).\nΠότε πρωτοήλθες σε επαφή με το θέατρο, τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να ακολουθήσεις τη συγκεκριμένη πορεία στο χώρο της τέχνης;\nΗ αλήθεια είναι ότι το θέατρο είναι κάτι που με απασχολεί από τα παιδικά μου χρόνια και κατά καιρούς μου κεντρίζει πάντα το ενδιαφέρον και αυτό ήταν βέβαια το ερέθισμα που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και τις σπουδές μου, αρχικά στη θεολογία και αργότερα στη θεατρολογία, για τις οποίες έβρισκα πάντα κοινές συνισταμένες. Το δραματικό στοιχείο, γενικότερα, είναι ένα στοιχείου που προσπαθώ να ανακαλύπτω σε κάθε μου σκέψη, σε κάθε μου ανάγνωση. Δεν αισθάνομαι ότι είμαι στον χώρο της τέχνης, θα έλεγα καλύτερα στον χώρο της έρευνας. Η τέχνη είναι μια πολύ βαριά έκφραση για τις δυνατότητές μου.\nΓραμμένο το 1836, «Το όνειρο ενός γελοίου» γίνεται φέτος 183 ετών. Τι είναι αυτό κατά τη γνώμη σου που το διατηρεί «ζωντανό» και επίκαιρο μέχρι και σήμερα;\nΤα κλασσικά κείμενα, δηλαδή, αυτά που έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση όλων μας ως κλασσικά, έχουν μια απαράμιλλη μαγεία και μια αιώνια νοσταλγία, που έχει να κάνει με τον τρόπο που θέτουν ερωτήματα, τα οποία είναι πάντοτε επίκαιρα και απασχολούν την ανθρώπινη φύση και συνείδηση στο βάθος της, όπως ο έρωτας, ο θάνατος, η μοναξιά, η ανεξαρτησία, η βούληση, το πάθος. Αυτά δεν μπορούν να πάψουν να απασχολούν, θα χαθούν μόνο όταν χαθεί ο άνθρωπος.\nΈκδηλο μήνυμα της παράστασης, η οποία βρίθει μεταξύ άλλων από ποικίλα λανθάνοντα μηνύματα, είναι καταρχήν η παρακμή, η διαφθορά και η απάτη που επικρατούσε στην τσαρική Ρωσία στα μέσα του 19ου Αιώνα.Ποιο στοιχείο, ωστόσο, της παράστασης σε έχει αγγίξει προσωπικά πιο πολύ;\nΝομίζω το έργο μεταφέρει τον μέγα κόσμο της Ρωσίας στον μικρόκοσμο της ψυχής του ανθρώπου και βλέπει ενδοσκοπικά την τύφλωση της ανθρώπινης ψυχής από το πάθος της κτητικότητας. Βλέπουμε ότι μέσα από μια φάρσα προσπαθεί να διακωμωδήσει, με μοναδικό τρόπο,την «πτωτική» φύση του ανθρώπου, να καταδείξει το τυφλό εφήμερο πάθος και το κατορθώνει με αφορμή την χαρτοπαιξία.\nΣκηνοθετείς να υπογραμμίσουμε από κοινού με τον Μανόλη Βαζαίο το έργο «Παίκτες»του Νικολάι Γκογκόλ. Πώς αντέδρασες, τι ένιωσες, αλήθεια όταν πρωτοδιάβασες το έργο, ούτως ώστε να σε ωθήσει να συνδιαλλαγείς μαζί του;\nΜε τον Μανώλη Βαζαίο συνεργαζόμαστε αρκετά χρόνια, από τότε που τελειώσαμε μαζί τις σπουδές μας πάνω στο θέατρο, τυγχάνει να είμαστε και ξαδέρφια. Αλλά, πέραν αυτού, υπάρχει μεταξύ μας και ένας κοινός κώδικας που βλέπουμε την κωμωδία. Για μας η κωμωδία δεν είναι αυθύπαρκτη και αυτάρκης. Για μας η κωμωδία θέλουμε να είναι χρήσιμη, να έχει κάνει να πει, όχι να προκαλέσει γέλιο. Το έργο αυτό το διάβασα κάποια στιγμή και μου φάνηκε τραγικό, τραγικά αληθινό, παρόλο που δεν έχω βιώσει το αίσθημα της εξάρτησης του τζόγου.\nΗ σπουδή πάνω στην τέχνη είναι μεγάλο ζητούμενο σήμερα στην χώρα μας. Η χώρα που γέννησε το θέατρο, σήμερα μοιάζει να είναι ο δήμιος που αφαιρεί την υπόσταση του. Είναι τραγική η κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω ότι με την πηγαία ανάγκη για έκφραση, πάντα θα επιβιώνει στην ψυχή του ανθρώπου, οπότε η αισιοδοξία είναι αληθινή στο μέτρο που υπάρχει και η πίστη μας γι’ αυτήν. Με προβληματίζει περισσότερο η υποτίμηση της τέχνης στη σχολική μας εκπαίδευση, αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει πολύ σοβαρά.\n«Εγώ και τον πατέρα μου να είχα απέναντί μου στο τραπέζι, αν μπορούσα, θα τον έγδερνα ζωντανό. Αυτό είναι κύριε το παιχνίδι. Ο θάνατός σου η ζωή μου». Αν δεν αντέχεις, μην παίζεις. Τι θα έλεγες πως σου έχει διδάξει η ενασχόλησή σου με το «παιχνίδι»της Τέχνης;\nΑυτή η φράση μέσα από το έργο είναι ό,τι καλύτερο μπορούσατε να επιλέξετε ειλικρινά! Εμπεριέχει όλο το νόημα. Δείχνει όλη τη λυσσαλέα έκφραση του τυφλού πάθους της ψυχής του ανθρώπου. Με αφοπλίσατε με το που το διάβασα. Νομίζω όσο διαβάζει κανείς αυτά τα κείμενα και όσο τα μιλάει στη θεατρική πραγματικότητα, ανακαλύπτει κόσμους βαθύτερους και σκοτεινούς, που στην καθημερινότητα θα περνούσαν από δίπλα μας απαρατήρητοι.Το «αν δεν αντέχεις μην παίζεις» είναι για μένα μια κραυγή αγωνίας πάνω στην ίδια τη ζωή, οπότε από εκεί πρέπει να πηγάζει και η τέχνη.\nΟλοκληρώνοντας τη συνέντευξη η τέχνη και πιο συγκεκριμένα το θέατρο πιστεύεις πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, να αφυπνίσει συνειδήσεις;\nΤο θέατρο από μόνο του όχι ως ένα γεγονός με όρους θεάματος, αν γινόταν θα το είχε κάνει και η τηλεόραση που έχει μεγαλύτερη απήχηση. Εγώ πιστεύω το θέατρο λειτουργεί με όρους ευαγγελικούς «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω», στην εκπαίδευση όμως δεν είναι το ίδιο. Πιστεύω, ωστόσο, πως αν εισχωρήσει σοβαρά μέσα στην παιδεία μας, η οποία είναι επιφανειακή, θα μπορεί να διαπλάσει συνειδήσεις. Βέβαια, χρειάζεται και αυτό που λέει ο Βολτέρος: «Δεν είναι αρκετό να βλέπουμε και να γνωρίζουμε την ομορφιά ενός έργου. Πρέπει να δημιουργεί συναισθήματα και να μας επηρεάζει». Άρα, η γνώση δεν αρκεί, αλλά ούτε και η πληθώρα των πληροφοριών. Χρειάζεται νομίζω να μιλάει και κάτι στην ψυχή μας για να μας αλλάξει.\nΕυχαριστώ πολύ για τις ουσιαστικές ερωτήσεις. Καλή συνέχεια.\nΕυχαριστώ θερμά τον Μάνο Καβίδα για τη συνομιλία μας και του εύχομαι καλή καλλιτεχνική πορεία!\n"ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ" του Νικολάι Γκόγκολ στο Θέατρο Αλκμήνη - Stellasview


Μια γιαγιά 90 ετών από το Ιλινόις των ΗΠΑ κέρδισε 41,8 εκατομμύρια δολάρια παίζοντας κουλοχέρη στο καζίνο Isle Casino Hotel Waterloo ωστόσο δεν πήρε ποτέ τα χρήματα.\nΟ λόγος για την Pauline McKee έπαιζε το παιχνίδι Miss Kitty όταν κατάφερε να “χτυπήσει” 185 credits. Ξαφνικά το μηχάνημα έβγαλε ένα μήνυμα που έλεγε ότι κέρδισε και μπόνους 41.797.550,16 δολαρίων. Όμως το καζίνο αρνήθηκε να της τα δώσει λέγοντας πως επρόκειτο για “διαφήμιση του υπολογιστή”.\nΠαρ’ ότι το εργοστάσιο που κατασκευάζει τον κουλοχέρι δήλωσε ότι το εν λόγω παιχνίδι δε μπορεί να δώσει μπόνους περισσότερα από 10.000 δολάρια η γιαγιά που έχει 13 εγγονιών μήνυσε το καζίνο. Όμως το Ανώτατο Δικαστήριο της αμερικανικής πολιτείας δεν τη δικαίωσε.\nΑπό τη πλευρά του, η κατασκευάστρια εταιρία, Aristocrat Technologies, προειδοποίησε το καζίνο για τη δυσλειτουργία του κουλοχέρι και του συνέστησε για προληπτικούς λόγους να τον απενεργοποιήσουν.\nΗ γιαγιά είχε μήνυση το καζίνο το 2012 ωστόσο η αρνητική απάντηση του δικαστηρίου έλαβε χώρα στις 24 Απριλίου.\nΤουλάχιστον 12 τραυματίες από πυροβολισμούς στο Ιλινόι


Fort Assinniboine Historic Tour (Havre, Μοντάνα) - Κριτικές\nFort Assinniboine Historic Tour, Havre - Κριτικές\nΝο 5 από 17 δραστηριότητες - Havre\nΕτήσια ζωντανής ιστορίας ημέρα στο FT Assinoboine\nΗ τοποθεσία αυτή έχει τόση ιστορικής σημασίας. Υπάρχουν 14 υπολοίπων κτιρίων, αλλά μόνο 3 είναι ανοιχτή για να δείτε. Ένα τρακτέρ βόλτα στον κήπο θα βρείτε παρελθόν άλλα με ξεναγό. Δυστυχώς, αυτή η τοποθεσία είναι πολύ περιορισμένες, τι προσφέρει στο κοινό. Η οργάνωση μπορεί να...είναι λίγο καιρό και μικρά παιδιά δεν παραμένει συμπλεγμένος και τόσο καλά. Μέση σχολείο και θα ήθελα. Ωραίο να βλέπει κανείς, αλλά είναι ανάγκη κάποιων μεγάλων οικονομική βοήθεια για την αποκατάσταση αυτής της υπέροχης ιστορικό χώρο.Περισσότερα\nΠολύ ωραίο μέρος για να επισκεφθείτε αλλά απογοητεύτηκα από τον οδηγό. Ο οδηγός ήταν ένα παλιό συνάδελφό μου που δεν ήταν πολύ κατάλληλο για μια περιήγηση γύρω από ένα μεγάλο χώρο. Η ίδια η τοποθεσία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Δεν μπορούμε να πάμε σε κάθε μέρος,...διότι ορισμένα του κτιρίου είναι κατειλημμένη.Περισσότερα\nFort Assinniboine ήταν ενεργό στρατιωτικό φυλάκιο λίγο περισσότερο από ό,τι πριν από 100 χρόνια. Δυστυχώς, πολλά από αυτά δεν υπάρχει πια λόγω του ό,τι ο οδηγός που ονομάζεται cannibalizing (παλιά κτίρια "γάγγραινα" για οικοδομικά υλικά). Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Γενική Pershing εντεταλμένη του Buffalo...στρατιώτες εδώ και πήραμε την blackjack ψευδώνυμο (που ήταν στην πραγματικότητα λιγότερο PC στο πρώτο). Το post βρίσκεται κοντά σε σημεία ενδιαφέροντος όπως: όταν ο Επικεφαλής Joseph κατελήφθη. Ήταν πραγματικά μια μικρή πόλη όταν ήταν σε λειτουργία. Ο οδηγός, ο Scott, ήταν έντονη και διασκεδαστικό, αλλά επίσης σαφώς μια σοβαρή λόγιος. Μία ανησυχία μου είναι πόσο δύσκολο ήταν να βρούμε. Το χρειαζόμαστε πραγματικά πιο καλά σημάδια της Χάβρης.Περισσότερα\nΜια ματιά στο μέσο της δυτικής ιστορίας παρά αμελητέα χρηματοδότηση από οποιοδήποτε επίπεδο της αμερικανικής κυβέρνησης. Ο οδηγός, ο Scott, είναι εξαιρετικά πεπειραμένοι και πολύ ευχάριστη, και οι προσπάθειές του να αντιμετωπίσει την έλλειψη κτίρια αριστερά. Μέρος του παλιού φρουρίου Trail, χρειάζεται πολλή υποστήριξη από...τους επισκέπτες να δείξουμε ότι ιστορία είναι σημαντική. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά και πολύ προσιτή. Έμαθα πολλά!!Περισσότερα\nΟ/η Scott S, Tour Guide του Fort Assinniboine Historic Tour, έχει απαντήσει σε αυτή την κριτικήΑπαντήθηκε στις 22 Ιουλίου 2014\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Fort Assinniboine Historic Tour και από προηγούμενους επισκέπτες.


