ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ – ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ\n1 Σχόλιο\t/ ΚΥΠΡΟΣ, ΠΟΙΗΣΗ / Από Ανδρέας Καρακόκκινος\nΟ Ανδρέας Γεωργιάδης γεννήθηκε στη Μεσόγη της Πάφου το 1948. Σπούδασε Φυσιογνωσία και Γεωγραφία στην Αθήνα και μετεκπαιδεύτηκε στον Καναδά. Από το 1978 δίδασκε σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης και το 2005 προήχθη σε Επιθεωρητή Φυσιογνωστικών-Βιολογίας.\n1990 «Ακαριαία» (Λευκωσία)\n1999 «Αίσωπος εσαεί»(Λευκωσία)\n2001 «Ο tempora, ο mores!» (σάτιρες)(Λευκωσία)\n2002 «Φυσιοδρόμιο» (Βραβείο Jean Monnet)(Λευκωσία)\n2003 «Fisi0dromo» (δίγλωσση έκδοση ιταλικά-ελληνικά)(Λευκωσία)\n2009 «Αίσωπος νυν και αεί» (Βραβείο Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Νεανικού ιβλίου) (Εκδ.Γερμανός)\n2011 «Εκατόν συν (+) μία Σατιρικές Τοξοβολές»(Βιβλιεκδοτική)\n2014 «Φόνοι και δίκες στην πρώιμη Αγγλοκρατία 1. Νικολής Χατζηαντώνη Τσιακολής»(Εκδ.Γερμανός)\n2015 «Ελληνική Μυθολογία εμμέτρως»(Εκδ.Γερμανός)\n2015 «Σατιρικές Τοξοβολές Β’»(Εκδ.Γερμανός)\n2016 «Αισώπειοι Μύθοι»(Εκδ.Γερμανός)\n2016 «Άνθη σοφίας εμμέτρως»(Εκδ.Γερμανός)\n2017 «Φόνοι και δίκες στην πρώιμη Αγγλοκρατία 2. Γιωρκής Αντώνης Γιαλλούρης (Εκδ.Γερμανός)\n2021 Παλατινή Ανθολογία επιλεγμένα ποιήματα (Εκδ.Γερμανός)\nΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ (2021)\nΑ. Επιδεικτικά επιγράμματα\nΣε θηλυκό κυνηγετικό σκυλί που κατά τη\nδιάρκεια του κυνηγιού γέννησε εννιά κουτάβια\nΜια σκύλα ετοιμόγεννη ονόματι Γοργώ\nένα ελάφι δίωκε πού ’ταν πολύ γοργό.\nΕις τη θεά του κυνηγιού κάνει την προσευχή της\nκι εντός ολίγου ήτανε η έλαφος δική της.\nΣκοτώνοντας την έλαφο γέννησε εννιά κουτάβια\nσ’ ανταποδίδει η Άρτεμις ό,τι ζητάς μ’ ευλάβεια.\nΣτην σκύλα επροσέφερε ως λέμε δύο σ’ ένα:\nΕχάρισε το θήραμα και την καλή της γέννα.\nΕίς κύνα θηρευτικήν εν αύτή τή άγρα τεκουσαν\nΚρήσσα κύων έλάφοιο κατ’ ϊχνιον έδραμε Γοργώ\nέγκυος άμφοτέρην Άρτεμιν εύξαμένη,\nτίκτε δ’ άποκτείνουσα- θοή δ’ έπένευσεν Έλευθώ\nάμφω, εύαγρίης δώρα καί εύτοκίης,\nκαινόν εννέα παισί διδοίγάλα. φεύγετε, Κρήσσαι\nκεμμάδες, έκ τοκάδων τέκνα διδασκόμεναυ\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον Θ’: Επιδεκτικά έπιγράμματα,\nΑντίπατρος Θεσσαλονικεύς, 268\nΣτη Μήδεια από την Κολχίδα\nΠώς τόλμησες και έφτιαξες φωλιά σου, χελιδόνα,\nσε ζωγραφιά της Μήδειας, στης Μήδειας εικόνα;\nΔικά της δεν σεβάστηκε παιδιά αγαπημένα\nκαι έχεις την εντύπωση θα σεβαστεί τα ξένα;\nΕις Μήδειαν τήν Κολχίδα\nΑίαν όλην νήσους τε διιπταμένη συ, χελιδών,\nΜηδείης γραπτής πυκτίδι νοσσοτροφεΐς-\nέλτιη δ’ όρταλίδων πίστιν σέο τήν γε φυλάξειν\nΚολχίδα μηδ’ ιδίων φεισαμένην τεκέων;\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον θ ‘: ’Επιδεικτικά επιγράμματα,\nΛεωνίδας Άλεξανδρεύς, 346\nΘνητός είμαι κι εφήμερος σας Λέω εκ των προτέρων\nσαν μελετώ τις μύριες κινήσεις των αστέρων\nδεν άκου μπω πάνω στη γη αλλά πλάι στον Δία\nμ’ αυτή που τρέφει τους θεούς χορταίνω αμβροσία.\nΟίδ’, ότι θνατός έγώ καί έφάμερος· άλλ’ όταν άστρων\nμαστεύω πυκτνάς άμφιδρόμους έλικας,\nούκέτ’ επιψαύω γαίης ποσίν, άλλά παρ’ αύτω\nΖανί θεοτρεφέος πίμπλαμαι άμβροσίης.\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον Θ: ’Επιδεκτικά επιγράμματα,\nΒ. Σκωπτικά επιγράμματα\nΟ Ευρυσθέας έστειλε τον Ηρακλή στον Άδη\nκι εμένα τώρα στέλλει εκεί του ιατρού το χάδι.\nΝ’ αλλάξουμε το όνομα του Μητροφάνη δέον\nκαι Ευρυσθέαν ιατρό να τον καλούμε πλέον.\nΕις Άϊδος κατέπεμψε πάλαι ποτέ, δέσποτα Καΐσαρ\nώς λόγος, Εύρυσθεύς τον μέγαν Ήρακλέα·\nνυν δ’ εμέ Μηνοφάνης ό κλινικός· ώστε λεγέσθω\nκλινικός Εύρυσθεύς, μηκέτι Μηνοφάνης.\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον ΙΑ’: Β’ Μέρος, Σκωπτικά\nεπιγράμματα, Λουκίλλιος, 116\nΤον υπηρέτη των θεών, τον φτερωτόν Ερμή,\nπου εις το γυμναστήριο στέκει κι επισκοπεί,\nο Αύλος τον εσήκωσε, ο κλέφτης της νυκτός\nλέγοντας τα ακόλουθα και όντως αληθώς:\n«Του δάσκαλου ανώτερος ο μαθητής σαφώς»\nΤόν πτανόν Έρμάν, τον θεών ύπηρέταν,\nτόν Αρκάδων άνακτα, τόν βοηβολάταν,\nέστώτα τώνδε γυμνασίων επίσκοπον,\nόνυκτικλέπτας Αύλος είπε βαστάσας·\n«Πολλοί μαθηταί κρείσσονες διδασκάλων.»\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον ΙΑ : Β Μέρος, Σκωπτικά\nεπιγράμματα, Λουκίλλιος, 176\nΣτον ύπνο του ο Έρμωνας είδε ότι πληρώνει\nκάτι μικρά του έξοδα, η θλίψη του φουντώνει\nκι από τη θλίψη την πολλή φόρεσε την αγχόνη.\nΠοιήσας δαπάνην έν ύπνοις ό φιλάργυρος Έρμων\nέκ περιωδυνίας αυτόν άπηγχόνισεν.\nεπιγράμματα, Λουκίλλιος, 264\nΣε φιλόλογο κερατά\nΈξω διδάσκεις συμφορές Μενέλαου και Πάρη\nμα μέσα εις το σπίτι σου δεν το πήρες χαμπάρι\nπάμπολλους έχει Πάρηδες της γυναικός σου η χάρη.\nΕις γραμματικόν κερασφόρον\nΈξω παιδεύεις Πάριδος κακά καί Μενελάου\nένδον έχων πολλούς σης Ελένης Πάριδας.\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον ΙΑ: Β Μέρος, Σκωπτικά\nεπιγράμματα, Λουκίλλιος, 278\nΣτον Πλακιανό που παντρεύτηκε γριά\nΘέλω να ξέρεις, Πλακιανέ, και μάθε το σαφώς\nπως κάθε πλούσια γριά πλούσια είναι σορός.\nΕις Πλακιανόν γραίαν γαμήσαντα\nΓινώσκειν σε θέλω, Πλακιανέ, σαφώς, ότι πάσα\nέγχαλκος γραία πλούσια έστί σορός.\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον ΙΑ’: Β Μέρος, Σκωπτικά\nεπιγράμματα, Πίσων, 425\nΓ. Ερωτικά επιγράμματα\nΣε κάποιαν πόρνη που ονομαζόταν Ευρώπη\nΜπορείς με μια μόνο δραχμή να έχεις την Ευρώπη\nκαι δεν χρειάζεται καμιάν να πάρεις στο κατόπι.\nΚρεβάτι έχει άψογο και τον χειμώνα τζάκι\nχωρίς να τρέμεις μη βρεθείς μέσ’ σε κάνα χαντάκι.\nΦίλε μου Δία, άδικα μορφήν ταύρου επήρες\nκαι σε ξηρά και θάλασσα έκανες τόσες γύρες!\nΕις πόρνην τινά καλουμένην Ευρώπην\nΔραχμής Εύρώπην τήν Ατθίδα μήτε φοβηθείς\nμηδένα μήτ’ άλλως άντιλέγουσαν έχε,\nκαι στρωμνήν παρέχουσαν άμεμφέα, χώπότε χειμών,\nάνθρακας, ή ρα μάτην, Ζεϋ φίλε, βοϋς έγένου.\nΑνθολογία Παλατινή, Βιβλίον Ε’: Ερωτικά επιγράμματα,\nΑντίπατρος, 109 (108)\n«Μα τίποτα γλυκύτερο δεν είναι απ’ τον έρωτα\nτ’ άλλα όλα κατώτερα είναι, ακούστε, ξέρω τα».\nΑυτό το λέει η Νοσσίς. Λέει κι αυτό ακόμα:\n«Το μέλι μέχρι και αυτό το φτύνω από το στόμα.\nΚαι όποιον δεν αγάπησε η Κύπριδα -ναι, το δα-\nαυτός δεν ξέρει τι λογής λουλούδια είν’ τα ρόδα».\nΆδιον ουδέν έρωτος· ά δ’ όλβια, δεύτερα πάντα\nέστίν άπό στόματος δ’ έπτυσα καί τό μέλι,\nτούτο λέγει Νοσσίς· τίνα δ’ ά Κύπρις, ούκ έφίλησεν,\nούκ οίδεν τήνα γ’, άνθεα ποία ρόδα.\nΝοσσίς, 170 (169)\nΑΝΘΗ ΣΟΦΙΑΣ εμμέτρως (2016)\nΘα το φωνάξω δυνατά: χωρίς αμφιβολία\nγλυκύτερος ο θάνατος από την τυραννία.\nΠεπαιτέρα γάρ μοίρα τής τυραννίδος\nΑισχύλος, Αγαμέμνων 1365\nΗ υπεροψία αν ανθεί, καρποφορεί το στάχυ\nτ’ ολέθρου τότε σίγουρα, κι ως θέρος δάκρυα θα ‘χει.\nΎβρις γαρ έξανθούσ’ έκάρπωσε στάχυν\nάτης, όθεν πάγκλαυτον έξαμά Θέρος.\nΑισχύλος, Πέρσαι 821-822\nΕτούτο έχω να σου πω, μην πεις πως δεν συνάδει:\nτο ίδιο πρέπει να τιμάς το φως και το σκοτάδι.\nΣκότω φάος αντίμοιρον•\nχάριτες δ’ ομοίως.\nΑισχύλος, Χοηφόροι 319-320\n«Τι είναι φίλος;», ρώτησε, κι απάντησεν αυτόματα:\n«Μία ψυχή που κατοικεί», είπε, «σε δύο σώματα».\nΕρωτηθείς τι έστι φίλος έφη, «μία ψυχή δύο σώμασιν\nΔιογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων, Βιβλίον 5, Αριστοτέλης 20\nΤ’ Αριστοτέλη λέγεται πως ήτανε η πίστη:\nσυστατική επιστολή το κάλλος, η καλλίστη.\nΤό κάλλος παντός έλεγεν έπιστολίου συστατικώτερον.\nΔιογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων, Βιβλίον 5, Αριστοτέλης 18\n«Δεν επιτρέπεται ο σοφός να είναι απαθής»,\nο Αριστοτέλης έλεγε, «μα μετριοπαθής».\nΈφη δε τον σοφόν απαθή μέν μή είναι,\nΔιογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων, Βιβλίον 5, Αριστοτέλης 31\nΘηρίο ακαταμάχητο απ’ τη γυναίκα άλλο\nαν θα βρεθεί καμία φορά, πολύ το αμφιβάλλω.\nΟύδέν έστι θηριον γυναικός αμαχώτερον.\nΑριστοφάνης, Λυσιστράτη 1014\nΕίναι αισχρόν, ομολογώ, ο ηλικιωμένος\nμε μια γυναίκα νεαρή να είναι παντρεμένος.\nΑισχρόν νέα γυναικί πρεσβύτης ανήρ.\nΠροτού ν’ ακούσεις και τους δυο, τον λόγο να τους δώσεις\nδικαστικήν απόφαση ποτέ σου μην εκδώσεις.\nΠριν αν αμφοίν μύθον\nουκ άν δικάσαις.\nΤην πιο κάτω απάντηση του Διογένη παίρνουν\nσαν είδε τους υπεύθυνους ενός ναού να σέρνουν\nένα φτωχό που έκλεψε απ’ τον ναό φιάλη:\n«Σέρνουν τον κλέφτη τον μικρό οι κλέφτες οι μεγάλοι».\nΘεασάμενος ποτε τους ίερομνήμονας των ταμιών τινα\nφιάλην ύφηρημενον άγοντας έφη, «οί μεγάλοι κλέπται\nτον μικρόν αγουσι».\nΔιογένης Λαέρτιος Βίοι φιλοσόφων, Βιβλίον 6, Διογένης 45\n0 τύραννος ερώτησε ποίος χαλκός συστήνεται\nγια να κατασκευάζονται τ’ αγάλματα τα κρείττονα.\n«Κείνος», του λέει ο κυνικός, «με τον οποίον γίνεται\nΤο άγαλμα τ’ Αρμόδιου και του Αριστογείτονα».\nΕρωτηθείς ποτε υπό τυράννου ποιος είη αμείνων χαλκός\nεις ανδριάντα, έφη, «αφ’ ού Αρμόδιος καί Αριστογείτων\nΔιογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσοφώ ν, Βιβλίον 6, Διογένης 50\nΌπως που να γεννήθηκες πριν από λίγο χρόνο,\nαναχωρείς απ’ τη ζωή στου θάνατου τον θρόνο.\nΠας ώσπερ άρτι γεγονώς εκ τού ζήν απέρχεται.\nΕπίκουρος, Προσφώνησις, LX, Συλλογή Βατικανού\nΤίποτε είναι αρκετόν, το Λέω και το θίγω,\nσ’ εκείνον που το αρκετό το θεωρεί ολίγο.\nΟύδέν ικανόν ώ ολίγον τό ικανόν.\nΕπίκουρος, Προσφώνησις, LXVIII, Συλλογή Βατικανού\nΔεν πρέπει να εφαρμόζουμε βία κατά της φύσης\nμα να πειθόμεθα σ’ αυτήν, αυτή είναι η λύσις.\nΟύ βιαστέον τήν φύσιν αλλά πειστέον.\nΕπίκουρος, Προσφώνησις, XXI, Συλλογή Βατικανού\nΣύντομη είναι η ζωή κι αν τα μεγάλα τρέχεις,\nστα σίγουρα δεν χαίρεσαι ούτε αυτά που έχεις.\nΒραχύς αιών· επί τούτω\nδέ τις άν μεγάλα διώκων\nτά παρόντ’ ουχί φέροι.\nΕυριπίδης, Βάκχαι 397-399\nΚανένα οπού ευτυχεί μην πείτε ευτυχισμένο\nπροτού έρθει το τέλος του, τον δείτε πεθαμένο.\nΤων δ’ εύδαιμόνων\nμηδένα νομίζετ’ ευτυχείν, πριν άν θάνη.\nΕυριπίδης, Τρωάδες 509-510\nΠόσο σπουδαίο αγαθό είν’ η ελευθερία\nτου λόγου, ο Ηρόδοτος είπε στην «Ιστορία».\nΗ ισηγορίη εστί χρήμα σπουδαίον.\nΗρόδοτος, Ιστορίαι Ε78\nΑπό το σώμα μια γυνή σαν βγάλει τον χιτώνα\nΑπ’ το κορμί και την αιδώ βγάζει κατά κανόνα.\nΆμα δε κιθώνι εκδυομένω εκδύεται καί τήν αιδώ γυνή.\nA Ηρόδοτος, Ιστορίαι Α8\nΜέχρι κι ο ίδιος ο θεός, είν εξακριβωμένο,\nΝα αποφύγει δεν μπορεί της μοίρας το γραμμένο.\nΤην πεπρωμένην μοίραν αδύνατά έστι άποφυγείν και θεώ.\nΗρόδοτος, Ιστορίαι A 91\nΠρέπει να ξέρεις, φίλτατε, και άγρια και ήμερα\nκαι σώματα και χρήματα, όλα είναι εφήμερα.\nΕφήμερα σώματα καί χρήματα.\nΘουκυδίδης, Ξυγγραφή Β 53\nΔυο είναι τ’ ασυμβίβαστα γι’ απόφαση σωστή\nκι αυτά ναι αναμφίβολα ταχύτης και οργή.\nΔύο τά εναντιώτατα εύβουλία είναι, τάχος τε και οργήν.\nΘουκυδίδης, Ξυγγραφή Γ 42 |\nΕλπίδα μα και έρωτα σε κάθε πράγμα είδα\nκαι πρώτα είν’ ο έρωτας κι ακολουθεί η ελπίδα:.\nΉ τε ελπίς καί ό έρως έπί παντί, ό μεν ηγούμενος,\nή δ’ έφεπομένη. |\nΘουκυδίδης, Ξυγγραφή Γ 45\nΤα αγαθά διδάσκεσαι από τους αγαθούς·\nΑν έχεις φαύλων επαφές απόλλυται κι ο νους.\nΕσθλών μεν γάρ απ’ εσθλά διδάξεαν ήν δή κακοίσι\nσυμμισγης, απολείς καί τόν εόντα νόον.\nΞενοφών, Απομνημονεύματα 20\nΤα λόγια του Ησίοδου έγιναν παροιμία:\n«Ντροπή δεν είναι η δουλειά μα είναι η αργία».\nΗσιόδου μέν το έργον δ’ ουδέν όνειδος, αεργίη δέ τ’ όνειδος.\nΞενοφών, Απομνημονεύματα 56\nΝομίζω πως οι άνθρωποι τον πλούτον και πενίαν\nΤους έχουνε εις τις ψυχές και όχι στην οικίαν.\nΌτι νομίζω, ώ άνδρες, τούς ανθρώπους ούκ εν τώ οίκω\nΤον πλούτον και την πενίαν έχειν, άλλ’ έν ταίς ψυχαίς.\nΞενοφώντος Συμπόσιον 34\nΝαι, είναι προτιμότερο, λέω, να με φθονούν,\nπαρά να με οικτίρουν και να με λοιδωρούν.\nΚρέσσων γάρ οικτιρμού φθόνος.\nΙωάννης Στοβαίος, Έκλογαί – Αποφθέγματα – Ύποθήκαι, Βιβλιον τρίτον\nΠερί φθόνον 22\nΚαι ο πλούσιος και ο φτωχός κι ο πάνω κι από κάτου\nπαίρνουν μαζί αμφότεροι τον δρόμο του θανάτου.\nΑφνός πενιχρός τε θανάτου πέρας άμα νέονται.\nΠίνδαρος, ΝεμεόνικοςΖ 19\nΕις τη ζωή εφήμεροι! Τι είναι; Τι δεν είναι;\nΣκιά ονείρου ο άνθρωπος. Γι’ αυτό τρώγε και πίνε.\nΕπάμεροι! Τί δέ τις; τί δ ον τις; σκιάς όναρ άνθρωπος.\nΠίνδαρος, Πυθιόνικος VIII 95\nΤο πείσμα εις τις συμφορές καθόλου δεν συμφέρει•\nκαινούργιες ίσως συμφορές ενδέχεται να φέρει.\nΘυμός δ’ έν κακοίς ου ξύμφορον.\nΣοφοκλής, Οιδίπους έπι Κολωνώ 592\nΑπ’ όλα πιο σημαντικό είναι η φρονιμάδα•\nνα δίνεις τόπο στην οργή και εις την αγριάδα.\nΌσω κράτιστον κτημάτων ευβουλία;\nΣοφοκλής, Αντιγόνη 1050\nΣτον κόσμο δεν γεννήθηκα για να μισώ τους άλλους\nαλλά τους άλλους ν’ αγαπώ, μικρούς είτε μεγάλους.\nΟύτοι συνέχθειν, άλλα συμφιλείν έφυν.\nΣοφοκλής, Αντιγόνη 523\nΟ έρως αναμφίβολα, όταν και όπου λάχει,\nείνα ακατανίκητος πάντοτε εις τη μάχη.\nΣοφοκλής, Αντιγόνη 781\nΌποιος, λοιπόν, λιγότερα έχει εις το ταμείον\nΑυτός σίγουρα βρίσκεται εις τους θεούς πλησίον.\nΚαι ελάχιστων δεόμενος έγγιστα είναι θεών.\nΔιογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων, Βιβλίον 2, Σωκράτης 27\n«Ποίον αναγνωρίζετε ως κάλλιστον κτημάτων;»\n«Τις ώρες τις ελεύθερες αντί πολλών καμάτων».