Είμαι στα Χάη μου: "Ο πικρός μήνας του μέλιτος" διήγημα του Αλμπέρτο Μοράβια (1907 - 1990)\n"Ο πικρός μήνας του μέλιτος" διήγημα του Αλμπέρτο Μοράβια (1907 - 1990)\n· «Ο πικρός μήνας του μέλιτος»\nΔιήγημα του Αλμπέρτο Μοράβια\n(μτφ. Μπάμπης Γραμμένος, από το βιβλίο «Η κουρασμένη εταίρα και άλλα διηγήματα», Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη της «Άγκυρας», 1980)\nΔΙΑΛΕΞΑΝ το Ανακάπρι για το μήνα του μέλιτος, γιατί ο Τζιάκομο είχε επισκεφτεί το μέρος αυτό λίγους μήνες πριν το γάμο του κι επιθυμούσε τώρα να ξαναβρεθεί εκεί με τη γυναίκα του. Την τελευταία φορά που επισκέφτηκε το Ανακάπρι ήταν άνοιξη. Θυμόταν πολύ καλά το καθαρό ζεστό αεράκι, τα ζωηρά λουλούδια κάτω από τη χρυσή λάμψη του ήλιου και το βόμβο χιλιάδων εντόμων. Τούτη τη φορά ωστόσο, μόλις έφτασαν στο Ανακάπρι, του φάνηκαν όλα πολύ διαφορετικά. Ήταν μέσα Αυγούστου κι έκανε πνιγερή, ανυπόφορη ζέστη. Υδρατμοί σκέπαζαν τον ουρανό. Ακόμη και στα ψηλότερα σημεία του Ανακάπρι δεν υπήρχε ίχνος από το ζεστό αεράκι, τα λουλούδια και τη μενεξεδένια θάλασσα που τόσο πολύ είχε υμνήσει ο Τζιάκομο. Τα ελικοειδή δρομάκια που περνούσαν μέσα από τους αγρούς ήσαν σκεπασμένα με παχύ στρώμα κίτρινης σκόνης, από την αναβροχιά τεσσάρων μηνών. Πάνω στη σκόνη διέκρινες ακόμη και τα ίχνη που άφηναν οι σαύρες στο πέρασμά τους.\nΤο φθινόπωρο αργούσε ακόμη, αλλά τα φύλλα είχαν αρχίσει κιόλας να κιτρινίζουν. Εδώ κι εκεί έβλεπες δέντρα ολόκληρα γυμνά και μαραμένα από την ξηρασία. Παντού ψιλή σκόνη στην ακίνητη ατμόσφαιρα που σου τρυπούσε τα ρουθούνια. Η μυρουδιά των λιβαδιών και της θάλασσας είχε παραχωρήσει τη θέση της στις καυτές πέτρες και στις ξερές κοπριές. Πόσο διαφορετική ήταν η θάλασσα την άνοιξη. Όχθες ολόκληρες από βιολέτες ταξίδευαν κάτω από την επιφάνειά της και της δάνειζαν το χρώμα τους. Τώρα αυτή η επιφάνεια ήταν μια γκρίζα μάζα και αντανακλούσε το μελαγχολικό εκτυφλωτικό φως που έπεφτε μέσα από τα σύννεφα του νοτισμένου ουρανού.\n-Δεν το βρίσκω καθόλου ωραίο το μέρος αυτό, είπε η Σιμόνα όταν ξεκίνησαν για το φάρο μια μέρα μετά την άφιξή τους.\nΟ Τζιάκομο ακολουθώντας τη γυναίκα του λίγο πιο πίσω δεν απάντησε. Με τον ίδιο γκρινιάρικο και αχάριστο τρόπο τού μιλούσε από τη στιγμή που είχαν βγει από το Ληξιαρχείο της Ρώμης, όπου είχε γίνει ο πολιτικός γάμος τους. Υποπτευόταν ότι η επίμονη γκρίνια της ανάμικτη με κάποια αποστροφή δεν είχε αιτία την άσχημη ατμόσφαιρα του Ανακάπρι όσο το δικό του πρόσωπο. Παραπονιόταν για το μέρος γιατί αγνοούσε ότι εκείνο που βασικά τη δυσαρεστούσε ήταν ο άντρας της ο ίδιος. Είχαν παντρευτεί βεβαίως από έρωτα, αλλά η αγάπη τους βασιζόταν περισσότερο στη θέλησή τους και λιγότερο σε πηγαία αισθήματα. Η προαίσθησή του ότι τα πράγματα θα μπερδεύονταν δεν τον γέλασε. Το είχε διαπιστώσει στο πρόσωπό της σε μια γκριμάτσα μεταμέλειας και δυσφορίας όταν της πέρασε το δαχτυλίδι στο χέρι. Την πρώτη τους νύχτα στο Ανακάπρι, με τη δικαιολογία ότι ήταν κουρασμένη και ζαλισμένη από τη θάλασσα, αρνήθηκε να γίνει δική του. Και τη δεύτερη τούτη μέρα του γάμου τους η Σιμόνα ήταν ακόμη παρθένα.\nΗ Σιμόνα βάδιζε αργά και βαριεστημένα στη μέση του δρόμου με τους σκονισμένους φράχτες, με μια εκδρομική τσάντα κρεμασμένη στον ώμο της. Ο Τζιάκομο την παρατηρούσε με έντονη συγκίνηση και λογάριαζε να την καταχτήσει με μια απλή διαπεραστική ματιά, όπως είχε ακριβώς συμβεί με τόσες άλλες γυναίκες. Παραδέχτηκε όμως αμέσως ότι απουσίαζε από τα μάτια του αυτή η ικανότητα και άρχισε να κοιτάζει τη Σιμόνα με τρυφερότητα. Αλλά στο βλέμμα του δεν υπήρχε τίποτε από τη διαπεραστική δύναμη του πάθους.\nΜολονότι η Σιμόνα δεν ήταν ψηλή, είχε παιδιάστικα μακριά πόδια. Κάτω από το κοντό παντελονάκι της διέκρινες τους λεπτούς μηρούς της, που ανέβαιναν σε τεθλασμένη γραμμή για να ενωθούν στην ίδια περίπου ευθεία με το υπόλοιπο σώμα. Οι γάμπες της, με την ψυχρή γυαλιστερή, την παρθενική ασπράδα τους, στήριζαν τους στενούς γοφούς κάτω από μια δαχτυλιδένια μέση. Το μόνο χαρακτηριστικό που πρόδινε θηλυκότητα ήταν το πλούσιο στήθος της. Θαρρούσες πως ήταν ένα άσχετο παραπανίσιο πράγμα, αταίριαστο στο λεπτοκαμωμένο κορμί της. Το ίδιο και τα πυκνά ξανθά μαλλιά της, παρ’ όλο που ήσαν κοντά κομμένα, έπεφταν άσχημα πάνω στο λαιμό της. Η Σιμόνα ένιωσε ξαφνικά ότι ο άντρας της την περιεργαζόταν και γυρνώντας προς το μέρος του τον ρώτησε:\n-Γιατί μ’ αφήνεις να προπορεύομαι;\nΠέρασε δίπλα της αγγίζοντας επίτηδες το στήθος της με τον αγκώνα του για να δοκιμάσει τον εαυτό του. Συνέχισαν να περπατούν ο Τζιάκομο μπροστά και η Σιμόνα πίσω. Ο δρομάκος ανέβαινε στριφτός γύρω από την κορυφή του Μόντε Σολάρο. Σωροί από χορταριασμένες άχτιστες πέτρες υπήρχαν στην επάνω πλευρά του δρόμου. Πάνω από τα λιθάρια πλέκονταν κλωνάρια από μικρές κληματαριές. Από την άλλη πλευρά του δρόμου άρχιζε μια απότομην βουνοπλαγιά με αμπέλια και ελαιώνες, που έσβηναν πέρα μακριά στην καταχνιασμένη γκρίζα θάλασσα. Ολομόναχο ένα πεύκο στη μέση της βουνοπλαγιάς, με την καταπράσινη κορυφή του να τρυπάει τον ουρανό, θύμιζε την αλλοτινή ειδυλλιακή ομορφιά του τοπίου. Η Σιμόνα περπατούσε πολύ αργά, μένοντας όλο και πιο πίσω σε κάθε της βήμα. Στο τέλος σταμάτησε εντελώς να περπατά και ρώτησε:\n- Είναι μακριά ακόμη το μέρος που θα πάμε;\n- Μα μόλις ξεκινήσαμε, είπε εύθυμα ο Τζιάκομο. Έχουμε το λιγότερο μια ώρα δρόμο ακόμη.\n- Δεν μπορώ να το υποφέρω αυτό, πρόσθεσε κακόκεφα η Σιμόνα.\nΜε το βλέμμα της έδειξε στον Τζιάκομο ότι θα ‘θελε να συμφωνήσει μαζί της να εγκαταλείψουν τον περίπατο. Ο Τζιάκομο γύρισε πίσω, πήγε κοντά της και την έπιασε από τη μέση.\n-Ο περίπατος είναι ανυπόφορος ή εγώ;\n-Τι θέλεις να πεις, ανόητε; τον αντέκρουσε η Σιμόνα με απροσδόκητη ευθιξία. Δεν μπορώ να υποφέρω τον περίπατο, φυσικά.\n-Δώσε μου ένα φιλάκι.\nΑντί για φιλί τον τσίμπησε ελαφρά στο μάγουλο και μουρμούρισε:\n-Τι φριχτή ζέστη… Πόσο θα ‘θελα να ξαναγυρίζαμε στο σπίτι.\n-Πρέπει να φτάσουμε στο φάρο, αποκρίθηκε ο Τζιάκομο. Τι να κάνουμε να γυρίσουμε πίσω; Θα κολυμπήσουμε αμέσως μόλις βρεθούμε στο φάρο. Είναι θαυμάσιο μέρος. Ο φάρος είναι βαμμένος με άσπρο και τριανταφυλλί χρώμα… Δεν θέλεις να τον δεις;\n-Θέλω, αλλά θα προτιμούσα να πάω πετώντας, παρά περπατώντας.\n-Ας κουβεντιάσουμε λίγο, πρότεινε ο Τζιάκομο. Έτσι δεν θα σου φανεί κουραστικός ο δρόμος.\n-Τι να πω; Δεν ξέρω τίποτα, διαμαρτυρήθηκε με κλαψιάρικη φωνή η Σιμόνα.\nΟ Τζιάκομο δίστασε για λίγο πριν απαντήσει.\n-Ξέρεις τόσα πολλά ποιήματα. Απάγγειλε ένα ποίημα κι εγώ θα σ’ ακούω. Θα δεις ότι θα φτάσουμε στο φάρο χωρίς να το καταλάβεις.\nΟ Τζιάκομο είδε αμέσως ότι είχε χτυπήσει στο στόχο. Η Σιμόνα αποστήθιζε ποιήματα με καταπληκτική ευκολία.\n-Τι ν’ απαγγείλω; ρώτησε με παιδιάστικη φιλαρέσκεια.\n-Μια ωδή από το Δάντη.\n-Την τρίτη ωδή από την Κόλαση, είπε ο Τζιάκομο στην τύχη.\nΠαρηγορημένη κατά κάποιο τρόπο, η Σιμόνα προχώρησε και πάλι μπτοστά από τον Τζιάκομο και άρχισε ν’ απαγγέλει.\nΑπάγγειλε μηχανικά και ανέκφραστα σαν μαθητριούλα. Χρειάστηκε τόση προσπάθεια που πιάστηκε η αναπνοή της. Περπατούσε με το ζόρι και στο τέλος κάθε στίχου σταματούσε αδιαφορώντας τελείως για το σωστό τονισμό και το νόημα, ίδιο κοριτσάκι που διαθέτει το ζήλο παρά την εξυπνάδα. Κάθε τόσο γύριζε και κοίταζε παρακλητικά τον Τζιάκομο, ακριβώς σα μαθητριούλα με το γαλανόλευκο σκουφάκι της καρφιτσωμένο στα μαλλιά της. Είχαν περπατήσει αρκετά όταν βρέθηκαν μπροστά σε μια μεγάλη περιμαντρωμένη βίλλα. Πάνω από τον τοίχο που τον σκέπαζε ο κισσός, φαίνονταν πυκνόφυλλα κλαριά από βαλανιδιές\nΤελειώνοντας την τρίτη ωδή, η Σιμόνα γύρισε και ρώτησε:\n-Τίνος είναι αυτό το μέρος;\n-Το είχε κάποτε ο Άξελ Μούντε, απάντησε ο Τζιάκομο. Δεν ζει πια.\n-Τι σόι άνθρωπος ήταν;\n-Πολύ στριμμένος άνθρωπος, αποκρίθηκε ο Τζιάκομο και πρόσθεσε αμέσως για να διασκεδάσει τη Σιμόνα: Ήταν γιατρός στη Ρώμη και πολύ της μόδας μάλιστα, στις αρχές του αιώνα μας. Αν ενδιαφέρεσαι να μάθεις περισσότερα θα μπορούσα να σου πω την ιστορία αυτού του ανθρώπου. Είναι απόλυτα αληθινή. Θέλεις να την ακούσεις;\n-Κάποτε λοιπόν, άρχισε ο Τζιάκομο, επισκέφτηκε το γιατρό μια κουφιοκέφαλη γυναίκα της καλής κοινωνίας με όλων των ειδών τους φανταστικούς πόνους. Ο γιατρός την άκουσε υπομονετικά, την εξέτασε, είδε ότι δεν είχε τίποτε και είπε: Ξέρω ένα σίγουρο τρόπο θεραπείας, αλλά πρέπει να κάνετε ακριβώς αυτό που θα σας ζητήσω… Πηγαίνετε σ’ εκείνο τ’ ανοιχτό παράθυρο, ακουμπήστε τους αγκώνες σας στο περβάζι και κοιτάξτε έξω. Η γυναίκα πειθάρχησε. Τότε ο γιατρός πήγε με φόρα πίσω της και της έδωσε μια δυνατή κλωτσιά στα πισινά. Έπειτα τη συνόδεψε ως την πόρτα και της είπε: Τρεις φορές την εβδομάδα θα εφαρμόζετε τη θεραπεία αυτή και σε λίγους μήνες θα νιώθετε εντελώς καλά.\nΗ Σιμόνα δεν γέλασε. Άφησε να περάσει μια στιγμή και κοιτώντας προς τη μάντρα πρόφερε με πίκρα\n-Η ίδια θεραπεία μού χρειάζεται και μένα.\nΟ Τζιάκομο τα ‘χασε από το μελαγχολικό τόνο της φωνής της.\n-Γιατί το λες αυτό; ρώτησε και πήγε κοντά της. Τι έβαλες πάλι στο νου σου;\n-Αλήθεια είναι… Είμαι λιγάκι τρελή και οφείλεις να μεταχειρίζεσαι με τον ίδιο τρόπο.\n-Μιλάω γι’ αυτό που συνέβη χτες το βράδυ, εξήγησε η Σιμόνα με απίστευτη ειλικρίνεια.\n-Χτες το βράδυ ένιωθες κουρασμένη και ζαλισμένη από το ταξίδι.\n-Δεν ήταν αλήθεια. Ποτέ δεν με πιάνει ναυτία. Ούτε κουρασμένη ήμουν. Φοβήθηκα, αυτό ήταν όλο.\n-Φοβήθηκες από μένα;\n-Όχι, με φόβισε η ιδέα γενικά.\nΣυνέχισαν να πεζοπορούν βουβοί. Η μάντρα έγινε καμπυλωτή τώρα, ακολουθώντας την κλίση του δρόμου και ξεφεύγοντας κάπου – κάπου σα να μη χωρούσαν οι βαλανιδιές που ήσαν πίσω τους. Κάποτε η μάντρα τελείωσε και οι δυο νιόπαντροι βρέθηκαν σε μια καταπράσινη πλατωσιά. Πιο πέρα ήταν το χάος: μια κατακόρυφη βουνοπλαγιά που χανόταν κάτω, βαθιά στα στεγνά κι έρημα ακρωτήρια του Ρίο. Γεμάτη η πλατωσιά με ασφόδελους που τα γκριζοκόκκινα λουλούδια τους υψώνονταν σαν πυραμίδες. Ο Τζιάκομο μάζεψε λίγα λουλούδια και τα πρόσφερε στη γυναίκα του λέγοντας:\n-Κοίταξε πόσο όμορφα είναι…\nΗ Σιμόνα κράτησε τα λουλούδια κοντά στη μύτη της σαν τη νύφη που μπαίνει στην εκκλησία για το γάμο της, ξεχώρισε έναν κρίνο και μύρισε βαθιά το άρωμά του. Ίσως έπαιζε το παρθενικό της παιχνίδι. Γι’ αυτό άλλωστε πλησίασε πολύ κοντά στον Τζιάκομο σα να ‘θελε να τον αγκαλιάσει και του ψιθύρισε στ’ αφτί:\n-Μην πιστεύεις τίποτε απ’ ό, τι σου είπα… Δεν φοβήθηκα. Απλώς θέλω να συνηθίσω στην ιδέα… Το βράδυ…\n- Το βράδυ…, επανέλαβε ο Τζιάκομο.\n- Ξέρεις πόσο σε λατρεύω, μουρμούρισε μελαγχολικά.\nΚαι συμπλήρωσε με μια καθαρά τυπική φράση που φαίνεται ότι την είχε μάθει για την περίσταση αυτή:\n-Απόψε θα γίνω δική σου…\nΗ Σιμόνα πρόφερε βιαστικά τις τελευταίες λέξεις σα να φοβήθηκε περισσότερο για την τετριμμένη χρήση τους και λιγότερο για το ίδιο τους το νόημα. Την ίδια στιγμή έδωσε ένα πεταχτό φιλάκι στο μάγουλο του άντρα της. Ήταν η πρώτη φορά που ο Τζιάκομο άκουγε από τα χείλη της αυτό το «πόσο σε λατρεύω». Ο πειρασμός τον έσπρωχνε να την πάρει στην αγκαλιά του. Τον σταμάτησε όμως η δυνατή φωνή της:\n-Κοίταξε! Τι είναι εκείνο το πράγμα που φαίνεται ανοιχτά στη θάλασσα;\nΚαι με τις λέξεις αυτές η Σιμόνα ξέφυγε από τον κλοιό του. Ο Τζιάκομο κοίταξε προς την κατεύθυνση που του έδειξε η γυναίκα του και είδε ένα κατάρτι να ξεχωρίζει μέσα από την ομίχλη που σκέπαζε τη θάλασσα.\n-Ένα πλοίο, απάντησε οργισμένος ο Τζιάκομο.\nΗ Σιμόνα συνέχισε το περπάτημά της με ταχύτερο βήμα τη φορά αυτή, λες και φοβόταν ότι ο άντρας της θα ξαναδοκίμαζε να την αγκαλιάσει. Βλέποντάς την να του ξεφεύγει, ο Τζιάκομο κυριεύτηκε από τις ίδιες αμφιβολίες για τον εαυτό του. Γιατί να μη μπορεί να καταχτήσει αμέσως την ποθητή γυναίκα του;\n-Δεν θα μού φερθείς με τον ίδιο τρόπο απόψε, ψιθύρισε μέσα από τα σφιγμένα δόντια του μόλις έφτασε κοντά της.\nΗ Σιμόνα χαμήλωσε το κεφάλι και κοιτάζοντας τριγύρω απάντησε:\n-Απόψε θα ‘ναι πολύ διαφορετικά…\nΟ ήλιος έκαιγε ανυπόφορα. Στη βαριά ακίνητη ατμόσφαιρα που τους αγκάλιαζε, ο Τζιάκομο έβλεπε θρονιασμένο το ίδιο πάντα εμπόδιο: την αδυναμία που τελμάτωνε τις σχέσεις του με τη γυναίκα του, την έλλειψη της βροχής που θα καθάριζε τον αέρα, την ανυπαρξία της πηγαίας αγάπης. Κάτι σαν πανικός στριφογύριζε στην ψυχή του. Όταν ξανακοίταξε τη Σιμόνα ένιωσε ότι η αγάπη του γι’ αυτήν ήταν καθαρά εγκεφαλική, δεν είχε τίποτα να κάνει με τις αισθήσεις του. Η μορφή της διαγραφόταν με κάθε λεπτομέρεια μπροστά του, δεν υπήρχε όμως τίποτε από το φωτοστέφανο που περιβάλλει τους ερωτευμένους. Εντελώς αυθόρμητα είπε:\n-Ίσως ήταν καλύτερα να μη με παντρευόσουν.