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ 1\nΤην Δευτέρα, αμέσως μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, αρχίζει η νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Η νηστεία αυτή είναι από τις παλαιότερες που έχει καθιερώσει η Εκκλησία μας.\nΠρώτος ο Μέγας Αθανάσιος γύρω στο 357 αναφέρει νηστεία μιάς εβδομάδος μετά την Πεντηκοστή. «Τη γαρ εβδομάδι μετά την αγίαν πεντηκοστήν ο λαός νηστεύσας εξήλθε περί το κοιμητήριον εύξασθαι». Οι Αποστολικές Διαταγές, που περιλαμβάνουν πανάρχαιες εντολές και παραδόσεις της Εκκλησίας μας, αναφέρουν την νηστεία των Αποστόλων μία εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή, δηλαδή μετά την εορτή των Αγίων Πάντων, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι την εβδομάδα της Πεντηκοστής καταλύουμε όλα: «Μετά ουν το εορτάσαι υμάς την πεντηκοστήν εορτάσατε μίαν εβδομάδα και μετ’ εκείνην νηστεύσατε μίαν, δίκαιον γαρ και ευφρανθήναι επί τη εκ Θεού δωρεά και νηστεύσαι μετά την άνεσιν».\nΕπειδή οι απόστολοι είχαν αρχίσει το κήρυγμα μετά την Πεντηκοστή, οι ημέρες που την ακολουθούσαν αφιερώθηκαν σε αυτούς.\nΗ χρονική διάρκεια αυτής της νηστείας είναι μεταβλητή, επειδή η αρχή της εξαρτάται από την κινητή εορτή του Πάσχα, όμως το τέλος της είναι πάντοτε σταθερό. Αρχίζει την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων και λήγει σταθερά την 29η Ιουνίου. Κατά το νέο ημερολόγιο η νηστεία των Αγίων Αποστόλων δεν υπερβαίνει ποτέ τις 30 ημέρες. Υπάρχει ακόμη και περίπτωση, όταν το Πάσχα πέφτει μεταξύ 5 και 8 Μαΐου, να μην έχουμε καθόλου νηστεία.\nΚατά την περίοδο της νηστείας των Αγίων Αποστόλων δεν καταλύουμε κρέας, γαλακτοκομικά είδη και αυγά, ενώ επιτρέπεται η κατάλυση ψαριού, εκτός από την Τετάρτη και την Παρασκευή.\nΑν όμως η εορτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή, καταλύουμε μόνο ψάρι, αλλά όχι κρέας, γάλα και αυγά.\nΨάρι καταλύεται επίσης και κατά την εορτή του Γενεσίου του Τιμίου Προδρόμου, στις 24 Ιουνίου, οποιαδήποτε ημέρα και αν πέσει.\nΣε αντίθεση με την νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και του Δεκαπενταύγουστου, η νηστεία των Αγίων Αποστόλων είναι σχετικά άγνωστη στον πολύ κόσμο.\nΌμως η νηστεία αυτή θεσπίσθηκε για να προετοιμάζει τους χριστιανούς για την μεγάλη εορτή των Αποστόλων και αποτελεί μία έκφραση ευγνωμοσύνης προς αυτούς, καθώς τους Αποστόλους χρησιμοποίησε το Άγιον Πνεύμα ως όργανά του για να διαδώσει την διδασκαλία του Χριστού σε όλο τον κόσμο και να συστήσει την Εκκλησία Του.\nΤί πρέπει λοιπόν να κάνουμε; Να νηστέψουμε αυτές τις λίγες ημέρες. Να προετοιμαστούμε, να ἐξομολογηθούμε και να κοινωνήσουμε τουλάχιστον στην ημέρα της εορτής τους στις 29 Ιουνίου.\nΝηστεύοντας και συμμετέχοντας στα εκκλησιαστικά μυστήρια, θα τιμήσουμε τους θεμελιωτές της Εκκλησίας μας και θα φέρουμε την ευλογία και τις ευχές τους στο σπίτι μας, στην οικογένειά μας, στην εργασία μας.\nΔείτε και -Σκέψεις διὰ τὴν νηστείαν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων\nΑναρτήθηκε από ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ στις 6:00:00 π.μ.\nΚυριακή των Αγίων Πάντων - Η ζωή των αγίων ήταν σταυρώσιμη πορεία.\nΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Ματθ. ι΄ 32-33,37-38, ιθ΄ 27-30\nΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Εβρ. ια΄ 33- ιβ΄2\nΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΗΤΑΝ ΣΤΑΥΡΩΣΙΜΗ ΠΟΡΕΙΑ\nΗ Εκκλησία μας όρισε την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο να εορτάζουμε όλους τους αγίους της. Οι άγιοι είναι καρπός και βεβαίωση της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Όσο υπάρχει η Εκκλησία, δια των μυστηρίων της, όπου το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται στους πιστούς και τους αγιάζει, τόσο θα αναδεικνύονται και άγιοι.\nΤο Άγιο Πνεύμα είναι αυτό που φωτίζει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Μας φωτίζει ώστε να ακολουθούμε όσα ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας δίδαξε ώστε να καταξιωθεί ο καθένας της αγιότητας, γιατί αυτός πρέπει να είναι ο προσανατολισμός του κάθε Χριστιανού κατά τον λόγο του Κυρίου «άγιοι γίνεσθαι ότι εγώ άγιός ειμι».\nΈτσι, το σημερινό ευαγγέλιο που ακούσαμε αναφέρεται στο τι έκανε ο κάθε άγιος για να αναδειχθεί άγιος και τι πρέπει να κάνουμε εμείς για να καταξιωθούμε της χάριτος των αγίων.\n-Πρώτα, πρέπει να έχουμε ομολογία πίστεως. Οι δειλοί, οι χλιαροί στην πίστη και αυτοί που ντρέπονται να ομολογήσουν την πίστη τους δεν έχουν θέση στη βασιλεία των ουρανών. Ο Χριστός θέτει μιαν προϋπόθεση: Όποιος ομολογεί ότι ανήκει σε Αυτόν, ιδιαίτερα όταν κινδυνεύουν τα υλικά συμφέροντά του ή ακόμα και η ίδια η ζωή του, τότε και ο Χριστός θα τον αναγνωρίσει μπροστά στον Θεό Πατέρα. Όποιος από φόβο μην πάθει κάτι ντραπεί να ομολογήσει την πίστη του, αυτός θα θεωρηθεί ξένος για τον Θεό. Είναι εύκολο να πεις ότι πιστεύεις σε έναν που πιστεύει το ίδιο με εσένα, είναι όμως δύσκολο να ομολογήσεις την πίστη σου εκεί που αν το κάνεις μπορεί να σε περιγελάσουν, ή εκεί που μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου, ακόμα δε πολύ πιο δύσκολο όταν κινδυνεύει η ίδια η ζωή σου. Οι άγιοι, όμως, αυτό έκαναν στη ζωή τους. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει άγιος που να έζησε άνετη ζωή, όλοι, συνάντησαν δυσκολίες, διωγμούς, ακόμα και μαρτύριο. Μπορεί στην αρχή να φάνηκαν οι διώκτες του Χριστού ότι νικούν, στο τέλος όμως αυτός που κερδίζει είναι αυτός που αγωνίστηκε στη ζωή του να έχει το όνομα του Χριστού ως καθημερινή ομολογία. Αυτό εφάρμοσε ο κάθε άγιος γι’ αυτό και σήμερα τιμάται από όλους εμάς αλλά πολύ περισσότερο επάξια από τον Θεό.\n-Δεύτερο μήνυμα των λόγων του Χριστού είναι ότι η αγάπη του Θεού θα πρέπει να ξεπερνά κάθε άλλη αγάπη που έχουμε, ακόμα και αυτών των γονέων και των παιδιών μας: «Ο φιλών πατέρα, μητέρα, υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος». Πολύ σκληρός ο λόγος του Χριστού θα πει κανείς. Ο Χριστός εδώ δεν λέγει να μην αγαπούμε και να μην θυσιαζόμαστε για την οικογένειά μας. Αντίθετα μάλιστα, αυτή η εντολή είναι δεδομένη, θα πρέπει να φροντίζουμε για τα μέλη της οικογένειάς μας ως ιερό καθήκον. Η αγάπη του Χριστού, όμως, θα ~ 57 ~ πρέπει να ξεπερνά ακόμα και την μεγαλύτερη αγάπη που έχει ο καθένας, αυτήν της οικογένειάς του. Μας λέγει, δηλαδή, να θέσουμε προτεραιότητες και ως πρώτη προτεραιότητα να είναι ο Θεός. Υπήρξαν άγιοι που οι γονείς τους, τους ωθούσαν σε ζωή αντίθετη με το θέλημα του Θεού, αυτοί, όμως, ως Χριστιανοί ήθελαν να παραμείνουν πιστοί στον Θεό. Έτσι βρέθηκαν στο δίλημμα της αγάπης προς τους γονείς ή της αγάπης προς τον Θεό και διάλεξαν την αγάπη προς τον Θεό και έτσι μαρτύρησαν γι’ αυτή τους την πίστη. Η επιλογή τους αυτή τους δικαίωσε και τους αντάμειψε με την αγιότητα. Υπήρξαν βέβαια και άγιοι που κατάφεραν με την προσευχή τους και με τον τρόπο τους να οδηγήσουν και την οικογένεια και τους γύρω τους να πιστέψουν στον Χριστό. Αυτό είναι το τέλειο, το ιδανικό, που όποιος το κατάφερε θα έχει να ανταμειφθεί πολύ περισσότερο από τον Χριστό.\n-Ένα τρίτο μήνυμα σήμερα είναι οι λόγοι του Χριστού «ός ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ έστι μου άξιος». Όλα τα προηγούμενα που μας είπε ο Χριστός θα φανούν στον καθένα μας πολύ δύσκολα. Πώς να μπορούμε στη ζωή μας να ομολογούμε την πίστη μας στον Χριστό ή να αγαπούμε Αυτόν περισσότερο από κάθε τι άλλο; Έρχεται τώρα να μας πει ότι ο δρόμος του κάθε χριστιανού είναι δύσκολος. Να μην περιμένει ανέσεις και ευκολίες. Αν η επίγειος ζωή του Χριστού ήταν μια σταυρώσιμη πορεία, τέτοια θα πρέπει να είναι και η δική μας. Σταυρός, όμως, που οδηγεί στην ανάσταση και στην αληθινή ζωή πέραν του τάφου. Δεν είναι άξιος ο Χριστιανός που προσπαθεί να αποφύγει τον σταυρό, τις δυσκολίες, για να περνά καλά σε αυτή τη ζωή. Άξιος είναι αυτός ο Χριστιανός που στους πειρασμούς, στις δυσκολίες, στον τυχόν διωγμό στέκει αλύγιστος και κρατάει το όνομα του Χριστού ως προτεραιότητα στη ζωή του. Αν οι άγιοι που εορτάζουμε σήμερα έψαχναν τις ευκολίες και τις ανέσεις δεν θα είχαμε αγίους. Ήξεραν, όμως, ότι σε αυτόν τον σταυρό που κουβαλούσαν ερχόταν ο Χριστός και τους ενδυνάμωνε, τους στήριζε να τον σηκώνουν ακούραστα και αγόγγυστα. Έτσι και στη ζωή μας, μπορεί να μας φαίνονται οι λόγοι του Χριστού δύσκολοι αλλά όταν πάρουμε την απόφαση να ακολουθήσουμε αυτό τον δρόμο ο Χριστός θα είναι συνοδοιπόρος.