Vivere pericolosamente « Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο\nΑπ’ όσο θυμάμαι, εμείς της γενιάς μου, γεννημένοι μετά τον πόλεμο, έφηβοι πριν απ’ τη χούντα, θέλαμε πάντοτε να φύγουμε.\nΌχι ότι η Ελλάδα δεν ήταν όμορφη. Ήταν.\nΉταν πιο ελκυστική από ποτέ. Ήταν πιο λαμπερή, πιο γνήσια, πιο ξεκάθαρη.\nΉξερες ποιος το παίζει κακός και ποιος καλός. Αυτό έμοιαζε τότε κάπως μελοδραματικό, άσπρο -μαύρο, σαν τον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής, όμως ήταν μεγάλο πράγμα, το κατάλαβα αργότερα.\nΗ Ελλάδα ήταν πληγωμένη και όμορφη.\nΕμείς πάντως θέλαμε να φύγουμε.\nΈτσι κι αλλιώς όλοι έφευγαν. Λίγοι γύριζαν τότε.\nΟι πιο πολλοί φεύγανε μετανάστες, άλλοι ναυτικοί, το μεροκάματο πρώτα, κι ύστερα το όραμα της γιορτινής επιστροφής. Φεύγανε και επιχειρηματίες (λίγοι), για δουλειές και φέρνανε πίσω παραμύθια κι αλήθειες για άλλες κοινωνίες, άλλες συνήθειες, άλλες γυναίκες.\nΉταν και κάτι άλλοι, λιγοστοί στην αρχή, που την είχαν γλυτώσει, ποιος ξέρει πως, από την ισοπέδωση του πολέμου και του εμφύλιου και που άρχισαν να πηγαίνουν ¨στις Ευρώπες¨ για τουρισμό. Αυτούς, κακά τα ψέματα, τους ζηλεύαμε.\nΩστόσο, σιγά σιγά τα πράγματα άλλαζαν. Η χώρα έπαιρνε μια ανάσα, και εμείς μαζί.\nΑν κι ακόμη το ταξίδι το μεγάλο, το ταξίδι με το ταυ κεφαλαίο, το ταξίδι με διαβατήριο, έμενε όνειρο, άμα ήσουν έφηβος μπορούσες να πάρεις τους δρόμους έτσι κι αλλιώς.\nΣτην ταξιδιωτική τέχνη του ωτοστόπ είχα μυηθεί μαθητής ακόμη.\nΤη μεγάλη διαδρομή το κάναμε με τον Πάνο με το που δώσαμε εισαγωγικές.\nΤότε δίναμε Σεπτέμβρη, έχανες το καλοκαίρι ολόκληρο στα φροντιστήρια, μες την κάψα.Φτάσαμε σχεδόν ως τα Τέμπη και μετά κάναμε πίσω. Γνωρίσαμε και δύο νεαρές αρχιτεκτόνισσες που πρέπει να ‘χω κάπου τις φωτογραφίες τους. Δεν είναι ότι έγινε τίποτα τελικά, αλλά τις θυμάμαι ακόμη.\nΜας είχαν εξηγήσει ότι το επάγγελμα δεν είναι δα τόσο δύσκολο! Αρκεί να σχεδιάζεις τις τουαλέτες τη μια κάτω από την άλλη για να τρέχει καλά η αποχέτευση.\nΈτσι μας λέγανε και γελάγανε.\nΤότε νομίζαμε ότι μας δουλεύουν…\nΑλλά τι σου ‘λεγα;\nΤο διαβατήριο… Μεγάλο πράγμα για τους νεαρούς της γενιάς μου.\nΤο πιο πολύτιμο δημόσιο έγγραφο, καλύτερο κι από την ταυτότητα, παρόλο που αυτή είχε ήδη εκσυγχρονιστεί και είχε αποκτήσει διάφανη πλαστική θήκη! Γιατί εμείς, πολύ νέοι τότε, θέλαμε σώνει και καλά να πάμε αλλού! Ή να γυρίσουμε πίσω.\nΤο πήρα τελικά το πασαπόρτι.\nΓια λόγους σπουδών.\nΧάρη στην αθάνατη ευγενή ράτσα των Ελλήνων γονιών, που ανέκαθεν είναι έτοιμοι να κάνουν κάθε θυσία για να σπουδάσουν τα παιδιά τους.\nΝα σου πω πώς έγινε: Εισαγωγικές εξετάσεις, σύστημα Παπανδρέου (του παππού), τέσσερεις κύκλοι σχολών, άλλη ύλη ο καθένας, μπορείς να δώσεις μέχρι δύο.Φροντιστήριο Ζαχαράκη για Αρχιτεκτονική, τα βγάζω πέρα με το σχέδιο, την πατάω στη Χημεία.\nΈχω όμως προνοήσει να δώσω και στον τέταρτο κύκλο. Και εκεί τα πράγματα και χωρίς φροντιστήριο πάνε καλά: οις είναι το πρόβατο, το θυμόμουνα τότε, το θυμάμαι ακόμη, μπαίνω στην Πάντειο.\nΕίχε ακόμη τη φήμη σχολής για ¨δημοσίους υπαλλήλους¨, αλλά στη πραγματικότητα, μέσα, είχε αρχίσει να γίνεται μεγάλη ζύμωση. Πολιτική, ποίηση, μουσική…Συναυλίες με το Θεοδωράκη, τη Φαραντούρη να τραγουδάει στο αμφιθέατρο, παιδάκι ακόμη, σαν λεπτό κλαράκι.\nΕσπερίδες, Νέο Κύμα, Ζωγράφος… Έξω, στους δρόμους γινόταν χαμός. Αποστασία, ένα ένα τέσσερα, ο κόσμος όλος στους δρόμους.\nΜετά, το αδελφάκι μου το μεσαίο, που ήθελε σώνει και καλά να σπουδάσει ιατρική, δηλώνει ότι θέλει να πάει έξω. Ιταλία που είναι κοντά.\nΚαι λένε οι γονείς που το ’χαν καημό που δεν μας είχε καλοκάτσει η Αρχιτεκτονική (οι μετοχές ¨ρετιρέ¨ στις προτιμήσεις των γονιών της εποχής): Δε πας κι εσύ; Τι ένας, τι δύο; Και θα είσαστε μαζί στον ξένο τόπο, και θα αλληλοστηρίζεστε…\nΜπήκα σε κρίση. Στην Πάντειο περνούσα τον πιο συναρπαστικό χρόνο της φοιτητικής μου ζωής. Όμως από την άλλη υπήρχε η προοπτική για ταξίδι… Διαβατήριον του Βασιλείου (έστω) της Ελλάδος εν ισχεί για χώρες πολλές…\nΜε προϋποθέσεις, βέβαια, αλλά όλα τότε είχαν ένα σωρό προϋποθέσεις.\nΌμως, άμα το καλοσκεφτείς, υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα για μια ιδανική λύση. Υπήρχε και τότε.\nΤο απολυτήριο του λυκείου το είχα καταθέσει στον κύκλο του Πολυτεχνείου. Στην Πάντειο είχα δώσει αντίγραφο, ενδεικτικό το λέγαμε τότε. Οι Ιταλοί για να σε δεχθούν ήθελαν το γνήσιο. Άρα, το έπαιρνα πίσω απ’ την Αρχιτεκτονική και τους το έδινα. Η εγγραφή μου έξω δεν θα διέκοπτε τις σπουδές μου εδώ.Ήταν η λύση! Θα έφευγα, αλλά θα ήμουν εδώ, κάθε τόσο, για τις εξετάσεις στις πολιτικές επιστήμες…\nΓίνεται έτσι; ρώτησα τους γονείς μου. Και περίμενα με δέος την απάντηση.\nΑλλά στο είπα, για τους Έλληνες γονείς, (και για τους δικούς μου σε κάθε περίπτωση): όλα για τις σπουδές των παιδιών!\nΕίπαν ναι, με χαρά…\nΠήγα λοιπόν στο υπουργείο, έκανα τις απαραίτητες ουρές, τις απαραίτητες αιτήσεις, έφυγα, ξαναπήγα μετά από εύθετο χρονικό διάστημα, ξαναέκανα τις απαραίτητες ουρές και βρέθηκα μπροστά σε μία ξινή υπάλληλο να με κοιτάζει με μισό μάτι, που θα πάρεις διαβατήριο, που θα φύγεις, που κάπου θα πας, που κάτι θα δεις και εγώ θα είμαι εδώ να κοιτάζω τους κιτρινωπούς τοίχους του υπουργείου, να τη κοιτάζω κι εγώ με μισό μάτι, που είσαι εδώ βολεμένη, ποιος ξέρει με ποιο μέσο και με ποιο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και που με βλέπεις μικρό και θέλεις να μου πουλήσεις και εξουσία…\nΓιατί την έβλεπα, είχε στα χέρια της το διαβατήριο, το διαβατήριό μου, είχε πάρει να συμπληρώνει τις κενές γραμμές και τις σφραγίδες με τα στοιχεία μου και δεν έδινε την απαραίτητη προσοχή!