Τεϊοποτείον: Μαρτίου 2012\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 8:55 μ.μ. 0 σχόλια\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 11:48 μ.μ. 0 σχόλια\nΤο σαπιοκάραβο και η φρεγάτα\nΔεν σταματούν οι αποκαλύψεις περί διαφθοράς. Επιδόματα σε τυφλούς ταξιτζήδες και σε βαριά ανάπηρους που είναι υγιέστατοι, κομπίνες με αναρρωτικές άδειες χιλιάδων ημερών και μαϊμού-επιδόματα (π.χ. γέννας σε άτεκνες) από... δίκτυο υποκαταστημάτων του ΙΚΑ, παράνομες προσλήψεις, αποζημιώσεις, επιχορηγήσεις, δαπάνες από δήμους, κατασπατάληση δανείων σε παράνομους μισθούς και αμοιβές στο Δημόσιο... Ουκ έστιν τέλος των σκανδάλων, που διευρύνουν καθημερινά τα πραγματικά όρια της προβληματικής μας κατάστασης.\nΑιφνιδιαζόμαστε, γιατί είχαμε πιστέψει στην καθαρτήρια δράση της κρίσης, στην αφύπνιση από τα τραντάγματα της αντιξοότητας της μερίδας εκείνων -διότι δεν συμμετείχε σύσσωμος ο ελληνικός πληθυσμός στο «πάρτι»- που δεν έλεγαν να βάλουν στην άκρη την «ξαφριστικήν κουτάλαν», όπως έλεγε ο Ροΐδης.\nΕίναι πικρό να ανακαλύπτεις το άφθαρτο των «ελληνικών παραδόξων». Οτι δεν άρκεσε μια διετία διασυρμού και αυτομαστίγωσης για να «σπουδάσουμε» τα του βίου μας εξ αρχής, να φασκελώσουμε τους δασκάλους που μας «στράβωσαν», να αναθεματίσουμε αυτούς που μας διέφθειραν, να μεταρσιώσουμε το αίσθημα αδικίας, την οργή, το δηλητήριο, σε δύναμη εξαγνισμού.\nΕίναι οδυνηρό να νιώθεις γενιά που ζημιώθηκε, γιατί δεν αντιστάθηκε έγκαιρα, γιατί παρηγοριόταν πως θα δικαιωθεί ενώ είχε η ίδια απεμπολήσει το δίκιο της. Είναι εξουθενωτικό να…συνειδητοποιείς ότι δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με τη διαφθορά. Οτι τίποτε δεν γίνεται με τις συνεχείς αποκαλύψεις και τις σποραδικές καταδίκες. Η διαφθορά είναι φαινόμενο αλληλένδετο με τη λειτουργία των θεσμών, τις κοινωνικές αξίες του τόπου, τη συμπεριφορά του πολίτη. Εχει να κάνει με τον εκφυλισμό των αρχών πάνω στις οποίες στηρίζεται το σύστημα, την κρίση των ηθικών θεμελίων του.\nΣε μια περίοδο που σημαδεύεται από την αγωνία για το μέλλον, η διαφθορά διαπλέκεται με τα άλλα μεγάλα προβλήματα, την ύφεση, την ανεργία, την εκπτώχευση και ερμηνεύει την απώλεια του κύρους της πολιτικής. Γιγαντώνεται σε ένα συνολικό πρόβλημα -πέρα από ατομικές περιπτώσεις χρηματισμού, υπεξαίρεσης και διαμοιράσματος του δημόσιου χρήματος- και «σφραγίζει» την εικόνα της εξουσίας, που αδυνατεί πλέον να ορίσει σαφή αποστολή.\nΤις πληγές του Δημοσίου οι περισσότεροι υπουργοί στα μεταρρυθμιστικά τους εγχειρήματα προσπάθησαν να επουλώσουν με μια σειρά νομικών λύσεων και ρυθμίσεων, που έπεφταν σωρηδόν στο κενό. Η πολυνομία, μαζί με την αρχική απουσία υποδομής και μελετών για τη λειτουργία των υπηρεσιών, σε ένα κράτος με 6.000 νομικά πρόσωπα, υπουργούς, υφυπουργούς, γραμματείς και προέδρους με συναφείς αρμοδιότητες, ενθάρρυνε τη διαιώνιση του χάους, την εικόνα της ακύρωσης κάθε νέου μέτρου. Τώρα επιχειρείται ένα άμεσο ξεκαθάρισμα.\nΑν αυτό που θα προκύψει θα αποτελεί κράτος, θα εξαρτηθεί από τον προσανατολισμό και τη μορφή του «μαχαιριού», τα κριτήρια, που δεν πρέπει να είναι μόνο οι δαπάνες...\nΠατάμε στο ιλιγγιώδες ρευστό της αναμονής. Κάτι όχι απαραιτήτως αρνητικό. Είναι τεράστια η κοινωνική δύναμη της αναμονής. Μόνο που ανάλογα με το τι αναμένεται, με τη φορά του βέλους, μπορεί να είναι καταστροφική ή σωτήρια. Σαπιοκάραβο πάνω στο οποίο θα μετράμε στεναγμούς ή φρεγάτα με πλώρη, ξανά, τον ήλιο.\nTης Τασούλας Καραϊσκάκη\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 10:18 μ.μ. 0 σχόλια\n«Μη αναστρέψιμη» η υπερθέρμανση του πλανήτη!\n«Αυτή είναι κρίσιμη δεκαετία. Αν δεν αλλάξουμε την κατάσταση αυτή η δεκαετία θα ξεπεράσει τα όρια», τόνισε κατά την ομιλία του σε συνέδριο στο Λονδίνο ο Will Steffen, διευθυντής του Ινστιτούτου Κλιματικής Αλλαγής του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας.\nΠαρά το γεγονός ότι η απειλή είναι άμεση, η διεθνής κοινότητα έχει.......«περιθώριο» μέχρι το 2015 να υπογράψει νέα παγκόσμια συμφωνία που θα αναγκάζει τους μεγάλους ρυπαντές, όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα να μειώσουν τις εκπομπές τους. Η συμφωνία δεν αναμένεται να τεθεί σε ισχύ πριν το 2020.\n«Είμαστε στα πρόθυρα μεγάλων αλλαγών», δήλωσε ο Steffen. «Μπορούμε να περιορίσουμε την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη στους 2 βαθμούς Κελσίου ή να ξεπεράσουμε το όριο με συνέπεια πολύ υψηλές θερμοκρασίες», κατέληξε.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 7:20 μ.μ. 0 σχόλια\nΕτικέτες ΚΕΙΜΕΝΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ\n... οι «χήρες του χρέους» μεγαλώνουν τα παιδιά τους στην Ιρλανδία ενώ οι σύζυγοί τους ξαναπαίρνουν τους δρόμους της ξενιτιάς.\n... χρονιά, 76.300 Ιρλανδοί έγιναν μετανάστες. Περίπου 209 την ημέρα. Περίπου 9 την ώρα. Ενας κάθε επτά λεπτά. Οι άνθρωποι που φεύγουν είναι νέοι και μορφωμένοι. Μια τρομερή αιμορραγία για τη χώρα. Τους τελευταίους μήνες όμως παρατηρείται κάτι πρωτόγνωρο. Η μετανάστευση δεν περιορίζεται πια στους νέους. Ξεπερνάει τα συνηθισμένα ηλικιακά όρια και αγγίζει όλο και πιο πολύ τους μεσόκοπους. Σαραντάρηδες που πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση είχαν επιστρέψει στην πατρίδα τους για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους, αναγκάζονται σήμερα να ξαναπάρουν τους δρόμους της ξενιτιάς. Είναι οι «υπόδουλοι του χρέους», όπως τους χαρακτηρίζει η ιρλανδική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», μεσήλικοι που δουλεύουν στα ξένα για να μπορούν να ξεπληρώνουν τα στεγαστικά δάνεια που τους βαρύνουν στην πατρίδα τους. Είναι πατεράδες που έχουν παιδιά τα οποία πηγαίνουν ακόμη στο σχολείο, που ξεπληρώνουν στεγαστικά δάνεια για σπίτια τα οποία χάνουν συνεχώς την αξία τους και που έχουν χάσει τη δουλειά τους. Οπως οι πρόγονοί τους στη........διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης, ακολουθούν και αυτοί τον ίδιο δρόμο: τον δρόμο που οδηγεί στην Αγγλία.\n... γίνονται κομμάτια, καθώς μάνα και παιδιά δεν βλέπουν τον πατέρα παρά μονάχα τα Σαββατοκύριακα. Στην αντικρινή χώρα, ο πατέρας είναι αναγκασμένος να δουλεύει ατέλειωτες ώρες για να βάζει στην άκρη τεράστια ποσά για το στεγαστικό δάνειο. Δεν τον συμφέρει να πουλήσει το σπίτι επειδή έχει χάσει την αξία του. Ετσι το κρατάει, με την αόριστη ελπίδα πως κάποτε στο μέλλον θα πιάσει την τιμή που θα του επιτρέψει να εξοφλήσει το χρέος του. Η κυρά του είναι ο νέος τύπος της ιρλανδής συζύγου. Είναι η «χήρα του χρέους». Βλέπει τον σύζυγό της τόσο σπάνια, που νιώθει σαν να ζει σε μια μονογονεϊκή οικογένεια. Και όταν τον βλέπει, είναι τόση η κούραση από τη φροντίδα των παιδιών και τη δουλειά που η λαχτάρα τους γρήγορα σβήνει μπροστά στην αναμμένη τηλεόραση. Συνήθως, μια γυναίκα εγκατέλειπε την καριέρα της για να κάνει παιδιά μόλις έκλεινε τα τριάντα και επέστρεφε κατόπιν στη δουλειά. Με την κρίση και την ύφεση, δεν υπάρχει πια αυτή η δυνατότητα. Η ανατροφή των παιδιών παραμένει απαιτητική, τα έξοδα πολλά αλλά η ανεργία είναι μεγάλη.\n... του χρέους» όπως και οι σύζυγοί τους άξιζαν άραγε μια καλύτερη και πιο φυσιολογική οικογενειακή ζωή για να μπορέσουν να αναθρέψουν σωστά τα παιδιά τους; Ή μήπως είναι άξιοι της τύχης τους και των επιλογών τους; «Αν όμως ήταν έτσι, τότε η ιρλανδική κοινωνία και το ιρλανδικό κράτος θα είχαν γράψει διαφορετικά τους κανόνες τους» γράφει ο Ντέιβιντ Μακουίλιαμς στη ιρλανδική «Ιντιπέντεντ». «Κανένα ιρλανδικό Σύνταγμα δεν έβαλε ποτέ τα συμφέροντα των δανειστών και των τραπεζιτών πάνω από την ιρλανδική οικογένεια».\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 7:02 π.μ. 0 σχόλια\nΑυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε...\nἈλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους.\nΠοιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου;\nἘδῶ οἱ ἐπίγονοι λιθοβολοῦν τοὺς ξένους,\nθύουν σ᾿ ὁμοιώματα,\nΕἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα.\nρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες.\nἘσὺ στοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους χώσου.\nοὔτε φωνὴ ἀγριμιοῦ ἢ ἦχος τυμπάνου.\nἘκεῖ δὲ θὰ σὲ βροῦν…\nΓιατί ἂν σ᾿ ἀφορίσουν\nκάποιοι –ἀναπόφευκτα– στὰ χείλη τους θὰ σὲ προφέρουν.\nΟἱ σκέψεις σου θ᾿ ἀλλοιωθοῦν,\nθὰ σοῦ ἀποδώσουν ψιθυριστὰ προθέσεις, θὰ σὲ ὑμνήσουν.\nΤεντώσου ἀπορρίπτοντας τῶν λόγων σου τὴν πανοπλία.\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 10:30 μ.μ. 0 σχόλια\nΜια άγνωστη 25η Μαρτίου\nΚαθώς πλησιάζει η 25η Μαρτίου και ακούγονται φήμες για επεισόδια, λέω να αποπειραθώ μια βουτιά στην Ιστορία, σε μιαν άλλη 25η Μαρτίου όμως, όχι του 1821 αλλά του 1944: τότε συνέβη κάτι που δραματοποιήθηκε κινηματογραφικά το 1963 στην ταινία «Η μεγάλη απόδραση», με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μακουίν. Η ιστορία είναι αυτή: σε μια περιοχή της Γερμανίας που σήμερα ανήκει στην Πολωνία λειτουργούσε στρατόπεδο αιχμαλώτων, το Στάλαγκ Λουφτ ΙΙΙ. Δέκα χιλιάδες αιχμάλωτοι αεροπόροι βρίσκονταν εκεί, κυρίως Βρετανοί και Αμερικανοί. Ανάμεσα σε αυτούς, και δύο Ελληνες: ο ανθυποσμηναγός Σωτήρης Σκάτζικας και ο σμηναγός Σπύρος Διαμαντόπουλος. Και οι δύο είχαν καταρριφθεί με καταδιωκτικά Χάρικεϊν στην Κρήτη και μεταφέρθηκαν στο εν λόγω στρατόπεδο.\nΗταν ένα απομονωμένο, περιχαρακωμένο στρατόπεδο, με σειρές ψηλά συρματοπλέγματα και φρουρούς με λυκόσκυλα. Σε κάθε γωνία, ένας ξύλινος πύργος με προβολέα και πολυβόλο, ενώ περιμετρικά κινούνταν εποχούμενα περίπολα. Τα παραπήγματα όπου κοιμόντουσαν οι αιχμάλωτοι δεν έρχονταν σε επαφή με το χώμα για να μη σαπίζει το ξύλο αλλά και για να ελέγχουν καλύτερα οι Γερμανοί αν όλες οι σανίδες ήταν στη θέση τους. Στη μέση κάθε θαλάμου υπήρχε μια σόμπα.\nΜέσα στο 1943, μία ομάδα εκατό περίπου κρατουμένων πήρε την απόφαση να αποδράσει - σε αυτήν περιλαμβάνονταν και οι δύο Ελληνες. Οι Βρετανοί ανέθεσαν το σχέδιο της απόδρασης σε αξιωματικούς που στην πολιτική τους ζωή ήταν αρχιτέκτονες. Αυτοί αποφάνθηκαν ότι η ασφαλέστερη οδός ήταν η σόμπα: για να μην καίγεται το ξύλο του πατώματος, το σημείο εκείνο οι Γερμανοί το είχαν χτίσει με μια πλάκα τσιμέντου. Το τσιμέντο στηριζόταν στο χώμα, από κάτω ήταν το υπέδαφος. Οι αιχμάλωτοι ξεκόλλησαν την πλάκα και άρχισαν να σκάβουν μια σήραγγα με κονσερβοκούτια, ακόμα και με τα χέρια. Το αυτοσχέδιο αυτό τούνελ χρειάστηκε πάνω από οκτώ μήνες για να ολοκληρωθεί. Μηχανικοί μιλούν σήμερα για ένα «εντυπωσιακό επίτευγμα αυτοσχεδιαστικής μηχανολογίας».\nΜετά από κάθε σκάψιμο, οι αιχμάλωτοι τοποθετούσαν από πάνω την πλάκα του τσιμέντου και το χώμα που έσκαβαν το μοιράζονταν στις τσέπες τους, τις οποίες άδειαζαν διακριτικά την επομένη, καθώς προαυλίζονταν. Οι Γερμανοί κάτι υποψιάστηκαν: σε ορισμένα σημεία, το χώμα στο στρατόπεδο είχε άλλο χρώμα - ήταν αυτό που άδειαζαν οι αιχμάλωτοι από τις τσέπες τους. Η Γκεστάπο διενήργησε έρευνες, μα τα ειδικά σκυλιά δεν εντόπισαν κάτι περίεργο.\nΤη νύχτα της 25ης Μαρτίου του 1944, ένας ένας, οι κρατούμενοι άρχισαν να μπαίνουν στη σήραγγα. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν συμμαχικά αεροπλάνα. Πιθανώς πήγαιναν να βομβαρδίσουν κάποια γερμανική πόλη ή επέστρεφαν από τέτοια αποστολή. Οι Γερμανοί έσβησαν τους περιφερειακούς προβολείς για να μη δώσουν στόχο ή βοήθημα πορείας στα αεροπλάνα και διπλασίασαν τους σκοπούς, ώστε σε περίπτωση που χτυπηθεί το στρατόπεδο να μπορούν να ελέγξουν τους αιχμαλώτους. Εστειλαν περιπολίες μέσα στο δάσος, με σκυλιά, ακόμα και στις σιδηροδρομικές γραμμές, για τον φόβο των αλεξιπτωτιστών. Κάπου εκεί μια περίπολος έπεσε πάνω σε μερικούς δραπέτες. Ακούστηκαν ριπές. Μετά, η σειρήνα του συναγερμού. Σχεδόν όλοι οι δραπέτες συνελήφθησαν και πολλοί εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.\nΜεταξύ των εκτελεσθέντων ήταν και ο Σκάντζικας. Ο Διαμαντόπουλος βρισκόταν ακόμα στο στρατόπεδο, έχοντας πάρει σειρά, όταν ακούστηκαν τα συμμαχικά βομβαρδιστικά και σήμανε συναγερμός. Ο Διαμαντόπουλος επέστρεψε μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα και χάρη στη δική του μαρτυρία γνωρίζουμε το άδοξο τέλος της απόδρασης και του Σωτήρη Σκάντζικα.\nΘα μπορούσα να γράψω ένα σχόλιο για τους άφαντους συνταξιούχους και τα επιδόματα - φαντάσματα ή για τη γελοιότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά, με αφορμή τα 68 χρόνια που κλείνουν από αυτή την άγνωστη 25η Μαρτίου, είπα, έτσι για αλλαγή, να ξαναφέρω στο φως μια ξεχασμένη ιστορία. Αν μη τι άλλο, είναι πιο συναρπαστική από την τρέχουσα επικαιρότητα.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 8:20 μ.μ. 0 σχόλια\nΕτικέτες ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΕΙΜΕΝΑ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 3:58 μ.μ. 0 σχόλια\nΜάνα δεν έκανες τίποτα για μένα....\nΤης Αλεξάνδρας Καπελετζή\nΔεν θέλω να κάνω σε κανέναν ό,τι δεν θέλω να κάνουν σε μένα. Μάλλον η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσα να κάνω σε κανέναν ό,τι δεν θέλω να μου κάνουν εμένα. Γιατί σε ό,τι κάνω, η λογική, η ηθική και οι αξίες που κουβαλώ, βάζουν τα όρια.