\nΑυτά εφάρμοσαν στη ζωή τους όλοι οι άγιοί μας που τιμούμε σήμερα και αξιώθηκαν της αγιότητας. Ο Χριστός ήταν πάντοτε προτεραιότητα στη ζωή τους, ομολογούσαν καθημερινώς την πίστη σε Αυτόν, ιδιαίτερα στα δύσκολα. Η ζωή των αγίων ήταν σταυρώσιμη πορεία που όμως οδηγεί στην ανάσταση και την είσοδό τους στην όντως ζωή κοντά στον Χριστό. Αυτά πρέπει να κάνει ο κάθε Χριστιανός, έχοντας όλους τους αγίους που εορτάζουμε σήμερα ως πρότυπα στη ζωή του αλλά και επικαλούμενος κάθε φορά τις πρεσβείες τους, να είναι μαζί με τον Χριστό συνοδοιπόροι στον αγώνα μας.\nΑναρτήθηκε από ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ στις 8:00:00 π.μ.\nΕτικέτες Άγιοι, ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ\nΟ Άγιος Λουκάς ο Ιατρός και Θαυματουργός (Βίος)\nΑρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας\nΟ σταυρός ο διωγμός η θλίψη ο πειρασμός είναι ο κλήρος της Εκκλησίας και του αληθινού Χριστιανού. Δεν υπάρχει ορθόδοξη Εκκλησία που να μην έζησε τον δικό της διωγμό. Αλλά ούτε και υπήρξε άγιος που να μην πέρασε από το δικό του καμίνι των θλίψεων, των διωγμών, των πειρασμών.\nΜια συγκλονιστική σταυρική μαρτυρία είναι και αυτής της μορφής του οσίου Λουκά αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας του ιατρού καθηγητού τοπογραφικής ανατομίας και χειρουργικής. Άνθρωπος με σπάνια ταλέντα και πνευματικά χαρίσματα, με εκπληκτική επιστημονική κατάρτιση, διακόνησε τον άνθρωπο ως ποιμένας και γιατρός, με αξιοθαύμαστη αυταπάρνηση και αγάπη.\nΟ Άγιος Αρχιεπίσκοπος Λουκάς, κατά κόσμον Βαλεντίν του Φέλιξ Βόϊνο-Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14/27 Απριλίου 1877 στο Κερτς της χερσονήσου της Κριμαίας. Το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε ήταν ιδιόμορφο καθώς ο πατέρας του ήταν ρωμαιοκαθολικός ενώ η μητέρα του, αν και ορθόδοξη, περιοριζόταν σε καλές πράξεις χωρίς να συμμετέχει ενεργά στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Πολύ νωρίς μετακομίζουν στο Κίεβο.\nΣτο Κίεβο ο Βαλεντίν αποφασίζει να σπουδάσει Ιατρική. Παίρνει το πτυχίο του το 1903 και παρακολουθεί μαθήματα οφθαλμολογίας.\nΆσκηση ιατρικής - οικογένεια\nΗ σύζυγος του Αγ.Λουκά, Άννα με ένα από τα παιδιά του\nΤο 1904, με το ξέσπασμα του Ρώσο-Ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Ανατολή, όπου εργάστηκε σαν χειρουργός με μεγάλη επιτυχία. Εκεί συναντήθηκε και με την Άννα Βασιλίγιεβνα Λάνσκαγια, τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.\nΠριν ακόμη τελειώσει ο πόλεμος εργάζεται σε ένα μικρό νοσοκομείο. Οι επιτυχίες του είναι τόσο πολλές που η φήμη του εξαπλώνεται γρήγορα και ασθενείς καταφθάνουν από παντού. Την ίδια εποχή μελετά σχετικά με την τοπική αναισθησία και συντάσσει επιστημονικά άρθρα. Διαπρέπει στις εγχειρήσεις των οφθαλμών και αποφασίζει να ασχοληθεί με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.\nΠρώτη σύλληψη - θάνατος της γυναίκας του\nΤο 1917 ο άγιος Λουκάς βρίσκεται στην Τασκένδη. Η ρωσική επανάσταση είχε ήδη αρχίσει και η Εκκλησία βρέθηκε στο στόχαστρο των Μπολσεβίκων. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τότε ο Βαλεντίν συνελήφθη για πρώτη φορά. Αιτία ήταν η συκοφαντία ενός νοσοκόμου. Με τη βοήθεια του Θεού αποκαλύφθηκε η αλήθεια και ο γιατρός αφέθηκε ελεύθερος.\nΗ περιπέτεια αυτή όμως, παρά το αίσιο τέλος της, αναστάτωσε την Άννα, η οποία έπασχε ήδη από φυματίωση, και η υγεία της επιδεινώθηκε σε βαθμό που λίγες μέρες αργότερα υπέκυψε. Μετά το θάνατό της, ο γιατρός εμπιστεύθηκε τα παιδιά του στη Σοφία Σεργκέγεβνα, μια πιστή νοσοκόμα, η οποία τους στάθηκε σαν δεύτερη μητέρα για πολλά χρόνια.\nΚαθηγητής Πανεπιστημίου - Χειροτονία σε ιερέα\nΤο 1920 εκλέγεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης στην έδρα της τοπογραφικής Ανατομίας και Χειρουργικής. Δημοσίευσε σημαντικότατες επιστημονικές μελέτες, και απέσπασε τα ανώτατα κρατικά βραβεία.\nΟ Βαλεντίν ήταν πολύ πιστός και αυτό ήταν έκδηλο στον τρόπο που εργαζόταν. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν οι πρώτες αντιδράσεις από τους εκπροσώπους του αθεϊστικού καθεστώτος. Στο μεταξύ, στους διωγμούς προστίθεται και η πληγή της «ζώσης εκκλησίας» που σκοπό είχε να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κράτους διαιρώντας τους κληρικούς και τους πιστούς, και να τους απομακρύνει από την αληθινή πίστη.\nΣ’ αυτή την εποχή των δοκιμασιών για την Εκκλησία, ο γιατρός συμμετείχε ενεργά στη ζωή της εκκλησίας. Όταν κατηγορήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Τασκένδης και Τουρκεστάν Ιννοκέντιος από τους σχισματικούς, ο γιατρός υπερασπίστηκε με σθένος την κανονική τάξη. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος, εντυπωσιασμένος από την παρρησία του Βαλεντίν, του προτείνει να γίνει ιερέας. Πράγματι, η χειροτονία του σε διάκονο έγινε στις 26 Ιανουαρίου 1921 και μια βδομάδα αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.\nΧειροτονία σε Επίσκοπος\nΤο καλοκαίρι του 1922 η «ζώσα εκκλησία» κάνει την επίθεσή της και εκτοπίζει τον Ιννοκέντιο. Ο κλήρος και ο λαός της Τασκένδης, όντας στο έλεος των σχισματικών, εκλέγουν στη θέση του Επισκόπου τον π. Βαλεντίν-Γιασενέτσκι. Η κουρά του σε μοναχό έγινε κρυφά στο σπίτι του ιερέα-καθηγητή. Καταλληλότερο όνομα για το νέο Επίσκοπο κρίθηκε εκείνο του αποστόλου, ευαγγελιστή, αγιογράφου και ιατρού Λουκά. Στη συνέχεια ταξίδεψε ως το Πεντζικέντ για να χειροτονηθεί Επίσκοπος.\nΦυλακή - συγγραφικό έργο - εξορία\nΤο γεγονός αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο και πολύ σύντομα ο Επίσκοπος Λουκάς συνελήφθη. Κατηγορήθηκε για προδοσία και φυλακίστηκε. Στη φυλακή είχε την ευκαιρία να ολοκληρώσει και το σύγγραμμά του: «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων» το οποίο, όμως, δεν εκδόθηκε για πολλά χρόνια, παρόλη τη σημασία του για την ιατρική επιστήμη, επειδή ο συγγραφέας επέμεινε να γραφεί στο εξώφυλλο το αρχιερατικό του αξίωμα.\nΣτο διάστημα της απουσίας του οι εκπρόσωποι της «ζώσης εκκλησίας» κατέλαβαν τις εκκλησίες, μα ο λαός, πιστός στις συμβουλές του ποιμένα του, απείχε από τους ναούς. Λόγω της μεγάλης του επιρροής οι υπεύθυνοι της G.P.U. (Κρατική Πολιτική Διεύθυνση) αποφάσισαν να απομακρύνουν τον Επίσκοπο Λουκά από την Τασκένδη. Την ώρα της αποχώρησής του πλήθος κόσμου στάθηκε στις γραμμές του τραίνου προκειμένου να εμποδίσει την αναχώρηση. Ο κόσμος απομακρύνθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις και ο Επίσκοπος Λουκάς πήρε τον μακρύ και βασανιστικό δρόμο της εξορίας.\nΦυλακίζεται κάτω από άθλιες συνθήκες στη Μόσχα. Εκεί διαπιστώνει τα πρώτα συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας που θα τον συνοδεύσει σε όλη του τη ζωή. Παρ’ όλες τις κακουχίες, η συμπεριφορά του Επισκόπου απέναντι σε όλους τους κρατουμένους προκαλούσε το σεβασμό ακόμη και των πιο αρνητικών.\nΠρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης\nΟ Άγιος Λουκάς στο χειρουργείο (αριστερά στην φωτο)\nΕνώ οι γιατροί βεβαίωναν πως η κατάσταση της υγείας του δεν το επιτρέπει, ο Επίσκοπος Λουκάς αναχώρησε εξόριστος για τη Σιβηρία. Το καθεστώς τον εγκαθιστά στην πόλη Γενισέισκ. Στο νοσοκομείο του Γενισέισκ επιχείρησε μια πρωτοποριακή και δυσκολότατη επέμβαση. Του έφεραν ένα νέο άνδρα με βαριά νεφρική ανεπάρκεια. Η κατάστασή του ήταν απελπιστική.