ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ CRITICAL MASS: Μαρτίου 2010\nΕύλογη η παρέμβαση του Πρόεδρου του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας\nΝα γίνει ανοικτός Διαγωνισμός για την ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ\nΣε δημοσιεύματα των τοπικών εφημερίδων (24-25/3/2010) διαβάσαμε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη επαφές του Δήμου Καλαμάτας με 2 εταιρείες ενοικίασης ποδηλάτων -με ανάλογη εμπειρία-, τα οποία πιθανόν θα εγκατασταθούν στην πόλη συμπληρωματικά με τον ποδηλατόδρομο. Επειδή όπως γνωρίζετε στην πόλη της Καλαμάτας λειτουργούν αρκετά καταστήματα ποδηλάτων, που αντιπροσωπεύουν μεγάλες εταιρείες εισαγωγής με τεχνογνωσία, κρίνουμε σκόπιμο να μην γίνει με απ’ευθείας ανάθεση η ενοικίαση ποδηλάτων για χρήση στον ποδηλατόδρομο της πόλης μας, αλλά να γίνει ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ, δίνοντας έτσι το δικαίωμα σε συμπολίτες μας επιχειρηματίες να συμμετέχουν και έτσι να αποκτήσουν την γνώση επ’ ωφελεία της τοπικής οικονομίας και της πόλης γενικότερα. Επίσης προτείνουμε η χρονική διάρκεια του Διαγωνισμού να έχει ως αντικείμενο ΜΟΝΟ την επόμενη τουριστική περίοδο (περίπου 6 μήνες), ώστε να αξιολογείται η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και να δίδεται η ευκαιρία συμμετοχής στους ετήσιους Διαγωνισμούς σε όλους τους επαγγελματίες της πόλης.\nΜε την βεβαιότητα ότι η πρόταση μας θα τύχει της δέουσας προσοχής, σας ευχαριστούμε.\nΜε εκτίμηση, Γιώργος Καραμπάτος\nPut the fun between your legs....\nΗ ποδηλατοπορεία Καλαμάτας , πήγε και αυτήν την φορά πολύ καλά και όσο καλοκαιριάζει ο καιρός θα πηγαίνει ακόμα πιο δυνατά! Όμως χρειάζεται να επισημάνουμε κάποια πράγματα:\n1. Οτάν κατεβαίνουμε και κλείνουμε τους δρόμους είμαστε ένα ειρηνικό και αυτοοργανωμένο πλήθος που καταφέρνει να ῾παρεμποδίζει῾ την κυκλοφορία των αυτοκινήτων διεκδικώντας χώρο για πεζούς και ποδηλάτες! Αυτό είναι σαφές!\nΜας ενδιαφέρει , έστω και για κάποια λεπτά , να αλλάξει η οπτική που έχουμε για την πόλη! Άρα στην προσπάθειά μας αυτή θέλουμε κόσμο, ο οποίος να είναι σε θέση να φέρει την ευθύνη για τον εαυτού του , να μπορεί να συμβάλλει στην αυτοοργάνωση αυτής της κίνησης και πάνω από όλα να είναι καλοπροαίρετος . Οσοι γονείς ή σύλλογοι έρχονται με παιδιά μικρής ηλικίας , χρειάζεται να είναι σε θέση να προστατεύσουν τα παιδιά τους και να τα συνοδεύουν με τον σωστό εξοπλισμό!!! (κράνη, προστατευτικά για αρθρώσεις)\n2.Είμαστε μια κίνηση και θέλουμε να παραμείνουμε μια κίνηση, ένα αστικό κίνημα .\nΤο παραπάνω σημαίνει , ότι δεν μας ενδιαφέρει να αποτελέσουμε όχημα για την προβολή και την διαφήμιση κανενός φορέα ή εταιρείας. Οποιος έχει την ανάγκη προσφοράς σε εμάς, σε εθελοντική ή υλική υποστήριξη αυτό είναι καλοδεχούμενο , γιατί ανάγκες θα υπάρξουν! Το παραπάνω όμως δεν σημαίνει ότι θα διαφημιστούν μέσα από εμἀς. Οι ποδηλατοπορείες στην Καλαμάτα και όπου άλλου στον κόσμο, είναι μια συλλογική πράξη, όπου ο καθένας μας έστω και για κάποια λεπτά ξεχνά την ταυτότητα του και τις προσδοκίες του, και απλά βιώνει το να μπορεί να ενώνεται με με τον συνάνθρωπό του, σε μια άκριτη ροή!\nMεγάλη επιτυχία το 8ο critical mass.\nΜε μεγάλη επιτυχία και ανέλπιστη συμμετοχή κόσμου πραγματοποιήθηκε το\n8ο Critical mass την Κυριακή 28/03/2010. Πάνω από 710 ποδήλατα βρέθηκαν στους δρόμους της πόλης μας και πραγματοποίησαν μια από της μεγαλύτερες μαζικές ποδηλατικές διαδρομές. Η συμμέτοχη στο 8ο Critical mass ήταν συγκινητική, μικρά παιδιά, μητέρες , μπαμπάδες μαθητές, σπουδαστές των Τ.Ε.Ι. βρέθηκαν σε αυτή την ποδηλατική διαδρομή. Η διαδρομή έδωσε ένα μήνυμα σε όλους τους συμμετέχοντες σε πόσο σύντομο χρόνο μπορείς να βρεθείς στην φύση (παραδοσιακά μικρά σοκάκια σε παρακλάδια της οδού Άυρας και σε 5 λεπτά στην θάλασσα). Το περίεργο αυτήν την Κυριακή ήταν η συμμετοχή πολλών παλαιών ποδηλάτων αντίκες καθώς και πολλά περίεργα ποδήλατα.\nΕυχαριστούμε το τμήμα Εθελοντών Σαμαρειτών Καλαμάτας για την υγειονομική κάλυψη που πρόσφεραν σε όλη την διαδρομή. Επίσης ευχαριστούμε τους οδηγούς των αυτοκινήτων για το σεβασμό τον οποίο υπέδειξαν και ζητάμε ένα μεγάλο συγγνώμη αν τους ταλαιπωρήσαμε για ένα μικρό χρονικό διάστημα λόγο της μεγάλης συμμετοχής ποδηλατών. Ευχαριστούμε...........\n(ευχαριστούμε το δημιουργικό γραφείο διάδραση για το βίντεο)\nΠαγκόσμιο Κύπελλο ρυθμικής\nΤα αστέρια της ρυθμικής γυμναστικής «λάμπουν» στην Καλαμάτα\nΕνας γαλαξίας από αστέρια της ρυθμικής γυμναστικής βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Καλαμάτα. Ολυμπιονίκες, πρωταθλήτριες κόσμου και Ευρώπης παίρνουν μέρος στο «Κύπελλο Καλαμάτας» (26-28/3), το οποίο φέτος έχει ενταχθεί στη σειρά των αγώνων του παγκοσμίου κυπέλλου. Στο κλειστό γυμναστήριο «Τέντα» θα παρουσιάσει τα προγράμματά της και η ελληνική ομάδα του ανσάμπλ, η οποία προετοιμάζεται για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βρέμης (Γερμανία, 13 - 18 Απριλίου). Θα πάρουν μέρος 41 αθλήτριες στο ατομικό και 60 στο ανσάμπλ από 20 χώρες.\nΣτο ανσάμπλ θα αγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι επτά από τις οκτώ κορυφαίες ομάδες του περσινού παγκοσμίου πρωταθλήματος. Εκπληκτικά προγράμματα αναμένεται να παρουσιάσουν οι Ρωσία, Ιταλία και Λευκορωσία, που θεωρούνται οι καλύτερες του κόσμου. Η ελληνική ομάδα αποτελείται από τις Αλεξάνδρα Γεωργοβασίλη, Μαριάνθη Ζαφειρίου, Δέσποινα Τσουμαλάκου, Αθηνά Τσινασλανίδου, Σταυρούλα Σαμαρά και Τζένη Στεφανίδου.\nΠερισσότερα εδω: gymnastics.gr\n8ο critical mass, 28/3 στις 4.00μμ\nΞ ηλώστε τις διαφημιστικές πινακίδες.\nΦανταζόμαστε τους δρόμους της πόλης μας με λιγότερα ατυχήματα και ελεύθερα πεζοδρόμια για τους πολίτες της. Κοινός παράγοντας οπισθοδρόμησης για τα παραπάνω θέματα, αποτελούν οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, οι οποίες από την μία καταπατούν τον ελεύθερο δημόσιο χώρο που προορίζονται για τους πεζούς, και ταυτόχρονα αποκόπτουν την σώστη οπτική επαφή των οδηγών αυτοκινήτων προς την ροή κυκλοφορίας του δρόμου, με αποτέλεσμα να τίθετα σε κίνδυνο η ζωή του, όταν προσπαθεί να διασχίσει τον δρόμο. Στο παραπάνω να προσθέσει κανείς την έλλειψη διαβάσεων στους δρόμους , την κακή κατάσταση των πεζοδρομίων και την κακή κατάσταση των δρόμων έχουμε ένα ένα φονικότατο κοκτέιλ δημόσιας αμέλειας και ιδιωτικής αυθαιρεσίας με κύριο στόχο τον απλό πολίτη. Ο αριθμός των ατυχημάτων είναι τόσο μεγάλος που θα μπορούσαμε να μιλάμε για γενοκτονία της ασφάλτου.\nΧαρακτηριστικό παράδειγμα, ως προς τα παραπάνω είναι ο δρόμος για Αλμυρό και Μαντίνειες. Μια κατά τα άλλα πανέμορφη διαδρομή , αλλά ταυτόχρονα τόσο επικίνδυνη, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου ο όγκος των επισκεπτών σχεδόν διπλασιάζει τον πληθυσμό της πόλης και ενώ όλοι τρέχουν με ευλάβεια στις παραλίες μας ταυτόχρονα κάνουν τον σταυρό τους να γυρίσουν πίσω ζωντανοί. Φανταστείτε πόσο καλύτερη και πόσο πιο προσοδοφόρα θα ήταν η συγκεκριμένη διαδρομή για την πόλη μας αν διέθετε α. Διαβάσεις για τους πεζούς, β. Πεζοδρόμια! γ. Ποδηλατόδρομο!\nΠόσοι άνθρωποι ακόμα πρέπει να χάσουν τη ζωή τους στο δρόμο από την ιδιωτική και τη δημοτική αυθαιρεσία? Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι διαφημιστικές πινακίδες στους δημόσιους χώρους της πόλης μας είναι πράγματι φονικές και να ξηλωθούν όπως επιβάλλει ο νόμος(Κ.Ο.Κ., Άρειος Πάγος, Σ.τ.Ε.). Τα τροχαία δυστυχήματα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας κακής μοίρας. Δεν είναι μοιραία, δεν είναι θέλημα θεού. Τα τροχαία δυστυχήματα είναι αποτέλεσμα της κακής κατάστασης των δρόμων, της τυχαίας χάραξης, και της έλλειψης ορατότητας! Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να κινητοποιηθούμε, γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το ζητήσουμε όλοι. Πριν να είναι αργά για εμάς ή για τους συνανθρώπους μας.\nΣτη Καλαμάτα υπεύθυνη για η δημοτική αστυνομία, η οποία έχει ξεκινήσει διαδικασίες καταγραφής των πινακίδων....με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς! Ίσως να ήταν πιο αποτελεσματικό αντί να στέλνουν μία ειδοποίηση για κάθε μία πινακίδα ξεχωριστά να στείλουν μια γενική ειδοποίηση σε όλες τις διαφημιστικές εταιρίες και μετά από είκοσι μέρες(όπως προβλέπεται) να ξηλώσουν όσες πινακίδες δεν αφαιρέθηκαν από τις ίδιες τις εταιρίες. Στη πράξη αν οι εταιρίες καταλάβουν ότι πρόκειται να αφαιρεθούν οι πινακίδες τους, πηγαίνουν και τις αφαιρούν από μόνες τους είτε επειδή δε θέλουν να χάσουν την αξία τους από μία πιθανή μεταπώληση είτε υπό τον φόβο πιθανών προστίμων. Έτσι, θα μπορούσε να εξοικονομήσει αρκετούς πόρους η δημοτική αστυνομία. Όπως και να έχει, είναι θετικό το γεγονός ότι ευαισθητοποιήθηκε σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, τη στιγμή που οι περισσότεροι δήμοι της Ελλάδας αδιαφορούν. Μάλιστα, για να στηρίξουμε αυτή τη προσπάθεια, δημιουργήσαμε στο forum μας ένα παρατηρητήριο διαφημιστικών πινακίδων με σκοπό να καταγράφουμε όσες εταιρίες προσπαθήσουν να επανατοποθετήσουν τις πινακίδες τους μετά την αφαίρεση τους από τη δημοτική αστυνομία.\nΙδιαίτερη αξία σε σχέση με την παραπάνω θεματική αποκτά και το ντοκιμαντέρ, του Μανώλη Ανδριωτάκη, Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις που απέσπασε τη 3η διάκριση στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πριν από λίγες μέρες. Το ντοκιμαντέρ "Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις̈́" αγγίζει ένα θέμα πολύ καυτό, που μας εκθέτει ως κοινωνία με πολλούς τρόπους. Το μήνυμα της ταινίας είναι η ενεργοποίηση των πολιτών ενάντια σε ό,τι τους σκοτώνει, σε ό,τι τους καταπιέζει, σε ό,τι τους εμπαίζει. Πρόκειται για μια επείγουσα έκκληση, έναν συναγερμό για ένα θέμα που μας αφορά όλους καθώς είναι κυριολεκτικά ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ και μας απειλεί καθημερινά.\nΤη παρασκευή 9 Απριλίου θα προβάλουμε δωρεάν το ντοκυμαντέρ "Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις̈́" στο μπαρ Bassaviola, παρουσία του ίδιου του δημιουργού και μετά θα ακολουθήσει συζήτηση για το θέμα.\nΥΓ: Μόνο για τον μήνα Μάρτιο, εμέις θα κρατἠσουμε την χειμέρινή ώρα(4.00μμ) διεξαγωγής της ποδηλατοπορείας μας, καθώς δημιουργεί καλύτερες συνθήκες διεξαγωγής της (φώς ήλιου) σε σχέση με την θερινή, η οποια έιναι στις 7.00μμ. Από τον Aπρίλιο αλλάζουμε!\n«Shadows & Reflections»\nΈκθεση Φωτογραφίας Τελειόφοιτων Leica Academy\nαπο 27/3 έως 11/4/2010\nΔώδεκα ταλαντούχοι νέοι φωτογράφοι\nτελειόφοιτοι της Ακαδημίας Καλλιτεχνικής Φωτογραφίας Leica\nεκθέτουν έργα τους στο Καλλιτεχνικό Στέκι.\nΤ ο Σάββατο 27 Μαρτίου, στις 20:30, ολόκληρη η Ελλάδα αναμένεται να πρωταγωνιστήσει εκ νέου στην Ώρα της Γης, σβήνοντας για μια ολόκληρη ώρα τα φώτα, και δίνοντας έτσι το δικό της στίγμα στην παγκόσμια μάχη κατά της αλλαγής του κλίματος.\nΣτη Συνδιάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή που έλαβε χώρα στην Κοπεγχάγη τον περασμένο Δεκέμβριο, οι ηγέτες των μεγάλων κρατών, απογοήτευσαν τους πολίτες τους, καθώς δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση του παγκόσμιου αυτού προβλήματος. Η ανθρωπότητα όμως δεν σταματά τον αγώνα. Η Ώρα της Γης 2010 δίνει φωνή και δύναμη πίσω στον πολίτη και στις τοπικές κοινωνίες.\nΜε σημείο αναφοράς, λοιπόν, τον δικτυακό τόπο http://www.wwf.gr/earthhour φορείς, δήμοι, κοινότητες, επιχειρήσεις αλλά και ο καθένας από εμάς, γινόμαστε φέτος οι πρωταγωνιστές της Ώρας της Γης, δημιουργώντας την προσωπική μας ιστοσελίδα και συγκεντρώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερες συμμετοχές.\nΑλλάζει η ώρα...λόγο πετρελαϊκής κρίσης.\nΤ η τελευταία Κυριακή του Μάρτη.\nΗ θερινή ώρα είναι η αλλαγή της ώρας που ένα κράτος διαλέγει να υιοθετήσει για ένα χρονικό διάστημα του έτους. Η αλλαγή αυτή, είναι κατά μία ώρα μπροστά από την ηλιακή ώρα την τελευταία Κυριακή κάθε Μάρτη, η οποία επανέρχεται την τελευταία Κυριακή κάθε Οκτώβρη. Βασίζεται σε ένα σύστημα που σκοπό έχει την καλύτερη αξιοποίηση του φωτός της ημέρας, καθώς είχε παρατηρηθεί το χειμώνα ότι ο Ήλιος ανέτειλε μία ώρα αργότερα απ’ ότι το καλοκαίρι. Όσον αφορά την εφαρμογή της θερινής ώρας κάθε άνοιξη. το θέμα δεν είναι επιστημονικό, δεν βασίζεται δηλαδή σε κάποιες αστρονομικές παρατηρήσεις, αλλά καθαρά πρακτικό. Στον 20ό αιώνα ο άνθρωπος έχει αλλάξει τα φώτα στο χρόνο. Αρχίζοντας από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εφάρμοσαν τη θερινή ώρα, ώστε να εξοικονομηθούν ενεργειακοί πόροι, διότι αν είχαν ήλιο στις 8 το βράδυ, δεν άναβαν τα φώτα και περίσσευε πετρέλαιο για τις πολεμικές δραστηριότητες. Η θερινή ώρα όμως, είναι ουσιαστικά προϊόν της πετρελαϊκής κρίσης των αρχών της δεκαετίας του1970. Συνολικά, κατά τους επτά μήνες της θερινής ώρας, εξοικονομούμε περίπου 210 ώρες ενέργειας εκμεταλλευόμενοι τον ήλιο. Η εφαρμογή του μέτρου ουσιαστικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εφεύρημα των κρατών για να ξεκινούν οι καθημερινές μας δραστηριότητες νωρίτερα και να εκμεταλλευόμαστε περισσότερες ώρες ηλιακού φωτός. Εναλλακτικά της θερινής ώρας θα μπορούσαμε να ξυπνούσαμε μία ώρα νωρίτερα την θερινή περίοδο για να εκμεταλλευόμαστε το ηλιακό φως. Αυτό όμως θα προκαλούσε αντιδράσεις. Η λύση ήταν να τυποποιηθεί το σύστημα της θερινής ώρας. Έτσι βαφτίσανε το επτά, οκτώ, ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι και κανείς να μην αντιδρά.