\nΔυστυχώς, όμως, τα τελευταία χρόνια ολοένα μεγαλώνει, φουσκώνει θα έλεγα, ένα κύμα ανθρώπων που δεν έχουν κανένα όριο. Δεν ανήκουν στο περιθώριο, δεν δηλώνουν επαναστάτες. Κινούνται μέσα στα συστήματα, κοινωνικά και πολιτικά.\nΕίναι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, καθηγητές, υπάλληλοι, εργάτες, είναι άνθρωποι κάθε κοινωνικής ομάδας, οι οποίοι κινούνται με ιδιοτελή κριτήρια και παρασύρουν με ύπουλο τρόπο και άλλους ανθρώπους στο κενό. Κανείς από αυτούς δεν είναι ειλικρινής.\nΕίναι, όμως, πονηροί και πιάνουν τον παλμό της εποχής, πατώντας στην αγανάκτηση που νιώθουν οι άνθρωποι μπροστά στην αδικία που ζει μία ή περισσότερες κοινωνικές ομάδες.\nΕίναι αυτοί που δηλώνουν αλληλέγγυοι στο λαό και βοηθούν με κάθε τρόπο την αποδόμησή του και τον εξευτελισμό του.\nΕίναι αυτοί που κόπτονται για το καλό των αδυνάτων… και κάνουν ό,τι μπορούν για να παραμείνουν αδύνατοι, ανώνυμοι και μέρος ενός όχλου που μπορούν ή θα μπορούσαν, εν δυνάμει, να επηρεάζουν και να καθοδηγούν.\nΕίναι αυτοί που πλευρίζουν ικανούς και πετυχημένους ανθρώπους, με σκοπό να τους χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους και μετά να τους καταστρέψουν.\nΕίναι ισοπεδωτές και απαξιωτές, γιατί ισοπεδώνουν προς κοινή χώνεψη τους πάντες και τα πάντα και απαξιώνουν προς κοινή πέψη τους πάντες και τα πάντα.\nΕίναι αυτοί που χαρακτηρίζουν διεφθαρμένους όλους τους πολιτικούς, πουλημένους όλους τους δημοσιογράφους, κλέφτες όλους τους επιχειρηματίες, ευνουχισμένους όλους τους διανοούμενους, τεμπέληδες όλους του δημοσίους υπαλλήλους…\nΗ αλήθεια είναι ότι δεν έχουν τόση σημασία οι χαρακτηρισμοί, το επικίνδυνο είναι το όλον.\nΕίναι η άποψη που οδηγεί στην απαξίωση των υπαρχόντων δομών, στις οποίες βασίζεται το πολίτευμά μας και η κοινωνία μας και, τελικά, είναι αυτό που αλλάζει το αξιακό μας σύστημα. Κι έτσι, όταν πεις αξιοκρατία, ακούς: ποια αξιοκρατία; Που υπάρχει; Που την είδες; Όταν πεις δικαιοσύνη, ακούς: ποια δικαιοσύνη; Βλέπεις να λειτουργεί; Αλλά κι όταν πεις αγάπη ακούς συμφέρον, όταν πεις φιλία ακούς υστεροβουλία, όταν πεις επιτυχία ακούς αλαζονεία, όταν πεις φιλανθρωπία ακούς εκμετάλλευση, όταν πεις κέρδος ακούς κλοπή, όταν πεις δουλειά ακούς δουλεία… και πάει λέγοντας μέχρι και… τη Δημοκρατία. Όταν πεις Δημοκρατία;;; Για σκεφτείτε λίγο…\nΠού μας οδηγούν (ή καθοδηγούν) όλοι αυτοί οι ηλίθιοι ισοπεδωτές και απαξιωτές;\nΜήπως μας καθοδηγούν στην απαξίωση της ίδιας της Δημοκρατίας;\nΜήπως, την ίδια ώρα που το κέρδος ενοχοποιείται, γίνεται αυτοσκοπός με άνομους τρόπους κι όχι με στόχο την πρόοδο και τη δημιουργία;\nΜήπως την ίδια ώρα που η δικαιοσύνη αμφισβητείται, γίνεται μοχλός εκβιασμού κι εκδικητικών προθέσεων κι όχι εργαλείο ισονομίας και κάθε εύρυθμης λειτουργίας;\nΜήπως την ίδια ώρα που η γραφειοκρατία εμποδίζει την εξέλιξη, χρησιμοποιείται στην παραγωγή εξαρτημένων ανθρώπων, εξαρτημένης κοινωνίας;\nΜήπως κι ο φόβος της πλήρους απαξίωσης και της αναρχίας είναι ο χειρότερος σύμβουλος ; Μήπως φοβούμενοι το θάνατο προτιμούμε να συντηρούμε την αρρώστια;\nΓια σκέψου, όμως, τη γενιά που μεγαλώνει μέσα στην απαξίωση των πάντων, στην αμφισβήτηση και στην άρνηση του συστήματος, στην αγανάκτηση για όλους αυτούς που δόμησαν ένα σαθρό, ένα σάπιο σύστημα. Αυτή η γενιά που μπορεί να πήρε πολύ λιγότερα απ΄αυτά που πρέπει να δώσει, σε ποια πλαίσια θα κινηθεί, σε ποιες δομές θα στηριχθεί, από ποιά βάση θα απογειωθεί; Θα ανοίξει τα φτερά της να πετάξει ή θα πέσει στο κενό ;;;\nΣκέψου πώς είναι να πετάς, να απολαμβάνεις το ταξίδι, να βλέπεις τον ουρανό, τον ήλιο, τα βουνά, τη θάλασσα, τις λίμνες, τις πόλεις, τους ανθρώπους, σκέψου πώς είναι να κοιτάς τον κόσμο από ψηλά και… τώρα σκέψου πώς είναι να πέφτεις στο κενό, στο χάος που έχει χρώμα μαύρο και να κοιτάς από κάτω προς τα πάνω, έτσι που όλα φαίνονται βουνό, από πού θα γαντζωθείς ν΄ ανέβεις;\nΜου προκαλούν τόση θλίψη, αλλά και οργή, αυτές οι σκέψεις. Πώς να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος με αρχές και όρια κάποιον χωρίς ηθικούς φραγμούς και χωρίς κανένα όριο; Πώς μπορεί να διακρίνει πίσω από το προσωπείο του οραματιστή, του επαναστάτη, του φίλου…, τον πρόστυχο κι υστερόβουλο εκμεταλλευτή, ηθικό αυτουργό της κοινωνικής αλαζονείας; Ούτε να τους δεις, ούτε να τους αντιμετωπίσεις, ούτε να τους «εξορίσεις» είναι εύκολο. Γιατί, όπως τα παιδιά παρασύρονται στις σκανταλιές κι οι έφηβοι φλερτάρουν με τα απαγορευμένα, έτσι κι οι ενήλικες κρύβουν τις αδυναμίες τους πίσω από τις ισοπεδωτικές βλακείες των απαξιωτών.\nΜήπως δεν αξίζει, όμως, να αδικήσουμε τόσο τα παιδιά μας; Να τα αφήσουμε να πέσουν στο κενό; Μήπως όσοι έχουν μέσα τους αξίες και ιδανικά πρέπει να παλέψουν γι΄αυτά; Να γίνουν όλοι πρότυπα, ο καθένας ξεχωριστά στην δική του καθημερινότητα. Στο δικό του σπίτι. Ας μην απαξιώνουμε τα πάντα. Ας μην ισοπεδώνουμε τα πάντα. Ας μην ρίχνουμε στάχτη σε ό,τι φυτρώνει . Ας μην κρυφτούμε στον όχλο. Ας παλέψουμε για το καλό. Ας ποτίσουμε την ψυχή και το μυαλό των παιδιών μας με αρετές, με γνώση και δημιουργία. Ένας- ένας έχουμε ευθύνη για το δικό τους αύριο.\nΑς μετατρέψουμε στα μάτια των παιδιών μας τη δική μας οργή κι αγανάκτηση, σε πάθος για αξιοκρατία. Ας απεμπολήσουμε την απληστία με τη χαρά που προσφέρει το ταξίδι προς το στόχο και τη δημιουργία. Ας διώξουμε τη ζηλοφθονία κι ας δώσουμε ως πρότυπο την επιτυχία, ας ξεφύγουμε απ’ την αλαζονεία κι ας αρκεστούμε στον αγώνα προς την αυτογνωσία.\nΑς περιθωριοποιήσουμε εκείνους που δεν έχουν όρια, δεν έχουν ηθικές αναστολές για τίποτα και αντιπροτείνονται ως αυριανά πρότυπα.\nΑς βλέπουμε, έχοντας πάντα στο οπτικό μας πεδίο την εικόνα ενός παιδιού. Όσα περισσότερα μάτια έχουν αυτή την εικόνα, τόσο θα μεγαλώνει κι η δύναμη κάθε παιδιού. Δεν θέλω το παιδί μου να γυρίσει μια μέρα να μου πει: Μάνα δεν έκανες τίποτα για μένα.\nΠΗΓΗ : www.aixmi.gr\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 10:42 μ.μ. 0 σχόλια\nΜε ένα φουλάρι....\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 8:10 π.μ. 0 σχόλια\nΗ διαπίστωση είναι προφανής, αποτελεί κοινοτοπία ακόμη και να την αναφέρουμε: για τους περισσότερους ανθρώπους, το μέλλον δεν αποτελεί πια ελπίδα αλλά εφιάλτη. Η μία αιτία είναι επίσης προφανής: η κρίση, που έχει κλέψει το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Το δικό μας επειδή φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τη δουλειά μας, τη σύνταξή μας, την κοινωνική μας ασφάλιση. Των παιδιών μας επειδή ανησυχούν ότι δεν θα βρουν δουλειά και δεν θα μπορέσουν να σχεδιάσουν τη ζωή τους, παγιδευμένα καθώς είναι σε ένα αιώνιο, επισφαλές παρόν.\nΟ Μαρκ Οζέ, ένας από τους πιο γνωστούς ανθρωπολόγους του κόσμου, προβάλλει όμως και μια δεύτερη αιτία: την επιτάχυνση που έχουν επιβάλει στην ύπαρξή μας οι νέες τεχνολογίες. Ζούμε σε ένα είδος υπερτροφίας του παρόντος, λέει στη Ρεπούμπλικα ο 77χρονος Οζέ, γνωστός και στην Ελλάδα από βιβλία του όπως το «Πού χάθηκε το μέλλον;» και το «Εγκώμιο του ποδηλάτου». Κατά μία έννοια, ο χρόνος μας δεν είναι πλέον γραμμικός αλλά κυκλικός. Οπως ο χρόνος των πρωτόγονων κοινωνιών ή του αγροτικού κόσμου. Είμαστε αιχμάλωτοι ενός είδους αιώνιας επιστροφής, που δεν καθορίζεται από τους κτύπους της καμπάνας, αλλά από τα τηλεοπτικά παλίμψηστα και τους ρυθμούς του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ζούμε περισσότερο, αλλά αρχίζουμε να ζούμε πιο αργά. Η Γαλλική Επανάσταση, ας πούμε, έγινε από ανθρώπους που ήταν λίγο μεγαλύτεροι από είκοσι χρόνων. Ηταν παιδιά, που άλλαξαν όμως τον ρου της Ιστορίας. Παραδόξως, η πιο σύντομη.......ζωή ανάγκαζε τότε όλο τον κόσμο να ωριμάζει πιο γρήγορα.\nΟ χρόνος έχει γίνει η μονάδα μέτρησης των πάντων, ακόμη και του χώρου, συνεχίζει ο γάλλος εθνολόγος. Δεν μιλάμε πια με όρους χιλιομετρικών αποστάσεων, αλλά με βάση τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να τις διανύσουμε. Και δεν μιλάμε πια για χώρες αλλά για πόλεις. Η τεχνολογία και η οικονομία είναι πλέον πιο γρήγορες και πιο ισχυρές από την πολιτική. Με την έννοια αυτή, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός έχει εκπληρώσει με τον τρόπο του τα οικουμενικά ιδεώδη που πρέσβευε κάποτε το προλεταριάτο. Το σύνθημα της εποχής είναι: «Ιδιοκτήτες όλου του κόσμου, ενωθείτε!»\nΕίναι λοιπόν όλα χαμένα ή μπορούμε να κάνουμε κάτι για να πάρουμε πίσω το μέλλον μας; Μόνο η γνώση μπορεί να ανοίξει τις πόρτες ενός καλύτερου μέλλοντος, απαντά ο Μαρκ Οζέ. Η ευτυχία των ατόμων και των κοινωνιών έχει δύο προϋποθέσεις, την άμεση ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης και την επίτευξη της πραγματικής ισότητας των δύο φύλων. Με άλλα λόγια, οι σωτήρες του ανθρωπίνου είδους είναι το σχολείο και οι γυναίκες. Χάρις στην Εύα έφαγε ο Αδάμ το φρούτο της γνώσης και ξεκίνησε η ανθρώπινη ιστορία. Αν θέλουμε λοιπόν να έχουμε μέλλον, πρέπει να συνεχίσουμε να τρώμε εκείνο το μήλο. Χωρίζοντάς το σε ίσα κομμάτια.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 9:55 μ.μ. 0 σχόλια\nΠάνω στὸ χῶμα τὸ δικό σου λέμε τ᾿ ὄνομά μας.\nΠάνω στὸ χῶμα τὸ δικό σου σχεδιάζουμε τοὺς κήπους\nκαὶ τὶς πολιτεῖες μας\nΠάνω στὸ χῶμα σου εἴμαστε. Ἔχουμε πατρίδα.\nἜχω κρατήσει μέσα μου τὴ ντουφεκιά σου.\nΓυρίζει μέσα μου ὁ φαρμακερὸς ἦχος τοῦ πολυβόλου.\nΘυμᾶμαι τὴν καρδιά σου ποὺ ἄνοιξε,\nκ᾿ ἔρχονται στὸ μυαλό μου\nκάτι ἑκατόφυλλα τριαντάφυλλα\nσὰν ὁμιλία τοῦ ἀπείρου πρὸς τὸν ἄνθρωπο\n-ἔτσι μας μίλησε ἡ καρδιά σου.\nΚ᾿ εἴδαμε πὼς ὁ κόσμος εἶναι μεγαλύτερος,\nκ᾿ ἔγινε μεγαλύτερος γιὰ νὰ χωρᾷ ἡ ἀγάπη.\nΤὸ πρῶτο σου παιγνίδι: Ἐσύ.\nΤὸ πρῶτο σου ἀλογάκι: Ἐσύ.\nἜπαιξες τὴ φωτιά. Ἔπαιξες τὸ Χριστό.\nἜπαιξες τὸν Ἀη-Γιώργη καὶ τὸ Διγενῆ.\nἜπαιξες τοὺς δεῖκτες τοῦ ρολογιοῦ ποὺ κατεβαίνουνε\nἀπ᾿ τὰ μεσάνυχτα….\nἜπαιξες τὴ φωνὴ τῆς ἐλπίδας, ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπῆρχε φωνή.\nἩ πλατεῖα ἦταν ἔρημη. Ἡ πατρίδα εἶχε φύγει.\nἮταν καιρός! Δὲ βάσταξε ἡ καρδιά σου περισσότερο\nν᾿ ἀκοῦς κάτω ἀπ᾿ τὴ στέγη σου τ᾿ ἀνθρώπινα μπουμπουνιτὰ τῆς Εὐρώπης!\nἌναψες κάτω ἀπ᾿ τὸ σακκάκι σου τὸ πρῶτο κλεφτοφάναρο...\nΚαρδιὰ τῶν καρδιῶν! Σκέφτηκες τὸν ἥλιο, καὶ προχώρησες...\nἈνέβηκες στὸ πεζοδρόμιο κ᾿ ἔπαιξες τὸν ἄνθρωπο!\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 8:39 μ.μ. 0 σχόλια\nΤρύπιες μπάλες, κούφια κεφάλια\nΟπως κάθε φορά. Οπως πάντοτε. Οι τεθλιμμένοι, ντυμένοι τον βαρύ φαρισαϊσμό τους, μοιρολογούν: οιονεί αρμόδιοι υπουργοί και κατά δήλωσή τους υπεύθυνοι υφυπουργοί, η ΕΠΟ, η Σουπερλίγκ (τα ξιπασμένα αγγλικά μάς μάραναν, τα πρι-γκέιμ και τα ποστ-γκέιμ), η Αστυνομία, οι μεγαλοπαράγοντες (οι ήδη εγκατεστημένοι και όσοι διεκδικούν τα ηνία), οι ανταγωνιζόμενοι εκδότες και διευθυντές αγρίως οπαδικών εφημερίδων, οι κάτοχοι βαθιά βαμμένων ιστοσελίδων, οι προπονητές και οι ποδοσφαιριστές, οι τάχα καταργημένοι σύνδεσμοι φιλάθλων. Αλλά το μοιρολόι τους δεν το ακούει κανείς, γιατί δεν το ακούνε καν αυτοί οι ίδιοι που μοιρολογούν ή καμώνονται ότι μοιρολογούν. Μια βαθύτατη υποκρισία που κρατάει-δεν κρατάει έως την επόμενη Κυριακή, το επόμενο ντέρμπι, τον επόμενο αγώνα που βλακωδώς τον χαρακτηρίζουμε «αγώνα ζωής ή θανάτου». Μα ποιος άλλος πεθαίνει πλην της λογικής;\nΟπως κάθε φορά. Οπως πάντοτε. Η Αστυνομία, εθισμένη έτσι κι αλλιώς στη ρίψη χημικών κατά πάντων, καταγγέλλεται εναλλάξ ή συγχρόνως για την «προκλητική υπερβολή της» ή για την «αδράνειά της». Οι ιδιοκτήτες «ομάδων-ιδεών» και «ιστορικών συλλόγων», που άλλο από επιχειρηματίες συναισθημάτων δεν είναι, εξαντλούν τη λίμνη του Μαραθώνα νίπτοντας χείρας και πόδας. Τα ξεφτέρια της οπαδικής παραδημοσιογραφίας, που λερώνουν τα πρωτοσέλιδά τους με κείμενα πολεμοχαρή, με.......σκίτσα σεξιστικά, με τίτλους προσβλητικότατους, αυτοπαρουσιάζονται σαν τιμητές. Βγαίνουν μάλιστα και στα κανάλια και δίνουν συμβουλές πάταξης του χουλιγκανισμού, μαζί με παραγοντίσκους, οι οποίοι έχουν επίσης διακριθεί στο άθλημα της ενδογηπεδικής βαρβαρότητας, που μια χαρά βολεύει όσους προτιμούν να εκτονώνονται σε κλειστούς ή ημίκλειστους χώρους τα οποιασδήποτε καταγωγής και απόχρωσης μαζικά αισθήματα.\nΟπως κάθε φορά. Οπως πάντοτε. Ολοι όσοι υπηρετούν την ιδέα ότι μόνο η πρωτιά, η επιβολή, η πάση θυσία επικράτηση αξίζει τον αθλητισμό κι όλα τ’ άλλα περί ευγενούς αμίλλης και κοιτίδας του αθλητισμού κ.τ.λ. είναι κουραφέξαλα για κουλτουριάρηδες και πανηγυρικούς που ακούγονται επετειακά στην Ολυμπία, όλοι όσοι κερδοσκοπούν προάγοντας τη βία, το ρίχνουν δημοσίως στον κοπετό και στα αναθέματα και ιδιωτικώς επιχαίρουν και μετρούν τίτλους και κέρδη. Ολοι όσοι ποντάρουν στο «ηλεκτρονικό εισιτήριο» (που κηδεύτηκε πριν γεννηθεί) και καταστρώνουν φοβερά και τρομερά προληπτικά σχέδια, αναρωτιούνται εμβρόντητοι εκ των υστέρων πώς πέρασαν στο καλά περιφρουρούμενο στάδιο πιστόλια φωτοβολίδων και μολότοφ. Αλλά και μια φορά να έχει πάει κανείς σε γήπεδο ή να κουβέντιασε με «οργανωμένο», ξέρει ότι τίποτε ευκολότερο. Τα κέρματα μπορεί να σου τα βρουν και να τα κατακρατήσουν. Τις κροτίδες ποτέ.