\nΈπρεπε να χειριστεί το διαβατήριό μου και δεν πρόσεχε!\nΚαι έκανε λάθος.\nΚαι μου άλλαξε δυο γράμματα στον τόπο γέννησης.\nΚαι ευτυχώς το είδα εγκαίρως. Και της το έδειξα.\nΚαι αυτή η ασυνείδητη, η προχειρολόγα, η τσαπατσούλα, η αμπλαούμπλισσα, τι έκανε;\nΠήρε ένα ξυραφάκι που ’χε εκεί δίπλα για τέτοιες εγχειρήσεις και άρχισε να τρίβει τα γράμματα, με αρκετή, εδώ που τα λέμε, επιδεξιότητα, ώσπου σχεδόν τα εξαφάνισε, μαζί με μια λεπτή επιφάνεια από το πολύτιμο χαρτί.\nΈγινα Τούρκος, που λέγαμε τον καιρό εκείνο, που δεν ήμασταν ακόμη πολιτικώς όρθιοι.\nΚαι δεν ήταν η εποχή πρόσφορη για να τα βάζεις με τους δημόσιους υπάλληλους ιδιαίτερα αν (με τα κριτήρια της εποχής) είσαι πιτσιρικάς. Αν και, εδώ που τα λέμε, κάτι είχε αλλάξει μετά το ’63. Παρά τις κατραπακιές, ακόμη και εμείς, οι πιτσιρικάδες, σηκώναμε κεφάλι.\nΠαρόλα αυτά, οι δημόσιοι υπάλληλοι είχαν ακόμη εξουσία. Είχαν το τεκμήριο της εθνικής τους προσφοράς κι ας είχαν πολλοί απ’ αυτούς ρίζες στις σκοτεινές κατηγορίες των μαυραγοριτών και των δωσίλογων. ¨Η, τέλος πάντων, έτσι έπρεπε να τους βλέπεις για να μη σου πάρουν πολύ τον αέρα…\nΗ τύπα με παρηγόρησε αδιάφορα. Δεν είναι τίποτα, μου είπε, συμβαίνει που και που. Αλλά το κάναμε κούκλα!\nΕγώ ήξερα από ξυραφάκια, δυο χρόνια φροντιστήριο γραμμικό σχέδιο στο Ζαχαράκη. Είναι αλήθεια ότι δεν πολυφαινότανε. Ο μαρκαδόρος, καινούργιο τότε μέσο γραφής δεν ήτανε πολύ ζόρικος στο ξύσιμο. Με είχε χαλάσει η υπάλληλος, αλλά το διαβατήριο το είχα στα χέρια μου! Η φωτογραφία, από αυτόματο μηχάνημα, άλλη μεγάλη καινοτομία της εποχής ήταν στη θέση της, όχι σπουδαία, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο.\nΣε λίγο είχα ξεχάσει το ξύσιμο, είχα αδιαφορήσει για τη φωτογραφία και είχα πάρει το δρόμο (λεωφορείο 108) για το σπίτι μου στην Ηλιούπολη.\nΔιαβατήριο, σπουδές έξω, ταξίδι. Με δυο λόγια: ευτυχής!\nΉταν χειμώνας, αρχές του’66, όταν έφυγα.\nΑρχές εξήντα έξι, αρχές εξήντα εφτά, πέρα δώθε στις χιονισμένες σιδηροδρομικές γραμμές της Γιουγκοσλαβίας, το χρησιμοποίησα αρκετά το πολύτιμο βιβλιαράκι.\nΚαι με το καράβι ταξίδεψα: ¨Πήγασος¨: Πειραιάς – Βενετία. Όλα καλά.\nΑυτό αποκτούσε σφραγίδες και κύρος, εγώ πρωτόγνωρες εμπειρίες.\nΣτο χρόνο πάνω, Φλεβάρης ’67 ήμουν εδώ, για τρίτη εξεταστική στη Πάντειο Ήταν η τελευταία φορά. Έφυγα και σε λίγες μέρες έγινε το πραξικόπημα.\nΔεν είναι ότι δε το περιμέναμε.\nΕκείνο τον καιρό όλα τα περιμέναμε.\nΟι εφημερίδες έγραφαν: ¨Κίνδυνος πραξικοπήματος. Ας επαγρυπνώμεν¨ Άλλες πάλι: ¨Οι λόγοι δια τους οποίους δεν θα γίνει πραξικόπημα¨.\nΟ κόσμος ήταν στους δρόμους. Έτσι κι αλλιώς τι να κάνει παραπάνω ο λαός; Κι όμως τελικά τον βάλανε στο γύψο.\nΝα μη στα πολυλογώ εμείς έξω, φοιτητές σε μια χώρα όπου δεν υπήρχαν άλλες κατηγορίες Ελλήνων μεταναστών, δεν ήμασταν στο γύψο και έπρεπε κάτι να κάνουμε. Καθήκον ιερό. Τι ξέραμε όμως από αντίσταση; Λίγα πράγματα.\nΕκείνο που είχαμε προλάβει να μάθουμε, απ’ το ’65 και δώθε, όταν καίγαμε τις εφημερίδες του Λαμπράκη που ήθελε να στηρίξει την αποστασία, ήταν οι διαδηλώσεις.\nΚι πιο μπροστά, στις μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις για το Κυπριακό, αυτό είχαμε μάθει: Κινητοποιήσεις στους δρόμους. Εγώ είχα και μια πείρα από τη Πάντειο.\nΤη στήσαμε λοιπόν τη διαδήλωση στη Φλωρεντία στις 22 του Απρίλη. Στο τσάκα τσάκα. Απέριττη, χειροποίητη, ενθουσιώδης!\nΉρθανε όλοι. Ακόμη και μερικοί που μετά πέρασαν με τη χούντα.\nΉμασταν καμιά διακοσαριά άτομα, οι διπλοί από όσους ήταν γραμμένοι στο σύλλογο Ελλήνων φοιτητών Φλωρεντίας. Είχαμε μπροστά τη σημαία του συλλόγου και πίσω χειρόγραφα πλακάτ στα ελληνικά και στα ιταλικά. Φωνάζαμε συνθήματα. Τα ‘χαμε με το βασιλιά, με τους Αμερικανούς, με τους αποστάτες.\nΊσα ίσα που προλάβαμε να βγούμε από το φοιτητικό εστιατόριο, τη περίφημη Μένσα, και μέχρι να πάρουμε την Αλφάνι και να στρίψουμε στην Καβούρ, τον κεντρικό δρόμο της Φλωρεντίας, νάσου οι καραμπινιέροι με τα τζιπάκια τους.\nΝα σου πω τώρα, ότι πριν το ’68 οι καραμπινιέροι ήταν κάτι ανθρωπάκια, όχι ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας, νότια την καταγωγή και χοντρουλά. Δεν κυνηγάγανε ακόμη με ασπίδες και γκλομπ, δεν ήτανε ακόμη παιδαράδες φουσκωτοί και επίφοβοι. Όμως είχανε τζιπ.\nΚάνανε δυο τρεις μανούβρες μπροστά μας, βάλανε και τη σειρήνα να παίζει στη διαπασών, μας σταμάτησαν και μας διαλύσαν.\nΜετά, για να δείξουν ότι είναι ικανοί να ελέγχουν τα πράγματα και να εξασφαλίζουν τη δημόσια τάξη από αλλοδαπούς ταραξίες, μαζέψανε αυτούς που θεωρούσαν πρωταίτιους και μας μηνύσανε. Ήμασταν έξι.\nΗ δίκη έγινε τελικά το καλοκαίρι, αλλά στο μεταξύ οργανώθηκαν και οι δικοί μας οι χουντικοί και άρχισαν να στέλνουν αναφορές στην Αθήνα. Έτσι, οι έξι ¨καήκαμε¨. Μας γράψαν οι εφημερίδες στην Ελλάδα, μας είπε και το ραδιόφωνο ¨ερυθρούς φασίστες¨, σημάδι ότι η χούντα, όχι μόνο δεν ήθελε να ξέρει τι ήμασταν εμείς, αλλά δεν ήξερε καν τι ήταν η ίδια!\nΕίδα την πατρίδα Ελλάδα να απομακρύνεται με ραγδαία ταχύτητα από μπροστά μου.\nΚι ας το ’χα το έρημο το διαβατήριο μπροστά μου που έγραφε ¨Ισχύει δι εν έτος¨, τόσο δίνανε άμα δεν είχες ακόμη υπηρετήσει. Σε λίγο έληξε κι αυτό.