\nΗ Σιμόνα αποδέχτηκε τη δήλωσή του σαν αφετηρία συζητήσεως, λες και είχε κάνει την ίδια σκέψη αλλά δεν τολμούσε να την πει.\nΟ Τζιάκομο ήθελε να πει «επειδή δεν υπάρχει αληθινή αγάπη ανάμεσά μας». Αλλά οι λέξεις αυτές, μολονότι ήσαν ξεκάθαρες μέσα στο νου του, διατυπώθηκαν με πολύ διαφορετικό τρόπο. Η Σιμόνα ήταν αριστερή και δούλευε στα γραφεία του κόμματος. Ο Τζιάκομο ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από αριστερός και υποστήριζε ότι δεν τον ενδιέφεραν οι πολιτικές ιδέες της γυναίκας του που εμφανίζονταν ωστόσο τις πιο ανέλπιστες στιγμές σαν κρυφά κίνητρα διαφωνίας. Έτσι κι αυτή τη στιγμή άκουσε με κατάπληξη τον εαυτό του να λέει:\n-Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ιδεών ανάμεσά μας.\n-Τι είδους ιδέες εννοείς;\nΟ Τζιάκομο κατάλαβε τότε, ότι ήταν η υπεροψία της που τον υποχρέωνε να φέρνει στο προσκήνιο τα πολιτικά. Ήξερε ότι την έθιγε στο πιο ευαίσθητο σημείο. Πράγματι η Σιμόνα αντέδρασε αμέσως.\n-Δεν έχεις δίκιο. Η πραγματικότητα είναι ότι ενώ εγώ έχω ορισμένες ιδέες εσύ δεν έχεις καθόλου ιδέες.\nΜόλις μπήκαν στη μέση τα πολιτικά, η Σιμόνα πήρε ύφος σχολαστικού ανθρώπου, το αντίθετο ακριβώς από το παιδιάστικο ύφος της, που έκανε τον άντρα της να χάνει την ψυχραιμία του. Ο Τζιάκομο αναρωτήθηκε εντελώς σοβαρά μήπως ο εκνευρισμός του πήγαζε από την αντίθεσή του με τις πολιτικές ιδέες της γυναίκας του. Ηρέμησε όμως γρήγορα. Τα πολιτικά τον άφηναν τελείως ασυγκίνητο. Εκείνο που τον στενοχωρούσε ήταν το ενδιαφέρον της γυναίκας του γι’ αυτά.\n-Τέλος πάντων, είπε στεγνά. Αν δεν είναι το ζήτημα των ιδεών, είναι πάντως κάτι άλλο που υπάρχει ανάμεσά μας.\n-Τι είναι αυτό; ρώτησε η Σιμόνα.\n-Δεν ξέρω, απλώς το αισθάνομαι.\nΜε τον ίδιο ερεθιστικό τόνο στη φωνή της η Σιμόνα πρόσθεσε αμέσως:\n-Εγώ το ξέρω πολύ καλά. Είναι το ζήτημα των ιδεών. Πιστεύω όμως ότι μια μέρα θα βλέπεις τα πράγματα με το δικό μου τρόπο.\n-Σου το είπα πολλές φορές… Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν μου αρέσει να μπλέκομαι με τα πολιτικά κι έπειτα γιατί είμαι φανατικός ατομιστής.\nΗ Σιμόνα δεν αποκρίθηκε. Στις περιπτώσεις αυτές η σιωπή της ήταν πιο τσουχτερή από την προφορική διαφωνία. Κύματα οργής έπνιγαν τώρα τον Τζιάκομο. Πέρασε μπροστά της και την έπιασε από το μπράτσο.\n-Όλα αυτά θα έχουν πολύ σοβαρές συνέπειες μια μέρα, φώναξε δυνατά. Αν, λόγου χάρη, έρθει στην εξουσία το κόμμα σου και πω κάτι εναντίον του τότε θα με καταδώσεις.\n-Και γιατί να μιλήσεις εναντίον μας; ανταπάντησε η Σιμόνα. Μόλις τώρα είπες ότι δεν σου αρέσει να μπλέκεσαι με τα πολιτικά.\n-Πολλά μπορούν να συμβούν.\n-Άλλωστε οι αριστεροί, δεν είναι στην εξουσία… Γιατί να χολοσκάς για μιαν ανύπαρκτη κατάσταση;\nΉταν λοιπόν αλήθεια, σκέφτηκε ο Τζιάκομο. Αφού δεν το αρνήθηκε αυτό που της είπε, θα μπορούσε και να τον καταδώσει ακόμη. Έσφιξε το μπράτσο της περισσότερο, λες και ήθελε να την κάνει να πονέσει.\n-Το γεγονός είναι ότι δεν μ’ αγαπάς, είπε ο Τζιάκομο.\n-Δεν θα σε παντρευόμουν αν δεν σε αγαπούσα, αποκρίθηκε ξεκάθαρα η Σιμόνα.\nΤον κοίταξε κατάματα και τα χείλη της άρχισαν να τρέμουν. Η φωνή της ράγισε την καρδιά του, την αγκάλιασε και τη φίλησε. Το φιλί του δεν την άφησε ασυγκίνητη. Τα ρουθούνια της σφίχτηκαν και η αναπνοή της έγινε πιο βαριά. Μολονότι τα χέρια της κρέμονταν στα πλευρά της, σφίχτηκε περισσότερο πάνω στο σώμα του.\n-Κατάσκοπέ μου, είπε ο Τζιάκομο κάνοντας πίσω και μπατσίζοντας χαϊδευτικά τη Σιμόνα. Μικρέ μου κατάσκοπε.\n-Γιατί με λες κατάσκοπο; ρώτησε η Σιμόνα πειραγμένη.\nΞεκίνησαν πάλι. Ο Τζιάκομο περπατούσε λίγο πίο πίσω της και διαλογιζόταν αν πράγματι αυτό που είπε ήταν μόνο ένα αστείο. Και ο θυμός του; Μήπως ήταν κι αυτό ένα αστείο; Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς παρασύρθηκε σε τέτοιο παράλογο θυμό και σε ακόμη πιο παράλογες κατηγορίες. Κι όμως κάτι του έλεγε ότι η συμπεριφορά της Σιμόνας δικαίωνε τις κατηγορίες του.\nΣτο μεταξύ είχαν φτάσει στην άλλη πλευρά του βουνού. Από το ψηλότερο σημείο του δρόμου κοίταζαν κάτω το μεγάλο κενό, ίδιο τεράστιο πηγάδι. Πέντε λεπτά αργότερα είδαν μπροστά τους το πανόραμα της μιας πλευράς του νησιού. Μια μεγάλη καταπράσινη πλαγιά με σκόρπια αμπέλια και αγριαπιδιές, που κάτω χαμηλά στα πόδια της ξεκινούσε και χανόταν μέσα στη θάλασσα το άσπρο ακρωτήρι με το φάρο. Το θέαμα ήταν επιβλητικό. Ο ασπροκόκκινος πύργος κρεμόταν ανάμεσα σε γη και ουρανό. Φαινόταν πολύ μακριά κι όχι μεγαλύτερος από μια σπιθαμή. Η Σιμόνα χειροκρότησε ενθουσιασμένη.\n-Σού το έλεγα και δεν με πίστευες, αποκρίθηκε ο Τζιάκομο.\n-Συγγνώμην, είπε η Σιμόνα και το χάιδεψε στο μάγουλο. Εσύ ξέρεις πάντα καλύτερα από μένα, εγώ είμαι ανόητη.\nΟ Τζιάκομο δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και ρώτησε:\n-Ισχύει αυτό και για τα πολιτικά;\n-Όχι, όχι για τα πολιτικά. Ας μη μιλάμε τώρα για τέτοια πράγματα.\nΟ Τζιάκομο στενοχωρήθηκε με τον εαυτό του που έπεσε πάλι στην ίδια παγίδα, ταυτόχρονα όμως ένιωσε να ξαναγυρίζει η απωθημένη ζήλεια που τον κυρίευε κάθε φορά που η Σιμόνα αναφερόταν με δογματικό, σχεδόν θρησκόληπτο τρόπο, στις πολιτικές της ιδέες.\n-Και γιατί να μη μιλάμε για τέτοια πράγματα; ρώτησε όσο πιο ήρεμα μπορούσε. Ίσως καταλάβουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον αν κουβεντιάσουμε το ζήτημα αυτό.\nΗ Σιμόνα δεν αποκρίθηκε. Ο άντρας της την ακολούθησε τρομερά κακόκεφος. Ήταν η σειρά του τώρα να υποφέρει από την άπνοια και τη ζέστη της ημέρας, ενώ η Σιμόνα, μεθυσμένη από τη θέα της θάλασσας, φώναξε:\n-Ας τραβήξουμε από δω και πέρα. Βιάζομαι να βουτήξω στο νερό.\nΜε την τσάντα της να χοροπηδάει στην πλάτη η Σιμόνα άρχισε να τρέχει στο δρομάκι, βγάζοντας άγριες κραυγές χαράς. Ο Τζιάκομο είδε ότι τα πόδια της πετούσαν προς όλες τις κατευθύνσεις σαν αγύμναστο πουλάρι. Ξαφνικά σκέφτηκε: «Απόψε θα γίνει δική μου» και ηρέμησε. Τι αξία είχε η συμμετοχή σ’ ένα πολιτικό κόμμα μπροστά στην ερωτική πράξη, τόσο προαιώνια και τόσο ανθρώπινη; Οι άντρες καταχτούσαν τις γυναίκες πολύ πριν υπάρξουν πολιτικά κόμματα και θρησκείες. Ήταν βέβαιος ότι τη στιγμή που θα έκανε δική του τη Σιμόνα, θα την απογύμνωνε από κάθε άλλη πίστη εκτός από την αγάπη της γι’ αυτόν. Παίρνοντας θάρρος από αυτή τη σκέψη άρχισε να τρέχει πίσω από τη γυναίκα του και να φωνάζει:\n-Περίμενε να σε φτάσω, Σιμόνα!\nΗ Σιμόνα σταμάτησε κατακόκκινη και λαχανιασμένη, με τα μάτια της ν’ αστράφτουν.\n-Νιώθω πολύ χαρούμενος τώρα, είπε ο Τζιάκομο, ανασαίνοντας δύσκολα, μόλις έφτασε κοντά της. Το ξέρω ότι εμείς οι δυο θ’ αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον.\n-Κι εγώ το ξέρω αυτό, πρόφερε η Σιμόνα κοιτάζοντας τον άντρα της με τα αθώα γαλανά της μάτια.\nΟ Τζιάκομο την έπιασε από τη μέση και της κρέμασε το χέρι πάνω από τον ώμο του. Συνέχισαν το δρόμο τους έτσι αγκαλιασμένοι, αλλά τα μάτια της Σιμόνας έμειναν αμετακίνητα πάνω στη θάλασσα. Ο Τζιάκομο όμως δεν μπορούσε ν’ απομακρύνει τη σκέψη του από το σώμα που κρατούσε τόσο σφιχτά. Η Σιμόνα φορούσε μιαν αγορίστικη ζέρσεϊ μπλούζα, μ’ ένα μπάλωμα στο μπροστινό μέρος. Παιδιάστικο μπορούσες να χαρακτηρίσεις το κεφάλι της με τα ακατάστατα κοντά μαλλιά της να πέφτουν στο πρόσωπό της. Με το ένα του χέρι ο Τζιάκομο αγκάλιαζε όλη τη λεπτή μέση της Σιμόνας που η τρυφερότητά της μαρτυρούσε την υποσχεμένη για τη νύχτα ολοκληρωτική υποταγή. Εντελώς απότομα ο Τζιάκομο σφύριξε στο αφτί της Σιμόνας:\n-Θα είσαι πάντα η μικρή μου φίλη και συντρόφισσα.\nΤο μυαλό της Σιμόνας θα ήταν κάπου στο φάρο γιατί η λέξη «συντρόφισσα» έφτασε στ’ αφτιά της αποκομμένη από την υπόλοιπη φράση, χωρίς το ιδιαίτερο εκείνο χρώμα που απέδιδε το νόημα που ήθελε ο Τζιάκομο.\n-Δεν μπορούμε να είμαστε σύντροφοι… αποκρίθηκε χαμογελώντας. Τουλάχιστο μέχρι τότε που θ’ αρχίσεις να βλέπεις τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Θα είμαι ωστόσο η γυναίκα σου.\nΝα λοιπόν που η Σιμόνα σκεφτόταν ακόμη το κόμμα, είπε από μέσα του ο Τζιάκομο με δικαιολογημένη ζήλεια. Η λέξη «συντρόφισσα» δεν είχε γι’ αυτή τίποτε το συναισθηματικό, παρά μόνο πολιτική σημασία. Το κόμμα εξακολουθούσε να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία στην καρδιά της.\n-Δεν ήθελα να πω ακριβώς αυτό, μουρμούρισε απογοητευμένος ο Τζιάκομο.\n-Λυπάμαι, έσπευσε να πει η Σιμόνα διορθώνοντας το λάθος της. Τη λέξη αυτή τη χρησιμοποιούν μόνο τα μέλη του κόμματος.\n-Ήθελα απλώς να πω ότι θα είσαι το ταίρι της ζωής μου.\n-Αυτό είναι αλήθεια, πρόσθεσε η Σιμόνα κατεβάζοντας το κεφάλι της ενοχλημένη, λες και δεν μπορούσε να αποδεχτεί τη λέξη παρά μόνο με τη πολιτική της σημασία.\nΆφησαν τα χέρια τους να πέσουν και συνέχισαν το δρόμο τους χωρίς ν’ αγγίζουν ο ένας τον άλλον. Καθώς προχωρούσαν, ο φάρος φαινόταν να τους πλησιάζει, αποκαλύπτοντας το πυργοειδές σχήμα του. Πέρα από τον πύργο το νερό είχε μια μεταλλική λάμψη από τις κάθετες ακτίνες του ήλιου. Πίσω τους, πάνω από την πλαγιά που διέσχιζαν τώρα, το βουνό άρχισε να μεγαλώνει και να μεταμορφώνεται σ’ ένα θεόρατο κόκκινο τείχος. Στην κορυφή του βουνού μπορούσαν να διακρίνουν ένα καταφύγιο με ένα κιγκλίδωμα τριγύρω και δυο μικροσκοπικές μορφές ν’ απολαμβάνουν τη θέα.\n-Η υπέροχη αυτή θέση λέγεται Λα Μαλιάρα, εξήγησε ο Τζιάκομο. Εδώ και μερικά χρόνια ένα κορίτσι από το Ανακάπρι γκρεμίστηκε από το μέρος αυτό δένοντας πρώτα τα μάτια της με τις πλεξίδες της για να μη βλέπει τι κάνει.\nΗ Σιμόνα γύρισε και κοίταξε ψηλά στην κορυφή του βουνού.\n-Είμαι εναντίον της αυτοκτονίας, είπε.\n-Γιατί; ρώτησε ο Τζιάκομο κι ένιωσε τη ζήλεια να τον κεντά πάλι. Μήπως την απαγορεύει το κόμμα;\n-Να μη σε νοιάζει για το κόμμα.\nΤα μάτια της Σιμόνας πλανήθηκαν ξανά πάνω από τη θάλασσα. Τέντωσε τότε το λαιμό της και το στήθος της σα να ‘θελε να ρουφήξει το δροσερό αεράκι, και πρόσθεσε:\n-Είμαι εναντίον της αυτοκτονίας γιατί η ζωή είναι γλυκιά. Είναι τόσο ωραία να ‘μαστε ζωντανοί.\nΓια μια ακόμη φορά ο Τζιάκομο προσπάθησε ν’ αποφύγει την πολιτική συζήτηση. Ήθελε να κάνει επίδειξη της ψυχικής του ηρεμίας και αδιαφορίας που πίστευε ότι είχε κατακτήσει. Αλλά και τούτη τη φορά ο θυμός του φάνηκε ισχυρότερος.\n-Μα και ο Τ., που ήταν αριστερός, αυτοκτόνησε, ή μήπως κάνω λάθος; Είπε ο Τζιάκομο.\n-Έκανε πολύ άσχημα, διευκρίνισε κοφτά η Σιμόνα.\n-Γιατί; Θα είχε κάποιο λόγο για ν’ αυτοκτονήσει. Τι μπορείς να ξέρεις;\n-Κι όμως ξέρω, επέμενε η Σιμόνα. Έκανε πολύ άσχημα. Είναι καθήκον μας να ζήσουμε.\n-Είναι καθήκον μας;\n-Ναι, καθήκον μας.\n-Κανείς. Αλλά έτσι είναι.\n-Τότε μπορώ να πω ότι είναι καθήκον μας να αφαιρούμε τη ζωή μας αν δεν μας αρέσει. Ούτε κι αυτό το λέει κανείς αλλά έτσι είναι.\n-Δεν έχεις δίκιο, απάντησε η Σιμόνα. Γεννιόμαστε για να ζούμε κι όχι για ν’ αφαιρούμε τη ζωή μας. Μόνο ένας άρρωστος και πνευματικά απονεκρωμένος μπορεί να λέει ότι η ζωή δεν αξίζει.\n-Ώστε πιστεύεις ότι ο Τ. ήταν άρρωστος και πνευματικά απονεκρωμένος;\n-Ναι, τη στιγμή που αυτοκτόνησε έτσι ήταν.\nΟ Τζιάκομο κυριεύτηκε από τον πειρασμό να τη ρωτήσει αν αυτά που έλεγε απηχούσαν τη γραμμή του κόμματος, πράγμα που ήταν ολοφάνερο από το πείσμα στη φωνή της, αυτό ακριβώς που τον ερέθιζε τόσο πολύ. Αυτή τη φορά ωστόσο κατάφερε να συγκρατηθεί.\nΟι δυο νιόπαντροι είχαν κατέβει όλη την πλαγιά και διέσχιζαν τώρα μια ξερή επίπεδη περιοχή με θάμνους και αγριαπιδιές. Έπειτα, αφού ένιωσαν πάλι το βράχο κάτω από τα πόδια τους, βρέθηκαν αναπάντεχα μπροστά στο φάρο, χτισμένο στην άκρη του δρόμου. Στην άκρη αυτή νόμιζες ότι τελείωνε η ανθρώπινη κτήση. Από κει και πέρα άρχιζε ένας νέος κόσμος ακατοίκητος, άχρωμος και πέτρινος. Όσο κατέβαιναν προς τη θάλασσα ανάμεσα στις πέτρες τόσο πιο ψηλά ανέβαινε ο φάρος. Σε μια στροφή έπεσαν σ’ ένα λιμανάκι με μαύρους βράχους γύρω-γύρω, φαγωμένους από την αρμύρα. Η Σιμόνα κατέβηκε τρέχοντας στην τσιμεντένια εξέδρα και φώναξε χαρούμενη:\n-Αριστούργημα! Ακριβώς αυτό που γύρευα! Μπορούμε να κολυμπήσουμε τώρα. Όλο το μέρος είναι δικό μας. Είμαστε ολομόναχοι.