\nΟπως κάθε φορά. Οπως πάντοτε. «Γίναμε ρεζίλι στην Ευρώπη». «Γελάει μαζί μας ο ντουνιάς». Αστειότητες...\nΟπως κάθε φορά. Οπως πάντοτε. «Θα ληφθούν σκληρά μέτρα». «Ο κόμπος στο χτένι». «Το μαχαίρι στο κόκαλο». «Βαθιά το νυστέρι». Οσοι αγαπούσαμε κάποτε το ποδόσφαιρο κουραστήκαμε να τ’ ακούμε. Αυτοί δεν κουράστηκαν να τα λένε; Τι περιμένουν; Νεκρό; Μα έχουν ήδη υπάρξει νεκροί.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 7:36 μ.μ. 0 σχόλια\nΕτικέτες ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ, ΓΝΩΜΕΣ, ΚΕΙΜΕΝΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ\nΕίμαι σαν τον βασιλιά ενός τόπου που συνέχεια βρέχει\nπλούσιος αλλά ανίσχυρος, νέος ωστόσο γέρος\nπου περιφρονεί των διδασκάλων του τις βαθιές υποκλίσεις\nπλήττοντας με τα σκυλιά του, καθώς μ όλα τα ζώα\nΤίποτα πια, ούτε κατσίκι ούτε φασιανός\nούτε κι ο λαός του που πεθαίνει στο μπαλκόνι του μπρός\nούτε του εκλεκτού του γελωτοποιού η αστεία μπαλάντα\nνα διασκεδάσουν δεν μπορούν το μέτωπο του σκληρού αρρώστου\nΤο λουλουδιαστό του κρεβάτι σε μνήμα έχει μεταμορφωθεί\nκι οι γύρω κυρίες που κάθε πρίγκιπας, στα μάτια τους όμορφος φαντάζει\nδεν βρίσκουν άλλη καταλληλότερη , πιο τολμηρή ενδυμασία\nτο χαμόγελο του νεαρού πια σκελετού ν' αποσπάσουν...\nΟ σοφός που χρυσάφι του κοστίζει δεν κατάφερε\nαπ' την ύπαρξη του, το χαλασμένο -προερχόμενο απ τα αιματηρά\nτων Ρωμαίων λουτρά- ν απαλείψει, στοιχείο\nπου των ισχυρών τις στερνές τις ημέρες στοιχειώνει\nκι απ' τη γειατριά εμποδίζει ι τώρα αυτό το αποσβολωμένο πτώμα\nπου στις φλέβες του πια αντί για αίμα, λήθης πράσινο νερό αναβλύζει.\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 10:23 μ.μ. 0 σχόλια\nΤου Δ. Ν. Μαρωνίτη\nΆλλα είχα στον νου μου για σήμερα. Ήθελα, περιμένοντας να σκάσει η άνοιξη, να μιλήσω για τον έφηβο Ερμή, που ανάλαφρα πατώντας τη σκάλα των ποιητικών ανταποκρίσεων κατεβαίνει από την Ιλιάδα στην Οδύσσεια, ίδιος στην όψη και στον ρόλο, αλλά σε διαφορετικά συμφραζόμενα.\nΣτην Ιλιάδα συνοδεύοντας και προστατεύοντας τον ικέτη Πρίαμο στη νυχτοπορία του προς τη σκηνή του αμείλικτου Αχιλλέα, για να απολυτρώσει (έναντι λύτρων) το σώμα του αφανισμένου γιου του. Στην Οδύσσεια, δήθεν περαστικός, για να εξασφαλίσει τον Οδυσσέα από τα ηδονικά μάγια της Κίρκης, με αντιφάρμακο το μαγικό βοτάνι που το λένε μώλυ. Και τις δύο φορές συστήνεται ο Ερμής από τον ποιητή μεταμορφωμένος σε εκθαμβωτικό έφηβο, που μόλις χνούδισε το γένι του.\nΜιλάμε για τον πιο πολύτροπο, τον πιο πολύτεχνο θεό, που έρρεπε από γεννησιμιού του στη συμφέρουσα, έστω και επίορκη, κλοπή - κλεπτοσύνη στο ομηρικό κείμενο. Γιος του Δία και της Μαίας, γεννημένος σε βαθιά σπηλιά, στο όρος της αρκαδικής Κυλλήνης, πέταξε, λέει, αμέσως τις… φασκιές του, και πήρε δρόμο για τη Θεσσαλία. Οπου ο ετεροθαλής αδελφός του Απόλλων θητεύοντας έβοσκε γελάδια και τα δαμάλια του Αδμητου. Κι όπως εκείνος αφαιρέθηκε, συνεπαρμένος με τον έρωτά του για τον Υμέναιο, άρπαξε το κοπάδι ο νεογέννητος Ερμής κι έγινε άφαντος. Γυρίζοντας ωστόσο πίσω στην Κυλλήνη, μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς, έπιασε το μάτι του μια χελώνα: τη χουφτώνει, της βγάζει τα σωθικά, την ξύνει, στο κοίλωμά της τεντώνει χορδές βοδίσιες, και νά η πρώτη λύρα - αργότερα επινόησε και τον αυλό.\nΑφήνοντας στην άκρη άλλα σπουδαία έργα και καμώματα του εφηβικού θεού (υπήρξε συνοδίτης και οδοδείχτης όσων ταξιδεύουν, ρύθμιζε τις εμπορικές συναλλαγές αλλά και τη ρητορική τέχνη των πολιτών), θυμίζω δύο ακόμη ομηρικές επιδόσεις του: εκείνην που τον ήθελε, και στα δύο έπη, επίσημο αγγελιοφόρο του Δία, και την άλλη, οδυσσειακή αυτή, αρμοδιότητα του ψυχοπομπού. Ασκημένη στην αρχή της τελευταίας ραψωδίας, όπου οδηγεί τις ψυχές των σκοτωμένων μνηστήρων κάτω στον Αδη. Παραθέτω τους στίχους σε μετάφραση:\nΤώρα ο Κυλλήνιος Ερμής έξω καλούσε των μνηστήρων τις ψυχές. / Στα χέρια του κρατούσε χρυσό ραβδί, ωραίο - αυτό που μαγνητίζει / τα μάτια των ανθρώπων, όποιου θελήσει εκείνος, / και τα κλείνει, ή κι απ' τον ύπνο τον βαθύ τούς ανασταίνει. / Με τούτο το ραβδί στο χέρι έσερνε τις ψυχές, μπροστά ο θεός, / κι εκείνες τρίζοντας πήγαιναν πίσω του. / Πώς νυχτερίδες, στο βάθος μιας απέραντης σπηλιάς τρίζουν / πετώντας, αν κάποια πέσει από την αρμαθιά του βράχου, / όπου ήσαν όλες κρεμασμένες κι αξεχώριστες, / έτσι και των μνηστήρων οι ψυχές κατέβαιναν μαζί του, / καθώς πανούργος ο θεός Ερμής τις πήγαινε / σε μονοπάτια σκοτεινά και μουχλιασμένα.\nΤο παρατράβηξα, μήπως και ξεχαστώ. Αλλά η μέρα είναι ορισμένη: εκλέγει το ΠαΣοΚ σήμερα τον νέο του πρόεδρο. Θα τον αναδείξουν, λέει, οι εγγεγραμμένοι οπαδοί κι όσοι δηλώσουν φίλοι, έστω την τελευταία στιγμή. Οι εκτός σκεφτόμαστε πού πάει το πράγμα, καθώς επέρχονται και οι απριλιανές εκλογές (αν δεν προκύψουν τελικώς μαγιάτικες), μασώντας την πολιτική μας αμηχανία, που έχει φτάσει στο ζενίθ. Ισως γιατί στο μεταξύ χάσαμε την ελπίδα, όπως τη φαντάστηκε στα νιάτα του ο Σαμαράκης στα μέσα του περασμένου αιώνα.\nΚι όμως, ελπίζοντας βγάλαμε τη μαύρη Κατοχή. Ελπίζοντας περάσαμε και την εφτάχρονη δικτατορία - με θυσίες βέβαια, κάποιοι και με αυτοθυσία. Αυτή η ζωτική ψευδαίσθηση της ελπίδας αναζητείται, και πρέπει επειγόντως να βρεθεί. Δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες. Να πω μονάχα πως, για να αλλάξει η πράξη μας, πρέπει να αλλάξει πρώτα ο λόγος μας. Και όσο κι αν ακούγεται ρομαντικό, σ' αυτή την αλλαγή συνεισφέρει με τον τρόπο της και η γνήσια ποίηση - επιμένω στο «γνήσια», γιατί κι εδώ κυκλοφορεί πολλή νοθεία.\nΠαράδειγμα ποιητικής γνησιότητας η τελευταία συλλογή της Ζέφης Δαράκη. Επιγράφεται Ερήμωνε, θυμίζοντας την Ερημη χώρα του Ελιοτ. Εξήντα έξι σελίδες όλες κι όλες. Σαράντα τέσσερα ποιήματα μοιρασμένα σε πέντε μέρη: άτιτλο το πρώτο, τιτλοφορημένα τα άλλα τέσσερα. Ωριμη ποίηση και προπαντός τίμια. Στο όριο μιας κρυφής ελπίδας που υπονοεί αυθόρμητη αλληλεγγύη. Αντιγράφω το τελευταίο ποίημα, που παραμένει επίτηδες ξεκρέμαστο:\n...Πρόκειται να κάνουμε / ένα πρωινό περίπατο / πρόκειται να μιλήσουμε / για ανύπαρκτα γεγονότα / αόριστες πράξεις / Πρόκειται για πρόσωπα που φανταστήκαμε / για λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ // Πρόκειται να υπερασπιστούμε / την πιο ανυπεράσπιστη σιωπή, / να συναντήσουμε / τα μάτια που ξενίτεψαν τον ουρανό / να φιληθούμε / με όσους μπόρεσαν να μας αγαπήσουν // Πρόκειται να επιμείνουμε στο ακαθόριστο του προορισμού μας.\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 10:29 μ.μ. 0 σχόλια\nΠαρατηρώ το χτίσιμο: πέτρες δεμένες με πλίνθους και κουρασάνι. Ρωμαϊκό, βυζαντινό. Αγκαλιάζω τη χαρίεσσα φόρμα. Χαμηλώνω το βλέμμα. Στο πεζούλι του βυζαντινού ναού των Αγίων Θεοδώρων, στην πλατεία Κλαυθμώνος, ένας (μία;) μικροπωλητής, συνήθως άφαντος, έχει απλώσει την πραμάτειά του: εικονίτσες, βίους αγίων, την Αγία Μαρκέλα, τον Αγιο Κυπριανό, θρησκευτικά ημερολόγια, λιβάνι, βραχιολάκια, κομπολόγια, ένα CD με Λόγους Μετανοίας. Στην άκρη απιθωμένο ένα πλαστικό κύπελλο του καφέ. Ενας γενειοφόρος Πρόδρομος, νωδός, διαλαλεί ψευδά τα λαχεία του «τι σου ’χω σήμερα, σε γλιτώνω!». Πιο πάνω, άλλος σαλός με άδειο βλέμμα, λευκογενειοφόρος με πατημένα παπούτσια σαν παντόφλες, κουνάει ένα άδειο κουτί «πεινάω» προς παγερά αδιάφορους διαβάτες, είναι αόρατος. Στο πεζοδρόμιο της Αθηνάς, ένας άντρας έχει ανοίξει ένα χαρτόκουτο και επιδεικνύει καρδερίνες, λούγαρους και φλώρια, έχουν μαζευτεί καμιά δεκαριά άντρες σαράντα-πενήντα χρόνων, χαζεύουν και καπνίζουν, ένας σαν κράχτης κάνει ότι ψωνίζει και βάζει σε ένα σακβουαγιάζ ένα πουλάκι. Στις παρυφές της Ερμού, επί της Αρεως, ένας αστυνομικός με μπλε εξάρτυση καλεί έναν Ινδοασιάτη μικροπωλητή για έλεγχο, αυτός κρατάει μια γαλάζια ομπρέλα ανοιχτή και τέσσερις–πέντε κλειστές σε νάιλον, το βάζει στα πόδια, ξεφορτώνεται το εμπόρευμα στο δρόμο, τρέχει με τη γαλάζια ομπρέλα ανοιχτή, ο νεαρός αστυνομικός τον προλαβαίνει, του βάζει τις φωνές, ο Πακιστανός χαμογελάει διαρκώς και.........στριφογυρίζει ψηλά την ανοιχτή ομπρέλα, κανείς δεν δίνει σημασία, μόνο ένας σκουρόχρωμος σαλεπιτζής παρακολουθεί διακριτικά.\nΚανείς δεν παραξενεύεται με αυτές τις εικόνες στο κέντρο των Αθηνών. Ολοι προσπερνούν αποτραβηγμένοι στον εαυτό τους, σκυθρωποί, κοιτάνε πέρα, μακριά, πολύ μακριά από τον τρέχοντα ζόφο. Βαλκανίλα και Κάιρο μυρίζει. Και παλιά Αθήνα του ’60, όταν οι ζητιάνοι συνωστίζονταν στα σκαλιά των εκκλησιών κάθε Κυριακή, απλώνοντας εικονίτσες και άδεια χέρια κάτω από τις μύτες των νοικοκυραίων, κι όταν μαυροντυμένες κοσμοκαλόγριες με μπόγους γυρνούσαν πόρτα πόρτα πουλώντας μοσχολίβανο και καρβουνάκια. Εικόνες απόμακρες, καταχωνιασμένες, ακατανόητες σήμερα, κι όμως επιστρέφουσες μαζικά, ορμητικά: η επαιτεία ως αναπόσπαστο μέρος του βίου, ως μια φυσικότατη εκδήλωση της διάχυτης πενίας· οι μικροπωλητές που περιφέρουν εμπόρευμα–σαβούρα σε χαρτόκουτα ή κρεμασμένο στο λαιμό τους· οι παπατζήδες στο δρόμο και οι λοταριατζήδες στα καφενεία· οι μπανανοπώλες με καρότσια μπεμπέ· οι υπαίθριοι ψήστες κοκορετσιού· οι πωλητές χύμα χλωρίνης, ελαιολάδου, φυτίνης και γιαουρτιού πόρτα πόρτα· οι δοσάδες με είδη προικός στη βαλίτσα.Το ’50 και το ’60 εισβάλλουν βίαια στο 2012. Δεν φέρουν κανένα φολκλόρ, δεν ξυπνούν καμιά νοσταλγία, δεν περιέχουν αισθητική και καλαμπούρια, όπως αυτή που ξυπνούσαν έως πρόσφατα οι ασπρόμαυρες φαρσοκωμωδίες. Ποιος νοσταλγεί την αυλή με τη σκάφη και τον κοινό απόπατο; Αυτά ήταν για να τα βλέπουν σε Plasma 40 ιντσών και να γελάνε χορτάτοι επίγονοι, παιδιά και εγγόνια αυτών των παράξενων Ελλήνων με τα τριμμένα ντρίλια και τα παλτά της αμερικανικής βοήθειας.\nΔεν θα γυρίσουμε στη σκάφη. Αλλά σε πολλά διαμερίσματα φέτος δεν άναψαν καλοριφέρ· τα αυτοκίνητα στέκουν ακίνητα, χωρίς πανάκριβη βενζίνη· στα γραφεία κολατσίζουν από τάπερ σπιτικά.\nΓυρνάμε στη φτώχεια· δεν γυρνάμε όμως και στην αθωότητα της παλαιάς ηθογραφίας της. Οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι, συνοικίες και αστικές ζώνες ολόκληρες έχουν μπει στα κόκκινα, οι πολυκατοικίες χτυπιούνται κάθε βράδυ, κάθε ώρα και μία διάρρηξη, αλαφιασμένοι μικρομεσαίοι προσθέτουν κλειδαριές και σίδερα.\nΟ πόλισμαν της ηθογραφίας, με το γκρίζο κοστούμι–στολή και το πηλήκιο, εξαφανίστηκε· στις φυλασσόμενες ζώνες με τράπεζες και πολιτικά κτίρια στέκονται πάνοπλοι ειδικοί φρουροί με περικνημίδες και οπλοπολυβόλα. Η επιτήρηση, ο ατομικός οπλισμός και οι αυτοδικούσες μιλίτσιες προβάλλουν ως μόνες απαντήσεις στη φτώχεια, την ανασφάλεια, την ανισότητα. Ζητιάνοι, πρεζάκια, μικροπωλητές, αξύριστοι άντρες στα πεζοδρόμια, και φρουροί με οπλοπολυβόλα. Λείπουν οι προφήτες.\nΗ ηθογραφία διαστρωματώνεται και αλλάζει. Και λουπάρει. Ηταν η αυλή, γεράνια, πατριάρχες άντρες, μεγαλοκοπέλες, έρωτες, ένας ορισμένος νεορεαλισμός, υποβασταζόμενος από το όραμα της διαρκούς προόδου. Κατόπιν ήρθε το διαμέρισμα, κοστούμια, γαλλικούλια, κούρσες, ροκ εν ρολ, μπλουτζίν και καμπάνες, χουντοπόπ. Μετά, δημοκρατία και φενάκη αναδιανομής, μαζική παιδεία, πλησμονή, νεοπλουτισμός, προωθητικός φθόνος, θαυμαζόμενη ανομία, κατανάλωση, τηλεόραση, μάζα, σκυλοπόπ. Ευρώπη – όραμα και φενάκη. Η τελευταία στοιβάδα ηθογραφίας αναπαράγει διαθλασμένα, σαρκαστικά, ένα παλαιότερο πρόσωπό της, παραμορφωμένο, απεχθές, μια αστυνομική πτωχοκρατία. Η ηθογραφία εξελίσσεται: σαν δυστοπία.\nΚαταναλωτικός ακτιβισμός ή καταναλωτική συνείδηση;\nΟι δημοσιογράφοι βρήκαν γρήγορα τον τίτλο της προσπάθειας: «κίνημα της πατάτας». Αυτό που ξεκίνησε σαν προσπάθεια αλληλεγγύης, με κοινά συμφέροντα και για τις δύο πλευρές, μετατράπηκε σε κίνημα. Γιατί όμως χρειάστηκε μια δράση ακτιβιστική για να φτάσουμε σε κίνημα;\nΠολλοί λίγοι, πίσω από τον ακτιβισμό, είδαν ένα βασικό στοιχείο το οποίο, μαζί με την κυβερνητική αδράνεια δεκαετιών, έφερε τα νοικοκυριά σε τέτοιο τέλμα: την απουσία καταναλωτικής συνείδησης και κινήματος. Το ζήτημα δεν είναι όμως να ενισχυθεί απλώς το συγκεκριμένο κίνημα. Στόχος κάθε ενεργού πολίτη πρέπει να τεθεί η ανάπτυξη καταναλωτικής συνείδησης, να μετεξελιχθεί σε πραγματικό καταναλωτικό κίνημα, που θα αφορά όλα τα αγαθά.\nΟι Έλληνες, σε συνθήκες υπερκατανάλωσης, δεν κατάφεραν να αναπτύξουν καταναλωτική συνείδηση. Και η Πολιτεία έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να εμποδίσει την ανάπτυξή της. Από νωρίς ακόμα το καταναλωτικό κίνημα γραφειοκρατικοποιήθηκε και, πριν ακόμα δράσει, επιβλήθηκε «από τα πάνω» μια λαϊκίστικης έμπνευσης Γενική Γραμματεία, ενώ σύντομα την προστασία των καταναλωτών ανέλαβαν –με τρόπο πατερναλιστικό– οι δημοσιογράφοι. Ουσιαστικά, η ελληνική Πολιτεία, στο όνομα των ελεύθερων αγορών και.......του ανταγωνισμού, αντιπάλευε κάθε σοβαρή προσπάθεια καταναλωτικής δράσης έχοντας, φυσικά, δίπλα και την πλειονότητα των μίντια που θα έχαναν διαφημίσεις.