\nΟ επίσκοπος γιατρός, μην έχοντας άλλη λύση, αποφάσισε να κάνει μια «ηρωική» επέμβαση κι επεχείρησε μεταμόσχευση νεφρού από μοσχάρι στο νεαρό ασθενή, παρά τα πενιχρά μέσα που διέθετε. Ο γιατρός που διηγήθηκε το γεγονός αυτό, χαρακτηρίζει επιτυχημένη την επέμβαση, δίχως άλλες λεπτομέρειες για το πόσο έζησε ο ασθενης, τα μετεγχειρητικά προβλήματα κ.λπ.\nΠαρόλο που ήταν η πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης, δεν έγινε ευρύτερα γνωστή, προφανώς για πολιτικούς λόγους. Δεν θα έπρεπε να προβληθεί ένας «εχθρός του λαού»! Γι’ αυτό επίσημα ως πρώτη τέτοια εγχείρηση θεωρείται του καθηγητή Ι. Ι. Βορόνη το 1934 (μια δεκαετία μετά), όταν έκανε μεταμόσχευση νεφρού χοίρου σε μια γυναίκα με ουραιμία.\nΣτη συνέχεια η G.P.U. τον στέλνει ακόμη 2000χλμ μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ. Και στο νέο τόπο της εξορίας δεν αρνήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όσους τις χρειάζονταν, παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες.\nΟ λαός του Τουρουχάνσκ τον περιέβαλε με πολλή αγάπη και σεβασμό. Αυτό ήταν αρκετό για τους άθεους που σχεδίασαν νέα εξορία για τον Επίσκοπο-γιατρό: αυτή τη φορά τον έστελναν πέρα από τον αρκτικό κύκλο στο Πλάχινο, όπου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος δεν ανατέλλει. Η υγεία του Επισκόπου είχε επιδεινωθεί και μια τέτοια εξορία ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο για τη ζωή του. Αυτός ήταν και ο σκοπός των διωκτών του.\nΕκεί, στο Πλάχινο, υπέφερε τα πάνδεινα, τόσο λόγω των καιρικών συνθηκών, όσο και λόγω της αντιμετώπισης από τους κατοίκους της περιοχής. Ευτυχώς, δύο μήνες αργότερα, με αιτία το θάνατο ενός αγρότη, οι κάτοικοι του Τουρουχάνσκ ξεσηκώθηκαν και απαίτησαν την επιστροφή του Επισκόπου. Οι αρνητές δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να υποχωρήσουν. Έτσι ο Επίσκοπος Λουκάς, που από όραμα είχε ειδοποιηθεί για το πέρας της δοκιμασίας του, επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ και συνέχισε απερίσπαστος τις ασχολίες του για οκτώ μήνες, μέχρι, δηλαδή, το τέλος της εξορίας του.\nΠαρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε δεν ξέχασε ποτέ τα παιδιά του και επικοινωνούσε μαζί τους όσο πιο συχνά μπορούσε.\nΠαραίτηση από Επίσκοπος - εξορία στη Σιβηρία\nΣτο Κρασνογιάρσκ παρουσιάζεται στη G.P.U. για ανάκριση. Εκεί ο βοηθός του διοικητή ανακοίνωσε στον Επίσκοπο πως μπορούσε να πάει όπου ήθελε: ήταν ελεύθερος! Όπως ήταν φυσικό ο Επίσκοπος ξεκίνησε για την Τασκένδη. Δυστυχώς, εκεί αντιμετωπίζει τις συκοφαντίες ακόμη και των συνεργατών του, γεγονός που τον οδηγεί στην παραίτηση από την έδρα του Επισκόπου. Στην Τασκένδη συνεχίζει τις φιλανθρωπίες του, μα οι αντίπαλοί του δεν έπαψαν να ψάχνουν ευκαιρία για να τον βγάλουν από την μέση.\nΗ αφορμή δεν άργησε να βρεθεί και ο Επίσκοπος βρέθηκε πάλι υπόλογος απέναντι στα κομματικά στελέχη. Ο σκοπός αυτή τη φορά ήταν να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί από τον ιερό του αξίωμα. Μετά από εξαντλητικές ανακρίσεις και απεργίες πείνας και αφού πέρασε ένα ολόκληρο χρόνο στη φυλακή, ο Άγιος εξορίστηκε για μία ακόμη φορά στη Σιβηρία. Οι δραστηριότητές του εκεί ενόχλησαν όχι μόνο τις αρχές αλλά και τους κατοίκους. Σύντομα, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να πάει στο Λένινγκραντ.\nΔοκιμασίες - πρόβλημα όρασης - δύο χρόνια ηρεμίας\nΜετά την ανάρρωσή του, περνά μια μακρά περίοδο δοκιμασιών και περιπλανήσεων. Οι εκπρόσωποι του Κόμματος πιέζουν τον Επίσκοπο να εγκαταλείψει την ιεροσύνη. Στην περίοδο αυτή της πνευματικής δοκιμασίας χάνει την όρασή του από το αριστερό μάτι λόγω αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς χιτώνα.\nΤην ίδια περίοδο, εκδίδονται τα «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», χωρίς όμως να αναγράφεται το αξίωμά του. Εν καιρώ, επανακτά την εσωτερική γαλήνη, που είχε στερηθεί, και περνά δύο χρόνια ηρεμίας και ειρήνης κοντά στα παιδιά του.\nΣύλληψη για 4η φορά - αγαθοεργίες - εξορία\nΟ Επίσκοπος Λουκάς ήταν 60 ετών, όταν συνελήφθη για τέταρτη φορά. Από τον φάκελο που του διατηρούσαν στο Κόμμα μπορούμε να γνωρίζουμε τις δραστηριότητες του. Ενώ από τους ασθενείς του δεν έπαιρνε ποτέ χρήματα, έδινε και τον μισθό του σε αγαθοεργίες: βοηθούσε όσους φτωχούς, άπορους και εξόριστους τύχαινε να γνωρίζει. Οι φιλανθρωπικές ενέργειές του ενόχλησαν και πάλι το καθεστώς που τον συνέλαβε εκ νέου και τον οδήγησε στην εξορία.\nΠροσφορά στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο - προαγωγή σε Αρχιεπίσκοπος - τιμητικά βραβεία\nΌταν στις 21 Ιουνίου 1941 τα χιτλερικά στρατεύματα μπαίνουν στη Ρωσία, ο άγιος, αν και εξόριστος, προσφέρεται εθελοντικά να εργαστεί για τη θεραπεία των τραυματιών. Το Κόμμα αναγνωρίζει την αξία του ως γιατρού και τον διορίζει αρχίατρο του στρατιωτικού νοσοκομείου και σύμβουλο όλων των νοσοκομείων της περιοχής. Παρ’ όλα αυτά οι συνθήκες είναι οικτρές ενώ παράλληλα δεν του αναγνωρίζουν κανένα πολιτικό δικαίωμα.\nΤην Άνοιξη του 1942 αλλάζει η στάση της πολιτείας απέναντι στον ίδιο, αλλά και απέναντι στην Εκκλησία. Σε όλη την επικράτεια της Ρωσίας ανοίγουν εκκλησίας και ο λαός βρίσκει καταφύγιο στους ιερούς ναούς από την παραφροσύνη του πολέμου. Για να καλυφθούν οι υπάρχουσες ανάγκες ο Επίσκοπος Λουκάς προάγεται σε Αρχιεπίσκοπο Κρασνογιάρσκ.\nΟι Γερμανοί υποχωρούν και ο Αρχιεπίσκοπος μεταφέρεται δυτικότερα στο Ταμπώφ. Εκείνη την εποχή είναι υπεύθυνος για 150 στρατιωτικά νοσοκομεία. Η Εκκλησία για να τον διευκολύνει τον μεταθέτει στην Αρχιεπισκοπή Ταμπώφ και Μιτσούρινσκ.\nΤο 1945 ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς παρασημοφορήθηκε «για την ηρωική εργασία του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» . Ένα χρόνο αργότερα, το 1946, λόγω της μεγάλης του προσφοράς στην ιατρική επιστήμη -; μετά από 11 χρόνια φυλακίσεων και εξορίας -; τιμάται με το βραβείο Στάλιν. Τον ίδιο καιρό λαμβάνει τιμητική διάκριση από τον Πατριάρχη Αλέξιο και αποκτά δικαίωμα να φέρει τον αδαμάντινο σταυρό στην αρχιερατική μήτρα.\nΑρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας - κήρυγμα - εξορία\nΣτα 70 του χρόνια γίνεται Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Εκεί το έργο του είναι δύσκολο. Η φτώχεια έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που αναγκάζεται να ταΐζει καθημερινά, στο σπίτι του, τους απόρους της περιοχής.\nΣτρέφει το ενδιαφέρον του στα εκκλησιαστικά καθώς τον αποκλείουν από κάθε επιστημονικό συνέδριο. Κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανοίξουν νέες εκκλησίες. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να πατάξει την αμέλεια και την αδιαφορία των ιερέων τονίζοντας πως πρέπει οι ίδιοι να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς.\nΜε τη βελτίωση στις σχέσεις Εκκλησίας -; Κράτους ο Αρχιεπίσκοπος βρίσκει την ευκαιρία να επιστρέψει στην αγαπημένη του ασχολία: το κήρυγμα. «Θεωρώ βασικό αρχιερατικό μου καθήκον να κηρύττω παντού και πάντα τον Χριστό» , σημειώνει ο ίδιος.\nΑπό τα κηρύγματά του καταγράφηκαν περίπου 750, τα οποία αποτέλεσαν 12 τόμους (περίπου 4500 σελ.), και έχουν χαρακτηριστεί «εξαιρετικό φαινόμενο στη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή και θεολογία» .\nΤην Άνοιξη του 1952 επιδεινώνεται η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1955 τυφλώνεται οριστικά.\nΤο 1953 τον Στάλιν διαδέχεται ο Νικήτας Χρουστσόφ, ο οποίος ξεκινά νέο κύμα διωγμών κατά της Εκκλησίας που κορυφώνονται το 1959. Ο Αρχιεπίσκοπος μεριμνά για το ποίμνιό του και προσπαθεί να τους δώσει κουράγιο.