\nΑλλά πού να πας στο προξενείο της Γένοβας, που ’χε γίνει σφηκοφωλιά, να ζητήσεις αναθεώρηση…\nΣτο μεταξύ στην Ελλάδα σου κόβουν και την αναβολή στράτευσης, σου κόβουν και το συνάλλαγμα, σε περνάνε και στρατοδικείο που δεν παρουσιάζεσαι και σου ρίχνουν και άλλα δύο (και δύο τα κανονικά, τέσσερα) χρόνια θητεία…\nΑμ δε! Καλύτερα πολιτικό άσυλο.\nΑλλά οι Ιταλοί άσυλο δεν έδιναν εύκολα. Στην αρχή μάλιστα, ακόμη και την άδεια παραμονής στην ανανέωναν με μούτρα και με δυσκολία. Στο μεταξύ έγινε και η δίκη, φάγαμε και μια ολιγοήμερη φυλάκιση και πρόστιμο με αναστολή, αν δεν ήταν που ανέλαβε υπουργός ο σοσιαλιστής Νένι και κυκλοφόρησε η εγκύκλιος ¨φερθείτε καλά στους Έλληνες δημοκράτες¨ μπορεί και να μας έδιωχναν.\nΎστερα όμως η κατάσταση άλλαξε, και μας αντιμετώπισαν γενικά καλά. Ο απλός κόσμος μας έδειχνε μεγάλη συμπάθεια και τα κόμματα, στη Τοσκάνη τουλάχιστον, από τους χριστιανοδημοκράτες ως τους κομουνιστές ήταν μαζί μας.\nΆσυλο όμως όχι.\nΤου το ’πα του Κούρδου του φοιτητή μου που ξεκίνησε απεργία πείνας τις προάλλες στη Θεσσαλονίκη ζητώντας άσυλο. Συμπαράσταση θα βρείς, το άσυλο είναι δύσκολη υπόθεση. Το δίνουν σήμερα, όπως και τότε, σε ειδικές περιπτώσεις και με φειδώ. Θέλει κομματική κάλυψη κι εγγυήσεις. Μπορείς να κάνεις ένα σωρό πράγματα για το λαό σου και χωρίς άσυλο, προσπάθησα να τον παρηγορήσω. Δε μπορώ να ταξιδέψω, δεν έχω διαβατήριο, μου απάντησε, και δεν ήξερα τι άλλο να του πω.\nΧωρίς άσυλο δεν έχεις διαβατήριο, άρα είσαι εγκλωβισμένος μέσα.\nΚαι το ’παμε από την αρχή. Η γενιά μου πρώτα απ’ όλα ήθελε να μπορεί να φύγει.\nΈστω για να δοκιμάζει μετά την τυραννία της νοσταλγίας.\nΓια να καταλάβεις τι μπορεί να πάθεις άμα σου λένε «εδώ είναι παράδεισος, αλλά αλίμονο σου άμα το κουνήσεις», θα σου πω τι έπαθα εγώ: Περπατάς ας πούμε στο Πόντε Βέκιο, ανάμεσα στα λεπτουργήματα της πιο λαμπερής παράδοσης ομορφιάς να αστράφτουν στις βιτρίνες και σκέφτεσαι κοιτάζοντας τον Άρνο να κυλάει βουερά από κάτω: «Ωραία εδώ, αλλά πόσο πιο ωραία θα ήταν αν είχε και κανένα σουβλάκι!»\nΨυχοπαθολογία σκέτη. Άλλα και συνηθισμένο σύνδρομο οξείας κρίσης νοσταλγίας.\nΓια να λυθεί το πρόβλημα οι λύσεις ήταν ελάχιστες..\nΗ πρώτη ήταν παράνομη επιστροφή στην Ελλάδα. Το σκέφτηκα.\nΘα ’παιρνα ένα καράβι και θα γύριζα πίσω. Να δω το φίλο μου τον Πάνο. Και την Ελένη, παρ’ όλο που της είχα γράψει πως ίσως πρέπει να με ξεγράψει, γιατί δεν ήξερα να της πω πότε θα είμαι πάλι κοντά της.\nΗ περίπτωσή μου όμως παρουσίαζε δύο τουλάχιστον παραπανίσιες δυσκολίες. Θα σου εξηγήσω: Εγώ έκανα ό,τι έκανα προσπαθώντας, μέχρι να βρω το ιδανικό κόμμα, να μείνω ανεξάρτητος.\nΜέλος οργανώσεων, παρατάξεων, ακόμα και ιδρυτικό άμα λάχει, ναι. Αλλά όχι κομματικό.\nΜπορεί να είχα επηρεαστεί από το πνεύμα του ’68 που κατάγγελλε τα κόμματα και τη γραφειοκρατία τους, μπορεί να μη μου άρεσε που η μεγαλύτερη δραστηριότητα των κομμάτων εξαντλούνταν στην αντιπαράθεση μεταξύ τους.\nΤο γεγονός είναι ότι ήμουν απέξω, και έτσι δεν είχα τις διασυνδέσεις και τις καλύψεις για μια παράνομη επιστροφή, που μόνο τα οργανωμένα κόμματα μπορούσαν να σου εξασφαλίσουν.\nΗ άλλη δυσκολία ήταν ότι, εκείνο τον καιρό, άμα δε γύρναγες στην πατρίδα και αυτό ήταν γνωστό, έπαιρνες στις πλάτες σου και τις ¨αμαρτίες-ανδραγαθήματα¨ άλλων. Τα παιδιά που γύριζαν και τα ζόριζαν στα σύνορα ή στην ασφάλεια να δώσουν ονόματα ¨αντιφρονούντων¨, έδιναν τα ονόματα εκείνων που ήταν γνωστό ότι δε γύριζαν, άρα δεν κινδύνευαν, Και καλά κάνανε. Όμως ο φάκελός σου μεγάλωνε έτσι δυσανάλογα, σε έβαζαν στο μάτι, και η παράνομη επιστροφή γινόταν παραπάνω δύσκολη. Επομένως;\nΕπομένως μέχρι να αντιμετωπίσω αυτές τις δυσκολίες, δε μου μένανε παρά κάποια υποκατάστατα γιατρικά για τη νοσταλγία.\nΑς πούμε να κατεβαίνω στο νότο της Ιταλίας. Στον Νότο τον καιρό εκείνο οι πιο πολλοί ήτανε δεξιοί, αλλά τους Έλληνες τους αγαπούσανε. Το τοπίο έμοιαζε ελληνικό, ελληνικά και τα αρώματα, ελληνικό το φως και τα χρώματα…\nΉ θα έπρεπε να βρω ένα τρόπο να βγω από την Ιταλία. Η Ευρώπη είχε αρχίσει να βράζει, στο Παρίσι γίνονταν πράγματα… Ακόμα και για την Ελλάδα υπήρχαν εξελίξεις σε ένα σωρό πόλεις της Ευρώπης. Χρειαζόμουν διαβατήριο.\n¨Όμως δε μου ’διναν άσυλο ούτε ταξιδιωτικό έγγραφο και το μόνο που είχα ήταν το άκυρο μπλε βιβλιαράκι με τον βασιλικό θυρεό.\nΗ ιδέα πρέπει να μου ήρθε μια νύχτα με το συνηθισμένο όνειρο. Το όνειρο, βέβαια, ήταν ότι γυρίζω στην πατρίδα, αλλά είχε δύο εκδοχές. Μια όμορφη και μια εφιαλτική.\nΣτην εφιαλτική δεν είναι ότι με πιάνανε και με βασανίζανε, αλλά έβλεπα ότι οι φίλοι μου δεν υπήρχαν, ότι η πόλη είχε αλλάξει, ότι δεν εύρισκα το δρόμο για να πάω σπίτι μου.\nΔε θυμάμαι σε ποια εκδοχή ήταν το όνειρο εκείνο το βράδυ, αλλά το πρωί είχα αποφασίσει να ανανεώσω το διαβατήριο μόνος μου.\nΣτην Ελλάδα ήξερα από ξυραφάκια, στην Ιταλία ανακάλυψα την σκολορίνη.\nΤη βρίσκεις στο χαρτοπωλείο. Δύο μπουκαλάκια, όπως το μπλάνκο. Τα ανακατεύεις και μετά αλείφεις με το πινελάκι το επίμαχο σημείο.\nΣτο διαβατήριο τα επίμαχα σημεία ήσαν δύο. Και τα δύο στη σφραγίδα ανανέωσης για ένα χρόνο: η χρονολογία έναρξης και η χρονολογία λήξης ή μάλλον τα τελευταία ψηφία..\nΜάζεψα όλα τα χρειαζούμενα στο τραπέζι της κουζίνας, που ήταν ταυτόχρονα τραπέζι για ένα σωρό άλλες δουλειές.\nΔοκίμασα με προσοχή.