Η γνωστή μαρξιστική θέση για τις αλυσίδες των εργατών έχει γίνει σήμερα ρομαντική. Οι εργαζόμενοι σήμερα δεν είναι απλώς μηχανές παραγωγής. Πρωτίστως είναι καταναλωτές αγαθών. Διατρέχουν ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο να χάσουν όχι μόνο τις αλυσίδες τους, αλλά και την ίδια τη δυνατότητα να αγοράζουν και να αισθάνονται μέλη μιας κοινότητας. Και σήμερα, για τον μισό και πλέον πληθυσμό της χώρας, τούτα δεν είναι αποτελούν απλά κίνδυνο, αλλά βίωμα. Οι φιλελεύθερες ελπίδες των ίσων ευκαιριών έχουν πια εξανεμιστεί μπροστά στην πίεση της εσωτερικής υποτίμησης, των μισθολογικών μειώσεων, των ανατιμήσεων και της αυξανόμενης φτώχειας, δυσχεραίνοντας την ήδη βεβαρημένη οικονομική κατάσταση των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Σε μια εποχή που οι «δημοκρατικοί» υπερασπιστές των δανειστών και των Μνημονίων θεοποιούν τη μεταμοντέρνα εκδοχή της «αγοράς» και της κατανάλωσης, το καταναλωτικό κίνημα αποκτά ολοένα και πιο ταξικά χαρακτηριστικά.\nΚαι οι δράσεις για ανάπτυξη καταναλωτικής συνείδησης είναι αμιγώς πολιτικές. Τη στιγμή που εκατομμύρια Ελλήνων ζουν κάτω από όριο της φτώχειας, οι καταναλωτικές δράσεις αποκτούν βαθύτατα πολιτικά χαρακτηριστικά. Συμβάλλουν στην ανάπτυξη ταξικής αλληλεγγύης απέναντι στη νεοφιλελεύθερη επέλαση των «αγορών». Με ρεαλισμό στοχεύουν άμεσα στην ανακούφιση των πολιτών (ειδικά των ευπαθών ομάδων) και προβάλλουν μια άλλη οπτική: εκείνη της διεκδίκησης. Μπορεί να μην καταπολεμείται ο καπιταλισμός στη βάση του όπως απαιτεί το ΚΚΕ, αλλά μετατρέπει τους καταναλωτές από άτομα σε συλλογικότητες που διεκδικούν και πιέζουν για βελτίωση αγαθών και μειώσεις τιμών.\nΑς μην λησμονούμε πως οι «αγορές» αποτρέπουν κάθε συλλογική δράση. Και αν οι καταναλωτές ομιλούν τη γλώσσα του «εγώ», το καταναλωτικό κίνημα μπορεί να διδάσκει την κοινή γλώσσα του «εμείς».\nΗ πάλη για την εδραίωση ενός κινήματος καταναλωτικού συνιστά πια αναγκαιότητα. Ήδη οι συνεταιριστικές αγορές σε πολλές πόλεις και το κίνημα της πατάτας έδειξαν ότι υπάρχουν πολίτες που μπορούν να στηρίξουν τέτοιες προσπάθειες. Σύντομα το θέμα θα φύγει από την επικαιρότητα και θα πάψει να προβάλλεται από τα ΜΜΕ, όπως έγινε με τις συνεταιριστικές αγορές στον Βόλο και αλλού. Η συγκρότηση καταναλωτικού κινήματος είναι πια μονόδρομος και έχει άμεση ανάγκη από τέτοιες ακτιβιστικές δράσεις.\nΟ Δήμος Χλωπτσιούδης είναι φιλόλογος-ιστορικός και διατηρεί το μπλογκ Ο δείμος του πολίτη (http://chldimos.blogspot.com)\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 11:59 π.μ. 0 σχόλια\nΗ κοινωνική θέση των ανθρώπων μπορεί να γίνει φονική\n... Ενα χωριό κοντά στο Μπρίτζχεντ, στη Βρετανία. Για να πούμε την αλήθεια, μέχρι προχθές, δεν το είχαμε ξανακούσει. Ούτε είμαστε βέβαιοι πως προφέρουμε σωστά το όνομά του. Εγινε ξαφνικά είδηση όταν ανακοινώθηκαν στο βρετανικό Κοινοβούλιο στοιχεία που αποκαλύπτουν ότι η θνησιμότητα σε αυτό το χωριό είναι 1.499 ανά 100.000 κατοίκους. Τόσοι πολλοί δεν πεθαίνουν ούτε στην Μποτσουάνα (1.452). Ούτε καν στη Ρουάντα (1.427).\n... σοβαρό; Ισως να πρόκειται απλώς για μια στατιστική παραξενιά. Αλλωστε, ολόκληρο το χωριό δεν έχει καν 100.000 κατοίκους. Δεν ξεπερνούν τους 1.300. Ισως πάλι η περασμένη χρονιά να μην ήταν τυχερή για μερικούς από αυτούς. Οπως αποκαλύπτουν τα στατιστικά στοιχεία, σε περισσότερες από 100 περιφέρειες στην Αγγλία και την Ουαλία, η θνησιμότητα είναι υπερδιπλάσια από τον μέσο όρο ολόκληρης της Βρετανίας (492 ανά 100.000 κατοίκους). Πρόκειται για περιφέρειες που ήταν κάποτε βιομηχανικές ζώνες (Νιούκαστλ, Μίνλτμπρο, Μπράντφορντ, Νότιγχαμ κ.λπ.). Αραγε σε τι οφείλεται αυτό το φαινόμενο; Σύμφωνα με τη βρετανική στατιστική υπηρεσία, πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται ένας παράγοντας που.......ονομάζεται «κοινωνικοοικονομική κατάσταση». Με πιο απλά λόγια, «κοινωνική τάξη». Ομως, είτε έτσι είτε αλλιώς, όλοι οι άλλοι παράγοντες με τους οποίους θα μπορούσε να ερμηνευτεί αυτή η υψηλή θνησιμότητα καταλήγουν και αυτοί στην κοινωνική τάξη. Η στέρηση είναι συγκεντρωμένη στις φτωχότερες περιοχές της χώρας. Το ίδιο και η ρύπανση. Σε αυτές τις περιοχές, οι υπηρεσίες υγείας τείνουν να είναι πολύ χειρότερες από ό,τι στις καθωσπρέπει. Οσο για τον παράγοντα που η αρμόδια στατιστική υπηρεσία ονομάζει «συμπεριφορά υγείας», όπως επισημαίνει ο βρετανός αρθρογράφος Ντέιβιντ Οσλερ, η πικρή αλήθεια είναι πως οι πιο φτωχοί είναι πιο επιρρεπείς στο κάπνισμα, στο πιοτό και στη χρήση επικίνδυνων ναρκωτικών.\n... στοιχεία που μας έκαναν γνωστή την ύπαρξη του Μπρίνσθιν εξαιτίας της υψηλής θνησιμότητας των κατοίκων του δεν είναι η μοναδική απόδειξη πως η κοινωνική θέση των ανθρώπων μπορεί να γίνει φονική. Οπως είχε αποκαλυφθεί πρόσφατα από το Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα, γράφει ο Ντέιβιντ Οσλερ, το προσδόκιμο ζωής σε ορισμένες περιοχές της Γλασκώβης είναι χαμηλότερο ακόμη και από των κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας.\n... και κοινωνικές αυτές ανισότητες δεν θα παραξένευαν καθόλου έναν που θα ταξίδευε μέσα στον χρόνο για να φτάσει στη σημερινή Βρετανία από τη δεκαετία του 1930. Φυσικά, η διάρκεια ζωής έχει επιμηκυνθεί σημαντικά σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας σε ολόκληρη τη χώρα. Ομως, όπως τότε έτσι και τώρα, οι εργατικές περιοχές της Σκωτίας, της Ουαλίας, του Βορρά και των Μίντλαντ υστερούν πολύ. Οσο ακόμη η κυβέρνηση της χώρας θα χρεώνει το κόστος της κρίσης στους φτωχότερους πολίτες της τόσο αυτοί θα ζουν και θα πεθαίνουν σαν κάτοικοι της Ρουάντας και της Μποτσουάνας.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 12:14 π.μ. 0 σχόλια\nΤο Μαχαγκόννυ της Μεταπολίτευσης\nΤο Μαχαγκόννυ είναι μια «πόλη-πλεκτάνη», που ιδρύθηκε για όσους αναζητούν την καλοπέραση σ’ έναν επίγειο παράδεισο. Μια πόλη του χρήματος, των απολαύσεων, όπου «όλα είναι επιτρεπτά». Το Μαχαγκόννυ αναπτύσσεται ραγδαία προσελκύοντας πολλούς δυσαρεστημένους από άλλες περιοχές, στις οποίες επικρατούν ταραχές και διχασμός. Κάποια στιγμή το Μαχαγκόννυ, όπως όλες οι επιχειρήσεις, περνάει κρίση. Οι τιμές πέφτουν και πολλοί το εγκαταλείπουν. Ενας τυφώνας το απειλεί και την τελευταία νύχτα, πριν από το επερχόμενο τέλος, οι κάτοικοι, καταργώντας κάθε απαγόρευση, επιδίδονται σε καταστροφές. Ομως, εν τέλει, η πόλη σώζεται, γιατί ο κυκλώνας αλλάζει πορεία. Τι σημαίνει, όμως, «σώζεται». Σταματάει ο κατήφορος; Τι γίνεται με όσους παρανομούν; Τιμωρούνται, όταν, για παράδειγμα, ο Τόμυ Χίγκινς, κατηγορούμενος για φόνο, αθωώνεται επειδή δωροδόκησε το δικαστήριο; Και ο Τζιμ Μαχόνυ, μέλος κι αυτός του διεφθαρμένου συστήματος, από μια σειρά (δήθεν) αδικημάτων καταδικάζεται σε θάνατο «για έλλειψη χρημάτων, το πιο μεγάλο έγκλημα που απαντάται στον πλανήτη». Ο Τζιμ, λίγο πριν εκτελεστεί, ομολογεί: «Τώρα τα βλέπω όλα καθαρά… Ημουν εγώ που είπα: καθένας πρέπει να κόψει, μ’ όποιο μαχαίρι βρει, ένα κομμάτι απ’ το ψαχνό. Ομως το ψαχνό ήταν σάπιο. Η χαρά που αγόραζα δεν ήταν χαρά κι η ελευθερία που τα λεφτά μού ’διναν δεν.........ήταν ελευθερία…».\nΗ πολυμελής χορωδία τραγουδά: «Γιατί όπως στρώσει κανείς, έτσι θα κοιμηθεί/ Να τον σκεπάσει κανείς δε θα ’ρθεί/ Κι αν πέφτει κλωτσιά, αυτή τη δίνω εγώ/ Κι αν κάποιος την τρώει, αυτός είσ’ εσύ».\nΑφιερώνουμε τους στίχους στα 15 παραρτήματα του ΙΚΑ που προκάλεσαν 300 εκατ. ζημιά στο Δημόσιο, στους υγιείς που έπαιρναν συντάξεις και επιδόματα ως αναξιοπαθούντες αλλά και σε όσους μεγαλόσχημους πλούτισαν με μίζες παντός τύπου, σε όλους, γενικώς, τους συνδημιουργούς και «πελάτες» -ο κατάλογος ατέλειωτος και συνεχώς εμπλουτίζεται- του φαύλου μεταπολιτευτικού συστήματος που τους εξέθρεψε και τους προσέφερε απόλυτη ασυλία. Σε όσους έφαγαν και εξακολουθούν να τρώνε από το «ψαχνό», εξοικειωμένοι με το «σάπιο».\nΥΓ.: Η φανταστική πόλη, που εμπνεύστηκαν ο Κουρτ Βάιλ και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ το 1930, ξαναστήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αυτές τις ημέρες, από το Teatro Real της Μαδρίτης (σε μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου). Οι Ισπανοί παρουσιάζουν μια πόλη σαν μια τεράστια χωματερή, με κατοίκους που έχουν μετατραπεί κι αυτοί σε ανθρώπινα σκουπίδια.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 6:04 μ.μ. 0 σχόλια\nΕτικέτες ΚΕΙΜΕΝΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΤΕΧΝΕΣ\nΣτο κλασικό του έργο «Ο σιδηρούς νόμος της Ολιγαρχίας», που εκδόθηκε το 1911, ο γερμανός κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Μίκελς σημείωνε ότι με τον τρόπο που είναι οργανωμένα τα πολιτικά κόμματα, και ασχολούνται με την επιβίωση του μηχανισμού τους, μετατρέπονται αναπόφευκτα σε κλειστές ομάδες και υποκύπτουν στη διαφθορά. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διαιωνίζουν και να επεκτείνουν την εξουσία τους, άρα να πολεμούν οποιοδήποτε όραμα απειλεί αυτή την εξουσία. Γίνονται με τον τρόπο αυτό υπερασπιστές της παλιάς τάξης, την οποία ο Μακιαβέλλι θεωρούσε μοιραίο εμπόδιο για την αλλαγή. Ακόμα και τα μυαλά στενεύουν, ζαρώνουν, αχρηστεύονται.\nΤα παραπάνω θυμίζει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη Ρεπούμπλικα για να επισημάνει ότι παρά τον σίφουνα που λέγεται Μόντι, οι νοοτροπίες στην Ιταλία δύσκολα αλλάζουν. Το ίδιο φυσικά θα μπορούσαμε να πούμε και για την Ελλάδα, που ετοιμάζεται να παραδοθεί σε μια άγονη και βαρετή προεκλογική περίοδο. Ο σιδηρούς νόμος της Ολιγαρχίας όχι μόνο παραμένει ζωντανός, αλλά μερικές φορές δείχνει και να ενισχύεται. Η οικοδόμηση της ενωμένης Ευρώπης έχει επιστρέψει στο προσκήνιο, αλλά για λάθος λόγους: επειδή η κρατούσα άποψη, δηλαδή η γενικευμένη λιτότητα, φέρνει σε απόγνωση τους πολίτες. Τους απελπίζει και τους εξοργίζει, με αποτέλεσμα να βγαίνουν κερδισμένα τα κόμματα των άκρων.\nΗ υπεράσπιση της Ευρώπης αποκτά έτσι επείγοντα χαρακτήρα. Τέσσερις βασικές αλήθειες πρέπει να ειπωθούν, γράφει ο Μπερνάρ Γκετά στη Λιμπερασιόν. Τέσσερις αλήθειες που μόνο η Αριστερά μπορεί να πει. Πρώτον, ότι όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, Ελληνες και Γερμανοί, πρέπει να μειώσουμε την εξάρτησή μας από το χρέος ώστε να μην είμαστε όμηροι των δανειστών μας, αλλά ότι ο ενδεδειγμένος τρόπος να το κάνουμε δεν είναι η μείωση των μισθών, των συντάξεων και των δημοσίων δαπανών. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, όπως η εφαρμογή μιας κοινής βιομηχανικής πολιτικής με στόχο τη δημιουργία ευρωπαϊκών γιγάντων σαν την Αιρμπάς και την ανάπτυξη των τεχνολογιών του μέλλοντος.\nΗ δεύτερη αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει χωρίς μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση. Όχι μια «οικονομική διακυβέρνηση», δηλαδή μια κοινή διαχείριση των εθνικών οικονομιών, αλλά μια πανευρωπαϊκή κυβέρνηση που θα εκλέγεται από το σύνολο των ψηφοφόρων της Ενωσης. Αυτές οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – πρόκειται για την τρίτη αλήθεια – δεν θα οικοδομηθούν από τη μια μέρα στην άλλη ούτε θα λάβουν από την αρχή μέρος σ’αυτήν όλες οι χώρες. Επιπλέον, τίποτα δεν θα απαγορεύει σε κόμματα που ανήκουν στην ίδια οικογένεια να υποβάλλουν κοινή υποψηφιότητα στις ευρωπαϊκές εκλογές.\nΟι Ευρωπαίοι μπορούν τέλος να προτείνουν μια οικονομική συνεργασία προς Ανατολάς και προς Νότο. Η Ρωσία και η βόρεια Αφρική μπορεί να βρίσκονται μακρυά από τη δημοκρατία, αλλά χρειάζονται επενδύσεις. Η τέταρτη αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη δεν είναι καταδικασμένη σε παρακμή.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 8:18 μ.μ. 0 σχόλια\nΤα ακούμε βέβαια και στο μεσοδιάστημα από τη μια κάλπη στην άλλη. Αλλά τα ακούμε εντονότερα και οξύτερα σε κάθε προεκλογική περίοδο. Και όσο oδεύουμε προς την ημέρα της ψηφοφορίας, προς αυτήν την τελετή της δημοκρατίας που το νόημά της συρρικνώνεται συνεχώς, οι καταγγελίες πληθαίνουν, παραμένουν όμως αόριστες. Απλώς αιωρούνται και αυτές μαζί με την υπόλοιπη προεκλογική ύλη, θολή πάντοτε και συσκοτιστική. «Σχέδια αποπροσανατολισμού του λαού» ακούμε λοιπόν και διαβάζουμε. Ή: «Οργανωμένη παραπλάνηση των πολιτών». Ή: «Επιχειρούν να υποκλέψουν τη λαϊκή ψήφο». Ή: «Εξαγοράζουν συνειδήσεις». Κι αυτά τα λένε οι ίδιοι εκείνοι πολιτευόμενοι που δεν φείδονται εγκωμίων για «τη γνώση, τη μνήμη και την κρίση του λαού», σύμφωνα με ένα στερεότυπο πιο ξεζουμισμένο και από την τσίχλα που ταλαιπωρεί μανιωδώς ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον.\nΔεν πρόκειται απλώς για τις παρενέργειες της συνωμοσιολογίας, που τη λατρεύει μεγάλο τμήμα του κομματικού φάσματος. Πρόκειται για τα αποκαλυπτήρια μια αμφιθυμικής, αν όχι σχιζοφρενικής αντίληψης: γνώστης και μνήμων και άξιος κριτής ο λαός, μας λένε, εντούτοις εύκολα αποπροσανατολίζεται, εύκολα παραπλανάται και.........μανιπουλάρεται, για να το πούμε και στην κομματική αργκό. Αρκεί να πέσει στην αγορά μια υπόσχεση μετεκλογικής ευδαιμονίας (του τύπου «λεφτά υπάρχουν») και παρευθύς εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι (και όχι εκ των «αναποφασίστων») αλλάζουν πορεία, ξεφορτώνονται τις ιδέες τους, στραγγαλίζουν τα αισθήματά τους και ψηφίζουν αυτόν που δεν θα ήθελαν ποτέ να ψηφίσουν και τον οποίο ελεεινολογούσαν ακόμα και λίγο πριν μπουν στο παραβάν.\nΘύματα της ανάγκης τους, ναι, μπορεί να πέσουν οι άνθρωποι και να ψηφίσουν σαν εκ προοιμίου κοψοχέρηδες, επειδή ο κυρ κομματάρχης τούς έταξε μια δουλίτσα για τον πολυπτυχιούχο τριαντάχρονο γιο που μαραίνεται άνεργος. Κι άλλοι, βομβαρδισμένοι και από τα Μέσα (τα σχεδόν μονοφωνικά σε ό, τι αφορά τα λεγόμενα μείζονα ζητήματα), μπορεί να φτάσουν στην κάλπη με τη συνείδηση φενακισμένη ή συγχυσμένη. Αλλά αυτές είναι κινήσεις ατόμων. Οχι μάζας. Γιατί δεν είναι κοπάδι ο λαός. Δεν κινείται αγεληδόν.\nΚι ωστόσο, το είδαμε, οι ίδιοι εκείνοι που τον δοξολογούν, τον αντιμετωπίζουν όπως οι βοσκοί τα ζωντανά τους. Σαν άλογο κοπάδι, καταδικασμένο στην ανωριμότητα. Ή σαν καραβάκι που αλλάζει ρότα με το πρώτο φύσημα και του πιο αδύναμου ανέμου. Σαν ένα σύνολο που, μολονότι όπως είπαμε (όπως λένε δηλαδή οι εγκωμιαστές του), έχει γερή μνήμη, στέρεη γνώση και αυστηρή κρίση, πέφτει θύμα και του πιο αφελούς σχεδίου και αποπροσανατολίζεται... Πώς θα βαφτίζαμε άραγε αυτήν την αυτογελοιοποιούμενη εντέλει αντίληψη περί λαού, ο οποίος την ίδια στιγμή αποθεώνεται και αποκαθηλώνεται, εξυμνείται και λοιδορείται, ειδωλολατρεύεται και γκρεμίζεται. Ισως ταιριάζει ο όρος αμφιθυμικός λαϊκισμός. Αν αυτό έχει σημασία.\nΑναρτήθηκε από Τεϊοποτείον στις 9:28 μ.μ. 0 σχόλια\nΑναρτήθηκε από Red Fox στις 10:40 μ.μ. 0 σχόλια


