Οι νερόμυλοι στα Διποτάματα - Aegean Islands\nΆνδρος Οι νερόμυλοι στα Διποτάματα\nΟι νερόμυλοι στα Διποτάματα\nΤα Διποτάματα είναι ένα από τα ωραιότερα σημεία του νησιού, ένας επίγειος παράδεισος με πλούσια βλάστηση, παλιούς νερόμυλους, πέτρινα γεφύρια. Εκτείνονται σε μήκος 7 χιλιομέτρων. Είναι τμήμα της διαδρομής που έκαναν όσοι ήθελαν να πάνε από τη Χώρα στο Κόρθι και αντίστροφα (συνολικά 4 ώρες, περνάει από το Συνετί και το Κοχύλου). Μάλιστα μέχρι το 1950 αυτή ήταν και η μοναδική οδός επικοινωνίας.\nΜεγάλο μέρος της υπέροχης αυτής διαδρομής στα Διποτάματα είναι σηματοδοτημένο από τον Δήμο. Το κεντρικό μονοπάτι συναντιέται με άλλα μικρότερα τα οποία συνδέουν τα χωριά του Κορθίου με τα χωράφια και τους νερόμυλους. Από τους νερόμυλους των Διποταμάτων σώζονται 22. Εχουν φτιαχτεί από επιδέξιους και ονομαστούς στην εποχή τους πετράδες.\nΣτην Άνδρο οι νερόμυλοι χρονολογούνται κυρίως στις αρχές του 19ου αιώνα και η παρουσία τους οφείλεται στα άφθονα νερά του νησιού. Συνολικά υπήρχαν 137. Στα Διποτάματα κτίστηκαν τόσοι πολλοί νερόμυλοι κυρίως λόγω της συνεχούς ροής του νερού, της μικρής απόστασης από τα χωριά και του φυσικά προστατευμένου χώρου. Ολοι οι μύλοι, που είναι φτιαγμένοι από σχιστόλιθο, είχαν παρόμοιες διαστάσεις: 6 μέτρα μήκος περίπου, 2-2,20 πλάτος, 2 μέτρα ύψος, και στένευαν προς τα πάνω. Οι μυλόπετρες προήλθαν από τη Μήλο. Σε μερικούς νερόμυλους έχει κτιστεί δίπλα βοηθητικό κτίσμα.


Θέατρο Κριτική Οιδίπους Τύραννος Rimas Tuminas\nΑν λάβεις προφητεία ότι θα σκοτώσεις τον πατέρα σου και θα πλαγιάσεις με την μητέρα σου, η λογική υπαγορεύει να μην σκοτώσεις – τουλάχιστον άντρες – και να μην πλαγιάσεις με γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι η μητέρα σου. Εντούτοις, ο Οιδίπους απλά απομακρύνεται απ’ αυτούς που πιστεύει για γονείς και κάνει ακριβώς ότι προφήτευσε ο Απόλλωνας.\nΕίναι σαφής η ευσέβεια του Σοφοκλή προς το θεϊκό στοιχείο, παρά ταύτα επικεντρώνεται στην ατομική βούληση και τον τρόπο με τον οποίο οι επιλογές του ατόμου επισφραγίζουν την μοίρα του. Ειδικότερα δε βάσει της ιστορικής συγκυρίας, δηλαδή της εδραίωσης και κορύφωσης της πόλης κράτους και της αλληλεπίδρασης αυτής με τον πολίτη, η στάση και κριτική διάθεση του Σοφοκλή εντείνει την άποψη ότι τα προβλήματα λύνονται με διάλογο και συμβιβασμό.\nΗ παράσταση του θρυλικού Οιδίποδα από τον Rimas Tuminas, συμπυκνώνει όλα τα στοιχεία του σοφόκλειου δράματος ενώ εμπερικλείει αισθητικά στοιχεία από την σύγχρονη κινηματογραφική και εν γένει καλλιτεχνική προσέγγιση, που έχει γίνει τις τελευταίες δεκαετίες, σε πλήρη αρμονία και ισορροπία. Η κινηματογραφική εισαγωγή με τα δύο κορίτσια και τα γέλια να αντηχούν σ’ ολόκληρο το θέατρο, συνεπαίρνει και ταξιδεύει στις μαγικές σκηνές του Φελίνι ενώ η είσοδος του πολεμιστή σε καθηλώνει και αποδεικνύει το χρονικό άρρηκτο του Θηβαϊκού κύκλου, επιβεβαιώνοντας την πρόθεση των ανθρώπων να συναντούν την μοίρα τους.\nΤο εμβληματικό σκηνικό με τον γιγαντιαίο σωλήνα και τα στηρίγματα τρύπες άλλοτε γίνεται το σημείο ανόδου, άλλοτε καθόδου και άλλοτε απειλεί να σαρώσει στο πέρασμα του, όποιον σταθεί εμπρός του σαν μια συμβολική πλάστιγγα των θεών κάθε φορά που οι άνθρωποι γελούν στα σχέδια τους. Σπάνια συναντούμε ένα σκηνικό αντικείμενο το οποίο να ενσωματώνεται τόσο δημιουργικά στην σκηνική δράση ενώ φτάνει να παίζει το ίδιο έναν ενεργό, φευ βουβό ρόλο.