\nΕκείνη την εποχή γράφει στον μεγαλύτερο γιο του Μιχαήλ: «Είναι όλο και πιο δύσκολο να διευθύνει κανείς τις υποθέσεις της Εκκλησίας. Οι εκκλησίες κλείνουν η μία μετά την άλλη, δεν υπάρχουν ιερείς και ο αριθμός τους όλο και ελαττώνεται... Κατά τόπους η αντίδραση φτάνει μέχρι εξεγέρσεως κατά της αρχιερατικής εξουσίας μου. Δεν μπορώ να τα καταφέρω στα ογδόντα μου χρόνια. Αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου, συνεχίζω το δύσκολο έργο μου» .\nΗ αγάπη του κόσμου προς τον Αρχιεπίσκοπο Λουκά ήταν έκδηλη. Ακόμα και αλλόθρησκοι και άθεοι τον έβλεπαν με σεβασμό.\nΚοίμηση - ανακήρυξη σε Άγιος\nΟ Αρχιεπίσκοπος είναι ήδη 80 ετών. Διαισθάνεται πως το τέλος πλησιάζει. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτουργεί για τελευταία φορά και τον καιρό που απομένει περιορίζεται στο να κηρύττει. Τελικά, την Κυριακή 11 Ιουνίου 1961, ημέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Πάντες της αγίας Ρωσίας, κοιμήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος-γιατρός Λουκάς Βόϊνο-Γιασενέτσκι.\nΠαρά την έντονη αντίδραση των Κομματικών, η κηδεία του Αρχιεπισκόπου μετατράπηκε σε λαϊκή επανάσταση. Η Ε.Π. Λέικφελντ περιγράφει: «Οι δρόμοι πλημμύρισαν από γυναικούλες με άσπρα μαντήλια στα κεφάλια. Προχώρησαν σιγά-σιγά μπροστά από τη σωρό του Δεσπότη. Ακόμη και οι γερόντισσες δεν πήγαιναν πίσω. Τρεις σειρές τεντωμένων χεριών λες και οδηγούσαν το αυτοκίνητο. Ο δρόμος μέχρι και το κοιμητήριο ήταν στρωμένος με τριαντάφυλλα. Και μέχρι την πόρτα του κοιμητηρίου ακουγόταν πάνω από τα κεφάλια με τα άσπρα μαντήλια, ο ύμνος: Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον υμάς. Ό,τι και να έλεγαν σε αυτό το πλήθος, όσο κι αν προσπαθούσαν να τους κάνουν να σιωπήσουν, η απάντηση ήταν μία: -Κηδεύουμε τον Αρχιεπίσκοπό μας».\nΤο Νοέμβριο του 1995 ανακηρύχθηκε Άγιος από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία.\nΣτις 17 Μαρτίου 1996 έγινε με επισημότητα η ανακομιδή των λειψάνων του που τέθηκαν σε λαϊκό προσκύνημα στο ναό του κοιμητηρίου, αφιερωμένο στη μνήμη των Αγίων Πάντων. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1996, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος.\nΣτις 24-25 Μαΐου 1996 ήρθε και η επίσημη ανακήρυξή του από το Πατριαρχείο της Ρωσίας.\nΗ μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 11 Ιουνίου, επέτειο της κοίμησής του.\nΑναρτήθηκε από ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ στις 5:30:00 π.μ.\nΣτη θεολογική μελέτη «Το πρόβλημα της σωτηρίας κατά την διδασκαλίαν του Μ. Βασιλείου», του αγ. Ιουστίνου, διαβάζουμε: «Η Ορθόδοξος θεολογία είναι η μοναδική Ευαγγελική θεολογία, διότι είναι εκ του Αγίου Πνεύματος, διότι προέρχεται εκ των πνευματοφόρων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων. Είναι η θεολογία του Αγίου Πνεύματος».\nΟ άγιος Ιουστίνος έχει ακόμη τονίσει: Θεμέλιο κάθε ουμανισμού ακόμη και του Βατικανού, είναι η υψηλοφροσύνη, η πίστις στον λόγο του ανθρώπου, στο νου και τη λογική του.\nΤην αλήθεια αυτή έχει διατυπώσει – αναδείξει και ο αγ. Παΐσιος ο Αγιορείτης, στη συνομιλία του με τον Λορέντζο Ντιλέττο, έναν ρωμαιοκαθολικό μοναχό.\nΣτο βιβλίο του μοναχού με τίτλο «οδοιπορία στο Αγ. Όρος», διαβάζουμε: «Έβγαλε τα γυαλιά του (ο αγ. Παΐσιος), άφησε το ξύλο (που σκάλιζε) και το εργαλείο από τα χέρια του και άρχισε να μιλάει:\n- Κοίταξε, η διαφορά ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή είναι μονάχα μία: Η λογική. Η Δύση πιστεύει στη λογική, ενώ η Ανατολή στο Άγιο Πνεύμα» (Σελ. 276). Αντίθετα, σ’ έναν συλλογικό τόμο με τίτλο «Καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν…» (Η μέλλουσα πανορθόδοξος Σύνοδος – Ζητήματα – Διλήμματα - Προοπτική), ως τόμος συμπύκνωσης (2015) της διανοητικής θεολογίας – κουλτούρας των οικουμενιστών, βιώνουμε το τοπίο της ανθρώπινης λογικής και τις συνάφειές της, χωρίς την γνώμη των Αγίων.\nΣτον τόμο αυτό, που ανέφερα ενδεικτικά, γα παράδειγμα, υπάρχει η αίρεση και η εμμονή στην ορθολογική – επιστημονική συγκρότηση της θεολογίας και της ερμηνείας της εκκλησίας. Καλύτερα θα ήταν, πιο ειλικρινές, να βάλουν τίτλο: Η θεωρία της σχετικότητας της Εκκλησίας…!\nΕιδικότερα, στο βιβλίο αυτό φιλοξενούνται (στον «Τόμο αγάπης») δηλώσεις τόσο του Αθηναγόρα, όσο και του πιστώς αυτόν ακολοθούντα Πατριάρχου Δημητρίου. Όλα όσα αναφέρουμε, περιέχονται στην μελέτη – εργασία της καθολικής θεολόγου Barbara Hallensleben με τίτλο: «Αδελφές Εκκλησίες. Ερμηνευτική αρχή για τις σχέσεις μεταξύ Εκκλησιών ad intra και ad extra». Στη σελ. 357 διαβάζουμε:\n«Χαιρετίζουμε την άφιξη της Υμετέρας Αγιότητας σε εμάς (τον Πάπα Παύλο Στ΄), ως την αυγή μιας νέας και φωτεινής ημέρας του Κυρίου στην ιστορία των δύο Εκκλησιών μας…» (Π. Αθηναγόρας – 25/7/1967).\nΣτη σελ. 367 υπάρχει μια αντίστοιχη δήλωση του Πατριάρχη Δημητρίου: «Όλοι εμείς – είτε βρισκόμαστε στη Ρώμη, είτε σε αυτήν εδώ την πόλη της Κων/λης, είτε σε κάποια άλλη πόλη, όποια και αν είναι η θέση της στην εκκλησιαστική ιεραρχία ή στον κόσμο της πολιτικής, ασκούμε τα επισκοπικά μας καθήκοντα μέσα στο πλαίσιο μιας καθαρής και απλής συνοδικότητας, υπό έναν ανώτατο ποντίφικα, την κεφαλή της Εκκλησίας – υπό τον Κύριό μας Ιησού Χριστό» (Π. Δημήτριος – 1973 – Εορτή αγίου Ανδρέα).\nΠαρατηρούμε, ότι αναγνωρίζει στον Πάπα ιεροσύνη (επίσκοπος) και ως φυσική συνέπεια τους καθολικούς ως «Εκκλησία Χριστού»!\nΝα θυμίσουμε, ότι επί Δημητρίου (1990), ύστερα από 1500 χρόνια μετά την καταδίκη των μονοφυσιτών υπό της Δ΄ οικουμενικής Συνόδου, στο Σαμπεζύ της Ελβετίας «διορθώθηκε» το λάθος και οι μονοφυσίτες είναι πλέον… Ορθόδοξοι.\n«Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγητε· ο λέγων γαρ αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς» (Β΄ Ιωάν. 10 – 11).\nΑναρτήθηκε από ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ στις 10:03:00 π.μ.\nΕτικέτες ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ\n«Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» (1914 – 1991)\n«Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ»\n(1914 – 1991)\nΑναμφίβολα, ο κύκλος περί τον Πατριάρχη Δημήτριο που δημιουργήθηκε στα χρόνια της Πατριαρχείας του δεν αντέδρασε στην παναίρεση του οικουμενισμού.\nΗ οικουμενιστική ιστορική – πνευματική πίεση που ασκήθηκε από τον Αθηναγόρα στο Ορθόδοξο πλήρωμα, βρήκε τη συνέχειά της στον Πατριάρχη Δημήτριο. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός έχει καταγράψει, ότι ο Πατριάρχης Δημήτριος πέπτωκε (εξ αρχής) δια του ενθρονιστηρίου λόγου του: «Και διαδηλούμεν την πρόθεσιν ημών, όπως εν πιστότητι προς την άχρι τούδε γραμμήν του Οικουμενικού Πατριαρχείου ακολουθήσωμεν την αγίαν και μεγάλην γραμμήν του μεγάλου προκατόχου ημών, του αοιδίμου Πατριάρχου Αθηναγόρα του Α»!\n- Από την αρχή υιοθέτησε την κακόδοξη και αιρετική πορεία του Αθηναγόρα.\n- Αυτή την κακόδοξη – αιρετική πορεία την τιτλοφόρησε ως «αγία».\nΝα θυμηθούμε, ότι η πίστις η καθαρή και γνησία, είναι η κύρια οφειλή των κληρικών προς τον Θεόν και την Εκκλησίαν του σύμφωνα με τη Γραφή: «Σκοπόν δέδωκά σε τω οίκω Ισραήλ» (Ιεζ. Γ, 16).\nΕρώτημα: Τι σκοπός, φύλακας, μπορεί να είναι ένας επίσκοπος, όταν μολύνει με την αίρεσιν την αγίαν παρακαταθήκη της Ορθοδοξίας, των Πατέρων του;\nΚαταβάλλονται παρεμβατικές προσπάθειες από επώνυμους και «ανώνυμους» σχολιαστές σε πολλά ιστολόγια, για να συνθέσουν πτυχές της πατριαρχικής παρουσίας του Δημητρίου, σε επιλεγμένα σημεία της, ως πιστοποίηση (τάχα) ενιαίου ειρμού ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, που συνείχε τον Πατριάρχη Δημήτριο (Κων/λεως). Παρακάμπτουν, βέβαια, οι σχολιαστές, την σφαιρική πρακτική των πανοραμικών οικουμενιστικών κατοπτεύσεων του Πατριάρχη και την πεμπτουσία των λόγων του, που θα αναφέρουμε περιεκτικά και εν συντομία (πιο κάτω).