\nΥΓ: Λόγο αλλαγής της ώρας, η ποδηλατοβόλτα critical mass του Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί στις 7.00μμ (θερινή ώρα)\nΠεριβαλλοντική Ημερίδα με θέμα: «Το δίκαιο του περιβάλλοντος με συνήγορο την εκπαίδευση», θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010 και ώρα 19:00 στο Αμφιθέατρο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μεσσηνίας ¨ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ¨\nΣτην ημερίδα θα γίνουν οι παρακάτω εισηγήσεις:\n• Περιβαλλοντική Εκπαίδευση - ΚΠΕ και τοπικές Κοινωνίες», Δρ. Μαρδίρης Θεόδωρος, Υπεύθυνος Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Καστοριάς, Πρόεδρος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (Π.Ε.ΕΚ.Π.Ε)\n• «Περιβάλλον και σύνταγμα», Χριστοφιλόπουλος Δημήτριος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών\nΤέλος, στην ημερίδα θα γίνει ανταλλαγή απόψεων για θέματα του περιβάλλοντος και για το σημαντικό ρόλο της εκπαίδευσης στη διαμόρφωση της οικολογικής συνείδησης των αυριανών πολιτών. Διοργανωτές είναι το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Καλαμάτας σε συνεργασία μέ το Γραφείo Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης ν. Μεσσηνίας και τον Δικηγορικό Σύλλογο Καλαμάτας.\nΕπόμενο Critical mass...\nΠροτείντε ιδέες για το επόμενο Critical mass(θεματική και διαδρομή), μέσα απο το νέο μας φόρουμ. (Κάντε κλίκ εδώ)\nΚαλό είναι να καθορίσουμε εκ τον προτέρων ποιοι θα φροντίζουν για τη φύλαξη της πορείας(μπροστά, στο πλάι και πίσω). Όποιος είναι πρόθυμος να μας βοηθήσει σε αυτό τον τομέα, μπορεί να μας στείλει ένα μάιλ στο podilateskalamatas@gmail.com, για να μπορέσουμε να οργανώσουμε ακόμα μια πετυχημένη ποδηλατοβόλτα...και να περάσουμε υπέροχα!!!\nΤο video από τον Μαξιλαροπόλεμο!\nΜια πρωτότυπη δράση που οργανώθηκε από Καλαματιανούς φοιτητές στην Αθήνα.\nΕτικέτες Εικαστικές δράσεις\nΓιορτάζοντας την Παγκόσμια ημέρα ποίησης, ο Πολιτιστικός Αντίλογος διοργανώνει βραδυά ποίησης με ανοιχτή συμμετοχή, όπου καθένας μπορεί να διαβάσει ποιήματα που έχει γράψει ή αγαπά... Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο καφέ "...στο κύμα" στις 8.30μ.μ. Τέλος, στα πλαίσια της εκδήλωσης θα γίνει ειδικά αναφορά στον Νίκο Καββαδία, με αφορμή τα 100 χρόνια από την γέννηση του.\nΕταιρίες security καταπατούν τα πεζοδρομία και μας απειλούν\nΜαρτυρία πολίτη για περιστατικό: < απειλητικά : να μην ξαναπλησιάσω την χρηματαποστολή ποτέ ξανά στο 1 μέτρο(ΛΟΛ)... Φυσικά πήρα τηλέφωνο την Δημοτική Αστυνομία και κατήγγειλα το περιστατικό επώνυμα, αλλά η Δημοτική Αστυνομία με έγραψε στα @@ της!!\nΠού πήγαν οι πεταλούδες μπαμπά;\nΕικαστική έκθεση από τον Τάκη Κατσουλίδη\nΗ καταστροφική πυρκαγιά στον Ταύγετο στάθηκε η αφορμή για να εμπνευστεί ο ζωγράφος-χαράκτης Τάκης Κατσουλίδης το θέμα της έκθεσης με τίτλο «Φωτεινές πεταλούδες στα καμένα δάση», η οποία θα φιλοξενείται έως τις 15 Μαΐου στο Μουσείο Χαρακτικής της Μεσσήνης(Καρατζά 15).\n«... Οταν επέστρεψα στην Αθήνα, οι φωτιές μόλις είχαν ολοκληρώσει το καταστροφικό τους έργο. Τότε διάβασα ένα άρθρο σε μια εφημερίδα για τη βιοποικιλότητα και το περιβάλλον. Μου έκανε εντύπωση ότι ένα κοριτσάκι επτά ετών ρώτησε τον πατέρα του: «Πού πήγαν οι πεταλούδες μπαμπά;». Η ερώτηση του μικρού αυτού παιδιού στάθηκε η αφορμή για τη δημιουργία αυτών των έργων», εξομολογείται ο καλλιτέχνης. Οσο για το τι μήνυμα θέλει να περάσει μέσα από αυτή την έκθεση; «Να δείξω την αντίθεση ανάμεσα στο πέταγμα της πολύχρωμης πεταλούδας από τη μία και στα καμένα από την άλλη»\nΜετά τις 8 Μαΐου στη συγκεκριμένη έκθεση πρόκειται να φιλοξενηθούν τριάντα χαρακτικά του Γάλλου, ρωσικής καταγωγής, καλλιτέχνη Μαρκ Σαγκάλ (1887 – 1985), ενός από τους σημαντικότερους ζωγράφους του 20ού αιώνα, ο οποίος άγγιξε με τη ζωή και το έργο κομβικά κινήματα της μοντέρνας τέχνης.\nΕπίσκεψη ποδηλατρών Ελευσίνας στη Καλαμάτα.\nΤριήμερη επίσκεψη στη Καλαμάτα μας έκαναν οι νεαροί φίλοι ποδηλάτρες από την Ελευσίνα. Όπως αναφέρουν στο blog τους, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μέσω διαδραστικών παιχνιδιών, με τη βοήθεια των καθηγητών του περιβαλλοντικού κέντρου της πόλης μας. Ακόμα, ξεναγήθηκαν στη, γεμάτη φωτοβολταϊκά, ταράτσα ιδιωτικού σχολείου της πόλης και τέλος επισκέφτηκαν βιοκλιματικές κατοικίες της πόλης, αναλύοντας τις διαφορές τους από την παραδοσιακή τυπική δόμηση.\nΗ επανάσταση... ξεκινάει στο μυαλό σου.\nΣήμερα,13 Μαρτίου, είναι η ημέρα αφιερωμένη στο Zeitgeist. Tη ταινία(?) που κατάφερε να αλλάξει το τρόπο που σκεφτόμαστε για την ανθρώπινη εξέλιξη... Ξεφεύγει από μία στείρα κριτική του σημερινού σύστηματος, το οποίο, όσο γεννά όλο και μεγαλύτερες αδικίες, είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Δημιουργεί μια νέα αντίληψη-κοσμοθεορία με επίκεντρο τον άνθρωπο. Πιάνοντας το πνεύμα των καιρών, απαντά σε όλους μας πως η λύση είναι η αξιοποίηση των φυσικών πόρων και η σύγχρονη τεχνολογία. Σε όλο το κόσμο θα γίνουν εκδηλώσεις για τη διάδοση του εγχειρήματος. Δείτε εδώ ποιες εκδηλώσεις θα γίνουν στην Ελλάδα\nΔείτε ένα σύντομο βίντεο τους, για μία πράσινη πόλη με εργονομιακό σχεδιασμό(The Venus Project):\nΑν δεν το έχετε κάνει ήδη... δείτε στο youtube όλα τα video της ομάδας Zeitgeist Greece, τις ταινίες: zeitgeist I - the movie και The Addendum (Zeitgeist II), αλλά και τη κριτική που τους άσκησε η Εκκλησία...\nΜεσσήνιοι ποιητές διαβάζουν ποίηση τους...\nΠέντε Μεσσήνιοι ποιητές:\nδιαβάζουν και συζητούν\nγια τη ποίηση τους\nστο καλλιτεχνικό στέκι.\nΚυριακή, 14 Μαρτίου στις 8:00 μ.μ.\nΗ άνοδος και η πτώση του μοντερνισμού.\nΣ εμινάριο σε δύο μέρη από τον ιστορικό τέχνης Θανάση Μουτσόπουλο.\nΤο σεμινάριο φιλοδοξεί να αναλύσει και να εξηγήσει εν συντομία τις αιτίες που προκάλεσαν την έλευση του Μοντερνισμού στις εικαστικές τέχνες, να παρουσιάσει μερικές από τις πιο απόλυτες και ακραίες εκδοχές του και μέσω αυτών , να προσπαθήσει να εξηγήσει τι προσπάθησε να πει η τέχνη του 20ου αιώνα.\nΣτη Δημοτική Πινακοθήκη Καλαμάτας Α.Τάσσος\nΠαπάζογλου 5, ιστορικό κέντρο\nΕίσοδος ελεύθερη, 12 και 13 Μαρτίου, ώρα 9:00 μμ\n"Λευτεριά στα παιδιά του gamato.info"\nΕίναι μεγάλο λάθος να λένε πως χάθηκαν 1 δις λόγω της ύπαρξης του gamato.info. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά τα βιβλία/τραγούδια/παιχνίδια/ταινίες δεν θα αγοραζόντουσαν. Με τέτοια φτώχεια και ανέχεια που επικρατεί στην εργατική τάξη και με τέτοιες τιμές σε οτιδήποτε έχει σχέση με τον πολιτισμό, έχει καταντήσει πολυτέλεια για τους φτωχούς και ουσιαστικά ιδιοκτησία των πλουσίων η διεύρυνση του πνεύματος και η διασκέδαση. Αν δεν υπήρχε η πειρατεία, ίσως να έβγαζαν άλλα 50 εκατομμύρια από τους φτωχούς που με το υστέρημά τους θα αγόραζαν ελάχιστα. Όμως η πειρατεία προσφέρει έργο: πολιτιστικό, κοινωνικό, ηθικό. Ο φτωχός λαός καταφέρνει να έρθει σε επαφή με τις δημιουργίες καλλιτεχνών και να διευρύνει το πνεύμα του με μεγάλη ελευθερία. Οι καλλιτέχνες επικοινωνούν με τον κόσμο και στέλνουν τα μηνύματά τους. Η πνευματική δημιουργία είναι ιδιοκτησία όλης της ανθρωπότητας και όχι του δημιουργού. Μη ξεχνάμε πως οι νόμοι της πνευματικής ιδιοκτησίας δημιουργήθηκαν για να προστατέψουν από τις αντιγραφές ιδεών χωρίς την συγκατάθεση του καλλιτέχνη, και όχι για να βγάζουν λεφτά οι εταιρίες. Οι διαχειριστές του gamato.info συνελήφθησαν, μετά από οργανωμένη αστυνομική επιχείρηση. Είχε προηγηθεί μήνυση για καταπάτηση της πνευματικής ιδιοκτησίας και τον διαμοιρασμό υλικού, που κατέθεσε εταιρεία προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων.\nΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ FACEBOOK (ΑΘΗΝΑ) (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)\nΝτοκυμαντέρ και βίντεο απο τους γονέις των θυμάτων.\nΤο παραπάνω ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το τεράστιο σκάνδαλο των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων. Διερευνά τη διαφθορά, τα συμφέροντα και τον πακτωλό χρημάτων που διακυβεύονται, αλλά κυρίως εστιάζει στην ανθρώπινη διάσταση του προβλήματος, παρακολουθώντας τον αγώνα ενός πατέρα, που έχασε το παιδί του εξ’αίτιας μιας παράνομης διαφημιστικής πινακίδας, για δικαίωση. Οι παράνομες πινακίδες αποτελούν ένα μόνο σύμπτωμα του ευρύτερου προβλήματος Οδικής (αν)Ασφάλειας της χώρας, που έχει εξελιχθεί σε έναν ακύρηχτο εμφύλιο πόλεμο με εμπλεκόμενους δήμαρχους, πολιτικούς και διαφημιστικές εταιρίες. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ταινία οι νεκροί από τροχαία δυστυχήματα των τελευταίων 50 χρόνων, είναι στην Ελλάδα περισσότεροι από τα θύματα όλων των πολέμων στους οποίους έχει εμπλακεί η χώρα κατά τον 20ο αιώνα.\nΈνα βίντεο στον τόπο του εγκλήματος:\nΓια να ενημερωθείτε πληρέστερα σχετικά με το θέμα μπείτε στις παρακάτω ιστιοσελίδες:\ndiadromi, andriotakis, eleutherotupia, anoihti poli\nΑντεπίθεση από τις διαφημιστικές\nΚαι διαμαρτυρία 66 φορέων για την παράνομη υπαίθρια διαφήμηση.\nΤον τελευταίο καιρό, μετά από αλλεπάλληλα δημοσιεύματα στον τύπο και σχετικές ανακοινώσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης και του προϊσταμένου εισαγγελίας για το θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης το καρτέλ της διαφημισιοβιομηχανίας πέρασε στην αντεπίθεση γεμίζοντας τους χώρους που χρησιμοποιεί με τεράστιες αφίσες σε στυλ αγγελτηρίου θανάτου.\n66 Φορείς (μεταξύ αυτών και οι ποδηλάτες/πεζοί Καλαμάτας) βροντοφωνάζουν:\nΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ - Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ\nΤο κακόγουστο σήριαλ της παραμονής των παράνομων υπαίθριων διαφημιστικών πινακίδων στη θέση τους παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις και τις δικαστικές αποφάσεις συνεχίζεται. Η σύγχρονη αυτή εκδοχή της Λερναίας Ύδρας έχει στοιχίσει τη ζωή δεκάδων ανθρώπων – κυρίως νέων τα τελευταία χρόνια. Με αγανάκτηση παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες τη διαφημιστική καμπάνια που πραγματοποιεί εκ μέρους των εμπλεκομένων εταιριών η ένωση τους ΕΡΜΗΣ. Γιατί:\n* Χρησιμοποιούν την υπαίθρια διαφήμιση για να διεκδικήσουν την συνέχιση και των παράνομων δραστηριοτήτων τους για τις οποίες έχει πολλές φορές αποφανθεί τελεσίδικα η δικαιοσύνη.\n* Αντιπαραθέτουν προκλητικά στους δεκάδες νεκρούς, τους «20.000 ανέργους» που δήθεν θα προκύψουν από την απαγόρευση. Θέλοντας να μας εξοικειώσουν με τον θάνατο σαν παράπλευρη συνέπεια της οικονομικής δραστηριότητας και των κερδών τους. Ανεργία η θάνατος, ιδού το δίλημμα του νεοέλληνα.\n* Στηρίζεται στο ψέμα: ούτε στην Ευρώπη επιτρέπεται κάθε είδους υπαίθρια διαφήμιση, ούτε εδώ κανείς ζήτησε την παντελή κατάργηση τους. Αλλοίμονο γνωρίζουμε καλά σε ποια κοινωνία ζούμε.\n* Χρησιμοποιούν το μαύρο χρώμα του πένθους, του πένθους που εμείς και οι φίλοι μας γνωρίσαμε εξ αιτίας τους, σαν μέσο για να δείξουν τον πόνο τους για την ενδεχόμενη μείωση των κερδών τους.\nΥπάρχει κάτι που οι διαφημιζόμενοι-διαφημιστές αγνοούσαν, αγνοούν και προκλητικά θέλουν να συνεχίσουν να αγνοούν: ότι υπάρχουν κανόνες και νόμοι που ορίζουν το που και πως και για αυτό το θέμα . Δεν υπάρχει μόνο ο νόμος του κέρδους που συνοδεύεται από το φόρο αίματος.\nΑ πορούμε πως ο Υπουργός Δικαιοσύνης και ο προϊστάμενος της εισαγγελίας που με πρόσφατες εγκυκλίους τους έθεσαν το θέμα των παρανομιών γύρω από την υπαίθρια διαφήμιση παρακολουθούν απαθείς αυτή την προκλητική και προσβλητική για την μνήμη τόσων χαμένων ζωών καμπάνια. Ίσως έτσι να είναι καλύτερα: να γίνει το αίσχος δημόσιο.\nΑπό την μεριά μας θέλουμε απλά να δηλώσουμε πως: το πάρτι θα τελειώσει.\n1. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ, 2. YOU ARE WHAT U DO - Κώστας Κουβίδης, Αθήνα, 3. ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ (Εταιρεία Υποστήριξης Θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων)–ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΟΔΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. 4. Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α. ( Εθελοντικός Σύλλογος Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων)- Ηράκλειο, 5. Πρωτοβουλία Πολιτών Ρεθύμνου για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων, 6. Σύλλογος Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων (ΠΡΟ.Τ.Α.)- Χανιά, 7. Κίνηση «Αναπηρία Σήμερα», 8. Ένωση για τα δικαιώματα των πεζών, Θεσσαλονίκη, 9. ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΟΔΗΓΩΝ ΝΟΜΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ... ... ... 