Galaxy Note 4 fast charging σε time-lapse video με το iPhone 6 Plus | Techblog.gr\nΚυριακή, 16/11/2014 · Κώστας Βλαχάκης iPhone 6 Plus Samsung Galaxy Note 4\nΤο πόσο γρήγορα φορτίζει το Samsung Galaxy Note 4 καταγράφει σε time-lapse video ένα iPhone 6 Plus. Με τον φορτιστή τεχνολογίας Adaptive Fast Charging η Samsung υπόσχεται φόρτιση στο 50% της μπαταρία (3220 mAh) του Note 4 μέσα σε 30 λεπτά. Εμείς βάλαμε ένα G2 να κρατάει χρόνο και το αποτέλεσμα ακολουθεί. Το δικό σας smartphone σε πόση ώρα φορτίζει;\nΣτο δικο μου lg g3 με 25% μπαταρια θελει μια ωρα και 40 λεπτα για 100%\nXperia z1 σε 1 ώρα και 50 λεπτά και\nGalaxy Core 0-100% σε μιαμιση ωρα\nΕμένα φορτίζει αρκετά γρήγορα γενικα αλλά μερικές φορές αργεί παρά πολυ. Αν κάνω ένα restart το κινητό βοηθάει δεν ξερω όμως που οφείλεται αυτο. Πάντως η διάρκεια μπαταρίας μου έπεσε μετά από δυο χρόνια. Το καταλαβαίνω εδώ και κανα δίμηνο πιο πριν ήταν ανεπαίσθητο.\nΧαζομαρες με τον ιδιο φορτιστη απο samsung tab pro 10.1 το g2 μου φορτιζει σε 50′!!!αφου βγαζει 2 amper εξοδο απο οτι 1 που βγαζουν οι περισσότεροι φορτιστες κινητων!ειναι θεμα εξοδου φορτιστη και οχι μπαταριες!!!αυτα για τις παπαριες της samsung περι ταχυφορτισης!!!και πηρα και ενα ιδιο κινεζικο που κανει ακριβως την ιδια γρηγοργ φορτιση!!!αααα και παιζει ρολο και το usb καλωδιο!!!\nΩραίο βιντεάκι Κώστα! Μ’ αρέσει που κάνεις και “πρωτογενή παραγωγή”\nΚαι γιατι δεν το κανανε και οι αλλοι πιο πριν,αφου ειναι τοσο απλο;\nΕιναι θεμα φορτιστη αλλα αν το κινητο σου δεν αντεχει τα 2Α θα το καψεις!\nπαντως η σαμσουνγκ υποσχεται μιση ωρα αλλα τελικα ειναι κατι παραπανω..\nεπισης δε μπορω να καταλαβω γιατι ‘μιση’ ωρα για το πρωτο 50% και αλλη μια ωρα για το υπολοιπο 50%…νομιζα οτι σταθερα γινεται η φορτιση !\nΔηλαδη αν το κινητο εχει 50% μπαταρια θα κανει μια ωρα να φορτισει εντελως ??\nΘα ζοριζεται με την ταχεια,και γι αυτο του επιτρεπει μονον μιση ωρα.Ετσι κι αλλοιως για ωρα αναγκης ειναι η ταχεια,αμα δεν βιαζεσαι,γιατι να την χρησιμοποιεις;\nΕγω πχ,που δεν βιαζομαι,βαζω την ασυρματη που κανει ωρες.Αλλα παει χαλαρά…\nNick x με αυτό που λες καταστρέφεται η μπαταρία του κινητού!\nΜε φορτιστή 2.0Α στο Meizu MX4 από 0-100% σε 1 ώρα και 32 λεπτά\n» » » στο Meizu MX3 από 0-100% σε 1 ώρα και 46 λεπτά, ενώ με 1.5Α φοστιστή, γεμίζει σε 2 ώρες και 10 λεπτά.\nΟι περισσότεροι μένουμε στο κομμάτι της φόρτισης. Εμένα πάλι με εντυπωσίασε το time lapse βίντεο του 6Plus. Καταπληκτικό!!!\nTimelapse video νομίζω λέγετε ένα video όταν τραβάς το ίδιο θέμα σε τακτά χρονικά διαστήματα και βλέπεις τις μεταβολές. Αυτό ήταν ένα video σε γρήγορη κίνηση.\nPanagiotis – Volos, Αυτό είναι ένα Time-lapse video με λειτουργία της κάμερας του iPhone 6 Plus\n“The iSight camera doesn’t only take great photos. It lets you shoot stunning 1080p HD video at 60 fps, capture more dramatic slo-mo video, and for the first time, create time-lapse videos.” https://www.apple.com/iphone-6/cameras\nειμαι κατοχος του moto g και ipad mini 2,φορτωσα το κινητο με ενα φορτιστη 1,5Α και αργησε 3 ωρες για να φορτισει οταν μου χαλασε ο φορτηστης εβαλα του mini 2 που ειναι 5.1V και 2.1Α και σε μιση ωρα γεμιζε η μπαταρια πληρες αυτο σημαινει οτι οσο μεγαλυτερη ειναι η ενατση του ρευματος τοσο πιο γρηγορα φορτιζει αλλα με αυτον το φορτιστη η σαμυ μαλον θα εχει βραχυκυκλωσει τα data – +\nΚαλησπέρα!Ο φορτιστής κάνει και για το galaxy s5 η έχει κάποια λειτουργία το note 4 και φορτίζει τόσο γρήγορα;\nΤο δικο μου Note4 σε 33′


Έφυγε από τη ζωή το 20χρονο μοντέλο Τζίνα Βογιατζή | Like.com.cy\nNEWS Έφυγε από τη ζωή το 20χρονο μοντέλο Τζίνα Βογιατζή\nΈφυγε από τη ζωή ξαφνικά το 20χρονο μοντέλο, Τζίνα Βογιατζή, από τη Θεσσαλονίκη, σκορπώντας θλίψη στους αγαπημένους της, αλλά και στο χώρο το μόντελινγκ.\nΗ νεαρή κοπέλα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Espresso, εντοπίστηκε νεκρή στην περιοχή του παλιού λατομείου στο Παλαιόκαστρο, αφού έπεσε από βραχώδη πλαγιά, ύψους 50 μέτρων, με συνέπεια να τραυματιστεί θανάσιμα.\nΤη σορό του νεαρού μοντέλου εντόπισαν περαστικοί, οι οποίοι ειδοποίησαν άμεσα τις αστυνομικές Αρχές. Η Τζίνα είχε βγει να βγάλει βόλτα τον σκύλο και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες έπεσε από την πλαγιά. Το σκυλάκι της βρέθηκε ζωντανό σε κοντινή απόσταση.


H Μαρίνα Σπανού λατρεύει την Αθήνα και εμπνέεται από τον... - Provocateur\nΑπό τα επιτυχημένα live στο πλακόστρωτο της Διονυσίου Αεροπαγίτου, στις sold out εμφανίσεις της σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η 18χρονη Μαρίνα Σπανού ήρθε για να μείνει.\nΠώς θα αισθανόσουν αν σε ηλικία 18 ετών κατάφερνες να στήσεις τα πιο δημοφιλή live κάτω από την Ακρόπολη και ο κόσμος ανταποκρινόταν με όλο και μεγαλύτερο ενθουσιασμό στις εμφανίσεις σου; Ποια θα ήταν η επόμενη μέρα στη ζωή σου, γνωρίζοντας ότι το αποτέλεσμα της τέχνης σου αποτελεί ένα εξωτικό χαρμάνι και μία διέξοδος στην πίεση της καθημερινότητας; Σίγουρα ευλογημένος και εκστασιασμένος γι’ αυτήν την πρωτόγνωρη εμπειρία που λίγοι έχουν την ευκαιρία να ζήσουν. Αυτού του είδους την ευλογία και έκσταση είχε την τύχη να απολαύσει η Μαρίνα Σπανού. Ένα 18χρονο κορίτσι που μέσα σε λίγο διάστημα έχει καταφέρει να στήσει τα πιο επιτυχημένα live, να κυκλοφορήσει τον πρώτο της δίσκο με τίτλο “Κι αν ποτέ μαραθεί” και τα live της στο Lunar Space (12 και 26 Σεπτεμβρίου) στην Αθήνα και στο Block33 (18 Σεπτεμβρίου) στην Θεσσαλονίκη να έχουν γίνει ήδη sold out.\nΟι εμφανίσεις σου στα Lunar Sessions της Αθήνας στις 12 και 26 Σεπτεμβρίου έχουν γίνει ήδη sold out. Πώς αισθάνεται ένα 18χρονο πρωτοεμφανιζόμενο κορίτσι με αυτήν την επιτυχία;\nΕίμαι ενθουσιασμένη. Όταν με πήραν από την παραγωγή να μου πουν πως είμαστε sold out άρχισα να φωνάζω στα 25 τετραγωνικά του δωματίου μου. Αρχικά είχα κλείσει μόνο μια ημερομηνία, στις 12 Σεπτεμβρίου. Ο κόσμος όμως ανταποκρίθηκε τόσο γρήγορα που αποφασίσαμε να ανοίξουμε δεύτερη ημερομηνία, στις 26. Μια μέρα μετά είμαστε ξανά sold out. Επίσης ήδη από την πρώιμη εποχή της Αρεοπαγίτου ήθελα πολύ να ανέβω Θεσσαλονίκη για ένα gig. Με αφορμή λοιπόν τις δύο συναυλίες στην Αθήνα κλείσαμε και στο block 33 της Θεσσαλονίκης για τις 18 Σεπτεμβρίου.\nΤο παιδί και ο ενήλικας μέσα μου είναι από τις λίγες φορές που είναι εξίσου ορμητικά συγκλονισμένοι. Ανυπομονώ.\nΠοιες είναι οι καλλιτεχνικές επιρροές σου και από πού αντλείς έμπνευση για τη μουσική σου;\nΤα πρώτα μου βρεφικά ακούσματα ήταν Χατζιδάκις και Θεοδωράκης γιατί ήταν οι αγαπημένοι της μαμάς μου. Όταν ξεκίνησα πιάνο στα 4 περιτριγυριζόμουν από κλασική μουσική, Μπαχ, Μπετόβεν, Σοπέν και όλα τα συναφή. Μετά από λίγο καιρό μάθαινα τα τραγούδια από όλες τις παραστάσεις που έπαιζε ο πατέρας μου ή δίδασκε η μητέρα μου. Το μεγάλο breakthrough όμως ήταν όταν ανακάλυψα την ποπ αγγλική μουσική, από εκεί τη μουσική για musical, την jazz, blues, την indie. Ξαφνικά στην πρώτη καραντίνα του ‘20 πέφτει στα χέρια μου το Δε θέλω πια να ξαναρθείς του Χιώτη σε διασκευή Imam Baildi. Εκεί ξεκίνησε μια άλλη πορεία προς το ελληνόφωνο alternative, indie, ρεμπέτικο, παραδοσιακό, ποπ και δε συμμαζεύεται. Έτσι φτιάχτηκε το ρεπερτόριο που έχω σήμερα αλλά και επηρεάστηκαν οι δημιουργίες μου.\nΗ ελληνόφωνη μουσική, η μουσική της μητρικής μου γλώσσας ήταν και είναι μια άλλη δίοδος περισσότερο πυρηνική. Αυτό που έβλεπα στο απέναντι πεζοδρόμιο, όπως μπορούσα να το ονοματίσω, έτσι μπορούσα να το τραγουδήσω, χωρίς παρεμβολές. Αυτό που αισθανόμουν, όπως μπορούσα να το μελοποιήσω, έτσι μπορούσα πιο εύκολα να το κατανοήσω. Πιστεύω πολύ στις ρίζες με απόλυτο σεβασμό σε οτιδήποτε αλλοτινό. Οι καρποί αμυγδαλιών όσο και να τους ποτίσεις δε θα γίνουν γιασεμιά.\nΤο πρώτο σου album “Κι αν ποτέ μαραθεί” κυκλοφόρησε στο Youtube και τα τραγούδια είναι μια σειρά από ονολοκλήρωτες ερωτικές ιστορίες στην Αθήνα. Πώς προήλθε η έμπνευση αυτού του urban project; Αποτελούν αποκλειστικά δικές σου εμπειρίες ή συνδέονται με ιστορίες γνωστών και φίλων σου;\nΤο άλμπουμ είναι μια ενιαία διαδρομή από 6 ανολοκλήρωτες ερωτικές ιστορίες που εκτυλίσσονται στο κέντρο της Αθήνας, 6 σημεία αναμονής, 6 περιοχές-σταθμούς. Ο δίσκος είναι μια συλλογή από δικές μου ιστορίες.\nΗ ιδέα προέκυψε όπως προκύπτουν όλες: ερωτεύτηκα και άλλαξε ο κόσμος μου. Άλλαξε λοιπόν και ο τρόπος που έβλεπα την πόλη μου γιατί πλέον δεν την περπατούσα μόνη. Η Αθήνα είχε μια γλυκιά μελαγχολία κι ένα χρώμα αποχωρισμού που ήθελα να κρατήσω ζωντανά -έχω και μια τάση κινηματογραφισμού που είναι εγωκεντρική-. Οπότε άρχισα να φωτογραφίζω αυτά τα καρέ που τα νιώθω περισσότερο σαν διαφορετικά κομμάτια ενός περίπλοκου παζλ μιας απλής -και μάλλον παιδικής- ζωγραφιάς. Εξού και οι διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις του κάθε κομματιού αλλά και οι επαναλαμβανόμενες λέξεις και έξεις και οι διαδοχικές εικόνες.\nΑν έπρεπε να επιλέξεις ένα τραγούδι, ποιο είναι εκείνο που θα λέγαμε πως είναι περισσότερο “Μαρίνα Σπανού”;\nΤο τραγούδι που φωνάζει «Μαρίνα Σπανού», που μοιάζει εκγυμνωτικό και ρομαντικώς ωμό δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Είναι σε φάση ωρίμανσης. Ελπίζω μέσα στην επόμενη χρονιά να βρει τη στιγμή του να ξεγλιστρήσει. Δεν αναφέρω κομμάτι άλλου καλλιτέχνη γιατί όσο κι αν αγαπώ την ταύτιση σέβομαι την μητρική σχέση του τραγουδιού με τον ίδιο.\nΚατά τη διάρκεια της καραντίνας, έστησες τα πιο επιτυχημένα live στη Διονυσίου Αεροπαγίτου. Ήσουν η απόλυτη εκτόνωση για τη γενιά σου. Όλο αυτό ξεκίνησε εντελώς ξαφνικά. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε ώστε να πάρεις την απόφαση;\nΤα live στην Αρεοπαγίτου ξεκίνησαν το καλοκαίρι του ‘20 στην εκπνοή της πρώτης καραντίνας. Η πρόφαση δεν ήταν τόσο η καραντίνα αυτή καθ’ αυτή. Όμως αυτή επέσπευσε την γέννηση κάποιων αναγκών. Ήθελα να μοιραστώ και ο πιο γρήγορος και άμεσος τρόπος ήταν να πάρω την κιθάρα μου και να βγω έξω στο πρώτο πεζούλι που θα βρω. Βέβαια, η Αρεοπαγίτου δεν ήταν το πρώτο πεζούλι που βρήκα αλλά ήταν ένα μέρος αποφόρτισης για μένα. Δε χρειαζόμουν τίποτα παραπάνω. Με την άγνοια κινδύνου και την κάψα στο κέντρο μου, Κυριακή μετά από το μάθημα μου πήρα τον φρέσκο μου εξοπλισμό και το ημιτελές μου πρόγραμμα, δύο φίλους και λίγες μπύρες και τράβηξα για Ακρόπολη. Και τα live, τα οποία δεν ήταν παραπάνω από 10 στο σύνολό τους, έφτασαν στο σημείο που αποτυπώσαμε στο γύρισμα του βίντεο κλιπ της «Πλάκας».\nΚαι ξαφνικά οι φίλοι και οι 5 περαστικοί που έκατσαν να σε ακούσουν έγιναν 100. Πώς μπορείς να δικαιολογήσεις όλη αυτήν την επιτυχία; Κάνοντας μία γρήγορη αναδρομή, τι πιστεύεις πως ήταν αυτό που έκανε το γκελ στον κόσμο;\nΗ έννοια επιτυχία με φέρνει λίγο σε αμήχανη θέση. Ίσως επειδή τη μετράω διαφορετικά και αναιρώ τον αντικειμενικό της ορισμό. Πιστεύω πως μιλάμε για μια στιγμή αρκετά κατάλληλη ώστε να ταυτιστούν οι ανάγκες οι δικές μου με αυτές του κόσμου. Την αιτία δεν είμαι σε θέση να την κρίνω εγώ. Θέλω να το γευτώ όσο μπορώ και σκέφτομαι πως αν μπω σε μια διαδικασία να ψάχνω λόγους τότε θα αναλώνομαι σε προσπάθειες να τους επαναλάβω.