\nΔεν είχε αποσώσει τα λόγια της όταν ακούστηκε μέσα από το βράχο μια αντρική φωνή.\n-Σιμόνα! Τι ευχάριστη έκπληξη!\nΓύρισαν να δουν. Και όταν μαζί με τη φωνή πρόβαλε κι ένα πρόσωπο μέσα από τους βράχους η Σιμόνα αναφώνησε:\n-Λίβιο! Τι κάνεις! Και συ εδώ; Μα τι γυρεύεις εσύ εδώ;\nΟ άντρας που εμφανίστηκε μπροστά τους ήταν νέος, κοντός, αλλά δυνατός με φαρδιές πλάτες. Το κεφάλι του ερχόταν σε αντίθεση με το αθλητικό του σώμα. Ήταν φαλακρός με λίγες τρίχες στα πλάγια και στο σβέρκο. Στο πλακουτσωτό πρόσωπό του υπήρχε μια έκφραση πνευματικού ανθρώπου. «Κουναβίσιο πρόσωπο», σκέφτηκε ο Τζιάκομο που τον αντιπάθησε από την πρώτη στιγμή που τον είδε. Ένα πρόσωπο που έκρυβε περισσότερο πονηριά και απάτη παρά πνευματική καλλιέργεια. Τον εγνώριζε εξ όψεως μόνο, αλλά ήξερε ότι δούλευε στο ίδιο γραφείο με τη γυναίκα του. Ο Λίβιο ήταν τώρα απέναντί τους τραβώντας το κόκκινο κοντόστενο και ξεθωριασμένο παντελονάκι του.\n-Ό,τι γυρεύεις και συ θαρρώ, απάντησε ο Λίβιο πλησιάζοντας.\nΗ Σιμόνα αποκρίθηκε τότε μ’ ένα τρόπο που ικανοποίησε τον Τζιάκομο.\n-Μην είσαι και τόσο βέβαιος… Εκτός αν παντρεύτηκες κι εσύ… Εγώ βρίσκομαι εδώ για το μήνα του μέλιτος… Γνωρίζεις τον άντρα μου;\n-Βεβαίως γνωριζόμαστε, είπε αμέσως ο Λίβιο πηδώντας πάνω σε μια τετράγωνη πέτρα και σφίγγοντας τόσο πολύ το χέρι του Τζιάκομο που τον έκανε να ζαρώσει από τον πόνο. Συναντηθήκαμε στη Ρώμη.\nΟ Λίβιο γύρισε μετά προς τη Σιμόνα και πρόσθεσε:\n-Είχα ακούσει κάτι σχετικό για το γάμο σου. Θα ‘πρεπε να το είχες πει στους συντρόφους. Θέλουν τόσο πολύ να μοιραστούν τη χαρά σου.\nΌλα αυτά ειπώθηκαν σ’ ένα άχρωμο, εμπορικό τόνο, χωρίς όμως να λείπει η συγκίνηση. Ο Τζιάκομο παρατήρησε ότι η Σιμόνα χαμογελούσε και περίμενε το Λίβιο να συνεχίσει. Εκείνος στεκόταν ακίνητος, ίδιο μπρούτζινο άγαλμα σε πέτρινο βάθρο, με το παντελονάκι μαζεμένο ψηλά στους τεράστιους μηρούς του και με τους μυς του να ξεχωρίζουν σ’ όλο το σώμα του. Από κει πάνω μιλούσε στους νιόπαντρους. Ο Τζιάκομο αντιλήφτηκε σύντομα ότι ο Λίβιο και η Σιμόνα τον είχαν αφήσει έξω από τη συζήτηση. Αποτραβήχτηκε λίγο ακούγοντας πάντα με προσοχή τι έλεγαν. Κουβέντιασαν για μερικά λεπτά της ώρας τελείως ακίνητοι, ρωτώντας ο ένας τον άλλον για διάφορα πρόσωπα του κόμματος και για το πού πέρασαν τις διακοπές τους.\nΕκείνο που έκανε εντύπωση στον Τζιάκομο δεν ήταν τόσο αυτά που έλεγαν όσο ο τρόπος που τα έλεγαν. Γιατί του φάνηκε άσχημος; Υπήρχε κατ’ αρχήν κάτι το συνωμοτικό, συμπέρανε ο Τζιάκομο. Κάτι που φανέρωνε ένα μυστικό δεσμό, που δεν ήταν ούτε φιλικός ούτε οικογενειακός. Για μια στιγμή παρά λίγο να πιστέψει ότι ο τρόπος που μιλούσαν δεν διέφερε σε τίποτε από τον τρόπο που κουβεντιάζουν μεταξύ τους οι υπάλληλοι μιας τράπεζας ή ενός υπουργείου. Όταν όμως σκέφτηκε καλύτερα, κατάλαβε ότι υπήρχε ριζική διαφορά. Η Σιμόνα και ο Λίβιο μιλούσαν… Έψαξε πολύ ώρα να βρει έναν ακριβή ορισμό… Μιλούσαν όπως δυο καλόγεροι ή δυο καλόγριες όταν ανταμώνουν μεταξύ τους. Αλλά γιατί να του φανεί άσχημος αυτός ο τρόπος; Όχι βέβαια επειδή δεν συμφωνούσε με τις πολιτικές ιδέες του Λίβιου και της Σιμόνας. Σε μια λογική συζήτηση μπορούσε ίσως να παραδεχτεί ότι οι ιδέες αυτές είχαν κάποια βάση. Καμιά λογική εξήγηση λοιπόν για την εχθρότητά του. Σκοτεινή παρέμενε η αιτία και γι’ αυτόν τον ίδιο. Του πέρασε από το νου ότι η αιτία ήταν η ζήλεια του, ο φόβος του μήπως χάσει ολότελα τη Σιμόνα λόγω των κομματικών της σχέσεων. Όσην ώρα στριφογύριζαν στο μυαλό του οι σκέψεις αυτές, η έκφρασή του γινόταν περισσότερο σκυθρωπή και βλοσυρή. Έτσι όταν η Σιμόνα πήγε κοντά του χαρούμενη και γελαστή, φώναξε κατάπληχτη:\n-Μα τι έπαθες; Φαίνεσαι πολύ κακόκεφος.\n-Τίποτε… Η ζέστη φταίει.\n-Ας βουτήξουμε στη θάλασσα… Αλλά πού θ’ αλλάξουμε;\n-Ακολούθησέ με… Από δω.\nΟ Τζιάκομο ήξερε καλά το μέρος και οδήγησε τη Σιμόνα μέσα από ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στους βράχους. Πέρασαν πίσω από τους βράχους, κατέβηκαν πιο χαμηλά, προχώρησαν ολόγυρα και βρέθηκαν μπροστά σε μιαν όχθη, που έκρυβε μια μικροσκοπική ακτή με ψιλή μαύρη άμμο. Γυαλιστεροί βράχοι γύρω από μια λιμνούλα με ρηχά νερά και μαύρα φύκια υψώνονταν σαν προστατευτικά τείχη. Η τοποθεσία δημιουργούσε την εντύπωση ενός δωματίου με σκεπή τον ουρανό, το υγρό στοιχείο για πάτωμα και τους βράχους για τοίχους.\n-Κανένα μέρος για κολύμπι δεν μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτό εδώ, παρατήρησε ο Τζιάκομο κοιτώντας τριγύρω.\n-Επιτέλους μπορώ να βγάλω τα ρούχα μου, είπε η Σιμόνα και αναστέναξε με ανακούφιση.\nΑκούμπησε την τσάντα της πάνω στην άμμο κι έσκυψε να πάρει το μαγιό της. Την ίδια στιγμή στηριγμένος σ’ ένα βράχο ο Τζιάκομο έβγαλε αστραπιαία το παντελόνι του και το πουκάμισό του. Στη θέα του γυμνού κορμιού του η Σιμόνα γέλασε νευρικά.\n-Σε τέτοια μέρη κολυμπάνε και χωρίς μαγιό, ή όχι;\n-Δυστυχώς είναι αδύνατο να βρεθεί κανείς εντελώς μόνος, αποκρίθηκε ο Τζιάκομο έχοντας στο νου του το Λίβιο.\nΟλόγυμνος και ξυπόλυτος, περπατώντας πάνω στην κρύα άμμο προχώρησε προς το μέρος της. Η Σιμόνα έβγαζε τη μπλούζα της και δεν τον πρόσεξε. Η γύμνια της, σκέφτηκε ο Τζιάκομο, την έκανε περισσότερο παρθενική. Στο χαμηλό στήθος της είδε δυο βαθυκόκκινες ρόγες με τη λάμψη της αγνότητας, ανέπαφες ως τώρα από αντρικό χάδι. Ήταν τόσο διάχυτη η παρθενικότητα της Σιμόνας, που ο Τζιάκομο δεν τόλμησε να την αγκαλιάσει όπως σκόπευε, απλώς στάθηκε δίπλα της.\nΗ Σιμόνα τίναξε πίσω τ’ ανασηκωμένα μαλλιά της και φώναξε έκπληκτη:\n-Μα τι κάνεις εσύ εδώ; Γιατί δε φοράς το παντελόνι σου;\n-Θέλω να γίνεις δική μου εδώ…, είπε ο Τζιάκομο.\n-Πάνω στα βράχια αυτά; Τρελός είσαι;\n-Όχι, δεν είμαι τρελός.\nΚοιτούσαν ο ένας τον άλλον. Ο Τζιάκομο ολόγυμνος και η γυναίκα του γυμνή ως τη μέση. Η Σιμόνα σταύρωσε τα χέρια πάνω στο στήθος της, σα να ‘θελε να το στηρίξει και να το προστατέψει. Πρόσθεσε ικετευτικά:\n-Ας περιμένουμε να ‘ρθει το βράδυ… Στο μεταξύ ας κολυμπήσουμε λίγο… Σε παρακαλώ…\n-Το βράδυ; Θα το αναβάλεις πάλι.\n-Όχι, απόψε θα ‘ναι πολύ διαφορετικά.\nΟ Τζιάκομο απομακρύνθηκε βουβός και το πήρε απόφαση να φορέσει το σορτ. Ήσυχη τώρα η Σιμόνα έβαλε γρήγορα – γρήγορα το μπικίνι της, και φώναξε χαρούμενη:\n-Πάω να κολυμπήσω, αν μ’ αγαπάς ακολούθησέ με.\nΗ Σιμόνα κοντοστάθηκε κι έβαλε το πόδι της στο μαύρο και πηχτό από τα φύκια νερό.\n-Η θάλασσα είναι πολύ θολή εδώ… είπε. Ίδιος λασπόλακκος. Ας πάμε καλύτερα εκεί που είμαστε.\n-Μα δεν είμαστε μόνοι μας εκεί.\n-Α, όσο γι’ αυτό έχουμε καιρό μπροστά μας.\nΞαναγύρισαν στο λιμανάκι και βρήκαν το Λίβιο να λιάζεται πάνω στην τσιμεντένια εξέδρα, ξαπλωμένος και ακίνητος σα νεκρός. Η στάση του αυτή έκανε τον Τζιάκομο να τον αντιπαθήσει περισσότερο. Ναι, ο Λίβιο ήταν από τους ανθρώπους που μαυρίζουν για να κάνουν επίδειξη του ανδρισμού τους, φορώντας κοντόστενα παντελονάκια. Μόλις ο Λίβιο είδε να έρχεται το ζευγάρι, πετάχτηκε όρθιος και φώναξε:\n-Έλα, Σιμόνα. Ας κάνουμε μια βουτιά να δούμε ποιος θα φτάσει πρώτος σε κείνο το βράχο.\n-Θα μ’ αφήσεις να τρέξω τουλάχιστο ένα μέτρο μπροστά, είπε πρόσχαρα η Σιμόνα ξεχνώντας την παρουσία του άντρα της.\n-Αφού το θέλεις, θα σ’ αφήσω να προπορευτείς τρία μέτρα.\n«Εδώ λοιπόν είμαστε», σκέφτηκε άθελά του ο Τζιάκομο. Ο ίδιος κλειστός συνωμοτικός κομματικός τρόπος. Με τον ενδόμυχο αυτό τρόπο ποτέ δεν του είχε μιλήσει η Σιμόνα, μολονότι ήσαν παντρεμένοι. Ίσως, μάλιστα, να μην του μιλούσε ποτέ έτσι. Καθισμένος σ’ ένα επίπεδο βράχο, λίγο πιο ψηλά από την εξέδρα, ο Τζιάκομο είδε τη γυναίκα του να βουτά αδέξια στη θάλασσα, να γλιστράει έπειτα σα σκιά κάτω από την επιφάνεια και να βγαίνει έξω με το ξανθό της κεφάλι στάζοντας νερό.\n-Παρά λίγο να σκάσει η κοιλιά σου, φώναξε ο Λίβιο και ακολούθησε τη Σιμόνα με μιαν άψογη βουτιά.\nΚολύμπησε κι αυτός κάτω από το νερό, σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση από τη Σιμόνα. Όταν βγήκε στην επιφάνεια, την είχε αφήσει κιόλας πολύ πίσω του. Τον Τζιάκομο τον βασάνιζε τώρα η σκέψη μήπως αυτός ο «κομματικός τρόπος» δεν ήταν διόλου πλάσμα της φαντασίας του κι ακόμη μήπως η Σιμόνα και ο Λίβιο είχαν στο παρελθόν στενές σχέσεις. Κατέληξε αμέσως στο συμπέρασμα ότι η δεύτερη εκδοχή ήταν λιγότερο δυσάρεστη από την πρώτη. Αν μάλιστα φανέρωνε στη Σιμόνα ότι την υποψιαζόταν, αυτή θα γινόταν έξω φρενών και θα τον αποκαλούσε «μπουρζουά», αν όχι «πονηρέ και ακάθαρτε άνθρωπε».\nΈτσι την ίδια στιγμή απέρριψε κατηγορηματικά την ιδέα αυτή. Ναι, ήσαν σύντροφοι, όπως είχε πει η Σιμόνα, και τίποτε περισσότερο. Εκείνο όμως που τον έκανε ν’ απορεί ακόμη ήταν ότι ο ίδιος τους ήθελε μάλλον εραστές παρά συντρόφους. Με μια δισταχτική προσπάθεια καλής θελήσεως εξήγησε στον εαυτό του ότι η ζήλεια του ήταν ανόητη και κατά συνέπεια έπρεπε να απαλλαγεί από το κόμπλεξ αυτό… Στο μεταξύ δεν έπαυε να παρακολουθεί τη Σιμόνα και το Λίβιο που κολυμπούσαν στο πράσινο αστραφτερό νερό και τραβούσαν για τον ολοστρόγγυλο βράχο που ξεμύτιζε μακριά, εκεί που τελείωνε το λιμανάκι. Πρώτος έφτασε ο Λίβιο. Στάθηκε όρθιος σε μια προεξοχή, κοίταξε τη Σιμόνα που είχε μείνει πίσω και φώναξε:\n-Νίκησα! Ξευτελίστηκες ολότελα!\n-Να μιλάς για τον εαυτό σου, αποκρίθηκε η Σιμόνα.\nΣ’ αυτού του είδους τα προσβλητικά πειράγματα έπρεπε να είχε καταφύγει και ο ίδιος, αναλογίστηκε ο Τζιάκομο. Αν δεν χαριτολογούσαν με τον τρόπο αυτό στο μήνα του μέλιτος, πότε θα ξανάβρισκαν την ευκαιρία; Σηκώθηκε όρθιος με ύφος αποφασισμένου ανθρώπου, προχώρησε πάνω στην εξέδρα, βούτηξε στη θάλασσα και τράβηξε να τους βρει. Η κοιλιά του όμως είχε σκάσει πάνω στο νερό και ο πόνος τον έκανε τώρα να λυσσά από το κακό του. Προχώρησε για λίγο κολυμπώντας κάτω από την επιφάνεια, κι έπειτα κατευθύνθηκε προς το βράχο που βρίσκονταν η Σιμόνα και ο Λίβιο. Τους είδε να κάθονται πλάι – πλάι και να κουβεντιάζουν ασταμάτητα κουνώντας τα πόδια τους μέσα στο νερό. Δεν του άρεσε καθόλου το θέαμα. Η χαρά που είχε νιώσει όταν βούτηξε ζεστός και σκονισμένος στο νερό χάθηκε μονομιάς. Συνέχισε να κολυμπά οργισμένος κι όταν έφτασε στο βράχο πιάστηκε από μιαν άκρη και ξέπνοος πρόφερε:\n-Το ξέρεις ότι το νερό είναι παγωμένο;\n-Εμένα μού φάνηκε ζεστό, είπε η Σιμόνα διακόπτοντας για μια στιγμή τη συζήτηση και ρίχνοντας μια ματιά στον Τζιάκομο.\n-Εγώ κολυμπάω σ’ αυτά εδώ τα νερά τον Απρίλιο, μπήκε στη μέση ο Λίβιο. Τότε η θάλασσα ήταν στ’ αλήθεια παγωμένη.\n-Ήσουν μόνος; ρώτησε η Σιμόνα και η περιέργειά της φάνηκε στον Τζιάκομο σαν φλερτάρισμα.\n-Όχι, είχα έρθει με τη Νέλλα, απαντησε ο Λίβιο.\nΟ Τζιάκομο προσπαθούσε ν’ αναρριχηθεί στο βράχο, αλλά το μόνο μέρος όπου μπορούσε να πιαστεί και να στηριχτεί ήταν το σημείο που κάθονταν η γυναίκα του και ο Λίβιο. Αυτοί οι δυο δεν φαίνονταν όμως, να υποψιάζονται την αγωνία του και την πάλη του ν’ αγκιστρωθεί κάπου, ούτε φυσικά ο ίδιος το έβρισκε σωστό να τους πει να κουνηθούν λιγάκι από τη θέση τους. Τελικά κατάφερε να πιαστεί από μιαν άκρη γεμάτη αγκυλωτές προεξοχές. Ένιωσε τέτοιο πόνο στην παλάμη του, που νόμισε πως κάποια σουβλερή πετρίτσα είχε μπει βαθιά μέσα στη σάρκα του. Κι όταν βρέθηκε επιτέλους καθισμένος πάνω στο βράχο, οι άλλοι δυο έβγαλαν μια άγρια κραυγή: «Πίσω πάλι!» και βούτηξαν στο νερό πιτσιλίζοντας τον Τζιάκομο. Έξαλλος από το θυμό του, τους έβλεπε τώρα ν’ αγωνίζονται ποιος θα βγει πρώτος στην παραλία. Μόνο όταν ξαναβρήκε την ηρεμία του βούτηξε κι αυτός στη θάλασσα και τους ακολούθησε από μακριά. Στην παραλία βρήκε τη Σιμόνα και το Λίβιο να κάθονται κάτω από τον ίσκιο ενός βράχου. Είδε μάλιστα τη γυναίκα του ν’ ανοίγει το κουτάκι με το φαγητό που είχε στην τσάντα της.\n-Ας φάμε κάτι πρόχειρο, είπε η Σιμόνα στον Τζιάκομο που τους πλησίαζε. Πρέπει, όμως, να μοιραστούμε ό,τι έχουμε με το Λίβιο. Λέει ότι σκοπεύει ν’ ανέβει πάλι στο βουνό, αλλά μ’ αυτή τη ζέστη είναι τρέλα.\nΧωρίς να πει κουβέντα ο Τζιάκομο κάθησε δίπλα τους πάνω στα βράχια. Το κουτί περιείχε δυστυχώς ελάχιστα φαγώσιμα: λίγα σάντουιτς με κρέας, δυο αυγά βρασμένα σφιχτά και μια μποτίλια κρασί.\n-Θα πρέπει ν’ αρκεστεί σε πολύ λίγα πράγματα ο Λίβιο, είπε τραχιά ο Τζιάκομο.\n-Μην στενοχωριέσαι, αποκρίθηκε εύθυμα ο Λίβιο. Είμαι ολιγαρκής άνθρωπος.