66. Ποδηλάτες και πεζοί Καλαμάτας (Για να δέιτε ολόκληρη τη λίστα με τους υπογράφοντες κάντε κλίκ εδώ)\nΞηλώνονται οι διαφημιστικές πινακίδες\nΜΕ ΒΑΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ\nΤη ζωή σε πολλούς συνανθρώπους μας έχουν κοστίσει οι παντός είδους διαφημιστικές πινακίδες που βρίσκονται εντός πόλεων αλλά και σε εθνικές οδούς. Επρεπε να υπάρξει καταγγελία δικηγόρου, ο γιος του οποίου έχει σκοτωθεί μετά από πρόσκρουση με αυτοκίνητο σε πινακίδα στην Κατεχάκη για να επιληφθεί η Δικαιοσύνη και να κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός. Με απόφαση λοιπόν του Αρείου Πάγου έχει κριθεί παράνομη η τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων παραπλεύρως των δρόμων και σε σημεία που μπορούν να αποσπάσουν την προσοχή των οδηγών. Παράλληλα ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης έχει ζητήσει την εισαγγελική παρέμβαση στις περιπτώσεις που δεν εφαρμόζεται η σχετική απόφαση, ενώ κάλεσε τους λειτουργούς των ΟΤΑ να προχωρήσουν στις απαιτούμενες ενέργειες.\nΗ Καλαμάτα βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα, αφού ο δήμος έχει προχωρήσει ήδη σε ενέργειες για την καταγραφή και απομάκρυνση διαφημιστικών πινακίδων που βρίσκονται στα όριά του. Ο δήμαρχος Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας δήλωσε κάθετος στην εφαρμογή αυτού του μέτρου επισημαίνοντας ότι ήδη οι δημοτικές υπηρεσίες με πρώτη τη Δημοτική Αστυνομία έχουν ξεκινήσει διαδικασίες, αλλά το έργο είναι αρκετά δύσκολο. Ο προϊστάμενος της Δημοτικής Αστυνομίας Γιώργος Πετρόπουλος μας ενημέρωσε ότι η υπηρεσία του έχει ξεκινήσει την καταγραφή αυτών των πινακίδων με έμφαση σε αυτές που βρίσκονται κοντά σε σηματοδότες και σε σημεία που χρίζουν ιδιαίτερης οδηγικής προσοχής. “Έχουμε ξεκινήσει την καταγραφή, αλλά θα μας πάρει πολύ χρόνο. Μιλάμε για χιλιάδες πινακίδες σε όλα τα σημεία της πόλης” τονίζει ο κ. Πετρόπουλος\nπηγή: ελευθερία εφημερίδα\nΑποδεκτή η πρόταση μας για συνοικιακή κομποστοποίηση.\nΗ δημοτική αρχή και το δημοτικό συμβούλιο αποδέχτηκαν τη πρόταση μας.\nΚατά τη προηγούμενη συνάντηση μας με το δήμαρχο Καλαμάτας κ. Νίκα, τον κ. Κουτσογιαννόπουλο καταφέραμε, σε φορτισμένο κλίμα, να πείσουμε τη δημοτική αρχή να στραφεί στη λύση των συνοικιακών κομποστοποιητών, οι οποίοι θα τοποθετηθούν σε δημόσιους χώρους πρασίνου στη πόλη μας. Πιστεύουμε ότι η κομποστοποίηση, σε συνδυασμό με την διευρυμένη ανακύκλωση, είναι η καλύτερη λύση που διαθέτουμε άμεσα, για να μειώσουμε το ποσοστό των σύμμεικτων σκουπιδιών που παράγουμε. Δυστυχώς, η ανάγκη για συνοικιακή κομποστοποίηση γίνεται ακόμα πιο επιτακτική με τη προοπτική ότι θα τεθούν σε λειτουργία αγνώστου ικανοτήτων μπαλοποιητές, που θα λειτουργούν ως μια πιο trendy χωματερή...\nΣίγουρα η πρόταση μας δεν είναι απλή, ούτε εύκολη ούτε απλή στη πράξη. Χρειάζεται καλό σχεδιασμό από το δήμο, ώστε να τοποθετηθούν οι κάδοι στα σωστά σημεία, αλλά και ευαισθητοποίηση του κόσμου, γιατί η υψηλή συμμετοχή των κατοίκων κρίνεται απαραίτητη. Περιμένουμε ότι, όλοι οι κάτοικοι της Καλαμάτας να αγκαλιάσουν αυτή τη προσπάθεια. Πλέον, δεν έχουμε άλλη επιλογή, αν θέλουμε να ζήσουμε σε ένα καθαρό και υγιές περιβάλλον.\nΔιαβάστε εδώ και τη πρόταση της οικολογικής κίνησης Καλαμάτας.\nΕτικέτες Τα αιτήματά μας\n6ο Video Art Festival Μηδέν\nΠρόσκληση συμμετοχής 2010\nΤο Video Art Festival Μηδέν καλεί όλους τους βιντεοκαλλιτέχνες και δημιουργούς βίντεο να στείλουν εγκαίρως τις συμμετοχές τους για το φετινό πρόγραμμα προβολών, το οποίο θα φιλοξενηθεί, όπως και τις 5 προηγούμενες χρονιές, σε δημόσιους χώρους και πλατείες στο Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου 2010. Η πρόσκληση συμμετοχής απευθύνεται σε όλους τους δημιουργούς (άτομα, ομάδες ή οργανισμούς) στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εκτός από το βασικό πρόγραμμα προτείνονται και τις εξής θεματικές ενότητες:\n* “Sound & vision, music & video”\nΒόλτα σε μονοπάτι\nΑπο τον ορειβατικό σύλλογο\nΤην Κυριακή 7-3-10 ο ΕΟΣ Καλαμάτας πραγματοποιεί πεζοπορία από το παλιό μονοπάτι που συνδέει το Σταυροπήγιο με την Καρδαμύλη.Η αναχώρηση θα γίνει στις 8 το πρωί από τα γραφεία του συλλόγου στο Ανατολικό Πάρκο. Η πορεία συνιστάται γιά όλες τις ηλικίες και είναι τετράωρη. Γιά συμμετοχές και πληροφορίες τηλεφωνείστε στο 6944574797.\nΈκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.\nΣτο καλλιτεχνικό στέκι έως τη Κυριακή 7 Μαρτίου\nΟ καλαματιανός καλλιτέχνης Δ. Γιαννακόπουλος, σπουδάζει στη σχολή καλών τεχνών. Όνειρο του είναι να καταφέρει, μετά τις σπουδές του, να γυρίσει στην επαρχεία και να δημιουργεί μέσα από αυτήν. Στην έκθεση μας παρουσιάζει τοπία, νεκρή φύση, γυμνά και πορτρέτα, σε αποχρώσεις του μπλε.\nΕνα όμορφο και περιεκτικό βιντεάκι, με μαρτυρίες , όσον αφορά τι είναι στις μέρες μας το critical mass! Δεν είναι μια απλή ποδηλατοβόλτα.... είναι η προβολή του δικαιώματός μας να υπάρχουμε, να ζούμε όπως εμείς θέλουμε και όχι όπως η "ανάπτυξη" μας επιβάλει να "θέλουμε"\n(δυστυχώς στα αμερικάνικα....)\nΠολλά έργα με θεματική το ποδήλατο.\nΜεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συγκεκριμένη έκθεση για όλους τους ποδηλάτες. Αυτή τη φορά, πάνω από έξι καλλιτέχνες αποφάσισαν να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση των κατοίκων με την πόλη, με γνώμονα το ποδήλατο. Μέσα από τα έργα, παρατηρείς μία διαφορετική Αθήνα, με ευαισθησίες, με χιούμορ, με μικρές απρόοπτες γωνίες, με στιγμιότυπα αληθινής ζωής από αυτά που νομίζεις ότι δεν υπάρχουν σε αυτή την πόλη…\n"Η Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας"\nΠαράσταση από τη θεατρική διαδρομή, στο πνευματικό κέντρο(έως 14 Μαρ 2010)\nΗ μικρή πόλη του Γκίλεν βρίσκεται σε κατάσταση εξαθλίωσης. Οι κάτοικοι αναμένουν την άφιξη της πάλαι ποτέ κατοίκου του Γκίλεν και νυν δισεκατομμυριούχου Κλαιρ Τσαχανασιάν ως τη μοναδική ελπίδα τους για να βγουν απ' το αδιέξοδο. Η εκκεντρική γυναίκα φτάνει με τη συνοδε...ί...α της και αποδέχεται την έκκληση των άλλοτε συμπολιτών της να τους παράσχει οικονομική βοήθεια, αλλά με τον όρο να εξαγοράσει τη Δικαιοσύνη.\nΠερισσότερα: θεατρική διαδρομή.\nΠοδήλατο στη πόλη, για να χωράμε όλοι...\nΑνταπόκριση από το 7 critical mass ride\nΚυριακή. Λιακάδα. Η πλατεία γεμάτη ποδήλατα… Όλα είναι έτοιμα και ξεκινάει το 7ο critical mass ride. Στα πρώτα μέτρα, φωνάζει κάποιος ένα αυτοσχέδιο στιχάκι:\nΉμασταν δυο, ήμασταν τρείς\nΓίναμε χίλιοι δέκα τρείς\nΠάμε από δώ, παμε από κεί\nΓεμάτοι πάθος για ζωή…\nΝέοι και ηλικιωμένοι μαζί, μία ρευστή μάζα, πορεύονται για ένα σκοπό. Προηγουμένως, μοιράστηκαν ενημερωτικά φυλλάδια για τα δικαιώματα των πεζών. Ένα πιτσιρίκι ρωτάει αφοπλιστικά: ¨εμείς και να τα μάθουμε, θα το καταλάβουν οι υπεύθυνοι?\nΔιασχίζουμε τη Ναβαρίνου, όπου παρατηρούμε όλες τις διαβάσεις πεζών να έχουν ξεβάψει. Ανεβήκαμε την Ηρώων, ψάχνοντας να βρούμε το πεζοδρόμιο θαμμένο στα χορτάρια. Το απόλυτο αλαλούμ στην Αριστομένους, στο ύψος της νομαρχίας μερικά ουζερί(όχι όλα) καταλαμβάνουν ολόκληρο το πλάτος του πεζοδρομίου, χωρίς να υπάρχει ο απαιτούμενος ελάχιστος χώρος για τους πεζούς(1, 5 μ. βάση άρθρου 2 ΦΕΚ 18Β/2001). Ταυτόχρονα, δε λείπουν οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, βάση απόφασης Άρειου πάγου, όπου αποσπούν τη προσοχή των οδηγών και δημιουργούνται ατυχήματα…\nΠροφανώς στο βωμό του κέρδους, η πολιτεία αδιαφορεί για τους πεζούς. Τουλάχιστον ας προστατέψουμε τη πόλη μας. Με μία ολοκληρωμένη αντίληψη για τα δικαιώματα των πεζών, μπορούμε να αγωνιστούμε για ένα διαφορετικό πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης, για μία πόλη φιλική προς τον πεζό και τον ποδηλάτη. Ας λογαριάσουμε ως κέρδος την ποιότητα και τη βελτίωσης της ζωής μας, όχι μόνο ότι αποφαίνονται οι οικονομικοί προϋπολογισμοί.\nΗ βόλτα φτάνει στο τέλος της με μία ευχάριστη έκπληξη. Στη λαϊκή αγορά, όπου καταλήξαμε, διαδραματίζονταν ένα εναλλακτικό φεστιβάλ από το κέντρο νέων. Τα πατίνια άρχισαν να ρολάρουν, δυνατή μουσική, χορός, σύγχρονη τέχνη με γκραφίτι, και ποδήλατα που σε κάθε κόλπο τολμούσαν να αγγίξουν τον ουρανό. Κοινωνικοποίηση εκτός facebook...!\nΤέλος να ευχαριστήσουμε την ομάδα παιδιών ήρθαν από την Αθήνα, ειδικά για αυτό το γεγονός, χαρίζοντας μας μια εντυπωσιακή επίδειξη με roller, skate και ποδήλατα, αλλά και τους εθελοντές σαμαρείτες του ερυθρού σταυρού, διότι η πολύτιμη βοήθειά τους εξασφάλισε την ασφάλεια της ποδηλατοβόλτας.. Αυτή τη φορά βιώσαμε κάτι ξεχωριστό: μετατρέψαμε τα μέσα εναλλακτικής μετακίνησης σε μέσα εναλλακτικής διασκέδασης. Ραντεβού τη τελευταία Κυριακή κάθε μήνα!\nΣημαντική συμμετοχή νέων στο 2ο Φεστιβάλ Δρόμου\nΜε τη στίριξη των ποδηλατών Καλαμάτας\nΗ σημαντική συμμετοχή νέων το κέφι, η ζωντάνια και η δημιουργικότητα αποτέλεσαν για μία ακόμα φορά τα χαρακτηριστικά του 2ου Φεστιβάλ Δρόμου που διοργάνωσε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Κεντρική Αγορά το Κέντρο Νέων. Ένα διαπολιτισμικό πάρτι, που διαδραματίστηκε στο χώρο της λαϊκής αγοράς, με μουσική από DJ’s, ομηρικές μάχες με σκέιτ-μπορντς, διαγωνισμός γκράφιτι, επίδειξη ζογκλερικών ικανοτήτων, εργαστήριο χειροτεχνίας, χαριστικό παζάρι και face painting…\nπηγή: ελευθερία , foto: J. Kokorogianis, S. Kritikakis


Οι Ελληνίδες που θέλουν να κατακτήσουν τις 7 υψηλότερες κορυφές του πλανήτη | Inside Story\nΟι Ελληνίδες που θέλουν να κατακτήσουν τις 7 υψηλότερες κορυφές του πλανήτη\nΗ Βανέσα Αρχοντίδου και η Χριστίνα Φλαμπούρη έχουν ήδη κατακτήσει τις 4 από τις 7 κορυφές του Seven Summit. Μιλάμε μαζί τους λίγο πριν ξεκινήσουν για την 5η, την Πυραμίδα Κάρστενς στην Ωκεανία.\n«Όσο και αν φαίνεται περίεργο ξεκίνησα την ορειβασία για να ξεπεράσω το πρόβλημα υψοφοβίας που είχα» λέει στο inside story η Χριστίνα Φλαμπούρη. «Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα τυχαία σε μια εκδρομή αναρρίχησης, η οποία ήταν σημαδιακή για μένα. Με το που έπιανα τον βράχο και απομακρυνόμουν ένα μέτρο από το έδαφος, με έλουζε κρύος ιδρώτας. Η προσπάθεια μου ήταν απογοητευτική. Εκείνη την μέρα τα παράτησα, αλλά με έτρωγε μέσα μου. Αποφάσισα, λοιπόν, να το καταπολεμήσω. Πλέον το βουνό για μένα δεν είναι απλά μια πρόκληση αλλά τρόπος ζωής και ο φόβος είναι μέρος του. Αρκεί μια βαθιά ανάσα και συγκέντρωση στο στόχο για να τον ξεπεράσω, έστω και προσωρινά».\nΗ Χριστίνα Φλαμπούρη κάπως έτσι έγινε το 2014 μέλος του Ορειβατικού Συλλόγου Αχαρνών. Η Βανέσσα Αρχοντίδου πριν 14 χρόνια, αναζητώντας ένα χόμπι, γράφτηκε στον Αθηναϊκό Ορειβατικό Σύλλογο. Οι δυο τους γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας ορειβατικής αποστολής στην Ελλάδα και γρήγορα γεννήθηκε η φιλία τους και σταδιακά το κοινό όνειρο των 7 Summits, να κατακτήσουν δηλαδή τις 7 υψηλότερες κορυφές των 7 ηπείρων. Πλέον, η Βανέσα και η Χριστίνα παρότι δεν είναι επαγγελματίες αλπινίστριες (πώς θα μπορούσαν άλλωστε στην Ελλάδα;), έχουν μέχρι σήμερα καταφέρει να ανέβουν στις τέσσερις από επτά κορυφές του στόχου τους:\nΤο 2015, σκαρφάλωσαν στην Ακονκάγκουα στις Άνδεις (Αργεντινή), την υψηλότερη κορυφή της Νότιας Αμερικής (6.962 μ.).\nΤο 2016, στο Ελμπρούς του Καυκάσου (Ρωσία), την υψηλότερη κορυφή στην Ευρώπη (5.642 μ.).\nΤο 2017 στο Ντενάλι (Αλάσκα), την υψηλότερη κορυφή της Βόρειας Αμερικής (6.192 μ.).\nΣτο Κιλιμάντζαρο, την υψηλότερη κορυφή της Αφρικής (5.895 μ.), η μεν Βανέσα ανέβηκε το 2014, η δε Χριστίνα το 2017.\nΟι υπόλοιπες τρεις είναι το Έβερεστ (Ασία, 8.848 μ.), το όρος Βίνσεν (Ανταρκτική, 4.892 μ.) και η Πυραμίδα Κάρστενς (Ωκεανία, 4.884 μ.).\nΉταν μάλιστα οι πρώτες Ελληνίδες που πάτησαν στην κορυφή του όρους Ντενάλι στην Αλάσκα. «Μετά από τρεις εβδομάδες προσπάθειας, αφού υπομείναμε αφάνταστο κρύο που έφτασε ακόμη τους -30 βαθμούς και αφού αντιμετωπίσαμε ισχυρότατες χιονοθύελλες, βρισκόμουν λίγα μέτρα από την κορυφή» διηγείται η Χριστίνα στο inside story. «Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που ένιωθα ότι θα σπάσει, αλλά το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι θέλω να πατήσω αυτή την κορυφή. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και καρφώνω τα μάτια μου στον απόλυτο προορισμό μου: στα 6.192 μέτρα από την επιφάνεια της Γης. Γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω τα μάτια της Βανέσας να με κοιτούν σταθερά. Δεν το σκέφτομαι ούτε στιγμή. Απλώνω το χέρι μου, και έτσι πιασμένες χέρι χέρι, κάνουμε μαζί το τελευταίο βήμα έως την κορυφή. Δεν ήμουν εγώ, δεν ήταν η Βανέσα, είμασταν μαζί».\nΣε λίγες μέρες ταξιδεύουν στη δυτική Παπούα Νέα Γουινέα, προκειμένου να σκαρφαλώσουν τον πέμπτο κατά σειρά στόχο τους, την υψηλότερη κορυφή της Ωκεανίας. Θα είναι το πρώτο ταξίδι που πραγματοποιούν μόνες τους (έως τώρα ανέβαιναν ως μοναδικά γυναικεία μέλη αποστολών), και θα πραγματοποιήσουν την ανάβαση με τη βοήθεια ενός τοπικού οδηγού. Η Πυραμίδα Κάρστενς (4.884 μ.) δεν είναι ψηλότερη από άλλα βουνά που έχουν ανέβει, αλλά πρόκειται για μια ανάβαση σε σκληρό ασβεστολιθικό πέτρωμα. Δεν αναμένουν μεγάλο βαθμό αναρριχητικής δυσκολίας αλλά ο συνδυασμός της υγρασίας, της βροχής και του εγκλιματισμού που απαιτεί η ανάβαση βουνών πάνω από 4.000 μέτρα, κάνει την προσπάθεια αρκετά απαιτητική. «Έχουμε υπολογίσει να υπάρχει χρόνος αναμονής σε περίπτωση που οι καιρικές συνθήκες δεν είναι καλές. Και μετά την ανάβαση αρχίζει ένα άλλο ταξίδι, ένα ταξίδι περιπέτειας και πολιτισμού αφού θέλουμε να περιηγηθούμε σε αυτό το απόμακρο μέρος του πλανήτη, να δούμε τις φυλές των ιθαγενών, να δούμε τις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού και τα ηφαίστεια της Ινδονησίας» μας λέει η Βανέσα.