\nΤρία πρόσωπα από την αρχή του έργου: ο δούλος, η αινιγματική Σφίγγα και ο πολεμιστής – φρουρός, συνδράμουν με την σιωπηλή παρουσία και δράση τους στο δίπολο του ήρωα – μάρτυρα που ενσαρκώνεται ιδανικά από τον Victor Dobronravov. Η Liudmila Maksakova, υποδύεται ιδανικά την γυναίκα Ιοκάστη όπως αυτή σταδιακά μετουσιώνεται στο τραγικό δισυπόστατο της Μητέρας – Ερωμένης. Ο Eldar Tramov, κατ’ εμέ κλέβει την παράσταση με τον σχεδόν ρωμαϊκό Κρέοντα, σαν χαρακτήρα βγαλμένο μέσα από τα έργα του Πλαύτου ή του Τάραντα. Ο Maxim Sevrinovskiy σφραγίζει με την σπαρακτική του φωνή τον λόγο του Εξάγγελου, μεταφέροντας την φρίκη του μιάσματος που προκάλεσε την αυτοχειρία της βασίλισσας.\nΞεχωριστή από το πρώτο έως το τελευταίο στάσιμο είναι η παρουσία του χορού. Η πολυφωνική απόδοση και η σκηνική δράση των μελών του χορού δεν σταματούν να εκπλήσσουν και να συνεπαίρνουν, δημιουργώντας μια συνωμοτική σχέση με το ακροατήριο. Κορυφαία η στιγμή κατά το β’ στάσιμο όπου ένας – ένας αναφωνούν «Εγώ φεύγω από το Χορό» για να επιστρέψουν με τον σπαρακτικό ψίθυρο «το θεϊκό στοιχείο καταρρέει». Το σύνολο της σύνθεσης από τον Faustas Latenas και τον Θοδωρή Αμπαζή ως την μουσική διδασκαλία από την Μελίνα Παιονίδου προσθέτουν σε μια μεγαλειώδη παραγωγή αντάξια των υψηλότερων προσδοκιών.\nΟ «Οιδίπους Τύραννος» του Rimas Tuminas, θέτει ένα υψηλό μέτρο σύγκρισης και ένα καίριο σημείο αναφοράς για κάθε παράσταση του αρχαίου αυτού δράματος. Αναντίρρητα, οι Ρώσοι είναι άξιοι αναγνώστες και παραστάτες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας με ήθος, βαθιά γνώση και ουσιαστική ανανεωτική διάθεση.\n27 Σεπτεμβρίου 2016 Reply\nΟιδίπους. Πολύ καλός.\nΙοκάστη. Στο πρώτο μέρος την πήρε ο ύπνος.\nΚρέων. Κόντρα ρόλος για ένα χαρακτήρα που σε 3 τραγωδίες ξεπάστρεψε σχεδόν όλη τη βασιλική γενιά και έγινε ηγεμόνας.\nΧορός. Απίστευτα καλοί όλοι τους.\nΛοιποί ρόλοι. πολύ καλοί.\nΣκηνοθεσία. Απαιτούνται τέτοιες 'ματιές'.\nΥπότιτλοι. Το χάσανε σε αρκετά σημεία.\nΦαντάζομαι τους αρχαίους θεατές που δε γνωρίζανε το μύθο. Την αντίδρασή τους, στην αποκάλυψη της φριχτής αλήθειας. Ανατριχίλα.


Γρηγοροπούλου: «Δεν ήταν θέμα τύχης ο τίτλος με τον Κρόνο» 13.08.2020 17:09 / Στέφανος Σύριγγας\nΠανελλήνιο Νεανίδων: Πήρε το ντέρμπι ο Κρόνος! (vid) 08.08.2020 19:27 / Πάνος Γαλάνης\nΣε ένα εξαιρετικό παιχνίδι που εξελίχθηκε σε ντέρμπι, ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου επικράτησε με 44-41 επί του ΠΑΟΚ για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Νεανίδων.\nΜένει ο Τσάβος στον Κρόνο Αγίου Δημητρίου! (pic) 06.08.2020 15:05 / Πάνος Γαλάνης\nΠανελλήνιο Κορασίδων: MVP η Γεωργία Γρηγοροπούλου 02.08.2020 22:13 / Στέφανος Σύριγγας\nΣτην κορυφή του Πανελληνίου Κορασίδων ξανά ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου! (vids+pic) 02.08.2020 18:28 / Πάνος Γαλάνης\nΟ Κρόνος Αγίου Δημητρίου αναδείχθηκε πρωταθλητής στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα των Κορασίδων για τρίτη συνεχόμενη χρονιά μετά τη νίκη του επί της Καβάλας με 60-39 στο κλειστό του Μετς.\nΕπιστρέφει στον Κρόνο ο Τάτσης 29.07.2020 19:27 / Πάνος Γαλάνης\nΟ Κρόνος Αγίου Δημητρίου αναμένεται να ενισχυθεί σημαντικά στις θέσεις του φόργουορντ, καθώς έχει συμφωνήσει με τον Κωνσταντίνο Τάτση, ο οποίος επιστρέφει από τις Ηνωμένες Πολιτιείες Αμερικής όπου αγωνιζόταν.