\nΧαρούμενη όσο ποτέ άλλοτε η Σιμόνα κάθησε σταυροπόδι να κάνει τη μοιρασιά. Έδωσε από ένα σάντουιτς στους άντρες και δάγκωσε πρώτη το δικό της ρωτώντας το Λίβιο:\n-Πώς τα κατάφερες να μαυρίσεις;\n-Ήμουν στον Τίβερη, απάντησε.\n-Πολύ αρέσουν στην ομάδα σου τα ποτάμια, ή όχι Λίβιε; ρώτησε η Σιμόνα ανάμεσα σε δυο δαγκωνιές.\n-Σε όλους εκτός από τη Ρεγγίνα. Δεν της αρέσουν καθόλου οι διακοπές σε ποτάμια. Λέει ότι δεν τις βρίσκει αρκετά αριστοκρατικές.\nΌλα αυτά που κουβέντιαζαν η Σιμόνα και ο Λίβιο φάνηκαν ασήμαντα και παιδιάστικα στον Τζιάκομο. Κι όμως υπήρχε περισσότερο φιλική επαφή ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο παρά σ’ αυτόν και την γυναίκα του.\n-Όσο κι αν προσπαθήσει, ποτέ δεν θα μπορέσει η Ρεγγίνα ν’ απαλλαγεί από τον παλιό της εαυτό, παρατήρησε η Σιμόνα.\n-Ποια είναι αυτή η Ρεγγίνα; ρώτησε ο Τζιάκομο.\n-Μια φίλη του κόμματος…, κόρη πλούσιου γαιοχτήμονα, εξαιρετικό κορίτσι, εξήγησε ο Λίβιο. Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο πράγμα να σβήσει κανείς ένα παλιό «σήμα κατατεθέν».\n-Στην προκειμένη περίπτωση ποιο «σήμα κατατεθέν» εννοείς;\n-Αν έρθει το κόμμα σου στην εξουσία, είπε ο Τζιάκομο ασυγκράτητος πια, θα υποχρεωθείτε να σβήσετε το σήμα αυτό από εκατομμύρια ανθρώπους.\n-Αυτό ακριβώς θα κάνουμε, είπε ο Λίβιο με απόλυτη βεβαιότητα. Αυτή είναι η δουλειά μας ή μήπως κάνω λάθος, Σιμόνα;\nΤο στόμα της Σιμόνας ήταν γεμάτο, αλλά συμφώνησε με το Λίβιο μ’ ένα της νεύμα.\n-Η ιταλική αριστοκρατία είναι σκληρό καρύδι, συνέχισε ο Λίβιο, στο τέλος όμως θα το σπάσουμε έστω κι αν υποχρεωθούμε να ξεκαθαρίσουμε ένα μεγάλο ποσοστό.\n-Υπάρχει το ενδεχόμενο να φάτε εσείς το κεφάλι σας, αντέκρουσε ο Τζιάκομο.\n-Ο κίνδυνος αυτός συμπεριλαμβάνεται μέσα στο επάγγελμά μας, πρόσθεσε ο Λίβιο.\nΟ Τζιάκομο πρόσεξε ότι η Σιμόνα δυσφορούσε με τη σκληρότητα του Λίβιο. Στην τελευταία μάλιστα παρατήρησή του συνοφρυώθηκε και δεν πρόσφερε ούτε λέξη επιδοκιμασίας. Φαίνεται ότι ο Λίβιο το μυρίστηκε αυτό γιατί άλλαξε αμέσως θέμα.\n-Ειλικρινά, Σιμόνα, θα ‘πρεπε να μας πεις ότι θα παντρευόσουν. Υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να τα κρύβουμε.\n-Τ’ αποφασίσαμε μέσα σε μια μέρα, αποκρίθηκε η Σιμόνα και στη φωνή της διέκρινες μια νότα συμπάθειας για τον Τζιάκομο. Μόνο οι μάρτυρες ήσαν παρόντες. Ακόμη και οι γονείς μας απουσίαζαν.\n-Μήπως δεν τους θέλατε;\n-Ούτε εμείς τους θέλαμε ούτε κι αυτοί το επιθυμούσαν πολύ. Ο πατέρας και η μητέρα του Τζιάκομο δεν με ήθελαν για γυναίκα του γιού τους.\n-Επειδή είσαι στην άκρα αριστερά, αυτό δεν είναι;\n-Όχι, παρενέβη ο Τζιάκομο. Η δική μου οικογένεια δεν ενδιαφέρεται για τα πολιτικά. Η μητέρα μου είχε στο νου της ένα άλλο κορίτσι…\n-Ίσως δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτικά, όπως λες, πρόσθεσε ο Λίβιο με μπουκωμένο το στόμα, υπάρχουν όμως παντού πολιτικές επιπλοκές. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά; Σ’ όλα τα πράγματα υπάρχει η πολιτική σήμερα.\nΠολύ σωστά, αναλογίστηκε ο Τζιάκομο. Ακόμη και στο μήνα του μέλιτος και στο πρώτο αγκάλιασμα δυο νιόπαντρων ανθρώπων. Έπειτα, ενοχλημένος από το δικό τρόπο σκέψεως, πήρε τα σφιχτοβρασμένα αυγά και τα πρότεινε στη Σιμόνα και το Λίβιο.\n-Μπορείτε να τα φάτε εσείς οι δυο, είπε. Εγώ δεν πεινάω.\n-Άσε τ’ αστεία τώρα, πρόφερε ο Λίβιο χωρίς να κρύβει την έκπληξή του.\n-Γιατί δεν πεινάς; Ρώτησε η Σιμόνα.\n-Ο καταραμένος ο σορόκος, φταίει.\nΟ Λίβιο κοίταξε το συννεφιασμένο ουρανό.\n-Θα ‘χουμε καταιγίδα πριν ακόμη νυχτώσει, είπε. Σας το υπογράφω αυτό.\nΟ Λίβιο συζητούσε με τυποποιημένες εκφράσεις και για τετριμμένα πράγματα, σκέφτηκε ο Τζιάκομο. Στη Σιμόνα φαινόταν ν’ αρέσει αυτό το είδος της συζητήσεως. Περισσότερο την ικανοποιούσαν οι εύκολες διατυπώσεις παρά οι δικές του προσπάθειες να εκφράσει συγκινήσεις που ήταν δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να διατυπωθούν με λέξεις.\n-Ας ξαπλώσουμε τώρα να λιαστούμε, είπε η Σιμόνα που στο μεταξύ είχε τελειώσει το φαγητό της.\n-Θα καθίσεις για μαξιλάρι, Σιμόνα; ρώτησε ο Λίβιο και γλίστρησε με πρόθεση ν’ ακουμπήσει το κεφάλι του πάνω στο πόδι της.\nΓια πρώτη φορά η Σιμόνα έλαβε υπόψη της την παρουσία του άντρα της.\n-Κάνει πολύ ζέστη κι έπειτα είσαι πολύ βαρύς.\nΜε τις άκρες των ματιών της κοίταξε τον Τζιάκομο σα να ‘θελε να πει «από δω και μπρος δεν θ’ αφήσω κανέναν άλλον να μ’ αγγίξει». Ο Τζιάκομο ξαναβρήκε το κέφι του και για μια ακόμη φορά πίστεψε ότι ο έρωτας ανάμεσά τους δεν ήταν μια ολότελα χαμένη υπόθεση. Με τη σκέψη αυτή σηκώθηκε και είπε:\n-Πάμε μια βόλτα στα βράχια;\n-Πάμε, αποκρίθηκε η Σιμόνα πρόθυμα ακολουθώντας το παράδειγμά του.\nΓυρνώντας προς το Λίβιο πρόσθεσε:\n-Θα σε δω αργότερα… Εμείς φεύγουμε για εξερευνητική αποστολή.\n-Καλή διασκέδαση, φώναξε ο Λίβιο.\nΗ Σιμόνα μπήκε μπροστά και προχώρησε από το μέρος που της είχε δείξει προηγουμένως ο άντρας της. Τράβηξε γραμμή για την κρυφή ακτή. Λίγο αργότερα κάθησε στον ίσκιο ενός βράχου και κοίταξε τον Τζιάκομο.\n-Ξάπλωσε και βάλε το κεφάλι σου στα πόδια μου, είπε. Θα είναι πιο αναπαυτικά έτσι.\nΤρελός από χαρά ο Τζιάκομο άρπαξε τη Σιμόνα στην αγκαλιά του και την έσφιξε δυνατά. Τη φίλησε και η Σιμόνα ανταποκρίθηκε μ’ ένα δεύτερο φιλί, φυσώντας όμως ηχηρά από τη μύτη της σα να υπόφερε. Όταν χωρίστηκαν από τ’ αγκάλιασμα, η Σιμόνα επανέλαβε:\n-Ξάπλωσε να πάρουμε έναν υπνάκο μαζί…\nΗ Σιμόνα τεντώθηκε πρώτη πάνω στο βράχο. Η αγάπη πλημμύριζε τώρα την καρδιά του Τζιάκομο. Ξάπλωσε κι αυτός και ακούμπησε το κεφάκι του πάνω στα πόδια της. Έκλεισε τα μάτια του και η Σιμόνα άρχις να του χαϊδεύει το μάγουλο. Αργά και δισταχτικά πέρασε το χέρι της από το μάγουλό του στο σαγόνι του κι από κει στην κορυφή του κεφαλιού του. Έπειτα έβαλε τα δάχτυλά της ανάμεσα στα μαλλιά του. Όταν ο Τζιάκομο άνοιξε για μια στιγμούλα τα μάτια του, είδε τη Σιμόνα να τον κοιτάζει με παιδιάστικη αφοσίωση και περιέργεια. Το βλέμμα της αντάμωσε το δικό του. Τον φίλησε τότε στα μάτια και του είπε να κοιμηθεί. Ο Τζιάκομο έκλεισε πάλι τα μάτια του και αφέθηκε ν’ απολαμβάνει το ανάλαφρο άγγιγμα από το ακούραστο μικρό χέρι της Σιμόνας μέχρι που τον πήρε ο ύπνος. Κοιμήθηκε, άγνωστο για πόση ώρα. Ξύπνησε παγωμένος. Η Σιμόνα ήταν στην ίδια ακριβώς θέση και το κεφάλι του στα πόδια της. Κοιτώντας ψηλά κατάλαβε γιατί ένιωθε τόση κρυάδα. Μαύρα βαριά σύννεφα που προμηνούσαν καταιγίδα σκέπαζαν τον ουρανό.\n-Πόσο κοιμήθηκα; ρώτησε τη Σιμόνα.\n-Μια ώρα περίπου.\n-Δεν κοιμήθηκα. Κοίταζα εσένα.\n-Ο ήλιος χάθηκε.\n-Θα ‘χουμε γερή μπόρα.\n-Ο Λίβιο έφυγε, είπε η Σιμόνα, αντί για άλλη απάντηση.\n-Ποιος είναι αυτός ο Λίβιο, τέλος πάντων; ρώτησε ο Τζιάκομο χωρίς να μετακινηθεί από τη θέση του.\n-Σύντροφος του κόμματος και φίλος.\n-Δεν μου καίγεται καρφί γι’ αυτόν.\n-Το ξέρω, είπε η Σιμόνα χαμογελώντας. Δεν άφησες αμφιβολία γι’ αυτό. Όταν έφευγε ο Λίβιο έδειξε εσένα που κοιμόσουν και μουρμούρισε: «Τι συμβαίνει; Μήπως θύμωσε μαζί μου;».\n-Όχι δεν θύμωσα μαζί του… Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν έχει τρόπους. Εγώ είμαι που περνάω το μήνα του μέλιτος μαζί σου κι όχι αυτός.\n-Είναι καλός άνθρωπος.\n-Ήσουν ερωτευμένη μαζί του, παραδέξου το.\nΗ Σιμόνα αντέδρασε μ’ ένα αθώο, καθαρό και δυνατό γέλιο.\n-Τρελός είσαι; Πώς θα μπορούσα να ερωτευτώ έναν άνθρωπο που δεν με συγκινεί;\n- Ο τρόπος όμως που μιλούσατε μεταξύ σας…\n- Είναι σύντροφος, επανέλαβε η Σιμόνα. Μ’ αυτό τον τρόπο μιλάμε μεταξύ μας.\nΈμεινε σιωπηλή για μια στιγμή κι έπειτα πρόσθεσε με απροσδόκητη αυστηρότητα:\n-Δεν είναι έξυπνος άνθρωπος. Γι’ αυτό δεν με συγκινεί.\n-Είναι το ίδιο ανόητος όπως ένας αστοιχείωτος.\n-Είπε πολλές ανοησίες, συνέχισε θυμωμένη η Σιμόνα. Είπε ότι στην ανάγκη θα σκοτώναμε ανθρώπους… Ξέρει πολύ καλά τι θα κάναμε, αλλά όλα αυτά τα είπε για επίδειξη… Ωστόσο τέτοιες ανεξέλεγκτες κουβέντες κάνουν κακό στο Κόμμα.\n-Να λοιπόν που εσύ είσαι εκείνη που θύμωσε μαζί του.\n- Όχι, δεν θύμωσα μαζί του, αλλά δεν είχε κανένα δικαίωμα να μιλά με τον τρόπο αυτό, είπε η Σιμόνα και πρόσθεσε πιο ψυχρά: Στην πραγματικότητα είναι πολύτιμος άνθρωπος για το Κόμμα κι ας μην είναι και τόσο ευφυής. Πιστεύει στο Κόμμα τυφλά και είναι έτοιμος να κάνει ό,τι του ζητήσουν.\n- Κι εγώ τι αξία έχω; Τόλμησε να ρωτήσει αστειευόμενος ο Τζιάκομο.\n- Καμιά αξία δεν μπορείς να έχεις αφού δεν ανήκεις στις γραμμές μας.\nΟ Τζιάκομο δυσαρεστήθηκε από την απάντηση. Σηκώθηκε και κοίταξε τα σύννεφα που χαμήλωναν.\n-Καλά θα κάνουμε να γυρίσουμε σπίτι πριν αρχίσει να βρέχει. Τι λες και σύ;\nΟ Τζιάκομο, αφού δίστασε για μια στιγμή, πέρασε το χέρι του στη μέση της Σιμόνας και ρώτησε απαλά.\n-Όταν φτάσουμε στο σπίτι, θα γίνεις δική μου… ε;\nΗ Σιμόνα κούνησε καταφατικά το κεφάλι της γύρισε το πρόσωπό της σε άλλη κατεύθυνση για να μη συναντήσει το βλέμμα του. Με ήσυχο τώρα το νου του, ο Τζιάκομο ντύθηκε αστραπιαία. Λίγα βήματα πιο πέρα η Σιμόνα έβαλε το σορτ και τη ζέρσεϊ μπλούζα της και κρέμασε την εκδρομική τσάντα στον ώμο της. Με ιπποτική στοργή, που πρώτη φορά έδειχνε ο Τζιάκομο, είπε στη Σιμόνα:\n-Θα πάρω εγώ την τσάντα.\nΞεκίνησαν. Πέρασαν πρώτα από τη μικρή πεδιάδα με τις αγριαπιδιές που η λάμψη από τα ωχρά πράσινα φύλλα τους ήταν τώρα σε αντίθεση με το σκοτεινό ουρανό. Όταν έφτασαν στους πρόποδες του βουνού γύρισαν πίσω τους να δουν. Ο ασπροκόκκινος φάρος έστεκε μπροστά σε μιαν επιβλητική μάζα από μαύρα σύννεφα που προχωρούσαν να καταλάβουν ένα γαλάζιο κομμάτι του ουρανού. Τα σύννεφα έμοιαζαν με πελώρια άγρια θηρία που κάπνιζαν οι κοιλιές τους. Ασύμμετρα κρόσσια ξέφευγαν εδώ και κει, αλλού μαύρα κι αλλού γυαλιστερά, κι έπεφταν χαμηλά πάνω στη θάλασσα. Τα κρόσσια ήσαν τα πρώτα φυσήματα της βροχής που χτένιζαν κιόλας τη θάλασσα. Δυνατός αέρας σηκώθηκε στο μεταξύ και σκέπασε τις αγριαχλαδιές με κίτρινη σκόνη. Μια εκτυφλωτική αστραπή πέρασε ζικ-ζακ κι έσκισε διαγώνια τον ουρανό από την μια άκρη του ορίζοντα στην άλλη. Έπειτα από λίγο άκουσαν τη βροντή που ήταν μάλλον ένα υπόκωφο κροτάλισμα μέσα στα σύννεφα. Ο Τζιάκομο είδε την γυναίκα του να γίνεται κάτωχρη και ενστικτωδώς να σφίγγεται πάνω του.\n-Πεθαίνω από το φόβο μου όταν βλέπω αστραπές, είπε η Σιμόνα κοιτάζοντας τον άντρα της.\nΤα μάτια του Τζιάκομο πλανήθηκαν στον ουρανό με τα μεγάλα μαύρα κι άσπρα μπαλώματα.\n-Η καταιγίδα δεν έφτασε ακόμη εδώ, παρατήρησε ο Τζιάκομο.\nΣυνέχισαν την ανηφορική πορεία στο δρομάκι. Κυνηγημένα τα σύννεφα από τον αέρα, που όλο και δυνάμωνε, απομακρύνονταν στο βάθος του ορίζοντα με καλπάζουσα ταχύτητα. Η Σιμόνα τάχυνε το βήμα της σε σημείο που να τρέχει. Ο Τζιάκομο δεν άντεξε στον πειρασμό να την πειράξει.\n-Ώστε φοβάσαι την αστραπή; Τι θα ‘λεγαν οι σύντροφοι γι’ αυτό; Μια καλή μαρξίστρια σαν εσένα δεν μπορεί να κατέχεται από τέτοιους φόβους.\n-Η αστραπή είναι δυνατότερη από μένα, είπε η Σιμόνα με παιδιάστικη φωνή χωρίς να κοιτάξει πίσω της.\nΣκαλοπάτια, στην αρχή στενά και φαρδύτερα πιο πάνω, διευκόλυναν την άνοδο εκεί που τελείωνε η πρώτη πλαγιά. Με μεγάλα καμπυλώματα ο δρομάκος ανέβαινε πιο ψηλά ακόμη, περνώντας μέσα από ελαιώνες. Η Σιμόνα προπορεύτηκε πολύ. Ο Τζιάκομο την έβλεπε να τρέχει είκοσι μέτρα μπροστά του. Στην κορυφή της πλαγιάς σταμάτησαν να πάρουν ανάσα και κοίταξαν γύρω τους. Μπορούσαν τώρα να δουν το Ανακάπρι που έστεκε σίγουρο πίσω από το πράσινο δάσος σαν πόλη αραβική με τα συνεχόμενα σπίτια της, το κωδωνοστάσιο και την θολωτή εκκλησιά της. Ο Τζιάκομο έδειξε το ακρωτήρι με το φάρο που απομακρυνόταν πίσω τους, μέσα στην καταιγίδα που πλησιάζε.\n-Βιάζομαι να φτάσουμε στο σπίτι, είπε η Σιμόνα έχοντας στο νου της τ’ αστροπελέκια.\nΚαι όταν η ματιά της διασταυρώθηκε με τη ματιά του Τζιάκομο πρόσθεσε:\n-Συμφωνώ, απάντησε εκείνος χαμηλόφωνα και τρυφερά.\nΟ ανήφορος είχε τελειώσει. Λίγος ακόμη είχε απομείνει, το ίσιο δρομάκι προς το σπίτι που είχαν νοικιάσει, χτισμένο κοντά στην πλαγιά. Περπάτησαν γύρω από τη βίλλα και διέσχισαν έπειτα ένα λιβάδι με βαλανιδιές. Εκεί κοντά, πίσω από τη στροφή του δρόμου, διακρινόταν ο άσπρος τοίχος του σπιτιού. Μπροστά ήταν η σκουριασμένη σιδερένια αυλόπορτα, σε σχήμα ξυλοκερατιάς, παραφορτωμένη με γλάστρες.