\nWhen you get to see a view like this, you just forget how hard it was till you got there... #7summitshellas #awomancanbe #greeceontop #womenempowerment #explore #adventure #mountains #mountaineering #snow #top #7summits #mtmckinley #alaska #chaseyourdreams #raiseyourstandards #believe #grateful\nΗ δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη awomancanbe / 7summits Proj. (@awomancanbe) στις 3 Μάρ, 2018 στις 12:04 πμ PST\nΤο πέμπτο από τα εφτά βήματα στη «σκάλα» των 7 Κορυφών οργανώνεται, όπως και όλα τα μελλοντικά ορειβατικά όνειρά τους, υπό τη σκέπη της πρωτοβουλίας τους A woman can be. «Στόχος μας», λέει η Βανέσα, «είναι να δώσουμε έμπνευση σε όλους τους ανθρώπους να κυνηγήσουν τις προσωπικές τους επιθυμίες. Μιλάμε ως γυναίκες, γι’ αυτό και επιλέξαμε να ονομάσουμε την πρωτοβουλία “A woman can be” αλλά το να δίνουμε προτεραιότητα στους προσωπικούς μας στόχους είναι ζητούμενο για όλους μας, ανεξαρτήτως φύλου. Το κυνήγι της επιδίωξης ενός σημαντικού προσωπικού στόχου είναι ουσιαστικά το κυνήγι της ευτυχίας και της αυτοπραγμάτωσης και είναι αυτό που μας κάνει καλύτερους ανθρώπους και για εμάς αλλά και για τους γύρω μας. Για τις γυναίκες, βέβαια, αυτό είναι συχνά πιο δύσκολο καθώς υπάρχουν κοινωνικά στερεότυπα και νόρμες που ακόμα δεν έχουν εξαλειφθεί με αποτέλεσμα να βάζουμε εμείς οι ίδιες όρια στους εαυτούς μας». Και καταλήγει με ένα «ορειβατικό» λογοπαίγνιο: «Επιπλέον θέλουμε μέσα από αυτή την πρωτοβουλία να προβάλλουμε την Ελλάδα με ένα τρόπο διαφορετικό αλλά και δυναμικό, κορυφαίο θα λέγαμε» .\n«Σε όλους τους χώρους που είναι παραδοσιακά συνυφασμένοι στο μυαλό μας με το ανδρικό φύλο, οι γυναίκες στην αρχή αντιμετωπίζονται διαφορετικά» λέει η Χριστίνα. «Αυτό βέβαια έχει και τα καλά του, γιατί σου δίνει περισσότερη δύναμη να συνεχίσεις και πάθος για να μην εγκαταλείψεις, επειδή γνωρίζεις ότι με τη δράση σου, μπορείς να αναδιαμορφώσεις σε έναν βαθμό την εικόνα που έχουν κάποιοι για τους ρόλους των δύο φύλων».\nΗ πιο δύσκολη πτυχή είναι η καθημερινότητα\nΟι δύο αλπινίστριες μίλησαν στο πρόσφατο TEDxAthens για τις δυσκολίες του εγχειρήματος, όπου η Χριστίνα αναφέρθηκε και στην υψοφοβία της και το άγχος που της προκαλούσε ακόμη και το ύψος της σκηνής στο ΚΠΙΣΝ.\nΗ Βανέσα, μια σκληρά εργαζόμενη μητέρα δύο παιδιών, μας λέει χωρίς πολλή σκέψη ότι η πιο δύσκολη πτυχή είναι η καθημερινότητα. «Είναι δύσκολο να παραμένουμε προσηλωμένες στο στόχο μέρα με τη μέρα. Ειδικά, σε επίπεδο προπόνησης και σωματικής προετοιμασίας, γιατί κάποιος όπως εμείς που κάνει δουλειά γραφείου πρέπει να βρει μέσα στην ημέρα τον απαραίτητο χρόνο. Σαφώς, απαιτείται επιμονή και πρόγραμμα. Η οικογένεια μου με στηρίζει αλλά η στήριξη έγινε δυνατότερη όταν είδαν την αφοσίωσή μου προς το στόχο και κατάλαβαν πόσο σημαντικός είναι ο στόχος αυτός για μένα. Το πρόγραμμα βέβαια είναι απαραίτητο για να κρατιούνται οι ισορροπίες. Προσπαθώ να αφιερώνω τα Σαββατοκύριακα στην οικογένεια μου, γιατί τις καθημερινές είμαι πολύ λίγο μαζί τους. Επίσης, η προπόνηση έχει περιόδους έντασης και περιόδους συντήρησης. Δεν είμαι αθλήτρια, απλώς προσπαθώ τον περισσότερο καιρό να διατηρήσω ένα επίπεδο που θα μου επιτρέψει να πραγματοποιήσω τον στόχο μου».\n«Πώς να αγχωθείς με ένα deadline στη δουλειά, όταν έχεις κάνεις ένα βήμα πάνω από το απέραντο κενό;»\n«Από τις προσπάθειές μας, δεν αντλούμε μόνο προσωπική ικανοποίηση. Αντλούμε και γνώση, εμπειρία, εικόνες», μας λέει η Χριστίνα. «Και με τον κατάλληλο εξοπλισμό προσπαθούμε τις καταγράφουμε γιατί είναι σημαντικό να τις μοιραζόμαστε και με άλλους». Όπως μας εξηγεί, μετά από τις αποστολές κάνουν παρουσιάσεις. Αρχικά, το κοινό τους περιοριζόταν στους λάτρεις της ορειβασίας και της περιπέτειας, αλλά μετά την «κατάκτηση» της Αλάσκας ετοίμασαν μια διαδραστική παρουσίαση για τα σχολεία με τίτλο «Τα ψηλά βουνά του κόσμου». Μέσω αυτής, μαθητές του δημοτικού μαθαίνουν παίζοντας για την ορειβασία και την εξερεύνηση. Οι δύο φίλες κάνουν συχνά και power talks με θέμα όχι μόνο την ορειβασία αλλά και τη στοχοθέτηση, ώστε να μοιράζονται γνώσεις και εμπειρίες και με ανθρώπους που δεν ασχολούνται με την ορειβασία.\nΤους ζητάμε να μας πουν γιατί θα παρακινούσαν κάποιον να ακολουθήσει το παράδειγμά τους. «Αν κάποιος αισθάνεται ότι δεν είναι ικανοποιημένος από την ζωή του και θέλει κάτι άλλο που δεν μπορεί να βρει, θα τον συμβούλευα να ασχοληθεί με τη ορειβασία», λέει η Βανέσα. «Ή τέλος πάντων, να θέσει έναν προσωπικό στόχο που τον κινητοποιεί».\nΌσον αφορά τα διδάγματα που έχουν κρατήσει από τις περιπέτειές τους στα βουνά, η Χριστίνα μας λέει ότι έμαθαν να βλέπουν τα πράγματα από άλλη σκοπιά. «Πλέον αντιμετωπίζουμε από διαφορετική οπτική και με άλλο βαθμό σημαντικότητας κάποια γεγονότα ή καταστάσεις που παλιά μας άγχωναν, και γι’ αυτό τα διαχειριζόμαστε αποτελεσματικότερα. Πώς μπορείς άλλωστε να αγχωθείς με ένα deadline στη δουλειά όταν έχεις ζήσει το υπέρτατο άγχος προσπαθώντας να κάνεις ένα βήμα πάνω από το απέραντο κενό;»\n«Βουνό» η συγκέντρωση πόρων\nΌπως μας εξηγεί η Βανέσα, ακόμη πιο δύσκολες και απαιτητικές από την προπόνηση, είναι οι οργανωτικές πτυχές της προετοιμασίας: υπάρχει πολλή δουλειά που πρέπει να γίνει για την οργάνωση κάθε αποστολής, και εκεί τα απρόοπτα δεν είναι λίγα. Για την αποστολή στην Ωκεανία, λόγω των πολιτικών συνθηκών που επικρατούν στην Παπούα, ακόμη και τόσο σύντομα πριν την αναχώρησή τους ανησυχούν μήπως ακυρωθεί. «Η συγκέντρωση πόρων όμως είναι βουνό από μόνη της», μας λέει γελώντας. «Είναι ένα εγχείρημα που χρειάζεται οικονομική υποστήριξη και για κάθε μια πόρτα που ανοίγει έχουμε χτυπήσει τουλάχιστον δέκα».\nΓια παράδειγμα, η ανάβαση στο Έβερεστ για μια αποστολή τριών ατόμων προϋποθέτει ένα budget 120.000-150.000 ευρώ. «Τα χρήματα αυτά στην Ελλάδα της κρίσης είναι δύσκολο να βρεθούν από έναν και μόνο φορέα» εξηγεί η Βανέσα. «Συνεπώς η συγκέντρωση των πόρων γίνεται πλέον ένα μεγάλο και περίπλοκο project, ενώ προσθέτει και τη μεγάλη ευθύνη ότι πρέπει να φανούμε αντάξιες των προσδοκιών των φορέων, εταιρειών αλλά και των ανθρώπων που μας υποστήριξαν». Η στήριξη που απολαμβάνουν έως τώρα είναι εντυπωσιακή, αφού πολυάριθμοι μεμονωμένοι άνθρωποι συνεισέφεραν μέσω της αντίστοιχης σελίδας του awomancanbe.com. Μεγάλος υποστηρικτής τους είναι η Samsung Electronics Hellas με το QuickDrive, ενώ στην αποστολή στο Κάρστενς της Ωκεανίας συνεισφέρουν η Gerolymatos International και η Herbalife.\nΓιατί όμως κάποιος να βοηθήσει την προσπάθειά σας, αντί να κάνει μια δωρεά π.χ. σε ένα νοσοκομείο ή φιλανθρωπικό ίδρυμα, ρωτάμε. «Σαφώς οι ανάγκες είναι πολλές και η δική μας προσπάθεια δεν καλύπτει μια άμεση ανάγκη όπως η αγορά εξοπλισμού για ένα νοσοκομείο. Εκπληρώνουμε όμως ένα όραμα, που αποτελεί συλλογική έμπνευση και μπορεί να μας κινητοποιήσει σε ατομικό επίπεδο» απαντά η Βανέσα που σπεύδει να μας θυμίσει τη ρήση του Δαλάι Λάμα: «Για να μπορέσεις να κάνεις μια θετική πράξη θα πρέπει να έχεις ένα θετικό όραμα».\nΆθλος ή hoax;\nΤελικά ποιος κατέκτησε πρώτος τον Βόρειο Πόλο; Δέκα περιπτώσεις που κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι έκαναν κάτι που δεν έκαναν.\nΈνα πρωτόγονο ένστικτο στέλνει ανθρώπους στις άκρες της Γης προς αναζήτηση του τελευταίου ανολοκλήρωτου άθλου.\nΆνθρωπος στον ωκεανό\nΑγώνας, μοναξιά, παραφροσύνη. Ο πρώτος ιστιοπλοϊκός αγώνας Golden Globe Race του 1968 γύρω από την υδρόγειο αποκάλυψε ιστορίες βγαλμένες από τα ανεξερεύνητα βάθη της ανθρώπινη ψυχής.


ΨΙΘΥΡΟΣ: Αυγούστου 2016\nΗ Ευτέρπη ήταν από τις καλύτερες ανεφαντούδες32 του νησιού. Από τρία παλιοκούρελα σου ‘φτιαχνε αριστουργήματα. Ήταν ονομαστά τα ψιλά χραμάκια33 που έφτιαχνε. Αυτά ήθελαν ιδιαίτερο κόπο να γίνουν και ιδιαίτερη επιδεξιότητα και η Ευτέρπη ήταν μοναδική στην τέχνη της. Είχε πολλά μάθει από την σχωρεμένη την «παλιά» της. Η Καλοτίνα την αγαπούσε και κατά κάποιο λόγο, αν και ήταν μικρότερή της, την σεβόταν. Πολλές φορές κοιτούσε στον τοίχο την «πάντα» στον τοίχο που της είχε φτιάξει πριν δύο χρόνια. Αν και τώρα ζήλευε (καλοπροαίρετα) την τύχη της, πάντα μιλούσε για αυτήν με τα καλύτερα λόγια.\nΟ Σάββας ο Καθοπούλης δεν είχε κόρη παρά μόνο τρεις γιούς. Δυό απ’ αυτούς ήταν μεγάλοι και ο Μανολιός του ήταν το μικρό του, έτσι «μικρό» τον αποκαλούσε, γιατί του τον χάρισε ο Θεός αργά. Και ο Μανόλης ήταν έξη ή επτά χρονών όταν τον Σάββα τον χτύπησε η μηχανή. Ακόμα θυμόταν ο «μικρός», όταν φέρανε τον πατέρα του χτυπημένο. Πήγε να πεθάνει από το κλάμα. Κι εκείνος και η μάνα του και από τότε πόνεσε τον πατέρα, κόλλησε πάνω του και προσπαθούσε πάντα να τον ικανοποιεί σε κάθε του «θέλω».\nΟ αρραβώνας έγινε θέμα στο νησί. Κι αυτό γιατί το δαχτυλίδι δεν το έβαλαν στο σπίτι της νύφης, όπως ήταν το έθιμο, αλλά στο σπίτι του γαμπρού. Ο Μανόλης που λάτρευε τον πατέρα του και τον ήθελε μαζί του σε αυτή του την μεγάλη χαρά, αλλά δεν ήθελε να τον ταλαιπωρήσει στην κατάστασή του, ούτε να τον κάνει να νοιώσει άσχημα σέρνοντάς τον ανήμπορο στους δρόμους, άλλαξε το έθιμο! Έτσι ξεκίνησε με το φουσάτο του και τα πλούσια δώρα, αλλά χωρίς την μάνα και τον πατέρα του, πήγε στο σπίτι της νύφης, έγιναν εκεί οι χαιρετισμοί και τα καλορίζικα και, αμέσως μετά, πήγαν όλοι μαζί στο σπίτι του γαμπρού, όπου εκεί ο καπετάν Σάββας και η καπετάνισσα τους περίμεναν με τα καλά τους, στη μεγάλη σάλα του σπιτιού κι εκεί έβαλαν τις χρυσές τους βέρες και αντάλλαξαν τα δώρα.\nΌταν τελείωσαν τα δώρα, τα κεράσματα και τα τραπεζώματα, ο καπετάν Σάββας αγκάλιασε την Ευτέρπη, την «κορούλα» του, όπως την έλεγε τώρα και ζήτησε από τον γιό του να την συνοδέψει στο σπίτι της και να συνεχιστεί εκεί το γλέντι. « Εγώ είμαι λίγο κουρασμένος και θα σας αφήσω», είπε. Και ξερόβηξε δυνατά, για να μη πάρουν είδηση το κόμπιασμά του.\nΒέβαια το γεγονός διαδόθηκε την άλλη μέρα παντού στο νησί. Οι κουτσομπόλες, τα τοπικά πρακτορεία ειδήσεων δηλαδή, είχαν φροντίσει γι αυτό. Βούιζε ο τόπος, όλοι κάτι έλεγαν, οι επόμενοι πρόσθεταν και πρόσθεταν κι έτσι έφτασε το γεγονός να μεγαλώσει τόσο που γινόταν, αντί για χαρά, κατακριτέο γεγονός.\n«Τα ‘μαθες αρή; Ο αρραβώνας στο σπίτι του Μανόλη. Άκου πράγματα, φωτιά θα ρίξει να μας κάψει…», φώναζαν οι Τσουκαλαήνες34, που είχαν φτάσει τα πενήντα και δεν είχαν ακόμα γνωρίσει χάδι άντρα στη ζωή τους.\n«Αμ, έτσι είναι! Έτσι χαλνά ο κόσμος μαθές! Και τι παίρνει δηλαδή; Μια ποντικομαμμή που κυλιόταν με τον ένα και τον άλλο στις κουμούλες, πέρα στο λιμάνι», συμπλήρωναν οι κόρες του Βεργή του γυμνασιάρχη που ακόμα και ο ήλιος πρόσεχε να μην πέσει πάνω τους.\n«Κι είδες τα βζα της; Τα ένα πιο μεγάλο απ’ το άλλο. Σαν … σαν άρρωστη ‘γελάδα…» και ξεσπούσαν σε γέλια, ικανοποιημένες με την χολή που ξέρναγαν.\nΗ Καλοτίνα, μέσα της χαιρόταν για τους δυό νέους που άρχισαν, κατά πως όλα έδειχναν, την νέα τους ζωή. Και την Ευτέρπη αγαπούσε, αλλά και τον Μανολιό τον συμπαθούσε, γιατί ήταν ένα νέο, ωραίο, σοβαρό παιδί που δεν φοβόταν την δουλειά. Μέσα της, τους ευχήθηκε τα καλύτερα. Ένοιωσε ένα πήδημα στην καρδιά και κάθισε στον μεγάλο καναπέ να πάρει μια ανάσα. Ήταν μόνη της και ανησύχησε σαν ένοιωσε μια αστάθεια, τα πόδια της αλλού τα ήθελε και αλλού πήγαιναν, ζαλάδα και μια θολούρα στα μάτια. Πήρε την στάμνα και έβαλε λίγο νερό να πιεί. Έπλυνε και το πρόσωπο, αλλά η ζάλη δεν έλεγε να την αφήσει. Με προσπάθεια στηρίχτηκε στο περβάζι του παράθυρου και κοίταξε λίγο θολά, τον δρόμο, τον δικό της δρόμο. Έσφιξε τα δόντια και τότε άκουσε την πόρτα ν’ ανοίγει και στο κατώφλι της αντίκρισε την μάνα της φορτωμένη με ψωμί από τον ξυλόφουρνο. Η μυρωδιά του ψωμιού την έκανε να συνέλθει προς στιγμή και ανακάλυψε ότι το στομάχι της γουργούριζε. Και οι άλλοι δεν είχαν έρθει ακόμα για φαγητό. Ούτε καν η Νικολέτα η ο Μέμος.\nΠροσπάθησε να βοηθήσει τη μάνα της με τα βάρη και ανακάλυψε ότι μπορούσε να περπατήσει καλά. Σταυροκοπήθηκε: «Πάει, πέρασε… από την πείνα θα ήταν μάλλον…», σκέφτηκε. Έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και έκοψε μια γωνιά από το καρβέλι. Μοσχομύριζε τόσο που έκανε την Κυράννα να χαμογελάσει με την όρεξη της κόρης της. Ακούστηκαν τα βήματα που στάθηκαν στην πόρτα και ο πατέρας της έκανε την εμφάνισή του, με το καπελάκι του στο χέρι, το μπαστούνι στο άλλο και τα αιώνια γυαλιά του στα μάτια λες και ήταν καρφωμένα στο πρόσωπο. Η Καλοτίνα πολλές φορές είχε αναρωτηθεί, πώς μπορούσε να δει, τόσο μαύρα που ήταν.