Γιάννης Παπαϊωάννου: Η ζωντανή ιστορία της Columbia - viewtag.gr\nHomeΠρόσωπαΓιάννης Παπαϊωάννου: Η ζωντανή ιστορία της Columbia\n25/05/2016 Βασίλης Κριμπάς\nΣυνέντευξη στον Βασίλη Κριμπά\nΤο ραντεβού μας ήταν έξω από τα χαλάσματα του εργοστασίου και των στούντιο της Columbia. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου, παλιός ηχολήπτης εκεί, κατηφόριζε με τα πόδια την πλαϊνή οδό της Λεωφόρου Ηρακλείου κι εγώ τον περίμενα στο αυτοκίνητο. Στην πύλη των στούντιο που πλέον είναι κλειστή και περιφραγμένη….σχεδόν σαν στρατόπεδο συγκέντρωσης! Πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια από τότε που το Υπουργείο Πολιτισμού γκρέμισε τον ίδιο τον πολιτισμό. Και μέχρι σήμερα ποτέ δεν κατάλαβα τον ουσιαστικό λόγο. Σε άλλα κράτη τέτοιοι χώροι γίνονται μουσεία. Στην Ελλάδα γίνονται ερείπια. Ο Γιάννης με γλαφυρότητα, με λόγο απλό και πολλές φορές σκληρό, μας βάζει στο κλίμα.\nΘα ξεκινήσω από το σήμερα. Μετά από 10 χρόνια στεκόμαστε μπροστά στην Columbia έτσι όπως ακριβώς την άφησαν οι μπουλντόζες. Ποια είναι η πρώτη σκέψη σου όταν βλέπεις σε αυτή την κατάσταση το μέρος στο οποίο πέρασες σχεδόν όλη σου τη ζωή;\nΠέρασα το 75% της ζωής μου εκεί. Περνώντας από τη Λεωφόρο Ηρακλείου αντί να στρίψω το κεφάλι μου στην αντίθετη πορεία, τελικά γυρίζω και κοιτάζω πάντα στην Columbia. Αυτόματα! Μέσα σε αυτά τα χαλάσματα και στα χόρτα που έχουν φυτρώσει, ακούω τις πενιές του Ζαμπέτα, ακούω τους στίχους και τα μάγκικα λόγια του φίλου μου Άκη Πάνου, μυρίζω το άρωμα από την κολόνια του Μάνου Χατζιδάκι και θυμάμαι τη γλυκύτητά του και το τεράστιο ταλέντο του. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου την ευγένεια του Απόστολου Καλδάρα, σαν να βλέπω τον Στέλιο Καζαντζίδη να έρχεται το καλοκαίρι στο στούντιο με τις σαγιονάρες, απλός όπως πάντα, θυμάμαι τον Μπιθικώτση που ήταν λόγιος και παραστατικός, θυμάμαι το όμορφο ντύσιμο του Μανώλη Αγγελόπουλου, τη μαγκιά της Βίκυς Μοσχολιού, τη θεϊκή φωνή της Νταντωνάκη, το μπόι και τα ανοιχτά χέρια του Μίκη…\nΤα χαλάσματα της Columbia παραμένουν χαλάσματα αλλά για μένα υπάρχει αυτός ο χώρος ακόμα και τώρα. Ήθελα να ήξερα όμως αυτός που έφτασε τα πράγματα σε αυτό το σημείο τι θα απαντήσει σε όλους αυτούς τους ανθρώπους όταν τους συναντήσει εκεί ψηλά. Πιστεύω πως αν τότε ήταν Υπουργός Πολιτισμού ο Θάνος Μικρούτσικος ή η Μελίνα Μερκούρη, δεν υπήρχε περίπτωση να γκρεμιζόταν η Columbia. Διότι θα έλεγαν “το χαρτί που μου φέρατε να υπογράψω για την κατεδάφιση του κτιρίου να το βάλετε εκεί που ξέρετε”! Δεν μπορείς να γκρεμίζεις την Ακρόπολη με τη δικαιολογία ότι υπάρχουν σχέδια για την επανακατασκευή της. Δηλαδή την γκρεμίζεις και μετά φωνάζεις τον Καλατράβα να την ξαναχτίσει; Δεν γίνεται!\nΗ Columbia είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου, είναι ένα μέρος στο οποίο έμαθα τη δουλειά μου, έγινα λίγο καλύτερος άνθρωπος διότι συνάντησα όλους τους μεγάλους δημιουργούς. Συνάντησα από τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο μέχρι τον Σεφέρη και τον Ρίτσο. Από τον Φλωρινιώτη μέχρι τον Μπιθικώτση και από τον Μάνο Κατράκη μέχρι τη Δώρα Στράτου. Μιλάμε για ανθρώπους με ταυτότητα και προσφορά. Δεν μπορώ λοιπόν να περνάω από τα γκρεμισμένα στούντιο και να είμαι αδιάφορος. Βέβαια, αυτό το έγκλημα που έγινε δεν είναι η μοναδική ήττα που έχουμε πάθει σαν έθνος…\nΝα γυρίσουμε λοιπόν πίσω και να πάμε στο 1965…\nΕίμαι από την παλιά γενιά ο νεότερος, πιτσιρικάς πήγα εκεί και έμαθα τη δουλειά του ηχολήπτη, και είμαι ο αρχαιότερος από τη γενιά τη δική μου.