\nΕπιτυχία λοιπόν για μένα δεν ήταν τόσο ο αριθμός των ανθρώπων που συσσωρεύτηκε σε ένα σταυροδρόμι αλλά η ευαισθησία με την οποία αντιμετώπιζαν το δρώμενο. Θα δώσω ένα παράδειγμα: το γύρισμα της «Πλάκας» πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια ενός live. Χωρίς σκηνοθεσία, χωρίς οδηγίες, εκτός από την ιστορία που έτρεχε παράλληλα (το αγόρι με το σημείωμα). Ήμουν υποχρεωμένη να ζητήσω τη συγκατάθεση του κόσμου προτού βγάλουμε την κάμερα ανάμεσα στο ημικύκλιο. Ανακοίνωσα την πρόθεση μας και συνέστησα σε όποιον δε συμφωνεί με αυτή να αποχωρήσει. Όχι μόνο δεν αποχώρησε κανείς αλλά έβλεπα τους ανθρώπους να τηλεφωνούν στις παρέες τους να έρθουν για να συμμετέχουν, να χειροκροτούν, να φωνάζουν, να χορεύουν και να μου στέλνουν όλη τους τη θετική ενέργεια προκειμένου να έχουμε μια όμορφη ατμόσφαιρα ως συνοδεία του τραγουδιού.\nΠόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στη ζωή σου το γεγονός πως μεγάλωσες σ’ ένα σπίτι με δύο καλλιτέχνες γονείς;\nΑπόλυτο και ίσως μοναδικό. Οι γονείς μου στα μάτια μου φέρουν έναν πλούτο καλλιτεχνικό τον όποιον μου γνώρισαν πολύ νωρίς. Παρασκήνια, πρόβες, παραστάσεις, περιοδείες, μαζώξεις εναλλάξ με πάνες, κουταλιές φρουτόκρεμας και πιπίλες.\nΗ διαδρομή μου προς την ενασχόληση με τη μουσική και οποιαδήποτε μορφή τέχνης ξεκίνησε μιμητικά. Ήθελα να δημιουργώ αυτή την αίσθηση που έδινε σε μένα και στο κοινό η μαμά μου όταν την έβλεπα να παίζει πιάνο. Προσπαθούσα να πλησιάσω κάθε της κίνηση, καθόμουν στο σαλόνι και παρατηρούσα τα χέρια της, το σώμα της, τα μάτια της και μετά έτρεχα να σκαρφαλώσω στο σκαμπό και να τεντωθώ για να φτάσω τα πλήκτρα.\nΗ ζημιά με τη σκηνή όμως έγινε σε μικρότερη ηλικία. Είχαμε πάει να δούμε μια παράσταση που έπαιζε ο μπαμπάς μου και με κρατούσε η μητέρα μου στην αγκαλιά της στο άνω διάζωμα. Κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια του έργου γύρισε να κοιτάξει πάνω και όλο το κοινό στράφηκε προς το μέρος μου. Όπως μου τα περιέγραψε η μαμά, ηλεκτρίστηκα ολάκερη και εκείνη τη μέρα η ίδια συνειδητοποίησε πως τα βάσανα δε θα σταματούσαν για την οικογένεια Σπανού χαχαχα\nΕκτός από τις ερωτικές ιστορίες, το album είναι και μία ωδή στην Αθήνα. Ποια είναι η αγαπημένη σου γειτονιά και τι πιστεύεις θα πρέπει ν’ αλλάξει στην πρωτεύουσα;\nΝιώθω ενοχές ήδη τώρα που διαβάζω την ερώτηση χαχαχα. Δε θέλω να αδικήσω καμία και η αγαπημένη μου αλλάζει ανά εποχές. Πέρυσι είχα φάει τρελό κόλλημα με το Παγκράτι. Κατέβαινα Ευαγγελισμό μόνη μου και χτυπούσα χιλιόμετρα. Τώρα νομίζω έκλινα προς το Κουκάκι λόγω καλοκαιριού αλλά ο Σεπτέμβρης θέλει πάντα Αποστόλου Παύλου και Αρεοπαγίτου. Κάπου εκεί θα με βρεις μέχρι η βραδινή ζακέτα να γίνει πλέον απαραίτητη και το μεσημέρι.\nΤο έχω ξαναπεί, είμαι ερωτευμένη με την πόλη μου. Σίγουρα όμως τσακωνόμαστε πότε πότε για την κίνησή της και τα δρομολόγια των μέσων.\nΘεωρώ πως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες ώστε να μας αποκαλύψεις τι έγραφε τελικά το ραβασάκι του βίντεο κλιπ στο τραγούδι “Πλάκα”.\nΌποιος έρθει σε live ίσως μάθει, ίσως πάλι όχι. Θα το αφήσω ξανά εδώ και θα προχωρήσω ψύχραιμα στην επόμενη ερώτηση χαχαχ\nΑνήκεις σε μία γενιά που έχει γαλουχηθεί στα social media και ενδεχομένως σε μία πιο κυνική προσέγγιση του έρωτα. Πώς θεωρείς πως η Gen Z μπορεί να διασφαλίσει τον ρομαντισμό στις σχέσεις;\nΔέχομαι ότι η γενιά μας, επειδή στην πλειοψηφία της είναι αρκετά ευφυής και ορθολογιστική, τρομάζει σε μια ιδέα που ξαφνικά τη βγάζει εκτός του ασφαλούς χώρου που έχει ορίσει συνειδητά έτσι ώστε να τον κατανοεί. Μπορεί και τις προηγούμενες γενιές να φρίκαρε τους ανθρώπους αυτή η αίσθηση αλλά στην εποχή μας η εγκράτεια και οτιδήποτε συνοδεύεται από αρνητικά πρόσημα έχει δίοδο να προβληθεί περισσότερο τώρα.\nΩστόσο, έχω γνωρίσει συνομηλίκους που έχουν άφθονο ρομαντικό κόσμο μέσα τους.\nΝομίζω πως ο μόνος τρόπος που μπορούμε -προπάντων να τον ανακαλύψουμε και μετά- να τον διασφαλίσουμε είναι η δημιουργία της προσωπικής μας πινακοθήκης (μιλά με γρίφους ο γέροντας αλλά θα εξηγήσει). Εγώ μέσα σε αυτή έχω συλλέξει τις πλέιλιστ μου, ένα γράμμα που είχα γράψει μια μέρα πολύ δύσκολη, μια μισοτελειωμένη μπύρα που κράτησα ένα βράδυ δίπλα μου γιατί θα ήθελα να την είχα μοιραστεί, ένα λουλούδι που βρήκα πατημένο σε μια στροφή, μια αφιέρωση σε ένα βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου σε ένα παλαιοπωλείο, μια διαδρομή κόκκινης γραμμής που έκανα μπρος-πίσω ενώ μένω στην μπλε και κάθε τι από το οποίο προσπαθώ να κρατιέμαι κάθε φορά που νιώθω ότι στενεύω. Εικόνες λοιπόν. Τις αγαπάω πολύ, αυτές θα μας σώσουν.


Savoy Ballroom: Ένα Google Doodle αφιερωμένο στην αίθουσα που γέννησε τη swing μουσική - Monopoli.gr\nSavoy Ballroom: Ένα Google Doodle αφιερωμένο στην αίθουσα που γέννησε τη swing μουσική\nΤο σημερινό διαδραστικό παιχνίδι Doodle της Google γιορτάζει την εμβληματική αίθουσα χορού Savoy, που άνθισε τη δεκαετία του 1920 στη γειτονιά Χάρλεμ της Νέας Υόρκης.\nΣτις αρχές του 20ου αιώνα, το Χάρλεμ στέγαζε μια κυρίως μαύρη κοινότητα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που μετανάστευσαν από άλλα τμήματα των ΗΠΑ και της Καραϊβικής, αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Δίνοντας μία υπόσχεση για ελευθερία και υπερηφάνεια, το Χάρλεμ αναδείχθηκε ως ένας τόπος άνθισης για τη μαύρη δημιουργικότητα και τον πολιτισμό – σε μια περίοδο γνωστή ως η Αναγέννηση του Χάρλεμ.\nΤο Savoy Ballroom ήταν κάτι περισσότερο από μια αίθουσα χορού – ήταν η καρδιά του Χάρλεμ. © Bettmann/Corbis\nΗ θρυλική αίθουσα χορού\nΚαταλαμβάνοντας ένα ολόκληρο τετράγωνο μεταξύ της 140ης και της 141ης οδού, στη λεωφόρο Λένοξ της Νέας Υόρκης, το Savoy έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πρώτους φυλετικά ενοποιημένους χώρους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακολουθώντας μια πολιτική η οποία απαγόρευε τις διακρίσεις, το Savoy άνοιξε τις πόρτες του στις 12 Μαρτίου 1926, με τη μπάντα του Fletcher Henderson.\n«Για πρώτη φορά στην ιστορία το status quo αμφισβητήθηκε», έχει δηλώσει σχετικά η Norma Miller, γνωστή ως «η βασίλισσα του Swing». Ενώ, με τη σειρά του ο θρύλος του Lindy Hop, Frankie Manning, έχει πει χαρακτηριστικά ότι στο Savoy δεν είχε σημασία αν ήσουν μαύρος ή άσπρος, πράσινος, κίτρινος ή οτιδήποτε άλλο- σημασία είχε μόνο αν μπορούσες να χορέψεις.\n© LIFE Magazine/ George Karger\nΗ εκθαμβωτική κομψότητα του Savoy κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις κορυφαίες αίθουσες χορού της Αμερικής. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του Frankie Manning, ο οποίος επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Savoy σε ηλικία 19 χρονών.\n«Καθώς ανέβαινα τα σκαλιά που οδηγούσαν στην αίθουσα χορού, μπορούσα να ακούσω την ταλαντευόμενη μουσική να κατεβαίνει από το κλιμακοστάσιο και έτσι άρχισε να μπαίνει στο σώμα μου. Έφτασα στο πάνω σκαλοπάτι, πέρασα από τις διπλές πόρτες και σταμάτησα για μια στιγμή με την πλάτη μου στη σκηνή. Άρχισα να το απολαμβάνω. Όταν γύρισα και κοίταξα το δωμάτιο… στάθηκα εκεί με το στόμα ανοιχτό. Όλος ο όροφος ήταν γεμάτος ανθρώπους να χορεύουν! Η μουσική ήταν ξέφρενη. Όλοι αρχίσαμε να λέμε «Αυτό είναι ο παράδεισος». Έμοιαζε ακόμη και ότι το πάτωμα είχε τη διάθεση να χορέψει, όπως αναπηδούσε πάνω-κάτω».\nΗ μουσική δεν σταμάτησε ποτέ στο Savoy, με εκατοντάδες swing μπάντες να παίζουν ζωντανή μουσική. Συχνό φαινόμενο αποτελούσαν οι θρυλικές μάχες ανάμεσα στις μπάντες των Cab Calloway, Count Basie, Benny Goodman και Chick Webb. Το Savoy ήταν επίσης ένας χώρος καθοριστικός για την έναρξη της καριέρας διάσημων τραγουδιστών της τζαζ, όπως η Ella Fitzgerald.\nΈτσι, το νυχτερινό κέντρο διασκέδασης έλαμψε ως κέντρο της τζαζ μουσικής, δίνοντας τον πολιτιστικό παλμό στη γειτονιά του Χάρλεμ. Οι μεγάλες μπάντες γέμισαν το Savoy με τη ζωντανή τους μουσική, ενώ η εκρηκτική ενέργεια των χορευτών γέννησε τον δημοφιλή χορό που ονομάζεται Lindy Hop.\nΚάθε βράδυ, η λαμπερή πίστα του Savoy γέμιζε με χιλιάδες χορευτές- πάνω από 700.000 ετησίως! © AP images/Hans von Nolde\nΤο Lindy Hop είναι ένας χαρούμενος αυτοσχεδιαστικός χορός, ο οποίος αποτέλεσε εξέλιξη άλλων χορών της εποχής, όπως η τζαζ, οι κλακέτες, το breakaway και το τσάρλεστον της δεκαετίας του 1920. Η αιωρούμενη ρυθμική σύνδεση μεταξύ των χορευτών και τα λαμπερά ακροβατικά συνέβαλαν στον χαρακτηρισμό του Savoy ως «το σπίτι των χαρούμενων ποδιών».\nΤο 1958, το Savoy Ballroom έκλεισε τις πόρτες του για πάντα, αλλά ο διεθνής αντίκτυπός του είναι ακόμη αισθητός μέχρι σήμερα. Στην ιστορική του τοποθεσία, μια αναμνηστική πλάκα τιμά το Savoy και την κληρονομιά του ως τόπο πολιτιστικής καινοτομίας, σε μια περίοδο φυλετικού διαχωρισμού.\nTAGS: doodle της googlegoogle doodlejazz μουσικήsavoy ballroomswingτι νέα


Σπίτι > Η ιστορία μας > Σχετικά με εμάς\nΕπίνειο; Το Home, Safe είναι ο μοναδικός ενοποιημένος πάροχος υπηρεσιών ενοικίασης κατοικιών και αστέγων στην Αυστραλία. Είμαστε ένας οργανισμός για συγκεκριμένους σκοπούς.\nΕίμαστε μια υπηρεσία παροχής αστέγων που παρέχει μια σειρά λύσεων στέγασης και ολοκληρωμένων υποστηρίξεων για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να βρουν και να διατηρήσουν ένα μέρος που μπορούν να καλέσουν σπίτι.\nΩς οργανισμός για συγκεκριμένους σκοπούς, δεσμευόμαστε να γεφυρώσουμε τη διαίρεση στέγασης και να δημιουργήσουμε πιο περιεκτικές και φροντίδες κοινότητες\nΣτόχος μας είναι να αποτρέψουμε τους αστέγους στη Βικτώρια.\nΜε πάνω από 40 χρόνια εμπειρίας, συνεργαζόμαστε υπερήφανα με ένα ευρύ φάσμα κυβερνητικών, δημόσιων και ιδιωτικών συνεργατών, για να βοηθήσουμε στην επίτευξη του στόχου μας.\nΛειτουργούμε σε μεγάλα τμήματα της μητροπολιτικής Μελβούρνης και της περιφερειακής Βικτώριας, από τα νοτιοανατολικά προάστια έως τη Μίλντουρα, από το Warrnambool έως το Wodonga και από τα βορειοανατολικά προάστια μέχρι το Geelong. Έχουμε γραφεία σε Preston, Geelong, Bendigo και Mildura.\nΔίνουμε προτεραιότητα στους ανθρώπους, ειδικά στους πελάτες μας\nΚάνουμε τα πράγματα διαφορετικά για να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα.\nΚάνουμε ό, τι λέμε και κάνουμε πάντα τη διαφορά.\nΟι στρατηγικοί μας στόχοι και προτεραιότητες\nΜια σειρά βιώσιμων αποτελεσμάτων στέγασης για άτομα που είναι άστεγοι ή σε κρίση στέγασης.\nΥπεράσπιση και υποστήριξη για το διαφορετικό πελατολόγιο μας με ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη\nδεξιότητες ζωής και ατομική ικανότητα\nΣχέσεις με κυβερνητικούς, κοινοτικούς και εμπορικούς εταίρους και άλλο κλειδί\nενδιαφερόμενα μέρη για επίτευξη\nΠόροι, υποδομές και οικονομική ικανότητα του οργανισμού για την επίτευξη του Σκοπού μας.\nΗ δέσμευσή μας για διαφορετικότητα και ένταξη\nΗ ποικιλομορφία και η ένταξη είναι κεντρικής σημασίας για το πώς λειτουργούμε και ποιοι είμαστε, τόσο εντός όσο και εκτός. Δεσμευόμαστε να οικοδομήσουμε ένα εργατικό δυναμικό χωρίς αποκλεισμούς που καλωσορίζει, σέβεται και εκτιμά τα διαφορετικά άτομα που απασχολούμε και τις κοινότητες που υπηρετούμε. Βρισκόμαστε σε ένα ταξίδι και προσπαθούμε να ενσωματώσουμε αυτές τις αξίες σε ό, τι κάνουμε.\nΓια να κάνουμε μια πραγματική αλλαγή, εφαρμόζουμε λύσεις με γνώμονα την κοινότητα για τα ακόλουθα άτομα και κοινότητες:\nΑβορίγινες και Torres Strait Islander Λαών\nΚοινότητες LGBTIQ +\nΠολιτιστικές και γλωσσικά διαφορετικές κοινότητες (CALD)\nΆτομα που ζουν με αναπηρία\nΓυναίκες (ισότητα των φύλων)\nΑκολουθήστε το ταξίδι επιτυχίας και υποστήριξής μας.\nΑρχίζει το BUEAC\nΤο Bendigo Urban Emergency Accommodation Resource Center (BUEAC) ενσωματώνεται επίσημα και γίνεται το πρώτο πρόγραμμα έκτακτης στέγασης στη Βικτώρια που χρηματοδοτείται από την κρατική κυβέρνηση.\nΜια πιο δύσκολη χρονιά\nΗ οργάνωση βρισκόταν σε παρλός κατάσταση. Το Υπουργείο Στέγασης είχε γράψει στην επιτροπή συμβουλεύοντάς τους ότι η χρηματοδότησή τους θα ακυρωθεί εάν δεν γίνουν ορισμένες αλλαγές. Η επιτροπή προσλαμβάνει τον Ken Marchingo ως στέλεχος στέγασης για να ξεκινήσει στις 17 Ιανουαρίου 1994. Η χρηματοδότηση δόθηκε με εξαμηνιαίες αυξήσεις έως ότου το τμήμα ικανοποιήσει την οικονομική κατάσταση του οργανισμού.\nΟ οργανισμός μετονομάστηκε σε Bendigo Emergency Housing\nΟ οργανισμός άλλαξε το όνομά του σε Bendigo Emergency Housing από BUEARC. Επιλέχθηκε επειδή είπε τι κάναμε και πού το κάναμε. Είχε μια σιωπηρή πρόκληση στο όνομα.\nΔιαγωνισμός για το πρόγραμμα υποστήριξης στέγασης που υποστηρίζεται\nΟ οργανισμός κέρδισε το διαγωνισμό του προγράμματος Υποστηριζόμενης Βοήθειας Διαμονής (SAAP) από έναν μεγάλο εθνικό πάροχο και άρχισε να αναπτύσσει ένα ολοκληρωμένο μοντέλο υπηρεσιών στέγασης και αστέγων.\nΗ κοινωνική επιχείρηση αποπληρώνει τα χρέη\nΤα περισσότερα από τα χρέη της πρώην BUEARC εξοφλήθηκαν μέσω ποικίλων δραστηριοτήτων κοινωνικής επιχείρησης τα δύο προηγούμενα χρόνια.\nΤο LMHS κερδίζει πρόγραμμα περιφερειακής βοήθειας στέγασης\nΤο LMHS διοργάνωσε το περιφερειακό πρόγραμμα στέγασης Loddon Campaspe και κέρδισε το περιφερειακό πρόγραμμα στεγαστικής βοήθειας και ίδρυσε και τα δύο ως δικές τους οντότητες. Το LCRHC έγινε, αυτό που τώρα είναι γνωστό ως Housing Justice, μια κοινοτική νομική υπηρεσία.