\nΈστρωσε το τραπέζι σαν μαζεύτηκαν όλοι. Η Νικολέτα τους μίλαγε συνέχεια για το ραφτάδικο που δούλευε, για την μοδίστρα που έκανε τόσο ωραία φορέματα και τα Ιταλικά μεταξωτά για το χατίρι της Θάλειας της Λησγάρενας, που το έφερε ο άντρας της από την Βεγγάζη πέρυσι και σκεφτόταν όλο τον χρόνο τι να το κάνει. Κι όσο μίλαγε η Νικολέτα, τόσο γέλαγε η μάνα της, για το προκομμένο κορίτσι που έκανε.\n«Με τέτοια χέρια πλιό, να δεις άντρα που θα σου λάχει μαθές…», της είπε βάζοντας με το χέρι δυό ντολμαδάκια μαζεμένα στο στόμα.\n«Σφουγγαράς να μην είναι μάνα… σφουγγαράς να μην είναι…», της απάντησε εκείνη.\n«Πως τα μιλάς έτσι μαθές; Τι πάει να πει, να μην είναι μηχανικός; Αυτοί είναι άνθρωποι που βγάζουσι λεφτά… κι αν είναι τέτοιος … βασίλισσα θα σ’ έχει. Ζωή και κότα θα περάσεις μαζί του…», σταμάτησε ξαφνικά να τρώει, γύρισε το βλέμμα σε όλους γύρω της και μετά ξανακοίταξε την μικρή της κόρη, «… έξω και δεν μου λες κάτι. Έξω κι έχεις κανένα στο υπόψι. Είναι έτσι; Κάποιος σε κορτάρει;»\nΗ Νικολέτα δεν απάντησε αμέσως, παρά σκυμμένη στο πιάτο της με το ψάρι, δεν μπόρεσε να κρύψει το κοκκίνισμα στο πρόσωπο και τα δάχτυλα που χτυπούσαν ρυθμικά το τραπέζι. Η Κυράννα τώρα την κοίταγε χωρίς να μασάει κάτι (παράξενο αυτό για την «γεμάτη» μάνα) και περίμενε την απάντηση της κόρης της. Τα μάτια της πέταγαν φλόγες και η ανάσα της είχε γίνει βαθιά και απότομη.\n«Όχι βρε μάνα, μη πάει το μυαλό σου εκεί. Απλά φοβούμι τους μηχανικούς. Αυτοί αγαπάνε πιότερο την θάλασσα και τον κίντυνο, παρά τη γυναίκα τους...»\nΗ Κυράννα ησύχασε, ή τουλάχιστον έδειξε ότι ησύχασε, άφησε τις μασέλες της να δουλέψουν κανονικά με τα φαγητά και έριξε μια τελευταία κλεφτή ματιά προς την κόρη της, σαν να ήθελε με το τελευταίο κοίταγμα, να βεβαιωθεί.\n«Και πότε λέτε να γίνει η στέψη; Σύντομα;», έσπασε τη σιωπή η Καλοτίνα ρωτώντας όλους στο τραπέζι, χωρίς να κοιτάζει κανένα ιδιαίτερα. Για μερικά δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε κανενός η φωνή. Λες και όλοι σκέφτονταν την ερώτησή της. Η μάνα της ανέλαβε να εξηγήσει και να αναφέρει όλα όσα είχε ακούσει αυτές τις μέρες:\n«Σύντομα μαθές. Σύντομα… ξέρω ότι ο Μανολιός ‘τοιμάζεται να στείλει τα ρούχα του και τα προικιά του στο σπίτι της νύφης μάλλο αυτή τη βδομάδα. Και αν δείτε το φουσάτο των στενών συγγενών του να καταφτάνουν, να ξέρετε ότι «το χαιρετός», θα είναι σύντομα. Κι αμέσως κατόπι… η στέψη. Μάλιστα εδώ στον Αι Νικόλα (έκανε τον σταυρό της…), μεγάλη η χάρη του, θα γενεί…»\nΚανείς δεν βρήκε τίποτε να προσθέσει ή να διορθώσει την Κυράννα στα λόγια της. Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν από τις γυναίκες που σήκωναν και πολλές αντιρρήσεις στα λεγόμενά τους. Μόνο τον Κλεάνθη λογάριαζε, επειδή εκείνος δεν λογάριαζε τίποτα, ακόμα και τον φοβόταν κι ας είχε αποδείξει τόσα χρόνια τι καλός γιός ήταν. Μα τώρα ο «μεγάλος» της δεν ήταν εδώ κι έτσι το πεδίο ήταν ελεύθερο. Μπορούσε να φέρεται όπως ήθελε και όσο σκληρά ήθελε σε όλους, συμπεριλαμβανομένου και του άντρα της, εκείνου του λεπτού και ευγενικού, χαμηλών τόνων κυρ Δημητρού, ο οποίος προτιμούσε να πάει για μεσημεριανό ύπνο, την «σιέστα» του, όπως την έλεγε, για να αποφύγει την γυναίκα του και την γλώσσα της.\nΟ χτύπος στη πόρτα, τον έκανε να σταματήσει την στροφή που είχε αρχίσει να παίρνει προς το κρεβάτι του. Δυνατός, σαν κάποιος να χτύπαγε με τη μπουνιά το πορτόφυλλο, τόσο που νόμιζε κάποιος ότι θα άνοιγε από στιγμή σε στιγμή, χωρίς καμιά βοήθεια. Η Νικολέτα έτρεξε και τράβηξε τον σύρτη μη πέσει το ξύλο. Ο καπετάν Μικές μπήκε παραπατώντας.\n«Ορέ Μιτσέ, ίντα κάνεις εκεί; Θα γκρεμίσεις μαθές τη θύρα; Τι τρέχει; Ίντα έγινε μαθές;»\nΟ καπετάνιος κατέβηκε φουριόζος τα τρία μικρά σκαλιά της εισόδου και κυριολεκτικά «χύθηκε» πάνω στην πιο κοντινή καρέκλα μπροστά του. Όλοι τον κοιτούσαν με αγωνία και απορία. Ήξεραν ότι κάτι καλό δεν μπορούσε να βγει από κείνο το στόμα, όταν το σώμα έκανε έτσι…\n«Ο Μιχάλης βρε… ο Χαλίκος … κακό μαντάτο…»\n«Τι έγινε μωρέ…», ρώτησε ο κυρ Δημητρός με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια του. «… τι έπαθε μωρέ ο Μιχάλης; Λέγε βρε μπεκρούλιακα…»\n«Απόθανε, ετούτο έπαθε. Τον έσκασε η Βαρβάρα κι αυτόν, έτσι λένε …»\n«Ποιος το λέει μωρέ αυτούνο; Ποιανού κερατά λόγια είναι; Λέγε μωρέ και μη μας σκας…»\n«Ήρθε το ποστάλι του Κουρούνη και είπε ο καπετάνιος ότι αυτά είναι λόγια του Υπουργείου. Πήραν, λέει ενημέρωση από το προξενείο κάτω… στη Μπεγγάζη και έχουμι δυό σκασμένους. Ο ένας είναι δικός μας, ο Μιχάλης ο Χαλίκος και ο άλλος ένα κοπέλι από την Σύμη. Πρώτη του βολά λέει κατέβαινε οργιές και έμεινε εκεί…»\n«Χτυπημένοι μωρέ ή σκασμένοι;»\n«Σκασμένοι κυρ Δημητρό, σκασμένοι. Πάλι θα κλάψει το νησί … και ο Μιχάλης ήταν και παλιός και μαγγιόρος , δεν το καταλαβαίνω. Λέγουσι πως θα τον φέρουνε μαθές, δεν θα τον παραχώσουσι στην Μπαρμπαριά. Εδώ στο νησί, να τον ψάλλει παπάς δικός μας…»\nΗ Καλοτίνα άκουγε τους άντρες που μιλούσαν και ασυναίσθητα, κοίταξε έξω από το παράθυρό της. Έβλεπε την ίδια καθημερινή κίνηση, τα ίδια άτομα να κάνουν τις ίδιες δουλειές.\n«Το έμαθε κανείς άλλος αυτό καπετάνιε; Μα τι λέγω! Ο καπετάν Κουρούνης τώρα θα το έχει διαλαλήσει παντού. Απορώ που είναι ακόμη ψύχραιμοι όλοι τους!», είπε διακόπτοντας την συζήτηση του πατέρα της με τον καπετάν Μικέ.\n«Όχι, δεν το διάδωσε ακόμη πολύ. Ήθελε να πάει να το πει ο ίδιος στην κυρά του πρώτα, να την συλλυπηθεί και μετά θα πήγαινε από του Κλεάνθη, να το βγάλει βούκινο. Εγώ το ήκουσα τυχαία και έτρεξα να σας το πω…»\nΟ καπετάνιος και ο κυρ Δημητρός ήτανε παλιοί φίλοι. Περίπου της ίδιας ηλικίας, πέρασαν τα παιδικάτα τους μαζί στην Μικρά Ασία. Πετρουμιανός ήταν κι αυτός, ήρθαν στην Ελλάδα μαζί, στη Κάλυμνο, κατοίκησαν κοντά. Ο ένας στράφηκε στο εμπόριο, ο άλλος στη θάλασσα, αλλά πάντα αχώριστοι στη ζωή και στη διασκέδαση. Και τον καπετάνιο, τον είχε στεφανώσει με την Υπαπαντή ο κυρ Δημητρός. Ένωσαν και αίματά τους με συγγένεια, κάτι που πάντα επιθυμούσαν και οι δυό.\n«Για πε μου τώρα τι έγινε, που έγινε και πάνω απ’ όλα… πως έγινε;». Η φωνή του κυρ Δημητρού ήταν τώρα τόσο σοβαρή που νόμιζες ότι ακουγόταν να έβγαινε από εξομολογητήριο. Η Καλοτίνα ξανακοίταξε έξω από το παράθυρο, πρόσεξε την Θεμελίνα που κουβαλούσε προζύμι και δάφνη, είδε τον Μιχάλη τον Μαρούκο με τον Νικήτα τον Κουκουβά, να είναι φορτωμένοι με μεγάλες καλαθούνες για καθετή και τον «φίλο» της τον γερό Νιανιό, ξυπόλυτο με τα «χτυπημένα» χταπόδια στο χέρι. Δεν θέλησε να γυρίσει το βλέμμα στον καπετάν Μικέ, όσο εκείνος θα έλεγε τα καθέκαστα για τον Μιχάλη τον Χαλίκο. Χωρίς να το καταλάβει, αντίκρισε τα μάτια της μάνας της και παρατήρησε ότι η σκληρή και αγέρωχη Κυράννα, είχε δάκρυα που προσπαθούσε όσο μπορούσε να τα κρύψει.\n«Όταν έφυγε το Πάσχα ο Μιχαλιός, λέει ο καπετάν Κουρούνης, άφησε όλα του τα λεφτά στην κυρά να τα τιμονεύσει. Λέει ότι μόνο δυό – τρεις χρυσές είχε μαζί του και ζήταγε όλο και πιο πολλούς βούτθους από τον κολαουζέρη. Κι εκείνος ήταν μετά τον καπετάνιο ο υπεύθυνος για κουππάες35 και μηχανικούς… για όλους. Όμως πρώτα έπρεπε να προσέχει τους μηχανικούς, πρώτα δηλαδής αυτούς που κατεβαίνουν στο βυθό και μετά τους άλλους. Έπρεπε να βλέπει τις μπουρμπουλήθρες τους, να μετρά τα γράδα τους, πόσα νερά είναι κάτω, πόσα λεφτά πρέπει να τους κάνεις. Και ο Μιχάλης, λέει ο καπετάν Κουρούνης, ζητούσε όλο μόλα, γιατί είχε βρει σφουγγάρι καλό και είχε ανάγκη την μονέδα. Κι ο κολαουζέρης τον άφησε πάνω από μια. Όμως ήταν βαθιά και δεύτερη και τρίτη δεν του έπρεπε. Ο καπετάνιος δεν ήταν παρών, έτσι ειπώθηκε σαν το λιμεναρχείο έστειλε για ανάκριση γιατί ο Μιχάλης χτυπήθηκε και έσκασε. Λένε ότι ο κολαουζέρης δεν ήταν τόσο άξιος στη δουλειά του…»\n«Ποιος ήταν ο κολαουζέρης; Καλύμνιος μαθές; Δικός μας;»\nΟ καπετάν Μικές, ανασήκωσε τους ώμους και σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο.\n«Εν ξέρω μαθές. Λέγουσι πως είναι Πατηνιός, τον έχουνε από πέρυσι βοηθό και φέτο σαν πρώτο κολαούζο. Τι να είπω πλιο… όλα πήγασι στραβά, συμφωνημένα να το φάει η θάλασσα το παλικάρι. Για το άλλο το παιί το Συμιακό, εν έμαθα πολλά. Αλλά δυό βολές σε δυό μέρες… ε πάει πολύ. Κι ας είχαν αλλάξει κολαουζέρη. Αλλά νομίζω ότι ο μικρός έπαθε ‘νακοπή στο νερό μέσα. Δεν τον κράταγε η καρδιά ως φαίνεται…»\nΗ Νικολέτα είχε χλομιάσει και τα χέρια της τρέμανε σαν σταμάτησε την εξιστόρηση ο καπετάν Μικές. Γύρισε το βλέμμα στη μάνα της:\n«Φέρνουσι μονέδες το λοιπό οι μηχανικοί ε; Άντες τώρα στη γυναίκα του να τα πεις μάνα. Να κρατήσει τις μονέδες να τον θυμάται τον Μιχάλη. Τι μου λες…»\nΑναρτήθηκε από GEOPOL στις 1:34 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n«Ακούτε τον ραδιοφωνικό σταθμό των Ενόπλων δυνάμεων. Και τώρα ένα μουσικό πρόγραμμα…»\nΤο μικρό ραδιόφωνο με τα άσπρα κουμπιά, πάνω στο πράσινο ράφι με το διχτάκι και τους αστερίες σαν διακόσμηση, προσπαθούσε να διασκεδάσει τους θαμώνες του καφενέ, μέσα από μακρόσυρτα παράσιτα και εκνευριστικούς ραδιοφωνικούς θορύβους. Κάποια στιγμή ο Κλεάνθης προσπάθησε να «καθαρίσει» τον ήχο του γυρνώντας ότι κουμπί έβλεπε, αλλά αποδείχτηκε μάταιος κόπος. Στα τραπέζια είχαν μαζευτεί οι γνωστοί του θαμώνες, κάτι γέροι ναυτικοί που ίσως και να μην καταλάβαιναν την ηλικία τους, όλοι σχεδόν παλιοί σφουγγαράδες και κολαούζοι και οι περισσότεροι απ’ αυτούς κρατούσαν μπαστούνια ή πατερίτσες.\nΈκαναν αρκετή φασαρίες και προσπαθούσαν όλοι να ακουστούν πάνω από τους άλλους, με αποτέλεσμα να ανεβάζουν συνεχώς όλο και πιο πολύ την ένταση της φωνής. Ο Κλεάνθης, χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη, πήγαινε καφέδες και τσίπουρα, από το ένα τραπέζι στο άλλο, έφτιαχνε μεζέδες και έκοβε ψωμί, με την βοήθεια του Τόλη του Φιάκα, ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, που, δεν χρειαζόταν κάποιος να έχει δίπλωμα γιατρού, για να καταλάβει ότι το μυαλό του δεν λειτουργούσε στα σωστά του. Κάθε τόσο, σκόνταφτε και στα πόδια κάποιας καρέκλας, δίνοντας το έναυσμα για γέλιο στους παλιούς ναυτικούς και να του φωνάζουν περιπαιχτικά: «Σκαλούνι βρε Φιάκα. Εν τω γλέπεις μαθές;»\nΣήμερα πάντως, υπήρχαν και δυό νέα πρόσωπα στο μαγαζί. Κάθονταν σε μια άκρη, κοντά στα τζάμια που έβλεπαν στο λιμάνι, δυό νεαροί, λεπτοί και καλοντυμένοι, μάλιστα ο ένας φόραγε και γραβάτα, μια στενή μονόχρωμη γραβάτα πάνω σε ένα ταλαιπωρημένο λευκό ( ο Θεός να το κάνει λευκό ), πουκάμισο με μαλακό γιακά. Το κουστούμι του ήταν στενό και στους αγκώνες φθαρμένο, αλλά σε καλή, γενικώς, κατάσταση. Έπαιζε με ένα μολύβι, κάτι έγραφε στο επίσης ταλαιπωρημένο μπλε τετράδιο με τα γυριστά από την χρήση άκρα των φύλλων του και συνομιλούσε με τον φίλο του. Είχαν παραγγείλει καφέ «Τούρκικο» γλυκό, αλλά από το βλέμμα τους, καταλάβαινε κάποιος, ότι δεν τον απολάμβαναν. Τα μάτια τους έψαχναν κάτι άλλο. Όλο κοίταζαν τον Κλεάνθη, κάτι έλεγαν μεταξύ τους και ξαναγύρναγαν τα μάτια στον κάπελα.\nΟ άντρας δεν άργησε να καταλάβει την πρόθεσή τους να του μιλήσουν και έτσι τους πλησίασε με ερωτηματικό ύφος. Όλοι μέσα στο μαγαζί, τους είχαν προσέξει και φυσικά όλοι καίγονταν από την επιθυμία να μάθουν «από πού κράταγε η σκούφια τους». Ο Κλεάνθης τους πλησίασε και τους ρώτησε αν ήθελαν κάτι άλλο. Προσκαλέστηκε στο τραπέζι τους, εκείνος κοίταξε τον Φιάκα και δέχτηκε. Μάλιστα έφερε και τον καφέ του, να τον αποτελειώσει εκεί. Του πρόσφεραν τσιγάρο, το άναψε και τους ρώτησε:\n«Ξένοι; Πρώτη βολά στο νησί μας μαθές;»\nΟι υπόλοιποι θαμώνες συνέχιζαν την συζήτησή τους, λίγο πιο χαμηλόφωνα τώρα, με τα μάτια στραμμένα με περιέργεια στο τραπέζι των «ξένων». Σε λίγο θα ήξεραν και μάλλον θα αδιαφορούσαν, συνεχίζοντας τα δικά τους.\nΟ Κλεάνθης, με την απλοϊκότητα του νησιώτη, έμαθε ότι ήταν δημοσιογράφοι… ή κάτι τέτοιο τουλάχιστον και πως έγραφαν ένα κείμενο για μια Αθηναϊκή εφημερίδα. Είχαν έρθει με το «Μιαούλης» εψές και έψαχναν να μείνουν κάπου, αλλά και να γράψουν διάφορες θαλασσινές ιστορίες, αφού το θέμα τους ήταν: «Το κυνήγι του βυθού». Και που αλλού θα μπορούσαν να καταλάβουν το επάγγελμα αυτό, έξω από την Κάλυμνο, το νησί των σφουγγαράδων. Και που αλλού θα μπορούσαν να βρουν καλύτερη ευκαιρία για να ακούσουν ιστορίες, από τον «Βυθό», τον καφενέ του Κλεάνθη.\nΤα νέα μεταδόθηκαν αστραπιαία σε όλο το μαγαζί, στα αυτιά όλων και στις καρδιές τους που αναπήδησαν αφού κατάλαβαν να πουν τις ιστορίες τους, να τις μάθει όλος ο κόσμος και πέρα στην άκρη της Ελλάδας, μακριά από το νησί τους. Να πουν τον πόνο τους, το παράπονό τους και τις αλήθειες του μόχθου.\nΧωρίς να το καταλάβουν και οι ίδιοι πως, μαζεύτηκαν σχεδόν γύρω από το τραπέζι των ξένων. Ο Σκεύος ο Χατχηγιώργης, ο Γιαννιός ο Τριαντάφυλλος ο Ψαροφαομένος (γιατί τον παππού του, τον είχε φάει σκυλόψαρο στη βουτιά), ο Πέτρος ο Κουμάντας (τον έλεγαν Κουμάντα γιατί ήταν κολαουζέρης), ο Γιάννης ο Στεφανιδάκης ο Μάγκας, ο Λευτέρης ο Γκιννής ο Τσίφτης και όλοι οι άλλοι, παλιοί και αλατοταϊσμένοι άνθρωποι της θάλασσας. Και φυσικά ο καθένας θέλησε να μιλήσει στους ξένους για τα δικά του. Να πει την ιστορία του. Οι δυό Αθηναίοι, κέρασαν τσίπουρο όλο το μαγαζί, κάτι που έγινε δεκτό με χαρά.