\nΠώς “έμπλεξες” έτσι με την Columbia;\nΩραίο μπλέξιμο ήταν αυτό! Σπούδαζα σε μία τεχνική σχολή, τον Ήφαιστο, για μηχανικός εσωτερικής καύσης και επειδή ήμουν πολύ αδύνατος και η σκουριά στα μηχανουργεία με πείραζε, αναγκάστηκε η μανούλα μου να ψάξει να μου βρει άλλη δουλειά γιατί ο γιατρός είχε πει ότι είχα πρόβλημα υγείας. Τότε βρέθηκε ένας γείτονας εκεί στη Ριζούπολη που ήταν προϊστάμενος σε κάποιο τμήμα της Columbia. Είπε στη μάνα μου να πάω από την εταιρία να πιάσω δουλειά. Ξεκίνησα πρώτα από το τμήμα συσκευασίας για 3 χρόνια. Το 1968 έφυγα για στρατιώτης και απολύθηκα το 1970. Γύρισα στην Columbia, δούλεψα για 3 μήνες ακόμα στο τμήμα συσκευασίας και εν τω μεταξύ πολλοί προϊστάμενοι τμημάτων με διεκδικούσαν. Τότε ο Γενικός Διευθυντής της Columbia, Ευάγγελος Αρεταίος, και ο Τεχνικός Διευθυντής των στούντιο Νίκος Κανελλόπουλος με φώναξαν και με ρώτησαν αν ήθελα να πάω στα στούντιο να εργαστώ ως ηχολήπτης. Νόμιζα ότι μου έκανα πλάκα! Πέταξα από τη χαρά μου! Από το 1970 λοιπόν, μπήκα στον Ναό! Στα στούντιο! Και μάλιστα στα βαθιά! Συνεργάστηκα με ανθρώπους που ούτε καν σε φωτογραφία δεν τους είχα δει τότε. Όταν ήμουν στην τεχνική σχολή το 1963, δούλευα βοηθός ηλεκτρολόγου. Είχαμε πάει στο σπίτι μιας κυρίας να περάσουμε κάτι πρίζες. Η κυρία αυτή είχε το ραδιόφωνο αναμμένο και εκείνη τη στιγμή έπαιζε τον “Ταχυδρόμο” του Χατζιδάκι με τη Ζωή Φυτούση. Όταν το άκουσα πρώτη φορά σκέφτηκα πόσο όμορφο τραγούδι ήταν και ας μην καταλάβαινα τα λόγια του. Πέρασαν πολλά χρόνια για να τα καταλάβω.\nΠοιος λοιπόν να φανταζόταν ότι μετά από 2 χρόνια από εκείνο το άκουσμα θα πήγαινα στην Columbia να εργαστώ και μετά από 5 χρόνια θα συναντούσα τον δημιουργό του τραγουδιού εκείνου. Τον Μάνο Χατζιδάκι! Ήμουν βοηθός ηχολήπτη στον “Μεγάλο Ερωτικό” και στη συνέχεια έγινα ο προσωπικός του ηχολήπτης στο 80% του έργου του. Αλήθεια, ποιος να το φανταζόταν…!\nΠραγματικά το να αναφέρεται το όνομά σου σε έναν από τους σημαντικότερους δίσκους της χώρας, αν όχι τον σημαντικότερο, και ταυτόχρονα να έχεις καθημερινή επαφή με τον Χατζιδάκι δεν το λες και λίγο! Το να βλέπεις από κοντά και να ζεις τον τρόπο με τον οποίο διευθύνει μια ορχήστρα και μια ολόκληρη ομάδα στο στούντιο είναι κάτι που όλοι θα το ζηλεύαμε. Εσύ ήσουν ένα νέο παιδί τότε. Αισθανόσουν το βάρος των στιγμών που βίωνες;\nΞέρεις κάτι Βασίλη μου; Άμα είσαι μικρός έχεις άγνοια! Το συνειδητοποίησα σιγά σιγά. Κάποτε ήρθε στο στούντιο ο φίλος μου ο Παντελής Βούλγαρης να γυρίσει ένα μικρό ντοκιμαντέρ για τον “Μεγάλο Ερωτικό”. Όταν μετά από χρόνια βρεθήκαμε με τον Παντελή, μου είπε για τον Χατζιδάκι κάτι που δεν περίμενα να ακούσω. Μου είπε λοιπόν ότι ως σκηνοθέτης για να έχει ένα καλό αποτέλεσμα σε μια ταινία, χρειάζεται να κάνει γυρίσματα πολλών μηνών ή και ετών. Όμως ειδικά για το ντοκιμαντέρ με τον Μάνο Χατζιδάκι χρειάστηκαν μόνο 3 λεπτά γύρισμα. Μόνο το γύρισμα ενός τραγουδιού μέσα στο στούντιο και το αποτέλεσμα ήταν ολοκληρωμένο χωρίς καμία παρέμβαση. Ο Χατζιδάκις με τη μουσική του και τις κινήσεις του ήταν από μόνος του μία ταινία ολόκληρη! Η αίσθησή μου δίπλα στον Χατζιδάκι στο στούντιο ήταν μαγική. Πήγαινα το πρωί στο στούντιο και δεν ήξερα ποια ώρα θα φύγω. Και γιατί να έφευγα δηλαδή; Κορόιδο θα ήμουνα! Διότι στο στούντιο είχα κάθε μέρα και μια άλλη προσωπικότητα για ηχογράφηση. Σήμερα είχα τον Χατζιδάκι, αύριο τον Άκη Πάνου, μεθαύριο τον Μουντάκη, άλλη φορά τον Χαλκιά με το κλαρίνο του, τον Αγγελόπουλο, τους Charms…\nΆρα λοιπόν ήσουν κάθε μέρα ατέλειωτες ώρες στο στούντιο και ηχογραφούσες κάθε φορά διαφορετικό είδος μουσικής. Είχες κάθε μέρα άλλον καλλιτέχνη απέναντί σου. Υποθέτω ότι ο κάθε άνθρωπος είχε και το “κουμπί” του για μια σωστή συνεργασία με τον ηχολήπτη. Εσύ ήξερες αυτά τα “κουμπιά” των καλλιτεχνών; Τις ιδιοτροπίες τους; Μπορούσες να τους χειριστείς όλους;\nΌλοι έχουμε “κουμπιά” μικρά και μεγάλα. Και κάποιων τα “κουμπιά” κρέμονταν από μια κλωστή στο πουκάμισό τους! Προσπαθούσα λοιπόν όση ώρα ήμασταν μαζί να μη σπάσει και η τελευταία κλωστή. Να παραμείνει το κουμπί στο πουκάμισο! Όλοι έχουμε παραξενιές, ιδιοτροπίες και τρωτά σημεία. Ως ηχολήπτης λένε ότι ήμουνα καλός. Άλλωστε αυτό δεν θα το πω εγώ αλλά το ίδιο μου το έργο.\nΓια αυτό όμως που υπερηφανεύομαι είναι ότι για τους δημιουργούς υπήρξα πρώτα απ' όλα ψυχολόγος! Ήμουν αντρολόγος, γυναικολόγος, παιδίατρος και ύστερα τεχνικός! Διότι η συνεργασία με όλους αυτούς τους ανθρώπους ήταν διαρκής. Δεν ήταν μια αίτηση στην εφορία και τέλος! Άρα έπρεπε να μπαίνω στην ψυχολογία τους και να καταλαβαίνω πότε με έχουν ανάγκη, όχι ως τεχνικό, ως άνθρωπο! Υπήρχαν στιγμές που είχαν φωνητικές αδυναμίες, στενοχώριες, ανασφάλειες. Οι καλλιτέχνες δεν παύουν να είναι άνθρωποι. Από τη στιγμή που θέλεις να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα πρέπει να μάθεις να γίνεσαι αποδεκτός και αγαπητός σε όλους. Και για το καλό της δουλειάς. Γι' αυτό βάζω πρώτα την ιδιότητα ψυχολόγος. Νομίζω ότι σε αυτό τα κατάφερα!