\n«Και έπήνει σχολήν ώς κάλλιστον κτημάτων.\nΔιογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων, Βιβλίον 2, Σωκράτης 31\nΠροτού να πιει το κώνειον του είπεν η Ξανθίππη:\nΑδίκως αποθνήσκεις, ναι, και άδικα σε χάνω».\nΚαι ο Σωκράτης άνετα κατόρθωσε να είπει:\nΜήπως εσύ θα ήθελες δίκαια να πεθάνω;»\nΤης γυναικός είπούσης, «άδίκως αποθνήσκεις», «συ δέ»,\nέφη, «δικαίως εβούλου;»\nΑΙΣΩΠΕΙΟΙ ΜΥΘΟΙ (2016)\nΠάνω σε μια βελανιδιά ένα αηδόνι άδει\nκι ούτε περνά απ’ ίο μυαλό η ύπαρξη του Άδη.\nΈνα γεράκι όρμησε πάνω ίου να ίο φάει\nκαι τ’ αηδόνι τρέμοντας θερμοπαρακαλάει:\n«Δεν είναι κρίμα αφέντη μου μαζί μου να μιλλώσεις;»\nΔεν πας με μεγαλύτερα πουλιά για να μπουκώσεις;\n«Τι λες, μωρέ αγόρι μου, τι λες, ρε παλληκάρι,\nν’ αφήσομε το γάμο μας να πάμε για πουρνάρι;»\n0 δανειστής εζήταγε τα χρήματα επειγόντως\nμα ο χρεώστης ήτανε πολύ μπατίρης όντως.\nΓι’ αυτό και εκουβάλησε ό,τι είχε, – μια γουρούνα\nκαι να φωνάζει άρχισε, τι άλλο, άλα ούνα!\nΈνας ανήρ πλησίασε για να την αγοράσει\nκαι για τις γέννες ρώτησε οποίαν είχεν κράση.\n«Είναι πολύ παράδοξο, μυστήριο θα είπω\nανήκει, όπως φαίνεται, σε ένα σπάνιο τύπο.\nΤη μια γεννά αρσενικά και θηλυκά την άλλη.»\nΚαι όταν ο αγοραστής είπε πως τον προσβάλλει\nκαι ότι από τις ψευτιές τον έπιασε η ζάλη,\n«ακόμα και ερίφια» του ‘πε, «μπορεί να βγάλει».\nΓΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΕΤΕΙΝΟΣ\nΟ γάτος συλλαμβάνοντας ένα μικρό κοκόρι\nάνευ καθυστερήσεως έτσι το κατηγορεί:\n«Πολύ τον κόσμο ενοχλάς, τον ύπνο τους ταράζεις\nόταν τις νύχτες, άπονε, σαν πετεινάρι κράζεις.»\n«Για το καλό τους προσπαθώ, είμαι το ξυπνητήρι\nτις νύχτες μένω ξάγρυπνος, τους κάνω το χατίρι.»\n«Είσαι ένας πολύ πρόστυχος, είσαι ένας αιμομίχτης.»\n«Για ν’ αυξηθεί η παραγωγή, να αυξηθεί ο δείχτης.\nΓια το καλό τ’ αφεντικού, ρε γάτε μου, πασχίζω.»\n«Ου με πείσεις καν με πείσεις και σε καταβροχθίζω.»\nΔυο πετεινοί εμπήκανε σε κοκορομαχία\nκι ο ηττημένος κρύφτηκε κάπου σε μια γωνία.\n0 νικητής ανέβηκεν επάνω σ’ έναν τοίχο\nκαι ένα νικητήριον έβγαλε, κράξας, ήχο.\nΕις αετός τον πρόσεξε κι ώρα χωρίς να χάσει\nεπέπεσε επάνω του και τον κατασπαράσσει.\n0 ηττημένος πετεινός ξεκίνησε από τότες\nκαι άφοβα εβάτευε τις θηλυκιές τις κότες.\nΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΦΥΛΙΑ\nΜια αλεπού σαν πρόσεξε να κρέμονται σταφύλια\nτα σάλια της αρχίσανε να τρέχουν απ’ τα χείλια.\nΚαι μια και δυο επήδησε τους βότρυας να φθάσει\nμα σύντομα κατάλαβε το χρόνο πως θα χάσει.\nΚι ενώ πρώτα την έβλεπε ως σπάνια τροφή\nφεύγοντας αναφώνησε πως «όμφακες εισί».\nΗ ΚΟΛΟΒΗ ΑΛΕΠΟΥ\nΜια αλεπού επιάστηκε – οποία η συμφορά της!-\nσε μια παγίδα κι έχασε, ναι, όλη την ουρά της.\nΩσάν κι αυτήν εσκέφτηκε να κάμει και τις άλλες\nνα μην αισθάνεται ντροπή, να μην έχει τις ζάλες.\nΤις κάλεσε σε σύσκεψη, να οπλισθούν με θάρρος\nνα αφαιρέσουν την ουρά, να φύγει ένα βάρος.\nΚαι μια αλεπού σηκώθηκε κι είπε να της μιλήσει\nκαι έτσι πολύ σύντομα τη σύναξη να λύσει.\n– Όλα αυτά, κουμπάρα μου, αλλού να τα πουλάς.\nΕάν εσέ δε σύμφερε, φτερά δεν ξεκολλάς!\nΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ\nΈνας φτωχός στο σπίτι, του άγαλμα είχε στήσει\nκαι το θεό ικέτευε για να τον βοηθήσει.\nΟι μέρες επερνούσανε η μια μετά την άλλη\nμα έμενε στη φτώχεια του και στο κακό του χάλι.\nΜίαν ημέρα το λοιπόν τ’ αρπάζει απ’ το πόδι\nκαι τρίζοντας τα δόντια του «θεός είσαι ή βόδι»\nείπε και το εκτύπησε, του ’σπάσε το κεφάλι,\nκαι από μέσα μπόρεσε χρυσόν πολύν να βγάλει.\n«Καλά μου ‘πεν ο κύρης μου παλιά, κάποιαν ημέρα\nακόμα και ο άγιος χρειάζεται φοβέρα!».\nΕις αστρονόμος έβγαινε καθ’ όλας τας εσπέρας\nκαι ανυψών τους οφθαλμούς κοίταζε τους αστέρας.\nΚοιτάζοντας τον ουρανό μια νύκτα με σκοτάδι\nδεν πρόσεξε ο δύστυχος κι έπεσε σε πηγάδι.\nΕνώ ’κει μέσα ευρίσκετο πραγματικός σακάτης,\nαφού έμαθε τι έγινε, του λέει ένας διαβάτης:\n«Εσύ δεν δύνασαι να δεις τι βρίσκεται μπροστά σου\nκαι τ’ άστρα ψάχνεις να ιδείς χιλιόμετρα μακριά σου;\nΓΕΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΔΙ\nΈνας γεωργός ευρήκε μέσ’ στη μέση του χειμώνος\nένα φίδι ναρκωμένο λόγω της πολλής χιόνος.\nΤο λυπήθηκε αρκούντως και στον κόρφο του το χώνει\nκαι εκείνο σαν συνήλθε το σωτήρα του δαγκώνει.\nΚι εψιθύρισε οδεύων προς του Χάροντα τας θύρας\n«Δίκαια τώρα παθαίνω, έναν πονηρό οικτίρας».\nΔΕΙΛΟΣ ΚΥΝΗΓΟΣ ΚΑΙ ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ\nΑναζητούσε κυνηγός του λιονταριού αχνάρι\nκαι ξυλοκόπο ρώτησε με χάρη, με καμάρι:\n«Ειδες αχνάρια λιονταριού και πού αυτό κοιτάξει;\nΔείξε μου τώρα, αν μπορείς, το αίμα μου που βράζει».\nΣαν προθυμοποιήθηκε στο ίδιο να τον πάρει\n«τα’ αχνάρια του σου ζήτησα και όχι το λιοντάρι».\nΤΟ ΕΛΑΦΙ ΚΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ\nΜια ελαφίνα έδινε στον γιο της συμβουλές:\n«Αγαπημένε μου υιέ, ελάφι μου που λες,\nΗ φύση σε επροίκισε με κέρατα, με σώμα\nΚαι συ να τρέμεις τα σκυλιά, να τα φοβάσαι ακόμα;»\nΠριν να τελειώσει άκουσε να έρχονται οι σκύλοι\nΚαι πρώτη η μάνα έτρεξε κι έκοψε ένα μίλι.\nΟ ΚΑΒΟΥΡΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ\nΜια καβουρίνα δίδασκε τον γιο της, σαν βαδίζει\nτο σώμα του στα πλάγια ποσώς να μη λυγίζει.\n«Να περπατάς ολόισια, γιε μου, σαν κυπαρίσσι\nΤο σώμα σου ευθυτενές και όχι υπό κλίση\nμη πάθεις και σκολίωση και εις το μέλλον κλάψω».\n«Περπάτα, μάνα, να σε δω και θα σε αντιγράψω».\nΕις αθλητής στον τόπο του δεν πέτυχε μια νίκη\nκι ονειδιζόμενος πολύ επήγε σ’ άλλα μήκη.\nΓυρίζοντας αργότερα στα πάτρια εδάφη\nεπαίρετο πως κέρδισε νίκες πολλές, χρυσάφι.\nΕις δε τη Ρόδο έκανε άλμα, ως είπε, μέγα\nπου ουδέποτε κατάφερε ούτ’ όναγρος ούτ’ αίγα.\nΑυτό του το κατόρθωμα πολλοί θα μαρτυρήσουν,\nεάν ποτέ το πόδι τους στον τόπο του πατήσουν.\nΚαι ένας τότε φώναξε: «παράτα τα καυχήματα.\nΙδού η Ρόδος, φίλε μου, ιδού και τα πηδήματα».\nΈνας λύχνος εκαυχάτο ότι υπέρ τον ήλιο λάμπει.\nΕκατάφερε στο σπίτι μια ριπή ανέμου να μπει\nκαι ο λύχνος τότε πάει και ο λύχνος τότε σβήνει.\nΚάποιος τότε τον ανάβει στο σκοτάδι να μη μείνει\nκαι σιγά του ψιθυρίζει: «Πάψε λύχνε να κομπάζεις\nφέγγε μόνο και σιώπα, με τα άστρα μη τα βάζεις.»\nΈνας πλούσιος Αθηναίος εταξίδευε με πλοίο\nόταν πιάνει τρικυμία και το έκοψε στα δύο.\nΌλοι τότε κολυμπούσαν για να βγούνε στη στεριά\nκαι αυτός μόνο κοιτούσε κατά Όλυμπο μεριά.\n«Αθηνά γαλανομάτα, γλύτωσε με απ’ τον πνιγμό\nκαι γω δώρα θα σου κάμω που δε θα ‘χουν τελειωμό.»\n«Για να γλυτώσεις, φίλε μου, κολύμπα σα δελφίνι\nτα παρακάλια άσε τα. «Συν Αθηνά και χείρα κινεί».\nΕις οδοιπόρος εύρηκε εις γην ερημωμένη\nμία γυναίκα μόνη της πολύ κατσουφιασμένη.\n«Ποια είσαι», την ερώτησε. «Με λεν», είπεν, «Αλήθεια»\n«Θα κάμω μιαν ερώτηση και μη την πεις ηλίθια.\nΓιατί την πόλη άφησες και ζεις στην ερημία;».\n«Όλοι το ψέμα προτιμούν, εμέ ψυχή καμία».\nΓΑΙΔΑΡΟΣ, ΠΕΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΛΙΟΝΤΑΡΙ\nΈνα γαϊδούρι έβοσκε με ένα πετεινάρι\nόταν εις το γάιδαρο όρμησε ένα λιοντάρι.\nΤο πετεινάρι λάλησε φωνή πολύ μεγάλη\nκαι το λιοντάρι έκανε στα πόδια να το βάλει.\n0 γάιδαρος ενόμισε αυτός ήταν αιτία\nπου το λιοντάρι τρόμαξε, γέμισε τα βρακία.\nΓι’ αυτό και ο γάιδαρος ρίχνεται στο λιοντάρι\nώσπου φωνή δεν έφτανε από το πετεινάρι.\n0 λέων αναθάρρησε και τον καταβροχθίζει\nκι ο γάιδαρος πεθαίνοντας ούτω πως κλαυθμυρίζει:\nΑφού από πολέμαρχους η σκούφια σου δεν φτάνει\nτι ήθελες και έπεσες στης μάχης το καζάνι;\nΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΣΤΡΕΣ\nΕνός πλουσίου πέθανε η μία θυγατέρα\nο ήθελε να την κλάψουνε μια νύκτα και μια μέρα.\nΓυναίκες τότε μίσθωσε να τη μοιρολογήσουν\nκι η άλλη κόρη εθλίβετο που ξένες θα θρηνήσουν.\n-Μητέρα», της εφώναξε, «είμαστε σιχαμένες,\nγια να μας κλάψουν τη νεκρή φέραμε πληρωμένες»\n«Να μη λυπάσαι, κόρη μου, δεν έχουμε το κρίμα.\nΑυτές θρηνούν μεν γοερώς, μα είναι για το χρήμα»\nΟ σαλπιγκτής που σάλπιζε της μάχης εμβατήρια\nεπιάστηκε αιχμάλωτος κι ήταν στα κρατητήρια.\n«Ουδέποτε εσήκωσα ακόντιο ή δόρυ\nουδέποτε εσκότωσα άντρα, κούρο ή κόρη.\nΤη σάλπιγγά μου έπαιζα, τίποτε παραπάνω\nγι’ αυτό αν με σκοτώσετε, άδικα θα πεθάνω».\n«Το ξέρουμε πως έπαιζες μια σάλπιγγα χαλκίνη.\nΓι’ αυτό θα σε σκοτώσουμε, γιατί μαζί μ’ εκείνη\nτον κόσμο εξεσήκωνες να πάει εις τη μάχη\nκαι πολεμώντας υψηλό το φρόνημά του να ’χει».\nΜέσ’ στα νερά του ποταμού, μέσ’ στην τρελή του δίνη\nδυο χύτρες εκατέβαιναν, χαλκή και οστρακίνη.\nΚι η οστρακίνη φώναξε: «χάλκινη, μη μου άπτου,\nγιατί αλλιώς θα δώσουμε δουλειά του νεκροθάπτου».\nΣΑΤΙΡΙΚΕΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΕΣ Β’ (2015)\nΕΝΑ ΠΛΟΙΟ ΝΗΣΙ\nΈνα καράβι θα ‘θελα, μία θαλαμηγό\nκι ας μη γνωρίζω σίγουρα πώς να την πλοηγώ.\nΝησί το σκάφος να ‘τανε ηφαιστειογενές\nκαι με αυτό το πέλαγος θα ‘σχίζα τ’ αχανές.\n(θα ‘χε την παραλία του και μερικές καλύβες\nκαθώς και λίγους φοίνικες απ’ τις αρχαίες Θήβες.\nΈτσι η ζωή μου θα ‘τανε όλη μια παραλία\nκαι δεν θα γνώριζα ποτέ τι ‘ναι μελαγχολία.\nΣτο πλοίο θα ευρίσκοντο πάντα πεντέξι γκόμενες\nκαι άμα τις βαριόμουνα θα ‘φερνα τις επόμενες.\nΜπροστά μου τύφλα να ‘χουνε ο βασιλιάς κι ο ρήγας·\nνάνοι αυτοί θα φαίνονται κι εγώ θα ‘μαι ο γίγας.\nΠόσο πολύ θα ήθελα ένα πλοίο νησί\nαλλά περιορίζομαι στο … «όμφακες εισί».\nΑΓΡΙΟ ΞΥΛΟ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΣΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ\nΚαι φέτος, όπως είθισται, Ορθόδοξοι κι Αρμένιοι\nφέρθηκαν ως οι έσχατοι του κόσμου τιποτένιοι.\nΕις τον ναό της Γέννησης εν Βηθλεέμ τη πόλει\nαντί να είναι άγιοι φέρθηκαν ως διαβόλοι\nΚάνοντας το καθάρισμα που ‘ναι γνωστόν ως «σάρωμα»\nπολεμικόν εις τον ναόν επικρατούσεν άρωμα.\nΈβαλαν οι Ορθόδοξοι τη σκάλα σ’ ένα μέρος\nμα οι Αρμένιοι όρμησαν επάνω τους εγκαίρως.\nΛογομαχίες άρχισαν, τα σου ‘πα και τα μου ‘πες\nκι εν συνεχεία άρχισαν να πέφτουνε οι σκούπες.\nοι πολισμάνοι φώναζαν: «Αδέλφια, ειρήνη υμίν»\nμα κείνοι υπερασπίζοντο της πίστης την τιμήν.\nΈσπασαν δύο δάκτυλα του μοναχού Ματθαίου\nΤον ώμο δε τραυμάτισαν ενός διακόνου νέου.\nΈτσι συχνά οι Χριστιανοί τρώγονται σαν τους σκύλους\nΚι αποδεικνύουν έμπρακτα το «αγαπάτε αλλήλους!»\nΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ ΕΛΕΦΑΝΤΩΝ ΣΤΟ ΝΕΠΑΛ\nΚαι καλλιστεία στο Νεπάλ έγιναν ελεφάντων.\nΚύριε των Δυνάμεων και των αγίων Πάντων!\nΤα ζώα επαρέλασαν σε μία πασαρέλα\nκι η μέρα ήταν όμορφη, η φύση εχαμογέλα.\nΑφού πρώτα τους έπλυναν, τους άλειψαν με λάδι,\nτους έβαψαν, τους έδωσαν στη ράχη ένα χάδι.\nΎστερα τους εκάλυψαν με ρούχα από μετάξι\nκαι όλοι τους εφαίνοντο να ‘ταν πολύ εντάξει.\nΚριτήρια που λήφθηκαν για τη βαθμολογία\nήταν η διακόσμηση αλλά κι η πειθαρχία.\nΜία δεκαπεντάχρονη που την ελέγαν Κάλι\nεστέφθηκε βασίλισσα κι όλοι είπαν χαλάλι.\nΕμείς δεν ημπορούσαμε τα καλλιστεία όνων\nνα κάναμε στον τόπο μας, ή έστω ημιόνων;\nΝα παρελάσουν ζωντανά με τσιούλλους* και με σάματα\nμα τίποτα δεν κάνουμε, ρε είμαστε για κλάματα!\n*τσιούλλος: προστατευτικό κάλυμμα ζώου, κάτω από το σάγμα\nH JORDAN CARVER ΣΕ ΡΟΛΟ JANE ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ\nΚαι μόλις την αντίκρισα εφώναξα αμάν\nκι’ επήρα την απόφαση να γίνω ο Ταρζάν.\nΜαζί της θα κυκλοφορώ μέσ’ στα παρθένα δάση\nκαι δεν θα είμαστε ποτέ οι δυο μας υπό τάση.\nΘα την αρπάζω αγκαλιά και θα πηδώ στα δέντρα\nκι εκείνη θα ‘ναι βασικά βασίλισσα κι αφέντρα.\nΤην κάθε μέρα θα ‘μαστέ ντυμένοι ελαφρώς\nκι ούτε θα σκοτιζόμαστε πώς θα ‘ναι ο καιρός.\nΗ κάθε μέρα θα ‘ναι πανήγυρης, γιορτή\nκι εκείνη θα ενδίδει, θαρρώ, αμαχητί.\nΚι αν έρθει κάποια μέρα κανένας τοκετός\nο πιο ευτυχισμένος θα ‘μαι, δηλώ, θνητός.\nΜία ζωή αγόραζα Peugeot του Σαρκοζί\nμα τώρα αποφάσισα ν’ αλλάξω μαγαζί.\nΜα ούτε και τη Mercedes σκοπεύω ν’ αγοράσω·\nη Μέρκελ με κατάφερε να πω το «να σας βράσω».\nΚοιτάζων τα οπίσθια αυτών των δεσποινίδων,\nήλθεν το φως στους οφθαλμούς, ανέβλεψα και είδον,\nτο κάρον που επιθυμώ τώρα να αποκτήσω\nνα ‘ναι γραμμένον ασφαλώς στη ράχη τους οπίσω.\nΚι αμέσως ανεβόησα: «Θεέ μου τι καμπύλες!\nΓια τούτες θυσιάζομαι σε νέες Θερμοπύλες».\nΚαι φεύγω τώρα ολοταχώς για ν’ αγοράσω Lada\nνα ‘χα και μίαν απ’ αυτές, κι ας τρώω αυγά μελάτα!\nΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ FACEBOOK\nΝύχτα και μέρα όλοι σκυμμένοι στην οθόνη\nμιλούμε με τους άλλους, μα στην ουσία μόνοι.\nΚοιτάμε πόσα λάικ βάλαν στις αναρτήσεις\nκαι μήπως μας εκάναν πολλές κοινοποιήσεις.\nΈξω από το φέις δεν κάνουμε ούτε ώρα\nKL αν λείψουμε για Λίγο κάτι μας τρώει ως ψώρα.\nΜια φαεινή ιδέα ήρθε σ’ έναν Κροάτη\nγια μας όλους του φέις να φτιάξει ένα κρεβάτι.\nΚι έτσι μες στο κρεβάτι όλοι μας ξαπλωμένοι\nθα ‘μαστέ με το φέις πάντα συνδεδεμένοι.\nΑυτή εδώ η καλλονή η εικονιζομένη\nτου μακαρίτη Richard Pratt ήταν η ερωμένη.\nΑυτός ο Pratt ήταν πολυεκατομμυριούχος\nαλλά του Άδη έγινε τώρα τιμαριούχος.\nΕκείνη δεν εδούλευε σ’ ένα κοινό μπουρδέλο•\nτου Hustler και του Penthouse ήτανε το μοντέλο.