\nΤα σύννεφα περνούσαν τώρα πάνω από τα κεφάλια τους και ήταν σκοτάδι σαν νύχτα. Η Σιμόνα έσπρωξε δυνατά την αυλόπορτα και προχώρησε χωρίς να περιμένει τον άντρα της. Ο Τζιάκομο κατέβηκε αργά τα μαρμάρινα σκαλιά ανάμεσα στους κάκτους. Στο τέλος ο ουρανός βρόντηξε, πιο δυνατά τούτη τη φορά. Θαρρούσες πως ένα βαγόνι φορτωμένο πέτρες είχε αναποδογυριστεί και κατρακυλούσε στη βουνοπλαγιά. Μέσα από το σπίτι ακούστηκε δυνατή η φωνή της Σιμόνας:\n-Κλείσε καλά την πόρτα!\nΤέσσερα επιπλωμένα δωμάτια είχε το σπίτι και ήταν χτισμένο στην πλαγιά του λόφου ανάμεσα στα δέντρα. Ο Τζιάκομο προχώρησε στα τυφλά. Ηλεκτρικό φως δεν υπήρχε. Μόνο λάμπες πετρελαίου διαφόρων σχημάτων βρίσκονταν στη σειρά πάνω στο τραπέζι του χολ. Σήκωσε το γυαλί μιας λάμπας, άναψε ένα σπίρτο πρώτα κι έπειτα το φυτίλι, ξανάβαλε το λαμπογυάλι στη θέση του και μπήκε στην τραπεζαρία. Κανένας δεν ήταν μέσα. Μπορούσε όμως ν’ ακούσει τη Σιμόνα που πήγαινε στο διπλανό δωμάτιο. Δεν ήθελε να βρεθεί αμέσως δίπλα της και νιώθοντας διψασμένος γέμισε ένα ποτήρι με άσπρο κρασί. Τελικά πήρε τη λάμπα και τράβηξε για την κρεβατοκάμαρα, βυθισμένη κι αυτή στο σκοτάδι. Το παράθυρο που έβλεπε στον κήπο ήταν ανοιχτό. Από κει ο Τζιάκομο μπορούσε να δει, μέσα στο λιγοστό φως που άφηναν τα βαριά σύννεφα, την ταράτσα και τριγύρω τις λεμονιές φυτεμένες μέσα σε μεγάλες γλάστρες. Η Σιμόνα είχε φορέσει τη ρόμπα της κι έστρωνε το ξέστρωτο ακόμη κρεβάτι. Ο Τζιάκομο ακούμπησε τη λάμπα στο κομοδίνο και ρώτησε:\n-Φοβάσαι και τώρα τις αστραπές;\nΗ Σιμόνα ήταν σκυμμένη πάνω από το κρεβάτι και ίσιωνε το σεντόνι. Το ένα πόδι της ήταν λιγάκι τεντωμένο προς τα πίσω.\n-Όχι, είπε και σήκωσε το κορμί της. Τώρα που είμαι στο σπίτι νιώθω περισσότερη ασφάλεια.\n-Εμένα με φοβάσαι;\n-Ποτέ δεν σε φοβήθηκα.\nΟ Τζιάκομο πήγε γύρω από το κρεβάτι και την πήρε στην αγκαλιά του. Όρθιοι στην άκρη του κρεβατιού φιλήθηκαν. Ο Τζιάκομο τράβηξε τότε το κορδονάκι και η ρόμπα της Σιμόνας γλίστρησε από τους ώμους της κάτω χαμηλά στα πόδια της. Η Σιμόνα δεν διέκοψε το φίλημα. Αντίθετα το συνέχισε με μιαν αδέξια θέρμη που την κατέστρεφε το χαρακτηριστικό φύσημα από τη μύτη της. Με ξαφνική τόλμη και αποφασιστικότητα ο Τζιάκομο την απομάκρυνε από την αγκαλιά του.\n-Ξάπλωσε στο κρεβάτι, άντε μπράβο, είπε βιαστικά βγάζοντας τα ρούχα του.\nΗ Σιμόνα δίστασε για μια στιγμή κι έπειτα ξάπλωσε. Ο Τζιάκομο ήξερε ότι τώρα ήταν υποταγμένος σε μια ζωώδη παρόρμηση. Σαν να μην ήταν πια μέσα σ’ ένα σπίτι αλλά σε μια σκοτεινή σπηλιά: ένας πρωτόγονος άνθρωπος παρακινημένος από τη δίψα της σάρκας μόνο. Κι όμως υπήρχε κάτι τρυφερό στον τρόπο που πλάγιασε δίπλα στη γυναίκα του. Η Σιμόνα ήταν στραμμένη προς τον τοίχο εκείνη τη στιγμή. Γύρισε όμως απότομα και κρύφτηκε μέσα στα χέρια του. Έμειναν έτσι βουβοί και ακίνητοι για λίγα λεπτά της ώρας. Έπειτα ο Τζιάκομο άρχισε να τη χαϊδεύει αργά και απαλά. Ήθελε να την καταχτήσει με το δικό της παρθενικό τρόπο, χωρίς να φέρει στο προσκήνιο τη δική του ανρική εμπειρία. Με τ’ απαλά χάδια του και τις λέξεις που ψιθύριζε στο αφτί της μέσα από τα μαλλιά της, σκόπευε να μαλακώσει το φόβο της και να την οδηγήσει ασυναίσθητα στην πλήρη υποταγή της.\nΚαθόλου δε βιαζόταν. Του φάνηκε μάλιστα ότι με τη νέα ταχτική της υπομονής και της στοργής που ακολουθούσε, θα κέρδιζε εκείνο που δεν μπόρεσε να κερδίσει την προηγούμενη νύχτα με τις βεβιασμένες εκδηλώσεις του. Προοδευτικά έφτασε στο σημείο να πιστέψει ότι σε ανταπόκριση προς τα χάδια του και τα ερωτόλογά του, δεν υποχωρούσε μόνο το σώμα της Σιμόνας, αλλά κι εκείνο το βαθύτερο μέρος του εαυτού της που τόσο είχε αντισταθεί ως τώρα. Η Σιμόνα δε μιλούσε. Η ανάσα της γινόταν όλο και πιο βαριά. Ξαφνικά, σχεδόν άθελά του, ο Τζιάκομο υπέκυψε σε κάποια εσωτερική παρόρμηση και προσπάθησε να την κάνει δική του. Η Σιμόνα φάνηκε να εγκαταλείπεται κάτω από το βάρος του κορμιού του. Γρήγορα όμως επαναστάτησε και άρχισε να παλεύει για ν’ απελευθερωθεί. Μ’ ένα κράμα θυμού και υποταγής ψιθύρισε:\n-Δεν μπορώ, δεν μπορώ!\nΟ Τζιάκομο δεν ήταν πρόθυμος να δεχτεί τώρα τη συναισθηματική της αλλαγή και προσπάθησε να της επιβληθεί με τη βία. Η Σιμόνα αμύνθηκε με χέρια και πόδια, ενώ αυτός έκανε το παν να την καθυποτάξει. Μέσα στη μάχη τα γυμνά κορμιά τους λούστηκαν σ’ έναν πηχτό σαν κόλλα ιδρώτα. Τελικά ο Τζιάκομο έχασε την υπομονή του. Πήδησε κάτω από το κρεβάτι και τράβηξε για το μπάνιο φωνάζοντας:\n-Θα γυρίσω αμέσως.\nΜε μια τρελή έμπνευση στο μυαλό του, πλησίασε στο νιπτήρα, πήρε το ξυραφάκι που είχε χρησιμοποιήσει το πρωί για ξύρισμα και το πίεσε πάνω στον αντίχειρα. Ένιωσε την κρύα λεπίδα να κόβει και ν’ ανοίγει τη σάρκα του, αλλά δεν αισθάνθηκε πόνο. Έβαλε ξανά το ξυραφάκι στη θήκη του. Πίεσε το δάχτυλό του και το αίμα έτρεξε άφθονο. Τότε γύρισε στην κρεβατοκάμαρα. Έπεσε πάνω στη γυναίκα του κι άρχισε να τρίβει το ματωμένο δάχτυλο στο σεντόνι, ανάμεσα στα πόδια της. Έπειτα φώναξε οργισμένος:\n-Μπορεί και να μην το πιστεύεις, αλλά δεν είσαι πια παρθένα.\nΤρέμοντας η Σιμόνα ρώτησε:\nΠήρε τη λάμπα από το κομοδίνο κι έριξε το φως πάνω στο κρεβάτι. Η Σιμόνα ήταν μαζεμένη στο μαξιλάρι της. Τα γόνατά της ακουμπούσαν στο σαγόνι της και τα χέρια της ήσαν σταυρωμένα πάνω στο στήθος της. Κοίταξε στο μέρος που έριχνε το φως ο Τζιάκομο και είδε ένα μικρό ρυάκι από αίμα. Κλείνοντας τα μάτια της από αηδία ρώτησε:\nΤην ίδια στιγμή το βλέμμα της έπεσε στο χέρι που κρατούσε τη λάμπα. Το αίμα έτρεχε ακόμη από τον αντίχειρα του Τζιάκομο. Η Σιμόνα άρχισε να φωνάζει παραπονιάρικα:\n-Δεν είναι δικό μου αίμα αυτό. Είναι δικό σου!... Κόπηκες επίτηδες.\nΟ Τζιάκομο έβαλε πάλι τη λάμπα στη θέση της και φώναξε έξαλλος.\n-Είναι το μόνο αίμα που είδα απόψε και που θα βλέπω κάθε νύχτα. Είσαι παρθένα και παρθένα θα μείνεις για πάντα!\n-Γιατί το λες αυτό; Τι σε κάνει να παραφέρεσαι;\n-Αυτή είναι η αλήθεια, απάντησε ο Τζιάκομο. Ποτέ δεν θα γίνεις δική μου. Κάποιο κομμάτι από το είναι σου με εχθρεύεται και θα εξακολουθήσει να με εχθρεύεται.\n-Ποιο κομμάτι θέλεις να πεις;\n-Είσαι πιο κοντά σ’ εκείνον τον ηλίθιο το Λίβιο παρά σε μένα, πρόσθεσε ο Τζιάκομο με τη ζήλεια του ξεσπαθωμένη τελικά. Το κομμάτι που είναι κοντά στο Λίβιο είναι εχθρικό απέναντί μου.\n-Είναι αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι ότι αν το Κόμμα σου έρθει στην εξουσία θα με καταδώσεις…\n-Το είπες εσύ η ίδια σήμερα το πρωί όταν πηγαίναμε στο φάρο.\n-Δεν είπα τίποτε τέτοιο.\n-Τότε λοιπόν τι θα ‘κανες;\nΈπειτα από μια στιγμή δισταγμού η Σιμόνα μουρμούρισε:\n-Γιατί ξεσκαλίζεις τα θέματα αυτά τέτοιες στιγμές;\n-Γιατί σ’ εμποδίζουν να μ’ αγαπήσεις και να γίνεις γυναίκα μου.\n-Δε θα σε μαρτυρούσα στις αρχές, είπε τελικά η Σιμόνα. Θα σ’ εγκατέλειπα, αυτό είναι όλο.\n-Μα υποτίθεται ότι είσαι υποχρεωμένη να καταδίνεις τους εχθρούς σου! φώναξε ο Τζιάκομο οργισμένος όσο ποτέ άλλοτε. Είναι καθήκον σου!\nΚουλουριασμένη ακόμη πάνω στο μαξιλάρι της η Σιμόνα ξέσπασε στο κλάμα.\n-Τζιάκομο, γιατί είσαι τόσο απότομος;… Θ’ αυτοκτονούσα. Αυτό είναι που θα ‘κανα.\nΟ Τζιάκομο δεν είχε πια το κουράγιο να της υπενθυμίσει τα λόγια της, ότι στο δρόμο τους για το φάρο είχε χαρακτηρίσει την αυτοκτονία νοσηρή και απαράδεχτη λύση. Στο κάτω-κάτω η αντίφαση αυτή ήταν γι’ αυτόν περισσότερο κολακευτική από μια ανοιχτή δήλωση αγάπης. Στο μεταξύ, με μουσκεμένα ακόμη τα μάτια της, η Σιμόνα κατέβηκε από το κρεβάτι και πήγε στο ανοιχτό παράθυρο. Ξαπλωμένος ο Τζιάκομο την παρακολουθούσε. Είδε τη γυναίκα του να στέκεται όρθια με το κεφάλι της να γέρνει πάνω στο μπράτσο της, στηριγμένο στο πρεβάζι του παραθυριού. Σε μια στιγμή το δωμάτιο άστραψε από φως. Όλα έλαμψαν: το γυμνό λευκό σώμα της Σιμόνας, ο κήπος και οι λεμονιές στις γλάστρες γύρω από την ταράτσα. Ακούστηκε έπειτα ένας μεταλλικός κρότος και ολόκληρο το δωμάτιο σείστηκε. Με μια κραυγή τρόμου, η Σιμόνα έφυγε τρέχοντας από το παράθυρο και με λυγμούς ρίχτηκε στην αγκαλιά του άντρα της. Ο Τζιάκομο την έσφιξε πάνω του και την ίδια σχεδόν στιγμή η Σιμόνα παραδόθηκε μέσα στα χέρια του.\nΧωρίς καμιά δυσκολία τη φορά αυτή το σώμα της έγινε δικό του. Είχε την εντύπωση ότι ένα κρυμμένο μπουμπούκι με δυο πέταλα είχε ξαφνικά ανοίξει, κι ας ήταν ακόμη αόρατο. Ένα μπουμπούκι που μέσα στη μαύρη νύχτα της σάρκας έπαιζε το ρόλο του ήλιου. Τίποτε δεν ήταν βέβαιο, αναλογίστηκε αργότερα ο Τζιάκομο. Προς το παρόν ωστόσο, του αρκούσε να ξέρει ότι για χάρη του η Σιμόνα θα μπορούσε και ν’ αυτοκτονήσει ακόμη.\nΑναρτήθηκε από Μεθόδιος Αργουμέντης στις 4/10/2017\nΕτικέτες Παλιά κιτάπια, Πεζολογώντας..., Πρόσωπα με χαρακτήρα...


Βελονισμός & Οδοντιατρική\nΟ βελονισμός είναι μια από τις αρχαιότερες επεμβατικές θεραπευτικές τεχνικές στο πλανήτη. Ξεκίνησε να αναπτύσσεται στην Κίνα, ήδη από την τρίτη χιλιετία π.Χ. Το αρχαιότερο ιατρικό κείμενο στον κόσμο είναι ένα κινεζικό βιβλίο, το Hoang-Ti, Nei-King, 50-Quen, δηλαδή: << Κλασικά κείμενα εσωτερικής ιατρικής>> γραμμένο από τον Κίτρινο αυτοκράτορα (2696-2598 π.Χ.). Αργότερα, κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ., την περίοδο της Δυναστείας των Chou, ο βελονισμός αναπτύχθηκε, συστηματοποιήθηκε και διαδόθηκε από την Κίνα σε άλλες χώρες.\nΣήμερα ο βελονισμός εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες του κόσμου. Στην Ελλάδα εφαρμόζεται ήδη από το 1960. Τα περισσότερα ιατρεία πόνου έχουν ενσωματώσει το βελονισμό στα θεραπευτικά τους σχήματα. Ο βελονισμός χρησιμοποιεί για τη θεραπεία ειδικές αποστειρωμένες βελόνες, οι οποίες τοποθετούνται σε απολύτως καθορισμένα σημεία του σώματος, της κεφαλής, των άκρων και του αυτιού χωρίς χορήγηση κάποιου φαρμάκου. Στα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα του βελονισμού μπορούμε να αναφέρουμε την απουσία παρενεργειών και οποιουδήποτε κινδύνου υπερδοσολογίας, τα άριστα και άμεσα θεραπευτικά αποτελέσματα.\nΗ εξέλιξη της σύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας έδωσε τη δυνατότητα χρήσης διαφόρων ηλεκτρικών συσκευών για την ανίχνευση των σημείων του βελονισμού και τη διάγνωση των ασθενειών ή τη διέγερσή τους με ενίσχυση του θεραπευτικού αποτελέσματος. Τα σημεία αυτά διαφέρουν από τα υπόλοιπα σημεία του δέρματος επειδή παρουσιάζουν διάφορα χαρακτηριστικά όπως: διαφορετική ανατομική δομή, εντονότερη βιολογική αντίδραση, εντονότερο μεταβολισμό, αυξημένη θερμοκρασία, μικρότερη ηλεκτρική αντίσταση, αυξημένη αγωγιμότητα, μεγάλη διαφορά δυναμικού σε σχέση με τα γύρω σημεία, ενώ μπορεί να εμφανίσουν ελαφρύ πόνο στην πίεση, όταν υπάρχει ασθένεια.\nΣτην οδοντιατρική, ο βελονισμός μπορεί να εφαρμοσθεί στην καταπολέμηση του άγχους και του φόβου που προκαλεί η επίσκεψη στον οδοντίατρο, στη μείωση της σιελόρροιας, της ναυτίας, και του αντανακλαστικού του εμετού και τη σταθεροποίηση της ποσότητας του σιέλου σε περιπτώσεις ξηροστομίας.\nΟ βελονισμός εμφανίζει επίσης ικανοποιητική αποτελεσματικότητα σε νευραλγείες του τριδύμου και των 3 κλάδων, σε πάρεση προσωπικού, όταν δεν οφελείται σε ανεπανόρθωτα τραυματικά αίτια, σε υποτροπιάζουσες άφθες και αφθώδη στοματίτιδα. Σε ουλίτιδες, παραδοντοπάθειες, κακοσμία ο βελονισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματική μέθοδος, της κλασικής αγωγής. Σε λιποθυμία, καταπληξία ή ανακοπή ο βελονισμός δρά άμεσα και ταχύτατα. Επίσης, ικανοποιητική είναι η αποτελεσματικότητα του βελονισμού σε νευρικά tic, αιμορραγίες, τρισμό, γλωσσοδυνία και καυσαλγία, αλλά και στο σύνδρομο κροταφογναθικήςδιάρθρωσης για την θεραπεία της αρθρίτιδας και τη μείωση του πόνου σε συνδυασμό με την κλασσική αγωγή.\nΟ βελονισμός δεν μπορεί να αποτελέσει πράξη ρουτίνας, διότι από την τοποθέτηση των βελονών μέχρι την εμφάνιση του μέγιστου αναλγητικού αποτελέσματος μεσολαβεί διάστημα 20-30 λεπτών, πράγμα ασύμφορο και χρονοβόρο για τα σύγχρονα ιατρεία. Δεν προσφέρεται ιδιαίτερα για χρήση σε ασθενείς που φοβούνται τη βελόνα, διότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν ψυχολογικά περισσότερες από μία βελόνες. Επίσης σε υπερευαίσθητα άτομα μπορεί να μην επιτευχθεί ικανοποιητικό βάθος αναισθησίας.\nΟ βελονισμός δεν είναι πανάκεια και δεν φιλοδοξεί να καταργήσει τις κλασικές μεθόδους θεραπείας ή αναισθησίας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική λύση ή ως συμπληρωματική μέθοδος από γιατρούς και οδοντιάτρους.


Γιατί τα φύλλα ορχιδέας γίνονται κίτρινα; Τι να κάνετε για να σώσετε ένα λουλούδι? - Μούρα\nΗ ορχιδέα είναι ένα εξωτικό και πολύ όμορφο λουλούδι. Έχει ένα ασυνήθιστο παράξενο σχήμα μπουμπούκι και τα πέταλα μπορούν να βαφτούν σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων. Η εμφάνιση αυτής της τροπικής ομορφιάς αφήνει λίγα αδιάφορα. Αλλά αυτό το φυτό είναι εξαιρετικά απαιτητικό για το μικροκλίμα και φροντίδα και αντιδρά έντονα στις παραμικρές αλλαγές στο περιβάλλον. Συχνά μια ορχιδέα πεθαίνει μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ειδικά αν πέσει στα χέρια άπειρων κηπουρών.\nΗ κατάσταση του φυτού μπορεί να κριθεί από τον τύπο του φυλλώματος. Επομένως, πρέπει πάντα να προσέχετε εάν τα φύλλα της ορχιδέας γίνονται κίτρινα. Τι πρέπει να κάνετε σε αυτήν την κατάσταση και ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν για να σώσετε την τροπική ομορφιά, θα το πούμε σε αυτό το άρθρο.\nΟι εσωτερικές ορχιδέες ανήκουν σε μια μεγάλη οικογένεια φυτών που ονομάζεται Orchid. Στο φυσικό περιβάλλον, ζουν κυρίως σε τροπικά δάση με ζεστό κλίμα, υψηλή υγρασία και παρατεταμένη βροχόπτωση. Σχεδόν όλες οι διακοσμητικές ορχιδέες στη χώρα μας προέρχονται από την ορχιδέα Phalaenopsis, η οποία προτιμά να εγκατασταθεί σε δέντρα και βράχια. Σε ένα εύκρατο κλίμα, οι εκπρόσωποι αυτής της οικογένειας δεν είναι τόσο συνηθισμένοι, για παράδειγμα, στη Ρωσία υπάρχουν πάνω από 400 είδη. Ωστόσο, οι κτηνοτρόφοι έχουν γεννήσει μια τεράστια ποικιλία υβριδικών διακοσμητικών ποικιλιών που μπορούν να καλλιεργηθούν σε θερμοκήπια ή στο σπίτι. Αλλά για αυτούς πρέπει να προσπαθήσετε να δημιουργήσετε συνθήκες που είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο φυσικό.\nΓιατί τα φύλλα ορχιδέας γίνονται κίτρινα; Τα φύλλα οποιουδήποτε φυτού είναι δείκτης υγείας. Και αν υπάρχει τόσο ανησυχητικό σημάδι, τότε πρέπει να αναζητήσετε έναν λόγο.\nΚίτρινη στο κέντρο του φυτού\nΓιατί η ορχιδέα γίνεται κίτρινα φύλλα στο κέντρο; Συνήθως αυτό το πρόβλημα προκύπτει από την έλλειψη φυσικού φωτός, το οποίο είναι αρκετά κοινό στη χώρα μας. Το φως είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, και με την έλλειψη ήλιου, τα φύλλα αρχίζουν να γίνονται ωχρά και κίτρινα. Όταν δεν υπάρχει επαρκής φωτισμός, οι σκιασμένες περιοχές είναι συνήθως οι πρώτες που υποφέρουν..\nΣε αυτήν την περίπτωση, είναι απαραίτητο να μετακινήσετε το φυτό σε πιο ηλιόλουστο μέρος ή να προσθέσετε τεχνητό φως - χρησιμοποιώντας λαμπτήρες.\nΤα φύλλα γίνονται κίτρινα και οι ρίζες σαπίζουν\nΣυχνά συμβαίνει ότι η ορχιδέα έχει ξεθωριάσει και τα φύλλα γίνονται κίτρινα. Σε αυτήν την περίπτωση, το υπερβολικό πότισμα είναι πιθανότερο να φταίει. Το θέμα είναι ότι αυτό το φυτό έχει φάσεις ενεργού ανάπτυξης και αδράνειας. Και όταν αρχίσει η δεύτερη περίοδος, είναι απαραίτητο να ανοικοδομηθεί το καθεστώς άρδευσης, καθώς το φυτό δεν χρειάζεται πλέον τόσο υγρασία. Επιπλέον, η περίσσεια νερού στο δοχείο μπορεί να κριθεί από την κατάσταση των ριζών: αρχίζουν να σαπίζουν.\nΓια να διορθώσετε αυτό το σφάλμα, πρέπει να μειώσετε τον όγκο του νερού και τη συχνότητα άρδευσης και μέσα σε μια εβδομάδα για να μειώσετε αυτές τις τιμές στο μηδέν. Το φυτό πρέπει να ξεκουραστεί για δύο εβδομάδες και μόνο τότε μπορεί να ξαναρχίσει το πότισμα.\nΜε περισσότερη προσοχή, πρέπει να μάθετε πώς να καθορίζετε εάν ένα φυτό χρειάζεται νερό ή όχι. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα ξηρό κλαδί ως δείκτη: μετά το πότισμα, τοποθετήστε το σε ένα υπόστρωμα και εάν μετά από δύο ημέρες παραμείνει υγρό, τότε το πότισμα ήταν υπερβολικό. Με την πάροδο του χρόνου, με την απόκτηση εμπειρίας, οι φάσεις ανάπτυξης και αδράνειας και η αλλαγή στο καθεστώς των υδάτων θα καθοριστούν διαισθητικά.\nΚίτρινη και ξηρότητα των ριζών\nΥπάρχει μια άλλη απάντηση στο ερώτημα γιατί τα φύλλα της ορχιδέας γίνονται κίτρινα. Τα φύλλα μπορεί να υποφέρουν όχι μόνο από την υπερβολική υγρασία, αλλά και από την έλλειψή του. Αυτό μπορεί να προσδιοριστεί από την ξηρότητα των ριζών. Για να διορθώσετε την κατάσταση, πρέπει να οργανώσετε ένα κατάλληλο σύστημα ποτίσματος. Ένα τροπικό λουλούδι ποτίζεται άφθονα, 2 φορές την εβδομάδα, αλλά η υπερβολική υγρασία πρέπει να στραγγίζει στο τηγάνι. Στην αδρανή φάση, τα φυτά ποτίζονται όχι περισσότερο από μία φορά την εβδομάδα.\nΟι αρχάριοι κηπουροί συχνά παραπονιούνται: "Μεταμοσχεύονται μια ορχιδέα - τα φύλλα γίνονται κίτρινα τώρα." Το θέμα είναι ότι αυτό το εξωτικό και πολύ ιδιότροπο φυτό δεν μπορεί να μεταμοσχευτεί, βασιζόμενο μόνο στην εμπειρία με άλλους τύπους πράσινων κατοικίδιων ζώων.\nΗ φροντίδα για μια ομορφιά που αγαπά τη θερμότητα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολη και όχι επαχθής. Μια μεταμόσχευση είναι πολλές φορές πιο δύσκολη, αφού πρέπει να λάβετε υπόψη πολλές μικρές αποχρώσεις και να μην καταστρέψετε τις εύθραυστες ρίζες κατά τη μετακίνηση. Και ακόμη και αν όλα πάνε καλά με την πρώτη ματιά, κανείς δεν θα εγγυηθεί ότι το λουλούδι δεν θα χαθεί ή θα αρρωστήσει κατά την περίοδο προσαρμογής. Ο μόνος τρόπος για να λυθεί αυτό το πρόβλημα είναι να μάθουμε από πιο έμπειρους φίλους..\nΓιατί οι ορχιδέες γίνονται κίτρινα φύλλα και πέφτουν; Τις περισσότερες φορές, αυτό δείχνει περίσσεια λιπασμάτων. Θέλοντας να ευχαριστήσουν μια ιδιότροπη ομορφιά, οι καλλιεργητές λουλουδιών αυξάνουν αδικαιολόγητα την ποσότητα των λιπασμάτων που εφαρμόζονται και τον αριθμό των λιπασμάτων. Ιδιαίτερα επηρεάζει αρνητικά την περίσσεια ορυκτών συμπλοκών με συστατικά που περιέχουν άζωτο.\nΑυτό συμβαίνει επειδή το φυτό, καθοδηγούμενο από διεγερτικά και θρεπτικά συστατικά, προσπαθεί να ρίξει γρήγορα παλιά φύλλα και να μεγαλώσει νέα. Η λύση στο πρόβλημα είναι να μειωθεί ο όγκος και η ποσότητα της λίπανσης.\nΚίτρινη γύρω από τις άκρες\nΓιατί το άκρο του φύλλου γίνεται κίτρινο στην ορχιδέα; Πιθανότατα, το θέμα είναι ανεπαρκής υγρασία. Ακόμη και για διακοσμητικές ποικιλίες, προτιμάται ένα ζεστό και υγρό κλίμα. Και αν αυτό συνήθως δεν είναι πρόβλημα στο θερμοκήπιο, τότε στο σπίτι, ειδικά κατά τη διάρκεια της περιόδου θέρμανσης, ο εσωτερικός αέρας γίνεται πολύ ξηρός.\nΜε ανεπαρκή υγρασία, η άκρη του φύλλου αρχίζει να κιτρινίζει, μετά ολόκληρη η άκρη και το σημείο μεγαλώνει στο κέντρο και πιο μακριά. Σε αυτήν την περίπτωση, οι οικιακοί υγραντήρες ή ο συχνός ψεκασμός θα βοηθήσουν, ειδικά κατά την περίοδο ανθοφορίας..\nΤο φύλλωμα μαυρίζει και πέφτει\nΕάν το φύλλο έγινε πρώτα κίτρινο, έπειτα έγινε μαύρο και οπάλιο, μπορεί να έχει υποστεί ηλιακό έγκαυμα. Η ορχιδέα αγαπά το φως, αλλά το άμεσο ηλιακό φως καίει τα φύλλα. Και αν δεν τακτοποιήσετε ξανά το δοχείο για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα παρατηρήσετε ότι στην αναμμένη πλευρά υπάρχουν περισσότερα κατεστραμμένα φύλλα. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτού του προβλήματος είναι ότι τα σημεία εμφανίζονται μόνο σε μέρη που έχουν κάψει τις ακτίνες του ήλιου.\nΠρέπει να ενεργήσετε έτσι: σκιάστε το φυτό από το άμεσο ηλιακό φως ή αναδιατάξτε το σε άλλο μέρος. Τα κατεστραμμένα φύλλα δεν πρέπει να αγγίζονται - η ίδια η ορχιδέα θα αποφασίσει εάν θα θεραπεύσει τα εγκαύματα ή θα απορρίψει τα χαλασμένα χόρτα.\nΟι αρχάριοι κηπουροί ρωτούν συχνά γιατί τα κάτω φύλλα γίνονται κίτρινα στην ορχιδέα. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα τρομερό σε μια τέτοια κατάσταση. Αυτή είναι μια φυσική διαδικασία θανάτου παλαιού φυλλώματος. Και συμβαίνει πάντα με τον ίδιο τρόπο: τα κάτω φύλλα γίνονται κίτρινα και στεγνώνουν, και νέα νεαρά χόρτα εμφανίζονται στην κορυφή. Σε αυτήν την περίπτωση, το φυτό δεν χρειάζεται βοήθεια, θα το αντιμετωπίσει μόνο του. Μόλις στεγνώσει εντελώς το φύλλο, μπορεί να αφαιρεθεί προσεκτικά, καθώς και να καθαριστούν τα νεκρά μέρη από τον κορμό.\nΚίτρινο στην κορυφή\nΤι γίνεται αν τα φύλλα της ορχιδέας γίνονται κίτρινα από ψηλά; Πιθανότατα το όλο θέμα είναι η έλλειψη θρεπτικών συστατικών, ιδίως ορυκτών συμπλόκων που περιέχουν κάλιο. Μοιάζει με αυτό: το φυτό είναι υποσιτισμένο και το πράσινο πάνω αρχίζει να κιτρινίζει, οι φλέβες εμφανίζονται στα φύλλα και πέφτουν. Η λύση στο πρόβλημα - έγκαιρη και τακτική σίτιση.\nΤο πρόβλημα μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι το κατοικίδιο έχει από καιρό ξεπεράσει το «διαμέρισμά» του και χρειάζεται μεταμόσχευση. Σε ένα κατάφυτο φυτό, οι ρίζες συμπιέζονται και παραμορφώνονται σοβαρά, επομένως δεν μπορούν να διασφαλίσουν την παροχή θρεπτικών ουσιών στα φύλλα, λόγω των οποίων υποφέρουν. Η λύση είναι μια μεταμόσχευση έκτακτης ανάγκης σε δοχείο με διάμετρο 2-3 cm μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Δεν απαιτείται πολύ μεγάλο δοχείο - με αφθονία υποστρώματος, το νερό αρχίζει να παραμένει και οι ρίζες σαπίζουν.\nΗ εξωτική ομορφιά δεν ανέχεται την αλλαγή. Τυχόν αλλαγές στο μικροκλίμα που σχετίζονται με τη μετακίνηση σε άλλο μέρος ή την αλλαγή της σεζόν οδηγούν σε κατάσταση άγχους, η οποία επηρεάζει το φύλλωμα. Επομένως, πρέπει να μετακινήσετε σταδιακά τη γλάστρα σε ένα νέο μέρος: τίθεται για αρκετές ώρες την ημέρα, έτσι ώστε το φυτό να συνηθίσει σε νέες συνθήκες.\nΑυτός είναι ο κύριος κατάλογος των λόγων για τους οποίους τα φύλλα ορχιδέας γίνονται κίτρινα. Τα φύλλα των φυτών είναι τα πρώτα που ανταποκρίνονται στις περιβαλλοντικές αλλαγές, ακόμη και στις μικρότερες. Και ένας προσεκτικός καλλιεργητής λουλουδιών θα διορθώσει γρήγορα την κατάσταση..\nΑλλά μερικές φορές είναι πιο δύσκολο να προσδιοριστεί η πηγή του προβλήματος. Εάν όλες οι παραπάνω περιπτώσεις δεν είναι κατάλληλες, τότε πιθανότατα μιλάμε για μυκητιακή ή βακτηριακή λοίμωξη ή μόλυνση με παράσιτα.\nΟι βακτηριακές και μυκητιακές ασθένειες στα οικιακά φυτά προκύπτουν συχνά λόγω υπερβολικού ποτίσματος. Με αυξημένη υγρασία, υπάρχει μια ταχεία ανάπτυξη μυκήτων, το ριζικό σύστημα αρχίζει να εξαφανίζεται και η μόλυνση συλλαμβάνει το εναέριο μέρος του φυτού. Εάν υπάρχει υποψία λοίμωξης οποιασδήποτε φύσης, τότε η ορχιδέα πρέπει να μεταμοσχευτεί, να προηγουμένως αντιμετωπιστεί με ειδικά φάρμακα (αντιμυκητιασικά και αντιβακτηριακά) και να αποκόψει όλες τις πληγείσες περιοχές.\nΚάθε φυτό που έχει σημάδια ασθένειας ή παρασίτων θα πρέπει να φυτευτεί από τους γείτονές του. Η καραντίνα είναι εγγύηση ότι τα υγιή κατοικίδια δεν θα μολυνθούν.\nΑυτή η ασθένεια εκδηλώνεται με χαρακτηριστικά σημάδια: τα φύλλα γίνονται κίτρινα και αρχίζουν να κυρτώνουν γύρω από τις άκρες. Μετά από λίγο καιρό, ολόκληρο το φυτό γίνεται γκρι. Το τελευταίο στάδιο είναι η αποσύνθεση του κορμού και ο θάνατος του φυτού.\nΓια τη συντήρηση του λουλουδιού, απαιτούνται μέτρα έκτακτης ανάγκης: αποκοπή όλων των πληγμάτων και πλύσιμο του Fundazolum που έχει παραμείνει στο διάλυμα. Ξεπλύνετε τη ορχιδέα τρεις φορές την ημέρα για τουλάχιστον 10 ημέρες.\nΥπάρχουν άλλοι λόγοι για τους οποίους τα φύλλα ορχιδέας γίνονται κίτρινα. Τα φύλλα έγιναν κίτρινα έντονα και άνισα και έχασαν έπειτα την ελαστικότητά τους και τις ρυτίδες τους; Πιθανότατα, φταίει η βακτηριακή κηλίδα. Μπορεί επίσης να αναγνωριστεί από τα χαρακτηριστικά τραύματα στην επιφάνεια του φύλλου, από το οποίο απελευθερώνεται υγρό. Σε αυτήν την περίπτωση, η ορχιδέα πρέπει να καραντίσει και να αντιμετωπιστεί: κόψτε τις πληγείσες περιοχές και αντιμετωπίστε τις περιοχές κοπής με αντισηπτικό, όπως το ιώδιο. Όταν εμφανίζονται νέα σημεία μετά το κόψιμο, χρησιμοποιήστε ένα από τα ειδικά φάρμακα κατά της βακτηριακής κηλίδας..\nΔεν μπορείτε να μετακινήσετε το λουλούδι σε υγιή κατοικίδια ζώα έως ότου γνωρίζετε με βεβαιότητα ότι η ασθένεια δεν θα επιστρέψει.\nΑυτά τα παράσιτα κατοικούν στις ρίζες των φυτών. Βλάπτουν το ριζικό σύστημα και τον κορμό, λόγω του οποίου το λουλούδι δεν λαμβάνει αρκετά θρεπτικά συστατικά. Ως αποτέλεσμα, τα φύλλα χάνουν την ελαστικότητά τους, γίνονται κίτρινα και πέφτουν. Για να λύσετε το πρόβλημα, πρέπει να επεξεργαστείτε το τμήμα και τις ρίζες του εδάφους με ένα ειδικό παρασκεύασμα και να μεταμοσχεύσετε σε ένα νέο υπόστρωμα.\nΗ παρουσία αυτού του παράσιτου καθορίζεται εύκολα από τη χαρακτηριστική λευκή άνθιση που εμφανίζεται στα κιτρινισμένα φύλλα. Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να πλύνετε σχολαστικά ολόκληρο το έδαφος με ένα διάλυμα σαπουνιού πλύσης και να επεξεργαστείτε το φυτό με ειδικά παρασκευάσματα κατά των παρασίτων. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται 2-3 φορές κατά τη διάρκεια της εβδομάδας.\nΚίτρινα φύλλα σε ορχιδέα μπορούν να εμφανιστούν για πολλούς λόγους. Όμως ένα τέτοιο φαινόμενο ανθοπωλείο μπορεί να παρατηρηθεί πολύ λιγότερο συχνά. Προκειμένου ένα εξωτικό λουλούδι να αισθάνεται καλά, πρέπει να τηρούνται πολλές συστάσεις:\nΧρησιμοποιήστε ποιοτικό υπόστρωμα.\nΚρατήστε το λουλούδι στο αφιερωμένο περβάζι, αλλά όχι σε άμεσο ηλιακό φως.\nΟμαλοποιήστε το σχήμα ποτίσματος σύμφωνα με την εποχικότητα και τις φάσεις ανάπτυξης και αδράνειας.\nΔιατηρήστε τη ορχιδέα μόνο σε ειδικές γλάστρες - διαφανείς, με κάθετες σχισμές και τρύπες στους τοίχους και στο κάτω μέρος.\nΈγκαιρη εκτέλεση μεταμόσχευσης.\nΨεκάστε τακτικά το φυτό με ζεστό νερό.\nΠότε πρέπει να ακούσω τον συναγερμό εάν τα φύλλα της ορχιδέας γίνονται κίτρινα; Οι αιτίες αυτού του προβλήματος μπορεί να είναι διαφορετικές και όλες είναι επικίνδυνες (εκτός από τη φυσική διαδικασία θανάτου του κατώτερου επιπέδου πρασινάδας). Επομένως, πρέπει πάντα να προσέχετε τα σήματα συναγερμού και να τα απαντάτε εγκαίρως. Και τότε η εξωτική ομορφιά θα χαρεί με τα λουλούδια της για μεγάλο χρονικό διάστημα.\nΤα φύλλα της ορχιδέας σας γίνονται κίτρινα και δεν ξέρετε τι να κάνετε; Στη συνέχεια, μερικές συμβουλές από το άρθρο θα σας βοηθήσουν. Επίσης εδώ μπορείτε να μάθετε την αιτία της ασθένειας των λουλουδιών.