\nΟ μαύρος μαρκαδόρος του υπουργείου υποχώρησε, σχεδόν εξαφανίστηκε. Είχα βρει έναν όμοιο και τον είχα δοκιμάσει σ’ ένα χαρτί με υφή όπως του διαβατηρίου, μέχρι που μου φάνηκε ότι γράφει ακριβώς ίδια. Τον πήρα με προσοχή και έγραψα τις νέες χρονολογίες Το αποτέλεσμα το κοίταξα και το ξανακοίταξα από όλες τις μεριές..\nΜου φάνηκε ικανοποιητικό. Αυτό ήταν.\nΈμενε να γίνει η δοκιμή.\nΤο πρώτο ταξίδι με το χειροποίητο διαβατήριό μου το έκανα προς βορράν. Στην Ευρώπη της ΕΟΚ, στους συνοριακούς ελέγχους, ήταν ήδη χαλαροί μεταξύ τους. Για τους Έλληνες πρόσεχαν περισσότερο.\nΩστόσο όλα πήγαν καλά. Ελβετία, Γαλλία, Παρίσι! Και επιστροφή.\nΠήρα κουράγιο. Μπορούσα να μετακινούμαι!\nΜόνο που κάθε χρόνο έπρεπε να επαναλαμβάνω τη διαδικασία. Είχε γίνει σα μια μικρή τελετουργία. 68-69, 69-70… Στο μεταξύ ο Πάνος έφυγε παράνομα για το Παρίσι, πήγα και τον είδα εκεί, και η Ελένη παντρεύτηκε. Κι εγώ τώρα ταξίδευα με άλλες αγάπες, για αλλού.\nΜια φορά, με τη Σόφη, είχαμε φτάσει ωτοστόπ ως τη Σικελία και, στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, μας είχαν πάρει δύο ζευγάρια Ιταλών, συμπαθητικά παιδιά, πήγαιναν για την Αλγερία με ένα μεγάλο τζίπ.\nΜας συμπάθησαν κι αυτοί, γίναμε φίλοι, ρωτάνε αν θέλουμε να πάμε μαζί τους.\nΜετά χαράς μόνο που εκείνη τη χρονιά δε το είχα ανανεώσει ακόμη το έγγραφο. Μικρό το κακό. Χαρτοπωλεία έχει και το Παλέρμο.\nΌμως τη δουλειά δε μπορώ να την κάνω στο αντίσκηνο. Ούτε σε κανένα σιτσιλιάνικο μπαρ. Δε ξέρω τα κατατόπια και δε με εμπνέουν τα σιτσιλιάνικα μπαρ.\nΛέω να εμπιστευτώ το Θεό.\nΜπαίνουμε λοιπόν με τη Σόφη σε έναν ναό. Γοτθικό, δροσερό, Με στασίδια, αναλόγια και ένα διάφανο ημίφως. Εκεί ο Θεός βάζει το χέρι του και η δουλειά γίνεται τέλεια. Το χαρτί αντέχει. Το ταξίδι συνεχίζεται.\nΣτο καράβι συναντάμε κι έναν έλληνα συγγραφέα, τον Αμπαζόγλου και τη γυναίκα του. Έρχονται από το Λονδίνο και πάνε νότια. Στο λέω γιατί πάντα είχα κατά νου να τον ξαναβρώ, αλλά δε τα κατάφερα.\nΤελικά δεν πήγαμε στην Αλγερία με τους Ιταλούς, γιατί δεν είχαμε κάνει τα απαραίτητα εμβόλια. Αν θυμάμαι καλά, κυκλοφορούσε χολέρα σε εκείνα τα μέρη.\nΜείναμε μια βδομάδα στην Τυνησία. Είχε στην Κάσμπα κάτι γλυκά, σε φανάρι για να τα προστατεύουν απ’ τις μύγες, που μοιάζανε σάμαλι. Παρά τις αντιρρήσεις της Σόφης, φυσικά έφαγα.\nΔεν έπαθα χολέρα, αλλά μια μικρή δυσεντερία δεν την γλίτωσα.\nΉμουν ξανά υπερήφανος για το διαβατήριό μου. Ωστόσο κάτι μικροανησυχίες τις είχα. Ήταν το χαρτί που είχε αρχίσει να αποδυναμώνει, να λεπταίνει. Κάτι το όξινο είχε η σκολορίνη και το χαρτί κάθε φορά έπασχε.\nΦοβόμουν ότι τελικά θα γινόταν τρύπα.\nΤι θα έλεγε τελικά: Το παρόν διαβατήριο ισχύει από τη μία τρύπα ως την άλλη τρύπα;\nΗ ζόρικη φάση συνέβη λίγο πριν πέσει η χούντα.\nΆκου να δεις τι έγινε: Εκτός από τη Νότιο Ιταλία, υπήρχε άλλο ένα προσιτό μέρος που με λίγη καλή θέληση (και εγώ είχα πολλή) θύμιζε Ελλάδα.\nΣε τίποτα θα έλεγε ένας λογικός άνθρωπος.\nΤι κοινό έχει η Σλοβενία με την Ελλάδα; Τις Άλπεις; Το ορμητικό ποτάμι που διασχίζει τη Λιουμπλιάνα; Τα ξύλινα σπιτάκια τα σκαρφαλωμένα στα βουνά ή μήπως τις πανέμορφες λίμνες και τα σοσιαλιστικά χιονοδρομικά κέντρα;\nΤίποτα από όλα αυτά θα συμφωνούσε και ένας, εξ ίσου λογικός, άλλος άνθρωπος.\nΕγώ όμως είχα εντοπίσει κάτι σημαντικό που ήδη με τραβούσε προς τα ’κει. Κάτι τόσο σημαντικό, όσο σημαντικές είναι οι μυρουδιές και οι γεύσεις για να καταλάβεις τι θα πει νοσταλγία. Σ’ ένα όχι πολύ γνωστό τότε χωριουδάκι, σκαρφαλωμένο στα βουνά, φτιάχνανε κάτι γλυκά, σαν τεράστια γαλακτομπούρεκα!\nΚαι είχε και κάτι άλλο καλό, τότε, η ενιαία Γιουγκοσλαβία. Ήταν φτηνή. Προσιτή για το κυμαινόμενο κάτω του μέσου όρου βαλάντιό μου.\nΉμουνα λοιπόν στη Τεργέστη, να δω κάτι φίλους από την οργάνωση. Τέλειωσα, και αντί να γυρίσω στη βάση μου στη Φλωρεντία, είπα να πάω να συναντήσω κάτι άλλους φίλους, Ιταλούς, που με δική μου προτροπή ήταν ήδη στη Σλοβενία για διακοπές.\nΉμουν χωρίς τον Ποκοπίκο, ένα Έν Ες Ου, Πρίνς, τελευταίο χέρι, που έκαιγε τόσο λάδι όσο και βενζίνη και που προτιμούσε να ταξιδεύει μόνο σε πολύ κοντινές αποστάσεις, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα. Υπήρχε ένα λεωφορείο που πήγαινε τους Τριεστίνους απέναντι, για φτηνά τρόφιμα και έφερνε τους Σλοβένους από δω μεριά για φτηνά καταναλωτικά.\nΑπ’ την άλλη πλευρά των συνόρων είχε άλλο λεωφορείο για τη Λιουμπλιάνα και τα βουνά.Το διαβατήριο το είχα πάντα μαζί μου.\nΗ αισιοδοξία μου αυτή τη φορά δε φτούρησε.\nΟ Ιταλός συνοροφύλακας μπήκε στο λεωφορείο, μόλις που έριξε μια ματιά στα διαβατήρια όσων δεν ήταν Ιταλοί (οι τριεστίνοι είχαν ειδικές άδειες για το πήγαινε έλα) είπε ¨βα μπένε¨ και περάσαμε στη γη του κανενός ανάμεσα στα δύο φυλάκια.\nΣταματήσαμε πάλι απέναντι για να μπει μέσα ένας κακομούτσουνος, έτσι μου φάνηκε, με ένα τεράστιο πηλήκιο, που τα μάζεψε όλα τα διαβατήρια και τις άδειες κι έφυγε.\nΜετά ξανάρθε και τα μοίρασε πίσω σε όλους εκτός από εμένα.\nΕμένα μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω.\nΑυτό είναι, είπα!\nΆντε τώρα να του εξηγήσεις ότι πας στη χώρα του με «διορθωμένο» χαρτί, επειδή σε γοήτεψαν κάτι γαλακτομπούρεκα και μάλιστα σε σλαβική έκδοση!\nΜε έβαλε να περιμένω σε ένα δωματιάκι λαδομπογιατισμένο σε χρώμα λαδί, μ’ ένα παραθυράκι προς την πλατφόρμα όπου γινόταν ο έλεγχος. Ύστερα φάνηκε ένας τύπος, όχι ο στραβομούτσουνος ο πριν, ένας άλλος, μάλλον απλά στραβός, όπως θα δεις παρακάτω.\nΑυτός είχε τώρα το διαβατήριό μου στο χέρι, ανοιγμένο, και μου έδειχνε σε ένα σημείο.\nΚοιτάζω κι εγώ.\nΚαι διαπιστώνω ότι δεν μου δείχνει εκεί όπου εγώ, με τη βοήθεια της τελευταίας τεχνολογίας της χαρτοκοπτικής – χαρτοκολλητικής είχα ανανεώσει το ταξιδιωτικό έγγραφο, αλλά αλλού, εκεί όπου η ξινή τύπα του υπουργείου το είχε ξύσει με ξυραφάκι!\nΚάτι στα ιταλικά, κάτι στα αγγλικά (αφού πρώτα, δε ξέρω γιατί, η καρδιά μου είχε πάει στη θέση της) πήρα να διαμαρτύρομαι και να εξηγώ ότι στην Ελλάδα το ξυραφάκι δε το χρησιμοποιούν οι πλαστογράφοι, αλλά οι αξιοπρεπέστατες υπάλληλοι των υπουργείων.\nΤους έπεισα; Δε ξέρω.\nΑπ’ το παραθυράκι είδα σε μια στιγμή το λεωφορείο να φεύγει.\nΠερίμενα. κι αναλογιζόμουν την τροπή που θα παίρνανε τώρα τα πράγματα. Κι ότι έπρεπε να φτιάξω μια τακτική για να αντιμετωπίσω τις επόμενες φάσεις. Είχαν εντοπίσει το ξύσιμο. Άμα όμως έβρισκαν και τις άλλες τροποποιήσεις είναι cazzi acidi που λένε και οι φίλοι μου οι Ιταλοί.\nΤελικά φάνηκε ο κακομούτσουνος, ο πρώτος, με το πηλήκιο περικεφαλαία. Κι αυτός κρατούσε το διαβατήριο στο χέρι. Κι αυτός μου έδειχνε ένα συγκεκριμένο σημείο. Όχι όμως στο βιβλιαράκι. Έξω, απέναντι, εκεί από όπου είχα έρθει. Η κίνηση του άλλου χεριού του ήταν χαρακτηριστική, διεθνής, ακριβές υποκατάστατο μιας οποιασδήποτε απέλασης: Δρόμο!\nΤην έκανα, όπως θα λέγαμε σήμερα, χωρίς αντιρρήσεις και πολλές κουβέντες.\nΜόνο που απέναντι, δεν ήταν συνηθισμένοι να τους έρχονται πίσω αυτοί που μόλις φύγανε! Μπορεί να με είχανε κόψει καθώς έβγαινα, μπορεί να τους έριξαν κανα τηλέφωνο οι συνάδελφοι από αντίκρυ (το πιθανότερο), το θέμα είναι ότι μου βουτάνε, οι Ιταλοί τώρα, το διαβατήριο, αποσύρονται στα δικά τους ιδιαίτερα και μόλις γυρίζουν πίσω, έχουν κι αυτοί πρόβλημα με το ξύσιμο…\nΗ κατάσταση εξελίσσεται αλλά δε πολυαλλάζει.\nΑν και αυτοί δε μ’ αφήσουν να μπω, τι θα γίνει;\nΘα εγκατασταθώ ανάμεσα στα δύο φυλάκια, στη γη του κανενός ώσπου να πέσει η Χούντα;\nΌμως, μ’ αυτούς εδώ έχω κάποια πλεονεκτήματα. Πρώτα απ’ όλα τη γλώσσα: τους τα λέω εύγλωττα και πειστικά: ότι στην Ελλάδα έτσι τα φτιάχνουνε τα διαβατήρια, ότι το ξυραφάκι είναι το πιο απαραίτητο εργαλείο των δημοσίων υπαλλήλων…\nΈπειτα υπήρχαν και κάποιοι καθηγητές μου στη Φλωρεντία, καθ’όλα αξιόπιστα άτομα, που με ξέρουνε και που θα μπορούσαν να βεβαιώσουν ότι είμαι φοιτητής και να πουν και καλά λόγια, γιατί είναι φίλοι μου.\nΤέλος, είχα την τελική εναλλακτική λύση, αλλά δεν ήθελα να την επικαλεστώ πριν την ώρα της: την εγκύκλιο Νένι για καλή συμπεριφορά στους Έλληνες που είχαν πρόβλημα με τη Χούντα.\nΜέχρι να μου πουν τι θα γίνει, πέρασα μερικές ώρες ακόμη ως «ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα και χωρίς διαβατήριο στη χώρα του πουθενά».\nΤελικά μου το έδωσαν πίσω και με άφησαν να ξαναμπώ στην Ιταλία.\nΠώς έτσι; Δεν είμαι σίγουρος.\nΔε μπορώ να πω με σιγουριά ότι πειστήκαν για την (καθ’ όλοκληρίαν αληθινή) εκδοχή του ξυσίματος.\nΞέρω ότι δεν τηλεφώνησαν στους καθηγητές μου, γιατί τους ρώτησα. Πιθανότατα ενημέρωσαν την Questura της Φλωρεντίας, ιδιαίτερα την υπηρεσία που επέβλεπε τους ξένους και εκείνοι πρέπει να έδωσαν το ΟΚ για να ξαναμπώ. Προφανώς για να διαλευκάνουν μόνοι τους το πράγμα εν καιρώ.\nΔεν είχαν χρόνο.\nΗ χούντα έπεσε πριν προλάβουν να μου ανανεώσουν το τελευταίο soggiorno (άδεια παραμονής).\nΥΓ. Για να επιστρέψω, μόλις τελικά η χούντα έπεσε, χρησιμοποίησα ταξιδιωτικό έγγραφο που μου εξέδωσε το προξενείο της Γένοβας.\nΔεν ήθελα να δω τα μούτρα τους και έτσι έστειλα να πάρει το χαρτί τη μάνα μου, που είχε έρθει, ευτυχής, να με παραλάβει. Της έκαναν τόσα σαλαμαλέκουμ στο προξενείο που γύρισε ενθουσιασμένη με αυτούς τους ευγενικούς κυρίους. Έγινα έξαλλος, αλλά μετά μου πέρασε.\nΣτην Ελλάδα γυρίσαμε με τον Πειναλέοντα, το Ντε Σεβώ της Σόφης. Πορθμείο, Πάτρα, Αθήνα.\nΣτο δρόμο για τα ανατολικά είχαν φτιάξει τη Βουλιαγμένης αλλιώς.\nΈψαχνα και δεν έβρισκα το δρόμο για το σπίτι μου.\n2 Σχόλια προς “Vivere pericolosamente”\nΙσιδωρος Διακιδης said\n4 Ιανουαρίου, 2009 στις 10:49 πμ\nΔεν θα με θυμασαι εσυ – φιλος του αδερφου σου του Αλεκου ειμουνα απο την Ηλιουπολη (και γω αρχιτεχτωνας εγεινα και γω τα παρατησα τα αρχιτεχτωνικα κτλ κτλ – ειμαι τωρα .. πολιτικος της αριστερας στην Αγγλια!!)\nΒρηκα την σελιδα σου κατα τυχη – η φωτογραφια των γονιων σου με επησε οτι εσυ εισαι ο αδερφος του Αλεκου.\nΤο αφηγημα σου με συγγινησε και με εκανε να χαμωγελασω – εγω εφηγα το 71 (για Αγγλια) αλλα πολες απο τις εμπειριες σου μου θυμησανε τις δικες μου. Οταν ειμασταν παιδια στην Ηλιουπολη αγω ειμουνα δεξιος (εσενα σε θυμαμαι κετρο-αριστερο τοτε) αλλα μετα απο 2-3 χρονια διχτατορια αρχισα να αλλαζω και οταν τελειωσα το Πολυτεχνειο το 71 χρειαζοτανε να φυγω (μεγαλη ιστορια) και ειχα πολα προβληματα .. με τις «αρχες». Μετα τα γεγονοτα του πολυτεχνειου εγω καταληξα και … Μαρξιστης!!\nΕρχομαι τακτικα στην Θεσσαλονικη (για συνεδριασεις) – στειλε μου ενα τηλεφωνο αν θες να βρεθουμε και να θυμηθουμε την Ηλιουπολη – επισης αν εχεις ενα ιμαιλ η τηλεφωνο του Αλεκου στην Φλωρεντια. Πλακα θα χει μετα απο τοσα χρονια.\n4 Ιανουαρίου, 2009 στις 1:21 μμ\nΦίλε Δώρο, και όμως σε θυμάμαι και μάλιστα με την παιδική/εφηβική όψη των χρόνων εκείνων. Χάρηκα πολύ για το μήνυμά σου και ειδοποίησα αμέσως τον Αλέκο. Γράψε μου στο vnottas@jour.auth.gr για να κανονίσουμε να βρεθούμε. Τον Αλέκο θα τον βρεις στο a.nottas@libero.it. Με τις ευχές μου για μια ευτυχισμένη νέα χρονιά.


Η… γκαντεμιά συνεχίζεται στο Μαρκόπουλο - Onsports.gr\nΡούλα Κεφάκη 05 Οκτωβρίου 2011, 18:40\nΗ… γκαντεμιά συνεχίζεται στο Μαρκόπουλο\nΡήξη μηνίσκου -και- για την Γκίλντενμπεργκερ, αντικαταστάτριά της η Ουγγαρέζα Ανίτα Πέτο.\nΞένη για ξένη δεν… κάθεται φέτος στο Μαρκόπουλο. Μετά την Σοριάνα Πατσέκο, η οποία υπέστη ολική ρήξη μηνίσκου και οδηγήθηκε στο χειρουργείο πριν φορέσει τη φανέλα της ελληνικής ομάδας, ο Γιώργος Λυκούδης δεν πρόλαβε να δει ούτε την Ντανιέλα Γκίλντενμπεργκερ.\nΗ 28χρονη Αργεντινή έπαθε ρήξη μηνίσκου και χιαστών στη διάρκεια του Σουνταμερικάνα και το Μαρκόπουλο κινήθηκε άμεσα για να βρει την αντικαταστάτριά της.\nΑυτή θα είναι η διεθνής Ουγγαρέζα ακραία Ανίτα Πέτο, η οποία μάλιστα θα φτάσει στην Αθήνα την Παρασκευή (7/10) και αναμένεται να αγωνιστεί στο τουρνουά του ΖΑΟΝ στο Ζηρίνειο.


Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας - AX CLINIC\nΤην Τετάρτη 10 Οκτωβρίου γιορτάσαμε την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας. Αφιερώνουμε μια μέρα σε ένα κομμάτι της υγείας σημαντικό, με καίριες κοινωνικές προεκτάσεις και με αξιοπρόσεκτη διείσδυση και στην τοπική μας κοινωνία, ιδιαίτερα σε μια εποχή τέτοιας πίεσης.\nΠαράλληλα όμως δίνεται μια ακόμα ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι δυστυχώς αποτελεί τομέα της υγείας παραμελημένο από την πολιτεία, τόσο στο κομμάτι της πρόνοιας όσο και της θεραπείας.\nΗ ημέρα αυτή αφορά ασφαλώς στους νοσούντες από ψυχικά νοσήματα. Αφορά επίσης στους εργαζόμενους στην ψυχική υγεία. Αφορά βεβαίως και στους εθελοντές. Αφορά όμως και σε ένα ακόμα κομμάτι της κοινωνίας, τους συγγενείς και φίλους, τα στηρίγματα ουσιαστικά, των ανθρώπων με ψυχικά νοσήματα. Στην ουσία αφορά σε ολόκληρη την κοινωνία, που καλείται να δείξει το ανθρώπινό της πρόσωπο, να τους αγκαλιάσει, να τους υποστηρίξει και να αποδείξει την αλληλεγγύη της.\nΕίναι άλλωστε γενική παραδοχή στην επιστημονική κοινότητα αλλά και στην κοινωνιολογία, ότι τα άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα με την ψυχική τους υγεία έχουν ιδιαίτερη ανάγκη ψυχοκοινωνικής στήριξης. Συγχρόνως γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι αντίστοιχης στήριξης χρίζουν και οι συγγενείς και φίλοι των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι επωμίζονται ένα δύσκολο ρόλο, να αποτελέσουν δηλαδή, το συνδετικό κρίκο της κοινωνίας με τον ασθενή αλλά και να είναι αποτελεσματικοί στο ρόλο τους αυτό, ως «στήριγμα» των δικών τους ανθρώπων.\nΗ Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, λοιπόν, είναι μια μέρα προβληματισμού και σκέψης γύρω από το θέμα. Καλούμαστε όλοι να σκεφτούμε. Πόσο ενήμεροι είμαστε για την Ψυχική Υγεία; Υπάρχει η υποδομή στη χώρα ώστε οι εργαζόμενοι στον κλάδο απρόσκοπτα να προσφέρουν τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες σε μια τόσο ευαίσθητη κοινωνική ομάδα; H σημερινή προγραμματισμένη απεργία των εργαζομένων στις δομές υγείας, δυστυχώς φανερώνει ότι υπάρχει σοβαρός λόγος προβληματισμού. Τα συσσωρευμένα προβλήματα που διαρκώς έρχονται στην επικαιρότητα, όπως για παράδειγμα πριν λίγες μέρες στο Δρομοκαϊτειο, δεν μπορούν να μας αφήνουν ευχαριστημένους ή ήρεμους.\nΟι δείκτες οι επιστημονικοί που αφορούν σε ψυχικά νοσήματα, όπως την κατάθλιψη στην οποία είναι αφιερωμένη φέτος η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, δείχνουν ότι πρόβλημα και στη χώρα μας αλλά και στην τοπική μας κοινωνία υπάρχει και καλούμαστε όλοι να συμβάλουμε στη βελτίωσή του. Να αναρωτηθούμε γιατί να μένουμε αδιάφοροι και αδρανείς ως προς ένα τέτοιο θέμα που δυστυχώς εδώ και καιρό όλο και πιο έντονα μας χτυπάει την πόρτα μας. Τέλος, καλούμαστε όλοι να σκεφτούμε πώς η προκατάληψη και τα κοινωνικά «ταμπού» που παραγκωνίζουν και δυσκολεύουν του ανθρώπους που βιώνουν τέτοια νοσήματα, θα πάψουν να υφίστανται. Πώς δηλαδή, σε μια τέτοια εποχή, η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη θα επικρατήσουν στην Ψυχική Υγεία.\nΕίναι λοιπόν μέρα προβληματισμού και σκέψης η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας. Έχει όμως και την αισιόδοξη, την ελπιδοφόρα πλευρά της. Είναι ημέρα γιορτής για όλους όσους δρουν, συμμετέχουν και αφιερώνουν χρόνο για τα θέματα της ψυχικής υγείας. Είναι ημέρα αναγνώρισης της προσπάθειας των εργαζομένων στον τομέα, που παρά τα πολλά προβλήματα, παρέχουν υψηλής ποιότητας υπηρεσίες, πολύτιμες όχι μόνο για τους ασθενείς αλλά συνολικά για το κοινωνικό μας σύνολο.\nΕίναι ημέρα γιορτής και για τους συγγενείς και φίλους των ανθρώπων που πάσχουν από ψυχικά νοσήματα. Σήμερα έχουμε την ευκαιρία να τονίσουμε την προσπάθειά τους, να τους δώσουμε τα εύσημα και κουράγιο για να συνεχίσουν να το κάνουν. Να επιδοκιμάσουμε την προσφορά τους. Τους αξίζει. Όπως αντίστοιχη επιδοκιμασία και εύσημα αξίζουν οι εθελοντές συμπολίτες μας που μέσα από Συλλόγους όπως ο “ΚΡΙΚΟΣ” και η “ΥΠΕΡΒΑΣΗ” ή ακόμα και σε ατομική βάση, προσφέρουν στην ψυχική υγεία πολύτιμες υπηρεσίες. Μια ανιδιοτελής προσφορά ανθρωπιάς και αλληλοϋποστήριξης που συνδράμει στην δημιουργία ενός ισχυρού ιστού κοινωνικού σε αυτή την τόσο σκληρή πραγματικότητα.