\nΛέγεται Ashton Madison, θαυμάστε το κορμί της\nκαι σίγουρα πανευτυχής πήγεν ο μακαρίτης.\nΖητά εκατομμύρια από τον μακαρίτη\nγια τις υπηρεσίες της έξω και μες’ στο σπίτι.\nΈστησεν οίκον Συνοδών σ’ ένα ξενοδοχείο\nπου τελικά αποδείχτηκε σωστό χρυσωρυχείο.\nΤην ώρα τους εχρέωνε με χίλια πεντακόσια\nδολάρια, μη φανταστείς πως ήταν τάχα γρόσια!\nΜα τους γειτόνους κτύπησε επάνω στο κρανίον\nκαι κάποιοι την κατάγγειλαν πως λειτουργεί ττορνείι\nΈτσι λοιπόν της έκλεισαν τώρα το πρακτορείον\nκαι έγινεν η Madison ανήμερον θηρίον.\nΧιλιάδες θα επλήρωνα γι’ αυτήν την συνοδόν\nγια να την έχω σπίτι μου ή έστω καθ’ οδόν.\nΔική μου για διάστημα λίγων μόνων ωρών\nας ήταν και ας μ’ έστελλε σε … τόπον χλοερόν!\nΣΟΥΤΙΕΝ … ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ: ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΒΕΡΑ!\nΦεύγοντας απ’ τη χώρα τους παλιά οι Σταυροφόροι\nδεν άφηναν τη σύζυγο μόνο με μεσοφόρι.\nΜια ζώνη της αγνότητας φορούσαν στο κορμί τους\nκαι το κλειδί που άνοιγε το έπαιρναν μαζί τους.\nΚαι έτσι ήταν σίγουροι δεν θα τους απατούσαν\nόσο καιρό για τον Χριστό αυτοί θα πολεμούσαν.\nΚαι επειδή την σήμερον διά του αρραβώνος\nπολλοί τη νέα γεύονται κι ύστερα ανοικτιρμόνως\nφεύγουν και την αφήνουνε ρόδον τσαλακωμένοι\nστηθόδεσμον εφτιάξανε πολύ ασφαλισμένον.\nΘ’ ανοίγει ο στηθόδεσμος μονάχα με τη βέρα\nκαι τότε μόνον τα βυζιά θα πάρουνε αέρα.\nΤώρα λοιπόν που έχουμε ασφάλεια μεγάλη\nκαι δεν μπορεί τα στήθη της να δει άλλος ή άλλη\nτο πήρα πια απόφαση να παντρευτώ εν τελεί\nκι ας τρέμει η μασέλα μου κι ας τρέμουνε τα μέλη\nΑΝΤΙΟ, ΛΟΙΠΟΝ, ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ\nΕπήρα την απόφαση και το ανακοινώνω:\nφεύγω από το φέισμπουκ και δεν το μετανιώνω.\nΔεν θα ‘μαι εδώ συνέχεια να γράφω καλημέρα\nκαι να εισπράττω τελικά κοπανιστόν αέρα.\nΝα απαντώ ακούραστα σε όλα τα σκουντήματα\nκαι να σκοτίζομαι αν ναι θα πω εις τα αιτήματα\nΈχετε γεια οι φίλοι μου και όλη η παρέα\nμέχρις εδώ και κλείνουνε οι δρόμοι μας μοιραία.\nΦεύγω λοιπόν και μη θρηνείς μητέρα μου Ελλάδα\nαφήνω τις ομάδες σου, πάω σ’ άλλην ομάδα.\nΠάω να μπω σ’ αυτήν εδώ που βλέπεις την ομάδα\nκι εύχομαι μη μου δώσουνε καμιά τριχομονάδα.\nΘα είμαι εγώ ο αρχηγός του γυναικείου πλήθους\nκαι ο αδέκαστος κριτής του ολόγυμνού τους στηθους\nΘα πάρω ένα ποδήλατο και θα τις συνοδεύω\nκι ελπίζω όταν τις κοιτώ τα λόγια μην μπερδεύω\nΒγάζω, λοιπόν, και το πετώ του φέισμπουκ το γκέμι,\nνα ζήσετε κι εσείς καλά κι εγώ με το χαρέμι.\nΕΒΑΛΕ AIR CONDITION ΣΤΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ\nΕνώ άλλοι χειμάζονται να πω επιεικώς\nακούστε το τι έκανε αξιωματικός.\nανεμιστήρες έβαλε και κλιματιστικά\nμέσα στο θερμοκήπιο και στα πουλερικά.\nΓιατί να υποφέρουνε, σκέφτηκε, τα κλωσσόπουλα,\nείπε να ζήσουνε κι αυτά ως άλλα βασιλόπουλα.\nΕμάς λοιπόν οι κότες μας έχουν air condition\nΚι ας παίρνουν οι πολιτικοί μας μίζες και commission.\nΝα δούνε οι Κουτόφραγκοι πως αγαπούν τα ζώα\nΟι Έλληνες, που βασικά πλάσματα είν’ αθώα,\nΑς το ακούσουν όλοι αυτοί που μας θωρούν μπατίρηδες\nακόμα και στις κότες μας είμαστε νοικοκύρηδες!\nΛεφτά λοιπόν υπάρχουνε και σήμερα και τότες,\nλεφτά υπάρχουνε πολλά, λεφτά να φαν κι οι κότες.\nΜΟΥ ΦΑΓΑΤΕ ΤΟ ΕΦΑΠΑΞ\nΛάθη πολλά εκάνατε πλειστάκις κι όχι άπαξ,\nκαι τελικά μου φάγατε, κύριοι, το εφάπαξ.\nΤριάντα χρόνια δούλευα και κάτι παραπάνω\nκαι τώρα με το κλείσιμο όλα σχεδόν τα χάνω.\nΜία ζωή την έφαγα επάνω εις την έδρα\nκαι τώρα μ’ αποστέλλετε εκεί ένθα απέδρα.\nΣαράντα χρόνια Λαϊκή και αποταμιεύσεις\nδεν έπρεπε ν’ αξιωθώ τοιαύτης, λέω, γεύσης.\nΜε πείσατε και άφησα τα χρήματα κοντά σας\nκαι έτσι εκατάντησα μπατίρης ο μπαγάσας.\nΦάγατε ό,τι μάζεψα μετά μεγάλου κόπου·\nνα ‘χετε την κατάρα μου κι εκείνη του Πισκόπου\nΤι ήθελα και έγινα απόφοιτος Ιδρύματος\nκαι δεν γινόμουν πωλητής αυτού του καταστήματος\nΤα νιάτα μου σπατάλησα μες’ στα Πανεπιστήμια\nτόσα χρόνια με έρευνες, μελέτες και δοκίμια.\nΚι εν τέλει εκατάντησα διδάσκαλος της Μέσης\nδιδάσκοντας στους μαθητές των πλανητών τις θέσεις\nΚαθότι τους εδίδασκα και τη Γεωγραφία\nαλλά τα Βιολογικά ήταν πλειοψηφία.\nΕδίδασκα περί φυτών, περί του φασιόλου,\nπερί στομάχου, ειλεού και κατιόντος κόλου.\nΕδίδασκα τ’ αμφίβια, τα ψάρια και τα φίδια\nαλλά και τα μαλάκια, τα μύδια και τα στρείδια.\nΔίδασκα για μετάλλαξη, τι είναι τα γονίδια\nκαι κάθε χρόνο έλεγα τα ίδια και τα ίδια.\nΤα χρόνια μου σπατάλησα επάνω εις την έδρα\nκι επήρα τώρα την οδόν «ένθα οδύνη απέδρα».\nΕδώ να ήμουν πωλητής να πούλαγα υποδήματα\nαντί που αναλώθηκα διδάσκοντας μαθήματα.\nΔεν θα ‘χα τα διαβάσματα και προετοιμασία\nαλλά για τέτοιες σαν κι αυτή θα γίνομουν θυσία!\nΝα είχα λέγω, ομολογώ, μυαλό δύο κουκούτσια\nαντί για γνώση έπρεπε να πούλαγα … παπούτσια!\n120ΧΡΟΝΟΣ ΙΝΔΟΣ ΞΑΝΑΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ\nΣτα εκατόν του είκοσι παντρεύτηκε και πάλι·\nοποία είδηση κι αυτή χαρμόσυνη, μεγάλη!\nΠριν έξι χρόνια χήρεψε μα πού να μείνει μόνος\nμα τούτο και μια σύζυγο γύρευε επιμόνως.\nΜετά από προσπάθεια μεγάλη τα παιδιά του\nβρήκανε μια που μέτραγε τα χρόνια τα μισά του.\nΈτσι αισίως ήρθανε εις γάμου κοινωνίαν\nκαι όλοι τους ευχήθηκαν να ‘χουν μακροζωίαν.\nΑυτά κοιτάζω και εγώ και παίρνω μέγα θάρρος\nότι μακράν ευρίσκεται, πολύ μακράν ο Χάρος.\nΤώρα εις τα εξήντα μου καλά είμαι εργένης\nκι ας λεν χωρίς την παντρειά πως είμαι ένας πένης.\nΈχω μπροστά μου, σκέφτομαι, εξήντα χρόνια ακόμη\nνα ζήσω ελεύθερο πουλί κι ύστερα αλλάζω γνώμη.\nΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ\nΜα ‘ναι της ηλικίας μου να στέλλω εγώ μηνύματα\nεγώ που επαρέδιδα μία ζωή μαθήματα;\nΕγώ που δεν επέτρεπα οι μαθητές στην τάξη\nτα κινητά τους να κρατούν, κι ήμουν πολύ εντάξει;\nΑν είχε ένας μαθητής το κινητό στο χέρι\nτον κηδεμόνα έπρεπε μπροστά μου να τον φέρει.\nΑκόμα και τις όμορφες μαθήτριες τιμωρούσα\nέστω και αν ενδόμυχα πάρα πολύ πονούσα.\nΜα τώρα πώς κατάντησα, στο κινητό όλη μέρα\nαπό Δευτέρα συνεχώς ως την άλλη Δευτέρα.\nΑλλά να στέλλω έμαθα ακόμα και καρδίες\nκαι όσα πριν ενόμιζα πως ήταν αηδίες.\nΚοίταξε πώς κατάντησες στα γηρατειά, Αντρέα.\nκαι ίσως να σε λοιδορούν οι φίλοι σου μοιραία.\nΓι’ αυτό σου λέω σύνελθε και άσε τα μηνύματα,\nμάλλον να επισκέπτεσαι συχνότερα τα … μνήματα.\nΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΕΜΜΕΤΡΩΣ (2015)\nΔΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΙΑ\nΟ Δίας με τις πιο πολλές του Άτλαντα τις κόρες\nεπέρναγε ευχάριστα, φιλήδονα τις ώρες.\nΜιαν ημέρα τα ‘φτιάξε λοιπόν και με τη Μαία\nπου ήτανε «καλλίκομη», είχε μαλλιά ωραία.\nΤη νύκτα που κοιμότανε πολύ βαθιά η Ήρα\nο Δίας εσηκώνετο κι εχάνετο τριγύρα.\nΠήγαινε και την έβλεπε σε σπήλαιο στην Κυλλήνη\nκι από την πρώτη επαφή άναβε σαν καμίνι.\nΚαι επαφή στην επαφή γκαστρώθηκε η Μαία\nκαι τον Ερμή εγέννησε χωρίς γιατρό ή μαία.\nΑπό ψηλά εώρακε ο Δίας στη Συρία\nύπαρξιν όντως όμορφη και λίαν αιθερία.\nΤου ταύρου παίρνει τη μορφή, πλευρίζει την κυρία\nκι εκείνη αθώα καβαλά με κάποιαν απειρία.\nΑρχίζει ποδαρόδρομο ο ταύρος για την Κρήτη\nκι εκείνη του εφώναζε: «Πού πας μωρέ αλήτη;»\nΣτη νήσο όταν έφτασε έγινε ο ταύρος Δίας\nκαι την Ευρώπη γκάστρωσε άνευ καμιάς αδείας.\nΕκείνη του εγέννησε δυο μπάσταρδους και κάτι\nπου υιοθέτησεν ο Ζευς κι έφερε στο παλάτι.\nΟ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΔΩΝΙ\nΗ Αφροδίτη ήτανε σφόδρα ερωτευμένη\nμε τον μικρό τον Άδωνι, πολύ καψουρεμένη.\n0 Άρης δεν ανέχετο, όμως, η ερωμένη\nνα γυροφέρνει ερωτικώς με κάθε παλιοεργένη:\n«Ως πόσο μεσ’ στα πόδια μου θα σ’ έχω ρε μαϊμούνι\nκι ευθύς μεταμορφώθηκε σε άγριο γουρούνι.\nΑίφνης ενεφανίσθηκε μπροστά στο παλληκάρι\nκαι τη ζωή του γρήγορα κατάφερε να πάρει.\nΟ ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΙΔΙΑ\nΟ Ηρακλής κι ο Ιφικλής κοιμόντουσαν αντάμα.\nΤον Ηρακλή εξύπνησε του αδελφού το κλάμα.\nΣαν άνοιξε τα μάτια του αντίκρισε δυο φίδια.\n«Εδώ εσείς, τί θέλετε;» και σούφρωσε τα φρύδια.\nΤα άρπαξεν απ’ το λαιμό, τα έσφιξεν με λύσσαν\nκι εντός ολίγου και των δυο τα μάτια των εκλείσαν.\nΚαι η Αλκμήνη έτρεξεν ίσια στον Τειρεσία.\n«Βλέπω», της είπε, «γύναι μου, αιματηρή πορεία.\nΘα έχει αναμφίβολα της ρώμης τα ηνία\nκαι θ’ αποκτήσει σύντομα και δόξαν αιωνία».\nΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΑΡΓΩΣ\nΣαν δέχτηκε ο Ιάσονας τον όρο του Πελία\nκατέφυγεν εις τους Δελφούς να πάρει οδηγία.\nΕν συνεχεία ζήτησε να γίνει το καράβι\nκαι να ‘ναι καλοτάξιδο, το έργο ν’ αναλάβει.\nΗ Αθηνά βοήθησε ανάλαφρο να γίνει\nκαι μια λαλιά απίστευτη του ‘δώσε ανθρωπίνη,\nγιατί ξύλο στην πλώρη του η Αθηνά καρφώνει\nτης ιερής βελανιδιάς που είναι στη Δωδώνη.\nΕίχεν την ικανότητα σωστά να προφητεύει.\nΓιατί ήταν πολύ γρήγορο Αργώ τ’ αναγορεύει.\nΈστειλε ο Ιάσονας κήρυκες στην Ελλάδα:\n«Όσοι πιστοί προσέλθετε, ελάτε στην ομάδα».\nΕδήλωσαν συμμετοχή κάμποσα παλληκάρια\nπου τη ζωή τους έπαιζαν άφοβα εις τα ζάρια.\nΜαζεύτηκαν στην Ιωλκό· καλύτερους δεν είδα\nκι από εκεί ξεκίνησαν να πάνε στην Κολχίδα.\nΕΚΑΤΟΝ (+) ΜΙΑ ΣΑΤΥΡΙΚΕΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΕΣ (2011)\nΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΛΕΒΕΙ… TIΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ\nόσο να ‘χει ο άντρας της στο χιούμορ ευστροφία.\nΑυτό λέγει η έρευνα άγγλων επιστημόνων·\nΓια πόσα, πόσα Σάββατα τη σάτιρα σας γράφω\nνα εκτιμά το χιούμορ μου, την τόση μου σοφία\nκαι λέγει για τον ποιητή «για κοίτα ένα βλήμα».\nΕχθές, προχθές και σήμερα ο κόσμος ομιλεί\nγι’ αυτό που εσυνέβηκε στη μακρινή Χιλή.\nΣηκώνεται η τρίχα μου και μόνο που το γράφω\nγιατί στο νου μου έρχεται το «η Ζωή εν Τάφω».\nΓια τόσες μέρες έμειναν στα έγκατα της γης\nκαι μόνο που το σκέφτεσαι μπορεί να εκραγείς.\nΚαλύτερα να τρέφομαι με κρόμμυα κι ελαίας\nκαι να βαδίζω στας οδούς με μόνον τας σκελέας,\nπαρά να είμαι έγκλειστος κάτω στα μεταλλεία\nή στα αμπάρια ζωντανός σε βυθισμένα πλοία.\nΚαλύτερα να τρέφομαι μονάχα με κριθάρι\nκι ακόμα ας με λακτίζουνε πεντέξι γαϊδάροι,\nαλλά να ‘μαι στο έδαφος, εις την στεριά επάνω\nκι ας τρώγω άρτον και ελιάν, τίποτε παραπάνω!\nΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΑ 85\nΜια έρευνα της Εθνικής των ΗΠΑ Ακαδημίας\nέγινε πρόξενος χαράς, θάρρους και ευθυμίας.\nΗ ευτυχία έρχεται εις τα ογδονταπέντε\nσίγουρα, αναμφισβήτητα, άλλοτε πως Βεραμέντε.\nΜπορεί να ‘ναι τα νιάτα μας τα πιο καλά μας χρόνια\nμα δεν κρατάνε δυστυχώς, ως θέλουμε, αιώνια.\nΓινόμαστε σοφότεροι όσο περνά ο χρόνος\nκι ευτυχισμένοι πιο πολύ ομολογώ συγχρόνου.\nΑπ’ τα σαράντα ξεκινά μια αισιοδοξία\nπου αποκτά τη μέγιστη στα γηρατειά αξία.\nΠίσω της έχει την ουρά, είπανε, η αχλάδα\nαντέξετε την καταχνιά και έρχεται λιακάδα.\nθάρρος λοιπόν αδέλφια μου, θάρρος και πάλι θάρρος\nκι η ευτυχία θα μας βρει λίγο πριν έρθει ο Χάρος!\n«ΠΑΓΩΤΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ» ΚΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ\nΜια εταιρεία παγωτού από την Ιταλία\nέφτιαξε μια θυγατρική με έδρα την Αγγλία.\nΗ εταιρεία λέγεται Antonio Federici\nκι έβαλε διαφήμιση το πιο κάτω κορίτσι:\nμιαν έγκυον καλόγριαν αργά ν’ απολαμβάνει\nτο παγωτόν σε κύπελλον, χωρίς χρόνο να χάνει.\nΒγήκε η διαφήμιση επί τη ευκαιρία\nτης ιερής επίσκεψης του Πάπα στην Αγγλία,\nθέση δεν παίρνω ασφαλώς επί του προκειμένου\nμήπως αρπάξω και καμιά ποινή αφορεσμένου.\nΜα φαίνεται το παγωτό – εάν μπορώ να κρίνω –\nπως είναι δραστικότερο ακόμα κι απ’ το κρίνο!\nΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟΝ ΤΟΥ ΑΣΜΑ\nΈνας τριανταδυό χρονών κάτοικος Λετονίας\nθέλησε να απαλλαγεί της πλήξης και ανίας.\nΠήρε λοιπόν τη σύζυγο και πήγε στο ποτάμι\nκαθότι ήταν καύσωνας, το μπάνιο του να κάμει.\nΗ σύζυγος του ήτανε, λέγεται, γκαστρωμένη\nκι ένιωθε μέσ’ στον ποταμό πολύ χαλαρωμένη.\nΜα τη φωλιά του φύλαγε κάπου εκεί πλησίον\nΟ κύκνος, κι αύθις έγινε ανήμερο θηρίον.\nΌρμησε προς την έγκυο δια να την ραμφίσει\nΚι ο άντρας της προσέτρεξε για να την βοηθήσει.\nΜα όμως εκτυπήθηκε άσχημα στο κεφάλι\nκαι βρέθηκεν απρόσμενα σε χλοερήν αγκάλη.\n0 κύκνος έτσι ξαφνικά σε χρόνου μικρό κλάσμα\nέγινε για τον σύζυγο το κύκνειόν του άσμα.\nΕΡΩΤΟΣ … ΔΡΩΜΕΝΑ\nΜπήκα κι εγώ στο Facebook τώρα στα γηρατεία\nκι αμέσως αναφώνησα «οποία γοητεία».\nΣύντομα διαπίστωσα ένα καινούργιο κόσμο\nγεμάτο από λούλουδα, βασιλικό και δυόσμο.\nΚάποιοι και κάποιες με καλούν για να με κάνουν φίλο\nκι ανοίγει η καρδούλα μου, ως λένε, φύλλο φύλλο.\nΌπως δείχνουν τα πράματα και κατά τα φαινόμενα\nμπορεί εις τα γεράματα να Βρω κι εγώ μια γκόμενα!\nΤΟ ΜΑΣΑΖ ΧΑΛΑΡΩΝΕΙ… ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ\nΈγινε μία έρευνα στην Ταϊβάν εσχάτως\nκι από τ’ αποτελέσματα είμαι χαρά γεμάτος.\nΜας λεν οι επιστήμονες πως οι χειρομαλάξεις\nείν’ ευεργετικές πολύ, κι ολίγον αν το ψάξεις\nβοηθούν και ψυχοπάθειες που ‘ναι πολύ στα μείον\nκι ενίοτε μας στέλλουνε εις στο φρενοκομείον.\nΜειώνουν τα επίπεδα των ορμονών του στρες\nτους δυο απλά αυξάνοντας νευροδιαβιβαστές.\nΈτσι λοιπόν η μάλαξη μας δίνει ευεξία\nστο σώμα μα και στη ψυχή στην κυριολεξία.\nΓι’ αυτό δηλώνω υπεύθυνα, σας λέω τελεσίδικα,\nκομμένα πια τα φάρμακα, όλοι στα μασαζίδικα!\nΗ ΔΙΧΤΥΩΤΗ ΠΕΡΙΒΟΛΗ TΗΣ\nΣ’ αυτό το δίχτυ που θωρείς έχουν μπλεχτεί κάμποσοι,\nκάποιοι που ‘ταν αγράμματοι κι άλλοι που είχαν γνώση.\nΑπλοί πολίτες του λαού και αξιωματούχοι\nπολίτες εργαζόμενοι μα και συνταξιούχοι.\nΣ’ αυτό το δίχτυ μπλέχτηκαν μεσόκοποι και γέροι\nκαι νέοι αναρίθμητοι, ολόκληρον ασκέρι!\nΠαγίδεψε θρησκόληπτους, αμαρτωλούς και θρήσκους\nηγέτες και υπήκοους, αθρώπους κι ανθρωπίσκους.\nΣ’ αυτό το δίχτυ που θωρείς εμπλέκονται οι πάντες\nΑπό ανθρώπους λαϊκούς μέχρι κι ιεροφάντες.\nΤΑΛΕΝΤΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ\nΛάθος λοιπόν εντύπωση αγαπητές κυρίες,\nλέω εσχηματίσετε, και λάθος εμπειρίες.\nΟι άντρες δεν κοιτάζουνε τόσο πολύ τα μάτια\nμα ούτε και τα θεωρούν του έρωτα παλάτια.\nΜια έρευνα απέδειξε ότι κοιτούν τα χείλη\nκι αυτά είναι του έρωτα, ωε φαίνεται, η πύλη!\nΙδίως αν με ροζ κραγιόν είναι καλά βαμμένα\nεκεί είναι ιδιαίτερα τα βλέμματα στραμμένα.\nΑν τύχει δε τα χείλη σας να είναι και σαρκώδη\nτίποτα δεν χρειάζεστε απ’ τα λοιπά χρειώδη.\nΗ έρευνα απέδειξε ότι λοιπόν τα χείλη\nκάνουν τον ήλιο του έρωτα αμέσως ν’ ανατείλει.\nΕΝ ΟΙΚΩ ΚΑΙ ΕΝ ΔΗΜΩ\nΌλος ο κόσμος να το δει και να τ’ ομολογήσει\nότι ανέκαθεν ορθή ήταν αυτή η ρήση:\nΗ Κύπρος είναι ο ομφαλός ετούτου του πλανήτη\nκαι λόγια αυτά δεν ήτανε ενός ψευδοπροφήτη.\nΕμπράκτως το απέδειξε η ίδια η NASA\nφωτογραφία δίνοντας στην Οικουμένη πάσα.\nΝα δούνε κι οι εξ αίματος ‘Έλληνες αδελφοί\nπου λανθασμένα νόμιζαν πως είναι οι Δελφοί.\nΤης γης λοιπόν ο ομφαλός είναι αυτή η νήσος\nγι’ αυτό κι ο κόσμος μας μισεί, ενδεχομένως, ίσως.\nΓι’ αυτόν λοιπόν τον ομφαλόν ήρθαν τόσοι κουρσάροι\nκι εκάθησαν στο σβέρκο μας, πάντα βαρύ γομάρι.\nΓι’ αυτό το μέγα γεγονός τον Κύριον υμνούμε\nολόχρονα κορδώνουμε και… ομφαλοσκοπούμε!\nΦΡΟΥΡΑ ΣΤΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ\nΜε αυτό που έχει γίνει δεν τολμάς πια να πεθάνεις\nμήπως πέσεις και συ θύμα μιας ανίερης σκαπάνης.\nΝα ‘ρθουν νύκτα τυμβωρύχοι να σε βγάλουν απ’ το μνήμα\nκαι να κρυφολέει ο κόσμος «τον ξεθάψανε, τι κρίμα!»\nΔια τούτο εισηγούμαι με την όση έχω σοφία\nκαι φρουρά να μπει από τούδε μέσα στα νεκροταφεία.\nΝα προσέχει μέρα νύχτα όλους τους Κεκοιμημένους\nμην ο ύπνος τους ταράξει από τους διεστραμμένους.\nΌλοι στο νεκροταφείο θα εισέρχονται με πάσο\nγια ν’ αποφευχθεί στο μέλλον ό,τι έγινε στον Τάσο.\nΕάν δεν μπορεί να γίνει θα καώ να γίνω στάχτη\nνα γλιτώσω απ’ τα σκουλήκια κι όποιον άλλον μ’ έχει άχτι.\nΟΥΤΩ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΑ\nΠρέπει, ούτω καλούμενη, πατρίδα μας μητέρα\nνα πεις τώρα δημόσια ποιον έχουμε πατέρα.\nΉ είμαστε εξώγαμο που εγεννήθη πρώμο\nκαι ως ανεπιθύμητο πετάχτηκε στο δρόμο;\nΝα γίνει τεστ μητρότητος να δούμε αν είσαι μάνα,\nη μάνα που μας γέννησε ή μήπως παραμάνα;\nΝα αιωρούνται δεν πρέπει τέτοιες καταγγελίες\nγιατί ο Κυρ- Χριστόφιας μας έχει αμφιβολίες.\nθυμάσαι που μας είπανε πόρνη, σαν την Ελένη;\nΈστω κι αν ήταν ψέματα η ρετσινιά μας μένει.\nΓια τούτο η κατάσταση πρέπει να καθαρίσει\nκαι το «ούτω καλούμενη» κεφάλαιο να κλείσει.\nΕμπρός λοιπόν ας πάρουμε λείψανα των αγίων\nπου χρόνια τώρα βρίσκονται εντός των υπογείων.\nΤα λάβαρα ας σηκώσουμε των ένδοξων προγόνων\nπου εξισούνται άνετα με βόμβες μεγατόνων.\nΝα πορευθούμε Βόρεια να πάμε στην Κερύνεια\nχωρίς μπαζούκας, πύραυλους, κανόνια και μαρτίνια.\nΟι άγιοι θα κάνουνε το θαύμα τους και πάλι\nκαι θα ‘ναι της Ανάστασης μέρα πολύ μεγάλη.\nΜπροστά ναν’ ο Χρυσόστομος, ο ένας αλλά λέων·\nάχθος αρούρης να ‘μαστέ δεν το μπορούμε πλέον.\nΚαι την Κωνσταντινούπολη αφήνουμε γι’ αργότερα\nόταν θα αποκτήσουμε λείψανα περισσότερα.\nΧΙΛΤΟΝ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ\nΈλα να προκρατήσουμε θέσεις για τη σελήνη\nγια να ‘μαστέ πανέτοιμοι σαν έρθει η ώρα εκείνη\nπου θα ανοίξει επίσημα το Χίλτον στο φεγγάρι\nκαι ο καθείς μας θα τραβά εκεί να ρομαντζάρει.\nΔε με γεμίζει στο εξής η γήινη μας φύση\nούτε και θέλω, αγαπητή, πεζές περιπλανήσει.\nΕμείς δεν γεννηθήκαμε για τούτο τον πλανήτη\nαλλά για τη σελήνη μας και τον Αποσπερίτη.\nΛέω να πάμε πιο κοντά στον ήλιο να λιαζόμαστε\nκαι στη σελήνη γνήσια να … σεληνιαζόμαστε.\nΗ ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΞΕΝΙΑ\nΑφότου εμφανίστηκαν στο πρόσωπό μου γένια\nβροχή πήγαιναν κι έρχονταν στο σπίτι τα προξένια.\nΕκεί που αποφάσιζα άλλαζα πάλι γνώμη\nκι εβαυκαλίζουμουν κρυφά, «είναι νωρίς ακόμη».\nΤο κάθε νέο προξενιό χειρότερο απ’ τ’ άλλο\nκαι συνεχώς απέφευγα τα στέφανα να Βάλω.\nΉλπιζα πως θα εύρισκα γυναίκα πιο ωραία\nκι ένας εργένης γέροντας κατάντησα μοιραία.\nΈμεινα στα αζήτητα, καμιά πια δεν με θέλει\nούτε οι χήρες κι οι γριές δεν με ποθούν εντέλει.\nΈτσι κι η Κύπρος ψάχνοντας να εύρει τέλεια λύση\nσε βιλαέτι της Τουρκιάς πάει να καταντήσει.\nΜην αφήσετε το φως\nνα φάει το σκοτάδι\nΑκόμα κι η φωτοσύνθεση\nέχει τη σκοτεινή της φάση.\nΟ ΓΟΝΟΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΜΑΣ\nΟ έρως ο εφήμερος\nελέγχεται από υποτελές.\nΟ έρως ο αιώνιος\nελέγχεται από επικρατές.\nΕμείς φέρομε το επικρατές\nσε ομόζυγη κατάσταση.\nΤι εγωισμό, τι έπαρση\nεκείνη η μετάλλαξη.\nΤης διαφεύγει το γεγονός\nπως ήταν τυχαίο λάθος.\nπετάξετε τον κλώνο\nκρατήστε την ποίηση.\nΚρατήστε το κάλλος.\nΓια να αποφύγομε τη λιμοκτονία\nπεριπέσαμε σε χειμέριο ύπνο\nεμείς, θηλαστικά όντες.\nαποσπάσαμε το φθόνο\nτης χειμέριας νάρκης.\nΑπό καιρό υπήρχε\nμία αμοιβαία έλξης.\nΜα εκείνο το απόγευμα\nπου βρέθηκαν τυχαία\n-ήταν τυχαία η συνάντηση;-\nείχαν πολλή δουλειά\nνα κάνουν οι συνάψεις.\nΆναψαν οι συνάψεις.\nΗΡΘΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ\nΉρθες για να δεις\nτα βαλσαμωμένα πουλιά.\nΣε άγγιξα δοκιμαστικά\nκαι μου απάντησες θετικά.\nΣ’ έφερα στην αγκαλιά μου\nκαι τα χείλη μου συνάντησαν\nτην παρειά σου.\nΠού ήσουνα ταριχευτή\nνα βαλσαμώσεις τη στιγμή;\nΗ μελεαγρίνη η μαργαριτοφόρος\nΈνα ερέθισμα παρακαλώ.\nΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟ ΧΑΟΣ\nΑινείτε το χάος,\nτον πατέρα της τάξης\nτην κατάληξη των πάντων.\nΑινείτε το χάος.\nΤο χάος ελλοχεύει.\nΕίσαι το κλασικό κενό\nκι εγώ το κβαντικό μπορεί.\nΕπαίρεσαι για το κλασικό\nκαι με οικτίρεις για το κβαντικό.\nΠαρά την έπαρσή σου\nδεν παύεις να είσαι\nένα απόλυτο κενό.\nΙερείς όλου του κόσμου\nΤο άστρο του Κυνός\nΜπορεί ν’ αποκαλύψει\nτα μυστικά του σκότους.\nΆστρο του Κυνός: ο Σείριος.\nπλησίασες την κορυφή του κατόπτρου.\nΤο είδωλό σου φανταστικό.\nνα φτάσω και να μείνω\nπάνω στην κύρια εστία.\nΝα πάω στο άπειρον!\nΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΠΤΗ\nέκλεισε το διακόπτη.\nΆρχισαν να φωτοβολούν.\nΑυτή η φωτοβολία τους\nθα διαρκέσει πολύ.\nΗ φόρτιση του συσσωρευτή\nείχε κρατήσει χρόνια.\nΑφήσανε τον έρωτα\nνα πάρει τον καιρό του,\nνα υποστεί τη ζύμωση.\nτον γεύονται άκρατο.\nΜη γίνει ισοπέδωση των πάντων.\nΝα μείνουν οι διαφορές.\nΗ διαφορά δυναμικού\nδημιουργεί το ρεύμα.\nΗ ξηρή απόσταξη των λιθανθράκων\nγια μια ξηρή απόσταξη.\nΗ ΗΛΕΚΤΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΥΔΑΤΟΣ\nΑπό καιρό καραδοκούσαν\nνα με ηλεκτρολύσουν.\nΜε είχαν στο βολτάμετρο\nμε είχαν εις την πρίζα·\nτους έλειπαν οι ηλεκτρολύτες.\nΜα πάντα υπάρχουν καλοθελητές\n– και δη συγγενείς εξ αίματος\nΗ μία πρόσφερε οξύ\nη άλλη πρόσφερε τη βάση\nκαι με διέσπασαν.\nΤο οξυγόνο εις την άνοδο\nτο υδρογόνο εις την κάθοδο.\nμε έκαμαν αέρια.\nΜην καρτεράς να επανέλθεις\nστην προτέρα σου κατάσταση.\nΠοιος να σου δώσει ευδιόμετρο;\nΠοιος να σου δώσει ρεύμα;\nΒολτάμετρο, ηλεκτρολύτες: αναγκαία για την\nηλεκτρόλυση (διάσπαση) του νερού.\nΕυδιόμετρο: συσκευή για την (ανα)σύνθεση του νερού.\nΗ ΖΗΛΕΙΑ ΤΟΥ\nΔε ζηλεύω τίποτα\nπαρά μόνο το λαμπίκο.\nΜπορεί και βγάζει απόσταγμα.\nένας φλύαρος ποιητής.\nO TEMPORA, O MORES! (2001)\nΈλα Παφίτη άφησε τα πού ’ντα και τα είντα\nκαι πάρε εισιτήριο να δεις και συ Αΐντα.\nΠάφε ν’ ακούεις τσιατιστά, ν’ ακούεις αμανέδες\nεις τις ζωοπανήγυρεις και εις τους καφενέδες.\nΠάφε ν’ ακούεις Γαβαλά, ν’ ακούεις Μαίρη Λίντα\nκαιρός είναι, Παφίτη μου, ν’ ακούσεις και Αΐντα\nΠάρε και συ, Παφίτισσα, καινούργια τουαλέτα\nκι άσε τα ρούχα τα φτηνά, τ’ απλά μα και τα σκέτα.\nΔείξε πως είσαι και εσύ μία γυνή της Δύσης\nκαι όχι τριτοκοσμική με το σταμνί της βρύσης.\nΈλα, Παφίτη, δείξε τους πως είσαι Ευρωπαίος\nκι ας ήσουν τράγος μια ζωή… αποδιοπομπαίος!\nΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ\nΚατέφθασαν στη νήσο μας τα πρώτα χελιδόνια\nκαι του Τροόδους έλιωσαν τα τελευταία χιόνια.\nΟποία αγαλλίαση, οποία ευφροσύνη\nνα βλέπεις τα πουλάκια μας να τρέχουν κατά σμήνη!\nΝα σχίζουνε τον ουρανό, να σχίζουν τους αιθέρες\nκαι συ να προαισθάνεσαι καλύτερες ημέρες.\nΤώρα που θα ‘ρθει στο νησί του έρωτα το χάπι\nκαι ραφανίς θα γίνεται ο κόκκος το σινάπι.\nΚαι θα χαρούν τα πρόσωπα που ήταν λυπημένα\nθα σηκωθούν και… τα πουλιά που ήταν ναρκωμένα!\n0 TEMPORA, Ο MORES!\nΟποία σήψης και βρωμιά, οποία δυσοσμία!\nΤο βλέπουν και οι Ιταλοί και λένε «mamma mia».\nΕδώ πρέπει να έρχονται να μετεκπαιδευτούνε\nστο πώς να χρηματίζονται, εις το λαβείν και δούναι.\nΕδώ πρέπει να έρχονται, εις το δικό μας χάνι\nνα κάμνουν την ειδίκευση οι ξένοι πολισμάνοι.\nΝα κάμνουν σεμινάρια εδώ κι οι τρομοκράτες\nκαι βασικήν εκπαίδευση Τσετσένοι και Κροάτες.\nΕδώ πρέπει να κάμνουνε, στου καμπαρέ τις πίστες\nτην πρακτικήν εξάσκηση οι όπου γης αρτίστες.\nΣίγουρα υπερέχομε από τις άλλες χώρες\nω τι καιροί, τι ήθη! Ο tempora ο mores!\nΠΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ\nΉμαστε ένα δείγμα παραδείσου επιγείου\nκαι εγίναμε εσχάτως ένας στάβλος του Αυγείου.\nΦόνοι και ανατινάξεις κι εκτελέσεις εν ψυχρώ\nκι εξαφάνιση ατόμων στήσανε τρελό χορό.\nΒιασμοί των κορασίδων κι έξαρση ναρκωτικών\nεγχωρίων μα και ξένων και σκληρών και μαλακών.\nΕπικράτησε ο νόμος της μαφίας, των νονών\nκαι κανείς δε μαρτυράει, παριστάνει τον μαννόν.\nΜέχρι που ‘ρθεν ένας Κκόσιης, ένα τρομερό παιδίν\nπου εθύμωσε λιγάκι και αγρίεψεν το δειν\nκι αποφάσισε να βάλει μία τάξη στο νησί\nκι έβαλε φωνή μεγάλη κι υπεσχέθη τοις κυσί:\nΩς εδώ και μη παρέκει, μωρέ άντρες της νυκτός,\nθα σας σβήσω από το χάρτη, για καλά και δια παντός.\nΨΗΛΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΚΟΝΤΟΥΣ\nΑπ’ τη χαρά μου την πολλή νομίζω πως πετάω\nσαν έμαθα τα νέα σου, δόκτορα Ζια Χετάο.\nΨηλώνεις λένε τους κοντούς κατά ολίγους πόντους\nκι όλοι αφ’ υψηλού θωρούν τον κόσμο για δικόν τους.\nΓι’ αυτό και κάμνω αίτηση ομού μετά του Σπύρου\nνα μπούμε εις την κλινική μετά χαράς απείρου\nπεντέξι πόντους και για μας να δώσεις, ιατρέ μου,\nνα μας θωρούν και να λαλούν τι ύψος ρε, Θεέ μου!\nτέτοιους ανθρώπους θέλομε δια την Προεδρία\nκι όταν μας δει και ο Ντενκτάς να θέλει εκεχειρία.\nΝα σκάσουν ’που τη ζήλεια τους κι ο Γαλανός κι ο Τάσος\nκαι να χαθεί εις τη στιγμή το άπειρό τους θράσος.\nΚι άσπροι να γίνουνε κι οι δυο, κάτασπροι ως ο γύψος\nόταν σταθούμε, ιατρέ, εις το δικό μας… ύψος!\nΕίπα να κάμω δίαιτα αμέσως και εν τάχει\nνα χάσω περιττά κιλά, τα λίπη και τα πάχη\nκαι άρχισα και έπαιρνα της δίαιτας τα χάπια.\nΌντως, εκεί που ήμουνα σαν τη χοντρή την πάπια,\nκαι άρχισα να γίνομαι ωραίος και στυλάκι\nαίφνης μας εκατέφθασε η είδηση φαρμάκι:\nΤα χάπια που ανέφερα βλάφτουνε την καρδία\nμπορεί να σου προσφέρουνε και γρήγορη κηδεία.\nΕκεί που απολάμβανα τα πάχη μου, τα κάλλη\nτώρα ακούω την καρδιά σαν την τρελή να πάλλει.\nΤα ήθελα και τα ‘παθα ο δύστυχος, ο τάλας\nκαλύτερα γερή καρδιά κι ας μοιάζω της βουβάλας!\nΉτανε χάρμα οφθαλμών και χάρμα του ειδέναι\nη συνεδρία στη Βουλή, λαέ μου καημένε!\nΤους είδες και τους άκουσες ωμά να μας λαλούσιν\nγια τίποτε δε νοιάζονται, πεννιάν πως δε φακκούσιν.\nΤους είδες να τσακώνονται όπως τα πετινάρια\nκαι έλαμψαν δημόσια σαν τα σβηστά φανάρια.\nΚατηγορίες είπανε και τις βαφτίσαν χάδια\nκαι σου μιλούν συνέχεια για φούρνους παξιμάδια.\nΓια τίποτε δε νοιάζονται, τίποτε δεν τους μέλει\nας πάει και το παλιάμπελο, ας πάει και το αμπέλι.\nΤους είδα και τους θαύμασα, τι ομορφιά, τι χάρη\nμου θύμισαν παράσταση… Ευγένιου Σπαθάρη.\nΝΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ\nΜίλησαν για ζιζάνια και ζιζανιοκτόνα\nκι είπαν υπονοούμενα πολλά κατά κανόνα.\nΜας μίλησαν για γεροβού και για τις ηλικίες\nκι είπανε φράσεις άτυπες κι όχι πολύ οικείες.\nΤουτέστιν κτυπηθήκανε πιο κάτω απ’ τη μέση\nκαι όπως πάμε φίλοι μου θα μας φορέσουν φέσι.\nΝα μας φυλάει ο Θεός και η αγία Θέκλα\nο νους τους είναι μοναχά πιστεύω στην καρέκλα.\nΝα μας φυλάει ο Θεός στη γη την ημισεία\nούτε το δόγμα σώζει μας ούτε και η Ρωσία.\nΚαθόλου δε σεβάστηκε την πείρα μου την τόση\nμία μικρή προαγωγή και μένα να μου δώσει.\nΤα φώτα μου νυχθημερόν τα δίνω στην παιδεία\nδιδάσκοντας τους μαθητές πώς κάνουν τα παιδία.\nΠοτέ δεν πήρα άδεια από γιατρό ή μαία\nποτέ δεν είπα έσφαλα, ποτέ το culpa mea.\nΠρώτος πηγαίνω στο σχολειό και φεύγω τελευταίος\nουδέποτε χρημάτισα και ανεξεταστέος.\nΉλπιζα μια προαγωγή, Επιτροπή, να δώσεις\nκι όχι να βάλεις πισινή, στο τέλος να κολώσεις.\nΠότε ως τώρα έκανα απ’ το σχολειό κοπάνα\nή πότε μου ερίξατε καμιά μικρή καμπάνα;\nΟι μαθητές με έχουνε υπογραμμό και τύπο\nκαι σεις με αδικήσατε, τι άλλο να σας είπω.\nΠώς ημπορείς, Επιτροπή, τις νύκτες να κοιμάσαι;\nΔε βλέπεις που σε βρίζουνε «αι γενεαί αι πάσαι»;\nΒΡΑΒΕΙΑ «ΑΦΡΟΔΙΤΗ» (1)\nΜπράβο, Φειδία, μπράβο σου για την πρωτοβουλία\nπου δείχνει πως δεν σκέφτεσαι μονάχα την κοιλία.\nΜιλώ για την Επιτροπή βραβείων Αφροδίτη\nπου θα τιμά ετήσια τον άριστο Παφίτη.\nΘα γίνεται η βράβευση αρίστων των γραμμάτων\nκαι όχι όπως γινότανε κωφών και αομμάτων.\nΕίμαι καθόλα σίγουρος θ’ αρχίσετε από μένα\nπου έχω χιούμορ άφθονο και δυνατή την πέννα.\nΤο πρώτο να το δώσετε σε με που γράφω στίχους\nαν θέλετε να έχετε τους βίους σας ησύχους.\nΒΡΑΒΕΙΑ «ΑΦΡΟΔΙΤΗ» (2)\nΈγινε η απονομή βραβείων Αφροδίτη\nκαι μένα με αγνόησαν τον έντιμο πολίτη.\nΕγώ ποτέ δεν έδειρα μικρόν τε ή μεγάλον,\nποτέ μου δεν εσκότωσα κολιόν ή παπαγάλον.\nΓιατί έχουνε οι βίδες μου ολίγον δήθεν λάσκο\nμ’ αρνήθησαν τη βράβευση, ω τι μεγάλο φιάσκο!\nΥπόψη δεν ελάβατε τον έντιμό μου βίον\nκαι με καταδικάσατε ως άχρηστον πληβείον.\nΕγώ που κάθε Σάββατο τη σάτιρα σας γράφω\nεγώ που σας εκόμισα το χιούμορ εις την Πάφο.\nΕγώ να μείνω, Επιτροπή, έξωθεν των βραβείων;\nΤώρα θα έχεις σίγουρα… αβίωτον τον βίον.\nΠΙΣΩ ΣΤΗ ΦΥΣΗ\nΝα πάμε λέω, φίλοι μου, ξανά πίσω στη φύση\nεκεί νομίζω βρίσκεται, αγαπητοί, η λύση.\nΕμπρός όλοι εκτρέφετε κοτόπουλα και χοίρους\nκαι σταματήστε πάραυτα τα χάμπουργκερς και γύρους.\nΤέρμα στα εισαγόμενα, τέρμα στις διοξίνες\nελάτε πίσω στους αγρούς, στ’ αλέτρι, στις αξίνες.\nΝα πάτε ν’ αγοράσετε και μία δυο κουνέλες\nνα τρώτε λίγους κούνελους, μην τρώτε καραμέλες.\nΝα ‘χετε μέσα στην αυλή και μία δύο γίδες\nνα τις αρμέγετε αυτές αντί για τις… Βελγίδες!\nΕπήγα σε συνέντευξη διά να με προάξουν\nκαι παρ’ ολίγο, φίλοι μου, να με κατασπαράξουν.\nΑπάντουν την ερώτηση κάθιδρως και ασθμαίνων\nκαι παμψηφεί μ’ απέρριψαν μετά πολλών επαίνων.\nΤο λάθος μου δεν έβαλα κι εγώ κανένα μέσο\nτα μέλη της επιτροπής να τα προδιαθέσω.\nΚαι έτσι με απέρριψαν, εμέ που είμαι φωστήρας\nτον κάτοχο διπλώματος κι ιδιαιτέρας πείρας.\nΚαι πάλι επαρέμεινα απ’ έξω του νυμφώνος\nγια να εργάζομαι σκληρά ως ο γνωστός σας… όνος!\nΗ ακτινοβολία σου\nστο γονίδιο του έρωτα•\nΜ’ αλλοίμονο• το ξέρω•\nθα ’ναι θνησιγενής.\nΠάντα μας Θησέα\nΘα σκοτώνουμε το Μινώταυρο\nεφόσο μας παρέχεται\nΚαι πάντα όμως\nΘα σκοτώνουμε τον Αιγέα\nεφόσο θα ξεχνούμε\n– ακούσια ή εκούσια –\nν’ αλλάξουμε πανί.\nΚατά τα άλλα, πάντα\nΘα είμαστε ήρωες.\nΝΑ ΜΗ ΘΥΜΩΣΕΙΣ\nΝα μη θυμώσεις που η Σθενόβοια\nθα σε συκοφαντήσει στον Προίτο.\nΜόνο έτσι θα μπορέσεις\nνα σκοτώσεις τη Χίμαιρα,\nΌσο για τη Σθενόβοια\nδεν είναι ανάγκη να την τιμωρήσεις.\nΆστηνε• θα αυτοκτονήσει.\nΠρος θεού όμως.\nΜην πάρουν τα μυαλά σου αέρα\nκαι θελήσεις ν’ ανεβείς\nστα ουράνια δώματα.\nΣου φτάνουν και τα επίγεια.\nΤι κι αν ο Σίσυφος\nδιέφθειρε τα χρηστά ήθη της Αντίκλειας.\nΤι κι αν κεράτωσε το Λαέρτη.\nΦτάνει που γεννήθηκε ο Οδυσσέας.\nΜε χρηστά ήθη και κέρατα θ’ ασχολούμαστε;\nΜάταια μάχεσαι Έκτορα\nνα σκοτώσεις τον Αγαμέμνονα.\nΦύλαξε τα βέλη σου\nκαι κάνε μια ευχή:\nΗ Κλυταιμνήστρα να ’ν’ καλά.\nΟι Έλληνες πεθαίνουν από Έλληνες.\nΕ τότε, λέει η Ανδρομάχη,\nο Θεός να δίνει χρόνια\nκαι στην Ηλέκτρα.\nΈπρεπε να το περιμένεις\nδεν έφερε μόνο εσένα.\nΈφερε μαζί του\nτην κατάρα της Τροίας\nτην εκδίκηση της Τρίαινας.\nΑμαρτίαι γονέων, βλέπεις.\nΓιατί Θησέα ξέχασες\nν’ αλλάξεις το πανί\nκαι χάθηκε ο Αιγέας;\nΚάτω στην άκρη του γιαλού\nκάθομαι και κλαίω\nπου δεν αλλάζομε πανί\nκαι χάνεται το Αιγαίο.\nΤΙ ΔΕΙΛΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ\nΠόθος μας κοινός η ένωση.\nΜας κρατάει όμως χωριστά\nη Κοινή Γνώμη.\nΤι δειλοί που είμαστε\nνα λαμβάνομε υπόψη μια κοινή!\nΗ ΑΤΥΧΙΑ ΜΑΣ\nμας άφησε η μάνα μας.\nΚαι να δεις την ατυχία μας.\nΔεν μπορέσαμε να έχουμε\nούτε μια καλή παραμάνα.\nΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΩΝ\nΟι δεινόσαυροι κάλεσαν γενική συνέλευση.\nΠρώτος μίλησε ο τυραννόσαυρος.\n—Συνερπετά, με τυραννεί μια σκέψη.\nΚινδυνεύει η ύπαρξή μας\nαπό κάτι πυγμαία τρωκτικά.\nΠρέπει να δείξομε την πυγμή μας.\n— Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα\nβροντοφώναξε ο βροντόσαυρος.\nΗ κατάστασή μας είναι δεινή\nΠρέπει να χαραχθεί\nμία κοινή γραμμή.\nΌλοι συμφώνησαν με την κοινή\nμα διαφώνησαν στη γραμμή.\nΣήμερα βρέθηκαν τα απολιθώματά τους.\nΚάποιοι κροκόδειλοι που επέζησαν\nγια τους χαμένους συγγενείς.\nΕλάτε να κυλίσομε το λίθο\nπου στέκεται εμπρός μου.\nΕλάτε να σβήσομε το μύθο\nπου έγινε θεός μου.\nΕίναι βαθύς ο όρθρος\nαργεί να ξημερώσει.\nΕίναι πλατύς ο βόθρος\nκαι ποιος θα με γλυτώσει;\n(Στο θάνατο του Παναγούλη)\nΔεν υπάρχει αυτόπτης μάρτυς.\nΜόλις είχε φύγει ο Μάρτης\nπαίρνοντας μαζί και τον Απρίλη.\nΔεν αφήνουν τύπους σήμερα οι ήλοι.\nΠέστε ατύχημα τυχαία•\nνα γραφτεί εις τα τροχαία.\nΔεν ημπορείς να τ’ αρνηθείς•\nπρέπει να πας εις την αγνείαν•\nνα πορευθείς ανάμεσα\nτου διχοτομημένου σκύλου.\nΔεν ημπορείς να τ’ αρνηθείς-\nπαρ ’ όλο που το διαισθάνεσαι,\nπαρ ’ όλο που είσαι σχεδόν σίγουρος\nπως είναι παγίδα του Περδίκκα.\nΤο επιβάλλουν οι καιροί.\nΝα σε κατασπαράξουν οι ελέφαντες.\nΑφήσαμε τη σκανδάλη\nκαι πιάσαμε τα σκάνδαλα.\nτον ουδετέρου γένους.\nΑφού έγραψες ποιήματα\nγιατί σε θλίβουν τέτοιο λογισμοί;\n«Άτιμος εγώ βιώσομαι\nκαι ουδείς ουδαμού»;\nχρειάζεται μεγάλη προσοχή•\nπροσοχή εις τους χιτώνας.\nΗ Δηιάνειρα ελλοχεύει.\nH primula sinensis\nείναι του συρμού.\nΑΝ ΘΕΛΕΙΣ Ν’ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ\nΝα πελεκάς το νόημα\nουχί την ομοιοκαταληξία,\nΝα γράφεις «ολιγόστιχα μεν,\nδυνάμεως δε μεστά».\nΠρόσεχε αυτή τη λεπτομέρεια\nαν θέλεις ν’ αποφύγεις των Μουσών\n«έρρε [ποιητή] κακέ».\n«ούλος ορά, ούλος δε νοεί, ούλος δε τ’ ακούει»\nΞενοφώνης ο Κολοφώνιος\nΤ’ ακούεις Αθηναίε που με ρώτησες\nτι γλώσσα μιλάμε εις την Κύπρο\nσαν άκουσες το ούλος;\nΤου Ξενοφάνη του Κολοφώνιου\nΠαρουσίαση από MICHELE IANNELLI\nΕυτυχισμένη ή ποίηση που ταξιδεύει άπό τη μιά στην άλλη γλώσσα!\n(Beata la poesia che transita dall’una in altra lingua!) K. Χρυσάνθης\nΟ Ανδρέας Γεωργιάδης, ο όποιος έχει βραβευθεί με το Πρώτο Διεθνές Βραβείο Γραμμάτων «Jean Μοηηέί» 2002, γεννήθηκε το 1948 στη Μεσόγη της Πάφου, χωριό της Κύπρου, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τη θάλασσα που καυχιέται ότι γέννησε την Αφροδίτη, στην πιο επιβλητική περιοχή της Κύπρου έπειτα από εκείνη του Τροόδους, τόσο για το τοπίο όσο και για τη\nχλωρίδα και την πανίδα της. Κάτω από έναν βαθυγάλανο ουρανό, μέσα στον όποιο, ολόκληρο τον χρόνο, ο ήλιος κυριαρχεί Θριαμβικά, το χώμα είναι ντυμένο με πλούσια βλάστηση από τα εσπεριδοειδή ως τις ελιές, από τ’ αμπέλια ως τις χαρουπιές, δίνοντας γρήγορα τη θέση του στο δάσος, όπου βρίσκονται μαζί λουλούδια, φυτά και ζώα που δεν συναντιούνται αλλού, όπως ο βραχύφυλλος κέδρος, ο πελεκάνος και το αγρινό, πολύ όμοιο με το αγριοκάτσικο της Σαρδηνίας και της Κορσικής μα πιο μεγάλο, για να μη πούμε και για τα πουλιά που ενδημούν εκεί η τα αποδημητικά, που περνούν από τον βορρά στον νότο κι από τη δύση στην ανατολή, από και προς τις\nτρεις ηπείρους που βρέχονται από τη Μεσόγειο, και σταματούν για να πάρουν μιαν ανάσα.\nΜέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον ο Ανδρέας Γεωργιάδης δεν μπορούσε να μην αποκτήσει εξ απαλών ονύχων, σεβασμό, αγάπη και πάθος για τη φύση, τόσον ισχυρά, ώστε, στον κατάλληλο χρόνο, να κατευθύνει προς αυτήν και τις σπουδές του: σπούδασε πρώτα φυσιογνωστικά στις ΆΘήνες και ειδικεύτηκε κατόπι στο ίδιο θέμα στον Καναδά.\nΗ είσοδός του στον Παρνασσό έγινε πριν δώδεκα χρόνια με τη συλλογή του ’Ακαριαία (1990), που την ακλούθησαν ο Αίσωπος εσαεί (1999) και το Ο tempora, ο mores! (2001). Με αυτά όλα στο ενεργητικό του, στα όποια πρέπει να προστεθεί κι ο ρόλος του ως καθηγητή των φυσιογνωστικών, από το 1978, στα σχολεία μέσης παιδείας, εξέδωσε μέσα στο 2002 την ποιητική συλλογή Φυσιοδρόμιο.\nΑποτελείται από 28 συνολικά ποιήματα, που τα χαρακτηρίζει η συντομία, η απλότητα και η μεστότητα του στοχασμού, ιδιότητες που ταιριάζουν στο επιγραμματικό είδος. Χωρίζεται σε δυο μέρη. Το πρώτο, με δεκατρία ποιήματα, τιτλοφορείται Βιότυποι, όρος με τον όποιο η γενετική στο παρελθόν δήλωνε μιαν ομαδοποίηση ειδών κατώτερης ομοταξίας θεωρούμενων γενετικώς ομογενών, η έννοια των όποιων σήμερα αποδίδεται με τον όρο «καθαρόαιμη γραμμή». Το δεύτερο μέρος, με δεκαπέντε ποιήματα, έχει τον ίδιο τίτλο της συλλογής Φυσιοδρόμιο, μια ποιητική διαδρομή που τη διαπερνούν οι νόμοι της φύσης, τον\nσκοπό των οποίων ο ποιητής τον εξηγεί βάζοντας ως προμετωπίδα της συλλογής έναν στοχασμό του Ίωάννου του Σιναϊτου.\nΈργο ποιητικό, καρπός της εμπειρίας ενός φυσιοδίφη, ενός δασκάλου και ενός αθλητή των μουσών, ο όποιος στο έργο του αυτό μαστιγώνει τα ήθη, όπως και στις προαναφερθείσες συλλογές Αίσωπος εσαεί και Ο tempora, ο mores!. Γίνεται όμως Αμέσως σαφές πως, αν είναι Αλήθεια —και είναι Αλήθεια— ότι όλα τα λογοτεχνικά έργα απευθύνονται στους λίγους, με την έννοια ότι δεν αποτελούν ψωμοτύρι για τον οποιοδήποτε αναγνώστη,\nτο έργο αυτό είναι διπλά απευθυνόμενο στους λίγους. Απαιτεί ένα ελάχιστο επιστημονικών γνώσεων, στον βαθμό που ο συγγραφέας, στο τέλος μερικών ποιημάτων, σημειώνει τις βιοφυσικοχημικές αρχές από τις όποιες αντλεί την έμπνευση της ποίησής του. Τη θέλει βραχύλογη, χωρίς ψεύτικα στολίδια, όπως διαβάζομε στα ποιήματα Η ζήλεια του και Είδωλα. Στο\nπρώτο, το τελευταίο της συλλογής, ο ποιητής ρίχνει διακριτικά βέλη στους φλύαρους ποιητές, βάζοντάς τα, παραδόξως, στο στόμα ενός μονολογούντος φλύαρου ποιητή, ο όποιος, κάποια μέρα, παραδεχόμενος τα όριά του, ομολογεί τη ζήλεια του για τον αποστακτήρα. Ας του δώσουμε τον λόγο:\nπαρά μόνο το λαμπίκο\nΣτα Είδωλα, έκτο ποίημα του δεύτερου μέρους, ο ποιητής σκιαγραφεί τη διαφορά Ανάμεσα στον ίδιο, δεδηλωμένο ποιητή του συγκεκριμένου και της ρεαλιστικής γλώσσας, και στους άλλους, τους φλύαρους κατά την άποψή του, που εμείς θα μπορούσαμε να τους ονομάσομε ποιητές των λόγων, οικειοποιούμενοι μια φράση του Pirandello, ο οποίος, αντιτάσσοντας τον εαυτό του στον D’ Annunzio, που τον χαρακτήριζε ποιητή των λόγων, όριζε τον εαυτό του ποιητή των πραγμάτων. Aς δούμε, εν προκειμένω, πως εκφράζεται, ελέγχοντας εκείνους, οι όποιοι, αντί να εμβαθύνουν, προσεγγίζουν επιπόλαια τα προβλήματα:\nΑπό τα δύο επιγράμματα, αυτό το τελευταίο ανάγεται στους\nνόμους της οπτικής και συγκεκριμένα στην αντίληψη περί κύριας εστίας, η όποια αποτελεί σύμβολο του συγκεκριμένου, αντιπαρατιθέμενης σ’ εκείνην περί δευτερεύουσας εστίας, σύμβολου του αφηρημένου, ενώ το προηγούμενο ποίημα κάνει συσχετισμό με τον αποστακτήρα, για να καταστήσει σαφές ότι η ποίηση πρέπει να είναι καρπός ακριβούς στάθμισης και στοχασμού, ένα αληθινό απόσταγμα του νου. Αϊτή η επανειλημμένη\nχρήση του λεξιλογίου των θετικών επιστημών στο Φυσιοδρόμιο είναι σταθερή.\nΚάθε τόσο συναντούμε εκεί αναφορές σε επιστημονικά όργανα, όπως βολτάμετρο, ηλεκτρολύτες, άνοδος και κάθοδος, έντομα και άνθη, καθώς και διάφορους φυσικούς νόμους και φαινόμενα, κύτταρο, φωτοσύνθεση, ηλεκτρόλυση, κλώνος και κλωνοποίηση, υμενόπτερα, γονιμοποίηση, δεινόσαυροι και βροντόσαυροι, μαλάκια, ήλεκτρον. και ούτω καθ’ έξης. Για τούτο έχει δίκαιο ο Ανδρέας Πετρίδης, όταν παραβάλλει, μέσα στον αναγκαίο βέβαια σεβασμό των αποστάσεων, τον κόσμο του Γεωργιάδη μ’ εκείνον του Κωνσταντίνου Καβάφη, τονίζοντας το γεγονός ότι, ενώ ο τελευταίος, για τις ποιητικές του συνθέσεις, πήρε πρόσωπα και σύμβολα από την ιστορία, ο δικός μας, θραύοντας αποφασιστικά τις γέφυρες με την παράδοση, ως μελετητής της φύσης που είναι, παίρνει τα σύμβολά του από\nτον βιοφυσικοχημικό κόσμο.\nΗ πρωτοτυπία όμως δεν στηρίζεται τόσο στην προσφυγή στις επιστημονικές προόδους και στα ειδικά μέσα με τα όποια αυτές πραγματοποιούνται στα εργαστήρια, όσο στο γεγονός ότι ο Γεωργιάδης, χάρις στην ευαισθησία και στη φαντασία (χαρίσματα απαραίτητα για να ασκεί κάποιος την τέχνη της ποίησης) άλλα και χάρις στο γεγονός ότι είναι μια πέννα από χρόνια εξοικειωμένη με τον μόχθο της λογοτεχνίας, πετυχαίνει να μεταδώσει ένα αίσθημα, το δικό του και το δικό μας, και ως εκ τούτου οικουμενικό στα πολυάριθμα φαινόμενα που ρυθμίζουν το σύμπαν, μετατρέποντάς τα έτσι σε ποιητικά, ικανά δηλαδή να προξενούν συναισθήματα. Και το ότι είναι ένας φυσιολάτρης το φανερώνει το γεγονός ότι απέναντι στον κόσμο από τον οποίο παίρνει τα σύμβολά του τρέφει τον σεβασμό εκείνου που αισθάνεται ότι η ανθρώπινη γνώση δεν μπορεί και δεν πρέπει να βιάζει τη φύση με τη λανθασμένη αυταπάτη ότι μπορεί να\nτα εξηγήσει όλα. Είναι απαραίτητο πάντα να υπάρχει, όπως στο φαινόμενο της φωτοσύνθεσης, κάτι ακατάληπτο, σκοτεινό, ανεξερεύνητο, μ’ ένα λόγο ανυπέρβλητο, ώστε να αποφεύγεται οποιαδήποτε ανεξέλεγκτη έρευνα που μπορεί να μας εκθέσει σε ανυπολόγιστους κινδύνους.\nΔιακηρύσσει αυτή την αλήθεια ως μια προμετωπίδα στη συλλογή, με την πρώτη επιγραμματική σύνθεση που έχει τον τίτλο Απαραίτητο.\nΤα φυσικά φαινόμενα και οι νόμοι τους έχουν γίνει δομικά εργαλεία στην ποιητική του δημιουργία, με κανένα όμως τρόπο ως αυτοσκοπός, αλλά, όπως έχει ήδη λεχθεί, σε μια λειτουργία διδακτική. Πειστική είναι, εν προκειμένω, Η εξαφάνιση των δεινοσαύρων, που έχει τη μορφή και τη γεύση ενός μύθου. Δίνοντας φωνή στα προϊστορικά ζώα, ελέγχει την ελλιπή ευαισθησία μας απέναντι στα προβλήματα του περιβάλλοντος, τοσούτο μάλλον αφού, απέναντι στη βαθμιαία φθορά του πλανήτη μας, αντί να ανασκουμπωθούμε και να κάνομε όσα απαιτεί το κοινό συμφέρον, ασχολούμαστε με άγονες συζητήσεις παρά με έργα, αν και είμαστε βέβαιοι πως ένα γυάλινο μπουκάλι, το όποιο στο παρελθόν ανόητα χαρακτηριζόταν «άδειο για απόρριψη», αν πετιέται στο περιβάλλον, δεν είναι μόνο υλικό\nρύπανσης αλλά και πλούτος που γίνεται καπνός.\nΌπως γίνεται φανερό, το ηθικό δίδαγμα δεν είναι κάτι ψεύτικο, δεν έχει τη γεύση του αποφθέγματος η της παροιμίας που κάποτε αποτελούσε την κατακλείδα των κειμένων με διδακτικό περιεχόμενο. Βρίσκεται, αντίθετα, μέσα στη λογική των πραγμάτων, ως φυσικός επίλογος της αφήγησης, η όποια είναι λιτή αλλά ταυτόχρονα ζωηρή, καθώς τη διαπερνά άλλοτε μια\nευτραπελία, καθ’ ολοκληρίαν μεσογειακή, συγκροτημένης καυστικότητας και άλλοτε μια ειρωνεία που γίνεται σαρκασμός η αυτοειρωνεία, όπως στο ποίημα με τον τίτλο Πολύ πυκνόν, με αναφορά στον ποιητικό του τρόπο και αντίληψη, ως κατάληξη του έργου, που μπαίνει στο στόμα ενός αναγνώστη ενοχλημένου και συγχυσμένου από την τόση ερμητικότητα, ο οποίος στο τέλος ξεσπά σε μια κραυγή καταδίκης.\nΟ σαρκασμός είναι παρών και στο ποίημα Η μοίρα μας, στο όποιο επισημαίνεται κάθε υποκρισία και εξαπάτηση και όπου μιλούν τα υμενόπτερα, τα όποια, μέσω της επικονίασης, γονιμοποιούν τις ορχιδέες, που το όνομά τους, οφειλόμενο στο σχήμα της ρίζας – βολβού τους, υποδηλώνει μια ψευδοανδρικότητα. Τον βρίσκομε ακόμα και στο ποίημα Του συρμού, όπου ψέγεται η συμπεριφορά εκείνων που αλλάζουν γνώμη και χρώμα σε κάθε πολιτική μεταβολή. Στο Της διαφεύγει, λαμβάνοντας υπ’\nόψη τις κινήσεις της μετάλλαξης (υιοθετεί τη λέξη μετάλλαξη και όχι μεταλλαγή) στη δομή ενός κυττάρου (πηγής καθόλου ευχάριστης αλλαγής), την παρομοιάζει με κάποιον που φτάνει ψηλά χωρίς να το αξίζει, αλλά συμπτωματικά. Στο Προς Θεόν, με το όποιο αρχίζει το δεύτερο μέρος της συλλογής, βεβαιώνεται η αρχή ότι ο Θεός είναι απρόσιτος και ακατάληπτος, για τούτο το να τον φθάσει κανείς είναι πράγμα αδύνατο. Για να το καταλάβει κάποιος πρέπει να αναχθεί στο ακουστικό φαινόμενο\nDoppler εφαρμοζόμενο στην οπτική, το όποιο θα οδηγούσε στην\nπαραδοχή μιας ταχύτητας απομάκρυνσης στα ουράνια σώματα\nμε επακόλουθη την απεριόριστη διέκταση του σύμπαντος, που,\nαν είναι έτσι, θα μας εμπόδιζε να προσεγγίσομε στον Θεό. Δεν\nμπορούμε, ωστόσο, να αποκλείσουμε ότι ο ποιητής μπορεί να\nυπαινίσσεται κάτι άλλο, το αδύνατο, παραδείγματος χάριν, της\nσύζευξης της θρησκευτικής πίστης με πολιτικά πιστεύω στηριγμένα στην άρνηση της ύπαρξης του Θεού. Στην Κλωνοποίηση, συνώνυμη μιας ισοπεδωτικής όσο και επικίνδυνης ομοιομορφίας,\nεπιτιμά τους επιδέξιους πρωτοπόρους πειραματιστές. Εδώ φθάνει σε μοντέρνα εκδοχή, η ηχώ των λόγων του Λουκιανού: Η ποικιλία κάνει ελκυστική και, ως εκ τούτου, ωραία τη ζωή, όπως και το σκόρπισμα του ανθρώπου της εποχής μας, εκφραζόμενο με μεγαλύτερη δραστικότητα στο ποίημα Η ηλεκτρόλυση του ύδατος, όπου ο λόγος δίνεται στο νερό, το όποιο εδώ συμβολίζει τον άνθρωπο ως άτομο και ως σύνολο μαζί.\nΤα στοιχεία υδρογόνο και οξυγόνο, αποτέλεσμα της διάσπασης, όπως και ο ηλεκτρισμός και οι ηλεκτρολύτες που την προκάλεσαν, συμβολίζουν τους παράγοντες της αλλοτρίωσης και του κατακερματισμού του σύγχρονου ανθρώπου, ο όποιος, αφού έχασε κάθε πίστη σε άξιες σταθερές και αντικειμενικές, αισθάνεται ανερμάτιστος και μόνος μπροστά στα ανεξήγητα\nερωτηματικά της ύπαρξης. Κι ακόμα συνεχώς πιο τρωτός, τη στιγμή που βρίσκεται στην κορυφή τόσων εκπληκτικών κατακτήσεων της τεχνικής και της επιστήμης, οι όποιες, αν τις χειριστούμε με φρόνηση, παράλληλα προς την ανάκτηση των παλιών άξιών, συμβατών με τις νέες (όπως εκείνες της οικογένειας, της αληθινής αλληλεγγύης και του αισθήματος του δικαίου) θα αποτρέψουν τις απειλές εναντίον ενός πλανήτη, ο όποιος αντιδρά όσο\nπάει και πιο έντονα στη βία, στην όποια τον υποβάλλομε.\n(μτφ. Γ. Χατζηκωστής)\n[’Από την παρουσίαση του «Φυσιοδρόμιου» στο Salon du Centre\nCultureI Frangals (via Garibaldi 20, Genova), με την ευκαιρία της απονομής στον Α. Γεωργιάδη του Πρώτου Βραβείου της Όγδοης Περιόδου του Διεθνούς Βραβείου Γραμμάτων JEAN ΜΟΝΝΕΤ (13 Δεκεμβρίου 2002). Το όλο κείμενο της παρουσίασης δημοσιεύθηκε στην καθημερινή εφημερίδα Η Σημερινή στις 17 Φεβρουάριου 2003, σε μετάφραση του Γιώργου Χατζηκωστή, επιμελητή της παρούσας έκδοσης].\nΕξ Αφορμής Αισθητικές προσεγγίσεις (2014)\nΗ ιδιότυπη συμβολιστική του Ανδρέα Γεωργιάδη\nΗ σπαρακτική στο είδος της ποιητική ενεργοποίηση στοιχείων και φαινομένων των θετικών επιστημών, κάνει τον Ανδρέα Γεωργιάδη να είναι και να φαίνεται ως ο πλέον ιδιότυπος – και ας τον γνωρίζουν ελάχιστοι – ποιητής του χώρου μας.\nΗ προσπάθειά του, τηρουμένων των αναλογιών, παραπέμπει στον κόσμο των πολλαπλών προσωπείων του Καβάφη, με μια βασική ωστόσο διαφορά. Ο Καβάφης χρησιμοποιεί προσωπεία και σύμβολα από τον ευκολότερα\nαναγνωρίσιμο χώρο της ιστορίας, κάτι που μειώνει σημαντικά τον βαθμό διακινδύνευσης της επικοινωνίας του με τον αναγνώστη. Ο Ανδρέας Γεωργιάδης κάνει τα πάνω κάτω και κόβει ολότελα τις γέφυρες με τη γνωστή και δοκιμασμένη συμβολιστική, αντλώντας το υλικό του σχεδόν\nαποκλειστικά από τον απάτητο ποιητικά κόσμο της Βιολογίας, της Φυσικής ή της Χημείας. Αναμετράται έτσι δημιουργικά με την ψυχρή και συναισθηματικά ανύπαρκτη επιφάνεια τους, μπαίνοντας σε ανάλογη καλλιτεχνική\nδιακινδύνευση. Θέτει συχνά ενώπιον του ιδιόμορφες καλλιτεχνικές προκλήσεις, προκαλώντας με τη σειρά του κι εμάς να σκύψουμε χωρίς προκατάληψη πάνω απ’ τις δύσβατες εκφραστικές του αναζητήσεις.\nΚινείται έτσι διαρκώς σε τεντωμένο σχοινί, με υπαρκτό ρίσκο να διαταράξει λεπτές ισορροπίες και να περιπέσει στο πνευματικό ευφυολόγημα ή την ευρηματική ατάκα.\nΗ δυσκολία για τον αναγνώστη έγκειται σχεδόν αποκλειστικά στην ειδική γνωσιολογική προπαίδεια, μια βασική προϋπόθεση για την άμεση και ακριβή πρόσληψη των νύξεων και υπονοουμένων των στίχων του.\nΗ προσεκτική όμως ανάγνωση ανταμείβει τελικά τον αναγνώστη, αφού τον φέρνει σε επαφή μ’ ένα πρωτόγνωρο αισθητικό κλίμα, σπάνιο στο είδος του. Και δεν είναι λίγες οι στιγμές που πραγματώνεται μ’ εκπληκτικό τρόπο\nμια σύμπνοια μορφής και ουσίας, όπου πνευματικές αγωνίες και ανθρώπινα πεπρωμένα αναδύονται δειλά δειλά μέσα από απίθανα προσωπεία φυσικοχημικών και βιολογικών φαινομένων. Κι ενώ τούτο σε πρώτο πλάνο\nαιφνιδιάζει και προσλαμβάνεται καταρχήν ως διανοητικό παιγνίδι, εμβαθύνοντας στην ανάγνωση οδηγούμαστε στην εμβίωση μιας κρυπτικής κι επτασφράγιστης αισθαντικότητας.\nΠρόκειται σίγουρα για μια ανοίκεια και διαφορετική φωνή με αναγνωρίσιμο ύφος, που διεκδικεί – παρά την ολιγογραφία και τις όποιες ουσιαστικές αντιρρήσεις- τον ελάχιστο χώρο της στο μωσαϊκό της νεότερης Κυπριακής\nποίησης. Η επάνοδος εξάλλου του ποιητή, κάθε φορά με βελτιωμένους και εμπλουτισμένους ποιητικούς τρόπους, μας υποχρεώνει να του δώσουμε περισσότερη προσοχή κι ετοιμότητα αποδοχής αυτού που δεν συνηθίσαμε. Ακόμα κι αν δεν είναι πάντοτε βέβαιο, ότι κινείται εντός των ορίων της ποιητικής επικράτειας.\nΔείγματα γραφής του Ανδρέα Γεωργιάδη:\nΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑ\nΑπό τον Ενεστώτα\nφτάσαμε στον Παρατατικό.\nΣιγά σιγά εγίναμε\nκαι Αορίστου χρόνου.\nκαταλήξαμε στον Παρα – κείμενο\nμε το επιτύμβιου\nΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ\nΚαι να το ξέρεις Θεοδόσιε. *\nΗ φωτιά που άναψες\nϋα μας φέρει το σκότος.\n* 0 αυτοκράτορας Θεοδόσιος έδωσε την άδειά του στον\nΠατριάρχη Αλεξανδρείας για πράξεις θρησκευτικού φανατισμού,\nπου οδήγησαν τελικά καί στην καταστροφή της Μεγάλης Βιβλιοθήκης\nτης Αλεξάνδρειας, όπου εφυλάττετο η σοφία των αρχαίων.\nπως είμαι Ύδρα.\nΣτην ηλεκτρόλυση του ύδατος που ακολουθεί, περιγράφεται δήθεν η χημική διάσπαση του νερού, όπως τη μάθαμε, σε υδρογόνο και οξυγόνο, με τη βοήθεια του ηλεκτρισμού και διαφόρων ηλεκτρολυτών… Που φυσικά δεν\nείναι άλλοι από τους σύγχρονους ψυχρούς συντελεστές της αποξένωσης και διάσπασης της ανθρώπινης ύπαρξης, στη συγκεκριμένη περίπτωση του ίδιου του ποιητή. Το ποίημα αναπτύσσεται με μια επιφανειακά παγερή\nπιστότητα στη χημική διαδικασία της ηλεκτρόλυσης του νερού, που συμβολίζει στην προκειμένη περίπτωση την ίδια την ψυχή και το σώμα του δημιουργού.\nΟ Ανδρέας Γεωργιάδης υπηρετώντας εδώ και χρόνια επαξίως\nτο είδος, έχει πολιτογραφηθεί ως ένας από τους πλέον δόκιμους και γόνιμους\nσατιρικούς ποιητές της σύγχρονης ποιητικής μας Γραμματείας. Στις εικονογραφημένες του συλλογές «0 tcmpora. o mores!» και ·· Εκατόν\nσυν (+) μία Σατιρικές Τοξοβολίες» δεv αφήνει σχεδόν κανένα αξιοπερίεργο\nή ιλαρό τραγικό συμβάν της παλαιότερης και πρόσφατης κυπριακής\nελληνικής ή παγκόσμιας επικαιρότητας, που να μην το προβάλει κάτω από τον δικό του μεγεθυντικό φακό. Σχολιάζοντας το με πνευματώδες\nχιούμορ, το παρωδεί ταυτόχρονα με καυστική ειρωνεία ευθύβολης διορθωτικής διάθεσης από τις αθέατες εσοχές μέχρι τις εκρηκτικές «ηλιακές» του προεξοχές. Έτσι, με ρέουσα λεκτικό ευστοχία ζευγαρωτής\nομοιοκαταληξίας οι ιαμβικοί του δεκαπεντασύλλαβοι κατορθώνουν να\nαναδείξουν τον καίριο προβληματισμό της περιρρέουσας ατμόσφαιρας\nαποστάζοντας το γελοίο, αλλά και μεταφέροντας μας από τις άχρωμες\nμέρες των αυχμηρών καιρών στη χρωμόσφαιρα του ευτράπελου αλληγορικού κόσμου μιας πολυσήμαντης ποιητικής σατιρογραφίας.\nΤεκμηριώνοντας τις ανωτέρω επισημάνσεις, παραπέμπουμε στον εικονιζόμενο φακό, που εστιάζει στο ποίημα -Έστελλε παπάδες για τεστ\nΠαπανικολάου!». καθώς και στους τελευταίους στίχους ενός άλλου τών\n«Τοξοβολών»: -Φύσηξε, Αίολε, κι εδώ να φέρεις λίγα νέφη/να ανακτήσουμε κι εμείς οι δύστυχοι το κέφι». Ενώ. στο επιλογικό επιγραμματικό\nποίημα της βραβευμένης συλλογής του «Φυοιοδρόμιο», όπου μεταστοιχειώνει φυσικοχημικά και βιολογικά φαινόμενα σε πρωτότυπες ποιητικές φανερώσεις, αισθητοποιεί μεταφορικά την τελετουργική διαδικασία της ποιοτικής ποιητικής δημιουργίας «Δε ζηλεύω τίποτα / παρά μόνο τον λαμπίκο./ Μπορεί και βγάζει απόσταγμα/Ετσι μονολογούσε ένας φλύαρος ποιητής».\nΩστόσο, ο «φλύαρος ποιητής» αποδεικνύεται εύγλωττος μυθολόγoς μιας χυμώδους αφηγηματικής μεταποίησης της – Ελληνικής Μυθολογίας». κατά την ομώνυμη φετινή συλλογή του. Με επιδεξιότερη και ωριμότερη υφολογική σκευή απ’ ότι στα προγενέστερα σατιρικά του έργα, εμπνευσμένα από τον Αίσωπο, ζωντανεύει μυθολογικούς ήρωες και θρυλικά δρώμενα, ανθρωπόμορφες αδυναμίες θεών και ημίθεων, μα και τα υπεράνθρωπα επιτεύγματα τους, διανθίζοντας ης παραστατικές εικόνες της υποβλητικής του σκηνογραφίας με έγχρωμες απεικονίσεις γλυπτών. ανάγλυφων, αγγειογραφιών και μωσαϊκών μαζί με ζωγραφικούς πίνακες μεγάλων καλλιτεχνών, που εποπτικοποιούν αντιστοίχως κάθε έντιτλο ποίημα.\nΑπό το DNA του αρχέγονου μυθολογικού πυρήνα, ο ποιητής διαδραματίζει ρόλο αγγελιοφόρου και μεταφορικού RNA, μεταγράφοντας το γενετικό υλικό σε έμμετρη λειτουργική απόδοση, για να μιλήσουμε με βιολογικούς όρους, που\nπροσιδιάζουν στο πεδίο του επιστητού του. Ενσωματώνοντας στην κύρια εκδοχή του μύθου στοιχεία από διάφορες παραλλαγές του, την εμπλουτίζει ακόμα περισσότερο με εύστοχες αποτιμήσεις συμβολικών προεκτάσεων, που διαθλώνται πρισματικά στο παρόν. Από την πολυφασματική θεματογραφία της συλλογής σημειώνουμε ενδεικτικά πτυχές από τις μυθικές γενεαλογίες, την περιπετειώδη ζωή των θεών του Ολύμπου και ης σχέσεις τους με τους θνητούς, από τις προϊστορικές βασιλικές δυναστείες, καθώς και μυθολογούμενες επικές ιστορίες οπό τον Θηβαϊκό και Τρωικό Κύκλο, την Αργοναυτική Εκστρατεία και τους άθλους του Ηρακλή. Παρά τις φανταστικές ικανότητες και τις ευφάνταστες πράξεις τους, «οι θεοί είναι άτομα και όχι αφηρημένες έννοιες, ιδέες ή αντιλήψεις», κατά τον Ελληνιστή Walter Burkcrt. Αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής θεανθρωπομορφίας, ως εναρμόνια συμμετρία της ανθρώπινης και θεϊκής φύσης του κόσμου, φωτίζει «εμμέτρως» ο Ανδρέας Γεωργιάδης, τονίζοντας τη διαχρονικότητα της φιλοσοφικής μυθοπλαστικής πρόσληψης των\nαρχαίων Ελλήνων, όπως και την ανά τους αιώνες θελκτική επενέργεια του αγέραστου αρχαιοελληνικού μύθου στην αισθητική αγωγή και τη δημιουργική φαντασία Αντί επιλόγου, ως δείγμα γραφής και επίκαιρης σημειολογίας παραθέτουμε μερικούς στίχους: «Γέμισε από κοπριά η χώρα του Αυγεία / κι άμεσα εκινδΰνευε του κόσμου η υγεία / 0 Ευρυοθέας έμαθε για όλη αυτή την\nκρίση / και κάλεσε τον Ηρακλή να δώσει μία λύση,/ χωρίς καμιά βοήθεία με τα δικά του χέρια/σε χρόνο πολύ σύντομο, μίαν ημέρα πλέρια».\n«Ο τόπος εν ο άδρωπος … και χωρίς τον άνδρωπον ο τόπος εν γέρημος». Αυτή η διαχρονική λαϊκή θυμοσοφία ισχύει για όλο τον κόσμο, ισχύει πανανθρώπινα. Αδιαμφισβήτητα αυτή η ρήση ισχύει και για το χωριό μας, τη\nΜεσόγη, που σαν τόπος δεν είναι «γέρημος». Οι άνθρωποί της, οι Μεσογειώτες, είν’ αυτοί που της προσδίδουν τιμή, ομορφιά, πολιτισμό. Καθημερινοί άνθρωποι, άνθρωποι του μεροκάματου, των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, με τον βίο και την πολιτεία τους, με τις δημιουργικές δραστηριότητες τους, κάνουν το χωριό τους να έχει μια θέση αξιόλογη, να ξεχώριζα από άλλες κοινότητες.\nΈνας τέτοιος «άδρωπος». ένας τέτοιος Μεσογειώτης καμάρι της κοινότητάς μας είναι αναντίρρητα ο Αντρέας Γεωργιάδης Ο βίος και η πολιτεία του δικαιολογούν την κατάταξή του μεταξύ των Μεσογειωτών, που λαμπρύνουν την κοινότητά μας. Εκπαιδευτικός δάσκαλος και επιθεωρητής των\nΦυσιογνωστικών και της Βιολογίας έκανε, υπηρετώντας την Παιδεία, μια επιτυχή σταδιοδρομία. Άφησε κατά τη διάρκεια της καριέρας του τις καλύτερες των εντυπώσεων. Οι μαθητές και οι συνάδελφοί του έχουν να λεν για τον Αντρέα τα καλύτερα Τον επαινούν ως δάσκαλο και ως συνάδελφο. Φίλος μου εκπαιδευτικός που γνώρισε και συνεργάστηκε με τον Αντρέα. χαρακτήρισε την εκπαιδευτική του σταδιοδρομία ως ευλογία για την παιδεία. Σκοπός μου, φυσικά, με τα γραφόμενά μου, δεν είναι να αξιολογήσω σήμερα την καριέρα του Αντρέα ως εκπαιδευτικού. Αυτό το έκαναν οι μαθητές και οι προϊστάμενοί του, που τον χαρακτήριζαν με τα πιο κολακευτικά λόγια. Σε μένα επομένως δεν πέφτει τέτοιος λόγος\nΠαίρνω σήμερα χαρτί να γράφω γιο τον Αντρέα. παρακινημένος από το πλούσιο ποιητικό-συγγραφικό του έργο, που με ενθουσιάζει και με κάνει να νιώθω ευχάριστα κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με κάποιο οπό τα δημιουργήματα του. Κάνω την αποκοτιά, και δεν το κρύβω, πως τρέμω οπό φόβο και διστάζω με τη σκέψη, μήπως αδικήσω τον Αντρέα με τα γραφόμενα μου. Λογοτέχνης δεν λογαριάζομαι, με τη βιβλιοκρισία δεν καταπιάστηκα ποτέ μου. Αυτές οι ανασχετικές σκέψεις κάνουν την πένα μου να συγκρατιέται και να μην τολμά να καταγράψει όλα όσο νιώθω και όσα ταιριάζουν να καταγραφούν για τον επιτυχημένο σατιρικό ποιητή και συγγραφέα. Θα διερωτηθεί ο αναγνώστης και δικαιολογημένο θα πει:« Αφού, κύριε, δεν\nπληροίς τις προϋποθέσεις για να γράψεις για ένα ποιητή-συγγραφέα του μεγέθους του Γεωργιάδη. τι μπαίνεις στον κόπο να μουτζουρώσεις το χαρτί και να ξοδέψεις τα μολύβια σου;»\nΣτη βιβλιοθήκη μου παρελαύνουν και τη στολίζουν δέκα βιβλία του Γεωργιάδη. Αυτά τα βιβλία, ιδιαίτερα το σατιρικό, μου χάρισαν πολύ ευχάριστες στιγμές διαβάζοντας τα. Αυτή την ευχαρίστηση θέλω, γράφοντος να την εξωτερικέψω. Σε ποιο αληθινά οπό τα δέκα του βιβλία που κυκλοφορούν, τα μάτια δεν βόσκουν αχόρταγα στο περιεχόμενό τους και η ψυχή του αναγνώστη δεν ευφραίνεται! Στα «Ακαριαία», στον «Αίσωπο\nεσαεί», στο «Ο lempora, ο mores»; Στο «Φυσιοδρόμιο», στον «Αίσωπο νυν και αεί», στις «Εκατόν συν (+) μία Σατιρικές Τοξοβολές»; Στην «Ελληνική Μυθολογία εμμέτρως» ή στην τελευταίο έκδοση «Σατιρικές Τοξοβολές Β’»; Στο βιβλίο του «Φόνοι και δίκες στην πρώιμη Αγγλοκρατία 1. Νικολής ΧστζησντώνηΤσιοκολής», συναντά ο αναγνώστης στο περιεχόμενό του ένα εξαίρετο ερευνητή-λογοτέχνη, που ντοκουμενταρισμένα φέρνει στην\nεπιφάνεια ξεχασμένες σελίδες της ιστορίας του χωριού μας και όχι μόνο.\nΦιλόλογος ο Αντρέας δεν είναι Κι όμως ο αναγνώστης τον θαυμάζει για την ικανότητά του να χρησιμοποιεί με θαυμάσιο τρόπο την κυπριακή τοπολαλιά, την κοινή ελληνική και την καθαρεύουσα. Αυτό τα τρία γλωσσικά εργαλεία τα χρησιμοποιεί περίτεχνο και πετυχαίνει τις ομοιοκαταληξίες στα σατιρικά του ποιήματα.\nΤα ποιήματα του τα διακρίνει μια λεπτή ειρωνεία και αυτοσαρκασμός που γοητεύουν τον αναγνώστη. Είναι αριστοτέχνης στον χειρισμό του έμμετρου λόγου και με απλότητα εκφράζει επιγραμματικά τα μηνύματα του. Αυτά όλα μας υποχρεώνουν να τον κατατάξουμε στους σπουδαίους σατιρικούς ποιητές Δικαιολογημένο μερικοί αναγνώστες του τον ονόμασαν Σουρή της Κύπρου\nΣ’ όλα του τα ποιήματα δια φαίνεται η δυνατή του φαντασία και μαζί με την πολυμάθεια του γίνεται άριστος «τοξοβόλος», πετυχαίνοντας τους στόχους του. Προσυπογράφουμε τον χαρακτηρισμό που του έδωσαν «ο Σουρής της Κύπρου». Για μας ο Αντρέας Γεωργιάδης είναι ο Μεσογειώτης Σουρής και χαιρόμαστε τη δημιουργικότητα του, τιμά τη Μεσόγη μας.\n1 σκέψη για το “ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ”\n01/06/2021 στις 3:15 ΠΜ\nΕυχαριστώ Ανδρέα. Να ‘σαι καλά.


Ένα άνθος που το έλεγαν…Παιώνια | ikariamag.gr\nΈνα άνθος που το έλεγαν…Παιώνια\n19/05/2011 - 21:42\nΗ παιώνια είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα αγριολούλουδα των βουνών της Ελλάδας και η φύση χάρισε στην Ικαρία ένα μοναδικό και σπανιότατο υποείδος. Την συναντάμε, με πολύ ψάξιμο και κόπο, στις βραχώδεις πλαγιές του Αθέρα. Είναι ποώδες φυτό που προτιμάει τα ασβεστολιθικά εδάφη και τα σκιερά μέρη.\nΤο υπέργειο τμήμα της ξεραίνεται τελείως μετά την ανθοφορία, ενώ το υπόγειο επιζεί κάτω από το έδαφος. Ο βλαστός είναι κοκκινωπός και λείος. Τα άνθη φυτρώνουν ανά ένα σε κάθε βλαστό, έχουν διάμετρο 5-8 εκ. και είναι λευκά ή ροδόλευκα ή με ρόδινη απόχρωση στη βάση των πετάλων. Ανθίζει τον Απρίλιο και το Μάιο.\nΗ παιώνια δε σταματάει να εκπλήσσει ακόμα κι όταν πέσουν τα πέταλα. Αποκαλύπτουν τους χνουδωτούς θύλακες του καρπού, σε σχήμα αμυγδάλου, γεμάτους μεγάλα στρογγυλά μαύρα και κόκκινα σπέρματα. Το φυτό που μπορεί να προέλθει από τους μαύρους σπόρους θα ανθίσει για πρώτη φορά μετά από 4-5 χρόνια!\nΟφείλει το όνομά του στον μυθικό Παίωνα, μαθητή του Ασκληπιού, ο οποίος θεράπευσε ένα τραύμα του Πλούτωνα που του είχε προκαλέσει ο Ηρακλής. Ο Ασκληπιός σκότωσε τον μαθητή του από φθόνο, αλλά ο Πλούτωνας τον μεταμόρφωσε στο άνθος που πήρε το όνομά του.\nΗ παιώνια είχε ανέκαθεν φαρμακευτική χρήση, θεωρούταν αντίδοτο στους πυρετούς, τις δηλητηριάσεις και τη μαγεία. Ήταν κατάλληλο για τις παθήσεις των νεφρών, των εντέρων, τους κολικούς, το δάγκωμα των φιδιών και έδιωχνε τους εφιάλτες. Η συλλογή του φυτού συνοδευόταν από παράξενες δοξασίες, όπως για παράδειγμα ότι οι ρίζες έπρεπε να συλλέγονται τη νύχτα. Η σύγχρονη ιατρική επιβεβαιώνει τις αναλγητικές και ηρεμιστικές της ιδιότητες.\nΌμως, οι άνθρωποι αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για την παιώνια. Η ομορφιά της και οι ιδιότητές της ήταν πειρασμός. Έτσι, τουλάχιστον παλαιότερα που υπήρχε σε αφθονία, την έκοβαν ή την ξερίζωναν για να την μεταφυτεύσουν στους κήπους. Η συνεχής διάνοιξη δασικών δρόμων επιδείνωσε την κατάσταση καταστρέφοντας τους βιότοπούς της. Τα τελευταία χρόνια οι πληθυσμοί λιγοστεύουν επικίνδυνα, γεγονός που επιβεβαιώνει πόσο ευάλωτο είναι το φυτό, από τη στιγμή που θα το ανακαλύψει ο άνθρωπος.\nΓενικότερα, είναι ένα πανέμορφο λουλούδι που διατηρεί πολλά πρωτόγονα χαρακτηριστικά που πιστοποιούν την παλαιότητα του γένους του. Είναι άκρως απειλούμενο και χρειάζεται αμέσως μέτρα για την προστασία και τον πολλαπλασιασμό του. Σε διαφορετική περίπτωση, θα προστεθεί στη λίστα με τα «χαμένα» που κάνει τον τόπο μας, συνεπώς κι εμάς, όλο και πιο φτωχούς.


Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΣΤΑ ΕΔΑΦΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ – TourkikaNea.gr\n¨Αντρική¨ καρέκλα !\nΠριν από την ¨αραβική άνοιξη¨, παρά τις αρνητικές πτυχές και τις ελλείψεις της κυβέρνησης Άσαντ, ο συριακός λαός σε συντριπτικό ποσοστό ήταν ευχαριστημένος. Ο Άσαντ που είχε κλιμακώσει σε κάθε επίπεδο τις σχέσεις του με την Τουρκία του ΑΚΡ, είχε κάνει μεγάλα ανοίγματα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.\nΟ σύγχρονος πολιτικός, κοινωνικός, εθνικός, θρησκευτικός, δογματικός και πολιτιστικός πλούτος της Συρίας πάντα φόβιζε τους Σαουδάραβες. Διότι όπως και στην Τουρκία, στην Συρία ζούνε Άραβες, Κούρδοι, Τουρκμένοι, Ασύριοι, Χριστιανοί, Αρμένιοι, Τσερκέζοι, Αλεβίτες, Σιίτες, Σουνίτες, Δρούζοι, Ισμαηλίτες και λίγοι Εβραίοι (καθώς συνεχώς μεταναστεύουν στα εδάφη των Παλαιστινίων). Και ζούνε με μια εγκάρδια αγάπη, φιλία και σεβασμό… Διότι η Συρία είναι ένα απόλυτα λαϊκό κράτος. Στην Συρία δεν υπάρχει ο όρος ¨δημόσιος τομέας¨, και γυναίκες που φοράνε την μουσουλμανική μαντίλα καταλαμβάνουν θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο, στην βουλή και σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Μάλιστα πολλά νέα κορίτσια με καταγωγή από την Τουρκία, βλέποντας αυτό το περιβάλλον, πήγαιναν και σπούδαζαν εκεί, χωρίς να κάνουν λόγο για τον ¨αλεβίτη¨ Άσαντ. Ακόμη και στην περίπτωση της ακραίας σουνιτικής διοίκησης της Χαμάς που πολλές αραβικές κυβερνήσεις δεν την καλημερίζουν καν, μπόρεσε και στάθηκε στα πόδια της χάρη στην μοναδική στήριξη που παρείχε ο ¨Αλεβίτης¨ Άσαντ. Ο Άσαντ που με πίστη στήριζε τον παλαιστινιακό αγώνα, και για αυτό ακριβώς τον λόγο δεχόταν πολλές διεθνείς πιέσεις, δεν θα μπορούσε να ξέρει πως οι της Χαμάς θα αποδεικνύονταν τόσο αναξιόπιστοι, ύπουλοι και σκληροί !\nΜα γιατί τα εξηγώ αυτά ; Τα εξηγώ διότι κάποιοι επιθυμούν να καταστρέψουν αυτήν την κοινωνική και πολιτιστική δομή της Συρίας που συνόψισα παραπάνω. Όπως την εξαφάνισαν και στο Ιράκ. Διότι όπως λέει και ο Ναζίμ Χικμέτ, αυτοί οι κάποιοι είναι ¨οι εχθροί της ελπίδας ¨…\nΑυτό αρκεί για να εξηγήσει για όλα όσα συμβαίνουν στην Συρία.\nΟι ισλαμιστικές ομάδες της αντιπολίτευσης με την στήριξη της μεσαιωνικής Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ, χωρών του Κόλπου και της Τουρκίας θέλουν να καταστρέψουν την Συρία. Αλλά την κύρια καταστροφή την κάνουν οι ισλαμιστικές ομάδες τύπου Νούσρα και Αλ Κάιντα. Δεν τους αρκούν οι απάνθρωπες σφαγές που διαπράττουν, τώρα θέλουν και να κυβερνήσουν στην Συρία με σκέψεις σκοτεινών εποχών και με ανωμαλίες.\nΝα η απόδειξη :\nΤο Ισλαμικό Κράτος Ιράκ-Δαμασκού που κρατά υπό τον έλεγχο την πόλη Ράκκα και κάποιες άλλες περιοχές, με ανακοίνωση που έκανε τώρα τελευταία, κοινοποίησε και τις απαγορεύσεις.\nΟι απαγορεύσεις επίσης που επιβάλλουν η Νούσρα και οι άλλες οργανώσεις, δεν είναι διαφορετικές.\n1- Οι γυναίκες απαγορεύεται να περπατάν στον δρόμο χωρίς να έχουν δίπλα τους κάποιον στενό τους συγγενή, δεν μπορούν να βάζουν μακιγιάζ και δεν μπορούν να περπατάνε κινούμενες προκλητικά.\n2- Στα μαγαζιά, ανεξαρτήτως τους εμπορεύματος που πωλείται, απαγορεύεται η χρήση φωτογραφιών με γυναίκες στις συσκευασίες των προϊόντων. Αν υπάρχουν θα ξηλώνονται.\n3-Γυναίκες που περπατάνε στον δρόμο με τον σύζυγο τους, δεν θα περπατάνε δίπλα του, αλλά από πίσω του.\n4- Νέα κορίτσια και γυναίκες απαγορεύεται να γυρνάνε με στενά τζίν και ζακέτες, αντί αυτών θα φοράνε ισλαμικά ρούχα που καλύπτουν κάθε πλευρά τους.\n5- Ποτά, τσιγάρα και ναργιλές απαγορεύονται. Όσοι δεν υπακούν θα μαστιγώνονται. Σε περίπτωση επανάληψης θα κόβεται το μεγάλο και το μεσαίο δάχτυλο.\n6 – Τα κουρεία για άντρες θα κλείσουν και οι άντρες δεν θα κονταίνουν τα μαλλιά τους.\n7- Στις βιτρίνες δεν θα εκτίθενται γυναικεία εσώρουχα και στα μέρη όπου αγοράζουν και γυναίκες, δεν θα εργάζονται άντρες. Κατά παρόμοιο τρόπο άντρες δεν θα πηγαίνουν σε γυναίκες ράφτρες.\n8- Στις βιτρίνες των κομμωτηρίων για γυναίκες, δεν θα υπάρχει καμία επιγραφή-διαφήμιση και δεν θα εκτίθενται φωτογραφίες γυναικών.\n9- Οι γυναίκες απαγορεύεται να πάνε σε άντρα γυναικολόγο.\n10- Οι νέοι άντρες δεν θα δίνουν δυτικότροπο σχήμα στα μαλλιά τους και δεν θα φοράνε παντελόνια με χαμηλό καβάλο.\n11- Θα κόβεται το χέρι των κλεφτών.\nΚαι τώρα προσέξτε :\n12 – Οι γυναίκες δεν θα κάθονται σε καρέκλες σε ανοιχτά δημόσια μέρη.\nΓια ποιο λόγο ; Και εγώ όπως και εσείς δεν κατάλαβα αυτό. Ρώτησα λοιπόν κάποιον που αντιλαμβάνεται καλύτερα από εμένα αυτήν την ψυχασθένεια και να λοιπόν η απάντηση. Στα αραβικά η λέξη καρέκλα δεν είναι θηλυκό αλλά αρσενικό. Δηλαδή στα αγγλικά δεν είναι ¨she¨ αλλά ¨he¨. Αυτές είναι λοιπόν οι ανώμαλες λεπτομέρειες της ιδεολογίας που θέλει να εγκαταστήσει εκεί η Σαουδική Αραβία… Για να μετατρέψουν την σύγχρονη συριακή δημοκρατία σε μια κατάμαυρη Σαουδική Αραβία…\nΜα τότε το ΑΚΡ τι επιδιώκει ; …\nΕφ. Γιούρτ 7/11/2013\nΣχ : Για όσους δεν το κατάλαβαν : Απαγορεύεται δηλαδή οι γυναίκες να κάθονται δημόσια σε καρέκλες διότι η καρέκλα σαν ουσιαστικό στα αραβικά είναι αρσενικό !\n← ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΑΦΤΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΨΑΡΙ….


ArtTable | Κύθηρα: οι πιο νόστιμες ταβέρνες\nΒρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη παραλία του νησιού, την Παλαιόπολη, και λειτουργεί στον χώρο ενός παλιού αμπελώνα. Θεωρείται μία από τις καλύτερες ταβέρνες των Κυθήρων και πιθανότατα αν την επισκεφτείτε μία φορά, θα θέλετε να έρχεστε ξανά και ξανά. Ο κοκκινιστός κόκκορας με μακαρόνια είναι ένα από τα must πιάτα της. Δοκιμάστε και το αρνάκι του, το ξινόχοντρο με μελιτζάνες, τους κολοκυθοκεφτέδες, την καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, τα τραγανά και ολόφρεσκα αμπελοφάσουλα, αλλά και τα μπαρμπουνάκια. Αν θέλετε να μάθετε τα καλύτερα σημεία του νησιού, οι ιδιοκτήτες είναι πολύ πρόθυμοι να σας βοηθήσουν. Στο τέλος θα σας αποχαιρετίσουν με γαλατόπιτα, λουκουμάδες ή γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού (Παλαιόπολη, τηλ.: 27360 33700, www.skandeia.gr).\nΜπροστά στο λιμάνι των Κυθήρων με τραπεζάκια δίπλα στα βραχάκια, προσφέρει το πιο καλοκαιρινό και ρομαντικό γεύμα. Από σαλάτα με ντάκο και ξινομυζήθρα, τηγανητό γαύρο, χταποδάκι στη σχάρα, κριθαρότο θαλασσινών και γαριδομακαρονάδα μέχρι κόκκορα κοκκινιστό με χοντρό μακαρόνι και μοσχαράκι στον ξυλόφουρνο στον κατάλογο θα βρείτε σίγουρα κάτι που θα ικανοποιήσει την όρεξή σας. Το κόκκινο κρασάκι του είναι ιδανικό, για να συνοδεύσετε τα πιάτα σας (Διακόφτι, τηλ.: 27360 38230).\nΠρόκειται για μία κλασσική οικογενειακή ταβέρνα που οι ντόπιοι προτείνουν ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του κρέατος. Φημίζεται για το αριστοτεχνικά ψημένο, ζουμερό και πεντανόστιμο εξοχικό του, τις φανταστικές σεφταλιές, τα ξεροψημένα παϊδάκια και τα εξαιρετικά τοπικά λουκάνικά του. Δοκιμάστε και τα ντολμαδάκια με αμπελόφυλλα, τα τυροπιτάκια, τη σπανακόπιτα και τα χειροποίητα ζυμαρικά του. Στο τέλος προσφέρουν γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού. Φροντίστε όμως να έχετε κάνει κράτηση από πριν, αλλιώς θα είναι δύσκολο να βρείτε τραπέζι (Λιβάδι, τηλ.: 27360 31781).\n6. Η Κάπαρη\nΈνα χαριτωμένο μεζεδοπωλείο στο Καψάλι με προσεγμένη κουζίνα, πρόσχαρο προσωπικό και υπέροχη θέα στη θάλασσα. Στο μενού θα βρείτε κλασσικές αγαπημένες γεύσεις, όπως κολοκυθοκεφτέδες, μελιτζανοσαλάτα και τηγανητά καλαμαράκια, αλλά και μερικά πιο ιδιαίτερα πιάτα, όπως γαρίδες με αβοκάντο, πράσινη σαλάτα με προσούτο και ροδάκινα, μανιτάρια με κινόα και σάλτσα τρούφας και σεβίτσε λαβράκι. Για τους κρεατοφάγους, το κοτόπουλο, οι πανσέτες και το κεμπάπ είναι εξίσου εξαιρετικά. Μην παραλείψετε να παραγγείλετε και λίγο από το λευκό χύμα κρασί τους ή το τσιριγώτικο τσίπουρο (Καψάλι, τηλ.: 27360 31908).\nΣυνδυάζει τις ασυναγώνιστες, ψαγμένες γεύσεις με ευχάριστη οικογενειακή ατμόσφαιρα και προσιτές τιμές. Καθίστε στην αρχοντική αυλή του και απολαύστε λαχταριστούς κρεμμυδοντολμάδες, τσιγαριαστά χόρτα με ντομάτα, φέτα και μυρωδικά, σκορδάτες τηγανητές πατάτες, ριγανάτο αρνάκι με αμπελοφάσουλα, ζουμερό κλέφτικο, μοσχαράκι σιγομαγειρεμένο σε μπύρα, σκιουφιχτά με μύδια, καπνιστή χοιρινή μπριζόλα και άλλες νοστιμιές. Διαθέτουν και ένα εξαιρετικό χύμα κρασί που ξεπερνά μέχρι και εμφιαλωμένο σε γεύση (Φράτσια, τηλ.: 27360 33908, www.familia-fratsia.gr).\nΘα το εντοπίσετε στο Λιβάδι, στον γραφικό πεζόδρομο. Είναι ένα παραδοσιακό ταβερνάκι που φτιάχνει σπιτικά μαγειρευτά, αλλά και ψητά κρεατικά της ώρας. Η εξυπηρέτηση είναι πολύ φιλική και οι τιμές χαμηλές. Δοκιμάστε κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο, κεφτεδάκια, μπιφτέκια, μπριζόλες, μοσχαράκι με μακαρόνια, παπουτσάκια, μπεκρή μεζέ και άλλες παραδοσιακές νοστιμιές. Το γλυκάκι που κερνούν στο τέλος είναι εξίσου γευστικό (Λιβάδι, τηλ.: 27360 31014).\nΑπό τις καλύτερες επιλογές για φρέσκο ψάρι στον Αβλέμονα. Από τα πιάτα του ξεχωρίζουν η αστακομακαρονάδα, τα φρεσκότατα μπαρμπούνια, η κολοκυθόπιτα, ο βραστός τόνος με κρεμμυδάκι, το ψητό ντόπιο καλαμάρι, η ψητή σαρδέλα και ο μπακαλιάρος σκορδαλιά. Παραγγείλτε μαζί και λίγο τσίπουρο ή ουζάκι και χαρείτε το γεύμα σας πλάι στη θάλασσα (Αβλέμονας ,τηλ.: 27360 33722).


Βραδιές όπερας στη Θεσσαλονίκη | KA-Business.gr\nΑρχική ΚΟΙΝΩΝΙΑ Τέχνη & Πολιτισμός Βραδιές όπερας στη Θεσσαλονίκη\nΒραδιές όπερας στη Θεσσαλονίκη\nΗ Εταιρία Λυρικού Θεάτρου Ελλάδος σε συνεργασία με την Εφορία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης και τους Φίλους Νέας Παραλίας, σας παρουσιάζουν μία παράσταση όπερας και δύο συναυλίες όπερας κάτω από τον όμορφο ελληνικό ουρανό.\nΗ πρώτη συναυλία έγινε στις 11 Ιουλίου στο Αμφιθέατρο του Κήπου των Εποχών, στη νέα παραλία με μεγάλη συμμετοχή του κοινού . Οι θεατές απόλαυσαν τους λυρικούς καλλιτέχνες από το εξωτερικό, μαζί με τον Φίλιππο Μοδινό και την Κασσάνδρα Δημοπούλου σε άριες και ντουέτα από διάσημες όπερες.\nΛίγες μέρες αργότερα, στις 15 και στις 16 Ιουλίου, θα στο Ωδείο της Αρχαίας Ρωμαϊκής Αγοράς την όπερα του Κλάουντιο Μοντεβέρντι “Η στέψη της Ποππαίας”. Πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά και μελωδικά έργα του λυρικού ρεπερτορίου. Η υπόθεση μας πηγαίνει πίσω στην αρχαία Ρώμη και μας παρουσιάζει την ιστορία του Νέρωνα, ο οποίος, ερωτευμένος με την παλλακίδα Ποππαία, προετοιμάζει το έδαφος για την αποχώρηση της συζύγου του, Οκτάβιας και την στέψη της νέας αγαπημένης του ως βασίλισσας της Ρώμης. Στο ρόλο του Νέρωνα η μεσόφωνος Κασσάνδρα Δημοπούλου. Την Οκτάβια ερμηνεύει η παγκοσμίου φήμης σοπράνο, Τζένη Δριβάλα. Δίπλα τους ερμηνεύουν λυρικοί καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό που συμμετέχουν στα προγράμματα της Εταιρίας Λυρικού Θεάτρου Ελλάδος (Skull of Yorick Productions) Opera da Camera Oscura και Opera Studio SOYP αντίστοιχα. Την σκηνοθεσία των: Τζένη Δριβάλα και Κασσάνδρα Δημοπούλου αναβιώνει ο Αθανάσιος Μαργούτας ενώ στη μουσική διεύθυνση κουαρτέτου εγχόρδων και στο πιάνο για τις δύο εκδηλώσεις βρίσκεται ο Κωνσταντίνος Γκαρίπης.\nΠροηγούμενο άρθροΝα ξαναλειτουργήσει το ΠΙΚΠΑ Λέσβου\nΕπόμενο άρθροΣτη Βουλή η ψήφος των αποδήμων


Σεισμός τώρα στην Αττική | Στη Φόρα\nΑρχική Ελλάδα Σεισμός τώρα στην Αττική\nΣεισμός έγινε το μεσημέρι της Δευτέρας. Σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, η σεισμική δόνηση ήταν της τάξης των 2,9 Ρίχτερ.\nΠροηγούμενο άρθροΚαλό ταξίδι Φώφη Γεννηματά – Οι πολιτικοί μπορούν να είναι και άνθρωποι\nΕπόμενο άρθροΤριαντόπουλος – Πώς προχωρούν τα έργα υποδομής στις πληγείσες περιοχές από φυσικές καταστροφές\nΔεν σταματά να παίζει. Δεν σταματά να τρέχει. Και – όπως αποδεικνύεται – δεν σταματά να είναι εκεί στα δύσκολα. Ο Ρέαμπτσιουκ της Ευρώπης....


Ξύλο και των… γονέων στην τουρκική Βουλή! | NewsNea\n21 λεπτά 45 δευτερόλεπτα ago\nΞύλο και των… γονέων στην τουρκική Βουλή!\nΔεν είναι η πρώτη φορά που η τουρκική Βουλή μετατρέπεται σε ρινγκ. Έγινε ξανά το βράδυ της Τετάρτης (11.01.2017) όταν βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος (του Ερντογάν) πιάστηκαν στα χέρια με βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και φυσικά οι εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου.\nΌλα έγιναν κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη συνταγματική αναθεώρηση που διακαώς θέλει ο Ερντογάν για να γίνει… συνταγματικά «σουλτάνος» της Τουρκίας.\nΌσο για την αιτία του καυγά; Κάποιοι λένε πως ήταν η αντίδραση των βουλευτών του κόμματος της αντιπολίτευσης για το γεγονός πως ενώ η ψηφοφορία έπρεπε να είναι μυστική, οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης αποφάσισαν να την κάνουν… φανερή. Για να "εγκλωβίσουν" πιθανώς και κάποιους από τους… "δικούς τους" που σε προηγούμενη ψηφοφορία δεν ψήφισαν με βάση της "επιταγές" του "σουλτάνου".\nΌμως υπάρχει και μια άλλη πληροφορία: πως αιτία του καυγά ήταν το γεγονός πως βουλευτές της αντιπολίτευσης επιχείρησαν να καταγράψουν με τα κινητά τους τηλέφωνα τη διαδικασία, κάτι που εκνεύρισε τους κυβερνητικούς.\nΜάλιστα, σε video έχει καταγραφεί η στιγμή που ένας βουλευτής επιτίθεται σε γυναίκα που κρατά κινητό και καταγράφει τι γίνεται μέσα στη Βουλή. Το πλάνο θολώνει και ακούγονται φωνές.\nΜετά, τα πράγματα γενικεύτηκαν και το χώρος μπροστά από το κεντρικό βήμα της τουρκικής Βουλής έγινε… ρινγκ, με τους βουλευτές να ανταλλάσσουν από σπρωξιές μέχρι γροθιές.


Η νεολαία δεν συνθηκολογεί, ανατρέπει!\nPosted: January 24, 2016 / in: Κοινωνια / Comments Off on Η νεολαία δεν συνθηκολογεί, ανατρέπει!\nΤο 2016 μας ωθούν να έχουμε την μοίρα των παππούδων μας δείχνοντάς μας τον δρόμο της μετανάστευσης. Να φύγουν αυτοί και να πάνε να ζήσουν με τους πολιτικούς συνοδοιπόρους τους στις Βρυξέλες. Να μείνουμε εδώ και να παλέψουμε να ανατραπεί το ασφαλιστικό έκτρωμα. Θα μείνουμε εδώ και θα γίνουμε το αγκάθι στις πληγές τους.\nΣαν έτοιμη απο καιρό η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έρχεται να συνεχίσει αυτό που άφησαν στη μέση οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Για άλλη μια φορά – πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς – στο στόχαστρο της επίθεσης ο κόσμος της εργασίας και τα πληβειακά στρώματα της νεολαίας. Μια νεολαία που πλέον οι επιλογές που τις δίνονται είναι είτε η μετανάστευση είτε η σιωπή και η αναμονή στο περιθώριο, με ένταξη σε ένα φαύλο κύκλο μισοεργασίας μισοανεργίας.\nΗ επίθεση συνεχίζεται και αν σηκώσεις κεφάλι έρχεται η προβοκάτσια των κάθε λογής «Πρετεντέρηδων» για να θυμίσει πως μας θέλουν σιωπηλούς. Έτσι έγινε και την Πέμπτη 21 Γενάρη, που η συλλογικότητα «attack στην ανεργία και την επισφάλεια» πήρε την πρωτοβουλία να πραγματοποιήσει -στα πλαίσια της διαδήλωσης για το (αν)ασφαλιστικό- παράσταση διαμαρτυρίας στο γραφείο της υφυπουργού ανεργίας Ρέας Αντωνοπούλου και έσπευσαν τα παπαγαλάκια του «yes sir» ναι την χαρακτηρίσουν τρομοκρατική (!) επίθεση κουκουλοφόρων.\nΑυτό που πραγματικά τους τρομοκρατεί είναι η δυναμική που κυοφορείται εντός της σημερινής νέας γενιάς. Μια νέα γενιά που πραγματικά δεν έχει να χάσει απολύτως τίποτα παρα μόνο να κερδίσει αν σπάσει το τείχος της σιωπής που θέλουν να επιβάλουν και διεκδικήσει μια ζωή με δικαιώματα αντί της γαλαρίας που τις προσφέρουν.\nΣε μια εποχή που ο παγκόσμιος παραγόμενος πλούτος αρκεί για να ζήσει δυο και τρείς φορές ο πληθυσμός της γης, η νεολαία καλείται να διεκδικήσει το αυτονόητο, να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και να μην ζητά απο την κουτσουρεμένη σύνταξη (που θέλουν να την περικόψουν και άλλο) των γονιών χαρτζιλίκι για παυσίπονο.\nΣε μια Ελλάδα που έχει την πιο μορφωμένη νέα γενιά απο ποτέ αυτή καλείται να διεκδικήσει το δικαίωμά της να ασκήσει την επιστήμη της με μόνη προϋπόθεση το πτυχίο της, χωρίς άλλους όρους και προϋποθέσεις και με αξιοπρεπείς όρους εργασίας. Μόνιμη και σταθερή εργασία με αποδοχές στο ύψος των αναγκών μας και όχι στο όριο που θέτουν οι κάθε λογής χαρτογιακάδες της ΕΕ και των προγραμμάτων ΕΣΠΑ.\nΟύτε «μπλοκάκια», ούτε πεντάμηνα, ούτε «μαύρα». Εδώ και τώρα σταθερές σχέσεις μόνιμης εργασίας. Εδω και τώρα πενθήμερο και μείωση του ωραρίου εργασίας. Ούτε ξεροκόμματο επαιτείας των 400 ευρώ, ούτε 800 ευρώ για 6 ήμερες εργασίας απο 10 ώρες η κάθε μέρα. Εδω και τώρα μισθοί στο ύψος των αναγκών της σημερινής εργαζόμενης νεολαίας που ασφυκτιά.\nΠάλη ενάντια στο καθεστώς σύγχρονης δουλείας που εντάσσεται ο νεολαίος «μπλοκάκιας». Μια μορφή εργασίας ούτως ή άλλως απαράδεκτη αφού εργάζεσαι ως μισθωτός χωρίς να σου αναγνωρίζονται τα δικαιώματα του μισθωτού, όπως άδειες, εισφορές για ασφάλιση κλπ. Με το νέο ασφαλιστικό έρχεται να βαθύνει περαιτέρω το καθεστώς γαλέρας που βιώνει στην εργασία του. Αρκεί κάποιος να αναλογιστεί με αριθμούς το πόσο περικόπτεται το σημερινό του εισόδημα. Μόνο με την εφαρμογή του ασφαλιστικού από εκεί όπου ένας εργαζόμενος με «μπλοκάκι» είχε ως καθαρή αμοιβή τον μήνα ας υποθέσουμε 800 ευρώ, αυτή αυτόματα πέφτει στα 600. 200 ευρώ μείωση μισθών σε μια νύχτα.\nΤο 2016 μας ωθούν να έχουμε την μοίρα των παππούδων μας δείχνοντάς μας τον δρόμο της μετανάστευσης μιας ολόκληρης γενιάς. Να φύγουν αυτοί και να πάνε να ζήσουν με τους πολιτικούς συνοδοιπόρους τους στις παχυλές καρέκλες των Βρυξελών. Να μείνουμε εδώ και να παλέψουμε να ανατραπεί αυτό το ασφαλιστικό έκτρωμα και μαζί όλος ο μνημονιακός οδοστρωτήρας των δικαιωμάτων μας. Δεν θα μπούμε σε σύγχρονα καραβάνια εργασιακής αναζήτησης, θα μείνουμε εδώ και θα γίνουμε το αγκάθι στις πληγές τους.\nΠάλη συνολική, όχι συνθηκολόγησης και οπισθοφυλακής. Απαιτούμε να μην κατατεθεί – να αποσυρθεί το νομοσχέδιο του ασφαλιστικού. Μαζί με αυτό απαιτούμε την συνολική κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων και των μεταρρυθμίσεων. Το μόνο success story που έχει δει ο εργαζόμενος κόσμος και η νεολαία απο την μνημονιακή επέλαση είναι η πρώτη θέση σε επίπεδο Ευρώπης στην ανεργία και η δεύτερη στον κόσμο (πίσω από τη Νότιο Αφρική). Ήρθε η ώρα οι 1,5 εκατομμύριο άνεργοι και άλλοι τόσοι επισφαλώς εργαζόμενοι να πετάξουν στην ανεργία και την επισφάλεια όσους τους οδήγησαν στα όρια της εξαθλίωσης.\nΠάλη για την ήττα και την ανατροπή κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Όχι για να έρθει ο μιντιοπρόβλητος Κυριάκος της γνωστής οικογενείας, δεν εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε δοκιμασμένες επιλογές του παρελθόντος. Δεν διαλέγουμε διαχειριστή, γιατί δεν θέλουμε να διαχειριστούμε την μιζέρια μας αλλα να την ανατρέψουμε.\nΠάλη για την ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου. Δεν μας πείθουν πια οι κραυγές για την σωτηρία των ΕΣΠΑ και των δανεικών που θα μας τα ζητήσουν πίσω διπλά και τρίδιπλα. Σωτηρία των ΕