Λογοτεχνία & Σκέψη: Ιανουαρίου 2017\nΓράφει ο Ειρηναίος Μαράκης*\nΤο ελατήριο της εποχής μας είναι πολύ πιο δυνατό από το ελατήριο του καθενός μας. Το σπείρωμα της ιστορίας θα ξετυλιχθεί ως την άκρη. Ας μην αντιταχτούμε σ' αυτό, ας το βοηθήσουμε με τις συνειδητές προσπάθειες της σκέψης και της θέλησης. Ας προετοιμάσουμε το μέλλον. Ας καταχτήσουμε για τον καθένα και για την καθεμιά, το δικαίωμα στο ψωμί και το δικαίωμα στο τραγούδι».\nΛεόν Τρότσκι - Στη μνήμη του Σεργκέι Γιεσένιν\nΒρισκόμαστε στην εποχή ενός σκληρού και αδυσώπητου ταξικού πολέμου. Η αστική τάξη στο όνομα του πρωτογενούς πλεονάσματος και της ανάκαμψης προσπαθεί, χωρίς επιτυχία, να εφαρμόσει τα νέα αντεργατικά μέτρα που αν περάσουν στο σύνολό τους, θα ισοπεδώσουν την παραγωγική δύναμη της χώρας και του κόσμου ολόκληρου, καθώς η κρίση είναι διεθνής και καπιταλιστική αλλά και τις κοινωνικές δομές σε υγεία, παιδεία και πολιτισμό. Όμως η εργατική τάξη δηλώνει παρών και απαντά στις αντεργατικές προκλήσεις με συντονισμό των αντιστάσεων σε σχολεία, σχολές, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες και στον ιδιωτικό τομέα. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ, οι εργάτες δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από μια ταχτική που προσφέρει εξυπηρετήσεις για την ΕΕ του πολέμου και του ρατσισμού με αντάλλαγμα κάποιες οικονομικές διευκολύνσεις. Απέναντι σε όλα αυτά χρειάζεται να διεκδικήσουμε μια συνολική πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική αλλαγή, αντικαπιταλιστική και όχι απλά αντινεοφιλελεύθερη, τη δημιουργία ενός διαφορετικού μέλλοντος για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τη νεολαία.\nΟ πολιτισμός, η τέχνη και ο αθλητισμός που αποτελούν βασικά στοιχεία της ανθρώπινης έκφρασης και συστατικά στοιχεία των ανθρώπινων κοινωνιών δεν μπορούν να μείνουν εκτός αυτών των αλλαγών. Η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από τώρα και να διεκδικήσουμε άμεσες αλλαγές μέσα από τη στήριξη κινηματικών και καλλιτεχνικών προσπαθειών από εργαζόμενους που δεν έχουν την υποστήριξη κάποιου χορηγού ή που δεν επιθυμούν ο πολιτισμός να γίνει εργαλείο στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το μεγάλο δίλημμα είναι εάν θα αρκεστούμε στο να αποδεχτούμε τον ρόλο των απλών ανθρώπων ως καταναλωτών των διάφορων πολιτιστικών δρώμενων ή αν θα επιδιώξουμε να προσελκύσουμε τους εργαζόμενους (κυρίως νεολαία και παιδιά) σε μια δημιουργική ενασχόληση με τον πολιτισμό και τις τέχνες. Όσοι λογαριάζουμε τον εαυτό μας ή τις ομάδες μας σαν καλλιτέχνες κι όσοι θέλουμε την συνολική απελευθέρωση, πρέπει να στρατευτούμε σε αυτή την προσπάθεια. Καμία αναμονή, καμία προσαρμογή, καμία υποταγή. Όλοι στους δρόμους, στις σχολές, στις γειτονιές, στα εργοστάσια να ενισχύσουμε το δυνατό εργατικό κίνημα του τόπου μας που δεν σκύβει το κεφάλι και να χτίσουμε ένα δυνατό καλλιτεχνικό και βαθειά πολιτικό ρεύμα. Σε αυτή τη μάχη η ποίηση και η τέχνη, σαν άλλοτε, έχουν να προσφέρουν τα μέγιστα.\nΣτα συγκεκριμένα τώρα, θα ήθελα να σημειώσω πως όλα και τα πάντα μπορούν να γίνουν τέχνη και ποίηση: ο χώρος, τα θέματα και τα ερεθίσματα είναι άφθoνα και πολυποίκιλα. Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες, ποίηση παράγουμε όλοι οι άνθρωποι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ακόμα και χωρίς να έχουμε συναίσθηση αυτής της διαδικασίας. Όταν ερωτευόμαστε, όταν πονάμε, όταν φοβόμαστε κι όταν διεκδικούμε να ζούμε αληθινά - άμεσα επηρεασμένοι βέβαια από το κοινωνικό/πολιτικό περιβάλλον, τις οικονομικές εξελίξεις και την κυρίαρχη ιδεολογία. Κάθε μικρή, ασήμαντη κατά τα φαινόμενα, καθημερινή πράξη μας είναι ποίηση. Ποίηση παράγει και το ίδιο το φυσικό περιβάλλον, ας μην το ξεχνάμε αυτό. Εμείς είμαστε ένα ποιητικό παράγωγο της φύσης. Στην πραγματικότητα ποίηση είναι η ίδια η ζωή. Άρα και κάτω από αυτό το πρίσμα, ναι, γιατί να αμφιβάλλει κανείς, τα πάντα είναι και μπορούν να γίνουν ποίηση∙ άρα κατά συνέπεια ο χώρος για να γίνει ποίηση είναι απεριόριστος. Απλώς, υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που τολμούν να δώσουν μια πιο συγκεκριμένη μορφή σε αυτή τη διαδικασία (οι καλλιτέχνες, οι ποιητές, οι κινηματογραφιστές κ.ο.κ.) και να κάνουν τις επιλογές τους σχετικά με αυτή. Όμως, οι ποιητές δεν μπορούν, ακόμα κι αν το επιθυμούν, ούτε πρέπει να είναι ξεκομμένοι από αυτά που πραγματικά συμβαίνουν μέσα στην κοινωνία, είτε αφορά κοινωνικά, είτε ψυχολογικά, είτε αισθητικά ζητήματα. Οι ποιητές, οι καλλιτέχνες γενικότερα, σήμερα και από πάντα, ήταν ο καλός αγωγός της κοινωνικής και αισθητικής εμπειρίας. Δεν ήταν μάγοι, δεν ήταν ιερείς. Γι’ αυτό και πρέπει να είναι ανοιχτοί και στην κριτική. Φυσικά, πρέπει να διεκδικήσουν και να διεκδικήσουμε τον χώρο που ανήκει στην ποίηση, που ανήκει στη ζωή. Περιορίζοντας το ένα, περιορίζεται και το άλλο. Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.\nΚατά συνέπεια, και σχετικά με το τι είναι ποίηση, μπορούμε τολμηρά και γενναία να πούμε ότι η ποίηση και τέχνη πρώτα απ’ όλα είναι δημιουργία, είναι έρωτας, είναι κατάθεση ψυχής. Είναι η πηγή της μνημοσύνης. Γράφουμε, διαβάζουμε και τραγουδάμε την ποίηση γιατί είναι μέσα στη φύση μας. Μέσα από την ποιητική διαδικασία, που ίσως είναι και η ανώτερη μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας και διαλόγου, μπορούμε να χτίσουμε τις βάσεις για ένα νέο, διαφορετικό και όμορφο κόσμο! Γιατί περισσότερο απ’ όλα η ποίηση είναι η ίδια η ζωή, είναι βίωμα, είναι αντίσταση. Λένε διάφοροι δημιουργοί, τεχνοκριτικοί, ακόμα και ποιητές πως δεν υπάρχει ορισμός για την ποίηση. Θα απαντήσω πως όλα αυτές οι θεωρίες είναι απλώς γελοίες, σχεδόν μεταφυσικές. Φυσικά, ο σκοπός τους δεν είναι άλλος από το να δώσουν την εντύπωση πως η ποίηση είναι κάτι το ιερό, κάτι το απόκρυφο που μόνο οι μύστες μπορούν να ερμηνεύσουν τα σημάδια της. Αυτό μας οδηγεί με σίγουρο τρόπο να αναγνωρίσουμε ότι κάποιοι γνωρίζουν και φοβούνται τον απελευθερωτικό ρόλο που έχει η ποίηση και η τέχνη γενικότερα και γι’ αυτό σαμποτάρουν τη συγκεκριμένη διαδικασία. Ας είμαστε ξεκάθαροι όμως, όταν λέμε για ποίηση εννοούμε (ή πρέπει να εννοούμε) την ποίηση που οι απλοί άνθρωποι μπορούν ή πρέπει να δημιουργούν. Αυτού του είδους η ποίηση βρίσκεται στο στόχαστρο. Κι όχι η ποίηση και η λογοτεχνία των σαλονιών, με τα ηχηρά ονόματα, τις υπόγειες διασυνδέσεις, την σχέση με την εξουσία, με την διανόηση που συντάσσεται με τα μεγάλα, επιχειρηματικά συμφέροντα, που υπερασπίζεται και προάγει τον ρατσισμό και τις κοινωνικές ανισότητες.\nΗ ποίηση και η τέχνη γενικότερα πρέπει να παίρνουν θέση, είτε αυτή η θέση είναι αφιερωμένη στην αντίληψη η τέχνη μόνο για την τέχνη και για τίποτα άλλο, είτε υπηρετεί αντιδραστικές θέσεις, είτε στρατεύεται στην υπεράσπιση μιας άδολης αισθητικής και φυσικά υπέρ της φτωχής και αδύναμης κοινωνικής πλειοψηφίας. Ναι, δεν είναι ντροπή, ούτε καν πρόβλημα να είσαι στρατευμένος, ακόμα και όταν δεν το συνειδητοποιείς – αν και η άγνοια πάντα κρύβει κινδύνους… Προσωπικά, δεν ξεχνώ την χαρακτηριστική δήλωση του Πάμπλο Πικάσο ότι “η Τέχνη δεν είναι για διακόσμηση, η τέχνη πρέπει να είναι όπλο για μάχη”. Τα ποιήματα και οι καλλιτεχνικές δημιουργίες μας μπορούν και χρειάζεται να εκφράζουν ις ανάγκες και τις ανησυχίες των συνανθρώπων μας, της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Είναι αναγκαίο να λαμβάνουν ξεκάθαρη θέση απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα και σε αυτούς που τα δημιούργησαν και να διεκδικούν παράλληλα μια διαφορετική, ελεύθερη και αληθινά δημοκρατική κοινωνία, χωρίς ιδεολογικά και κυρίως οικονομικά δεσμά, χωρίς ανισότητες. Να βρίσκονται πρέπει απέναντι στην εμπορευματοποιημένη τέχνη και στους μηχανισμούς ιδεολογικής μας καταστολής. Επίσης, το βίωμα, οι εμπειρίες και οι γνώσεις έχουν και πρέπει να έχουν τεράστιο ρόλο σε αυτά που γράφουμε – δεν γίνεται αλλιώς, χωρίς τον εαυτό μας και το κοινωνικό περιβάλλον που μας περιβάλλει όλα θα μοιάζουν μάταια και ανούσια, ακόμα κι όταν κάποιοι από εμάς θα παρουσιάζουν αντιδραστικές θέσεις και ιδέες. Πώς θα μπορούσαμε λοιπόν, οι σύγχρονοι προοδευτικοί καλλιτέχνες, με τις χίλιες αντιφάσεις και προβληματισμούς, να μην είμαστε στρατευμένοι, όταν και όσοι προσπαθούν να ελέγξουν τη ζωή μας, είναι στρατευμένοι στην υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων; Απλά πράγματα, σε αυτή την δύσκολη περίοδο που αντιμετωπίζουμε κανείς δεν μπορεί να μένει αδιάφορος. Αξίζει να είμαστε λίγο τολμηροί στη ζωή μας. Να παίρνουμε θέση. Να ανατρέπουμε τα καθιερωμένα, ακόμα και στη γλώσσα – όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Και να μην φοβόμαστε, έτσι; Ούτε καν τις λέξεις και τους ορισμούς, τους χαρακτηρισμένους με αρνητικό πρόσημο, όπως τον στρατευμένο καλλιτέχνη. Γιατί στρατευμένος καλλιτέχνης είναι ο μαχόμενος δημιουργός.\nΑλλά απαραίτητη συνθήκη για όλα τα παραπάνω είναι η ύπαρξη της συλλογικής, συνειδητοποιημένης δράσης – κανένας, ακόμα και εάν αποτελεί… μετενσάρκωση του Μαγιακόφσκι και του Βάρναλη, δεν μπορεί να πετύχει εκεί που η μαζικότητα, ο διάλογος και, γιατί όχι, η ιδεολογική σύγκρουση αναδεικνύουν τις υπέροχες δυνατότητες που κρύβει η ανθρώπινη κοινωνία και προσωπικότητα. Με λίγα λόγια, αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι στην ποίηση και στην τέχνη χρειάζεται μια μαζική καλλιτεχνική ανασυγκρότηση μέσω της οποίας η νέα συνείδηση που αργά αλλά σταθερά οικοδομείται, να αποκτήσει εκείνα τα εργαλεία που θα είναι ικανά να οδηγήσουν σε ένα νέο τύπο Ανθρώπου. Σε αυτό το σημείο χρειάζεται να αξιοποιήσουμε όλες τις προσπάθειες που έχουν γίνει στο παρελθόν και προσπαθούν να προσφέρουν ή πρόσφεραν τουλάχιστον αξιόλογο καλλιτεχνικό προϊόν στους πολίτες όπως κάνουν οι διάφορες καλλιτεχνικές κολεκτίβες, θεατρικές ομάδες και πρωτοβουλίες, νέα μουσικά σχήματα κάθε είδους, λογοτέχνες, ποιητές και ιστορικοί. Παρόλα αυτά χωρίς σύνδεση με το ευρύτερο δημοκρατικό και εργατικό κίνημα που μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά αυτές τις προσπάθειες από την διαρκώς αυξανόμενη κρατική καταστολή και παρέμβαση τότε κάθε προσπάθεια όσο ισχυρή και να είναι ή όσο και πρωτοποριακές δράσεις να παράγει τότε μοιραία θα οδηγείται στο κλείσιμο και στη λησμονιά. Μάλιστα, η σύνδεση με το ευρύτερο δημοκρατικό κίνημα, με τον αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό αγώνα, με τις μάχες ενάντια στα κλεισίματα, τις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι κάτι το αδύνατο ή κάτι που πρέπει να συζητάμε μόνο θεωρητικά∙ είναι ήδη πραγματικότητα σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα της περιόδου που φέρνει κοντά την καλλιτεχνική και ποιητική δημιουργία με την πολιτική αμφισβήτηση.\nΑλλά η ποίηση, η τέχνη από μόνες τους δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Η εξέγερση, η σοσιαλιστική επανάσταση όμως μπορεί – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η τέχνη πρέπει να χάσει την αυτονομία της ή να γίνει απλό εργαλείο προπαγάνδας στα χέρια των σοσιαλιστών. Αντίθετα, πρέπει να είναι ελεύθερη, να κρίνει και να κρίνεται και να δημιουργεί έργα που θα βοηθήσουν τη νέα συνείδηση να φτάσει με όσο γίνεται καλύτερο τρόπο στο να εκπληρώσει τα σχέδιά της. Φυσικά, η κοινωνική αυτή εξέγερση, πρέπει να επεκταθεί σε όλους τους τομείς χρειάζεται να αναπτύξει εκείνα τα αντικαπιταλιστικά, αντιφασιστικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά που θα αποτελέσουν βασικό παράγοντα αποσταθεροποίησης της κατεστημένης κοινωνικής πραγματικότητας. Το ζήτημα όμως που μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοιες προσπάθειες είναι ότι δεν υπάρχει προκαθορισμένη συνταγή και τρόπος για να αναπτυχθούν και να διαδοθούν στην κοινωνία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο εφόσον η ιστορική εμπειρία, αν εξαιρέσει κανείς την εμπειρία και τα διδάγματα της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Ίσως το μεγαλύτερο παράδειγμα και μάθημα από εκείνη τη συγκλονιστική εποχή είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχουν προκαθορισμένες συνταγές αλλά να αφεθεί ο κόσμος της δουλειάς να βρει μόνος του τους τρόπους και τις λύσεις που πιστεύει ότι μπορούν να βοηθήσουν στον αγώνα του. Αν και κάποιες βασικές αρχές επιβάλλεται να υπάρχουν από πριν όπως ο σεβασμός στην άποψη του άλλου που μπορεί μέσω μια δημοκρατικής αντιπαράθεσης να προσφέρει ουσιαστικά στον κοινό πολιτιστικό και κυρίως πολιτικό αγώνα. Βέβαια, όσο απαραίτητη και να είναι η εξέγερση στην κοινωνία, την τεχνολογία και τον πολιτισμό, αυτό είναι δύσκολο να γίνει με ειρηνικούς όρους την ίδια στιγμή που το επίσημο κράτος και το ναζιστικό δεκανίκι του χρησιμοποιούν ένοπλη βία και καταστολή με αποτέλεσμα αρκετούς θανάτους από την έναρξη της κρίσης μέχρι σήμερα. Άρα η απάντηση από την πλευρά μας δεν μπορεί να είναι άλλη από την βίαιη κατάληψη των μέσων παραγωγής αξιοποιώντας τα εργαλεία που έχουμε, την γενική πολιτική απεργία διαρκείας και τον εργατικό έλεγχο. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού θα μπορέσουν να κινητοποιηθούν έτσι ώστε να εγκαθιδρύσουν από κοινού με τον εργαζόμενο λαό όχι μόνο το βασίλειο της δικής μας αναγκαιότητας αλλά και το βασίλειο της αληθινής δημοκρατίας που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη αυτού του νέου τύπου Ανθρώπου που θα είναι ικανός να αποφασίζει για το μέλλον των παιδιών του και της κοινωνίας. Όμως για να φτάσουμε σε αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε από σήμερα, ισοπεδώνοντας το στρατόπεδο του αντιπάλου και οργανώνοντας τις μάχες μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλιώς θα αντιμετωπίσουμε μια διαφορετικού τύπου εξέγερση όπου το «σκοτεινό πλήθος της Αβύσσου», όπως θα έγραφε κι ο Τζακ Λόντον, οι άνθρωποι χωρίς ελπίδα – θα καταστρέψουν κάθε προσπάθεια πολιτικής και πολιτιστικής ανασυγκρότησης ίσως και δίνοντας, ασυνείδητα πάντα, την ευκαιρία στην αστική τάξη να επιβάλλει τη θέληση της με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την κοινωνία.\n* Ο Ειρηναίος Μαράκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1986. Συμμετέχει με ποιήματα του στα συλλογικά έργα “Μια εικόνα… χίλιες λέξεις (e-book)“ και “Τρενογραφίες“ (e-book)“ των εκδόσεων “τοβιβλίο.net“. ενώ ποιήματα του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες λογοτεχνικές σελίδες. Άρθρα του για πολιτικά και πολιτιστικά ζητήματα δημοσιεύονται στην εφημερίδα Αγώνας της Κρήτης ενώ παρουσιάζει νέους ποιητές και διηγηματογράφους στο διαδικτυακό πολιτικό και πολιτιστικό περιοδικό Ατέχνως.\nΕτικέτες άποψη, Γνώμες, Ειρηναίος Μαράκης, Ποίηση, Πολιτική\nΤο Ποίημα της Εβδομάδας: Παραμονή Χριστουγέννων, Τάσος Λειβαδίτης\nΑναρτήθηκε από EIRMAR στις 5:24 π.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες Αφιερώματα, Τάσος Λειβαδίτης, Το Ποίημα της Εβδομάδας\nΕπειδή οι ποιητές ξεχειλίζουν το Τρίπορτο κάθε δεύτερη Τετάρτη και επειδή τις Τετάρτες, που δεν έχουμε ποιητική αγρυπνία, μας αναζητούν και δεν μας βρίσκουν, κάθε Τετάρτη, που δεν υπάρχει ποιητική αγρυπνία θα έχουμε ποιητική βραδιά χωρίς τιμώμενους, που θα διαβάζει όποιος θέλει, ό,τι θέλει ή ό,τι δεν θέλει! Αυτήν την Τετάρτη 11/01/2017 θα έχουμε την δεύτερη ποιητική μας βραδιά στο Τρίπορτο στην συμβολή των οδών Αρτεμισίου και Παραμυθίας στον Κεραμεικό, Ώρα 21:00 μέχρι όσο αντέξουμε! Σας περιμένουμε.\nΕτικέτες δελτίο τύπου, ποιητική βραδιά\nΣχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 256 • Τιμή: 11 ευρώ • ISBN 978-960-9797-58-0\nΈβαλε το κλειδί στην πόρτα και αυτό δεν γύρισε. Την έσπρωξε και άνοιξε με ένα ελαφρύ τρίξιμο. Σίγουρα κάτι δεν πήγαινε καλά. Να την ξέχασε ανοιχτή; Μπήκε προσεχτικά μέσα στον διάδρομο και, πριν ακόμη την κλείσει, άκουσε μια διόλου φιλική φωνή.\n«Γεια σου, Βασίλη».\nΣτην πόρτα είδε έναν άντρα, συνομήλικό του. Η καρδιά του πήγε να σπάσει από την τρομάρα, άχνα δεν βγήκε από το στόμα του. Όμως τόσα είχε περάσει στη ζωή του, γιατί να φοβηθεί τώρα; Με τη σκέψη αυτή συνήλθε από την έκπληξη.\n«Ποιος είσαι και πώς μπαίνεις σε ξένα σπίτια;»\nΈνα έγκλημα κατά τη διάρκεια μιας διονυσιακής γιορτής στη σύγχρονη Ελλάδα και μια ιστορία που έρχεται από πολύ μακριά. Η Αντίσταση, οι νικητές που έγιναν οι χαμένοι του Εμφυλίου, η Βραζιλία των μεταναστών και ένας ανήσυχος δημοσιογράφος μπλέκονται αριστοτεχνικά σε ένα μυθιστόρημα που καθηλώνει τον αναγνώστη τόσο με την πλοκή του όσο και με την ατμόσφαιρά του.\nΗ Μαρία Ουζούνη γεννήθηκε στη Μικρόπολη Δράμας κι εκεί έζησε ώς τη στιγμή που μπήκε στο Πανεπιστήμιο Πατρών.\nΣήμερα ζει στη Δυτική Αθήνα, αφού πέρασε από Πάτρα, Ακαδημία Πλάτωνος, Μενίδι, Αίγινα και Βραζιλία.\nΕργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση τα τελευταία 18 χρόνια. Έχει γράψει παιδικά παραμύθια, έχει κάνει μεταφράσεις και έχει συμμετάσχει στην ερευνητική εργασία για τη μετανάστευση και στην έκδοση του βιβλίου Guardioes da memoria της\nΒασιλικής Κωνσταντινίδου, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.\nΤο πρώτο βιβλίο της Αγία Πετρούπολη – Κάτω Πατήσια (2012) κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.\nΕτικέτες δελτίο τύπου, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Μαρία Ουζούνη, μυθιστόρημα, Πολιτική\nΒιβλίο: Εργατικός έλεγχος – Κοινωνικοποίηση – Αυτοδιαχείριση, Δημήτρης Κατσορίδας\nΣχήμα: 12,5Χ19,5 • Σελίδες: 160 • Τιμή: 7,5 ευρώ • ISBN 978-960-9797-57-3\nΗ συζήτηση για τον εργατικό έλεγχο και την αυτοδιαχείριση δεν είναι καινούργια. Αποτέλεσε αίτημα του εργατικού κινήματος από τα πρώτα βήματά του, τον 19ο αιώνα, και εξακολουθεί να αποτελεί άξονα πειραματισμών, πλούσιων συζητήσεων και εκτεταμένης βιβλιογραφίας μέχρι σήμερα.\nΟ εργατικός έλεγχος και τα αυτοδιαχειριστικά πειράματα είναι μια συνεχής διαδικασία. Είναι το πρώτο ρήγμα στο πλαίσιο της παλιάς μορφής. Είναι μια διαδικασία επανεκκίνησης, που οδηγεί από το ατομικό και μερικό συμφέρον στο γενικό συμφέρον όλης της κοινωνίας και αντίστροφα· είναι η αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας· είναι, τέλος, η ιστορική πορεία μετάβασης και κοινωνικού μετασχηματισμού. Ο εργατικός έλεγχος και η αυτοδιαχείριση έρχονται να σπάσουν τη λατρεία του κράτους, που εκδηλώνεται είτε με τη μορφή του σταλινισμού, είτε με τη μορφή του φασισμού, είτε με τη μορφή των αστικών δημοκρατιών, και να επαναφέρουν την έννοια της δημοκρατίας στην πραγματική της μορφή, η οποία είναι η άμεση δημοκρατία και η κοινωνική αυτοδιαχείριση.\nΟ Δημήτρης Κατσορίδας είναι Επιστημονικός Συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ). Έχει συγγράψει μεγάλο αριθμό άρθρων σε διάφορα έντυπα, καθώς και αρκετά βιβλία είτε ατομικά είτε συλλογικά, εκ των οποίων τα πιο πρόσφατα είναι τα εξής: Ο ελληνικός τροτσκισμός. Ένα χρονικό 1923-1946 (συλλογικό, Φιλίστωρ 2003 και Εργατική Πάλη 2015)· ΠΑΣΟΚ: από την αλλαγή στη μετάλλαξη (ΚΨΜ 2006)· Βασικοί Σταθμοί του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα (1870-2001), ΑΡ.ΙΣΤΟ.Σ-ΓΣΕΕ 2008· Η Αντι–Ηγεμονία. Ζητήματα σχετικά με τη στρατηγική της μετάβασης, Καμπύλη/Ρωγμή 2009.\nΑναρτήθηκε από EIRMAR στις 3:51 π.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες βιβλία, δελτίο τύπου, Δημήτρης Κατσορίδας, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Πολιτική\nγράφει ο Νάσος Μπράτσος\nΣυμπληρώθηκαν 40 χρόνια από τον Οκτώβριο του 1976 που εγκρίθηκε το καταστατικό του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών – ΠΣΑΠ, αλλά και 39 από την πρώτη απεργία στο ποδόσφαιρο, ένα χρόνο μετά, το Δεκέμβρη του 1977.\nΣτο πολιτικό επίπεδο, η δικτατορία που είχε προηγηθεί είχε κάνει ωμές παρεμβάσεις στο ποδόσφαιρο, προσπαθώντας να το χρησιμοποιήσει για την προβολή της. Διορισμοί στρατιωτικών στις διοικήσεις ομάδων, πιέσεις για αποτελέσματα που θα «διευκόλυναν» ομάδες που προωθούσε το καθεστώς, υποχρεωτικές διαλύσεις σωματείων και συγχωνεύσεις με το ζόρι ήταν στην ημερήσια διάταξη, ώστε να διευκολυνθούν συγκεκριμένα σωματεία και περιοχές, έναντι άλλων, ειδικά όσων είχαν αντιδικτατορικά στοιχεία στις διοικήσεις τους. Για παράδειγμα ο Εργοτέλης που στις 6 Αυγούστου 1966 είχε κάνει συναυλία με το Μίκη Θεοδωράκη, χαρακτηρίστηκε από τη χούντα του 1967 – 1974, «ως σωματείο που δρα αντεθνικώς» και κυνηγήθηκε άγρια.\nΕπίσης, αν και στην πραγματικότητα υπήρχαν επαγγελματικές απαιτήσεις από τους ποδοσφαιριστές, μόνο οι κορυφαίοι εξασφάλιζαν σαν δώρο κάποιο διορισμό στο δημόσιο, κατά κανόνα στην αστυνομία, ώστε να τρέχει ο μισθός, συν τις όποιες απολαβές από την ομάδα.\nΣτο έδαφος της εργασιακής ανασφάλειας και της οικονομικής πενίας για τους πολλούς, άνθισε και επεκτάθηκε η μάστιγα της δωροδοκίας, από την αντίληψη των διοικήσεων για νίκη με κάθε τρόπο και κάθε μέσο.\nΧιλιάδες σελίδες αθλητικού Τύπου της εποχής αναφέρονταν σε «ανθοδέσμες», κουτιά με γλυκά, σημαδιακές κινήσεις εντός του αγωνιστικού χώρου, που έδειχναν ότι είχε γίνει η συνεννόηση.\nΟ ΠΣΑΠ θέλησε να προωθήσει διαδικασίες εκδημοκρατισμού στο ποδόσφαιρο στο διοικητικό – θεσμικό του σκέλος και να αντιμετωπίσει τα εργασιακά προβλήματα των ποδοσφαιριστών και βεβαίως να σταματήσει τις δωροδοκίες.\nΣημαντικό ρόλο έπαιξαν ποδοσφαιριστές που είχαν ήδη διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής τους διαδρομής, ήταν γνωστοί στο ευρύ κοινό, πέρναγαν πιο εύκολα το μήνυμα και δεν τους φόβιζε μία αντίδραση των παραγόντων των διοικήσεων των ομάδων.\nΈτσι παίκτες όπως ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης, ο Παπαϊωάννου, ο Καμάρας, ο Λεβέντης, ο Μάλλιαρης, ο Μπαλάφας και αρκετοί άλλοι βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης για την ίδρυση και το ρίζωμα του ΠΣΑΠ.\nΕπόμενο ήταν να βρεθούν στο στόχαστρο των διοικούντων τις ομάδες, αλλά και του αθλητικού Τύπου, που ήταν συνδεδεμένος με τα συμφέροντα αυτά. Στον αντίποδα οι φίλαθλοι στήριξαν τον ΠΣΑΠ.\nΔύο μεγάλες απεργίες έγιναν τους Δεκέμβρηδες του 1977 (11 Δεκεμβρίου) και του 1979 και ορισμένες ομάδες επιχείρησαν να τις σπάσουν πιέζοντας αρκετούς ποδοσφαιριστές ώστε να αγωνιστούν, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και ερασιτέχνες από τις τότε υποδομές των σωματείων. Το αποτέλεσμα ήταν μερικές απεργοσπαστικές παρωδίες αγώνων.\nΑκολούθησαν διώξεις σε βάρος των πρωτεργατών με «πάγωμα» των συμμετοχών τους, «δυσμενείς μεταθέσεις» στις εξέδρες και τους πάγκους, λύσεις συμβολαίων – αποδεσμεύσεις, δυσκολίες να βρουν ομάδα για μεταγραφή, κλπ. Η κλασσική εκδικητική συμπεριφορά της εργοδοσίας έναντι των απεργών.\nΜε τα χρόνια ο ΠΣΑΠ μαζικοποιήθηκε, ρίζωσε, έγινε αποδεκτή η δράση του, περιόρισε τα φαινόμενα των δωροδοκιών, πέρασε αντιλήψεις συναδελφικής συμπεριφοράς στο μεγαλύτερο μέρος των μελών του, αντί της προηγούμενης κατάστασης που θύμιζε μονομάχους σε ρωμαϊκή αρένα και έκανε σημαντικά βήματα κατοχύρωσης εργασιακών δικαιωμάτων για τους πολλούς που δεν είχαν κερδίσει το «λαχείο» κάποιας σημαντικής μεταγραφής, ώστε να καρπωθούν τα οφέλη της.\nΣτις μέρες μας με την οικονομική κρίση να χτυπάει όλους τους τομείς, συνεπώς και τον αθλητισμό (επαγγελματικό και ερασιτεχνικό) ο ΠΣΑΠ έχει συνεχώς να αντιμετωπίσει φαινόμενα στάσης πληρωμών, δολίων πτωχεύσεων, παραγραφής χρεών από δεδουλευμένα, μη καταβολής δεδουλευμένων και γενικά όλες τις μεθόδους που συναντά κανείς στο πεδίο της εργασιακής εκμετάλλευσης, εντός και εκτός του χώρου του αθλητισμού. Παράλληλα παρεμβαίνει ενάντια σε φαινόμενα ντοπαρίσματος και ρατσιστικών συμπεριφορών σε αγωνιστικούς χώρους και κερκίδες.\nΑναρτήθηκε από EIRMAR στις 5:06 π.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες Αναδημοσίευση, γνώμη, Εργατική Αλληλεγγύη, Νάσος Μπράτσος\nΑναρτήθηκε από EIRMAR στις 5:00 π.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΔυο προδημοσιεύσεις από το "Έτος Ένα της Ρώσικης Επανάστασης" του Βίκτορ Σερζ, που κυκλοφορεί το Γενάρη από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο\n(Από το κεφάλαιο 11: Πολεμικός Κομμουνισμός)\nΕκπαίδευση, επιστήμη και τέχνη\nΟ εμφύλιος πόλεμος μαινόταν επίσης και στο πνευματικό πεδίο. Όταν ο Αλεξάντερ Μπλοκ έγραψε τους Δώδεκα, οι λόγιοι έπαψαν να τον χαιρετούν στο δρόμο. Η σύμπλευση με τους μπολσεβίκους ισοδυναμούσε με όνειδος για τους περισσότερους διανοούμενους. Η Ακαδημία των Επιστημών, σχεδόν στην ολότητά της, απομονώθηκε στον εαυτό της σε μια κατάσταση σκόπιμης εχθρότητας απέναντι στη Σοβιετική κυβέρνηση. Θα περνούσαν χρόνια πριν γίνει δυνατό να υπερνικηθεί ο επίμονος αγώνας του καθηγητικού κατεστημένου στα πανεπιστήμια...\nΚάτω από τη διεύθυνση του Λουνατσάρσκι, το Επιτροπάτο της Δημόσιας Εκπαίδευσης ξεκίνησε μια ριζική αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Η παλιά δομή με τα κατώτερα σχολεία για το λαό και τα γυμνάσια, ουσιαστικά, για την αστική τάξη, αντικαταστάθηκε από το ενιαίο σχολείο εργασίας· η παλιά ύλη των μαθημάτων που εκπαίδευε υπηκόους του Τσάρου και πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αντικαταστάθηκε από μια ύλη, φτιαγμένη αναγκαστικά πρόχειρα, που ήταν αντι-θρησκευτική, σοσιαλιστική και βασισμένη στον εκπαιδευτικό ρόλο της εργασίας –ο σκοπός ήταν να εκπαιδεύσουν παραγωγούς που θα είχαν ένα συνειδητό ρόλο στην κοινωνία. Έγιναν σχέδια για να συγχωνευθούν τα σχολεία και τα εργαστήρια. Για να εφαρμόσουν την ισότητα των φύλων ήδη από την παιδική ηλικία, εισήχθη η συνδιδασκαλία [αγοριών και κοριτσιών]. Όμως τα πάντα έπρεπε να οργανωθούν από την αρχή. Τα παλιά σχολικά βιβλία άξιζαν μόνο για κάψιμο. Ένα μεγάλο ποσοστό δασκάλων αντιστάθηκε, σαμποτάρισε, αρνήθηκε να καταλάβει και περίμενε την πτώση του μπολσεβικισμού. Τα σχολεία είχαν πλήρη έλλειψη υλικών: χαρτί, βιβλία ασκήσεων, μολύβια, πέννες, όλα έλειπαν. Πεινασμένα παιδιά με κουρέλια μαζεύονταν το χειμώνα γύρω από μια σομπίτσα στη μέση της τάξης και τα έπιπλα της αίθουσας κατέληγαν συχνά για καυσόξυλα προκειμένου να τα ανακουφίσουν κάπως από την παγωνιά· για τέσσερα παιδιά υπήρχε ένα μολύβι· και οι δασκάλες τους πεινούσαν.\nΠαρά την απίστευτη δυστυχία, δόθηκε μια θαυμάσια ώθηση στη δημόσια εκπαίδευση. Ήταν τόση η δίψα για μάθηση σε ολόκληρη τη χώρα που φτιάχτηκαν παντού καινούργια σχολεία, μαθήματα για ενήλικες, πανεπιστήμια και τμήματα για εργάτες. Αμέτρητες πρωτοβουλίες έδωσαν τη δυνατότητα να δοκιμαστούν πρωτοφανέρωτοι, απολύτως ανεξερεύνητοι τομείς της μάθησης. Ιδρύθηκαν σχολεία για τα καθυστερημένα παιδιά· ιδρύθηκαν νηπιαγωγεία· τα εργατικά τμήματα και οι εξειδικευμένες σειρές μαθημάτων έδωσαν τη δυνατότητα στους εργάτες να αποκτήσουν γνώσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης· και λίγο μετά ξεκίνησε η κατάκτηση των πανεπιστημίων. Επίσης, την ίδια περίοδο τα μουσεία εμπλουτίστηκαν από τις κατασχέσεις των ιδιωτικών συλλογών: εξαιρετική ακεραιότητα και επιμέλεια χαρακτήρισαν την απαλλοτρίωση των καλλιτεχνικών θησαυρών. Κανένα έργο, οποιασδήποτε αξίας δεν χάθηκε. Εκείνες τις ταραγμένες μέρες, ένας αριθμός πολύτιμων συλλογών (ιδιαίτερα εκείνες του μουσείου Ερμιτάζ), χρειάστηκε να απομακρυνθούν: όλες έφτασαν στους προορισμούς τους με ασφάλεια. Για να διατηρήσουν στη ζωή τα επιστημονικά εργαστήρια χρειάστηκε ηρωικός αγώνας. Συμμετέχοντας στις στερήσεις της κοινότητας, κάνοντας τις προμήθειες με το δελτίο, χωρίς φωτισμό ή (τον χειμώνα) χωρίς καύσιμα και νερό, οι λόγιοι όλων των πολιτικών πεποιθήσεων σχεδόν πάντοτε συνέχιζαν τη δουλειά τους.\nΚάθε βράδυ τα θέατρα, που είχαν εθνικοποιηθεί, παρουσίαζαν το συνηθισμένο πρόγραμμά τους, όμως σε ένα διαφορετικό ακροατήριο. Τα μπαλέτα, που κάποτε έδιναν παραστάσεις για την ψυχαγωγία της αριστοκρατίας, που τώρα εξέλιπε, έδιναν παραστάσεις εν μέσω της περιόδου της τρομοκρατίας· στα θέατρα με τους χρυσούς θόλους συνωστίζονταν εργάτες και εργάτριες, νεαροί κομμουνιστές, με τα κεφάλια τους ξυρισμένα για προστασία από τους ψύλλους που ήταν φορείς του τύφου, και Κόκκινους στρατιώτες που ήταν σε άδεια από το μέτωπο. Και ο Σαλιάπιν, με την ίδια αξέχαστη φωνή που εκτελούσε δυνατά το Ο Θεός σώζοι τον Τσάρο τα παλιά χρόνια, τραγουδούσε τώρα Το τραγούδι του εργάτη στους συνδικαλιστές που ήταν ανάμεσα στο ακροατήριο.\n(Από το κεφάλαιο 6: Η ανακωχή και η μεγάλη περιχαράκωση)\nΗ Λευκή τρομοκρατία στη Φινλανδία\n...Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Ταβαστέχους, ανάμεσα στο Τάμμερφορς και το Ελσίνκι. Γύρω στις 20.000 με 25.000 Κόκκινοι συνέκλιναν σε αυτό το σημείο πιεζόμενοι από το βορρά από τον Μάνερχαϊμ και από το νότο από τον φον ντερ Γκολτς. Η υποχώρησή τους προς τα ανατολικά αποκόπηκε. Παρά τις αντίθετες διαταγές από τους διοικητές τους, κουβαλούσαν μαζί τους τις οικογένειές τους και τα λιγοστά υπάρχοντά τους. Ήταν περισσότερο η προσφυγιά ενός ολόκληρου πληθυσμού παρά η πορεία ενός στρατού. Ικανή να μετατραπεί ανά πάσα στιγμή σε ένα χάος από φυγάδες, αυτή η μάζα δύσκολα μπορούσε να κάνει ελιγμούς. Τα θραύσματα από τις οβίδες των Λευκών σάρωναν τα πάντα. Όταν περικυκλώθηκαν, πολέμησαν ηρωικά για δυο μέρες πριν παραδοθούν. Κάποιες χιλιάδες ξέφυγαν προς τα ανατολικά. Την παράδοση ακολούθησε η σφαγή, όπου η εκτέλεση των τραυματιών ήταν κανόνας. Απέμειναν 10.000 αιχμάλωτοι που φυλακίστηκαν στο Ριιχιμάκι. Στις 12 Μάη έπεσε το Βιιπούρι. Κάποιες χιλιάδες Κοκκινοφρουροί βρήκαν άσυλο στη Ρωσία.\nΟι νικητές έσφαξαν τους νικημένους. Είναι γνωστό ήδη από την αρχαιότητα ότι οι εμφύλιοι είναι οι πιο τρομεροί πόλεμοι. Δεν υπάρχουν πιο φονικές ή αποτρόπαιες νίκες από αυτές που τις κερδίζουν οι τάξεις των ιδιοκτητών. Από τότε που η γαλλική μπουρζουαζία έπνιξε σε λουτρό αίματος την Κομμούνα του Παρισιού, ο κόσμος δεν είχε δει κάτι που να συγκρίνεται σε τρόμο με αυτό που συνέβη στη Φινλανδία. Από την αρχή του εμφυλίου πολέμου, «στη ζώνη κυριαρχίας των Λευκών, η συμμετοχή σε εργατική οργάνωση σήμαινε σύλληψη και αν είχες κάποιο αξίωμα ευθύνης σ’ αυτές, σήμαινε εκτέλεση». Οι σφαγές των σοσιαλιστών έφτασαν σε τέτοιο σημείο που οι άνθρωποι άρχισαν να συνηθίζουν και να τις θεωρούν δεδομένες. Στο Κούμεν, όπου 43 Κοκκινοφρουροί έπεσαν στη μάχη , σχεδόν 500 άτομα εκτελέστηκαν αργότερα. Υπήρχαν «εκατοντάδες» εκτελεσμένοι στο Κότκα, μια πόλη 13.000 χιλιάδων κατοίκων. «Ούτε καν τους ρώτησαν τα ονόματά τους, αλλά τους έβγαλαν έξω κατά ομάδες». Στη Ράουμα, σύμφωνα με τις αστικές εφημερίδες, «μέχρι και 500 αιχμάλωτοι που συνελήφθησαν στις 15 του μηνός μπορεί να τιμωρήθηκαν όπως τους άξιζε». Στις 14 Απρίλη διακόσιοι Κοκκινοφρουροί εκτελέστηκαν στη συνοικία Τούλο του Ελσίνκι… «Οι Κόκκινοι κυνηγήθηκαν από σπίτι σε σπίτι. Πολλές γυναίκες ήταν ανάμεσα στα θύματα». Στο Σβέαμποργκ οι δημόσιες εκτελέσεις έλαβαν χώρα την Κυριακή της Αγίας Τριάδας. Κοντά στο Λαχτί, όπου χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν από τους Λευκούς, «τα πολυβόλα δούλευαν πολλές ώρες καθημερινά… Σε μια μέρα κάπου διακόσιες γυναίκες εκτελέστηκαν με σφαίρες διασποράς –κομμάτια σάρκας σκορπίστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις…» Στο Βιιπούρι έβαλαν 600 Κοκκινοφρουρούς σε τρεις σειρές κατά μήκος της τάφρου του φρουρίου και τους εκτέλεσαν με τα πολυβόλα εν ψυχρώ. Ανάμεσα στους διανοούμενους που δολοφονήθηκαν μπορούμε να αναφέρουμε τον εκδότη της εφημερίδας Σοσιαλδημοκράτης, Γιούκο Ραΐνιο, και τον συγγραφέα Ιρμάρι Ρανταμάλα που, καθώς τον μετέφεραν με βάρκα στον τόπο εκτέλεσης, «πήδησε από τη βάρκα σε μια προσπάθεια να πνιγεί. Το παλτό του τον εμπόδισε να βυθιστεί και οι Λευκοί τον σκότωσαν μέσα στο νερό». Δεν υπάρχουν στοιχεία για τον αριθμό των δολοφονημένων –οι εκτιμήσεις μιλούν για έναν αριθμό ανάμεσα στις δέκα και τις είκοσι χιλιάδες.\nΥπάρχει όμως ένας επίσημος αριθμός για τον αριθμό των Κόκκινων αιχμαλώτων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης: 70.000... Η αστική τάξη έδειξε ενδιαφέρον για κάποιο διάστημα για το ενδεχόμενο να εξάγει τους φυλακισμένους της προκειμένου να ενισχύσει με ανθρώπινο δυναμικό τη Γερμανία. Ένας νόμος που ψηφίστηκε έδινε τη δυνατότητα να μεταφέρονται στο εξωτερικό όσοι είχαν καταδικαστεί σε καταναγκαστική εργασία. Η Γερμανία, με μειωμένο πληθυσμό λόγω του πολέμου, θα αντάλλαζε χημικά και μεταλλικά προϊόντα με την εργατική δύναμη καταδίκων. Η εφαρμογή αυτού του σχεδίου αποφεύχθηκε από τη Γερμανική Επανάσταση.\nΗ εκκαθάριση της φινλανδικής κοινωνίας συνεχίστηκε επί μήνες σε όλα τα πεδία. Στις 16 Μάη εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης εναντίον όλων των πρώην Σοσιαλδημοκρατών βουλευτών που ζούσαν ακόμα στη χώρα. (Οι επαναστάτες είχαν είτε χαθεί είτε δραπετεύσει μέχρι τότε). Τρεις από αυτούς ειπώθηκε ότι «αυτοκτόνησαν» στη φυλακή τη νύχτα της 2 Ιούλη. Ακόμα δέκα καταδικάστηκαν σε θάνατο... «Πολλοί από τους καταδικασμένους», γράφει ο Κατάγια, «ανήκαν σε εκείνον τον τύπο του Σοσιαλδημοκράτη που, με όλη τη μαστοριά του προδότη του σοσιαλισμού, είχε περάσει όλη του τη ζωή υπηρετώντας την αστική κοινωνία. Η μπουρζουαζία έπαιρνε εκδίκηση στα τυφλά». Ήταν συνηθισμένο για τη Λευκή τρομοκρατία να χτυπά αδιάκριτα τους ρεφορμιστές –τους οποίους η θριαμβεύτρια αστική τάξη δεν χρειαζόταν πια– και τους επαναστάτες.\nΦαίνεται ότι δεν είναι υπερβολή να δηλώσουμε ότι ο συνολικός αριθμός των φινλανδών εργατών που έπεσαν θύματα της Λευκής τρομοκρατίας (είτε σκοτώθηκαν είτε φυλακίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα) ήταν πάνω από 100.000: περίπου το ένα τέταρτο του προλεταριάτου. «Όλοι οι οργανωμένοι εργάτες είτε έχουν εκτελεστεί είτε φυλακιστεί», έγραψε μια ομάδα φινλανδών κομμουνιστών στις αρχές του 1919. Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να βγάλουμε ένα σημαντικό θεωρητικό συμπέρασμα για τη φύση της Λευκής τρομοκρατίας, το οποίο έχει επιβεβαιωθεί από τότε με την εμπειρία της Ουγγαρίας, της Ιταλίας, της Βουλγαρίας κλπ. Η Λευκή τρομοκρατία δεν μπορεί να ερμηνευθεί με τον παροξυσμό της μάχης, τη βιαιότητα του ταξικού μίσους ή με κανέναν άλλο ψυχολογικό παράγοντα. Η ψύχωση του εμφυλίου πολέμου παίζει έναν καθαρά δευτερεύοντα ρόλο. Η τρομοκρατία είναι στην πραγματικότητα αποτέλεσμα υπολογισμού και ιστορικής αναγκαιότητας. Η νικήτριες τάξεις των ιδιοκτητών έχουν πλήρη συνείδηση ότι μπορούν να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους στον απόηχο μιας κοινωνικής μάχης μόνο με το να προκαλέσουν στην εργατική τάξη ένα λουτρό αίματος, αρκετά σκληρό ούτως ώστε να την εξασθενήσει για τις επόμενες δεκαετίες. Και από τη στιγμή που αυτή η τάξη είναι κατά πολύ μεγαλύτερη αριθμητικά από ό, τι οι πλούσιες τάξεις, ο αριθμός των θυμάτων πρέπει να είναι πολύ μεγάλος.\nΗ ολοκληρωτική εξόντωση όλων των πρωτοπόρων και συνειδητών στοιχείων του προλεταριάτου είναι, εν ολίγοις, ο ορθολογικός στόχος της Λευκής τρομοκρατίας. Με αυτήν την έννοια, μια χαμένη επανάσταση –ανεξάρτητα από το σκοπό της– θα κοστίζει πάντα στο προλεταριάτο πολύ περισσότερο από μια νικηφόρα επανάσταση, άσχετα από το πόσες θυσίες και δυσκολίες απαιτεί η δεύτερη.\nΑκόμα μια παρατήρηση. Οι σφαγές στη Φινλανδία συνέβησαν τον Απρίλη του 1918. Μέχρι τότε η ρωσική επανάσταση είχε δείξει κυριολεκτικά παντού μεγάλη επιείκεια απέναντι στους εχθρούς της. Δεν είχε χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία. Επισημάναμε κάποια λίγα αιματηρά επεισόδια στον εμφύλιο πόλεμο στο Νότο, αλλά αυτά ήταν η εξαίρεση. Η νικήτρια αστική τάξη ενός μικρού έθνους [της Φινλανδίας] το οποίο κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο φωτισμένες κοινωνίες της Ευρώπης ήταν η πρώτη που υπενθύμισε στο ρωσικό προλεταριάτο ότι το Ουαί τοις ηττημένοις! είναι ο πρώτος νόμος του κοινωνικού πολέμου.\nΑναρτήθηκε από EIRMAR στις 4:51 π.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες Αναδημοσίευση, βιβλία, Βίκτορ Σερζ, Εργατική Αλληλεγγύη, Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Πολιτική


Έκκληση διανοουμένων – καλλιτεχνών ενάντια στα Μνημόνια και τα Προγράμματα Λιτότητας-ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – CAMERA STYLO ONLINE\ncamerastyloonline 15 Ιουνίου 2011 15 Ιουνίου 2011 ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ & ΕΠΑΝΑΚΡΙΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ\nΠροηγούμενο Κώστας Κολημένος: “Οργώνοντας το χρόνο: Κίνημα και αντιστάσεις από τον Δεκέμβρη 2008 στις απεργίες 2010”, ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ από τις εκδόσεις ΚΨΜ.\nΕπόμενη [video] ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 15 6 2011 ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ\nΟ/Η αννα πηττα-ζωγραφος λέει:\n16 Ιουνίου 2011 στο 9:26 πμ\nυπογραφω κατα των συνθηκων και του σχεδιασμου υποδουλωσης κα;ι εξαθλιωσης του ελληνικου λαου που επιχειρειται απο σχεδον ολο το πολιτικο συστημα.\nΟ/Η Γιάννης Σκληβανιώτης ποιητής λέει:\n16 Ιουνίου 2011 στο 4:26 μμ\nΥπογράφω το παραπάνω κείμενο και νομίζω ότι θα πρέπει να μείνει ανοιχτό και σε άλλες υπογραφές .\n16 Ιουνίου 2011 στο 5:14 μμ\nΜέχρι τα μέσα της άλλης εβδομάδας όσοι καλλιτέχνες-διανοούμενοι-πανεπιστημιακοί αλλά και άλλοι πολίτες θέλετε να υπογράψετε το κείμενο μπορείτε να μας το δηλώνετε αρκεί να επισυνάπτεται η ιδιότητα.\nΟ/Η ΕΛΕΝΗ ΤΖΩΡΤΖΗ λέει:\n16 Ιουνίου 2011 στο 5:39 μμ\nΥΠΟΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ\nΟ/Η Lia Termatzidou λέει:\n16 Ιουνίου 2011 στο 5:47 μμ\nΥπογράφω το παραπάνω κείμενο γιατί πολύ απλά δε φταίω, δε χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω.\nΤερματζίδου Λία, εικαστικός\nΟ/Η Kατερίνα Σχοινά εικαστικός,γελοιογράφος λέει:\n16 Ιουνίου 2011 στο 6:54 μμ\nΥΠΟΓΡΑΦΩ… ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΟΥ………..\nΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ….\nΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΗΣ….\n16 Ιουνίου 2011 στο 7:28 μμ\nδεν είμαι διανοούμενος,δεν είμαι καλλιτέχνης,δεν είμαι πανεπιστημιακός δεν είμαι μ@λ@κ@ς δεν υπογράφω\nΟ/Η Kατερίνα Σχοινά λέει:\n17 Ιουνίου 2011 στο 8:06 πμ\nΥΠΟΓΡΑΦΩ…ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΟΥ….\nΘΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ\nΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ……..\nΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΗΣ…….\nΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΟΙΝΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ,ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΟΣ\nΟ/Η Evi Sfikaki λέει:\n17 Ιουνίου 2011 στο 10:03 πμ\nYπογράφω ενάντια στις άθλιες συνθήκες και την υποδούλωση της Ελλάδος και θα έπρεπε το πιο πάνω κείμενο να μείνει ανοιχτό σε όλους!\nΠαράθεμα: Έκκληση διανοουμένων – καλλιτεχνών ενάντια στα Μνημόνια και τα Προγράμματα Λιτότητας-ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ « ΠΕΡ�\n17 Ιουνίου 2011 στο 2:56 μμ\nΕπιτέλους! Οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες μίλησαν με τη γλώσσα της αλήθειας. Χίλια μπράβο!\nΟ/Η Καραδημος Γιωργος λέει:\n18 Ιουνίου 2011 στο 11:04 πμ\nΥπογραφω γιατι και ο παραλογισμος εχει ενα οριο καποια στιγμη!\nΥπογραφω γιατι νιωθω θιγμενος ως ελληνας και γιατι θελω να ελπιζω σε ενα καλυτερο μελλον!\nΚαραδημος Γιωργος τραγουδοποιος\nΟ/Η Καλογιαννίδης Παναγιώτης Γιατρός λέει:\n27 Ιουνίου 2011 στο 2:37 πμ\n….και το κύριο, νάστε πάντα ικανοί να νιώθετε βαθιά κάθε αδικία που γίνεται στον κόσμο. Είναι το πιο υπέροχο προτέρημα του επαναστάτη… (απο το γράμμα του Che Quevara στα παιδιά του).\nΗ υπογραφές πρέπει να γίνουν υποσχεση ανατροπής κάθε αδικίας. Γιαυτό υπογράφω. Για να γίνουμε πολλοί και κυρίως ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ! Για να γίνουμε ο εφιάλτης τους!\nΟ/Η Στυλιαράς Γιώργος, ψυχοθεραπευτής-οικογενειακός θεραπευτής. λέει:\n10 Ιουλίου 2011 στο 7:33 μμ\nΣτυλιαράς Γιώργος, ψυχοθεραπευτής-οικογενειακός θεραπευτής.


Αν κάπως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την προηγούμενη εβδομάδα, αυτή θα ήταν η εβδομάδα των περισσότερων και μεγαλύτερων Hair Makeovers μετά την καραντίνα.\nΤην πρώτη αλλαγή την είδαμε στα μαλλιά της Kylie Jenner, η οποία από bronde αποφάσισε να βάψει τα μαλλιά της πλατινέ ξανθά. Ok, συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια και οι αλλαγές στα μαλλιά από τις Kardashians, είπαμε από μέσα μας. Το επόμενο hair makeover όμως, ήταν από τα anti-sos της λίστας. Από αυτά που δεν περιμέναμε να δούμε.\nH Emily Ratajkowski έκανε πραγματικά την έκπληξη όταν αποφάσισε να αποχωριστεί το signature ανοιχτό καστανό χρώμα στα μαλλιά της με τα honey blonde highlights και να κάνει το απόλυτο hair transformation με τη βοήθεια της Kerastase, αποκτώντας μία πλατινέ ξανθιά απόχρωση. «Το προγραμματίζαμε εδώ και πολλούς μήνες και τελικά τα καταφέραμε!» έγραψε η Rosa Carrico, Global President of Kérastase, στο Instagram, σχολιάζοντας την αλλαγή στα μαλλιά της Emily.\nΑυτή τη φορά, η Kaia Gerber ήρθε να προστεθεί στη λίστα, κάνοντας κι εκείνη τη μεγάλη στροφή προς το ξανθό πλατινέ. Το It girl που ξεχωρίζουμε για το μίνιμαλ και πολύ δροσερό στιλ του, είπε να κάνει μία αλλαγή στα μαλλιά του, ξεφεύγοντας από το χαρακτηριστικό, φυσικό καστανό της, λέγοντας το μεγάλο «ναι» στο ξανθό πλατινέ.\nΟι πρώτες paparazzi φωτογραφίες κυκλοφόρησαν πριν λίγες μέρες, ενώ η επιβεβαίωση ήρθε όταν μέσα στο Σαββατοκύριακο η Kaia- η οποία ομολογουμένως όλο αυτό το διάστημα στηρίζει μέσα από τα social media της το κίνημα #blacklivesmatter- αποφάσισε να κάνει ένα live στον προσωπικό λογαριασμό της στο Instagram, όπου εμφανίστηκε με κατάξανθα μαλλιά. Εξ’ ου και οι φωτός.\nΚαι το ερώτημα είναι: Φυσική καστανή ή ξανθιά; Πώς σου αρέσει περισσότερο;


«Ικανοποιημένος από την προσπάθεια των παικτών μου»\nΣάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013 21:31\nΙκανοποιημένοι εμφανίστηκαν μετά το τέλος της αναμέτρησης οι τεχνικοί των δύο ομάδων δηλώνοντας τα εξής:\nΆγγελος Διγκόζης: «Ήταν ένα πολύ δυνατό φιλικό και έμεινα ικανοποιημένος από την προσπάθεια των παικτών μου. Χρειαζόμαστε δουλειά σε κάποια πράγματα ακόμη και πιστεύω ότι θα είμαστε έτοιμοι μέσα από τις προπονήσεις στις 29 Σεπτεμβρίου που ξεκινά το πρωτάθλημα.\nΕίδα σήμερα να γίνονται στον αγωνιστικό χώρο κάποια πράγματα από αυτά που κάνουμε στις προπονήσεις και πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε στον ίδιο ρυθμό. Αγωνιστήκαμε για πρώτη φορά στο Αλκαζάρ, αλλά θεωρώ ότι το γνωρίζουμε αφού έχουμε κάνει κάποιες προπονήσεις. Πιστεύω ότι κατά τη διάρκεια των αγώνων μας θα βρίσκονται περισσότεροι φίλαθλοι από τη Λάρισα. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με την ΑΕΛ και πιστεύω ότι είναι καλό που όταν εμείς αγωνιζόμαστε εντός έδρας η ΑΕΛ θα παίζει εκτός. Πιστεύω, αλλά και καλώ τους φίλους της ΑΕΛ που δεν θα ταξιδεύουν για να παρακολουθούν την αγαπημένη τους ομάδα να έρχονται να μας στηρίξουν».\nΓιώργος Χατζάρας: «Ήταν ένα πολύ καλό φιλικό. Θέλαμε να τσεκάρουμε την εξέλιξη της ομάδας μας, αφού θέλουμε να είμαστε έτοιμοι γιατί σε μία εβδομάδα έχουμε Κύπελλο. Βρισκόμαστε σε καλό δρόμο πιστεύω και δείξαμε κάποια καλά στοιχεία, έστω και αν σήμερα μας έλειπε ο πιο ποιοτικός μας παίκτης ο Πέντα. Ο Τύρναβος είναι μία νεανική ομάδα, που τρέχει και πιέζει και πιστεύω ότι θα κάνει πολλές ζημιές στο πρωτάθλημα. Εμείς έχουμε ως στόχο να μπούμε στην πρώτη τετράδα του ομίλου μας και να διεκδικήσουμε την άνοδο, αν και πιστεύω ότι το πρωτάθλημα «βομβαρδίστηκε» με τον χωρισμό του σε ομίλους».


«Ο τρόπος που γεννάς δεν ορίζει το πόσο δυνατή είσαι» | Γυναίκες, Μαμάδες, Εγκυμοσύνη, Μωρό και παιδί\n«Ο τρόπος που γεννάς δεν ορίζει το πόσο δυνατή είσαι»\n«Ο τρόπος που γεννάς δεν ορίζει το πόσο δυνατή είσαι» μετα τον τοκετο από Φοίβη Γλύστρα | 14 Δεκ 2017 Αν έχετε βρεθεί στη λάθος παρέα μαμάδων, θα το έχετε διαπιστώσει ιδίοις όμμασι: υποβόσκει ένας ελαφρύς ανταγωνισμός πάνω στο ζήτημα του ποια είχε τον πιο εντυπωσιακό, τον πιο επώδυνο, τον πιο βασανιστικό και πολύωρο τοκετό. Ο πόνος μοιάζει, καμιά φορά, να εξαργυρώνει την αγάπη ή τη μητρότητα. Η μεγάλη διάρκεια ενός φυσικού τοκετού είναι σημάδι δύναμης και αιτία θαυμασμού, ενώ -σε κάποιους κύκλους- μια καισαρική είναι συνώνυμο της ευκολίας.\nΜια μαμά κουρασμένη απ’ αυτές τις άσκοπες συγκρίσεις, η Michelle Zunter, γράφει ένα κείμενο που αξίζει να διαβάσετε.\n«Αν είστε μαμά, έχετε μαμά ή ξέρετε μια μαμά, τότε ίσως είστε εξοικειωμένοι με ολοζώντανες και, μερικές φορές, τρομακτικές αφηγήσεις που ανταλλάσσονται μεταξύ γυναικών για το πώς γέννησαν.\nΌταν οι μαμάδες αναπαράγουν τις εμπειρίες απ’ τον τοκετό τους, υπάρχει συνήθως μια συζήτηση γύρω απ’ το αν έκαναν ή όχι επισκληρίδιο, αν γέννησαν φυσιολογικά ή με καισαρική ή για το πόση ώρα διήρκεσε η γέννα.\nΚαμιά φορά, μπορεί να τύχει να πιάσεις έναν ανταγωνιστικό τόνο σ’ αυτές τις συζητήσεις, σε σχέση με το ποια μαμά πόνεσε περισσότερο ή ποια περίπτωση ήταν η δυσκολότερη.\nΤο να μοιράζεσαι την ιστορία σου και να τη συγκρίνεις με άλλες είναι μια φυσιολογική, ανθρώπινη συμπεριφορά που όλοι έχουμε.\nΕνίοτε, όμως, οι μαμάδες που νιώθουν κάπως ανεπαρκείς ή ανασφαλείς μπορούν να “κολλήσουν” στην όλη ιδέα του ότι πρέπει να έχεις έναν απόλυτα φυσιολογικό, χωρίς φάρμακα και παυσίπονα τοκετό, να θηλάσεις αποκλειστικά από τη στιγμή της γέννησης και για έναν τουλάχιστον χρόνο και γενικώς να είσαι ένας υπεράνθρωπος.\nΈχω πέσει κι εγώ σ’ αυτού του είδους την παγίδα -αναφορικά με τον θηλασμό- και υπάρχουν ακόμη ημέρες που παλεύω με ανέφικτες προσδοκίες σε άλλους τομείς της μητρότητας.\nΗ πρώτη (και μοναδική) ιστορία τοκετού που έχω εγώ ακούγεται και διαβάζεται πολύ διαφορετικά από αυτό που πραγματικά βίωσα. Ο τοκετός μου ήταν φυσιολογικός και χωρίς επισκληρίδιο. Έχω ακούσει άπειρες φορές ανθρώπους να μου λένε πόσο απίστευτη και πρωτόγονη είναι η δύναμη που έδειξα.\nΘέλετε όμως να ξέρετε την αλήθεια;\nΗ αλήθεια είναι ότι ήθελα απεγνωσμένα να κάνω επισκληρίδιο και είχα προγραμματίσει να κάνω. Κυριολεκτικά ούρλιαζα ζητώντας την! Αλλά δεν έγινε ποτέ. Ήταν πολύ αργά. Η κόρη μου είχε ήδη αρχίσει να έρχεται και δεν υπήρχε χρόνος πια.\nΔεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν τον πόνο της γέννας χωρίς επισκληρίδιο, αν κρίνω απ’ την προσωπική μου εμπειρία που πραγματικά πίστευα ότι θα πεθάνω. (Είδατε, μόλις μοιράστηκα την δική μου τρομακτική εμπειρία μαζί σας.)\nΌλη η διαδικασία γέννησης της κόρης μου κράτησε περίπου έξι ώρες. Με το που μοιραστώ αυτήν την πληροφορία με κάποιες μαμάδες, σπεύδουν να επισημάνουν πόσο τυχερή είμαι συγκριτικά μ’ αυτές που ταλαιπωρήθηκαν για πολλές περισσότερες ώρες.\nΟκ, το κατάλαβα! Το μόνο σίγουρο είναι ότι χαίρομαι που ο δικός μου τοκετός δεν διήρκεσε τόσο.\nΠρέπει να νιώθεις λιγότερο περήφανη για τον εαυτό σου που έφτιαξε, σχημάτισε και έφερε στον κόσμο έναν άλλον άνθρωπο, αν ο τοκετός τελείωσε νωρίτερα από κάποιον άλλον; Όχι. Είσαι περισσότερο γυναίκα αν έσπρωξες το μωρό σου για να βγει απ’ ότι αν το γέννησες με καισαρική; Όχι.\nΔεν έχει σημασία πώς το κάνεις. Σημασία έχει ότι με κάποιο τρόπο φέρνεις μια (και σε πολλές περιπτώσεις περισσότερες από μία) νέα ζωή στον κόσμο.\nΔεν χρειάζεται κανείς να επικυρώσει το δικό σου ταξίδι ή να σου δώσει άδεια να νιώθεις περήφανη για το πώς γέννησες το παιδί ή τα παιδιά σου.\nΚάθε μαμά έχει τη δική της ιστορία, τον δικό της μύθο, το δικό της δικαίωμα στη σωματική, συναισθηματική και πνευματική μύηση στη μητρότητα. Μια μαμά δεν είναι πιο δυνατή από μία άλλη, επειδή ο δικός της τοκετός διήρκησε περισσότερο, λιγότερο, με ή χωρίς φάρμακα ή κάτι στο ενδιάμεσο.\nΕίναι υπέροχο να έχεις αυτή την ιστορία -αυτόν τον προσωπικό μύθο- το δικό σου παραμύθι για το πώς γέννησες το παιδί σου. Αγάπησε την ιστορία σου με όλα της τα ελαττώματα και όλη της τη μαγεία.\nΌλες οι εμπειρίες τοκετού είναι εντυπωσιακές ψηφίδες που συνθέτουν τη ζωή. Καμία δεν είναι καλύτερη απ’ την άλλη, καμία δεν είναι πιο εντυπωσιακή απ’ την άλλη. Είναι απλώς διαφορετικές.\nΚαμία γυναίκα δεν πρέπει να νιώθει “λιγότερη” επειδή γεννάει με έναν τρόπο που κάποια άλλη γυναίκα θεωρεί “κατώτερο”.\nΞέρω πολλές γυναίκες, που δεν θα μπορούσαν να νοιάζονται λιγότερο για το τι πιστεύουν οι άλλοι άνθρωποι για το πώς γέννησαν –κι αυτό είναι τέλειο. Υπάρχουν όμως και πολλές γυναίκες εκεί έξω, που νιώθουν ανεπαρκείς για τον ένα ή τον άλλον λόγο.\nΚαι δεν θα ‘πρεπε.\nΗ ζωή έχει πολλές μορφές και διαφορετικές διαδρομές. Είναι ένα αληθινό θαύμα που θα έπρεπε να μας εντυπωσιάζει χωρίς να ασχολούμαστε με το πώς ακριβώς έγινε.»


i-lovegreece.com - Σύντομη Ιστορία για τη Σύρο\nΕίστε εδώ:Αρχική»ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ»Ελληνικά νησιά»Κυκλάδες»Σύρος»Πληροφορίες»Σύντομη Ιστορία για τη Σύρο\nΣύντομη Ιστορία για τη Σύρο\nΗ Σύρος με βάση τα ευρήματα στην περιοχή της Χαλανδριανής φαίνεται ότι κατοικείται ήδη από τη προϊστορική περίοδο.\nΤην Κλασική εποχή η Σύρος εντάσσεται στην Αθηναϊκή Συμμαχία, ενώ μετά τη μάχη της Χαιρώνειας υποτάσσεται στους Μακεδόνες. Κατά τα Βυζαντινά χρόνια η Σύρος (που ανήκει στο Θέμα του Αιγαίου) θα βρεθεί στο έλεος των πειρατών που λυμαίνονται την περιοχή.\nΜετά το 1204 η Σύρος θα αποτελέσει τμήμα του Δουκάτου της Νάξου, υπό την κυριαρχία των Ενετών. Τότε θα δημιουργηθεί και ο οικισμός των καθολικών του νησιού, η Άνω Σύρος. Οι Ενετοί θα διατηρήσουν στην κατοχή τους τη Σύρο μέχρι το 1579 όταν και θα περιέλθει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Σύρος λόγω και της παρουσίας πολλών καθολικών που έχαιραν προστασίας από άλλες χώρες (όπως η Γαλλία) θα αντιμετωπιστεί με προνομιακό τρόπο από τους Τούρκους. Αυτή η αντιμετώπιση θα οδηγήσει τη Σύρο να προσπαθήσει να διατηρήσει ουδέτερη στάση με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης το 1821.\nΗ καταστροφή της Χίου και αργότερα των Ψαρών και της Κάσου θα οδηγήσει ένα μεγάλο κύμα προσφύγων στη Σύρο. Χάρη και σε αυτούς η Σύρος θα αναπτύξει το εμπόριο, τις βιοτεχνίες και τη ναυτιλία της και θα αναδειχθεί σε κορυφαίο εμπορικό λιμάνι της Ελλάδας. Ο 19ος αιώνα θα αποτελέσει «χρυσό αιώνα» για τη Σύρο με εντυπωσιακά κτίρια από εκείνη την περίοδο να διατηρούνται μέχρι σήμερα και να θυμίζουν το μεγαλείο του νησιού.\nΑπό τις αρχές του 20ου αιώνα πολλοί έμποροι, βιομήχανοι και τραπεζίτες εγκαταλείπουν τη Σύρο για την Αθήνα και τον Πειραιά. Τα νέα ατμόπλοια θα μειώσουν την αξία του λιμανιού της Σύρου ως σταθμό ανεφοδιασμού και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα δώσει το τελειωτικό οικονομικό χτύπημα στο νησί.\nΗ Σύρος θα πετύχει μια σημαντική ανάκαμψη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 χάρη στον τουρισμό, και σήμερα αποτελεί έναν εξαιρετικά ελκυστικό προορισμό για διακοπές που προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.


Το ξίδι για ζιζάνια σε λιθόστρωτα είναι ένας καλός τρόπος για να απαλλαγούμε από τα ζιζάνια χωρίς τη χρήση επιβλαβών ζιζανιοκτόνων. Οι απόψεις σχετικά με την αποτελεσματικότητα του ξιδιού στην καταπολέμηση των ζιζανίων , ωστόσο, χωρίζονται. Επομένως, αξίζει να μάθετε ακριβώς πώς να χρησιμοποιείτε ξύδι στα ζιζάνια και τις συνιστώμενες αναλογίες στις οποίες ο ψεκασμός ξιδιού είναι αποτελεσματικός. Μάθετε μερικούς απλούς κανόνες για να διασφαλίσετε ότι κανένα ζιζάνιο δεν μπορεί να αντισταθεί σε σπρέι ξιδιού και μάθετε για άλλους τρόπους καταπολέμησης ζιζανίων σε κυβόλινθους!\nΨεκασμός με ξύδι σε ζιζάνια σε λιθόστρωτα\nΑξίζει να χρησιμοποιήσετε ξύδι για ζιζάνια;\nΜπορεί να εμφανιστούν ζιζάνια σε μια πλακόστρωτη επιφάνεια, ανεξάρτητα από το πώς τοποθετήθηκε η επίστρωση. Η ανεπιθύμητη βλάστηση αναπτύσσεται εύκολα στις αρθρώσεις μεταξύ των κύβων. Και τότε γίνεται πολύ δύσκολο να αφαιρεθεί. Το απλό ξύδι μπορεί να βοηθήσει!\nΤο ξίδι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο ζιζανίων σε πεζοδρόμια, μονοπάτια, δρόμους και πλακόστρωτα πεζούλια. Επίσης, ιδανικό για έλεγχο ζιζανίων σε χαλίκι γύρω από το σπίτι σας. Ωστόσο, πρέπει να θυμόμαστε ότι είναι ένας μη επιλεκτικός παράγοντας, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να φτάσει στις καλλιέργειες, καθώς θα τις καταστρέψει επίσης. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε ότι το ξίδι θα οξυνίσει υπερβολικά το έδαφος στον κήπο. Η οξινιστική του δράση είναι πολύ βραχύβια και το έδαφος θα επιστρέψει γρήγορα στο κανονικό του pH. Ακόμα περισσότερο, αν καταπολεμήσουμε τα ζιζάνια στα λιθόστρωτα, το ξίδι δεν θα φτάσει σχεδόν στο έδαφος.\nΑξίζει επίσης να γνωρίζετε ότι το ξύδι στον κήπο έχει και άλλες χρήσεις. Για παράδειγμα, σε πολύ χαμηλότερη συγκέντρωση, μπορεί να ψεκαστεί εναντίον επιβλαβών φυτών ή να χρησιμοποιηθεί για να πλύνει πολύ λερωμένα δοχεία.\nΟι απόψεις σχετικά με τη χρήση ξιδιού για τον έλεγχο των ζιζανίων , ωστόσο, χωρίζονται. Μερικοί άνθρωποι επαινούν το ξίδι ως θεραπεία για τα ζιζάνια, άλλοι το αντίθετο - λένε ότι τα ζιζάνια είναι εντελώς καλά μετά τον ψεκασμό με ξύδι. Ίσως οι αποτυχίες οφείλονται σε λάθος συγκέντρωση ξιδιού ή σε λάθος τρόπο ψεκασμού. Γιατί σύμφωνα με την παροιμία: ο διάβολος είναι στις λεπτομέρειες!\nΠοιες είναι αυτές οι λεπτομέρειες; Ακολουθούν ορισμένοι κανόνες που θα σας βοηθήσουν να διασφαλίσετε ότι ο ψεκασμός ξιδιού σας είναι αποτελεσματικός!\nΠώς ψεκάζω ζιζάνια με ξύδι;\nΠώς να ψεκάσετε ξύδι στα ζιζάνια σε πλακόστρωτα βήμα προς βήμα:\n1. Το φθηνότερο αλκοολικό ξίδι με συγκέντρωση 10% έως 20% μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ψεκασμό . Τα νεαρά και πράσινα ζιζάνια πρέπει να ψεκάζονται μόνο με ξίδι 10%. Εάν, από την άλλη πλευρά, αυτά είναι παλαιότερα, καλλιεργημένα ζιζάνια με μερικώς ξυλώδη στελέχη, απαιτείται υψηλότερη συγκέντρωση ξιδιού.\n2. Για τον έλεγχο των ζιζανίων, το ξύδι μπορεί συνήθως να αραιωθεί 2: 1 με νερό (μισό λίτρο νερού ανά λίτρο ξύδι). Θυμηθείτε να ρίξετε το ξύδι στο νερό (ποτέ αντίθετα). Προσθέτοντας νερό, θα λάβουμε περισσότερο υγρό ψεκασμού και η επεξεργασία θα μας κοστίσει λιγότερο. Μόνο για παλαιότερα, μεγάλα και ισχυρά ζιζάνια πρέπει να χρησιμοποιείτε ξύδι χωρίς αραίωση .\nΧρησιμοποιούμε ξίδι αλκοόλης για τον ψεκασμό ζιζανίων\n3. Ο ψεκασμός των ζιζανίων με ξύδι πραγματοποιείται σε μια απέραντη, ηλιόλουστη και ξηρή μέρα . Δεν πρέπει να υπάρχει άνεμος κατά τη διάρκεια της ημέρας, ώστε να μην διατρέχετε τον κίνδυνο εξάπλωσης ψεκασμού σε άλλα φυτά που καλλιεργούνται κοντά. Το οξύ που περιέχεται στο ξίδι ερεθίζει και στεγνώνει τα ζιζάνια, και ο ήλιος εντείνει αυτό το αποτέλεσμα, επομένως ψεκάζουμε τα ζιζάνια με ξύδι μια ηλιόλουστη ημέρα , όταν η θερμοκρασία του αέρα υπερβαίνει τους 15 ° C. Και τα ζιζάνια πρέπει να είναι στεγνά, χωρίς δροσιά και σταγόνες νερού στα φύλλα τους (δηλαδή, μην ψεκάζετε το πρωί ή αμέσως μετά τη βροχή, περιμένετε να στεγνώσει η πρωινή δροσιά). Εάν ψεκάσουμε υγρά ζιζάνια με λίγο νερό, το ξίδι θα αραιωθεί και δεν θα λειτουργήσει. Μετά τον ψεκασμό, δεν πρέπει να βρέχει για τουλάχιστον 24 ώρες, καθώς η βροχή θα αραιώσει και θα ξεπλύνει το ξίδι και δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.\n4. Πριν ψεκάσετε, ελέγξτε την επίδραση του ξιδιού σε μια μικρή περιοχή . Αν και το ξίδι δεν πρέπει να αφήνει σημάδια στα λιθόστρωτα, αξίζει να το δοκιμάσετε σε ένα λιγότερο ορατό μέρος.\n5. Το ξίδι λειτουργεί κυρίως στα φύλλα και σε άλλα πράσινα μέρη ζιζανίων, οπότε δεν τα σκοτώνει εντελώς. Η πρακτική είναι ότι ορισμένα ζιζάνια πεθαίνουν ταυτόχρονα, ενώ άλλα αναπτύσσονται επίμονα μετά από μερική μαρασμό. Επομένως, εάν τα ζιζάνια μεγαλώνουν, συνιστάται να επαναλαμβάνετε το σπρέι ξιδιού κάθε εβδομάδα . Μετά από 2-3 τέτοιου είδους ψεκασμούς, θα παρατηρήσουμε ότι όλο και λιγότερα ζιζάνια μεγαλώνουν.\nΤο ξίδι έχει έντονη, δυσάρεστη μυρωδιά. Οι απόψεις για τη χρήση ξιδιού στα ζιζάνια, δυστυχώς, πολύ συχνά δείχνουν ότι η μυρωδιά είναι ενοχλητική και μπορεί να γίνει αισθητή από απόσταση αρκετών έως και αρκετών μέτρων. Επομένως, αποφύγετε τη χρήση μεγαλύτερων ποσοτήτων ξιδιού σε μονοπάτια και δρόμους σε πυκνοκατοικημένα σπίτια, π.χ. σπίτια με βεράντα, ώστε να μην ενοχλείτε τους γείτονές μας.\nΤι αντί για ξίδι για ζιζάνια;\nΟρισμένοι οδηγοί συνιστούν τη θεραπεία ζιζανίων με αλάτι ή την προσθήκη αλατιού στο ξύδι για ενίσχυση του φίλτρου ζιζανίων . Θυμηθείτε, ωστόσο, ότι το επιτραπέζιο αλάτι έχει πολύ αποικοδομητική επίδραση στο έδαφος και μπορεί να αφήσει ίχνη στις πλάκες. Επομένως, δεν συνιστώ να προσθέτετε αλάτι κατά τον έλεγχο ζιζανίων σε λιθόστρωτα!\nΩστόσο, μπορούμε να φτάσουμε για ένα άλλο παρασκεύασμα, με βάση το πελαργονικό οξύ (ένα από τα συστατικά του ελαίου πελαργονίου). Χρησιμοποιείται ευρύτερα από το ξίδι, επειδή μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την απομάκρυνση ζιζανίων κάτω από δέντρα (δεν ερεθίζει τους κορμούς δέντρων, αφαιρεί μόνο τα πράσινα ζιζάνια). Αρκετά η αρχική εφαρμογή ήταν η αφαίρεση ζιζανίων σε οπωρώνες. Ωστόσο, η προετοιμασία αποδείχθηκε εξαιρετική για την απομάκρυνση ζιζανίων και βρύων από πλακόστρωτα .\nΤο όνομα αυτού του πράκτορα στην επαγγελματική αγορά (έκδοση για τους καλλιεργητές φρούτων) είναι Beloukha 680 EC, ενώ σε μικρότερα πακέτα, στην ερασιτεχνική έκδοση για την αφαίρεση ζιζανίων και βρύων από πλακόστρωτα και άλλες επιφάνειες, θα το αγοράσουμε με το χαριτωμένο όνομα Effect 24H . Το όνομα δίνει έμφαση στο γρήγορο αποτέλεσμα του μέτρου, επειδή τα ζιζάνια μαραίνονται την επόμενη μέρα. Αυτό το παρασκεύασμα λειτουργεί παρόμοια με το ξίδι - τα ζιζάνια ερεθίζουν το οξύ που περιέχεται στο παρασκεύασμα και πρέπει επίσης να χρησιμοποιούνται σε μια ξηρή και ηλιόλουστη ημέρα.\nΤο Effect 24H είναι ένας αποτελεσματικός και ασφαλής δολοφόνος ζιζανίων που έχει καταχωρηθεί για χρήση σε κήπους. Επομένως, εάν για κάποιο λόγο κάποιος έχει αμφιβολίες σχετικά με τη χρήση ξιδιού (π.χ. λόγω δυσάρεστης μυρωδιάς) και δεν θέλει να καταβροχθίσει για τα επιβλαβή ζιζανιοκτόνα με βάση το glyphosate (π.χ. Roundup), προτείνω να χρησιμοποιήσετε το Effect 24H. Συνιστάται συχνά για ζιζάνια αντί για Roundup.\nΣτο κατάστημα του οδηγού μας Effect 24H, πωλείται καταπληκτικά και οι απόψεις για αυτόν τον πράκτορα είναι πολύ καλές. Γι 'αυτό το συνιστώ ανεπιφύλακτα!


by julieta 07/09/2021 15:30 331\nΘεσσαλονίκη: Στην 7η τακτική ανακρίτρια της συμπρωτεύουσας παραπέμφθηκε να απολογηθεί ένας 20χρονος που συνελήφθη με την κατηγορία ότι ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου 88χρονη, την οποία αποπειράθηκε να ληστέψει, μέσα στο σπίτι της, στον Βαθύλακκο Θεσσαλονίκης.\nΟ νεαρός ταυτοποιήθηκε από τις αστυνομικές Αρχές ως δράστης του εγκλήματος και συνελήφθη σε εκτέλεση εντάλματος για απόπειρα ληστείας σε βάρος της ηλικιωμένης που είχε ως συνέπεια τον θάνατό της. Όπως έγινε γνωστό από αστυνομικές πηγές, ο 20χρονος φέρεται να εισέβαλε τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης, 1 Σεπτεμβρίου, στο σπίτι της άτυχης γυναίκας, η οποία διέμενε μόνη της, στη Θεσσαλονίκη.\nΑφού την χτύπησε άγρια προκειμένου να του αποκαλύψει που είχε κρυμμένες τις οικονομίες, όπως περιγράφεται στη δικογραφία, τράπηκε σε φυγή χωρίς να πάρει κάτι. Από τη σφοδρότητα των χτυπημάτων, το θύμα έπεσε αναίσθητο στο πάτωμα και εντοπίστηκε την επομένη το πρωί από την οικιακή βοηθό. Διακομίστηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη όπου νοσηλεύτηκε, αλλά ύστερα από τρία 24ωρα υπέκυψε στα τραύματά της.\nΑστυνομικοί της Ασφάλειας στη Θεσσαλονίκη κατάφεραν να φτάσουν στα ίχνη του φερόμενου δράστη, αξιοποιώντας υλικό από κάμερες ασφαλείας της περιοχής, μαρτυρικές καταθέσεις και αποτυπώματα που εντοπίστηκαν στο σπίτι. Ο 20χρονος πήρε προθεσμία να απολογηθεί και μέχρι τότε παραμένει υπό κράτηση.\n22/09/2021 18:41 100\n25/08/2021 18:17 680\n30/07/2021 14:29 30/07/2021 14:37 802\n18/07/2021 20:01 951\nΑΣΤΥΝΟΜΙΑΛΗΣΤΕΙΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗΣΣΥΛΗΨΗ 20ΧΡΟΝΟΥ


Τραγική αποκάλυψη: Γι' αυτό τον λόγο αυτοκτόνησε ο 16χρονος μαθητής στην Αττική Οδό! - Ειδήσεις - Athens magazine\n27 Νοεμβρίου 2017 20:26\nΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Κοινωνικό Μέρισμα 2017: Δείτε αναλυτικά ποιοι "κόπηκαν"!\nΟι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ο 16χρονος εμφανίζονταν τις τελευταίες ημέρες στους συμμαθητές του ιδιαίτερα ευάλωτος συναισθηματικά, γράφοντας στιχάκια που μιλούσαν για θάνατο. Μάλιστα στο σημείο της αυτοκτονίας φέρεται να είχε ζωγραφήσει μία καρδιά με το όνομα της πρώην κοπέλας του. Οπότε η αιτία της αυτοκτονίας σε πρώτη φάση φαίνεται πως είναι η ερωτική απογοήτευση!


Συνεργασία του Δήμου Θέρμης με Δήμους της Σουηδίας σε θέματα Δια Βίου Μάθησης - ThessalonikiPressThessalonikiPressΣυνεργασία του Δήμου Θέρμης με Δήμους της Σουηδίας σε θέματα Δια Βίου Μάθησης - ThessalonikiPress\nΣυνεργασία του Δήμου Θέρμης με Δήμους της Σουηδίας σε θέματα Δια Βίου Μάθησης\n20 Απριλίου 201723:27\nΣυνάντηση με ακαδημαϊκούς από τη Σουηδία, που δραστηριοποιούνται στο πεδίο της Δια Βίου Μάθησης, είχε ο Δήμαρχος Θέρμης κ. Θεόδωρος Παπαδόπουλος καθώς και εκπρόσωποι της Επιτροπής Δια Βίου Μάθησης του Δήμου Θέρμης. Στο πλαίσιο της συνάντησης, δόθηκε η δυνατότητα ανταλλαγής σκέψεων και ιδεών, για την ενίσχυση του θεσμού της εκπαίδευσης ενηλίκων και ευρύτερα της Δια Βίου Μάθησης.\nΠαράλληλα διερευνήθηκαν τρόποι ανάπτυξης συνεργασιών με Δήμους της Σουηδίας και άλλων Δήμων της Ε.Ε., που θα έχουν σαν στόχο τη μεταφορά και την εφαρμογή καλών πρακτικών με καινοτόμο χαρακτήρα στα προγράμματα Δια Βίου Μάθησης του Δήμου Θέρμης.\nΟι ακαδημαϊκοί Πέτρος Γουγουλάκης , Lars Naeslund, Kenneth Abrahamssonκαι Robert Hoghielm από τη Σουηδία και η αντιπροσωπεία του Δήμου Θέρμης αποτελούμενη από τους: Θανάση Σαρακίνο, Ελένη Μαλούπα, Δημήτρη Γουδίρα και Ανδρέα Οικονόμου, με επικεφαλής το Δήμαρχο κ. Παπαδόπουλο, συμφωνήσαν στην πρώτη φάση της συνεργασίας τους να δημιουργηθεί ένα δίκτυο δήμων, αλλά και άλλων φορέων με ιδιαίτερη τεχνογνωσία στο πεδίο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού.


ΟΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ» ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΙ ΚΗΠΟΙ – ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ – | Anarchy press gr\nΈτσι, προς λαθεμένη τέρψη της μυωπικής θεωρίας του Δαρβινισμού, χτίστηκαν ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι σε όλη την Ευρώπη για να χλευαστούν οι άλλες ανθρώπινες φυλές.\nΟι Ευρωπαίοι/Καυκάσιοι ισχυρίζονται ότι οι ιθαγενείς ινδιάνοι της Αμερικής ήταν κανίβαλοι –μια λέξη που επινοήθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο κατά την άφιξή του στο νέο κόσμο, αλλά ο κανιβαλισμός προϋπήρχε στην Ευρώπη πολλά χρόνια πριν την «ανακάλυψη» του Κολόμβου.\nΣυγκεκριμένα, στο Σπήλαιο του Gough, στην Αγγλία, βρέθηκαν υπολείμματα από ανθρώπινα οστά και κρανία από περίπου 15.000 χρόνια πριν, στοιχεία που καταδεικνύουν ότι ο κανιβαλισμός ήταν μια πρακτική μεταξύ των ανθρώπων που ζούσαν στο σπήλαιο αυτό.\nΟι αρχαιολόγοι ανίχνευσαν επίσης δεδομένα για περίπου 7.000 χρόνια πριν, που αποδεικνύουν μαζικό κανιβαλισμό στη Γερμανία, όπου ακόμη παιδιά αλλά και αγέννητα μωρά ήταν στο μενού.\nΑλλά και η πρακτική βρώσης της σάρκας άλλων ανθρώπων και πόσης του αίματός τους για ιατρικούς σκοπούς είναι καλά τεκμηριωμένη: Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος ο VIII βρισκόταν στο νεκροκρέβατό του το 1492, όπου οι γιατροί του χρησιμοποίησαν την τεχνική του… βαμπίρ σε τρία αγόρια και ο Πάπας ήπιε το αίμα τους. Τα αγόρια αφαιμάχθησαν μέχρι του σημείου να πεθάνουν, ενώ και ο Πάπας πέθανε επίσης. Φυσικά, αυτό λάμβανε χώρα την ίδια ώρα που Κολόμβος «ανακάλυπτε» την Αμερική και επινοούσε τη λέξη «κανίβαλος».\nΤο ιατρικό περιοδικό The Lancet, δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με την χρήση των πτωμάτων στην ιατρική. Το άρθρο εξιστορεί πως αξιοσέβαστοι γιατροί του 1600 στην Αγγλία, ανέσυραν πτώματα για να χρησιμοποιήσουν τα οστά στην ιατρική τους πρακτική. Στο άρθρο σημειώνεται, επίσης, το γεγονός ότι το ανθρώπινο σώμα είχε αναγνωριστεί ευρέως ως «θεραπευτικός παράγοντας».\nΟι ιατρικές θεραπείες περιλάμβαναν κατάποση σάρκας, οστών, ή αίματος, μαζί με μια ποικιλία από βρύα, που βρίσκονταν μερικές φορές στα ανθρώπινα κρανία, μέχρι και τα τέλη του 18ου αιώνα. Η χρήση φαρμάκων που παρασκευάζονταν από ανθρώπινο αίμα και άλλα μέρη του ανθρώπινου σώματος ήταν διαδεδομένη στην Ευρώπη. Το φρέσκο αίμα χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία για την επιληψία, καθώς και για πολλές άλλες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της αρθρίτιδας, των θηλωμάτων, παθήσεων του αναπαραγωγικού συστήματος, της ισχιαλγίας, και ακόμη και της εφηβικής ακμής… Ένα από τα βιβλία όπου τεκμηριώνονται τα παραπάνω έχει τίτλο Cannibal The History of People Eaters.\nΑποτελεί ύβρη η παρουσίαση των πολιτισμών των μη-λευκών λαών ως αποκλινόντων και η έκθεσή τους ως θέαμα, ενώ ευρωπαϊκοί πολιτισμοί και οι πολιτισμοί των λευκών να βρίσκονται στο απυρόβλητο, ως εγγενώς λογικοί και ως κορυφή όλων των πολιτισμών.\nΟι Ευρωπαίοι δεν είχαν κανένα ηθικό ή συνειδησιακό ζήτημα με τον κανιβαλισμό, για παράδειγμα, μέχρι τον 19ο αιώνα. Τα σώματα των άλλων ανθρώπων ήταν απλώς ένα ακόμη φυσικό προϊόν προς χρήση και ανακύκλωση. Επιπλέον, κεριά από ανθρώπινο λίπος χρησιμοποιούνταν μέχρι τη δεκαετία του 1880. Ο βασιλιάς Κάρολος ο Β΄της Αγγλίας έπινε τις λεγόμενες «Σταγόνες του Βασιλιά», ένα μείγμα σκόνης από ανθρώπινο κρανίο αναμεμειγμένο με αλκοόλ. Ο Thomas Willis, ένας πρωτοπόρος της επιστήμης του εγκεφάλου του 17ου αιώνα, παρασκεύαζε συχνά ένα ποτό για την αποπληξία (ή την αιμορραγία), όπου αναμείγνυε ανθρώπινο κρανίο σε σκόνη μαζί με σοκολάτα.\nΜήπως άλλοι Ευρωπαίοι θεωρούσαν ότι οι πρακτικές αυτές ήταν αποκλίνουσες και διεφθαρμένες; Ήταν ο βασιλιάς της Αγγλίας ή ο αξιοσέβαστος Άγγλος λόγιος απλώς «φυλετικά πρωτόγονοι», λόγω των υγρών που ήπιαν; Φυσικά και όχι. Επίσης, ένας γάλλος Φραγκισκανός μοναχός της ίδιας περιόδου είχε φτιάξει μαρμελάδα από ανθρώπινο αίμα, και ακόμη κατέγραψε και την συνταγή. Οι οδηγίες, εν μέρει, έχουν ως εξής (απόσπασμα): «Το ανακατεύετε σε κουρκούτι με ένα μαχαίρι… το χτυπάτε …μέσα από ένα κόσκινο από το ωραιότερο μετάξι.»\nΕκτός από την …παρασκευή μαρμελάδας, η βρώση των ανθρώπινων σωμάτων μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτικό όπλο –κάτι που παραδοσιακά έχει αποκρυφτεί, υποβαθμιστεί και αγνοηθεί– με τον ίδιο τρόπο που ο βιασμός στον πόλεμο έχει αποκρυφτεί ή δεν έχει αναγνωριστεί.\nΑς πάρουμε τις Σταυροφορίες, για παράδειγμα. Την Α΄ Σταυροφορία ειδικότερα και την πολιορκία της Μάαρα (Maarat, Ma’arra) το 1098, στην πόλη του Ma’arrat al-Numan, δηλαδή στην σύγχρονη Συρία. Ένας αυτόπτης μάρτυρας της πολιορκίας έγραψε: «Στην Μάαρα, τα στρατεύματά μας έβραζαν παγανιστές ενήλικες σε κατσαρόλες, ανασκολόπιζαν παιδιά στις σούβλες και τα καταβρόχθιζαν ψητά.» Ο χρονικογράφος Αλβέρτος του Αιξ φαίνεται να έχει ταξινομήσει τους μουσουλμάνους πιο κάτω από τα σκυλιά όταν έγραφε: «Όχι μόνο τα στρατεύματά δεν αποθαρρύνθηκαν από την κατανάλωση νεκρών Τούρκων και Σαρακηνών, αλλά έτρωγαν επίσης και σκυλιά!»\nΟ Guibert της Nogent, στο έργο του Historia Hierosolymitana σημειώνει ότι οι χριστιανοί βάρβαροι (ή Ταφούριοι -Tafurs) ήταν ο φόβος των μουσουλμάνων λόγω του κανιβαλισμού τους. Για τον λόγο αυτό, σε μία τουλάχιστον περίπτωση, οι Ταφούριοι δημοσίως «έψησαν το μακελεμένο σώμα ενός Τούρκου πάνω από μια φωτιά σαν να ήταν κρέας για φαγητό, σε πλήρη θέα των τουρκικών δυνάμεων». Ο Guibert σημειώνει ότι οι Φράγκοι (Γερμανικές φυλές), εξασκούσαν επίσης τον κανιβαλισμό, αλλά το έκαναν «στα κρυφά και όσο το δυνατόν σπανιότερα».\nΠαρ’ όλα αυτά τα προηγούμενα, οι Αφρικανοί (οι μαύροι) και οι άνθρωποι των άλλων φυλών δεν είδαν τους Ευρωπαίους ως πρωτόγονους ή με κατώτερο εγκέφαλο για να το χρησιμοποιήσουν εναντίον τους. Στην πραγματικότητα, όταν η Αφρική εισήγαγε τον τρόπο γραφής, η λευκή φυλή αγνοούσε πώς να επικοινωνεί μέσω επιστολών. Ωστόσο, παρ’ ότι οι λευκοί του παρελθόντος έτυχαν της ευκαιρίας του διαφωτισμού, δεν τους πήρε και πολύ χρόνο στο να θεωρήσουν όλες τις άλλες ανθρώπινες φυλές ως κατώτερες από αυτούς, ακόμη και όταν ορισμένοι από αυτούς γνώριζαν πως αυτή η αντίληψη ήταν και εξακολουθεί να είναι λάθος. Προτίμησαν να φτιάξουν ανθρώπινους ζωολογικούς κήπους για να χλευάσουν τους συνανθρώπους τους. Θλιβερό παράδειγμα στην ιστορία του ρατσισμού των αποικιοκρατών που θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους από τους άλλους, λοιπόν, είναι η μακρά ιστορία των ανθρώπινων ζωολογικών κήπων με Αφρικανούς και αυτόχθονες πληθυσμούς, που τους εξέθεταν με τον ίδιο τρόπο όπως τα ζώα.\nΟ ζωολογικός κήπος του Hagenback με τον «ανθρώπινο θίασο» από το Σουδάν. Το 1874, ο Carl Hagenbeck, αποφάσισε να εκθέσει τους Σαμόα και τους Σάμι (Laplanders) ως «καθαρά φυσικούς» πληθυσμούς. Το 1876, έστειλε ένα συνεργάτη στο αιγυπτιακό Σουδάν για να φέρει πίσω μερικά άγρια θηρία και Νούβιους. Η έκθεση των Νούβιων είχε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη και περιόδευσε στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο. Έσπευσε να στείλει επίσης έναν ατζέντη στο Λάμπραντορ για να εξασφαλίσει μια σειρά από «Εσκιμώους» (Inuit) από τον οικισμό του Hopedale. Οι Ινουίτ εκτέθηκαν στο Αμβούργο στο Tierpark.\nΟι άνθρωποι είχαν απαχθεί από τον τόπο τους για να εκτεθούν σε ανθρώπινους ζωολογικούς κήπους. Δεν ήταν ασυνήθιστο για αυτούς τους ανθρώπους να πεθάνουν γρήγορα, ακόμα και μέσα σε ένα χρόνο από την αιχμαλωσία τους. Αυτή η ιστορία είναι μακριά και βαθιά και συνεχίστηκε κυρίως ως και μέσα στη δεκαετία του 1950.\nΣτα τέλη της δεκαετίας του 1800, η Ευρώπη είχε γεμίσει με ανθρώπινους ζωολογικούς κήπους, σε πόλεις όπως το Παρίσι, το Αμβούργο, η Αμβέρσα, η Βαρκελώνη, το Λονδίνο, το Μιλάνο, η Μόσχα και η Βαρσοβία. Και οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης κατά τον 20ο αιώνα, είδαν αυτά τα δημοφιλή εκθέματα. Κατά μέσο όρο 200.000 έως 300.000 άτομα επισκέφθηκαν κάθε έκθεση σε κάθε πόλη.\nΟ Carl Hagenbeck εκ Γερμανίας διοργάνωνε εκθέσεις με αυτό που ονόμαζε, «καθαρά φυσικούς πληθυσμούς», συνήθως νησιώτες της Ανατολικής Ασίας. Το 1876, έστειλε επίσης συνεργάτη του στο Σουδάν για να του φέρει πίσω, «άγρια θηρία και Νούβιους (Nubians).» Οι περιοδεύοντες Νούβιοι είχαν τεράστια επιτυχία σε πόλεις όπως το Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο.\nΤην Παγκόσμια Έκθεση, το 1889, επισκέφθηκαν 28 εκατομμύρια άτομα, προκειμένου να δουν 400 ιθαγενείς. Ακολούθησε η Παγκόσμια Έκθεση του 1900 και οι αποικιακές Εκθέσεις στη Μασσαλία (1906 και 1922) και στο Παρίσι (1907 και 1931), όπου εμφανίζονταν γυμνοί ή ημίγυμνοι άνθρωποι σε κλουβιά. Στο Παρίσι, 34 εκατομμύρια άτομα επισκέφθηκαν την έκθεση μέσα σε μόλις έξι μήνες. Βεβαίως, δεν έλειψαν ορισμένοι οι οποίοι διατύπωσαν φόβους για την ασφάλεια των λευκών γυναικών. Τόσο στην βικτωριανή Αγγλία όσο και στη ναζιστική Γερμανία, κάποιοι αντιτάχθηκαν στις παραστάσεις από το φόβο της ανάμιξης των μαύρων ανδρών και των λευκών γυναικών.\nΤέσσερα μόλις χρόνια πριν την αυγή του 20ου αιώνα, ο ζωολογικός κήπος του Σινσινάτι κρατούσε δέσμιους εκατό ινδιάνους Σιού (Ιθαγενείς Αμερικανούς), σε ένα χωριό-παρωδία στο ζωολογικό κήπο επί τρεις μήνες.\nΤο 1906, ο ερασιτέχνης ανθρωπολόγος Madison Grant, επικεφαλής της Ζωολογικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης, έβαλε έναν πυγμαίο Κονγκολέζο, τον Ota Benga, να εκτείθεται στο ζωολογικό κήπο του Μπρονξ στη Νέα Υόρκη. Αποτελούσε το πρωτεύον έκθεμα, και υποχρέωναν συχνά τον Ota να κρατά αγκαλιά χιμπατζήδες και άλλους πίθηκους. Ο ευγονιστής και διευθυντής του ζωολογικού κήπου William Hornaday επισήμαινε ότι ο Ota, ήταν «ο χαμένος κρίκος.» Το πλήθος συνέρρεε για να τον δει. Ο Benga κυνηγούσε με ένα τόξο και βέλη, έπλεκε με σπάγκους, και πάλευε με ουραγκοτάγκους. Ο ζωολογικός κήπος του Μπρονξ κρατούσε λοιπόν τον Ota Benga ως ανθρώπινο έκθεμα. Η πινακίδα έξω από την περιφραγμένη περιοχή του κυρίως εκθέματος έγραφε: «Ηλικία, 23 χρόνια. Ύψος, 4 πόδια 11 ίντσες. Βάρος 103 κιλά. Τον έφερε από τον ποταμό Κασάι, από το ελεύθερο κράτος του Κονγκό στη Νότια Κεντρική Αφρική, ο Δρ Samuel P. Verner. Εκτίθεται κάθε απόγευμα κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.» Παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, «ορισμένοι εξέφρασαν την αντίρρησή τους στο θέαμα ενός ανθρώπου μέσα σε ένα κλουβί με πιθήκους ως συντροφιά», η διαμάχη πήρε διαστάσεις μόνο όταν προσβλήθηκαν ντόπιοι έγχρωμοι κληρικοί. «Η φυλή μας, πιστεύουμε, καταπιέζεται ήδη αρκετά, χωρίς να χρειάζεται να παρουσιάζεται ένας από εμάς μαζί με πιθήκους», δήλωσε ο αιδεσιμότατος James H. Gordon, διευθυντής του ορφανοτροφείου Howard Colored Orphan Asylum του Μπρούκλιν. «Θεωρούμε ότι είμαστε άξιοι να θεωρούμαστε ανθρώπινα όντα, με ψυχές.»\nΚατά τη διάρκεια των αρχών του 20ου αιώνα, η Γερμανία διοργάνωνε μια έκθεση που ονομάστηκε «Έκθεση Λαών» ή Vlkerschau. Οι Αφρικανοί μεταφέρθηκαν και παρουσιάστηκαν σαν εκθέματα σε πανηγύρια ή ζωολογικούς κήπους για τους περαστικούς και τους επισκέπτες.\nΑυτοί οι «ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι», συνέχισαν να υπάρχουν και αργότερα. Η παγκόσμια έκθεση των Βρυξελλών το 1958 παρουσίασε ένα ολόκληρο χωριό του Κονγκό. Ακόμα και ως τον Απρίλιο του 1994, ένα χωριό από την Ακτή Ελεφαντοστού εκτέθηκε ως μέρος ενός αφρικάνικου σαφάρι στο Port-Saint-Pre (Plante Sauvage), κοντά στην Nantes της Γαλλίας.\nΣτη Γερμανία, μόλις το 2005, στον ζωολογικό κήπο του Άουγκσμπουργκ υπήρχαν παρόμοια εκθέματα. Τον Αύγουστο του 2005, ο Ζωολογικός Κήπος του Λονδίνου παρουσίασε επίσης ανθρώπους που φορούσαν μόνο φύλλα συκής, και το 2007, ο ζωολογικός κήπος της Αδελαΐδας στέγαζε ανθρώπους ως εκθέματα σε πρώην κλουβιά πίθηκων με τη μέρα. Είχαν, βέβαια, τη δυνατότητα να επιστρέψουν στο σπίτι τους το βράδυ, σε αντίθεση με πολλές από τις προηγούμενες ρατσιστικές εκθέσεις.\nΠολύ πρόσφατα, στην Ινδία, η κυβέρνηση σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει την αρχαία φυλή Jarawa (που θεωρητικά βρίσκεται υπό καθεστώς προστασίας) της ενδοχώρας των Νησιών Ανταμάν για να δημιουργήσει ένα τουριστικό αξιοθέατο στη χώρα. Τελικά ο ανθρώπινος ζωολογικός κήπος δεν δημιουργήθηκε, όμως οι Ινδοί τουριστικοί πράκτορες που διοργανώνουν σαφάρι αναγκάζουν τους Andamanese να χορεύουν για τους πλούσιους τουρίστες γυμνοί για χρήματα ή για να τους πετάνε μπανάνες και οι ιθαγενείς υποχρεούνται να διαμένουν μόνο στον καταυλισμό τους (Jarawa Habitat).\nΗ φυλή τους πιστεύεται ότι αποτελείτο από τους πρώτους ανθρώπους που μετανάστευσαν με επιτυχία από την Αφρική προς την Ασία. Ζουν νομαδική ζωή στα πλούσια τροπικά δάση των νησιών του Ινδικού Ωκεανού. Η φυλή αυτή άρχισε να έχει επαφή με τον σύγχρονο κόσμο μόνο στο τέλος του 20ου αιώνα. Ο πληθυσμός της σήμερα αριθμεί περίπου 300-400 ιθαγενείς.\nΘεωρητικά, έχει απαγορευτεί στους τουρίστες να έχουν επαφή μαζί τους, να βγάλουν φωτογραφίες και βίντεο, αλλιώς θα πρέπει να συλληφθούν και να οδηγηθούν σε δίκη. Όμως με δωροδοκία (ύψους 560$), η τοπική αστυνομία κλείνει τα μάτια σε αυτήν την πρακτική. Ο Υπουργός για Θέματα Ιθαγενών Sanjay Krishnabba Chandra δήλωσε πως θα διερευνήσει το θέμα. Στην πιο μακρινή γωνιά του δάσους της Vincennes του Παρισιού, βρίσκονται σήμερα τα ερείπια από τις εγκαταστάσεις της έκθεσης για την προώθηση της γαλλικής αποικιοκρατίας πριν από 100 και πλέον χρόνια.\nΤο θηριοτροφείο του Edmond Pezon: ιδού η Zizi-Bamboula\nΤο 1907 έξι διαφορετικά χωριά χτίστηκαν στον κήπο Jardin d’Agronomie Tropicale, που εκπροσωπούσαν όλες τις γωνιές της τότε γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας: Μαδαγασκάρη, Ινδοκίνα, Σουδάν, Κονγκό, Τυνησία και Μαρόκο. Τα χωριά και τα καλύβια χτίστηκαν για να αναπαραστήσουν την ζωή και τον πολιτισμό όπως ήταν στον τόπο τους. Αυτό περιελάμβανε μίμηση της αρχιτεκτονικής, των καλλιεργειών και φυσικά ανθρώπους που έφεραν στο Παρίσι από τις μακρινές περιοχές, για να κατοικήσουν στα σπίτια-αντίγραφα. Τους ανθρώπους-κάτοικους της «έκθεσης» περιεργάστηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες, από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1907, που τελείωσε. Υπολογίζεται ότι μεταξύ 1870 και 1930, περισσότερο από ενάμιση δισεκατομμύριο άτομα επισκέφθηκαν διάφορες εκθέσεις σε όλον τον κόσμο με ανθρώπους-εκθέματα.\nΣήμερα, ο κήπος Jardin d’Agronomie Tropicale αντιμετωπίζεται ως μελανή κηλίδα στην ιστορία της Γαλλίας. Έμεινε κρυμμένος πίσω από σκουριασμένες πύλες κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα. Τα κτίρια είναι πια εγκαταλελειμμένα και σάπια, και τα σπάνια εξωτικά φυτά έχουν από καιρό εξαφανιστεί. Το 2006 το κοινό μπόρεσε να έχει ξανά πρόσβαση στους κήπους, αλλά λίγοι είναι όσοι τον επισκέπτονται. Πάνω από τριάντα πέντε χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους κατά τη διάρκεια της ακμής της αποικιοκρατικής Ευρώπης και να λάβουν μέρος σε «εξωτικά σόου», που πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλες πόλεις, όπως το Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο. Ολόκληρες οικογένειες από τις αποικίες τοποθετήθηκαν σε αντίγραφα των χωριών τους, για να γίνουν οι παραδοσιακές φορεσιές τους αντικείμενο χλευασμού, και πληρώνονταν για να κάνουν μια επίδειξη για τους θεατές.\nΕπρόκειτο για μια ευκαιρία για να αποδείξει η Δύση τη δύναμη που είχε πάνω στις αποικίες της. Οι εκθέσεις αυτές έγιναν ένα κανονικό μέρος των διεθνών εμπορικών εκθέσεων και ενθάρρυναν την τάση για μια γεύση εξωτισμού και μακρινών ταξιδιών. Οι Ευρωπαίοι χάζευαν γυμνόστηθες γυναίκες της Αφρικής και διασκέδασαν με αναπαραστάσεις της «πρωτόγονης ζωής» στις αποικίες.\nΕδώ, ανθρωπολόγοι και ερευνητές μπορούσαν να παρατηρήσουν ολόκληρα χωριά κάποιας φυλής και να συγκεντρώσουν απτά στοιχεία για τις θεωρίες τους σχετικά με τη φυλετική ανωτερότητα.\nΕνώ οι χωρικοί είχαν έρθει στο Παρίσι με τη δική τους ελεύθερη βούληση και είχαν πληρωθεί για να εκτεθούν, γίνονταν εξίσου αντικείμενα καταπίεσης, εκμετάλλευσης και υποβιβασμού. Η διάκριση μεταξύ ατόμου και πειραματόζωου ήταν θολή. Δεν ήταν καλεσμένοι εδώ. Ήταν ανώνυμα πρόσωπα στην άλλη πλευρά του φράχτη.\nΌταν η Έκθεση Tropicale έκλεισε τέσσερις μήνες λειτουργίας τον Οκτώβριο του 1907, είναι άγνωστο πόσοι από τους συμμετέχοντες επέστρεψαν στα σπίτια τους με ασφάλεια. Οι χωρικοί είχαν δελεαστεί από διεφθαρμένους ατζέντηδες ή ακόμη και παραπλανηθεί από τους δικούς τους αρχηγούς του χωριού για να ενταχθούν στο τσίρκο που περιόδευε διεθνώς. Από τη Μασσαλία στη Νέα Υόρκη, η ευάλωτη σε έναν καπιταλιστικό κόσμο φύση τους, αξιοποιήθηκε σε κάθε βήμα της διαδρομής τους. Κάποιοι βρήκαν τελικά το δρόμο για το σπίτι τους μετά από μερικά χρόνια, αλλά υπήρξαν και άλλοι, που ποτέ δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν. Όσοι δεν έπεσαν θύματα ασθενειών που ήταν άγνωστες σε αυτούς (ευλογιά, ιλαρά, φυματίωση), πέθαναν από τις αντιξοότητες σε έναν ξένο για αυτούς κόσμο.\nΠολλοί άνθρωποι παρηγορούν τον εαυτό τους με την πεποίθηση ότι ο ρατσισμός του χθες παραμένει με ασφάλεια στο παρελθόν. Όμως, οι απόηχοί του με την μορφή «ανθρώπινου ζωολογικού κήπου», σε πρόσφατα χρόνια δείχνουν ότι αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ο ρατσισμός του παρελθόντος συνεχίζει να αιμορραγεί μέσα στο παρόν.\nΤέλος, κυρίως στις δυτικές κοινωνίες, όλοι λίγο-πολύ παίζουν τον ρόλο των εκθεμάτων, εκθέτοντας τον εαυτό τους στους δρόμους, στη δουλειά, στη διασκέδαση, εγκλωβισμένοι στο κλουβί του φαίνεσθαι, δημιουργώντας πρόσθετους ρατσισμούς…\nΑπό την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 150, Ιούνιος 2015\nBy anarchypress, on 22 Ιανουαρίου 2017 at 21:30, under Απόψεις, Αναλύσεις. Ετικέτες: Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι.\tΧωρίς σχόλια\n« Χίλιες «νίκες», δεν αξίζουν όσο μια ήττα…\nO ΟΜΠΑΜΑ, ΟΙ ΜΑΥΡΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η «ΕΠΟΧΗ» ΤΡΑΜΠ… »


Review The Dark Pictures: Man of Medan\nThread: The Dark Pictures: Man of Medan\n06-09-2019, 00:16 #1\n06-09-2019, 09:54 #2\nΩραιότατο το review Βασίλη. Αυτό που σίγουρα θέλω να δοκιμάσω κάποια στιγμή είναι να παιξω\nco op με κάποιον φίλο καθώς έχω διαβάσει πως λειτουργεί πολύ καλά στο συγκεκριμένο τίτλο\nκαι δίνει μια φρέσκια αίσθηση στο πως ξεδιπλώνει η ιστορία.\nBillyFlo81 (06-09-2019),Sir_Teraflop (06-09-2019)\n06-09-2019, 11:17 #3\nΣυμφωνώ πολύ ωραίο review-spot on. Εμένα αυτό που με εντυπωσίασε και το έμαθα μετά που τελείωσα το παιχνίδι είναι ότι βασίζεται σε πραγματική ιστορία, η οποία είναι εντυπωσιακή από μόνης ως συμβάν για όσους θέλουν ασχοληθούν να μάθουν περισσότερα.\nΝα πω την αλήθεια ανυπομονώ για το επόμενο επεισόδιο την θεματολογία του οποίο δεν θέλω να κάνω spoiler, αλλά με βάση το teaser που έδειξαν, το λογότυπο στο τέλος του βίντεο αλλά και το βιβλίο της Julia στο σκάφος (easter egg?) νομίζω ότι είναι εμφανές με τι θα ασχολείται.\nΤώρα ξεκινά η αναζήτηση για την πραγματική που θα βασίζεται!\n06-09-2019, 22:39 #4\nΒασιλη κ Vengeance σας ευχαριστώ καθως και όλους όσους διαβασαν το review. Vegeance, οντως η ιστορία εχει αρκετό ενδιαφέρον και ενω δεν ειχα ακούσει απολύτως τίποτα προτού παιξω το παιχνίδι γι αυτό το πλοιο παρολου που μ αρεσει ώρες ωρες να ψαχνομαι με κάτι τέτοια στο internet, τελικά διαπίστωσα πως υπαρχουν αρκετές πληροφορίες γι αυτό το συμβάν. Πάντως, σύμφωνα με τον CEO της Supermassive σε μια συνέντευξη του που διάβασα δηλωσε πως ολες οι ιστορίες της ανθολογίας θα βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες/γεγονότα οπως το Man of Medan. Ας ελπίσουμε οτι θα έχουν το ίδιο ενδιαφέρον και οι υπόλοιπες ιστορίες και θα είναι το ιδιο "ψαγμένες" .\nBill οπότε θες στείλε pm για co op για να δοκιμάσουμε το shared story mode κ να τα πούμε κιόλας.\n06-09-2019, 23:00 #5\nΒασίλη και τώρα αν θες είμαι μέσα...\n06-09-2019, 23:40 #6\nΕγώ ευχαριστώ για το review, μιας και με το άρθρο σου έγραψες ότι δεν μπόρεσα να εκφράσω εγώ στο σχετικό νήμα.\nΌταν διαπίστωσα δε μετά την ολοκλήρωση του τίτλου, ότι είναι αληθινή ιστορία, μιλάμε βίωσα το απόλυτο WTF moment.\nThanks και πάλι για το review.


Τα 10 καλύτερα εστιατόρια κοντά σε: Palazzina di Marfisa d'Este\nΔραστηριότητες κοντά σε: Palazzina di Marfisa d'Este\nΤα καλύτερα εστιατόρια κοντά σε: Palazzina di Marfisa d'Este, Φεράρα\nΕστιατόρια κοντά σε: Palazzina di Marfisa d'Este\nCorso della Giovecca 170, 44121, Φεράρα, Ιταλία\nPalazzina di Marfisa d'Este: Διαβάστε κριτικές\n0,1 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n0,2 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n0,5 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n0,3 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n0,6 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n0,7 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n0,4 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n0,8 χλμ. από Palazzina di Marfisa d'Este\n“Family restaurant with decent...” 02/08/2018\nΧάρτης Palazzina di Marfisa d'Este