\nΗ Columbia εκτός από δισκογραφική εταιρία ήταν και εργοστάσιο;\nΒέβαια! Ήταν και εργοστάσιο. Ήταν μια Εγγλέζικη εταιρία η οποία είχε πολλά τέτοια εργοστάσια ανά τον κόσμο. Και στην Ελλάδα αντιπρόσωπος ήταν ο Λαμπρόπουλος. Όχι ιδιοκτήτης που νομίζουν πολλοί. Αντιπρόσωπος στα label Columbia, His Master's Voice και Capitol…ή μπέιμπι ντολ που έλεγε για πλάκα ο Ζαμπέτας!!! Ήταν, που λες, ένα πλήρες εργοστάσιο δίσκων που εκεί φτιάχνονταν, παράγονταν οι δίσκοι. Από την ηχογράφηση και την επεξεργασία για να γίνει η μήτρα, υπήρχε το τμήμα γαλβανοπλαστικής που γινόντουσαν οι μήτρες, υπήρχαν οι πρέσες που τύπωναν τους δίσκους, υπήρχε το τμήμα φακελοποίησης των δίσκων, υπήρχε λιθογραφείο – τυπογραφείο για τις ετικέτες και τα εξώφυλλα, υπήρχε η συσκευασία, υπήρχε το τμήμα για τα 45άρια δισκάκια που τοποθετούσαν τα λεγόμενα “αστράκια” στο κέντρο του δίσκου που είχε τρύπα. Από εκείνο το τμήμα ξεκίνησα εγώ στην εταιρία. Και φυσικά υπήρχαν και οι διοικητικές υπηρεσίες. Μιλάμε για πλήρες εργοστάσιο!\nΤα ωράρια σε ένα τόσο πρωτότυπο εργοστάσιο ήταν τα αναμενόμενα σε σχέση με τις κλασικές βιομηχανίες;\nΚοίταξε, τα ωράρια ήταν κανονικά οκτάωρα εκτός από τις γιορτές Χριστουγέννων και Πάσχα που υπήρχε μεγάλη παραγωγή δίσκων και γινόντουσαν δωδεκάωρα. Αυτά όμως αφορούσαν τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο. Στα στούντιο, υπήρχαν μεν τα οκτάωρα τυπικά αλλά η πραγματικότητα ήταν άλλη!\nΠηγαίναμε στις 10 το πρωί και πολλές φορές φεύγαμε το βράδυ ή το άλλο πρωί. Ανάλογα με τη δουλειά. Θυμάμαι ότι το πρωί ηχογραφούσα τον Χατζιδάκι και το απόγευμα ερχόταν ο Μαρκόπουλος με 12μελή ορχήστρα, 5 τραγουδιστές και 55 άτομα χορωδία! Και έπρεπε μέσα σε ένα τέταρτο να ξεστήσω την ορχήστρα του Χατζιδάκι και να στήσω την ορχήστρα του Μαρκόπουλου συν τα 55 άτομα της χορωδίας! Όμως ήταν όμορφα τότε. Και να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν μιλώ εκ του ασφαλούς μετά από χρόνια ότι δήθεν τότε ήταν ωραία. Ήταν όντως ωραία. Υπήρχε κούραση αλλά δημιουργική κούραση και δεν προλάβαινα να την σκεφτώ!\nΟικογένεια προλάβαινες να σκεφτείς;\nΝαι! Βρήκα κάποιο χρόνο και έκανα και δύο παιδιά, δύο κόρες!\nΣτα διαλείμματα ανάμεσα τα έκανες τα παιδιά;\n(γελάει) Δεν ξέρω αλλά πάντως βρήκα τον χρόνο. Τότε δεν υπήρχε και η τεχνητή γονιμοποίηση βλέπεις!!! Σήμερα έχω και τρία εγγόνια φυσικά!\nΝα μείνουμε λίγο ακόμα στα χρόνια εκείνα, φίλε Γιάννη. Οι άνθρωποι με τους οποίους δούλεψες ήταν αυτοί που ουσιαστικά έχτισαν και καθόρισαν το σύγχρονο Ελληνικό τραγούδι των τελευταίων 50-60 ετών. Ήσουν κι εσύ λοιπόν ένα κομμάτι του παζλ…\nΣαν όνειρο μου φαίνεται το ότι ακόμα κι εγώ έβαλα το χαλικάκι μου σε αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας που λέγεται μουσική. Ο καθένας από εμάς έβαλε αυτό που του αναλογούσε και αυτό που μπορούσε και κάποιοι που λατρεύαμε τη δουλειά μας προσπαθήσαμε να βάλουμε κι αυτό το κάτι παραπάνω με όσες δυνάμεις είχαμε.\nΤην ώρα που ηχογραφείς έναν δίσκο, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για κάτι που θα μείνει με χρυσά γράμματα στην ιστορία; Όταν ηχογραφούσες Θεοδωράκη ή Χατζιδάκι ή ακόμα και Σπανό ή Χατζηνάσιο καταλάβαινες πως αυτά τα τραγούδια ίσως καθορίσουν την πορεία του Ελληνικού τραγουδιού στο μέλλον;\nΌχι καλέ!! Είναι μεγάλο παραμύθι, και συγγνώμη για την αργκό, αυτό που έλεγαν κάποιοι ότι ήταν σίγουροι πως το τραγούδι τους θα γινόταν επιτυχία. Παπάρια! Άμα ήταν σίγουροι θα ζητούσαν και περισσότερα φράγκα από την εταιρία τους. Κακά τα ψέματα Βασίλη μου! Κανένας δεν ήξερε και κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει. Ούτε οι τραγουδιστές ούτε και οι δημιουργοί μπορούσαν να φανταστούν τι θα αποτελέσει το έργο τους για τη μουσική από τη στιγμή που θα έβγαινε στα δισκοπωλεία. Πόσο μάλλον κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης!\nΣήμερα που ο τότε κόπος σου, αποτελεί μέρος της σημαντικής ιστορίας της μουσικής, αισθάνεσαι δικαιωμένος;\nΑισθάνομαι δικαιωμένος, ευλογημένος και τυχερός που βρέθηκα με αυτούς τους ανθρώπους και δουλέψαμε μαζί. Έχω πάψει εδώ και πολλά χρόνια να πιστεύω στις συμπτώσεις γιατί ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Έχω να διηγηθώ πολλά πράγματα και ένα μέρος της δουλειάς και των σκέψεών μου είναι σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν 6 χρόνια με τον τίτλο “Πίσω από το τζάμι”. Ο τίτλος είναι απόλυτα κυριολεκτικός για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι από πολύ μικρός φορούσα γυαλιά και ο δεύτερος ότι στην Columbia έβλεπα τα πάντα πίσω από το τζάμι του στούντιο. Μέσα στο βιβλίο αυτό γράφω κάποιες εμπειρίες και ανησυχίες μου ενώ θα πρέπει να πω ότι το βιβλίο συνοδεύεται από ένα cd με σπάνιες ηχογραφήσεις που τις έκανα στην “προθέρμανση” των τραγουδιστών πριν την κύρια ηχογράφηση. Μέσα στο cd ακούγονται ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, ο Αγγελόπουλος, η Αλεξίου, ο Στέλιος Βαμβακάρης, ο Σπανός και άλλοι. Κράτησα αυτές τις αναμνήσεις και τώρα τις μοιράζομαι με τον κόσμο. Τώρα που έχω λίγο περισσότερο χρόνο κάθομαι και ακούω ξανά τις δουλειές που είχα ηχογραφήσει αλλά και άλλες δουλειές. Όχι μονάχα για τη σπουδή μου αλλά και γιατί μου αρέσει να ακούω μουσική.\nΠαλιά μου τέχνη κόσκινο φυσικά! Για πες μας τα είδη που ακούς να δω αν θα μου βγει το στοίχημα που έβαλα…\nΘα το χάσεις! Δεν είναι μόνο τα δημοτικά, τα λαϊκά ή τα ρεμπέτικα. Ακούω και Rolling Stones και Deep Purple και Beatles αλλά γουστάρω και Johnny Cash. Μεγάλωσα με αυτούς. Και μη νομίζεις! Και με Rita Pavone μεγάλωσα και με Al Bano!\nΕντάξει. Το έχασα το στοίχημα και πληρώνω τις μπύρες! Έπεται συνέχεια στη συγγραφή; Να περιμένουμε δεύτερο βιβλίο;\nΝαι! Κάτι ετοιμάζω αλλά αυτό δεν είναι σαν το φαγητό που λες θα φτιάξω μουσακά και σε δύο ώρες τρώω! Αυτά θέλουν τον χρόνο τους. Να φανταστείς ότι το πρώτο βιβλίο γραφόταν για πάρα πολλά χρόνια. Τώρα βέβαια θα προσπαθήσω να βρω χρόνο και για το επόμενο βιβλίο. Θέλω μία εβδομάδα να πάω σε ένα βουνό ή ένα νησί, να μη βλέπω τηλεόραση που έτσι κι αλλιώς την αποφεύγω, να πάρω μαζί μου τα κασετοφωνάκια μου, τα μπλοκάκια μου και να αδειάσω εκεί ό,τι έχω στο μυαλό μου από εκείνα τα χρόνια.\nΚάνει να πούμε τίτλο από τώρα;\nΑποκλειστικότητες ψάχνεις μου φαίνεται! Εντάξει. Ο τίτλος θα είναι “Κόκκινο γράφουμε”! Εμπνευσμένος από το κόκκινο λαμπάκι που ανάβει μέσα και έξω από το στούντιο κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης.\nΝα σου βάλω ένα δύσκολο; Θυμήσου δύο ανθρώπους και δύο περιστατικά που έζησες στα στούντιο και που πάντα θα τα κουβαλάς μαζί σου.\nΤα περιστατικά είναι πάρα πολλά! Και οι άνθρωποι επίσης. Από τους δύο που ζητάς θα σου αναφέρω τον εξής έναν! Μάνος Χατζιδάκις!\nΟ Χατζιδάκις ήταν ολόκληρος ένα καλό περιστατικό! Δεν μπορώ να ξεχωρίσω στιγμές. Μου λένε πολλές φορές ότι δεν είμαι αντικειμενικός με τον Μάνο. Καλά κάνω ρε!!! Και καλά κάνω που δεν είμαι αντικειμενικός και με ορισμένους ακόμα. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω, ας πούμε, τη φωνή και τα έργα που έχει ερμηνεύσει ο Μπιθικώτσης. Είχε Θεία φωνή! Αλλά τι να κάνουμε τώρα που εγώ είμαι Καζαντζιδικός μέχρι κόκαλο;!\nΑντικειμενικότης μηδέν λοιπόν!!\nΕ ναι! Α, περίμενε! Να σου πω ένα χαριτωμένο με τον Ζαμπέτα που με είχε σαν παιδί του; Έχω την κόρη μου τη Νατάσα 2 χρονών αγκαλιά έξω στα σκαλοπάτια του στούντιο. Και μπαίνει ο Ζαμπέτας μέσα με το αυτοκίνητο. Με βλέπει αγκαλιά με την κόρη μου και τη ρωτάει: “Πώς σε λένε γκόμενα; Αύριο που θα έρθω πάλι, θα σου φέρω μια κούκλα”. Έρχεται την άλλη μέρα ο Γιώργος να γράψουμε, έχω βγει στην αυλή να καπνίσω ένα τσιγάρο και με το που με βλέπει, βάζει όπισθεν στην πράσινη Μερσεντές, φεύγει και γυρίζει μετά από μία ώρα. Σκέφτηκα ότι κάτι θα ξέχασε. Βγαίνει από το αυτοκίνητο κρατώντας ένα δώρο. Ήταν η κούκλα που είχε υποσχεθεί στην κόρη μου. “Την είχα ξεχάσει σπίτι ρε! Γι' αυτό έφυγα”. Και του απαντώ: “Ας την έφερνες μεθαύριο”. Και μου λέει: “Όχι γιατί εγώ είχα πει στο παιδί ότι σήμερα θα της έφερνα το δώρο. Δεν μπορούσα να έρθω με άδεια χέρια”! Πέρασαν τα χρόνια και στις αρχές της δεκαετίας του '90 ηχογραφούμε με τον Ζαμπέτα το κύκνειο άσμα του, τα “Χίλια περιστέρια”. Η κόρη μου είχε γίνει ολόκληρη γυναίκα πια.\nΟ Ζαμπέτας ήταν στο στούντιο και γράφαμε. Μάλιστα τότε είχε και προβλήματα υγείας και ήταν στο στούντιο με τα σωληνάκια στη μύτη. Και μου έλεγε: “Έχω τα ακουστικά στα αυτιά μου, να έχω και αυτά τα μαραφέτια στη μύτη ρε γαμώτο;”! Βγαίνει λοιπόν από το στούντιο ο Ζαμπέτας και βλέπει την κόρη μου, μεγάλη πλέον και γυρίζει και της λέει: “Εσύ είσαι η γκόμενα με την κούκλα. Τώρα που μεγάλωσες δεν θα σου κάνω δώρο κούκλα. Θα σου δώσω να πάρεις δώρο σουτιέν”!!!\nΝα σου πω και κάτι για τον Άκη Πανου που ήταν και μέντοράς μου στην αργκό;\nΕγώ ρωτάω και εσύ απαντάς! Μη με μπερδεύεις! Λέγε και για τον Άκη!\nΗ κόρη του η Ελευθερία ήταν 80 ημερών. Και ο Άκης ξεκινά να κατασκευάζει ένα μπουζούκι γιατί ήταν και μέγιστος οργανοποιός. Και μου λέει μια μέρα: “Έλα ρε μάγκα μια βόλτα από το εργαστήρι”. Πάω στην οδό Περδικάρη στα Άνω Πατήσια στο υπόγειο και είχε φτιάξει το σκάφος για το μπουζούκι σμιλεμένο με το πρόσωπο της κόρης του της Ελευθερίας! Απίστευτο!!! Που να βρίσκεται άραγε αυτό το μπουζούκι σήμερα…\nΤελικά πες μου κάτι ακόμα. Η Columbia ήταν φάμπρικα ή εργοστάσιο πολιτισμού;\nΗ Columbia ήταν πολιτισμός! Ούτε καν εργοστάσιο! Ήτανε Παρθενώνας! Χώρος συγκέντρωσης μεγάλων δημιουργών, τραγουδιστών, συνθετών, ποιητών, ηθοποιών. Ήταν, είναι και θα είναι μέσα στην καρδιά και την ψυχή μου η Columbia. Και στον πολιτισμό της Ελλάδας θα είναι, άσχετα με την κακή κατάληξη που είχε. Όπως μπαίνεις σε ένα αρωματοπωλείο και έχει τη χαρακτηριστική του μυρωδιά από τα πολλά αρώματα χαρμάνι, έτσι και η Columbia είχε τη δική της μυρωδιά από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Κατά καιρούς τη θυμάμαι αυτή τη μυρωδιά για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Μπορεί να είναι μόνο η ιδέα μου αλλά έστω και έτσι εγώ τη θυμάμαι!\n(Συνολικές Επισκέψεις 1,284, 1 επισκέψεις σήμερα)


Σύλλογος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Σάμου: ΟΧΙ στις λευκές νύχτες που μαυρίζουν τη ζωή μας. Δουλειά με πλήρη δικαιώματα – ΣΑ.Τ\nΣύλλογος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Σάμου: ΟΧΙ στις λευκές νύχτες που μαυρίζουν τη ζωή μας. Δουλειά με πλήρη δικαιώματα\n514 Views 29 Ιουλίου, 2019 Δελτία Τύπου, Πολιτική Βιολέτα Τριπόδη\nΧρόνο με το χρόνο αναδεικνύονται οι “μαύρες μέρες” για τη ζωή των εργαζομένων και των αυτοαπασχολούμενων. Από τη πρώτη χρονιά ο Σύλλογος Ιδιωτικών Υπαλλήλων προειδοποίησε και προειδοποιεί τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους. Οι “λευκές νύχτες” με τα διάφορα χάπενιγκ, εκπλήξεις κ.λπ. δεν είναι τίποτα άλλο από το όχημα για την πλήρη απελευθέρωση του ωραρίου εργασίας και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Όλα αυτά αποτελούν τους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για “ειδικές επιχειρησιακές ζώνες” στις οποίες θα ισχύει η εργάσιμη εβδομάδα των 7 ημερών και των 68 ωρών, με εργαζόμενους χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς ωράριο, χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς δικαιώματα.\nΌλες οι κυβερνήσεις μέχρι τώρα, δούλεψαν και δουλεύουν μεθοδικά για την απελευθέρωση του ωραρίου, για να γίνει ακόμα πιο φτηνή η εργατική δύναμη. Στο πλαίσιο αυτό είναι και η κατάργηση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και η υπαγωγή του στη ΓΓ Εργασίας του υπουργείου. Στο ίδιο μήκος κύματος και η Περιφέρεια-Αντιπεριφέρεια ως το μακρύ χέρι της κεντρικής εξουσίας, εφαρμόζει όλα τα παραπάνω, όπως την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.\nΔυστυχώς για όλους μας, η ίδια η ζωή έρχεται να επικυρώσει τις προειδοποιήσεις του Συλλόγου μας. Οι εργαζόμενοι στο εμπόριο έχουν υποστεί εξευτελιστικούς μισθούς, πολλοί παραμένουν απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν έχουν συλλογική σύμβαση εργασίας, δεν έχουν ωράριο. Ειδικά σε αλυσίδες καταστημάτων οι εργαζόμενοι δουλεύουν νύχτα μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα, με κάμερες στο χώρο εργασίας.\nΠαράλληλα το 70% των επαγγελματιών χρωστάνε στα ασφαλιστικά τους ταμεία, ενώ δεκάδες μαγαζιά κλείνουν, αλλάζουν χέρια, πετώντας στην ανεργία δεκάδες αυτοαπασχολούμενους μέσα στα χρέη και στις υποχρεώσεις. Μια βόλτα στο Βαθύ φτάνει για να δούμε πόσα μαγαζιά παραμένουν κλειστά ή ανοίγουν πρόσκαιρα και κλείνουν, για ν’ ανοίξει κάτι άλλο που κι αυτό θα ακολουθήσει τη μοίρα του προηγούμενου.\nΘα το επαναλάβουμε άλλη μια φορά. Όσες “λευκές νύχτες” κι αν γίνουν οι εργαζόμενοι και οι αυτοαπασχολούμενοι θα φτωχαίνουν και θα δυστυχούν μέρα τη μέρα, ενώ θα κερδίζουν οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, σ/μ κ.λπ.\nΗ λύση βρίσκεται στον κοινό αγώνα εργαζόμενων και αυτοαπασχολούμενων απέναντι στα κοινά προβλήματα (φορολογία, χαράτσια, απεγκλωβισμό προσφύγων, υγεία, παιδεία κ.λπ.).\nΣυνάδελφοι εργαζόμενοι, σας καλούμε να γνωριστείτε, να συσπειρωθείτε στο σωματείο μας, το “σπίτι” κάθε εργαζόμενου και να παλέψουμε όλοι μαζί διεκδικώντας:\n* Υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας\n*Νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας. Κοινωνική Ασφάλιση\n*Κατάργηση όλων των νόμων και των διατάξεων που απελευθερώνουν το ωράριο.\n*Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Κατάργηση της μερικής απασχόλησης και του ωρομισθίου, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και όλων των ελαστικών μορφών εργασίας. Μετατροπή τους σε 8ωρες συμβάσεις αορίστου χρόνου.\nΔιεκδικητικό πλαίσιο των κινητοποιήσεων της 13ης Φεβρουαρίου 2020


Εκδήλωση παρουσίασης υποψήφιων Π.Ε. Φλώρινας – Περιφερειακή Σύμβουλος Π.Ε Κοζάνης\nΤους υποψηφίους της Π.Ε. Φλώρινας του συνδυασμού «αλλάζουμε πορεία», παρουσίασε σε εκδήλωση, την Τετάρτη 27 Μαρτίου 2019, στη Φλώρινα, ο υποψήφιος περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας Γιώργος Κασαπίδης.\nΟ υποψήφιος περιφερειάρχης Γιώργος Κασαπίδηςέκανε ιδιαίτερη αναφορά σε λάθη και παραλείψεις της απερχόμενης Περιφερειακής διοίκησης που κόστισαν στην περιοχή. Επισημαίνοντας τη χαμηλότερη επίδοση της Περιφέρειας στην απορρόφηση του Π.Ε.Π. σε πανελλήνιο επίπεδο τόνισε και τη μηδενική απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων στους κρίσιμους τομείς στήριξης της επιχειρηματικότητας, των νέων τεχνολογιών, και των εγγειοβελτιωτικών υποδομών.


Βοηθούν τα καρότα τη νυχτερινή όραση; - Cooknews.gr\nΒοηθούν τα καρότα τη νυχτερινή όραση;\ncooknews_moderator 8 έτη ago 42 Views\nΕδώ και πάρα πολλές γενιές, όλα τα παιδιά ακούνε τους γονείς τους να λένε ότι πρέπει να τρώνε καρότα, επειδή είναι θρεπτικά και επειδή διαφορετικά δε θα βλέπουν στο σκοτάδι. Είναι αλήθεια ότι τα καρότα περιέχουν β-καροτίνη, η οποία είναι ένας πρόδρομος της βιταμίνης Α. Αυτή η βιταμίνη συμβάλλει στην καλή υγεία των ματιών μας, αλλά το ό,τι έτσι βλέπουμε καλύτερα στο σκοτάδι δεν είναι παρά ένας μύθος.\nΜάλιστα, πρόκειται για μια φήμη που διέδωσε, εντελώς συνειδητά, το βρετανικό υπουργείο Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του B΄ Παγκόσμιου πολέμου. Το 1940 οι Γερμανοί αναρωτιόνταν πώς ήταν δυνατόν οι πιλότοι της RAF να καταρρίπτουν με τόση ευκολία τα γερμανικά βομβαρδιστικά τη νύχτα.\nΟι Βρετανοί είχαν διαδώσει τη φήμη ότι η νυχτερινή όραση των πιλότων τους βελτιώθηκε αφότου άρχισαν να τρώνε πολλά καρότα. Μεταξύ άλλων, οι εφημερίδες έγραφαν για τον πιλότο καταδιωκτικών John Cunningham, γνωστό με το παρατσούκλι «Cat’s Eyes» («Γατίσια Μάτια»), ο οποίος είχε καταρρίψει είκοσι εχθρικά βομβαρδιστικά, επειδή –υποτίθεται– βελτίωσε πολύ τη νυχτερινή του όραση τρώγοντας καρότα. Οι Βρετανοί κατέφυγαν σε αυτή τη συνειδητή παραπληροφόρηση προκειμένου να παραμείνει μυστικό ότι είχαν κατασκευάσει ένα σύστημα ραντάρ, με το οποίο εντόπιζαν τα γερμανικά βομβαρδιστικά όταν αυτά πλησίαζαν την Αγγλία. Και φυσικά, δεν ήθελαν να αρχίσει η Luftwaffe να ψάχνει να βρει τους σταθμούς των ραντάρ.\nΟι Γερμανοί πίστεψαν την ιστορία, και δεν ήταν οι μόνοι. Το ίδιο έκαναν και οι κάτοικοι του Λονδίνου, που άρχισαν να τρώνε καρότα με τη σέσουλα, ελπίζοντας ότι έτσι θα έβρισκαν ευκολότερα το σπίτι τους τις ώρες της νυχτερινής συσκότισης.\nPrevious Τι τρώμε στον καύσωνα?\nNext Tο ακριβότερο Hot Dog στον κόσμο με $2300!