\n«Εσύ παππού…», ρώτησε αυτός με την γραβάτα, «… βουτηχτής ήσουν;», τον πιο κοντινό του γέρο.\nΟ γέρο Γκιννής χαμογέλασε και ακούμπησε το πηγούνι του στην μπαστούνα που κρατούσε.\n«Ναι γιέ μου. Και μηχανικός και καπετάνιος μετά. Απ’ όλα ήμουν…»\n«Δηλαδή; Ξεκίνησε από βουτηχτής και μετά πήρες δικό σου σκάφος…», ρώτησε ο ίδιος νεαρός σημειώνοντας στο τετράδιό του\n«Οχτώ χρόνων, ο πατέρας μου έσκασε με το σκάφανδρο…», άρχισε ο θαλασσόλυκος να λέει, «… και τον έχωσαν στην άμμο της Αφρικής. Κι εκεί μείνασι τα κόκκαλα του για πάντα. Σε ηλικία δώδεκα ετών, βλέποντας τις ανάγκες της οικογένειάς μου, που δεν είχαμε πατέρα να μας προστατέψει, μπήκα στα σφουγγαράδικα ως ναυτάκι. Έμαθα καλά τη δουλειά, μεγάλωσα κι έγινα δυνατός και όταν πήγα στο στρατό μετά πάλευα σαν παλαιστής, παίρνοντας κύπελλα. Σχεδόν όλα μου τα χρόνια δούλευα με τον θείο μου, της μάνας μου τον αδερφό, τον Παντελή τον Γκιννή. Ανέλαβα τη θέση του κουμάντου – κολαουζέρη και καπετάνιος στο ένα μηχανοκάικο του συγκροτήματος και εξελίχτηκα σαν ένας από τους καλύτερους στη δουλειά αυτή. Ήξερα τη θάλασσα, τα σημάδια του καιρού, με χάρτη και μπούσουλα, δεν έχανα ποτέ τον προορισμό μου, έπαιρνα μακρινές πορείες και πήγαινα πάντα ακριβώς, χωρίς να χάνω τη ρότα μου και τα έβγαζα πέρα, πρώτος καπετάνιος. Ιδίως γνώριζα άριστα τα σημάδια του βυθού, πως ν’ ανακαλύβω μέρη με πολλά σφουγγάρια. Από πάνω από το καΐκι να ανιχνεύω έως τριάντα οργιές, βλέποντας το χρώμα της θάλασσας, τους βράχους, τα φύκια. Με αυτό το σύστημα έστελνα τους δύτες μου στον βυθό με σιγουριά, ότι θα βγάλουν πολλά σφουγγάρια.\nΟ καπετάνιος – ιδιοκτήτης, βρισκόταν στην μπρατσέρα με το πλήρωμα, επιβλέποντας την δουλειά, την επεξεργασία σφουγγαριών και κάθε βράδυ πηγαίνοντας εκεί του έδινα αναφορά τι σφουγγάρια βγάλαμε. Είχαμε και χρονιά που το συγκρότημα ήταν και εβδομήντα άτομα. Τα καΐκια ήταν μαγγιόρα και κάθε δεκαπέντε μέρες μονοιάζανε πολλά σφουγγάρια κι έκαναν πάνω στη μπρατσέρα λιάστρια24, οι άνθρωποι της κουβέρτας.\nΓια να βγάζουν οι δύτες πολλά σφουγγάρια αναγκαζόμουν να τους πιέζω κι αυτό για να ευχαριστήσω τον καπετάνιο, που εκείνος με τη σειρά του, αν οι άνθρωποι στο μηχανοκάικο δε βγάζανε σφουγγάρια, ξεσπούσε πάνω μου, θεωρώντας με υπεύθυνο. Έτσι, πολλές βολές τα πληρώματα τα έβαζαν με τα κουμάντα. Οι καπεταναίοι ήταν αυστηροί και σκληροί. Ο ένας πίεζε τον άλλο. Το μαγγιόρο μηχανοκάικο είχε δεκατέσσερις μηχανικούς, το μεζάρικο οκτώ. Κάθε χρόνο, τις περισσότερες βολές, φεύγαμε Μεγαλοβδόμαδο ή και Μεγάλο Σάββατο. Έσφαζα το αρνί, σταύρωνα με το σφουγγάρι, με το αίμα του την πόρτα του σπιτιού μου και φεύγαμε, αφήνοντας τέτοια Άγια Μέρα, τη γυναίκα και τα παιδιά μας να κάνουσι Πάσχα μοναχοί τους κι εμείς πηγαίναμε στην Νερά και τη Τέλεντο, μονάχοι σαν εξόριστοι. Εκεί κάναμε Πάσχα. Οι καπεταναίοι όμως έκαναν Πάσχα στα σπίτια τους, μας εδίνασι βασιλική διαταγή να φύγουμε κι αυτό για να μη ζητούν λεφτά οι δύτες και τα πίνουν κρασί στις ταβέρνες. Τους δύτες, τους καθοδηγούσα στο βυθό, ανάλογα τις δυνάμεις και τις δυνατότητες του καθενός…»\nΑκούστηκαν μερικές επιδοκιμασίες που βεβαίωναν την αλήθεια των λόγων του Κυρ Λευτέρη του Γκιννή και μερικές μουρμούρες από τους ανθρώπους που ήξεραν πολύ καλά το θέμα αυτό. Ο «Τσίφτης», έβηξε λίγο, καθάρισε το λαιμό του και συνέχισε:\n«… κάθε βράδυ στη μπρατσέρα, όταν καθίζαμε να φάμε το μοναδικό γεύμα της ημέρας, ο καπετάν Γκιννής, ο θείος μου, ήταν μερακλής κι άρχιζε το τραγούδι. Τον Ντιρλαντά, το Γιαλέσα, εκείνος τραγουδούσαμε, εμείς χτυπούσαμε παλαμάκια στο ρυθμό και τραγουδούσαμε όλο το τσούρμο μαζί, με κέφι. Αυτό είχε επίδραση στη ψυχολογία όλων και απέδιδαν πολύ στη δουλειά τους, βγάνοντας πολλά σφουγγάρια. Ήταν δύσκολη, κουραστική δουλειά, αλλά μάθαμε αυτό τον τρόπο ζωής και μέχρι τώρα μαθές, φτιάχνω καβουρμά και τον τηγανίζω με τα αυγά και τον τρώω κι ενώ είμαι τόσο χρονών, δεν έχω ξεχάσει το συνήθειο ότι τρώγαμε το βράδυ και σήμερα μόλις βραδιάσει, όλη τη νύχτα μπαινοβγαίνω στη κουζίνα και τρώω. Μου έμεινε συνήθειο από την σφουγγαροδουλειά», και λέγοντας αυτό το τελευταίο γέλασε με την καρδιά τους μέχρι που τα μάτια του κοκκίνισαν και δάκρυσαν, όπως δάκρυσαν και των άλλων δίπλα του.\nΣήκωσε το χέρι και με το ποτήρι γεμάτο ρακή, χαιρέτισε όλους. Και ήταν χαιρετισμός από καρδιάς.\n«Άντε και πολύ νωρίς αρχίσαμε το πιοτί. Να δούμε που θα μας βγάλει σήμερα αυτό, να δούμε τι θα ακούσουμε από την Μαριώ το μεσημέρι…», συμπλήρωσε και το ήπιε μονορούφι με ένα τίναγμα του κεφαλιού προς τα πίσω.\nΟ νεαρός δημοσιογράφος, δεν σήκωσε το κεφάλι από το τετράδιό του. Σημείωνε με μανία με το μολύβι του το οποίο κάπου – κάπου το σάλιωνε και προσπαθούσε να θυμηθεί όλα τα ειπωμένα από το γέρο ναυτικό. Μόλις αντιλήφθηκε την φασαρία που ακουγόταν τώρα γύρω του, σήκωσε το κεφάλι έκπληκτος. Οι ναυτικοί είχαν γελαστά πρόσωπα, τα ποτήρια στο χέρι, μόνο ο Αθηναίος έπινε ακόμα καφέ και …\n… ακούστηκε το τραγούδι από όλες τις γεροντικές και βραχνές φωνές του καφενέ. Ακόμα και ο Κλεάνθης, συγκινημένος είχε αρχίσει να τραγουδά, να σκουπίζει τα μάτια, κόκκινος από πιοτί και συγκίνηση, μπρος στα έκπληκτα μάτια και τα ανοιχτά (ηλιθίως ανοιχτά) στόματα των δυο Αθηναίων. Σηκώθηκε και πήρε το μπουκάλι με το τσίπουρο, πέρασε από κάθε τραπέζι και ξαναγέμισε τα ποτήρια. «Κερνάω παιδιά…», είπε με κομμένη την ανάσα. Φώναξε τον Φιάκα να μαζέψει τα φλιτζάνια του καφέ των δυό δημοσιογράφων και τους έβαλε, με το ζόρι σχεδόν, να πιούν το τσίπουρο του νησιού του. Ήθελαν δεν ήθελαν τα ανθρωπάκια, το κατέβασαν μονορούφι, βήχοντας στο τέλος από την κάψα του πιοτού.\nΠροσπάθησαν να μπουν στο κλίμα της παρέας, προσπάθησαν να τραγουδήσουν το επόμενο τραγούδι, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να επαναλαμβάνουν τις καταλήξεις και το ρεφρέν. Πάντως έδειχναν (το τσίπουρο;) να έχουν κι αυτοί το ίδιο κέφι με τους ναυτικούς:\nE, γιάλεσα γιαλέσα,\nγιαλέσα ε, γιαλέσα,\nγιαλέσα βρε λεβέντες, σας κόψω γω βιολέντες\nβρε όλων όπο ένα δύο\nβρε της Μαρίκας δε της δίνω\nτης Mπαρμπαριάς γλαρόνια\nKόρη και νιός ’ρωτεύουνταν από το παραθύρι\nο νιός τση ζήτα το φιλί κι η κόρη δαχτυλίδι\n- Mήπως νομίζεις το φιλί πως καταγής κυλιέται;\nΑσήμι ν-εζυγίζετο και μάλαμα πουλιέται.\nKι ο νιός από τη λύπη του στο σπίτι του πηγαίνει\n- Στρώσε μάνα την κλίνη μου κι ο γιούκας σου ποθαίνει.\n- Tι μού ’χεις γιούκα μου και κλαις και βαριονεστενάζεις;\nΓιατροί μπαίνουν, γιατροί βγαίνουν δε βρίσκουν την αιτία\nκι ένα μικρό γιατρόπουλο από την Ελβετία\nόσ' έπιασε το χέρι του...\nΈτσι έφτασε το μεσημέρι και ακόμα δεν είχαν μιλήσει οι άλλοι θαλασσόλυκοι καπεταναίοι και μηχανικοί. Και πόσο πολύ το ήθελαν! Ο Ψαροφαομένος ο Γιαννιός, σηκώθηκε όπως μπορούσε και άνοιξε τα χέρια σε σταυρό, προσπαθώντας να κάνει τους άλλους να σταματήσουν τα τραγούδια και τις χαρές. Σαν Ψαροφαομένος, ενέπνεε τον σεβασμό στους άλλους κι έτσι τα πνεύματα ησύχασαν και έγινε πάλι σιωπή στο μαγαζί. Πήρε το λόγο κοιτώντας τον δημοσιογράφο:\n«Γράφεις το λοιπό γιέ μου για ιστορίες από τον βυθό; Λέγεις για τους μηχανικούς και το ψάρεμα του σφουγγαριού; Να σου πω το λοιπό κι εγώ μια ιστορία, όχι μόνο να την γράφεις στη ‘φημερίδα σου, αλλά να την λες στα εγγόνια σου, όταν κάμεις. Με λένε Γιάννη μα το παράνομά μου είναι Ψαροφαομένος. Τον παππού μου, τον έφαε το ψάρι όπως κατέβαινε στο βυθό. Πέρασε από το στόμα του καρχαρία και βρέθηκε στην κοιλιά του νοιώθοντας μεγάλη βράση, αλλά ευτυχώς τον ξέρασε και πέρασε με τα ποδάρια του πάλι από το στόμα του ψαριού. Αλλά τα σκουρόφερε, γιατί τα κοφτερά του δόντια και τα σπάραχνα καταξέσκισαν τις σάρκες του. όμως, ευτυχώς που η γάσα στο χέρι δεν κόπηκε, να φύγει η σκανταλόπετρα και μπόρεσαν να τον τραβήξουν γρήγορα απάνω, πριν τον φάει κανονικά το σκυλόψαρο. Στο νοσοκομείο της Αθήνας τον φώναξε ο βασιλιάς Γεώργιος στα ανάκτορα, του έδωσε χαρτί ότι είναι ο νέος Ιωνάς και του είπε να γυρίζει μ’ αυτό να τον βλέπουν με εισιτήριο. Θα ήμασταν πλούσιοι τώρα, αλλά οι παλαιοί είχαν φιλότιμο. «Περίγελο θα γίνω;» του είπε και δεν δέχτηκε. Ο παππούς μου είχε τρεις αδερφές λεύτερες, αταχτοποίητες. Αυτός ήθελε να παντρευτεί την παλιά25 μου. Του λέει η μάνα του: «Περίμενε να σάξουμε τις αερφές σου και μετά παντρέψου», όμως εκείνος απάντησε: «Άμα περιμένω τόσο καιρό, θα μου την πάρει άλλος» και την παντρεύτηκε παρά την θέληση των γονιών του και ειδικά της μάνας του. Εκείνη τον καταράστηκε: «Το ψάρι να σε φάει και να σε ξεράσει». Γι αυτό ευχή του γονιού αγόρασε και σε βουνό ανέβα. Η παλιά μου μετά έβαζε νερό και αλάτι και τα σκόρπιζε να διαλυθεί η κατάρα. Τον είδα όταν ήμουνα δεκατριών χρονών. Το σώμα του ήταν καταφαομένο». Σταμάτησε την αφήγησή του και σήκωσε το ποτήρι του προκαλώντας και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Κάτι σαν μνημόσυνο λάμβανε μέρος, αλλά αυτό συνέβαινε σχεδόν κάθε μέρα, μόνο που τώρα δεν αναμασούσαν τις ιστορίες τους μεταξύ τους. Κάποιος άγνωστος τις άκουγε, τις μάθαινε και μάλιστα θα τις διέδιδε σ’ όλο τον κόσμο. Και αυτό τους άρεσε. Ένοιωθαν ότι έφευγαν από τα στενά όρια του νησιού τους, από την θάλασσα που τους έπνιγε μέρα με την μέρα, ότι αν και η πολιτεία δεν τους θυμόταν, κάποιοι θα έβλεπαν τον πόνο τους και οι ψυχές των πεθαμένων αλλά και τα βάσανα των ζωντανών, θα έβρισκαν διέξοδο και αναγνώριση. Και πάνω απ’ όλα… έπρεπε να τα πουν, να τους θαυμάσουν οι άλλοι, να θαυμάσουν και οι ίδιοι τον εαυτό τους.\nΟ Γιάννης ο Μαγκλής ήταν παλιός σφουγγαράς και τα μάτια του είχαν δει τόσα πολλά, που αν τα έλεγε θα μπορούσε να μιλά για αιώνες. Τράβηξε την καρέκλα του, κάποιοι από σεβασμό έκαναν χώρο δίπλα στο τραπέζι των … δημοσιογράφων ή ότι άλλο ήταν αυτοί οι τύποι και σήκωσε το ποτήρι του με την ρακή, στο πρόσωπο σχεδόν του νεαρού με την γραβάτα. «Να είστε καλά παιάτσια μου που φροντίζετε να μάθει ο ντουνιάς τα καμώματά μας. Να είστε καλά και η πένα σας να βγάλει φωτιά και κύμα, να κάψει και να πνίξει όλους αυτούς τους … πως τους λέτε… καλαμαράδες στα υπουργεία στην Αθήνα, που έχουν ξεχάσει το νησί μας και τον μόχθο μας…». Ήπιε το πιοτί του χωρίς ανάσα και σκούπισε το στόμα και τα γένια με το χέρι.\n«Να υποθέσω καπετάνιο, ότι κι εσύ σφουγγαράς ήσουνα ε;»\n«Ναι, να το ‘ποθέσεις. Αλλά όχι καπετάνιος, μόνο μηχανικός. Αυτό που είπες … σφουγγαράς ή δύτης. Ξεκίνησα από δεκαοχτώ χρονώ σ’ αυτό το επάγγελμα με το σύστημα σκαντάλι, με καπετάνιο τον Μανώλη τη Ρούμα. Πήγα και με τον Μικέ, τον αδερφό του, τα Τοπάκια και τον Παρθένη από το χωριό και με τα αδέρφια τα Πετρουμιανά26, από δω από τον Αι Νικόλα. Εκείνα τα χρόνια ήταν τίμια, όλα καθαρά…», χτύπησε το ποτήρι στο τραπέζι και ο Κλεάνθης βιάστηκε να φωνάξει τον Φιάκα να φέρει καινούργιο μπουκάλι, «… ότι βγάζαμε τα μοιράζαμε ούλα, με μερδικό ήμασταν. Μετά πήγα με σκάφανδρο και μουτσούνα φερνέζ27. Κι έπαψε η ομόνοια σε αυτό το επάγγελμα. Μεταξύ όλων μας μπήκε η ζήλια, το κοντρέστο28, ποιος θα βγάλει περισσότερα να γενεί ο πιο μαγγιόρος. Έτσι άρχισαν οι θανάτοι και οι αναπηρίες.\nΜε περικεφαλαία πήγα με τον Σιδέρη τον Σκεύο. Πήγα και αυτόνομο με τις μποτίλιες με τον Γόνατο. Οι μποτίλιες είχαν διακόσιες ατμόσφαιρες αγέρα. Έπρεπε να έχεις τα μάτια δεκατέσσερα. Να ρουφάς πολύ το οξυγόνο μέσα. Εγώ κρατούσα την ανάσα μου και στα είκοσι μέτρα, έκαμα στο βυθό δυό και βάλε ώρες. Ότι και να σου τύχαινε έλεγχες μόνος σου τον εαυτό σου. Μια βολά στη βούτθα μου βλέπω στα σαράντα μέτρα άνθρωπο να μου γνέφει με τα χέρια με αγωνία. Φορούσε μουτσούνα φερνές και δεν του ερχόταν αγέρας από πάνω από το σωλήνα. Είχε πάθει ζημιά η μπόμπα που έστελνε τον αγέρα κάτω. Μέχρι να ανέβει στην επιφάνεια θα έσκαζε. Πάω κοντά του και του δίνω να αναπνεύσει οξυγόνο και αρχινώ ανεβαίνοντας και οι δυό, μια εγώ μια εκείνος και καταφέραμε να βγούμε στην επιφάνεια.\nΗ μηχανή με χτύπησε δυό βολές δυνατά. Τη μια με τον Γόνατο και τον αδερφό του στη Μπεγγάζη. Κατέβηκα και άργησα να βγω πάνω. Όταν ανέβηκα με είχε μαγκώσει η μηχανή. Ζαλίστηκα κι έπεσα χάμω. Με έβαλαν κάτω και έκαμα οξυγόνο και κάθε μέρα συνέχιζα ρηχά – ρηχά και συνήλθα. Άλλη μια βολά, παραμονή της Παναγιάς ξαναχτυπήθηκα αλλά σοβαρά, βαριά. Ήμουνα με τον Κουκουβά. Πήγαινα μαζί του τέσσερα χρόνια συνέχεια. Μου έκαναν οξυγόνο, αλλά το πρόβλημα συνέχιζε. Με βγάλανε με ένα ναύτη στην αμμουδιά, μου έκανε λάκκους στην άμμο και με έχωνε μέσα. Έτσι ανοίγανε τα αγγεία μου και κυκλοφόραε το αίμα. Μόνο το κεφάλι μου φαινότανε. Μου έκαμε και γυμναστική και τριψίματα με λάδι. Εκάτσαμε εκεί μόνοι μας δέκα μέρες και γίνηκα καλά και ξαναμπήκα στο καΐκι. Ο καπετάνιος είχε φοβηθεί και μου λέει, δίνοντάς μου το κλειδί του μπαούλου του: «Άνοιξε το μπαούλο μου, πιάσε το ναυτολόγιο σου και τριακόσιες λίρες, θα σε στείλω στη Κάλυμνο. Αφού τη γλίτωσες, φύγε, πάενε στα παιδιά σου». Εγώ διαμαρτυρήθηκα, ότι θέλω να μείνω μέχρι το τέλος του Σεπτάμβρη για να βγώ στη Ντέρνα, να ψωνίσω στα παιδιά και τη γυναίκα μου, αλλά ο καπετάνιος μου λέει: «Φύγε. Δώσε μου το κλειδί του μπαούλου σου κι εγώ θα στο γεμίσω και θα στο φέρω στη Κάλυμνο». Κι έτσι κι έγινε. Με πήγε στο προξενείο και με απόλυσε και πήγα αεροπορικώς Αθήνα και με καράβι Κάλυμνο. Κι όταν ήρθαν, μου έφερε στο σπίτι γεμάτο το μπαούλο μου και χάρεψα τα παιϊά μου και τη γυναίκα μου. Κάθε βράδυ μαζί με τη γυναίκα μου, περπατούσαμε από το χωριό, πηγαίναμε «μπροστά29» κι έγινα εντελώς καλά. Τώρα βέβαια με την αλλαγή του καιρού το πόδι μου νετινάζεται μόνο του. Άλλοι βέβαια σ’ αυτή τη δουλειά χάσανε τη ζωή τους…» έκανε τα σταυρό του και μετά δείχνοντας με το χέρι κάπου αόριστα προς το μέσα μέρος του καφενέ, «… ή μέινανε ανάπηροι.