(Δημοσιεύθηκε στο lifo.gr)\nΜε αφορμή έναν αδιάγνωστο πόνο, μια νέα γυναίκα επισκέπτεται μια ψυχοθεραπεύτρια. Τι ρόλο παίζουν στη ζωή της ο προστατευτικός σύντροφός της, μια μεγαλύτερη γυναίκα – η ανασφαλής αλλά κι εξουσιαστική Μάρθα-, ο ποθητός όσο και απρόσιτος Ορέστης, ένας αδίστακτος σύμβουλος Γενετικής, κι αυτή ακόμη η επικίνδυνη παντογνωστία της ψυχοθεραπεύτριας; Σε μια εποχή που η αγάπη δεν είναι πανάκεια, οι εξομολογήσεις στο ντιβάνι έπαψαν προ πολλού να επαρκούν, κι η επιστήμη δεν έχει ηθικές αναστολές, ποιος θα της δείξει πώς να ζει;\nΚάπως έτσι έχει η ιστορία.\nΑλλά μετά από αυτό τι;\nΤι έρχεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, τι μένει και τι πετά κανείς; Γαιτί δεν έχει γραφτεί ακόμα το βιβλίο που στο τέλος δεν υπάρχει κάτι που θέλεις να πετάξεις. Απλώς, το παραβλέπεις, αν το κείμενο που μόλις τέλειωσες είναι απλώς ένα μικρό, δειλό masterpiece.\nΗ Δήμητρα Κολλιάκου. Ξεκινώ με ένα δικό της βιβλίο, απλώς για λόγους πρόσφατης βράβευσης. Το περιοδικό (δε)κατα δικαίως της απένειμε το Athens Prize of Literature και επιτέλους απέδειξαν κάποιοι ότι η λογοτεχνία εκ μέρους των γυναικών κινείται και πέρα από τα όρια της μικροαστικής δαιμονοποίησης (θεοποίησης για άλλους) που ζέχνει Zara και μανόν. Σχηματικά μιλώ πάντα. Αναδείχθηκε έτσι η “Θερμοκρασία δωματίου” που άφησε πίσω της έναν Ιούδα να φιλά ακόμα, κανείς δε νοιάζεται πια για την υπεροχότητά του, και κάτι ξέφρενες μαμάδες του Κεφαλαρίου (σχηματικά πάλι) να χορεύουν blues σε in νησιά, χωρίς λόγο.\nΑλλά το βιβλίο αυτό τι είναι; Το βιβλίο είναι το κομμάτι των νευρώσεων που όλοι μας θέλουμε να αποκρύψουμε, αλλά όλοι αποκαλύπτουμε σε γράμματα με άγνωστο παραλήπτη. Κάπως έτσι γράφτηκε, θέλω να φαντάζομαι, αυτό το βιβλίο. Μόνο που η Δήμητρα Κολλιάκου έχει παραλήπτη. Το σύγχρονο status μιας κοινωνίας που έχει από τη μια ξεπεράσει την υποχονδριακή διανοουμενίλα και από την άλλη έχει βαλθεί να αποδείξει ότι ενδιαφέρεται, για παράδειγμα, και για τις κοινωνικές/πολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή.\nΑλλά ας τα πάρουμε με κάποια σειρά.\nΜεταμοντερνισμός. Σε όλο του το μεγαλείο. Εγκιβωτισμοί, in media res για τους σχολαστικούς, αναπολύσεις, πισωγυρίσματα και νευρώσεις. Σήμερα. Όλο το σήμερα που το ίδιο το βιβλίο το προσπερνά. Και το πάει ένα βήμα παραπέρα.\nΣτην αναίρεση. Το βιβλίο είναι μια διαρκής αναίρεση.\nΑναίρεση των κοινωνισμών, ως πλαισίου ψευδεπίγραφης διαφυγής από τα προσωπικά, ως δήθεν ενσωμάτωση στον κοινωνικό ρου μιας ζωής που αποζητά λύτρωση από τα προβλήματα που η ίδια έχει δημιουργήσει, Θεωρίες.\nΗ ηρωίδα του βιβλίου της Κολλιάκου ζει. Στο τώρα που είναι όλως σχηματισμένο και οριοθετημένο στο χθες. Το σήμερα της ηρωίδας είναι ο καθρέφτης των εμπειριών της. Λανθάνον κλισέ, το ομολογώ. Εντούτοις, είναι έτσι δοσμένο που μυρίζει φρέσκο αέρα, που δηλώνει την άλλη πλευρά ενός ακόμα πιο κλισές φεγγαριού. Που ζει κι αυτό στ’ αλήθεια. Με όλη την τρομολαγνεία ή τρομοϋστερία του σύγχρονου κόσμου (η ιστορία εκτυλίσσεται και στην ταραγμένη Ιερουσαλήμ), με το κέντρο της ζωής και των νέων δομών των παγκόσμιων κοινωνιών (Λονδίνο), αλλά και σε μια κοινωνία που προσπαθεί να υψώσει ανάστημα και να ακουστεί (Αθήνα).\nΣτο βιβλίο υπάρχουν ψήγματα των νέων επιστημονικών ερευνών (εξελικτική βιολογία, -απάνθρωπη- γενετική), νύξεις για τα μαθήματα creative writing ή γίνε-καλός-συγγραφέας-σε-δέκα-μέρες, με αναγωγές ίσως στη σύγχρονη αντίληψη της λογοτεχνίας.\nΗ Κολλιάκου καθρεφτίζει (μήπως υποκαθιστά;) στα πρόσωπα του περιβάλλοντος (στο αφηγηματικό παρόν) της ηρωίδας με όλα τα πρόσωπα που κατά καιρούς την περιτριγύριζαν και, εμφανώς, τη διαμόρφωναν.\nΟ Γιαΐρ (ο φίλος του αφηγηματικού παρόντος) υποκαθιστά (αρχικά υποτυπωδώς, αργότερα ολοκληρωτικά) τον Ορέστη (τον ξάδερφο με τον οποίο ήταν άρρωστα αλλά πανέμορφα ερωτευμένη), η Μάγδα, η μέλλουσα πεθερά της, τη νευρωτική και υπερπροστατευτική μάνα που υπονοείται στο βιβλίο, ο πατέρας (στα σίγουρα) και η θεία της είναι μάλλον πιο καταλυτικός παράγοντας, η Αστάρ, μια ψυχαναλύτρια μάλλον κομπογιαννίτικης υποστάσεως, μαζί με τον άτεκγτο γενετιστή του τέλους του βιβλίου, καθρεφτίζουν τις υστερίες μιας ολόκληρης κοινωνίας που φοβάται να μιλήσει στον πλησίον του, φοβάται να φωνάξει για να ακουστεί, παρά μόνο ψιθυρίζει κάποια λίγα πραγματάκια για όλα όσα την πονάνε και μόνο για λόγους ευθιξίας ή υποχρέωσης.\nΑλλά και δειλά να κάνει νύξη όχι για τη μοναξιά του ενός αλλά για τη μοναξιά του ενός ως μισού που ανήκει σε ένα άλλο: “Το ονοματεπώνυμό μου κι η διεύθυνσή μας”, λέει στη σελίδα 212. Η Κολλιάκου θέλει να κορυφώσει τη θέση του έρωτα στη σύγχρονη πραγματικότητα, που κι αυτός ως υστερία μέσα σ’ όλα φωνάζει και ζητά να βγει έξω από ένα όστρακο που του έχουν επιβάλει, έξω από μια χαραμάδα που στρίμωξε το φως του. Ερώτηση υποφώσκουσα: Πού είναι η ανθρώπινη επαφή κρυμμένη; Εδώ χρειάζεται η βοήθεια του αναγνώστη.\nΗ συγγραφέας θεωρητικοποιεί, επίσης, στο βιβλίο της αυτό. Όταν αναφέρεται, στις σελίδες 216-217, στην παρατηρητικότητα του μοναχικού ανθρώπου, που ενδύεται εν προκειμένω το ρούχο του συγγραφέα, υποδηλώνει περίτρανα ότι ο συγγραφέας δεν έχει χώρα, δεν έχει χώρο, ανήκει στη μνήμη του και στις εμμονές του, όπου αυτές εντάσσονται, εδράζεται κι αυτός. Κάνει, επιπλέον, λόγο – υπαινικτικό πάντα, δεν είναι δασκάλα – για τις σύγχρονες ψυχαναλυτικές θεωρίες αλλά και για τον πατέρα τους, τον Freud.\nΈνα από τα ωραιότερα σημεία του βιβλίου βρίσκεται στη σελίδα 216 όταν γράφει πως ο Γιαΐρ “είχε υπόψη του πως ο κρετίνος συνδέεται ετυμολογικά με τη λέξη χριστιανός”. (Από το chretien, στα γαλλικά;) Εδώ έρχεται να μιλήσει για τη γλωσσολογία, άλλωστε την έχει σπουδάσει και τώρα τη διδάσκει, σε συνδυασμό και με ένα άλλο σημείο του κειμένου που αναφέρεται στη σύνταξη, την (αν)ορθογραφία και τη σημειολογία ενός γράμματος που η ηρωίδα έλαβε.\nΗ “Θερμοκρασία δωματίου” έχει και κάποια αρνητικά στοιχεία, για να αποδώσω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Η αδιάκοπη αναφορά στις νευρώσεις της πρωταγωνίστριας, όσο κι αν γίνεται με εύσχημο τρόπο, πολλές φορές μοιάζει παράταιρη με το κείμενο. Κουράζει, ίσως, και, κάποιες φορές, η λεπτομερής θεωρητικοποίηση σε διάφορα ζητήματα που έχει ήδη αναφέρει. Τέλος, σε κάποια σημεία του βιβλίου έχεις την αίσθηση ότι η συγγραφέας ξαναθυμάται ότι είναι και πανεπιστημιακός και παίρνει το ανάλογο ύφος, δίνοντάς μας ξανά και ξανά να καταλάβουμε τι συμβαίνει τώρα.\nΕ, όλα αυτά η Κολλιάκου το κομμματιάζει και τα επανασυνθέτει τόσο όμορφα που απλώς τελειώνει το βιβλίο και μένεις να κοιτάς τις τελευταίες λέξεις και αν μην καταλαβαίνεις τι σου συνέβει μόλις τώρα: Στη νέα εξορία (που δε μας επιβλήθηκε, αλλά την επιβάλαμε εμείς στον εαυτό μας) θα βγαίναμε μαζί απ’ τον φαύλο κύλο, θα κάναμε μαζί τη νέα αρχή.\nΔημήτρης Αθηνάκης, 15.06.2007


ΔΥΤΙΚΟΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ Εδώ Δερβένι: 6 Νοε 2019\nΤεράστιος ο Σα αλλά νίκη για την Μπάγερν (2-0) Ο Ολυμπιακός έκανε τη χειρότερη εμφάνισή του τη φετινή σεζόν στο Μόναχο.\nΟ Ολυμπιακός δεν άντεξε στο Μόναχο απέναντι στην πανίσχυρη Μπάγερν Μονάχου και δεχόμενος δύο γκολ στο τελευταίο μισάωρο ηττήθηκε με 2-0 για την 4η αγωνιστική των ομίλων του Champions League.\nΟι Ερυθρόλευκοι πάλεψαν για περισσότερο από μία ώρα στην Αλιάνζ Αρένα, αλλά στο τέλος μίλησε η ποιότητα των ποδοσφαιριστών της γερμανικής ομάδας, η οποία με αυτή τη νίκη προκρίθηκε και μαθηματικά στους «16» της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης.\nΟι Πειραιώτες δεν κατάφεραν να επαναλάβουν την εμφάνιση που έκαναν στο Καραϊσκάκη πριν από\nΚύπελλο Κορινθίας: Πρόκριση για Αστέρα Δερβενίου, ΑΟ Ζευγολατιό,Ελλάς Βέλου και Ηρακλή Ξυλοκάστρου.\nΜε τη διεξαγωγή τεσσάρων ακόμα αγώνων συνεχίστηκε, σήμερα το απόγευμα, η Β΄ φάση (Φάση των «32 » του Κυπέλλου Κορινθίας.\nΧαρακτηρικό των σημερινών (νοκάουτ) αγώνων, η επικράτηση των ισχηρών ομάδων με μεγάλα σκορ.\nΣτη Τραγάνα Κιάτου, ο Α.Ο. Ασπροκάμπου αποκλείσθηκε με το βαρύ 2 – 4 από τον Αστέρα Δερβενίου, ενώ στην Αρχαία Κόρινθο, ο τοπικός Βελλερεφών , υπέστη συντριβεί με 0 – 6 από τον ΑΟ Ζευγολατιού.\nΤην πρόκριση , στην επόμενη φάση του κυπέλλου πέτυχαν με το 3 – 1 η Ελλάς Βέλου επί του Κύψελου Κορίνθου, επί της Θύελλας και ο Ηρακλής Ξυλοκαστρου με το εκτός έδρας 0 - 3 επί του ΑΣ Ρομά,στο Ζευγολατιό.\nΤο «πάζλ» της Β΄ φάσης του Κυπέλλου Κορινθίας , ολοκληρώνεται την επόμενη Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019 -14:30, με τους αγώνες:\nΑΟ Λυκοποριάς ΠΑΣ Κλένια\nΆρης Βοχαϊκού – Θύελλα Πετρίου\nΑετός Κρυονερίου –Άγιοι Θεόδωροι και\nΟλυμπιακός Λουτρακίου – Εθνικός Ξυλοκερίζης.\nΜέχρι στιγμής στην επόμενη φάση του Κυπέλλου έχουν προκριθεί οι ομάδες: Κόρινθος 2006, Σαρωνικός Γαλατακίου, Παννεμεατικός, Πέλοπας Κιάτου, Ολυμπιακός Άσσου, Ηρακλής Λεχαίου, ΑΟ Λουτρακίου , Ισθμιακός , Αστέρας Δερβενίου, Α.Ο. Ζευγολατιού, Ελλάς Βέλου και Ηρακλής Ξυλοκάστρου.\nΜατιές στα τοπικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήατα της Πελοποννήσου\nΣε εξέλιξη βρίσκονται τα τοπικά πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των επτά ΕΠΣ της Πελοποννήσου . Στο σημείωμά μας αυτό θα παρουσιάσουμε τις πρωταγωνίστριες ομάδες των 7 πελοποννησιακών ενώσεων , που διεκδικούν την άνοδό τους και τις ομάδες εκείνες που μάχονται για περισσότερη διάκριση.\nΣτο πρωτάθλημα της Α’ Κορινθίας βρισκόμαστε στην 6η αγωνιστική, με τον Ατρόμητο Χιλιομοδίου να «οδηγεί την κούρσα», αήττητος , με το απόλυτο των βαθμών (18) και με διαφορά 5 βαθμών από τον ΠΑΣ Κόρινθος (13) και 6 βαθμών από τον Πέλοπα Κιάτου (12) και την Ελλάδα Βέλου (12). Ακολουθούν ο Ισθμιακός (11 β.) και με 10 βαθμούς ο Ηρακλής Ξυλοκάστρου. Στους 9 βαθμούς βρίσκονται Παννεμεατικός και Σαρωνικός Γαλατακίου και στους 8 ο Αστέρας Δερβενίου , το Ζευγολατιό και ο ΑΟ Λουτρακίου\nΠροβάδισμα 4 βαθμών στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας Αργολίδας μετά την 7η αγωνιστική έχει η Κορωνίς Κοιλάδας (19) , ενώ την ακολουθούν στους 15 βαθμούς ο Πανασιναϊκός ,ο Ερμής Κιβερίου και ο Αστέρας Δρεπανιακός.\nΜετά την 5η αγωνιστική ισόβαθμοι με 12 βαθμούς , στην κορυφή της βαθμολογίας βρίσκονται ο Ολυμπιακός Τριπόλεως και η Μελιγγού και ακολουθούν το Λεωνίδιο με 11 β. και ο Πανθυρεατικός με 10. Στους 7 β. ακολουθούν η Δόξα , η Τεγέα και η Δημητσάνα.\nΜετά από 5 αγώνες στο λακωνικό πρωτάθλημα ο Άρης Σκάλας 9 β., ο Αμυκλιακός 8 β. και ακολουθούν στους 7 βαθμούς ο Ατρόμητος Συκέας , το Κάστρο Γερακίου και ο Μολαϊκός., και με 6 βαθμούς ο Ήφαιστος Βρονταμά και ο Απόλλων Ξηροκαμπίου.\nΜετά από 6 αγώνες προβάδισμα με 14 βαθμούς έχει ο Πάμισος Μεσσήνης , ενώ τον ακολουθούν ο Ακρίτας Κορώνης (13 β.) , ο Απόλλων Καλαμάτας (12 β.). Στους 11 βαθμούς ακολούθούν ο ΑΟ Μεθώνης και ο ΑΟ Μάνης, Στους 10 βαθμούς βρίσκονται το Καλό Νερό, η Εράνη Φιλιατρών, ο Εθνικός Μελιγαλά και ο Πανθουριακός..\nΜετά από 6 αγώνες προβάδισμα με 15 βαθμούς η Δόξα Νέας Μανωλάδας και την ακολουθούν με 14 β. ο Αίας Γαστούνης, με 11 β. ο Ξενοφών Κρεστένων και ο Αλφειός Επιταλέιου. Με 10 βαθμούς ακολουθεί ο Αστέρας Αμαλιάδας – Πανόπουλο.\nΤο πρωτάθλημα στην Αχαΐα διεξάγεται σε 2 ομίλους όπου μετά την 8η αγωνιστική στο 1ο όμιλο προηγείται με 20 β. η Δόξα Παραλίας και την ακολουθούν η Αχαϊκή ( 19) ο Πανμοβριακός Ριόλου ( 18 β.) και ο Ατρόμητος Πατρών (16). Στο β΄όμιλο προβάδισμα με 22 βαθμούς έχει ο Παναιγιάλειος και τον ακολούθου ο Άρης Πατρών (20) , η Νίκη Προαστείου (19) και ο Κεραυνός Αγίου Βασιλείου με 17. Β.\nΟι καλύτερες επιθετικές ομάδες στην Πελοπόννησο\nΚορωνίς Κοιλάδας 24\nΚεραυνός Αγ. Βασιλείου 21\nΑτρόμητος Πατρών 21\nΝίκη Προαστείου 20\nΔοξα Παραλίας 19\nΑετός Πατρών 19\nΕρμής Κιβερίου 18\nΠΑΣ Κόρινθος 18\nΟι καλύτερες αμυντικές ομάδες στην Πελοπόννησο\nΠάμισος Μεσσήνης 0\nΑτρόμητος Χιλιομοδίου 1\nΑίας Γαστούνης 1\nΑετός Πατρών 2\nΑλφειός Επιταλίου 2\nΑπόλλων Καλαματας 3\nΆρης Σκάλας 3\nΤεράστιος ο Σα αλλά νίκη για την Μπάγερν (2-0) Ο Ο...\nΚύπελλο Κορινθίας: Πρόκριση για Αστέρα Δερβενίου, ...\nΜατιές στα τοπικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήατα της Π...