\nΦυσικά, αυτά τα σημειώνουμε σήμερα συνειδητοποιώντας με θλίψη μια ακόμη ιστορική οικουμενιστική τομή σε βάρος της Ορθοδοξίας.\nΘα αναφέρω κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα «εγκωμίων» προς τον Πατριάρχη Δημήτριο, ως παράδοξη συμβίωση οικουμενισμού και ορθοδοξίας, ορθοδόξου «νεορομαντισμού» και οικουμενιστικής θετικιστικής σκέψης, που είναι το νέο «αντι-οικουμενιστικό» πρόσωπο της εποχής μας.\n- «Ο Πατριάρχης Δημήτριος ήταν ένας ταπεινός και αθόρυβος ιερουργός του μυστηρίου της Εκκλησίας» (Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης – Μάιος 2013 - Βιβλιοκριτική).\n- «Ήταν οραματιστής. Δεν θριαμβολόγησε ποτέ για τους ενδόξους προγόνους μας και τους αειμνήστους προαπελθόντας, αλλά έπραξε έργα αντάξια αυτών» (Γέρων Δέρκων Απόστολος – 23/12/2017).\n- «Ο σεμνός Πατριάρχης που στρίμωξε την Τουρκία και έβαλε μετάνοια στον Γέροντα Παΐσιο» (Π. Τελεβάντος – 10/9/2011).\n- «Ο δε νυν Βαρθολομαίος μαθήτευσε δίπλα σε έναν καταπληκτικό για τα δεδομένα του αιώνα μας Πατριάρχη, αληθέστατο στην πίστη…» (Vaso19, 13/6/19, 5.49 π.μ., στην «Πατερική Παράδοση» σχόλιό του).\nΗ κεντρική φιλοσοφία των εγκωμίων διαψεύδεται από τα ίδια τα λόγια του Πατριάρχου Δημητρίου:\n«Εκατέρα των Εκκλησιών (Ορθόδοξη και παπική) έχει παραλάβει και τελεί τα αυτά ιερά μυστήρια. Αναγνωρίζομεν τον Πάπαν ως διάδοχον των Αποστόλων, όπως ημείς είμεθα διάδοχος των Αποστόλων» (Ενθρονιστήριος λόγος – περιοδικό «Επίσκεψις», 15.6.87).\nΝα θυμίσουμε, επίσης, τον έπαινο του Δημητρίου προς το Π.Σ.Ε. για την 25 ετή δράση του.\nΤι σημαίνει έπαινος προς το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών;\nΣημαίνει, ότι: «όλες οι Χριστιανικές εκκλησίες (και η ορθόδοξη) κατέχουν μέρος μόνο της αποκαλυφθείσης υπό του Χριστού Αληθείας» δηλ. «ανήκουσαι εν ίσω μέτρω εις την μίαν αγίαν του Χριστού Εκκλησίαν» και μόνον δια της μεταξύ των ενώσεων θα γίνουν κάτοχοι της πλήρους!\nΕπίσημα (γυμνή τη κεφαλή), ο Πατριάρχης Δημήτριος διακήρυξε, ότι ο πάπας είναι «σεβάσμιος αδελφός», «πρώτος εν τη καθόλου Εκκλησία του Χριστού», καθ’ ό «ομότροπος και ομόζηλος των πρωτοκορυφαίων Πέτρου και Παύλου» (Επίσκεψις, 15.12.1977, Επίσκ. Νο 214 και Νο 161, 139, 159).\nΤο 1979 (30/9), όταν λειτουργούσε στον Πατριαρχικό Ναό, τότε χοροστατούσε και ο Πάπας, όπου έψαλλαν τη φήμη του, ως επισκόπου Ρώμης, και στο «αγαπήσωμεν αλλήλους», ο Δημήτριος εξήλθε του ιερού και έδωσε λειτουργικό ασπασμό στον αμετανόητο και αμετακίνητο στις αιρέσεις του Πάπα.\nΟ άγιος επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος, σε ανοικτή επιστολή του προς τον Πατριάρχη Δημήτριο, που δημοσιεύθηκε και στην «Χριστιανική Σπίθα» (Αριθμ. 438, Μάρτιος – Απρίλιος 1975), μεταξύ άλλων γράφει: «…είχον παύσει παλαιότερον το μνημόσυνον του προκατόχου σας, πως είναι δυνατόν, λέγω, τώρα, ότε τα ανοίγματα προς τους έξω κατέστησαν ευρύτερα και πλέον επικίνδυνα, να εξακολουθώ να μνημονεύω του ονόματός σας ως ορθοτομούντος τον λόγον της αληθείας;».\nΑυτές οι αλήθειες του π. Αυγουστίνου κονιορτοποιούν τις αναλήθειες των εγκωμίων που προανέφερα και οι αλήθειες αυτές του π. Αυγουστίνου, αναπαράγονται μέσα στο κατηγοριακό πλαίσιο ενός σχολίου στο βιβλίο του «Η ορθοδοξία έναντι του οικουμενισμού», σελ. 143 – 144, όπου διαβάζουμε:\n«παρά την αλλαγήν όμως προσώπου εις την κορυφήν της Ορθοδοξίας και παρά το ομολογουμένως φιλήσυχον και ταπεινόν του διαδεχθέντος τον Αθηναγόραν Παναγιωτάτου κ. Δημητρίου, η ακολουθουμένη γραμμή ουδόλως ήλλαξε. Ενετάθησαν μάλιστα αι οικουμενιστικαί δραστηριότητες και παραβάσεις των Ι. κανόνων μέχρι σημείου, ώστε όλοι οι πονούντες δια την Ορθοδοξίαν να γίνωνται εναγώνιοι και να προσανατολίζονται προς ενεργείας απευκταίας, ως ήτο η υπό τριών εν ενεργεία επισκόπων υπαγομένων εις τας νέας χώρας (του αειμνήστου μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως κ. Αμβροσίου, του μητροπολίτου Παραμυθίας κ. Παύλου και του υποφαινομένου) διακοπή του μνημοσύνου του ονόματος του Πατριάρχου Αθηναγόρου από του έτους 1970 κ.ε.».\nΤα ανωτέρω ενδεικτικά εγκώμια προς τον Πατριάρχη Δημήτριο εκφράζουν μια «επικοινωνιακή» ορθοδοξότητα και αντανακλούν τη διαβρωτική εισβολή του οικουμενισμού στην Εκκλησία. Βλέπουμε, ακόμη, την αντιπαλότητα (εκ φύσεως) του ορθού εκκλησιαστικού λόγου (π. Αυγουστίνος) με την «επικοινωνιακή» ορθοδοξότητα, που αναδύεται από την διαστρέβλωση της Πατερικής διδασκαλίας και πρακτικής.\nΕρωτήματα: Από το 1973 η Ι. κοινότητα του Αγ. Όρους εν συνεργασία με την Πατριαρχική Εξαρχία (του Δημητρίου) αποφασίζει: … «όπως του λοιπού μη χορηγούνται Καλύβαι και εξαρτήματα εις δεδηλωμένους ζηλωτάς υπό των Ι. Μονών» (Πρακτικόν ΣΑ, συνεδρία της 26/9/73).\nΠοια ταυτότητα, ποια ακεραιότητα διασφαλίζεται και ποιους κινδύνους αποτρέπει η απόφαση αυτή; Με απλά λόγια, η απόφαση αυτή διασώζει την ταυτότητα του Αγ. Όρους ως προπύργιο Ορθοδοξίας ή διευκολύνει την οικουμενιστική διάβρωσή του; Ασφαλώς το δεύτερο! Δανειζόμενοι την φιλοσοφική σκέψη του Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλου (Μαθήματα φιλοσοφίας της Ιστορίας και του Πολιτισμού – Αθήνα 1968), ας προσεγγίσουμε το Ιστορικό – Εκκλησιολογικό Αγιορειτικό γίγνεσθαι με τον συλλογισμό: Βυθίζουμε το νου μας μέσα στο χρόνο, από τότε (1973) μέχρι σήμερα (Κολυμπάρι) και παρακολουθούμε τα γεγονότα, όπως ένας κολυμβητής που παρακολουθεί την ρυθμικότητα – κυματισμό που έχει η θάλασσα. Ακούγοντας τη ρυθμικότητά της κατανοούμε τη στοιχείωσή της, προς τα πού πηγαίνει. Διαπιστώνουμε, έτσι, ότι η σημερινή κατεύθυνση του Αγίου Όρους, σε επίπεδο εκκλησιολογίας και μη αντίδρασης στην αίρεση, είναι καρπός κάποιας βαθιάς οικουμενιστικής εκλογής, που αντανακλάται και στα Πατριαρχικά κατασταλτικά μέτρα που χρησιμοποίησε το Πατριαρχείο (Δημήτριος) σε συνεργασία με την Ι. κοινότητα και όχι μόνο. Όπως έγινε σαφές, υπάρχει θεωρητική και πρακτική διασύνδεση του Πατριάρχου Δημητρίου με τον σημερινό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, η οποία ερμηνεύει τις σημερινές διώξεις των Αγιορειτών που δεν κλείνουν γόνυ στον οικουμενισμό. Ίσως οι εγκωμιαστικές αναφορές προς τον Πατριάρχη Δημήτριο να είχαν κάποιο (θεολογικό) βάρος αν έλλειπαν οι πράξεις του, που ήταν ένσκοπες, δηλ. δραστηριότητες (οικουμενιστικές), που συνιστούν εκδήλωση πρόθεσης και επιδίωξη πραγμάτωσής των.\nΑναρτήθηκε από ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ στις 11:44:00 π.μ.\nΑπαγόρευσαν στους Ορθοδόξους να λειτουργηθούν στο Κόσοβο.\nΈντονο προβληματισμό έχει προκαλέσει στο Πατριαρχείο της Σερβίας η απόφαση της αστυνομίας του Κοσσυφοπεδίου να σταματήσει 30 προσκυνητές που πήγαν να εορτάσουν την ημέρα του Αγίου Πνεύματος σε εκκλησία που είναι αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα στην περιοχή της Κλίνα.\nΤην συγκεκριμένη περιοχή αναγκάστηκαν οι σέρβοι κάτοικοι της το 1999 να την εγκαταλείψουν, κατόπιν βιαιοπραγιών που υπέστησαν από τους κοσοβάρους εξτρεμιστές.\nΚάθε χρόνο οι σέρβοι πρόσφυγες επισκέπτονται την περιοχή ανήμερα του Αγίου Πνεύματος για να λειτουργηθούν στο ναό της Αγίας Τριάδος.\n«Πέρσι είχαμε δεχτεί επίθεση από τους εξτρεμιστές αλβανόφωνους. Το γεγονός αυτό όμως δεν μας εμπόδισε να επισκεφθούμε τη γη που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Η ενέργεια όμως αυτή της αστυνομίας ξεπερνά κάθε όριο» τόνισε ο κ. Σάρκοβιτς, ένας εκ των 30 προσκυνητών που τους απαγορεύτηκε η πρόσβαση στο χώρο λατρείας.\nΟι αρχές του Κοσόβου έχουν προβεί αρκετές φορές στη καταπάτηση των θρησκευτικών ελευθεριών, με κύριο στόχο το χριστιανικό πληθυσμό και ιδιαίτερα τους Ορθοδόξους.\nΗ αντίδραση της Επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης\nΆμεση υπήρξε η αντίδραση της Επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης η οποία έκανε λόγω για μια κίνηση η οποία ως μοναδικό στόχο έχει την καταπάτηση των θρησκευτικών ελευθεριών και την επιβολή τρομοκρατίας στους χριστιανούς.