\nΌταν βουτούσα κάτω στο βυθό, πολλές βολές έβλεπα νεκροκεφαλές. Οι Αιγινιώτες τους έβαζαν σε τσουβάλια με πέτρες και τους σαούρωναν στο βυθό τους νεκρούς τους. Εμείς τους θάβαμε στην άμμο. Μια βολά του Αι Γιαννιού, είκοσι εννέα Αυγούστου, ο καπετάνιος, επειδή ήταν η γιορτή μου, μου είπε να μη δουλέψω εκείνη την ημέρα και βγήκα στο Ασπρονήσι με τη βάρκα να ψαρέψω σκάρους. Και όπως βγήκα στο νησί για την ανάγκη μου, πήγα να πιάσω πέτρα να σκουπιστώ και ήταν κουφά. Όλο το μέρος ήταν τάφοι σφουγγαράδων. Τους χώνανε και φεύγανε πολλούς έφαγε αυτή η δουλειά. Φταίγανε και τα μυαλά μας που κάναμε του κεφαλιού μας και όλο φόρα, φόρα κολαούζο ζητούσαμε, όταν ο κολαουζέρης μας χτυπούσε να ανέβουμε απάνω. Εμείς για να πιάσουμε σφουγγάρια δεν καταλαβαίναμε τίποτα. Εγώ σήκωνα μαζαρόλια30, ήμουν βαθύτης και μαγγιόρος, άλλοι όμως δεν αντέχανε και ο κολαουζέρης πρέπει να ξέρει τη δύναμη του καθενός και να μην παραβιάζει τις δυνατότητές τους. Γιατί ενώ κάποιοι δεν αντέχανε, τους έστελνε βαθύτερα κι έτσι την πάθαιναν.\nΤώρα για την τροφοδοσία εμείς οι δύτες μια βολά το βράδυ τρώγαμε και πολλές βολές βρίσκαμε και ψωμούχες στην σκουτέλα31. Πεινούσαμε. Το λάδι που μας βάζανε στο φαί, λιγοστό. Οι καπεταναίοι ψωνίζανε ότι έλεγε το κοντράτο, αλλά αφήνανε τα περισσότερα στα σπίτια τους, να φάνε τα παιδιά τους και τα κόβανε από το μερδικό μας. Εγώ, βέβαια, κρατούσα μαζί μου δολάρια και τις σχόλες, όταν έβγαινα στη στεριά, ψούνιζα φαγιά, αλλά έβλεπα και τους άλλους που δεν είχαν και τους έδινα. Το νερό με τα αρμυρά και τον καβουρμά που τρώγαμε ‘νάβαμε. Μια βολά σηκώνομαι τη νύχτα να πιώ νερό από την βαρέλα. Μου λέει του καπετάνιου ο αδερφός: «Γιάννη διψώ, βάλε μου ένα κατσαρόλι νερό». Πιάνω το κατσαρόλι, κλέφτη το λέγανε, γιατί παίρνει νερό από την βαρέλα. Το γεμίζω και του το δίνω. Κι όπως το έπινε φωνάζει: «Τι είναι αυτό στο στόμα μου;». Νάβει το τσακουμάκι και τι να δούμε; Ήταν τραμπουλιασμένος ποντικός.\nΆλλη μια φορά βγήκαμε στον όρμο της Καρκούρας να πάρουμε νερό από ένα πηγάδι. Μόλις φτάνουμε βλέπουμε έναν Αράπη να ξεπλύνεται με τον κουβά πάνω από το πηγάδι και τις λέρες και τις βρωμιές του να ξαναμπαίνουν μέσα στο πηγάδι. Τι θέλαμε να κάνουμε; Περιμέναμε να φύγει και κάτσαμε μια μισή ώρα, να κατακάτσει η βρώμα, νεσύραμε νερό, γεμίσαμε τις βαρέλες και το πήραμε. Βρωμιά, ξεβρωμιά, τι να κάνουμε; Να κοριζάσουμε; Το ήπιαμε.\nΠάνω στα καΐκια, άμα δουλεύαμε, όλα καλά. Άμα δεν βρίσκαμε σφουγγάρια, γκρινιάζαμε όλοι μας. Με τους καπεταναίους καλά τα πηγαίναμε. Τα κουμάντα ήταν παράξενοι, ήταν ρουφιάνοι του καπετάνιου.\nΠάντως δουλεύαμε τόσους μήνες, αλλά λίγες φορές πήραμε ρέστα. Οι καπεταναίοι πουλούσαν δέκα τα σφουγγάρια λέγανε σε συνεννόηση με τους εμπόρους τα μισά και όπως δουλεύαμε με το σύστημα λίγες φορές παίρναμε ρέστα. Βέβαια κι εμείς ήμασταν ανοικοκύρευτοι. Με το να φοβούμαστε ότι μπορεί να σκάσουμε ή να πομείνουμε ανάπηροι, τους τελευταίους μήνες όλο χορούς, γλέντια και φιάκες ήμασταν. Και τα λεφτά που παίρναμε - γιατί–εγώ ήμουν μαγγιόρος και έπαιρνα καλά λεφτά – φεύγανε από δω κι από κει. Και τόσα χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά δεν έκαμα ούτε ένα σπίτι. Όταν πήρα σύνταξη κι έφτιαξα στο Βαθύ ένα καφενείο και δούλευα τότε σαν καφετζής, να όπως ο Κλεάνθης καλή ώρα, τότε έφτιαξα σπίτι. Αυτή ήταν η ζωή μας σαν σφουγγαράδες».\nΣταμάτησε τόσο απότομα να μιλάει λες και ήθελε να σταματήσει τις ανάμνησες που τώρα είχαν αρχίσει να τον βασανίζουν. Κάθισε αμίλητος παραπέρα από τους άλλους και φάνηκε να κλείνει τα μάτια για λίγο. Ίσως είχε κουραστεί. Ίσως να μελετούσε τους παλιούς του φίλους. Οι δημοσιογράφοι προσπαθούσαν να τελειώσουν το γραπτό τους και δεν τον κοίταζαν. Μόνο ο Κλεάνθης τον πλησίασε και ο Γιάννης ο Μάγκας. Θέλησαν να τον κανακέψουν, καταλάβαιναν τι τράβαγε μέσα του ο άνθρωπος. Πριν τον ακουμπήσουν όμως τον άκουσαν να ψιθυρίζει:\n«Σχώρα με βρε Σκεύο… καλή αντάμωση να ‘χουμε…»\nΑναρτήθηκε από GEOPOL στις 12:38 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ ώρα περνάει πολύ γρήγορα όταν δεν θέλεις να περάσει, όταν παρακαλάς τα όνειρά σου, ακόμα και ξύπνιος, να κρατήσουν πολύ. Η θάλασσα τώρα είχε γίνει κατάμαυρη και ένα αεράκι, πελάγους αεράκι, δρόσιζε το πρόσωπο της Καλοτίνας. Ίσιωσε με το χέρι τα μαύρα της μαλλιά που είχαν αρχίσει να την ενοχλούν στα μάτια και αφουγκράστηκε το ροχαλητό της οικογένειας. Η μάνα της κοιμόταν στο πάτωμα, στη μπαλκονόπορτα, μισή μέσα στο σαλόνι και μισή έξω στη βεράντα. Χοντρή γυναίκα, σε αντίθεση με τον άντρα της τον κυρ Δημητρό που ήταν αδύνατος σαν τσίρος, ζεσταινόταν και έσκαγε με την ζέστη του Αυγούστου. Η Κυράννα χρόνια κοιμόταν έτσι, δεν μπορούσε τα κρεβάτια και τα μαλακά στρώματα.\nΤο νησί είχε ησυχάσει, στους δρόμους δεν ακουγόταν ούτε ο παραμικρός ήχος, εκτός από τη μεριά του λιμανιού που, αχνά, μερικές φωνές και ήχοι μεταλλικοί σηκώνονταν δειλά στον αέρα. Η Καλοτίνα συνήθιζε να ξενυχτά, ο ύπνος δεν την έπιανε εύκολα και καθισμένη στη θέση της, μπορούσε να δει την αυλή, τον δρόμο και την πλατεία, μέχρι το μικρό λιμάνι του νησιού. Χαμογέλασε ένα μελαγχολικό χαμόγελο και σηκώθηκε να πάει στην κουζίνα. Άνοιξε το ξύλινο ψυγείο πάγου και έβγαλε μια γαβάθα σκεπασμένη με άσπρο πετσετάκι. Ξεσκέπασε το σκεύος και το άρωμα από τα παγωμένα φραγκόσυκα απλώθηκε στον χώρο. Διάλεξε μερικά, έριξε πάνω τους και λίγη ρακί, προτιμήσεις είναι αυτές, κάθισε πάλι στη θέση της και απόλαυσε το φρούτο κλείνοντας τα μάτια με ηδονή.\n«Όλα καλά, μόνο άντρα να είχαμε και τι άλλο πλιο στο κόσμο! Ας είναι όμως… έχω τη ‘γεια μου…»\nΟι φωνές τώρα στο λιμάνι είχαν δυναμώσει και άρχισαν να ακούγονται και κάποιες μηχανές από «λάντζες17» να γουργουρίζουν κοντά στα βράχια του λιμενοβραχίονα. Γύρισε το βλέμμα στο πέλαγος κι αντίκρισε φώτα να στρίβουν από τα βράχια, από την μεριά του Σταυρού, από την μεριά των Θέρμων. Πρέπει να ήταν κοντά στα ξημερώματα και το «Μιαούλης», έφτανε από τον Πειραιά. Βουουου, ακούστηκε η σφυρίχτρα του να χαιρετάει το νησί. Μια καμπανούλα πάνω στο πλοίο ήχησε, κάποιες φωνές … «βίρα ρε…», διάφοροι καραβίσιοι ήχοι και πολλοί άνθρωποι μαζεμένοι στο κατάστρωμα να κοιτούν με λαίμαργο και συγκινημένο βλέμμα το νησί τους. Το πλοίο έριξε άγκυρα στα ανοικτά, όσο πιο κοντά μπορούσε στο φάρο του λιμανιού. Σφύριξε άλλη μία φορά.\nΟι λάντζες μετά από λίγο άρχισαν την βραδινό τους ταξίδι. Πλησίασαν το καράβι στο πλευρό, εκεί που είχαν κατέβει οι ξύλινες σκάλες του. Η θάλασσα ήταν ήσυχη και δεν δυσκολεύτηκαν οι μούτσοι να τις συγκρατήσουν κοντά. Οι πρώτοι ταξιδιώτες άρχισαν να κατεβαίνουν προσεκτικά, άλλοι με βαλίτσες στο χέρι, άλλοι με τα μωρά τους αγκαλιά και να επιβιβάζονται. Με το που πάταγαν στο ξύλο της λάντζας, άκουγαν το καλωσόρισμα από τους καπεταναίους, αλλά έστω και για μια στιγμή το βλέμμα τους γύριζε στον σκούρο όγκο του νησιού, του νησιού τους, λες και δεν πίστευαν ότι είχαν φτάσει. Όλος ο καημός της επιστροφής έβγαινε από τα μάτια τους, σε πολλούς σαν δάκρυ και σε άλλους σαν αναστεναγμός. Οι ταξιδιώτες και οι ναυτικοί στις λάντζες ήταν σχεδόν όλοι γνωστοί, μικρό νησί η Κάλυμνος κι έτσι πολλοί αγκαλιάζονταν και φιλιούνταν.\n«Γεια σου Νικολή…», « …γεια σου βρε Μιτσέ…», « … Μαριώ καλώς ήρθες …», «… γεια σου Κατίνα…», «… ίντα κάνεις μαθές;», «… μα πλιο … η Κατερίνα είσαι;». Δεν μπορεί κανείς να περιγράψει τη χαρά της επιστροφής των ταξιδιωτών, τη λαχτάρα για τον τόπο τους, ανακατεμένα όλα με την αγρύπνια από το πολύωρο ταξίδι και την κούραση, πασπαλισμένα με αναμνήσεις και … κάτι άλλο, αυτό το κάτι, που μόνο οι Καλύμνιοι μπορούσαν να νοιώσουν!\nΗ Καλοτίνα ένοιωσε και τη δικιά της καρδιά να σκιρτά από χαρά. Έμπαινε στη θέση του κάθε ταξιδιώτη, αλλά και του καθένα που τον δεχόταν. Δεν άργησαν να ακουστούν τα καρότσια στο δρόμο που κουβαλούσαν πράγματα και ταξιδιώτες, με τους φλύαρους αχθοφόρους να μιλάνε ακατάπαυστα. Ακούστηκαν και πόρτες κοντά στο σπίτι ν’ ανοίγουν:\n«Α Παναία μου … ο Στέφος … το παιί μου… α Παναία μου. Καλώς το μου, καλώς το μου… α Παναία μου. Αρη Γιαννούλα ααα … το παιί, αρή… ήρθε ο γιός μου… αρή σήκω. Καλώς τον γιόκα μου … χαρά που μούδωκες παιί μου….», οι φωνές έφταναν, αδιαφορώντας για το προχωρημένο της νύχτας, από το διπλανό σπίτι του κυρ Αντώνη του Γερακιού. Η Καλλιόπη είδε ξαφνικά τον γιό της, είχε πάνω από πέντε χρόνια να τον δει και παραλίγο να πάθει ανακοπή. Ευτυχώς που η ανύπαντρη αδερφή της η Γιαννούλα, που κι αυτή σαν γιό τον είχε, μπόρεσε αν και αγουροξυπνημένη να την συγκρατήσει. Μόνο τα δάκρυα των δυό τους δεν μπορούσε να σταματήσει.\n«Μα χαρά παιάτσι μου που θα λάβει ο πατέρας σου! Μα το παιί μου, το αστέρι μου, που ήκανα χρόνους πολλούς να το θωρήσω. Μα γιόκα μου… παιί μου. Αγκάτθι στην καρδιά μου ήταν το φευγιό σου μαθές. Μα το παιί μου… αλλά ήταν κατεβασσά, το είδα ψες … το παιί μου κορίζαε να ιδεί το σπιτικό του, το τόπο του. Έτσι γιέ μου να βυζακώνεις στον τόπο σου. Μα το παιί μου…». Δεν ήξερε τι έλεγε. Μια στην αγκαλιά του Στέφου, μια στα χέρια της Γιαννούλας, έκλαιγε, φώναζε, ήθελε να μιλήσει μα δεν ήξερε τι να πει, σταυροκοπιόταν και φίλαγε τον γιό της, που υπέμενε μα καρτερία την υστερική συμπεριφορά της.\n« Να στείλουμε τον Καβουκλή με την μηχανή στο Καντούνι να ‘δοποιήσει τον πατέρα σου… να έρθει. Αχ, γιατί δεν μας ‘δοποίαες τον ερχομό σου;»\nΗ Καλοτίνα τα άκουγε όλα αυτά και χαμογελούσε συμμετέχοντας στη χαρά των γειτόνων της. Κάτι όμως μέσα της την έτρωγε. Θα ήθελε πολύ και εκείνη να υποδεχτεί κάποιον, αλλά ποιόν; Δεν είχε κανένα ξενιτεμένο, ουσιαστικά δεν είχε κανένα απολύτως. Εκτός από τα αδέρφια της και τους γονείς…\n«Δεν κοιμάσαι ή σε ξύπνησαν οι φωνές της Καλλιόπης;», άκουσε την φωνή του Κλεάνθη. «Πω πω… πως φωνάει μαθές. Ούλο τον κόσμο ξυπνάει. Θέλεις να φτιάσεις καφέ; Ξημερώνει σε λίγο και δεν νομίζω να μου κολλήσει άλλο ύπνος»\n«Ναι, γιατί όχι. Θέλεις να φας και κάτι;»\nΟ Κλεάνθης δεν απάντησε, παρά κούνησε το κεφάλι συμφωνώντας και προσπάθησε να στρώσει τα μαλλιά του. Κοίταξε προς τη μεριά του σπιτιού του κυρ Γερακιού και χαμογέλασε.\n«Καλώς τον δέχτηκε είπε. Άντε και μια χαρά στο μαράσι μας κι ένα χαμόγελο… αν ζήσει δηλαδή μέχρι το ξημέρωμα η Καλλιόπη»\n«Ναι, να δούμε και μια χαρά επιτέλους. Όπως το μολόγησες Κλεάνθη μου»\nΟ άντρας κάθισε στην καρέκλα κοντά της και ακούμπησε τους αγκώνες στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι. Έτριψε το πρόσωπό του όπως όταν πλένεται κάποιος και την κοίταξε από πίσω σαν ήταν σκυμμένη στο μικρό καμινέτο οινοπνεύματος.\n«Τα ‘μαθες ε;»\n«Τι να μάθω; Έγινε κάτι;»\n«Ναι. Ο Στέφανος ο Πιζάνιας έστειλε προξένι στο σπίτι του Σάββα του Καθοπούλη και ζήτησε τον Μανόλη του Σάββα γαμπρό του, για την θυγατέρα του την Ευτέρπη. Τα μιλήσανε και τα συμφωνήσανε. Να δεις που αύριο – μεθαύριο θα ξεσπάσουν τα προξένεια»\n«Τι λες! Πότε κιόλας; Έγινε η μπρόβα;»\n«Έγινε την προηγούμενη Κυριακή στην αυλή της εκκλησίας κι έμαθα ότι οΠιζάνιας ήδωσε χωράφσια, περβόλια, σπίτι, στοίβη ίσαμε κειά πάνω … και πάνω από χίλιες χρυσές λίρες στο γαμπρό κι εκείνος ησύντασσε. Θα έχουμε αρραβωνιάσματα»\nΗ Καλοτίνα άκουγε τώρα χωρίς να μιλάει. Ο νους της πήγαινε σε εικόνες που φοβόταν ότι η ίδια δεν θα μπορούσε ποτέ να τις ζήσει.\n«Μα πως τόλμησε η κακόσοη η Μαριώ να στείλει προξένι για το γιό του καπετάν Σάββα», είπε στο τέλος δείχνοντας ένα πνίξιμο να την κυριεύει.\n«Να δεχτεί αμέσως το προξένι, χωρίς μπρόβα και μιλήματα! Ηγάπαντη σου λέω. Την ήθελε τη νύφη το Μανολιό…»\nΚαι ξαφνικά η Καλοτίνα σιώπησε λες και είχε δαγκώσει τη γλώσσα της. Ο αδερφός της δεν σήκωσε το κεφάλι να την κοιτάξει, παρά έμεινε σκυμμένος πάνω από το φλιτζάνι με τον καφέ. Είχε κρυώσει αλλά δεν τον ένοιαζε. Άναψε ένα τσιγάρο από τα στριφτά που έφτιαχνε κάθε απόγευμα, να περνάει η ώρα του και πέταξε το τσακμάκι στο τραπέζι δείχνοντας κάποιον εκνευρισμό. Έριξε τη ματιά του στις μεγάλες μπαούλες που κρύβονταν τα προικιά των αδερφάδων του και φάνηκε σαν να κούνησε το κεφάλι απογοητευμένος. Η αδερφή του σηκώθηκε, μάζεψε το μπρίκι και το έβαλε στο μεγάλο κουβά με το νερό. Θα το έπλενε αργότερα, τώρα δεν είχε όρεξη. Κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τον ήλιο να προβάλλει πάνω από το Βαθύ18. Μια άχλη κάλυπτε το φαλακρό βουνό απέναντι κι έφτανε μέχρι το μαράσι του Αϊ Στέφανου. Το «Μιαούλης» τώρα φαινόταν σαν μια μικρή άσπρη κουκκίδα μέσα στο πέλαγος, κοντά στην Κω. Δεν ξεχώριζε από τα κύματα που είχε σηκώσει ο πρωινός θαλασσινός αέρας.