\nΠάνω από όλα όμως είναι ημέρα γιορτής για τους ίδιους τους ανθρώπους που πάσχουν από ψυχικά νοσήματα. Είναι οι πρωταγωνιστές, εκείνοι για τους οποίους θα συζητήσουμε, θα προβληματιστούμε, θα δραστηριοποιηθούμε, θα υποστηρίξουμε αλλά και συμβολικά θα αθληθούμε! Ο δικός τους αγώνας ζωής πρέπει και είναι στο επίκεντρο της προσοχής όλων μας! Η δική τους στήριξη είναι παράλληλα κι ένας αγώνας ζωής αλλά κι ένα πεδίο ευγενούς άμιλλας για εμάς τους υπολοίπους που τους πλαισιώνουμε από οποιοδήποτε πόστο και μετερίζι! Αυτόν τον αγώνα ζωής άλλωστε συμβολίζει και ο ποδηλατικός αγώνας και ο αγώνας δρόμου που διοργανώθηκε στην πόλη μας.\nΑς είναι, λοιπόν, αυτή η μέρα γιορτής, μια ακτίδα αισιοδοξίας για τους πάσχοντες από ψυχικά νοσήματα, μια ένδειξη στήριξης σε όσους στέκονται δίπλα τους αλλά κι ένα γερό ταρακούνημα στην κοινωνία και την πολιτεία για να σκύψει πολύ περισσότερο και με ουσιαστικό τρόπο πάνω από το θέμα αυτό.\nΤης Δρ. ΕΜ Τσαπάκη-Τσιρίδη*\n* Η Δρ ΕΜ Τσαπάκη-Τσιρίδη είναι Ψυχίατρος, Επιστημονική Διευθύντρια Ψυχιατρικής Κλινικής «Άγιος Χαράλαμπος», Πρόεδρος Συλλόγου Φίλων και Συγγενών Ψυχικά Ασθενών “ΚΡΙΚΟΣ”.


Κατερίνα Τσάβαλου: Δημοσίευσε νέες φωτογραφίες από τη βάφτιση της κόρης της - Δείτε τις (pics) - Mothersblog.gr\nΠριν από περίπου ένα μήνα, η Κατερίνα Τσάβαλου και ο Δημήτρης Στεργίου βάφτισαν τη μονάκριβη κόρη τους, με νονούς τη Μαρία Κορινθίου και τον Γιάννη Αϊβάζη.\nΗ Κατερίνα Τσάβαλου και ο Δημήτρης Στεργίου έγιναν για πρώτη φορά γονείς τον Ιανουάριο του 2018. Η μικρή Μαριμέλη, όπως τη φωνάζουν, άλλαξε τη ζωή τους και δεν είναι λίγες οι φορές που η ηθοποιός μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, μας δείχνει στιγμιότυπα από την καθημερινότητά τους.\nΗ Μαρία-Μελίνα, όπως είναι ολόκληρο το όνομά της, βαφτίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2019 παρουσία συναδέλφων και φίλων του ζευγαριού. Μερικοί από τους επώνυμους που έδωσαν το "παρόν" είναι οι Χάρης Ρώμας, Κατερίνα Στικούδη και Μαριάντα Πιερίδη.\nΝονοί της νεοφώτιστης, ο Γιάννης Αϊβάζης και η Μαρία Κορινθίου, οι οποίοι είναι στενοί φίλοι της Κατερίνας Τσάβαλου και του συζύγου της.\nΤον Σεπτέμβρη, ανήμερα της βάφτισης, φωτογραφίες και βίντεο από το μυστήριο και το πάρτι που ακολούθησε, έκαναν το γύρο των ελληνικών media.\nΧθες όμως, η Κατερίνα Τσάβαλου δημοσιεύεσε δέκα νέες φωτογραφίες από τη βάφτιση της κόρης της, τις οποίες ήθελε να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους.\nΔείτε τον στολισμό, τις μπομπονιέρες, τον μπουφέ, το φουστανάκι και τα παπούτσια της μικρής νεοφώτιστης αλλά και την εκθαμβωτική Μαρία Κορινθίου μέσα στην κόκκινη τουαλέτα της, στη gallery που ακολουθεί.\nΚατερίνα Τσάβαλου: Δείτε τις νέες φωτογραφίες από τη βάφτιση της κόρης της που μοιράστηκε μαζί μας


Η Πέννυ Μπαλτατζή unplugged στο "αφιερωμένο εξαιρετικά" M-Word Web Radio\nΗ Πέννυ Μπαλτατζή βρέθηκε στο στούντιο του M-word web radio και την απολαυσαμε unplugged στο “αφιερωμένο εξαιρετικά” με τον Deos.\nΗ Πέννυ Μπαλτατζή «εισέβαλε» στο χώρο του τραγουδιού από το 1999 και έχει καταφέρει με σκληρή δουλειά -και τη διαίσθηση της- πολλά στη μικρή Ελλάδα, που έμαθε το swing τα τελευταία χρόνια. Συνέχισε το μουσικό ταξίδι της το 2010 με τους Penny and the Swinging Cats και τώρα με νέο πια σχήμα, μας ταξιδεύει σε ένα μουσικό, εξωτικό χαρμάνι. Μετά από ανάγκη για διακοπές και τη δοκιμή αρκετών μουσικών, η Πέννυ κράτησε δύο μέλη από την προηγούμενη μπάντα και η ομάδα κατέληξε με τους: Δημήτρης Καραγιάννης (σαξόφωνο), Kal Draco (ντραμς), Παντελής Ντζιάλας (κιθάρα), Πέτρος Σταμέλος (μπάσο) και Μένιος Γούναρης (πιάνο).\nΜεγάλο σχολείο για εκείνη αποτέλεσε η συμμετοχή της σε συναυλία του Adam Levi. «Ο επί 10 χρόνια κιθαρίστας της Norah Jones σε συνεπαίρνει μαζί του στη σκηνή και σε οδηγεί αυτός. Αυτό είναι πολύ βασικό, όταν είσαι frontman», δηλώνει. Αντίστοιχα, μία επιθυμία, που έγινε πραγματικότητα, ήταν η συνεργασία με τον Διονύση Σαββόπουλο, ενώ μας εξομολογείται πως το «Μια θάλασσα μικρή» θα ήθελε να είναι δικό της τραγού


ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ - ΕΙΔΗΣΕΙΣ|ΝΕΑ|ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ|ΠΟΛΙΤΙΚΗ |ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ|BLOG|ΚΟΙΝΩΝΙΑ\nΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ\nΧτες, ήταν ημέρα εκλογών στην Ελλάδα και πήγα στο Σαν Ντιέγκο γιατί στο Λος Άντζελες δεν μου επέτρεπαν να ψηφίσω. Είναι δυο ώρες απόσταση αλλά πάτησα λίγο το γκάζι και ήμουν\nεκεί σε μισή ώρα.\nΤο Σαν Ντιέγκο είναι πολύ όμορφο. Εντάξει, η γειτονιά μου στην Αθήνα είναι πολύ πιο όμορφη αλλά εδώ δεν έχει ναζιστές και σκατάδες που ψηφίζουν κλέφτες.\nHotel del Coronado. Δίπλα στο Σαν Ντιέγκο. Στο μπαρ του ξενοδοχείου, γνώρισα μια πουτάνα από την Ελλάδα και την κέρασα ένα ποτό. Με κέρασε κι αυτή ένα. Σταματήσαμε εκεί, για να μη χαλάσουμε τα λεφτά μας αναμεταξύ μας και ρίξουμε κι άλλο έξω την ελληνική οικονομία.\nΗ παραλία του Del Coronado. Σαν παραλία ακριβού ελληνικού ξενοδοχείου αλλά χωρίς μαφιόζους, πασόκους και άλλα σιχάματα. Μου αρέσουν οι Αμερικανοί. Ο καθένας κοιτάει την πάρτη του. Δεν κάνουν τους ευαίσθητους αριστερούς που νοιάζονται για τους άστεγους κι αυτούς που αυτοκτονούν και μετά πάνε και ψηφίζουν αυτούς που έχουν αίμα στα χέρια τους. Σου λένε, φίλε το σύστημα λέγεται καπιταλισμός. Όποιος δεν αντέχει και πέφτει, να πάει να γαμηθεί. Τίμια πράγματα.