ΦΑΤΣΟΥΛΑ: Κόπι πάστε\nΖήκος, υπάλληλος καταστήματος θροφίμων, εκτελών ενίοτε χρέη 'ποδιευθυντή, μιλάει στο τηλέφωνο με εκλεκτή πελάτισσα: Τι κάνετε κυρία γιατρέσσα; Ε, πώς να 'μαστε μαντάμ; Προσεχώς καλύτερα! Σε τι μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε; Α ναι, νομίζω πως έχουμε ένα και μοναχικό. Περιμένετε ολίγον τι. (Σπεύδει εις τας γενικάς αποθήκας απ' όπου εμφανίζεται, κρατώντας ένα σκονισμένο κουτάκι.) Είν' αυτό που έχει μια τρούπα στη μέση; Δεν ξέρω τι μάρκα είναι κυρία γιατρέσσα γιατί τα γράμματα είναι τ' ανάσκελα! Μάλλον δεν θα 'ναι ελληνικής κατασκευής, θα 'ναι αλλοδαπής προελεύσεως, γιατί βλέπω πολλά μασκαραλίκια απόξω. Εχει κάτι γατιά, κάτι λιοντάρια... Πάντως εσείς θα τα φάτε; Οχι, θα τ' ανάψετε. Αν ανάψουν, άναψαν. Μάλιστα. Θα τα στείλω με τον μικρό, μόλις επιστρέψει. Σας μερσώ μαντάμ! Ορέ ντουβάρ!\nΑπό ψυχραγωγία, άλλο τίποτα. Το ισχυρό ατού του ως άνω μπακαλόγατου, ωστόσο, ήταν η μόρφωση. Ιδού το αξιοζήλευτο βιογραφικό του, όπως το παρουσιάζει ο ίδιος: Είμι τελειόφοιτος Τετάρτης Δημοτικού. Δεκάξι χρόνια στο σχολειό κύριε Εμμανουήλ, εμένα που με γλέπ'ς. Μάλιστα, δεκαέξι. Τέσσερα χρόνια κάθε τάξη. Δεν είμαι σαν κι αυτουνούς κυρ Μανώλη ιγώ, που πάνε ένα χρόνο και σου λέει τα μάθαμε όλα. Τι να μάθεις ρε κύριε σε ένα χρόνο; Μέχρι να μπεις, ντάνγκα ντανγκ το καμπανάκι διάλειμμα, βγαίνεις όξω. Μετά έχουμε γιορτές, Καθαροδευτέρες, 25η Μαρτίου, πού θα προλάβεις; Ενώ εγώ τέσσερα χρόνια στην ίδια τάξη, κάθομαι, πήζει το μυαλό μου και βγαίνω αμέσως, παίρνω και το χαρτί, είμαι φτυχιούχος Λογιστικής. Ασε που ξέρω την Προπαίδεια. Πέντε εφτά, τριάντα πέντε, με την πρώτη. Εξι οχτώ, σαράντα οχτώ. Εφτά οχτώ, πενήντα έξι. Τώρα μαθαίνω το οχτώ εννιά.\nΓιατί κοπιάρω μο τα μο τους σπαρταριστούς μονόλογους του ανεπανάληπτου Κώστα Χατζηχρήστου στο φιλμ «Της κακομοίρας»; Δικαίως αναρωτιέστε. Μα επειδή προφανώς έχει δίκιο βουνό. Ο υπουργός Φρυγείας -κατά το υπουργείο Υγρασίας του Ζήκου- τι κατάλαβε δηλαδή που προβιβαζόταν κάθε Ιούνιο στην επόμενη τάξη; Τριάντα χρόνια σπούδαζε και ιδού τα ολέθρια αποτελέσματα.\nΑμ' έπος άμ' έργον. Φύρανε εντελώς το μυαλό του, δεν ήθελε και πολύ εδώ που τα λέμε, κουζουλάθηκε ο καψερός απ' το πολύ διάβασμα και βλέπει τα γράμματα να πέφτουν μπρούμυτα, να βυθίζονται τρία μέτρα κάτω απ' τη γη, σαν δαιμόνιοι ρεπόρτερ των βοθροκάναλων κι άντε ύστερα να τα ξεχωρίσει. Τα λατινικά σύμβολα τον δυσκολεύουν έτι περισσότερο. Ατιμα πράματα, σατανικά. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι με δαύτα έχουν γραφτεί τόσα μνημόνια.\nΡιψοκινδυνεύει Πολλάκις να τα αναγνώσει, συνήθως με αμφίβολη ευστοχία. Το «κόπι πάστε», πάντως, και δη «σοκολατίνε», δέον όπως θεωρηθεί ανεκτίμητη συμβολή στην κωμωδία. Οι Χρήστος και Γιώργος Γιαννακόπουλοι, οίτινες υπογράφουν τον θεατρικό «Μπακαλόγατο», αλλά και ο Ντίνος Κατσουρίδης, που τον διασκεύασε για τον κινηματογράφο, δεν θα μπορούσαν ποτέ να επινοήσουν παρόμοια ατάκα. Ούτε οι αυτοσχεδιάζοντες ηθοποιοί. Ο Φρυξ υπουργός φαλτσάρει και στους πολλαπλασιασμούς. Λογαριάζει και ξαναλογαριάζει τα έσοδα από την πρώτη δόση των υπερθεμετιστών και αποφαίνεται πως αρκούν να θεραπεύσουν πάσαν νόσον και μαλακίαν. Παλιοζαγάρ', που θα 'λεγε κι ο Ζήκος.


17 Προϊόντα που θα κάνουν την ζωή σου πιο εύκολη!Aggouria.net\nby Maria Pap. | 08/02/2015 12:54\nΥπάρχουν πολλά πράγματα που δυσκολεύουν την καθημερινότητα μας, ακόμη και αν είναι τόσο μικρά. Ποια είναι όμως τα χρήσιμα προϊόντα που θα κάνουν την ζωή σου πιο εύκολη και δεν θα έπρεπε να λείπουν από κανένα σπίτι;\nΣτην λίστα που ακολουθεί θα δεις μερικές πολύ έξυπνες ιδέες, τις οποίες πολλοί από εμάς τις περίμεναν εδώ και αρκετά χρόνια, ώστε να αποφύγουμε μερικές μικροδυσκολίες που βρίσκουμε μπροστά μας κάθε μέρα.\nΌλες οι προτάσεις είναι λειτουργικές και θα σε εκπλήξουν με των μοναδικό τους σχεδιασμό. Πάμε όμως να τις δούμε μία μία.\nΔες επίσης: DIY: 15 Εξαιρετικές ιδέες για να φτιάξεις ράφια μόνος σου!\n17 Χρήσιμα προϊόντα που πρέπει να δεις\n1. Βαρέθηκες να βλέπεις την θήκη για το σαπούνι σου λερωμένη από τα νερά που τρέχουν; Μπορείς να τοποθετήσεις αυτήν εδώ την βάση επάνω από τον νιπτήρα σου ώστε να φεύγει το νερό.\n2. Για να εξοικονομήσεις χώρο μπορείς να χρησιμοποιήσεις το συγκεκριμένο ράφι, το οποίο γίνεται και γραφείο λόγω του αναδιπλούμενου ξύλου που διαθέτει.\n3. Δεν σε βολεύουν τα μπουφάν που έχουν κουκούλα, αλλά δεν θέλεις να κουβαλάς και ομπρέλες μαζί σου; Η τέλεια πρόταση είναι αυτή η δερμάτινη τσάντα με ενσωματωμένη κουκούλα.\nΕίναι επίσης χρήσιμο προϊόν και για τις μέρες που τα μαλλιά σου δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση.\n4. Άλλη μια ιδέα για τις βροχερές ημέρες είναι και οι ομπρέλες που έχουν διαφανή μάσκα μπροστά, ώστε να καλύπτεται καλά το κεφάλι σου, ενώ μπορείς να βλέπεις και μπροστά σου χωρίς να σε εμποδίζει η ομπρέλα.\n5. Για να μην χάνεις συνέχεια τα κλειδιά σου μπορείς να χρησιμοποιήσεις διακόπτες που περιέχουν μαγνήτη, ώστε να κρατάνε επάνω τους τα κλειδιά.\n6. Μια από τις καθημερινές δυσκολίες κυρίως των γυναικών ή ακόμη και των ανδρών που έχουν πιο μακριά μαλλιά, είναι το καθάρισμα τις βούρτσας. Μπορείς να λύσεις όμως το πρόβλημα τοποθετώντας αυτήν εδώ την βάση.\nΜετά το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να την βγάλεις και να πετάξεις τις τρίχες.\n7. Το ξύλο κοπής σε σχήμα από κομμάτια παζλ μπορεί να σου φανεί πολύ χρήσιμο, καθώς στην εγκοπή μπορεί να τοποθετηθεί και ποτήρι του κρασιού.\n8. Έχεις κόψει κρεμμύδι, πιπεριές ή ντομάτες αλλά επειδή δεν θα τα χρησιμοποιήσεις ολόκληρα δεν ξέρεις πως να τα προστατέψεις; Με αυτές εδώ τις θήκες εκτός από το ότι θα τα κρατήσεις φρέσκα, θα γλιτώσεις και από τις δυσάρεστες μυρωδιές στο ψυγείο.\n9. Αυτή η βάση είναι πιο πολύ για την διακόσμηση του σπιτιού και όχι για την λειτουργικότητα του. Το θετικό είναι ότι είναι διαφανές και τοποθετώντας επάνω του τα βιβλία σου, θα φαίνονται λες και αιωρούνται.\n10. Διαβάζεις βιβλία και ψάχνεις έναν τρόπο για να μην χάνεις την σειρά σου, ενώ ταυτόχρονα κρατάς και τις σελίδες στην θέση τους; Αυτό το μικρό πλαστικό προϊόν είναι ο καλύτερος τρόπος.\n11. Αν θέλεις να γλιτώσεις από τα ανεπιθύμητα καψίματα την ώρα που ανάβεις τα κεριά σου, υπάρχει ένα υπέροχο κηροπήγιο με εγκοπή στο πλάι για να χωράει ίσα ίσα ένα σπίρτο.\n12. Τώρα που οι περισσότεροι κυκλοφορούν με τα ποδήλατα σίγουρα αυτός ο τρόπος για να κλειδώνουν το ποδήλατο τους θα τους φανεί πολύ χρήσιμος. Σηκώνεις το σίδερο όταν θέλεις να παρκάρεις και το κατεβάζεις για να μην ενοχλεί τους άλλους όταν δεν είσαι εκεί.\n13. Για όσους έχουν βαρεθεί να δένουν συνέχεια τα κορδόνια από τα sneakers τους που λύνονται, μπορούν να βάλουν αυτό το μικρό πραγματάκι στην μέσα πλευρά, στην τρύπα από τα κορδόνια και να τα περάσουν εκεί και έπειτα κάτω από την εσωτερική σόλα.\nΑυτό έχει την ιδιότητα να κρατάει σταθερά τα κορδόνια χωρίς να βγαίνουν έξω.\n14. Για να μην γεμίζεις το τραπέζι σου την ώρα του φαγητού με διάφορα μπολάκια και πιάτα, μπορείς να κουμπώσεις αυτό το μπολάκι επάνω στο πιάτο σου.\n15. Πόσο πολύ δυσκολευόμαστε να βγάλουμε ένα καλώδιο από την πρίζα; Όχι πλέον όμως, μιας και υπάρχουν καλώδια με τρύπα, ώστε να μπορείς να τα τραβήξεις πιο εύκολα.\n16. Το κλασικό όταν φτιάχνεις κέικ ή γενικά κάποιο γλυκό είναι ότι κολλάει όλο το βούτυρο στην άκρη κατά το ανακάτεμα, γι’ αυτό βγήκε νέο εργαλείο με ανοιχτό τελείωμα.\n17. Και για το τέλος κράτησα το καλύτερο. Αυτό το μαχαίρι έχει πολύ ακονισμένα δόντια και στρογγυλή άκρη, ώστε να μπορείς να μαζεύεις όλη την μερέντα από το βάζο. Το καλύτερο ε;\nΕσύ ποιο από όλα αυτά τα προϊόντα θα ήθελες να έχεις στο σπίτι σου;\n>> Δες όλα τα άρθρα από το Διάφορα!\nDIY: 15 Εξαιρετικές ιδέες για να φτιάξεις ράφια μόνος σου!: https://www.aggouria.net/15-exeretikes-idees-gia-diy-rafia-ftixo-monos/\nSource URL: https://www.aggouria.net/proionta-kanoun-zoi-eukoli/


Σάνια: Υγεία και ευεξία στο νησί της Κίνας | Euronews\nΗ Σάνια, στο νότιο άκρο της νήσου Χαϊνάν της Κίνας, έχει μπει στον τουριστικό χάρτη, όσον αφορά ζητήματα υγείας και ευζωίας. Έχει τα πανέμορφα τοπία, ιαματικές πηγές και προσφέρει παραδοσιακές ιατρικές μεθόδους. Είναι ένα τροπικό καταφύγιο για όσους ψάχνουν να χαλαρώσουν και να αναζωογονηθούν.\nΟι κάτοικοι της νήσου Χαϊνάν έχουν πολύ μεγάλο προσδόκιμο ζωής. Πολλοί φτάνουν τα 100 χρόνια. Η συγκεκριμένη περιοχή θεωρείται η κοιλάδα της μακροζωίας. Ονομάζεται Νανσάν και εδώ συναντάς πολλούς υπερήλικες.\nΗ Ναν Γιανγκ είναι διευθύντρια πωλήσεων στην Περιοχή Πολιτιστικής Ομορφιάς, Νανσάν. Μας εξηγεί γιατί η συγκεκριμένη κοιλάδα συνδέεται με την μακροζωία; «Η κοιλάδα έχει σχήμα χελώνας και η χελώνα αντιπροσωπεύει την μακροζωία στην κινεζική ιστορία. Η μακροζωία οφείλεται σε δύο λόγους. Ο πρώτος είναι το περιβάλλον. Οι άνθρωποι που ζουν σε ένα καλό περιβάλλον ζουν περισσότερο. Και ο δεύτερος λόγος είναι η υγιεινή διατροφή. Εδώ τρώνε λαχανικά και όχι τροφές με υψηλή ενεργειακή αξία».\nΠολλοί τουρίστες έρχονται στην Σάνια για να ανακαλύψουν μυστικά ευζωίας και υγιεινής διατροφής, αλλά και να δοκιμάσουν παραδοσιακές μεθόδους θεραπείας των πόνων και διάφορων σωματικών ενοχλήσεων. Το 1/3 των ασθενών που εξετάζονται καθημερινά σ' αυτή την κλινική, είναι από το εξωτερικό.\nΗ Λίνα Μπεζιαζίκοβα είναι από την Μολδαβία. Πάσχει από αυχενική σπονδύλωση. Έχει σοβαρά προβλήματα στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Έχει έρθει εδώ για βελονισμό, για να ανακουφιστεί από τους πονοκεφάλους και τους πόνους στην πλάτη. Η Σα Ρεν είναι επικεφαλής ιατρός του Κέντρου Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής της Σάνια:\n_«Υπάρχουν πολλές εξωτερικές θεραπείες και μέθοδοι ίασης. Εδώ χρησιμοποιούμε τώρα βελονισμό. Κάνουμε επίσης ζεστές κομπρέσες, λασποθεραπεία. Υπάρχουν επίσης παραδοσιακές κινεζικές μέθοδοι ίασης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο βελονισμός είναι η καλύτερη θεραπεία. Είναι κάτι που δοκιμάζουν και αναγνωρίζουν πολλοί Ευρωπαίοι». _\nΗ Λίνα Μπεζιαζίκοβα επισημαίνει: « Είμαι χαρούμενη που ήρθα εδώ. Οι γιατροί είναι επαγγελματίες. Υπάρχουν καλοί διερμηνείς. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την συνεννόηση. Αισθάνομαι πολύ καλά τώρα. Είναι η έκτη συνεδρία μου. Δεν παίρνω πλέον χάπια και αισθάνομαι εξαιρετικά».\nΠολλοί τουρίστες δοκιμάζουν τάι τσι. Οι απαλές, τελετουργικές κινήσεις που προέρχονται από τις αρχαίες κινεζικές παραδόσεις, βοηθούν να βρείτε την εσωτερική σας ηρεμία και ισορροπία. Αυτή η ομάδα καθοδηγείται από την μητέρα και τον γιο της, την Σινχόνγκ Γκούο και τον Τενγκφέι Σεν. Η Σινχόνγκ Γκούο είναι δασκάλα τάι τσι. Εξηγεί: «Το τάι τσι μπορεί να ρυθμίσει την πνευματική και σωματική σας ισορροπία. Βοηθά στην απαλή ροή της ενέργειας και του αίματος. Το σώμα σας μπορεί να έχει έναν υγιή τρόπο λειτουργίας. Έχω πολλούς ξένους μαθητές, που έρχονται να μάθουν τάι τσι στην Σάνια. Το σώμα τους δεν είναι σε καλή κατάσταση, έχουν πίεση, καρδιακά προβλήματα και πόνους στην σπονδυλική στήλη. Κάνοντας τάι τσι για ένα διάστημα, επανακτούν την υγεία τους».\nΤα ιαματικά λουτρά είναι ένας από τους σημαντικότερους πόλους έλξης στην περιοχή. Έχουν δημιουργεί πολυτελή συγκροτήματα που προσφέρουν μοναδικές στιγμές χαλάρωσης και βοηθούν στην αποκατάσταση των προβλημάτων υγείας: «Εδώ βρισκόμαστε σε ένα τροπικό δάσος. Οι ιαματικές πηγές είναι πολύ δημοφιλείς. Κάνουν καλό στην υγεία και την σωματική ευεξία» τονίζει η Ντόρις Ντιάο, βοηθός επικοινωνίας και μάρκετινγκ στο θέρετρο Double Tree του Χίλτον.


Στην Αθήνα ο Π. Μοσκοβισί | eklogika webTV\nHome \_ slider-videos \_ Στην Αθήνα ο Π. Μοσκοβισί\nΗ 20η Φεβρουαρίου μπορεί να είναι μια καλή στιγμή για την Ελλάδα. Είμαστε κοντά, αλλά υπάρχει πολλή δουλειά να κάνουμε, δήλωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί, κατά την είσοδό του στο υπουργείο Οικονομικών, για τη συνάντηση με τον υπουργό Οικονομικών Ε. Τσακαλώτο. ΕΡΤ/ΑΠΕ-ΜΠΕ\nTags: Ελλάδα, συνάντηση, Τσακαλώτος\nΣυνάντηση του Eυ. Αποστόλου με αγρότες της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων


Τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Dassia Beach\nΤα καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Dassia Beach, Δασιά\nBetween Gouvia and Ipsos, Δασιά, Ελλάδα\nDassia Beach: Διαβάστε κριτικές\n476 από 2.249 καταλύματα ταιριάζουν με τα φίλτρα που έχετε επιλέξει. Απαλοιφή όλων των φίλτρων\nΦίλτροΣε οποιαδήποτε απόσταση από: Dassia Beach\nKato Korakiana, Δασιά 490 83, Ελλάδα\n0,0 χλμ. από Dassia Beach\n0,4 χλμ. από Dassia Beach\n0,7 χλμ. από Dassia Beach\nΔείτε 5 ακόμα προσφορές από 1.505 $\n1,8 χλμ. από Dassia Beach\n1,2 χλμ. από Dassia Beach\n2,1 χλμ. από Dassia Beach\nΔΑΣΣΙΑ, Δασιά 490 83, Ελλάδα\n1,1 χλμ. από Dassia Beach\n1,9 χλμ. από Dassia Beach\n2,0 χλμ. από Dassia Beach\n| Τζαβρος, Κομμένο 49083, Ελλάδα\n2,4 χλμ. από Dassia Beach\n2,9 χλμ. από Dassia Beach\n2,7 χλμ. από Dassia Beach\n3,2 χλμ. από Dassia Beach\n4,0 χλμ. από Dassia Beach\n3,7 χλμ. από Dassia Beach\n3,8 χλμ. από Dassia Beach\n4,4 χλμ. από Dassia Beach\n6,5 χλμ. από Dassia Beach\n15ο χλμ Εθνική Παλαιοκαστρίτσας, Παλαιοκαστρίτσα 490 83, Ελλάδα\n6,1 χλμ. από Dassia Beach\n7,6 χλμ. από Dassia Beach\n8,6 χλμ. από Dassia Beach\n8km Eparchiakis Odou Kerkiras, Πέλεκας 491 00, Ελλάδα\n8,8 χλμ. από Dassia Beach\n0,2 χλμ. από Dassia Beach\n0,3 χλμ. από Dassia Beach\n| Tzavros, Ύψος 490 83, Ελλάδα\n1,7 χλμ. από Dassia Beach\n0,6 χλμ. από Dassia Beach\n| Δασσιά, Δασιά 49083, Ελλάδα\n0,9 χλμ. από Dassia Beach\n2,8 χλμ. από Dassia Beach\n2,2 χλμ. από Dassia Beach