\nΟ Πανιερώτατος Επίσκοπος Ράσκας και Πριζρένης κ. Θεοδόσιος κάλεσε όλους τους αρμόδιους φορείς να ευαισθητοποιηθούν για την άδικες αυτές ενέργειες που πραγματοποιούνται εναντίον των Ορθοδόξων της περιοχής.\n«Είναι ανήθικο ύστερα από 20 χρόνια και με τη δημιουργία ενός κράτους που εγγυήθηκε την θρησκευτική ελευθερία να έχουμε τέτοιες ενέργειες» τόνισε χαρακτηριστικά ο Πανιερώτατος.\nΑπό την πλευρά της η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι προέβη σε μια τέτοια κίνηση λόγω του ότι δεν είχε ενημερωθεί επίσημα για την πραγματοποίηση της Θείας Λειτουργίας στο εξωκλήσι της Αγίας Τριάδος.\nΑναρτήθηκε από ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ στις 11:27:00 π.μ.\nΕτικέτες Διωγμοί Χριστιανών, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ\nΆγιος Ιουστίνος Πόποβιτς:Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε Χριστιανισμός!\nἘὰν ὑπάρχει μιὰ ἀλήθεια στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ εὐαγγελικὲς ἀλήθειες,ἡ ἀλήθεια αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦΧριστοῦ. Καὶ ἀκόμη,ἐὰν ὑπάρχει μιὰ πραγματικότητα στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ καινοδιαθηκικὲς πραγματικότητες, ἡ πραγματικότητα αὐτὴθὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μόνο στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξηγοῦνται ὅλα τὰ θαύματά Του,ὅλες οἱ ἀλήθειές Του,ὅλα τὰ λόγια Του, ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης.\nΜέχρι τὴν ἀνάστασή Του ὁ Κύριος δίδασκε γιὰ τὴν αἰώνια ζωή,ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε ὅτι ἡ πίστη σ’ Αὐτὸν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος νίκησε τὸ θάνατο καὶ ἔτσι ἐξασφάλισε στοὺς θανατωμένους ἀνθρώπους τὴ μετάβαση ἐκ τοῦ θανάτου στὴν ἀνάσταση.\nΜὲ τὴν ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος ἔγινε θνητὸς καὶ πεπερασμένος· μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου γίνεται ἀθάνατος καὶ αἰώνιος. Σ’ αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ δύναμη καὶ τὸ κράτος καὶ ἡ παντοδυναμία τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως. Καὶ γιὰ αὐτὸ χωρὶς τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ ὑπῆρχε κἄν ὁ Χριστιανισμός.\nΜεταξὺ τῶν θαυμάτων ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ μεγαλύτερο θαῦμα.Ὅλα τὰ ἄλλα θαύματα πηγάζουν ἀπὸ αὐτὸ καὶ συνοψίζονται σ’ αὐτό. Ἀπ’ αὐτὸ πηγάζουν ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ προσευχὴ καὶ ἡ θεοσέβεια. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο καμία ἄλλη θρησκεία δὲν ἔχει· αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἀνυψώνει τὸν Κύριο ὑπεράνω ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν θεῶν. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο κατὰ τρόπο μοναδικὸ καὶ ἀναμφισβήτητο δείχνει καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς καὶ Κύριος σὲ ὅλους τοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀόρατους κόσμους.\nΤὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος πιστεύει ἀληθινὰ στὸν Ἀναστάντα Κύριο τὸ ἀποδεικνύει μὲ τὸ νὰ ἀγωνίζεται κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν παθῶν καὶ ἐὰν μὲν ἀγωνίζεται,πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Ἐὰνὅμως δὲν ἀγωνίζεται, τότε μάταιη ἡ πίστη του! Διότι, ἐὰν ἡ πίστη τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ἀγώνας γιὰ τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰωνιότητα, τότε τί εἶναι; Ἐὰν μὲ τὴν πίστη στὸ Χριστὸ δὲν φθάνει κανεὶς στὴν ἀθανασία καὶ τὴν ἐπὶ τοῦθανάτου νίκη, τότε πρὸς τί ἡ πίστη μας; Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος δὲν ἔχουν νικηθεῖ. Ἐὰν δὲ δὲν ἔχουν αὐτὰ τὰ δύο νικηθεῖ, τότε γιατί νὰ πιστεύει κανεὶς στὸ Χριστό; Ἐκεῖνος ὅμως ὁ ὁποῖος μὲ τὴν πίστη στὸν Ἀναστάντα Χριστὸ ἀγωνίζεται ἐναντίον κάθε ἁμαρτίας του, αὐτὸς ἐνισχύει σιγὰ-σιγὰ μέσα του τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ Κύριος πραγματικὰ ἀναστήθηκε, ἄμβλυνε τὸ κέντρο τοῦ θανάτου, νίκησε τὸ θάνατο σὲ ὅλα τὰμέτωπα τῆς μάχης.\nΧωρὶς τὴν ἀνάσταση δὲν ὑπάρχει οὔτε στὸν οὐρανὸ οὔτε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τίποτε πιὸ παράλογο ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ οὔτε μεγαλύτερη ἀπελπισία ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτή, δίχως ἀθανασία. Σ’ ὅλους τοὺς κόσμους δὲν ὑπάρχει περισσότερο δυστυχισμένη ὕπαρξη ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν πιστεύει στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Γι’ αὐτό, γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ὁ Ἀναστημένος Κύριος εἶναι τὰ «πάντα ἐν πᾶσιν» σ’ ὅλους τοὺς κόσμους: ὅ,τι τὸ Ὡραῖο, τὸ Καλό, τὸ Ἀληθινό, τὸ Προσφιλές, τὸ Χαρμόσυνο, τὸ Θεῖο, τὸ Σοφό, τὸ Αἰώνιο. Αὐτὸς εἶναι ὅλη ἡ Ἀγάπη μας, ὅλη ἡ Ἀλήθειά μας, ὅλη ἡ Χαρά μας, ὅλο τὸ Ἀγαθό μας,ὅλη ἡ Ζωή μας, ἡ Αἰωνία Ζωὴ σὲ ὅλες τὶς αἰωνιότητες καὶ ἀπεραντοσύνες.\nΑναρτήθηκε από ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ στις 8:15:00 μ.μ.\nΆγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Ανθρωπιστικός Οικουμενισμός .\nΟ Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδ...\nΠαρουσίαση τοῦ Βιβλίου ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ Παπισμός-Λατι...\nπ. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, είναι Αποκάλυψις.\nσ.σ. Επιτρέψτε μου να απομονώσω την παρακάτω παράγραφο από την εισήγηση του Μητροπολίτου Ύδρας Εφραίμ ενώπιον της εκτάκτου Συνόδου της ...\nΕΙΜΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΩ\n«Τα δημοσίως λεγόμενα και πραττόμενα δημοσίως να ελέγχονται» [Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος] Τον τελευταίο καιρό, πριν και ειδικά μετά τη...\nΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ : Τα νέα από το παρεκκλήσιο στα Κάτω Πορόια (Σερρών). Που ακριβώς βρίσκεται. ΈΚΚΛΗΣΗ νέας στήριξης.\nΜε χαρά σας ενημερώνουμε ότι το παρεκκλήσιο (που αγοράστηκε με εισφορές των πιστών σχετικά κοντά στην περιοχή της λίμνης Κερκίνης), έχει ...\nΚαὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία Κρήτης στοὺς χορηγούς τῆς νέας ταινίας γιὰ τὸν θεοσοφιστὴ Καζαντζάκη!\nΆλλη μια θεολογικά μεταλλαγμένη "ακαδημία" που συναγωνίζεται σε νόθευση του Ορθοδόξου 'Ηθους αυτή του Βόλου! ΚΑΤΑΝΤΙΑ! Λ.Ν....\nΡουμανία: Σέρνουν και βγάζουν από το Ναό ηλικιωμένους Ορθοδόξους Χριστιανούς πιστούς, με διαταγές Οικουμενιστών δεσποτάδων!\nΡουμανία: Σέρνουν και βγάζουν από το Ναό ηλικιωμένους Ορθοδόξους Χριστιανούς πιστούς, με διαταγές Οικουμενιστών δεσποτάδων! ...\nΚυριακή των Αγίων Πάντων - Η ζωή των αγίων ήταν στ...\n«ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Η θεολογία του Αγίου Πνεύματος» (Αγ. Ι...\nΑπαγόρευσαν στους Ορθοδόξους να λειτουργηθούν στο ...\nΆγιος Ιουστίνος Πόποβιτς:Χωρίς την Ανάσταση του Χρ...\nΟι Εκκλησίες της Ρουμανίας και της Γεωργίας λένε Ο...\nΤι γιορτάζουμε την ημέρα του Αγίου Πνεύματος.\nπ. Νικολάι Ραγκόζιν – Τι θα αλλάξουν στην Ορθοδοξί...\nΓιατί γονατίζουμε την Πεντηκοστή;\nΚυριακή της Πεντηκοστής: Η ημέρα της Εκκλησίας.\nΔιωγμοί μοναχών στο Άγ. Όρος. Τι να πράξουμε.\nΤα Ψυχοσάββατα .\n«Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης»\nΣτο Φανάρι ο Ιερώνυμος –Στα «κάρβουνα» για το ουκρ...\nΚυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου.\n«Allahu akbar» στην πρωτεύουσα της Ελλάδας! – Οι π...\nΟ Πάπας αλλάζει το «Πάτερ Ημών» -Ποια φράση αντικα...\nΤης Αναλήψεως: Μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας σήμερα...\n«Λύχνοι πανταχού της γης εισιν ούτοι (οι άγιοι) λά...\n«ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ,ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ»(3...\nΑντγος Νίκος Ταμουρίδης: Έρχεται το «σφράγισμα» τω...


«Έπεισε τον Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς να έρθει στον Παναθηναϊκό με 500.000 δολάρια» • NewsPAO\n«Έπεισε τον Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς να έρθει στον Παναθηναϊκό με 500.000 δολάρια»\nΤι πραγματικά είχε συμβεί με την περίπτωση του Πέτζα Μιγιάτοβιτς, πρωταθλητή τότε με την Παρτίζαν, που οι φήμες τον ήθελαν να βρίσκεται μια ανάσα από τον Παναθηναϊκό;\nΈνας εκ των κορυφαίων Γιουγκοσλάβων ποδοσφαιριστών, που καταξιώθηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου κατέκτησε το Champions League και το πρωτάθλημα Ισπανίας.\nΑυτό που λέμε «γράφω βιβλίο από αυτή την εμπειρία», ο Δημήτρης Παναγιωτάκης θα το κάνει στην κυριολεξία…\n«Ο Πέτζα ήταν τότε το πρώτο βιολί της εθνικής Γιουγκοσλαβίας, δικό του παιδί, αφού ο Όσιμ τον είχε αναδείξει στην Παρτίζαν. Την άνοιξη του 1993, η Παρτίζαν ήθελε να τον πουλήσει. Ήταν διατεθειμένος να έρθει με μισό εκατομμύριο δολάρια αλλά η διοίκηση δεν το αξιολόγησε σωστά και δεν προχώρησε για διάφορους λόγους. Τελικά σε λίγο καιρό αποκτήθηκε με 3 εκατομμύρια δολάρια από τη Βαλένθια και μετά πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης με 10 εκατομμύρια. Είχε απεριόριστη εκτίμηση στον Όσιμ και ένας παίκτης τέτοιας αξίας, που θα έπαιζε για τον προπονητή του, θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Θα μπορούσε να φτάσει ξανά στον τελικό του Champions League».\n«Αγνόησε τον Βαρδινογιάννη, άφησε στον πάγκο τον Μπορέλι, έβαλε τον Ουζουνίδη στα χαφ και πήραμε το Κύπελλο»\nΟ Ίβιτσα Όσιμ, έμεινε στην ιστορία ως ένας ασυμβίβαστος προπονητής, που δεν δεχόταν παρεμβάσεις στη δουλειά του από τις διοικήσεις. Τι είχε συμβεί με τον Χουάν Χοσέ Μπορέλι, ένα κεφάλαιο που αποσχολούσε συχνά εκείνη την εποχή τα Μέσα;\n«Ο Όσιμ είχε τεράστια εμπιστοσύνη στον τρόπο σκέψης του. Δεν επηρεαζόταν εύκολα. Μπορούσε να ανταλλάξει απόψεις με όλο τον κόσμο, αλλά ήταν εκείνος που λάμβανε τις τελικές αποφάσεις. Το ίδιο συνέβαινε και με τη διοίκηση του Παναθηναϊκού. Δεν επέτρεπε τις παρεμβάσεις στη δουλειά του. Αν δούλευες στην προπόνηση μαζί του, είχες και θέση στην ενδεκάδα. Αν όχι, άφηνε τους παίκτες στον πάγκο, ανεξαρτήτως προσωπικότητας και αξίας. Ήταν τότε ο τελικός Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό το 1993. Ο Μπορέλι έλειπε στην Αργεντινή για δικούς του λόγους και δεν ακολούθησε στην προετοιμασία στην αρχή της σεζόν. Τότε υπήρχε ο περιορισμός των τριών ξένων. Στην ουσία, απουσία του Μπορέλι, ο Όσιμ έπαιζε με έναν, τον Βαζέχα, γιατί ο Βάντσικ ήταν τερματοφύλακας. Πριν, είχε φέρει ο Κόκκαλης στον Ολυμπιακό, την γνωστή τριάδα των Σοβιετικών, Προτασόφ, Λιτόφτσενκο και Σάβιτσεφ. Ο Μπορέλι, επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη Σεπτέμβρη και είχε κάνει μία μίνι προετοιμασία για να καλύψει το χαμένο χρόνο. Παθαίνει θλάση σε ένα άθλιο γήπεδο στον αγώνα με την Δόξα Δράμας κι έμεινε πάλι εκτός ομάδας. Άρχισε προς το τέλος της σεζόν πριν τον τελικό του Κυπέλλου να επανέρχεται σιγά σιγά. Τότε του λέει ο «Καπετάνιος» εμμέσως πλην σαφώς ότι θα πρέπει να τον ξεκινήσει στο παιχνίδι. Ο Όσιμ του απάντησε ότι «θα δούμε για τον Μπορέλι, αλλά το Κύπελλο μπορούμε να το πάρουμε». Προπονητής του Ολυμπιακού τότε, ήταν ο Λιόυπκο Πέτροβιτς, τον οποίο γνώριζε πολύ καλά από όταν ήταν στον Ερυθρό Αστέρα κι εκείνος στην Παρτίζαν. Μάλιστα ο Όσιμ του πήρε το Κύπελλο και δεν έκανε νταμπλ ο Αστέρας.\nΤο βράδυ λοιπόν που συζητούσαμε, με ρώτησε τη γνώμη μου γιατί σκεφτόταν να βάλει τον Ουζουνίδη ως δεύτερο αμυντικό χαφ, με τη λογική ότι ο Πέτροβιτς θα έκανε τα πλάνα του έτσι ώστε να περιορίσει τον Μπορέλι, που θα πίστευε ότι θα παίξει ως το βασικό μας δεκάρι, με στόχο να μας πάρει το κέντρο. Από τη στιγμή που ήταν πιο επιθετικογενής ο Μπορέλι, ο Λιούπκο θα έβγαζε αυτό που λέμε, παίκτη παραπάνω στα χαφ. Εγώ του είπα ότι αν και στόπερ, ο Μαρίνος στην Ξάνθη έπαιζε πολλές φορές ως αμυντικό χαφ σε ειδικές περιπτώσεις. Ήξερε και να παίζει με τη μπάλα στα πόδια, δεν ήταν απλά ένας σκληροτράχηλος αμυντικός. Επιπλέον δεν μπορούσε να σπάσει το αμυντικό μας δίδυμο. Έτσι θα τους αιφνιδιάζαμε και δύσκολα θα αντιδρούσαν αν βάζαμε πρώτοι γκολ. Όπως κι έγινε. Ο Βαζέχα έβαλε το γκολ και πήραμε το Κύπελλο. Χάρη στην οξυδέρκεια του Όσιμ, πήραμε το κέντρο και το τρόπαιο», θυμάται ο Δημήτρης Παναγιωτάκης.\n«Κάποιοι δεν με ήθελαν στον Παναθηναϊκό...»


Προετοιμασίες… » GBI Hellas team\nΟ Κώστας κάνει “πρόβα” μαζεύοντας 130 – 140 χλμ. την ημέρα, με την ευκαιρία της αργίας του Αγίου Πνεύματος… Η Χαρούλα έρχεται με κεκτημένη ταχύτητα από το Astroman που το τερμάτισε πριν από δυο βδομάδες… Ο Γιάννης πήγε να πάρει μια μυρωδιά από Ευρώπη και επιστρέφει με όρεξη… Ο άλλος Γιάννης κάνει κι αυτός μαζεμένα χιλιόμετρα μαζί με τον Κώστα… Ο Γεράσιμος περνάει χάρτες στο GPS… Ο Αντώνης είναι έτοιμος και χαλαρός… Ο υπογράφων (Φραγκίσκος) προσπαθεί να βρει χρόνο να κάνει μερικά χιλιόμετρα παραπάνω, αλλά πρέπει και να επιβλέψει τη μελέτη του υιού (Α’ Γυμνασίου φέτος, πρώτη φορά εξετάσεις!). Αλλά έρχεται κι αυτός με κεκτημένη ταχύτητα από τον τερματισμό του brevet της Θήβας (200 χλμ) την περασμένη βδομάδα…\nΑν δεν το καταλάβατε, και οι 7 ζούμε (θέλοντας και μη) στους ρυθμούς του GBI… Για όλους μας (περισσότερο και λιγότερο προπονημένους) θα είναι μια πρόκληση.\nΧθες, στο super market, θυμήθηκα να αγοράσω χαρτοταινία (χρειάζεται για το πακετάρισμα του ποδηλάτου με bubble wrap – ξέρετε, αυτό το νάιλον με τις φουσκάλες, που όλοι τις σπάνε και κανείς δεν ξέρει πώς λέγεται 😉 ). Αύριο πρέπει να θυμηθώ να ψωνίσω ισοτονικά, recovery drink, κλπ. Να πάω επίσης να αλλάξω αλυσίδα (καλό είναι να είναι φρέσκια, αν πρόκειται να κάνει ~ 1000 χλμ). Και να αρχίσω να πακετάρω, γιατί την Παρασκευή σίγουρα θα φύγω αργά από το γραφείο και το Σάββατο πετάω ξημερώματα!\nΕπίσης, πρέπει να παραλάβω τις καινούριες μπλούζες της ομάδας και να τις μοιράσω στους υπόλοιπους. Πρέπει να καταθέσω τα χρήματα στο λογαριασμό των Χωριών SOS. Και πρέπει να περάσω και από την εφορία (άσχετο με το GBI, αλλά πρέπει να γίνει!). ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ!!!


Βενετία: Ο δήμαρχος για τις βαλίτσες με ροδάκια - Newpost.gr\nτου Newsroom Δημοσίευση 21 Νοεμβρίου 2014, 18:20 / Ανανεώθηκε 21 Νοεμβρίου 2014, 18:23 Βενετία: Διαψεύδει ο δήμαρχος για την απαγόρευση των βαλιτσών με ροδάκια\nΤέλος οι βαλίτσες με πλαστικά ροδάκια στη Βενετία!\nΔιέψευσε τις φήμες ότι οι αρχές της πόλης σκοπεύουν να απαγορεύσουν τις βαλίτσες με πλαστικές ρόδες στα σοκάκια της Βενετίας, ο «ειδικός επίτροπος», που εκτελεί χρέη δημάρχου.\n«Θα ήθελα να διαψεύσω κατηγορηματικά ότι ο δήμος της Βενετίας σκέφτηκε ποτέ να απαγορεύσει τις βαλίτσες με ροδάκια στο ιστορικό κέντρο», διαβεβαίωσε ο Βιτόριο Τζαπαλόρτο σε ανακοίνωσή του.\nΠροηγούμενο έγγραφο του δήμου ανέφερε ότι θα επιτρέπεται «η μεταφορά υλικών, προϊόντων ή προσώπων» στο ιστορικό κέντρο και στα νησιά μόνο με μέσα που διαθέτουν ρόδες από καουτσούκ ή είναι φουσκωμένες με αέρα ή υγρό.\nΗ Πόλη των Δόγηδων είναι «το μεγαλύτερο τουριστικό μνημείο στον κόσμο σήμερα που δέχεται επίθεση από τουλάχιστον 27 εκατομμύρια τουρίστες», επεσήμανε ο δήμος, ενώ ο Τύπος έκανε λόγο για πρόστιμα από 100 ως 500 ευρώ.\nΌμως σύμφωνα με τον Τζαπαλόρτο, το μέτρο αυτό αφορά μόνο τα καροτσάκια των εμπόρων που προμηθεύουν νωρίς το πρωί τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια στους πεζοδρόμους.\n«Σε ό,τι αφορά τις βαλίτσες με ροδάκια, είναι βέβαιο ότι οι σκληρές ρόδες προκαλούν ζημιές στα πλακόστρωτα των μικρών δρόμων και κυρίως στις γέφυρες, κυρίως εξαιτίας των χτυπημάτων που προκαλούνται από την άνοδο και την κάθοδο σε αυτές. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ο δήμος θα απαγορεύσει τη χρήση τους», υπογράμμισε ο Τζαπαλόρτο.\nΠαρόλα αυτά εξέφρασε την επιθυμία ο σάλος που προκάλεσε η πληροφορία αυτή στον Τύπο να ωθήσει τις εταιρείες να βρουν μια λύση «προσαρμοσμένη στα προβλήματα της Βενετίας και των άλλων παλαιών πόλεων».