\nΠέρασαν δέκα περίπου λεπτά και ακούστηκε το σούρσιμο από τις χοντρές πατούσες της Κυράννας από το σαλόνι. Ήρθε στην κουζίνα και καλημέρισε τα δυό της παιδιά.\n«Ίντα φωνές ήτονε αυτές το βράδυ; Από δίπλα ήτονε; Ήρθε κανείς μαθές;», ρώτησε την ώρα που έβαζε το μεγάλο αυτή τη φορά μπρίκι να κάνει για όλους καφέ.\nΤα δυό αδέρφια της εξήγησαν τα γεγονότα στο σπίτι του Γερακιού. «Αρή Καλοτίνα το καπράτσι19 εν τω έπλυνες μαθές; Μόνο κράτσες20 εν έχει μέσα…», ήταν η αδιάφορη απάντηση της μάνας. Βέβαια δεν ήταν έτσι ακριβώς, αλλά ήταν ο τρόπος της Κυράννας ν’ αλλάξει κουβέντα. Συμπλήρωσε όμως: «… θα πάω να την ‘πισκεφτώ την Καλλιόπα να της πω τα μπράβα που γύρισε ο Στέφος της…».\nΣέρβιρε τους έτοιμους καφέδες στα ζεσταμένα φλιτζάνια, έβαλε και λίγη μαρμελάδα φραγκόσυκο σε ένα μεγάλο πιάτο να βουτήξουν τις κριθαροκουλούρες τους, καθάρισε τέσσερις ντομάτες, τις έκοψε στα τέσσερα, έβαλε και λίγη θρούμπη που είχε μαζέψει από το βουνό ο μικρός της γιός, ο Μέμος και τους φώναξε όλους στην κουζίνα να πάρουν δύναμη, να ετοιμαστούν για την εκκλησιά. Η Καλοτίνα άναψε το πήλινο θυμιατό και η μυρωδιά από το θυμίαμα μοσχοβόλησε σε όλο το δωμάτιο. Σταύρωσε ένα – ένα τα μέλη της οικογένειας, που σηκώθηκαν όρθια κάνοντας το σταυρό τους και μετά περιπλανήθηκε σε όλο το σπίτι με τον καπνό να ευλογεί για υγεία και ευτυχία.\nΟ Κλεάνθης σηκώθηκε πρώτος να ντυθεί. Γι αυτόν η εκκλησία δεν ήταν μέλημα, το μαγαζί του ήταν. Έπρεπε ν’ ανοίξει τον καφενέ να σκουπίσει το ξύλο του πατώματος, να σφουγγαρίσει και να βάλει τα πράγματα που είχε παρατήσει την προηγουμένη στα τραπέζια ανάκατα, στη θέση τους. Οι παλιοί ναυτικοί, τα «ναυάγια» όπως τους αποκαλούσε, συμπεριλαμβανομένου και του σακάτη εαυτού του, θα πήγαιναν πρωί – πρωί για τον καφέ τους και άλλοι, πρωί – πρωί για την ρακή τους. Ο χρόνος που δεν είχες τι να κάνεις ήταν πολύς και αργός.\nΟι αναμνήσεις έτρεφαν αυτούς τους ανθρώπους και οι εξιστορήσεις των περιπετειών τους, σχολειό για τον προσεκτικό ακροατή. Μέχρι που για κάποια αδικαιολόγητη αιτία φτάνανε στις φωνές και προκαλούσαν το γέλιο με τις βρισιές τους στον Κλεάνθη. Αλλά δεν τους μίλαγε για ησυχία. Γιατί άλλωστε;\nΦόρεσε τα ρούχα του και κάθισε στον μεγάλο καναπέ της κουζίνας για τις μπότες. Χάιδεψε το μαύρο δέρμα με ένα πανί να το γυαλίσει, έφτυσε κιόλας, πρόσεξε να μην έχουν σκόνη ακόμα και στις ραφές, (άλλη μια ιδιοτροπία του), μέχρι που το χέρι γλίστρησε στο τακούνι του αριστερού υποδήματος. Σταμάτησε ξαφνιασμένος λες και ήταν η πρώτη φορά που το έκανε. Ψηλάφισε με τα ακροδάχτυλα τις τρύπες από τα καρφιά, εκεί που κάποτε είχε καρφώσει τις λίρες του και σταμάτησε. Μέσα του πάλευε το θεριό της θάλασσας με την ρουτίνα της καθημερινότητας της στεριάς. Μέσα του πάλευε ο άντρας με τα αποκαΐδια της ψυχής του. Δεν μίλησε. Σηκώθηκε απότομα και βιαστικά, φίλησε σταυρωτά τη Καλοτίνα, παλιά του συνήθεια και σήκωσε το χέρι για ένα «γεια» στους υπόλοιπους σαν ανέβαινε τα δυό μικρά σκαλοπάτια προς την έξοδο. Έκλεισε την πόρτα πίσω του απαλά. Σε λίγο ακούστηκαν τα βήματά του στα πεζοδρόμιο. Τα τακούνια δεν κουδούνιζαν πια, αλλά το τακ – τακ ακουγόταν δυνατά, χωρίς διακοπές από το χωλό πόδι.\nΣε λίγο είχε φτάσει στον καφενέ του. σήκωσε το σκουριασμένο και σκονισμένο ρολό που κάλυπτε τα τζάμια και ξεκλείδωσε την πόρτα. Έτριξε και χρειάστηκε λίγο σπρώξιμο με τον ώμο. Η μυρωδιά από το αλκοόλ, τον χτύπησε στη μύτη. Χαμογέλασε, αυτή ήταν πια η ζωή του. Πήγε στον πάγκο του και με την πετσέτα καθάρισε λίγο. Σε ένα μικρό ποτηράκι έχυσε λίγη ρακή από το μπουκάλι με το μακρόστενο μεταλλικό στόμιο. Ήπιε μια γουλιά σαν να το δοκίμαζε και μετά χωρίς καθυστέρηση, σήκωσε το κεφάλι και το κατέβασε στο λαρύγγι μονομιάς. Πρωί ήταν αλλά φάνηκε ότι το χρειαζόταν για να πάρει δυνάμεις. Τακτοποίησε τις καρέκλες και έβγαλε κάποια μεταλλικά στρογγυλά τραπέζια στο πεζοδρόμιο που ήταν αρκετά φαρδύ σαν αυλή. Έβαλε τα χέρια στη μέση και σήκωσε το βλέμμα προς το τελωνείο και τον στενό λιμενοβραχίονα που ήταν γεμάτος με μπάλες από κεραμίδια, τούβλα και άλλα οικοδομικά υλικά που κάποιο καΐκι είχε φέρει από τη Κω. Τα τρεχαντήρια ήταν δεμένα το ένα δίπλα στο άλλο και τα κατάρτια τους έμοιαζαν με δάσος που το κάθε «δέντρο» του κουνιόταν στο δικό του ρυθμό και κατεύθυνση, ανάλογα με τις ορέξεις της θάλασσας.\nΤου άρεσε το θέαμα και προσπάθησε να το απολαύσει, μέχρι να μπει ο πρώτος πελάτης. Οι πιτσιρικάδες έτρεχαν πάνω στο τσιμέντο γύρω από τα καΐκια και προσπαθούσαν να κλέψουν αν μπορούσαν κάτι που ίσως και να τους ήταν χρήσιμο, καμιά λινάτσα, κανένα χοντρό σκοινί ή καμιά «γάσα21», να παίξουνε τους κλέφτες και τους χωροφύλακες. Πολλές φορές σιγοντάριζαν τα σκάφη που κουβαλούσαν φρούτα και λαχανικά, έκλεβαν κανένα σταφύλι από τα καφάσια και έτρεχαν με φωνές, τρώγοντάς το χωρίς καν να το πλύνουν. Η ξυπολυσιά και το πλύσιμο των φρούτων δεν ταίριαζαν.\nΈνας ναύτης προσπαθούσε να καθαρίσει ξύνοντας με μια φαλτσέτα την «κόμουζα22» σε ένα χαμηλό τρεχαντήρι και κάθε τόσο τράβαγε νερό από την θάλασσα με ένα κουβά και το έριχνε πάνω στο «μπουλμέ23». Το μικρό σκάφος είχε γίνει ψαράδικο πια, περνούσε τον καιρό του στα νησάκια της περιοχής πιάνοντας με δίχτυα και καθετές, από χταπόδια και μικρόψαρα, μέχρι σκαθάρια και σκάρους. Το είχαν δυό αδέρφια, ο ναύτης που καθάριζε και ένας άλλος που ερχόταν στο σκάφος με πατερίτσες, σέρνοντας και τα δυό του πόδια, χτυπημένος και αυτός όπως τόσοι άλλοι, από την μηχανή. Πουλούσαν τα ψάρια και έτσι προσπαθούσαν να ζήσουν την οικογένειά τους. Ο Κλεάνθης κούνησε το κεφάλι του. Ήξερε ότι σε λίγο θα έρχονταν κι αυτοί στο μαγαζί του για ένα ποτήρι κρασί, να ξεχάσουν τον πόνο και τη φτώχεια τους.\nΜπήκε στον καφενέ και έβαλε καινούργια ταινία στο φως, να κολλάνε οι μύγες. Η πόρτα ήταν ανοικτή και δεν άκουσε τον Σκεύο τον Χατζηγιώργη που μπήκε, μέχρι που η φωνή του γέρο καπετάνιου ( «μηχανικός» ήταν αλλά όλοι τον φώναζαν καπετάνιο», τον καλημέρισε:\n«Καλημέρα Κλεάνθη, ίντα κάμεις μαθές;»\n«Καλημερίζω τον Σκεύο τον καπετάνιο. Κάθισε μαθές, να εκεί που έχει φως»\nΟ «καπετάνιος», άφησε τις πατερίτσες του πλαγιασμένες στη διπλανή καρέκλα, έβγαλε ένα πακέτο με τσιγάρα, από τα μικρά, με τα δέκα τσιγάρα μέσα, άναψε ένα και κοίταξε τον καπνό που υψωνόταν γαλάζιος και ανάλαφρος, προς το ταβάνι. Ο Κλεάνθης παρατήρησε πως ο «καπετάνιος» είχε ακόμα καρφωμένες τις λίρες στα τακούνια, αλλά δεν κουδούνιζαν, όπως δεν περπατούσαν και τα πόδια του. Τον είχε κι αυτόν φάει η «Βαρβάρα» η άτιμη.\n«Να φέρω το καφεδάκι σου κυρ Σκεύο;»\n«Ναι παιζάτσι μου ΄φερτον να ανοίξει το μάτι. Να ξυπνήσουμε Κυριακάτικα…»\nΜετά γύρισε το βλέμμα προς το λιμάνι, σαν να περίμενε τους φίλους του, ή κάποιον καπετάνιο να τον πάρει σε ταξίδι. Τι κι αν τα χρόνια του βάραιναν τους ώμους, η ψυχή του λαχταρούσε τα πελάγη και τον «βούτθο23». Ακούμπησε τον αγκώνα στην διπλανή καρέκλα και βολεύτηκε όσο πιο καλά μπορούσε\n«Σήκω και δεν σου πρέπουσι του τάφου τα λιβάνια,\nΜονάχα σου ταιριάζουσι του γάμου τα στεφάνια.\nΠάγαινε Μιχάλη κι ας γενεί το χώμα σου λιβάνι.\nΝα ‘νοίξει ο Παράδεισος και μέσα να σε βάλει.\nΔεν κλαίμε Θέμελη που πόθανες\nΓιατί ποθαίνουν κι άλλοι\nΜον’ κλαίμε κι οδυρόμαστε\nΠου σε σαούρωσαν μέσα εις το τσουβάλι.\nΧωρίς παπά, χωρίς σταυρό και μνήμα\nΚι είν’ μεγάλη η πίκρα μας κι είναι βαρύ το κρίμα\nΑς σ’ έφερναν και σένανε, Θέμελη στα Λινάρια\nΩς φέρασι τον κύρη σου και κλαίγαν τα πουντάρια\nΟ «καπετάνιος» σιγοτραγούδαγε και το μυαλό του ταξίδευε στους παλιούς του φίλους, εκείνους τους συντρόφους του στην Μπαρμπαριά. Και ήταν μελωδική η φωνή του, αγγελική κι ας έσπαγε κάθε λίγο από τα κλάμα. Και το κλάμα αυτό δεν φαινόταν με δάκρυα, ήταν μέσα του, χρόνια τώρα, από τότε που η θάλασσα του πήρε την υγειά του. «Φίδι» που σέρνεται στην άμμο, έλεγε τον εαυτό του και σαύρα άχρηστη που βασάνιζε την οικογένειά του.\nΟ Κλεάνθης έφτασε με τον καφέ και τον άφησε στο τραπεζάκι.\nΑναρτήθηκε από GEOPOL στις 10:19 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:


ΗΠΑ: Εκ νέου Πρόταση Αλλαγής Κανονισμού στον Καθορισμού Προτύπων (στάνταρντς)\n19 Ιουν 2020 Δελτία Τύπου\nI. Ιστορικό/ Πληροφορίες:\nΤο Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ επιβεβαίωσε την Τρίτη (16 Ιουνίου) την πρόταση του για τροποποίηση των κανόνων οι οποίοι θα επιτρέψουν στις αμερικανικές εταιρείες να συνεργαστούν με την Huawei στον καθορισμό προτύπων (στάνταρντς).\nΔείτε εδώ για το επίσημο δελτίο τύπου του Υπουργείου Εμπορίου:\nII. Δηλώσεις στα ΜΜΕ:\nΑρχικά, τα πρότυπα (στάνταρτς) θα πρέπει να καθοριστούν με έναν ανοικτό, δίκαιο και αμερόληπτο τρόπο ενώ ταυτόχρονα θα ενθαρρύνεται η συμμετοχή προμηθευτών, επιστημονικών ερευνητικών ιδρυμάτων, βιομηχανιών και άλλων φορέων παγκόσμιου βεληνεκούς. Η συνεισφορά και ο παραγωγικός διάλογος θα προωθήσουν καλύτερα τη διαμόρφωση τεχνικών προτύπων (στάνταρτς) και θα ενθαρρύνουν την υγιή ανάπτυξη της βιομηχανίας και της παγκόσμιας οικονομίας. Η στάση της Huawei παραμένει αμετάβλητη σε αυτά τα θέματα. Θα θέλαμε να συνεχίσουμε με ειλικρίνεια τον διάλογο αναφορικά με τα πρότυπα (στάνταρτς) για τις νέες τεχνολογίες με τους ομολόγους μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στις ΗΠΑ, συμβάλλοντας στην τεχνολογική πρόοδο της κοινωνίας εν γένει.\nH Lidl Κύπρου λανσάρει τo Ocean Bound Plastic Crivit Shoe, το πρώτο παπούτσι Lidl από ανακυκλωμένα πλαστικά απορρίμματα!


Πρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018, 21:24\n«Εξέθεσα την άποψη ότι πρέπει να δούμε εξίσου σοβαρά την προστασία των συνόρων ΕΕ και την εξωτερική διάσταση της μεταναστευτικής κρίσης. Η ΕΕ να προσανατολιστεί στον διαμοιρασμό της ευθύνης και όχι το βάρος να πέφτει στις χώρες υποδοχής», δήλωσε ο πρωθυπουργός.\n«Το μεγάλο δίλημμα που έχουμε μπροστά μας είναι αν θα την αντιμετωπίσουμε ως ευρωπαϊκή συλλογική πρόκληση ή ως πρόβλημα των χωρών υποδοχής. Οι περισσότεροι στη σημερινή συνάντηση συμφωνούν με την πρώτη άποψη», πρόσθεσε.\nΤελευταία ενημέρωση: Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018, 21:34


POROSNEWS: Το μεταναστευτικό θα αποτελειώσει την ήδη κατεστραμμένη χώρα μας.\naris 1 Μαρτίου 2016 - 1:12 π.μ.\nΩραία όλα αυτά που μας λέτε κ Λορεντζάτε μέσω του άρθρου που κάποιος ανάρτησε.\nΈχετε την εντύπωση ότι όλοι οι Έλληνες κοιμόμαστε με τα τσαρούχια? Ότι δεν ανησυχούμε?\nΠροτάσεις έχετε? Σκεφτήκατε πώς, ποιοι, και γιατί δημιούργησαν όλο αυτό το πρόβλημα?\nΣκεφτήκατε ότι στην ουσία υπάρχει ένας ατέρμονας που δεν είναι η Ελλάδα υπεύθυνη?\nΣκεφτήκατε ότι ναι μεν η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι αλλά χρειάζεται κινήσεις ανθρώπων που πρέπει να γνωρίζουν πολύ περισσότερα από αυτά που φαίνονται για μπορεί να παραμείνει τουλάχιστο «αμπέλι»? Το τελευταίο το καταλαβαίνετε, ή ήσαστε σε δικούς σας κόσμους?\nΣα να υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας μου φαίνεται, ή παραείστε ενθουσιώδης.\nΚάλμα μεν, παρά πόδα δε, που έλεε κι ο νόνος μου.\nΌταν περνάς Συμπληγάδες χρειάζεται ψυχραιμία και προσοχή αλλιώς πάπαλα!


Lego Technic Porsche 911 RSR 42096 - 42096\nBestseller -21 % Παράδοση 4-10 ημέρες\nΚωδ. Προϊόντος: 42096\nLEGO Technic Porsche 911 RSR (42096).Εξερεύνησε την πρωτοποριακή μηχανική και την κατασκευαστική αρτιότητα ενός από τους παγκόσμιους ηγέτες της αυτοκινητοβιομηχανίας, με αυτό το απίθανο σετ αυτοκινήτου LEGO® Technic Porsche 911 RSR. Αυτό το μοντέλο αντίγραφο αναπτύχθηκε σε συνεργασία με την Porsche και αποτυπώνει τη δυναμική εμφάνιση και τις κλασικές καμπύλες της 911 RSR, ενός οχήματος που κατασκευάστηκε για να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις στους διεθνείς αγώνες αντοχής GT. Οι εξωτερικές λεπτομέρειες περιλαμβάνουν πίσω φτερό με στηρίγματα αεροτομής σε σχήμα λαιμού κύκνου, επεκταμένο πίσω διαχυτήρα και ειδικούς πλευρικούς καθρέφτες — όλα σχεδιασμένα να μεγιστοποιούν την αεροδυναμική απόδοση. Άνοιξε τις πόρτες και θα ανακαλύψεις ένα κόκπιτ γεμάτο ρεαλιστικές λεπτομέρειες όπως οθόνη ραντάρ, τιμόνι που λειτουργεί, σύστημα πυρόσβεσης, ακόμα και ένα χάρτη του σιρκουί Laguna Seca τυπωμένο στην πόρτα του οδηγού. Αυτό το εκπληκτικό μοντέλο διαθέτει επίσης ορατό διαφορικό που λειτουργεί, ανεξάρτητη ανάρτηση και εξακύλινδρο κινητήρα boxer με κινούμενα έμβολα τοποθετημένα εμπρός από τον πίσω άξονα. Μαύρες ακτινωτές ζάντες, ρεαλιστικοί προβολείς και πίσω φώτα, στο αυθεντικό λευκό, κόκκινο και μαύρο χρώμα με λεπτομέρειες από αυτοκόλλητα, βάζουν την τελική πινελιά σε αυτό το πραγματικά αξιοθαύμαστο LEGO μοντέλο ενός σούπερ αυτοκινήτου!\nΚωδικός κατασκευαστή 42096\nΕπιπλέον Χαρακτηριστικά Η συσκευασία περιέχει 1580 κομμάτια\nΕτικέτες: Lego Technic Porsche 911 RSR 42096 , 42096 , LEGO TECHNIC