\nΑγόρασα μερικά καλλυντικά επειδή -από τη χαρά μου για το αποτέλεσμα των εκλογών- είχα αρχίσει να κάνω ρυτίδες. Τα καλλυντικά εδώ είναι πολύ πιο φτηνά από την Ελλάδα. Όλα είναι πιο φτηνά από την Ελλάδα. Μόνο οι άνθρωποι είναι κάπως πιο ακριβοί. Έχουν μια αξιοπρέπεια.\nΤο «Porto’s Bakery» είναι ο αγαπημένος μου φούρνος στο Λος Άντζελες. Τον έχουν Κουβανοί. Αγόρασα γλυκά, για να κεράσω για τη μεγάλη νίκη των κλεφτών και των ναζιστών στις εκλογές στην Ελλάδα. Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις πόσο τυχερός είσαι που γεννήθηκες Έλληνας. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Ευτυχώς, πεθαίνουν οι Έλληνες.\nΤην ώρα των αποτελεσμάτων, το δορυφορικό πρόγραμμα της ΕΡΤ έδειχνε χορούς και τραγούδια, για να γιορτάσει όλος ο πλανήτης που η αντιπρόσωπος της Siemens στην Ελλάδα εξελέγη ξανά από τους Έλληνες. Την ίδια ώρα, ο ΑΝΤ1 έδειχνε το «Ελλάδα έχει ταλέντο στο ραγιαδισμό, τη ρουφιανιά και την ξεφτίλα».\nΕτικέτες ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΗ, ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΛΛΗΝΕΣ, ΗΠΑ


ΠΟΛΙΤΗΣ NEWS, 27/11/2020 (τελευταία ενημέρωση 18:39)\nΤο Τμήμα Φορολογίας ενημερώνει ότι, με βάση Διάταγμα του Υπουργού Οικονομικών στις 27 Νοεμβρίου 2020 (ΚΔΠ 562/2020), παρατείνεται μέχρι και τις 15 Δεκεμβρίου 2020 η ημερομηνία:\ni. Υποβολής της Δήλωσης Εισοδήματος Ατόμου για το έτος 2019 (ΤΦ1 Μισθωτού και ΤΦ1 Αυτοεργοδοτούμενου χωρίς εξελεγμένους λογαριασμούς).\nii. Πληρωμής τυχόν οφειλόμενου Φόρου, όπως προκύπτει στην Φορολογική Δήλωση 2019 κατά τον υπολογισμό του φόρου (αυτοφορολογία).\nΥποχρέωση υποβολής Δήλωσης Εισοδήματος Ατόμου έχουν φυσικά πρόσωπα των οποίων το μεικτό εισόδημα για το 2019 υπερβαίνει τις €19.500\nΗ υποβολή της Δήλωσης Εισοδήματος πραγματοποιείται μόνον ηλεκτρονικά μέσω της υπηρεσίας TAXISnet – Άμεσης Φορολογίας στο https://taxisnet.mof.gov.cy.\nΠληρωμές φόρων πραγματοποιούνται μέσω internet banking, χρησιμοποιώντας τον αριθμό αναφοράς πληρωμής στη Φορολογική Πύλη. Μέσω JCCSmart πραγματοποιούνται μόνο εμπρόθεσμες πληρωμές.\nΈνα χρόνο μετά… και ακόμη ψάχνουν τις ευθύνες στην υπόθεση του 14χρονου ΣτυλιανούCovid-19: Τι έδειξε μελέτη για τον ρόλο της ομάδας αίματός μας


Ενημερωτική ημερίδα “Η ΑΜΥΝΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ” – Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας\nΕνημερωτική ημερίδα “Η ΑΜΥΝΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ”\nΤις δυνατότητες που έχουν οι δανειολήπτες και γενικά τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα να ρυθμίσουν τα χρέη τους θα αναλύσει σε ειδική ημερίδα στο Εργατικό Κέντρο Κατερίνης ο Επιστημονικός Συνεργάτης της Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας Παναγιώτης Καλόφωνος. Οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν ερωτήσεις για να αντιμετωπίσουν προβλήματα πλειστηριασμών ή κατασχέσεων και γενικότερα της ρύθμισης των χρεών τους.\nΗ ημερίδα θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2014 και ώρα 18.30 στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Κατερίνης στην οδό Αγίας Λαύρας 24 μαζί με το Τοπικό Παράρτημα Κατερίνης της Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας. Θέμα της, «Η άμυνα του δανειολήπτη απέναντι στους πλειστηριασμούς ακινήτων, τις κατασχέσεις τραπεζικών καταθέσεων και η γενικότερη δυνατότητα ρύθμισης των χρεών του».\nΣτη διάρκεια της ημερίδας θα γίνει παρουσίαση του συνόλου των δράσεων της Ένωσης Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας βάσει στατιστικών στοιχείων και ανάλυση πάνω στις υποθέσεις υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων που έχει διαχειριστεί. Επιπλέον, ο οικονομολόγος κ. Καλόφωνος θα σταθεί στις δυνατότητες που δίνει στους οφειλέτες ο νόμος 3869/10 για «Ρύθμιση Οφειλών Υπερχρεωμένων Φυσικών Προσώπων».\nΟ ομιλητής θα εξηγήσει ακόμα τους τρόπους προστασίας των τραπεζικών καταθέσεων, άμυνες απέναντι στους πλειστηριασμούς κύριας κατοικίας και θα έχει συζήτηση με τους ακροατές για συγκεκριμένες περιπτώσεις και αντίστοιχα θέματα που θα τεθούν. Δυστυχώς, μέσα στο 2013 η πλειοψηφία των τραπεζών δεν ενδιαφέρθηκαν για εξόφληση δανείων με μείωση/κούρεμα τόκων, αντίθετα πολλές είναι οι περιπτώσεις που οι οφειλέτες εκφοβίζονται και ωθούνται σε λύσεις που ωφελούν μονομερώς τις τράπεζες.\nΗ ΕΕΚΕ έχει προτείνει σε πλήθος περιπτώσεων διακανονισμούς, ενώ έχει να επιδείξει και την συμβολή της στην απόφαση διαγραφής χρέους με απόφαση του Ειρηνοδικείου Χανίων, σημεία που θα αναλυθούν στην ημερίδα, μαζί με τα όποια νομικά «όπλα» αποτελούν ανάχωμα στην απειλή πλειστηριασμών και κατασχέσεων. Υπάρχει επιπλέον και η δημόσια απαίτηση της ΕΕΚΕ για επ’ αόριστον αναστολή πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας, ως μέτρο ελάχιστης κοινωνικής πρόνοιας στο πλαίσιο κράτους δικαίου.\nΕνάντια στις τόσες καταχρηστικές πρακτικές, οι πολίτες έχουν ένα όπλο που παραμένει αναξιοποίητο. Πρόκειται για την στοχευμένη κατεύθυνση της τεράστιας αγοραστικής τους δύναμης, που αποτελεί έναν από τους παράγοντες που οδήγησαν στην δημιουργία της ΕΕΚΕ. Με αυτή τη βάση και αρχές της την συμμετοχή, την ενημέρωση, την επιλογή και την παρέμβαση, η ΕΕΚΕ δρα και στοχεύει στην προστασία και την υποστήριξη των καταναλωτών. Προς αυτή την κατεύθυνση πραγματοποιείται και η ενημερωτική ημερίδας της 13ης Ιανουαρίου.