\nΑιτίες κιτρινισμένων φύλλων σε ορχιδέες\nΥπάρχουν πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν την ανάπτυξη και την ευημερία των ορχιδεών. Ας δούμε τις κύριες αιτίες της κίτρινης στα φύλλα της.\nΛόγοι για πότισμα και φωτισμό\nΣυχνό πότισμα. Η κατάσταση των φύλλων σχετίζεται πολύ στενά με την κατάσταση των ριζών. Εάν το υπόστρωμα είναι πολύ υγρό ή δεν έχει χρόνο να στεγνώσει σωστά, οι ρίζες αρχίζουν να σαπίζουν και τα φύλλα γίνονται αργή, χάνουν στροβιλισμό, αρχίζουν να γίνονται κίτρινα, καλύπτονται με υγρά σημεία και πέφτουν. Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να ελέγξετε αμέσως το λουλούδι και να λάβετε μεθόδους για να το αποθηκεύσετε. Συχνά, λόγω της έντονης υπερχείλισης, ο λαιμός του φυτού υποφέρει, αρχίζει να σαπίζει. Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να ελευθερώσετε τη ορχιδέα από το δοχείο, να αφαιρέσετε προσεκτικά τα κατεστραμμένα μέρη και να φυτέψετε σε νέο υπόστρωμα.\nΈλλειψη υγρασίας. Εάν το φυτό είναι προφανώς υγιές, χωρίς σημάδια πτυέλων, τότε ο λόγος είναι πολύ ξηρό υπόστρωμα. Πότισε πιο συχνά. Εάν τα φύλλα συνεχίσουν να γίνονται κίτρινα, αλλάξτε τη μέθοδο ποτίσματος. Για παράδειγμα, μπορείτε να βυθίσετε μια ορχιδέα σε νερό, αντί να την ποτίζετε από ψηλά, και το αντίστροφο.\nΠοιότητα νερού. Ο λόγος μπορεί επίσης να κρύβεται στο ίδιο το νερό. Ίσως το νερό που χρησιμοποιείτε είναι πολύ σκληρό, με την πάροδο του χρόνου, το αλατούχο αλάτι έχει αλατιστεί και το κατοικίδιο δεν λαμβάνει θρεπτικά συστατικά από το έδαφος. Το πρώτο σημάδι της έλλειψης θρεπτικών ουσιών - το κάτω φύλλο του φυτού γίνεται πρώτο κίτρινο, τα υπόλοιπα ιδρώτα καλύπτονται με κίτρινες κηλίδες και με τη σειρά τους εξαφανίζονται. Μια ορχιδέα πρέπει επειγόντως να μεταμοσχευτεί σε νέο υπόστρωμα. Αν ανθίσει, τότε αυτό είναι καλύτερο να μην το κάνετε. Αραιώστε το απλό αποσταγμένο νερό σε ίσες αναλογίες και ποτίστε το φυτό για αρκετές ημέρες. Μετά από λίγο, τα παλιά και κατεστραμμένα φύλλα θα πέσουν και νέα θα εμφανιστούν στη θέση τους..\nΈλλειψη φωτισμού. Εάν τα φύλλα και οι εναέριες ρίζες μιας ορχιδέας ξαφνικά γίνουν ελαφρύτερα από το συνηθισμένο, αυτό σημαίνει ότι στερείται φωτισμού. Επανατοποθετήστε τη γλάστρα σε ένα ηλιόλουστο παράθυρο ή χρησιμοποιήστε ειδικές λάμπες. Θυμηθείτε ότι η Cattleya και η Wanda είναι πολύ φωτοφίλες ποικιλίες και χωρίς επαρκές φως του ήλιου θα πεθάνουν.\nΗλιακό έγκαυμα. Εάν βρήκατε ξαφνικά κηλίδες καφέ χρώματος, τότε θα λάμβανε ηλιακό έγκαυμα. Είναι καλύτερο να κόψετε το νεκρό τμήμα του φύλλου με αιχμηρό ψαλίδι και να αφαιρέσετε το ίδιο το φυτό σε σκιά.\nΟ λόγος είναι το λίπασμα\nΑγοράσατε ένα υγιές όμορφο φυτό στο κατάστημα και μετά από λίγο παρατηρήσατε ότι τα λουλούδια κατέρρευσαν και άρχισε να πεθαίνει:\nΚατάχρηση λιπασμάτων. Συχνά, οι πωλητές κάνουν κατάχρηση λιπασμάτων για να διατηρήσουν την ανθοφορία των ορχιδέων για περισσότερο χρόνο. Ένα τέτοιο λουλούδι μπορεί να αντέξει για μερικά χρόνια, ή ίσως λίγες εβδομάδες, όλα εξαρτώνται από τη δοσολογία των χημικών που χρησιμοποιούνται. Στη συνέχεια, τα φύλλα αρχίζουν να γίνονται κίτρινα έντονα, πέφτουν και το στέλεχος του φυτού μαραίνεται. Για να σώσετε ένα τέτοιο λουλούδι θα χρειαστείτε πολύ χρόνο και προσπάθεια. Κατά τη διάρκεια της ημισελήνου, το φυτό δεν μπορεί να τρέφεται, και στη συνέχεια - μόνο με αραιωμένο λίπασμα. Μην αφήσετε την αδύναμη ορχιδέα να ανθίσει, διαφορετικά θα πεθάνει. Εάν το παρακάνετε λίγο με λίπασμα, ξεπλύνετε αμέσως το δοχείο με το υπόστρωμα κάτω από τρεχούμενο νερό, αφήστε το να στραγγίσει και να στεγνώσει. Γονιμοποιήστε ξανά την ορχιδέα σε ενάμιση μήνα.\nΑνεπάρκεια θρεπτικών συστατικών. Αυτός ο λόγος μπορεί επίσης να προκαλέσει κιτρίνισμα των φύλλων, ειδικά εάν δεν υπάρχει αρκετό κάλιο. Το φυτό αρχίζει να γίνεται κίτρινο από τα άνω μέρη, εμφανίζονται φλέβες και σύντομα πέφτουν τα κατεστραμμένα φύλλα. Χρησιμοποιήστε ειδικό επίδεσμο, που περιλαμβάνει κάλιο, για να αποκαταστήσετε τις ορχιδέες.\nΜια περίσσεια ασβεστίου. Εάν μόνο τα άκρα των φύλλων γίνονται κίτρινα και συρρικνωμένα, τότε υπάρχει περίσσεια ασβεστίου στο χωμάτινο κώμα. Μεταμοσχεύστε το φυτό σε νέο υπόστρωμα και εγκαταλείψτε το λίπασμα για λίγο.\nΒακτηριακές και μυκητιασικές λοιμώξεις. Με συχνή υπερχείλιση σε χωμάτινο κώμα, εμφανίζεται μυκητιασική λοίμωξη. Επηρεάζει κυρίως τις ρίζες και τον κορμό του φυτού. Με την πάροδο του χρόνου, φτάνει στα φύλλα. Εάν δεν λάβετε έκτακτα μέτρα - η ορχιδέα θα πεθάνει. Πρώτον, πρέπει να κόψετε όλα τα κατεστραμμένα μέρη, να επεξεργαστείτε τα σημεία κοπής με αντιμυκητιασικά φάρμακα, να τα στεγνώσετε και, στη συνέχεια, να τα μεταμοσχεύσετε σε νέο έδαφος. Μην ξεχνάτε να ψεκάζετε τακτικά με μυκητοκτόνα παρασκευάσματα..\nFusarium σήψη. Το πρώτο σημάδι της εμφάνισης της σήψης του Fusarium κιτρινίζει και περιστρέφεται γύρω από τις άκρες των φύλλων. Μετά από λίγο, το ίδιο το φυτό γίνεται γκρι. Τότε πέφτει ο κορμός και το φυτό πεθαίνει. Είδη όπως η Felenopsis και η Miltonia είναι πιο ευπαθή σε αυτήν την ασθένεια. Για να σώσετε τη ορχιδέα, πρέπει να αφαιρέσετε όλα τα κατεστραμμένα μέρη και να τοποθετήσετε τα υπόλοιπα στο διάλυμα του foundationazole. Η πορεία της θεραπείας είναι 10 ημέρες, η διαδικασία πραγματοποιείται 3 φορές την ημέρα.\nΗ κηλίδα είναι βακτηριακή. Ένα σημάδι είναι τα φύλλα απότομα και άνισα κιτρίνισμα, με την πάροδο του χρόνου γίνονται πιο σκούρα, χάνουν στροβιλισμό και αρχίζουν να τσαλακώνουν. Στη συνέχεια εμφανίζονται πληγές, από τα οποία απελευθερώνεται υγρό. Τοποθετήστε τη γλάστρα ξεχωριστά από τα υπόλοιπα, κόψτε τα προσβεβλημένα μέρη και λιπάνετε γενναιόδωρα τις τομές με ιώδιο. Εάν εμφανιστούν κηλίδες σε νέα φύλλα - χρησιμοποιήστε ειδικά εργαλεία στον αγώνα. Η ορχιδέα μπορεί να επιστραφεί στην αρχική της θέση, διασφαλίζοντας ότι δεν εμφανίζονται νέα σημεία.\nΈνα τσιμπούρι στις ρίζες. Λόγω των ακάρεων ζημιών στις ρίζες και τον κορμό, το λουλούδι στο σπίτι στερείται θρεπτικών ουσιών και υγρασίας. Τα φύλλα γίνονται μαλακά, γίνονται κίτρινα και πέφτουν. Για την καταπολέμηση αυτού του παράσιτου, χρησιμοποιήστε ειδικά παρασκευάσματα που πρέπει να αραιωθούν και να χρησιμοποιηθούν σύμφωνα με τις οδηγίες. Μετά από μια πορεία θεραπείας, είναι καλύτερο να μεταμοσχεύσετε την ορχιδέα σε νέο υπόστρωμα.\nWhitefly Το πρώτο σημάδι της εμφάνισης της λευκής μύγας είναι το λευκό, σαν ζάχαρη άχνη, πλάκα. Τα φύλλα χάνουν turgor, γίνονται κίτρινα και πέφτουν. Κατά τη θεραπεία, χρησιμοποιήστε ένα διάλυμα σαπουνιού πλυντηρίου, το οποίο πρέπει να ξεπλυθεί καλά ολόκληρη την επικάλυψη και ψεκάστε με ένα ειδικό εργαλείο κατά των παρασίτων των φυτών εσωτερικού χώρου. Μετά από μια εβδομάδα, η διαδικασία επεξεργασίας ορχιδέων πρέπει να επαναληφθεί.\nΗ ηλικία του φυτού. Τα φύλλα μπορεί επίσης να γίνουν κίτρινα και να πέσουν λόγω γήρατος. Στη θέση τους υπάρχουν νέα, μικρά, ανοιχτό πράσινο φύλλα. Τις περισσότερες φορές αυτό ισχύει για μεγάλα κάτω φύλλα. Στη Felenopsis, λίγοι μπορεί να πέσουν από αυτούς ετησίως, κατά κανόνα, κατά την αδρανή περίοδο. Αλλά το dendrobium απορρίπτει απαραίτητα τα φύλλα κατά τη διάρκεια της ανθοφορίας του ή μετά από αυτό.\nΚλείσιμο ποτ. Ένα υγιές λουλούδι έχει πολλά μεγάλα και πράσινα φύλλα, ογκώδεις και χοντρές εναέριες ρίζες και με την πάροδο του χρόνου, το δοχείο με το υπόστρωμα στενεύει για αυτό. Οι ρίζες συμπιέζονται και παραμορφώνονται, τα φύλλα αρχίζουν να γίνονται κίτρινα και πέφτουν. Για να μην βασανίσετε την ορχιδέα, πρέπει απλώς να τη μεταμοσχεύσετε σε μια μεγαλύτερη γλάστρα, αλλά η διάμετρος της δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 3 εκ. Η υπερβολικά μεγάλη γλάστρα μπορεί να οδηγήσει σε υπερχείλιση του εδάφους και αποσύνθεση του ριζικού συστήματος.\nΣτρες. Μια απότομη αλλαγή θερμοκρασίας, φωτισμού ή οικείου τόπου μπορεί να οδηγήσει σε άγχος στην ορχιδέα. Αυτό θα επηρεάσει κυρίως το φυλλοβόλο κάλυμμα, θα γίνει κίτρινο και θα αρχίσει να πέφτει. Μην βιαστείτε να μεταφέρετε το δοχείο σε νέο μέρος, τοποθετήστε πρώτα το φυτό εκεί για αρκετές ώρες.\nΟ αέρας στο δωμάτιο είναι πολύ ξηρός. Η ορχιδέα είναι ένα τροπικό φυτό, επομένως συνηθίζεται σε ένα υγρό περιβάλλον. Εάν στο δωμάτιο όπου το φυτό είναι πολύ ξηρό αέρα, τότε τα φύλλα θα αρχίσουν να στεγνώνουν στις άκρες, θα γίνουν κίτρινα και θα πέσουν. Για να αναζωογονήσετε μια ορχιδέα, χρησιμοποιήστε έναν υγραντήρα ή ψεκάστε το με καθαρό νερό όσο το δυνατόν συχνότερα. Βεβαιωθείτε ότι το υγρό δεν μπαίνει μέσα στον κορμό, διαφορετικά θα αρχίσει η σήψη και το φυτό θα εξαφανιστεί.\nΕίναι πάντα. Όποιες και αν είναι οι αιτίες της κίτρινης στα φύλλα, αυτό είναι ένα ανησυχητικό σήμα, το οποίο χρειάζεται επειγόντως προσοχή. Σε τελική ανάλυση, αυτό είναι το πρώτο σημάδι της κακής υγείας του κατοικίδιου ζώου σας. Εάν αυτοί οι λόγοι δεν εξαλειφθούν εγκαίρως, η ορχιδέα θα πεθάνει.\nΟ σωστός περιορισμός\nΣτην πραγματικότητα, μια ορχιδέα είναι ένα αρκετά ανεπιτήδευτο φυτικό σπίτι. Το μόνο που χρειάζεται είναι:\nΚαλό υπόστρωμα (είναι καλύτερο να αγοράσετε σε ένα ανθοπωλείο).\nΈνα καλά φωτισμένο περβάζι παραθύρου, χωρίς άμεσο ηλιακό φως και ρεύματα.\nΤακτική άρδευση με στάσιμο νερό όπως απαιτείται. Το χειμώνα λιγότερο συχνά, και το καλοκαίρι πιο συχνά.\nΈνα διαφανές δοχείο σωστού μεγέθους έτσι ώστε το υπόστρωμα να στεγνώσει εντελώς πριν από το επόμενο πότισμα, αλλά ταυτόχρονα δεν στεγνώνει πάρα πολύ.\nΕιδικές σάλτσες ειδικά για ορχιδέες, οι οποίες πρέπει να εφαρμόζονται σύμφωνα με τις οδηγίες.\nΣυμβουλές για τους κηπουρούς. Πώς να αποφύγετε λάθη\nΕναλλακτικά τη μέθοδο ποτίσματος: μια φορά ρίξτε την κορυφή στο τηγάνι μία φορά και την επόμενη φορά βυθίστε το δοχείο με το φυτό σε μια λεκάνη με νερό για λίγο.\nΗ ορχιδέα λατρεύει την τροπική βροχή, οπότε μην ξεχάσετε να ψεκάσετε τακτικά το φυτό με ζεστό νερό.\nΓια να προσδιορίσετε εάν ένα φυτό χρειάζεται πότισμα, πρέπει να εξετάσετε τις εναέριες ρίζες. Εάν έχουν ανοιχτό πράσινο χρώμα, τότε δεν χρειάζεται να ποτίσετε · αν είναι ασήμι, τότε το φυτό χρειάζεται υγρό. Μπορείτε επίσης να προσδιορίσετε την υγρασία ενός χωμάτινου κώματος κατά βάρος, εάν το δοχείο είναι ελαφρύ, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ποτίσετε την ορχιδέα.\nΜετά την ανθοφορία, πολλοί ξενιστές έκοψαν το μίσχο κάτω από τη ρίζα. Αυτό δεν είναι απαραίτητο. Εάν το ραβδί δεν είναι στεγνό, τότε πρέπει να το αφήσετε μόνο του και τελικά να κόψετε απαλά τα αποξηραμένα μέρη όταν εμφανιστούν.\nΚατά τη μεταφύτευση του φυτού, χρησιμοποιήστε μόνο ένα ειδικό υπόστρωμα για ορχιδέες, το οποίο αποτελείται από κομμάτια φλοιού. Βάλτε το χώμα στην κατσαρόλα έτσι ώστε ο κορμός να πασπαλιστεί με φλοιό.\nΓια να αποφύγετε το στέγνωμα του χωμάτινου κομματιού, μπορείτε να καλύψετε την κορυφή με ένα ειδικό βρύο. Διατηρεί τέλεια την υγρασία μέσα στο δοχείο..\nΥπάρχουν πολλοί τρόποι παράτασης της περιόδου ανθοφορίας. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ειδικές λύσεις με λιπάσματα. Και μπορείτε να κάνετε το φυτό να τονίσει - να το βάλετε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο για λίγο και μετά να το επιστρέψετε στη θέση του. Είναι επίσης καλό να οργανώσετε ένα ντους αντίθεσης κατά καιρούς - στην αρχή το νερό θα πρέπει να είναι ελαφρώς ζεστό και στη συνέχεια να κρυώσει.\nΔεν μπορείτε να μεταμοσχεύσετε το φυτό σε νέο δοχείο κατά τη διάρκεια της περιόδου ανθοφορίας.\nΓια να αποκτήσετε ένα μωρό από μια ορχιδέα, μπορείτε να το βάλετε σε ένα άδειο ενυδρείο και να παρακολουθήσετε τη συνεχή υγρασία εκεί. Μπορείτε επίσης να λιπάνετε ανοιχτούς οφθαλμούς ύπνου σε μίσχο με πάστα κυτοκίνης..\nΟρχιδέα - ένα λουλούδι που απαιτεί ελάχιστη φροντίδα, αλλά σε αντάλλαγμα θα σας ευχαριστήσει με πολύχρωμα και μακρά άνθηση. Το κύριο πράγμα είναι να δώσετε προσοχή στην κατάσταση των φύλλων και εγκαίρως να εξαλείψετε τις αιτίες της κακής υγείας του φυτού.\nΗ ορχιδέα σήμερα είναι ένα από τα πιο δημοφιλή φυτά εσωτερικού χώρου. Όπως κάθε εξωτικό λουλούδι, απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα, συχνά οι κηπουροί αντιμετωπίζουν πρόβλημα όπως το κιτρίνισμα των φύλλων. Για να εξαλείψετε τις αιτίες του προβλήματος, πρέπει να ξέρετε γιατί τα φύλλα της ορχιδέας γίνονται κίτρινα.\nΤα φύλλα ορχιδέας γίνονται κίτρινα - λόγοι\nΜπορεί να υπάρχουν διάφοροι λόγοι για αυτό το πρόβλημα, χωρίζονται σε φυσικά και παθολογικά. Οι φυσικές αιτίες κιτρίνισμα των φύλλων περιλαμβάνουν:\nτη φυσική διαδικασία του θανάτου των κάτω φύλλων κατά την περίοδο της ανάπτυξης ορχιδέας.\nΟι παθολογικοί λόγοι περιλαμβάνουν τους ακόλουθους παράγοντες:\nακατάλληλη διάταξη του λουλουδιού - ένα ρεύμα, άμεσο ηλιακό φως\nήττα από βακτήρια και μύκητες\nακατάλληλη φροντίδα - έλλειψη θρεπτικών ουσιών ή περίσσεια αυτών.\nΕάν τα φύλλα της ορχιδέας γίνονται κίτρινα για φυσικούς λόγους, αυτό υποδηλώνει την απειρία του καλλιεργητή. Το λουλούδι που μόλις αγοράσατε δεν συνιστάται να μεταμοσχευτεί αμέσως, πρέπει να δώσετε χρόνο για να προσαρμοστείτε. Αυτή η περίοδος ονομάζεται καραντίνα και θα διαρκέσει τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Η ορχιδέα, που αγοράζεται στο κατάστημα, είναι συνήθως σε κατάσταση ταχείας ανθοφορίας και δεν χρειάζεται μεταμόσχευση.\nΣημείωση! Με την ηλικία, η ορχιδέα μπορεί να ρίξει τα κάτω φύλλα, αυτό είναι φυσιολογικό, δεν χρειάζεται να σκίσετε τα κιτρινισμένα φύλλα, θα πέσουν από μόνα τους.\nΤα φύλλα μπορεί να γίνουν κίτρινα λόγω του στρες που βιώνει κάθε φυτό κατά την αλλαγή δωματίων ή τη μεταφύτευση. Οι ορχιδέες δεν πρέπει να μεταμοσχεύονται συχνά, αρκεί μία φορά κάθε δύο χρόνια. Για αναφορά, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την κατάσταση των φύλλων, ανταποκρίνονται κυρίως σε έλλειψη διατροφής ή χώρο σε γλάστρα. Οι παθολογικές αιτίες μπορούν να προκαλέσουν όχι μόνο κιτρίνισμα των φύλλων, αλλά και θάνατο του φυτού, οπότε κάθε παράγοντας πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά.\nΤο ανεπαρκές πότισμα της ορχιδέας μπορεί να οφείλεται σε λανθασμένη μέθοδο υγρασίας του εδάφους. Εάν ποτίζετε την ορχιδέα από την κορυφή, τότε το ριζικό σύστημα δεν έχει χρόνο να απορροφήσει αρκετή υγρασία, το νερό αποστραγγίζεται στο ταψί. Αυτό οφείλεται επίσης στην ιδιαιτερότητα του εδάφους στο οποίο φυτεύτηκε το φυτό.\nΠότισμα με βυθισμένη φωτογραφία\nΗ ορχιδέα πρέπει να ποτίζεται με εμβάπτιση:\nρίξτε νερό σε θερμοκρασία δωματίου σε μια ρηχή λεκάνη και βυθίστε ένα δοχείο ορχιδέας σε αυτό.\nπεριμένετε έως ότου το φυτό μεθυσθεί και αφαιρέστε το δοχείο από τη λεκάνη (αυτό μπορεί να καθοριστεί από τις ρίζες της ορχιδέας - θα γίνουν πράσινα και σαρκώδη).\nΌταν η υπερβολική υγρασία αποστραγγίζεται, το φυτό μπορεί να τοποθετηθεί σε μια κατσαρόλα και να επιστρέψει στη θέση του.\nΜε αυτό το πότισμα, το λουλούδι θα ανακάμψει γρήγορα, τα φύλλα δεν θα γίνονται πλέον κίτρινα, αλλά το κύριο πράγμα δεν είναι να υπερβείτε το έδαφος, αυτό μπορεί επίσης να προκαλέσει κίτρινα φύλλα. Για να αποφύγετε προβλήματα με το πότισμα των ορχιδεών, τα δοχεία είναι κατασκευασμένα από διαφανές υλικό - γυαλί ή πλαστικό.\nΠροσοχή! Ένα επιπλέον σημάδι της υπερχείλισης του εδάφους είναι η εμφάνιση μαύρων κηλίδων στα φύλλα, καθώς και η πολύ μαλακή δομή τους.\nΓια να σώσετε το φυτό, είναι απαραίτητο να σταματήσετε το πότισμα, να αφήσετε το έδαφος να στεγνώσει και να ρυθμίσετε τη λειτουργία ποτίσματος σύμφωνα με τη θερμοκρασία περιβάλλοντος και την εποχή. Εάν έχει ξεκινήσει η διαδικασία αποσύνθεσης του ριζικού συστήματος, η ορχιδέα πρέπει να αφαιρεθεί από το δοχείο, τα κατεστραμμένα φύλλα και οι ρίζες να αφαιρεθούν και το λουλούδι να μεταμοσχευτεί σε νέο έδαφος.\nΥπερβολική ή έλλειψη ηλιακού φωτός\nΕάν η ορχιδέα στέκεται στο περβάζι του βορρά ή του δυτικού παραθύρου, τότε είναι απίθανο να εμφανιστεί ηλιακό έγκαυμα. Αλλά αν στα ανατολικά ή νότια, το άμεσο ηλιακό φως σίγουρα θα κάψει τα φύλλα, κάτι που θα προκαλέσει κιτρίνισμά τους. Τα σημάδια ηλιακού εγκαύματος στα φύλλα είναι τα ακόλουθα:\nη κίτρινη κηλίδα στα φύλλα εμφανίζεται σε μέρη, μόνο όπου χτυπά το άμεσο ηλιακό φως.\nμε την πάροδο του χρόνου, γύρω από το έγκαυμα το φύλλο στεγνώνει εντελώς.\nΦωτογραφία υγρασίας ορχιδέες Phalaenopsis\nΓια να βοηθήσει το φυτό, πρέπει να μετακινηθεί σε άλλο μέρος, ένα υγιές λουλούδι θα αντιμετωπίσει το ίδιο το έγκαυμα, εάν η πληγείσα περιοχή είναι σχετικά μικρή.\nΣπουδαίος! Τα καμένα φύλλα δεν χρειάζεται να κοπούν, η ορχιδέα μπορεί να τα θεραπεύσει.\nΕάν όλα τα φύλλα μιας ορχιδέας γίνονται κίτρινα, ο λόγος μπορεί να έγκειται στην έλλειψη φωτός. Το χειμώνα, οι λαμπτήρες φθορισμού πρέπει να χρησιμοποιούνται ως πρόσθετος φωτισμός. Συνιστάται να τα συμπεριλάβετε μόνο για αρκετές ώρες για να παρατείνετε τις ώρες της ημέρας. Το χειμώνα, η ορχιδέα βρίσκεται σε κατάσταση αδρανοποίησης, οι διαδικασίες ζωής της επιβραδύνονται, οπότε δεν πρέπει να υπερθερμαίνετε το φυτό.\nΈνας κοινός λόγος για τον οποίο οι ορχιδέες γίνονται κίτρινες και μαραμένα φύλλα γίνονται ασθένειες που προκαλούν βακτήρια, μυκητιασικές λοιμώξεις ή διάφορα παράσιτα. Μόλις υπάρχει υποψία ότι το λουλούδι έχει μολυνθεί, πρέπει να απομονωθεί επειγόντως από άλλα φυτά εσωτερικού χώρου.\nΒακτήρια και μυκητιασικές λοιμώξεις\nΗ αιτία της ανάπτυξης βακτηριακών παθήσεων σε μια ορχιδέα μπορεί να είναι το άγχος που προκύπτει από μια αλλαγή στο βιότοπο ή τη μεταμόσχευση. Με μια βακτηριακή λοίμωξη στην ορχιδέα, όχι μόνο τα φύλλα γίνονται κίτρινα, αλλά καφέ και μαύρα σημεία εμφανίζονται με ένα κίτρινο χείλος κατά μήκος της άκρης.\nΛοιμώξεις και μυκητιασικές λοιμώξεις\nΟι βακτηριακές ασθένειες των λουλουδιών θεωρούνται μη επικίνδυνες, αλλά ελάχιστα θεραπευτικές. Για να βοηθήσετε το φυτό, πρέπει να αφαιρέσετε τις πληγείσες περιοχές στα φύλλα, κόβοντάς τα με ένα κοφτερό μαχαίρι και τα τμήματα πρέπει να υποστούν επεξεργασία με θρυμματισμένο ενεργό άνθρακα ή τέφρα ξύλου.\nΕάν η ασθένεια είναι σε παραμελημένη μορφή, χρησιμοποιούνται βακτηριοκτόνα για θεραπεία - φάρμακα για την καταπολέμηση βακτηρίων στα φυτά και στο έδαφος.\nΟι μυκητιακές ασθένειες εμφανίζονται με ακατάλληλη φροντίδα. Μπορούν να αναγνωριστούν από το γεγονός ότι όχι μόνο το φύλλο της ορχιδέας γίνεται κίτρινο, εμφανίζονται επίσης χαρακτηριστικά φυματίνες, που είναι μυκήλιο που δεν μπορούν να κοπούν, διαφορετικά τα σπόρια μπορούν να φτάσουν σε άλλα μέρη του λουλουδιού ή στα γειτονικά φυτά. Τις περισσότερες φορές, οι μυκητιασικές λοιμώξεις αντιμετωπίζονται με μυκητοκτόνα:\nπρώτα πρέπει να αφαιρέσετε όλα τα κατεστραμμένα φύλλα και μίσχους.\nθεραπεία με μυκητοκτόνο σε όλες τις τομές.\nσταματήστε το πότισμα και παρατηρήστε το αποτέλεσμα της θεραπείας, η επανεπεξεργασία είναι δυνατή μετά από 10 ημέρες.\nΠροσοχή! Εάν μια μυκητιασική λοίμωξη επηρεάζει το ριζικό σύστημα, το φυτό δεν μπορεί να σωθεί, θα πεθάνει.\nΤα παρασκευάσματα για τη θεραπεία μυκήτων σε ορχιδέες επιλέγονται ανάλογα με τον τύπο της λοίμωξης:\nΑνοσοφυτοκύτταρα - χρησιμοποιείται κατά της γκρίζας σήψης.\nΚολλοειδές θείο - για τη θεραπεία του ωιδίου.\nMikosan - χρησιμοποιείται κατά της ανθρακινόζης.\nΟι ιογενείς λοιμώξεις εκδηλώνονται κυρίως στο πλαίσιο του στρες που βιώνει το φυτό κατά τη μεταφορά, απότομη αλλαγή του κλίματος ή αλλαγές θερμοκρασίας. Το λανθασμένο πότισμα συμβάλλει στη μόλυνση.\nΣημείωση! Εάν τα φύλλα της ορχιδέας γίνονται κίτρινα και λεκέ με τη μορφή σκούρων δακτυλίων, αυτό υποδηλώνει ιογενή βλάβη στο φυτό.\nΓια τη θεραπεία, χρησιμοποιείται θεραπεία με αντιβιοτικά ή μυκητοκτόνα, αλλά δεν είναι πάντα δυνατή η θεραπεία μιας ορχιδέας, παρά το γεγονός ότι οι ιογενείς ασθένειες σε αυτά τα λουλούδια είναι εξαιρετικά σπάνιες.\nΑυτή η ασθένεια επηρεάζει κυρίως τα παλιά φύλλα και η αιτία μπορεί να είναι η χρήση μη καθιερωμένου νερού για άρδευση. Τα ακόλουθα συμπτώματα είναι χαρακτηριστικά αυτής της ασθένειας:\nτα φύλλα γίνονται κίτρινα, καφέ απόχρωση εμφανίζεται σε μέρη.\nτο φύλλο είναι μαλακό και υγρό στην αφή.\nΟι πληγές που εκκρίνουν υγρό φαίνονται στην πλάκα των φύλλων.\nΓια τη θεραπεία, χρησιμοποιείται κλάδεμα των προσβεβλημένων φύλλων και επεξεργασία τμημάτων με ιώδιο. Είναι επίσης σημαντικό να υπερασπιστεί το νερό για άρδευση, και το μέρος στο περβάζι όπου στεκόταν το νοσούν φυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με υπεροξείδιο του υδρογόνου ή άλλο αντισηπτικό.\nΤο φύλλο γίνεται κίτρινο στην ορχιδέα και με την ανάπτυξη του fusarium. Πρόκειται για μια μυκητιακή ασθένεια που χαρακτηρίζεται από βλάβη τόσο στα παλιά όσο και στα νεαρά φύλλα. Το κύριο σύμπτωμα της νόσου είναι μια ροζ άνθιση στην πλάκα φύλλων ορχιδέας. Τα προσβεβλημένα φύλλα μπούκλες, μαλακώνουν, γίνονται κίτρινα και τελικά καλύπτονται με καφέ κηλίδες, γεγονός που υποδηλώνει τη διαδικασία της αποσύνθεσης. Περαιτέρω, η σήψη εξαπλώνεται στο ριζικό σύστημα και το φυτό πεθαίνει.\nΟ λόγος για την ανάπτυξη του fusarium είναι συχνότερα η υπερβολική υγρασία στον αέρα, ειδικά σε κλειστά δωμάτια με χαμηλό αερισμό. Εάν η ορχιδέα είναι άρρωστη και επηρεάζεται από σήψη του φουσάριου, είναι δύσκολο να την θεραπεύσετε · η πρόγνωση εξαρτάται από τον βαθμό βλάβης και την εξάπλωση του μύκητα..\nΗ θεραπεία πραγματοποιείται σύμφωνα με τον ακόλουθο αλγόριθμο:\nένα άρρωστο λουλούδι πρέπει να αντιμετωπίζεται με διάλυμα 0,2% Fundazole.\nένα δοχείο με ορχιδέα πρέπει να βυθιστεί πλήρως στο διάλυμα.\nη διαδικασία θεραπείας πραγματοποιείται τρεις φορές την ημέρα.\nεξαιρέστε τον ψεκασμό του φυτού ·\nο χώρος πρέπει να αερίζεται τακτικά, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι δεν υπάρχουν ρεύματα.\nΩς προληπτικό μέτρο κατά του fusarium, συνιστάται η κατάλληλη φροντίδα για ορχιδέες, ειδικά για ποικιλίες όπως Phalaenopsis, Epidendrum και Miltonia.\nΠροσοχή! Για να μειώσετε τον κίνδυνο μόλυνσης των ορχιδέων σπιτιού με διάφορες βακτηριακές και μυκητιακές ασθένειες, δεν χρειάζεται να τοποθετήσετε τα δοχεία το ένα κοντά στο άλλο. Εάν ένα λουλούδι αρρωστήσει, τα σπόρια ή τα βακτήρια θα αλλάξουν γρήγορα σε γειτονικό.\nΤο Whitefly είναι ένα από τα πιο κοινά και επικίνδυνα παράσιτα που μολύνουν μια ορχιδέα. Ένα εξαιρετικά μικρό κίτρινο παράσιτο επηρεάζει τα φύλλα του φυτού, χαρακτηριστικά γνωρίσματα είναι:\nλευκή επίστρωση, παρόμοια με το σιρόπι αποξηραμένης ζάχαρης, κολλώδης στην αφή.\nμικρά φύλλα κουκούλια βρίσκονται στο φύλλο, στο οποίο το παράσιτο γεννά αυγά και πολλαπλασιάζεται.\nΕάν το φυτό δεν αντιμετωπιστεί, θα πεθάνει. Για να γίνει αυτό, είναι επείγον να απομονωθεί το λουλούδι, διαφορετικά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα μόλυνσης άλλων φυτών. Για να απαλλαγείτε από τα παράσιτα, το φυτό πρέπει να υποβληθεί σε πλήρη επεξεργασία με σαπουνόνερο, συνιστάται να καλύψετε το έδαφος εκ των προτέρων. Στη συνέχεια, επεξεργαστείτε τα φύλλα και τον κορμό της ορχιδέας με οποιοδήποτε εντομοκτόνο.\nΑπό τη ζωή αυτού του παράσιτου, το ριζικό σύστημα της ορχιδέας υποφέρει καταρχάς. Αυτό το έντομο είναι αρκετά μεγάλο, μπορεί να φανεί με γυμνό μάτι. Το τσιμπούρι ρίζας ή το σκουλήκι είναι λευκό, γκρι ή ροζ, εάν εντοπιστεί αυτό το παράσιτο, πρέπει να ληφθούν επείγοντα μέτρα για τη θεραπεία του φυτού, διαφορετικά τα φύλλα θα γίνουν κίτρινα και το λουλούδι θα μαραθεί.\nΡίζα τσιμπούρι της ορχιδέας φωτογραφίας\nη ορχιδέα πρέπει να αφαιρεθεί εντελώς από το δοχείο.\nαφαιρέστε το υπόστρωμα από το ριζικό σύστημα.\nπαρασκευάστε ένα ασθενές διάλυμα υπερμαγγανικού καλίου.\nΞεπλύνετε καλά τις ρίζες του φυτού σε ένα διάλυμα και αφήστε τις να στεγνώσουν.\nαφαιρέστε το χώμα από το δοχείο, επεξεργαστείτε το δοχείο με αντισηπτικό.\nφυτέψτε ένα φυτό σε νέο έδαφος.\nΓια την πρόληψη, μπορείτε να αγοράσετε ένα ξηρό εντομοκτόνο και να πασπαλίζετε περιοδικά έδαφος σε μια κατσαρόλα μαζί του, όταν το πότισμα, η ουσία θα απολυμάνει το έδαφος.\nΥπάρχουν άλλοι λόγοι για τους οποίους τα φύλλα ορχιδέας μπορεί να γίνουν κίτρινα. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ηλικία του φυτού ή στην έλλειψη χώρου στο δοχείο για την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος.\nΚαθώς τα φύλλα μεγαλώνουν, μπορεί να γίνουν κίτρινα και να πέσουν. Αυτή είναι μια φυσική διαδικασία που δεν πρέπει να προκαλεί ανησυχία. Δεν συνιστάται το άγγιγμα του φυτού, η τεχνητή αφαίρεση των φύλλων δεν είναι απαραίτητη, πρέπει να πέσουν μόνα τους. Η όλη διαδικασία συνήθως διαρκεί όχι περισσότερο από μία εβδομάδα. Κόβοντας τα κιτρινισμένα φύλλα, μπορείτε να τραυματίσετε το λουλούδι ή να αυξήσετε τον κίνδυνο μόλυνσης του φυτού με διάφορες ασθένειες.\nΗ ορχιδέα χρειάζεται τακτική μεταμόσχευση σε ένα ευρύτερο δοχείο, αυτό πρέπει να γίνεται μία φορά κάθε δύο χρόνια. Εάν η γλάστρα είναι στενή, το ριζικό σύστημα δεν λαμβάνει αρκετά θρεπτικά συστατικά, το υπόστρωμα στο δοχείο εξαντλείται γρήγορα. Από την έλλειψη διατροφής, τα φύλλα του φυτού αρχίζουν να γίνονται κίτρινα και μαραμένα, σταδιακά το φυτό πεθαίνει.\nΠότε χρειάζομαι μια φωτογραφία μεταμόσχευσης ορχιδέας\nΈχοντας μελετήσει προσεκτικά όλες τις πιθανές αιτίες των κίτρινων φύλλων σε μια ορχιδέα, μπορείτε να απαλλαγείτε από το φυτό των παρασίτων και να μειώσετε σημαντικά τους κινδύνους ανάπτυξης βακτηριακών και μυκητιακών παθήσεων. Θα πρέπει να θυμόμαστε τους κανόνες φροντίδας και τα προληπτικά μέτρα, σε αυτήν την περίπτωση, μπορείτε να επιτύχετε μια πλούσια, μακρά ανθοφορία ορχιδέα.\nΣπιτικοί κάκτοι (95 φωτογραφίες): τύποι, χαρακτηριστικά φροντίδας\nΦύλλο λάχανο Scarlett F1


Αύριο Πέμπτη ανακοινώνονται τα ετήσια αποτελέσματα της Panafon-Vodafone, μίας από τις σημαντικότερες εταιρίες της Σοφοκλέους. Οι προβλέψεις των αναλυτών δεν κάνουν έως στιγμής λόγο για θετική ή αρνητική έκπληξη. ’In line with expectations” είναι η συνήθης διατύπωση.\nΣύμφωνα με πληροφορίες σε preview που εξέδωσε προχθές η Eurobank Χρηματιστηριακή, διατηρεί ουδέτερη στάση (market perform) για την εταιρία, αναμένοντας μικρή μείωση στα κέρδη και αντίστοιχα, μικρή άνοδο στον κύκλο εργασιών. Eπισημαίνεται επίσης, οτι η μετοχή διαπραγματεύεται με discount της τάξεως του 8% έναντι του κλάδου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και με 14% έναντι της Cosmote.


THIVA POST: ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ\n2.Με εντολή του αρμόδιου Αντιπεριφερειάρχη το Κλιμάκιο Ελέγχου Ποιότητας Περιβάλλοντος (Κ.Ε.Π.ΠΕ.) Π.Ε. Βοιωτίας διενήργησε σήμερα έλεγχο στην ανωτέρω βιοτεχνία όπου διαπιστώθηκε ότι τα μηχανήματα που ήταν σφραγισμένα από την Δ/νση Ανάπτυξης εξακολουθούν να είναι σφραγισμένα. Διαπιστώθηκε επίσης ότι χωρίς η μονάδα να παραλαμβάνει νέο υλικό υπήρχε επεξεργασία οργανικών ουσιών από τους υφιστάμενους σωρούς που υπήρχαν στη βιοτεχνία με αποτέλεσμα να υπάρχει έντονη δυσωδία. Η μονάδα δηλαδή λειτουργούσε μερικώς δημιουργώντας κινδύνους για το περιβάλλον.\n3. Ενημερώθηκαν όλες οι αρμόδιες αρχές (Εισαγγελία Λιβαδειάς, Αστυνομικό Τμήμα Αλιάρτου, Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος ) προκειμένου να ενεργήσουν ανάλογα.\n4.Οι υπηρεσίες μας θα διενεργήσουν αύριο έλεγχο και στις εγκαταστάσεις τις εταιρείας στη Ριτσώνα της Εύβοιας.\nΗ Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας θα εξαντλήσει όλα τα νόμιμα μέσα που έχει στη διάθεσης της για την προστασία του περιβάλλοντος στη συγκεκριμένη περιοχή.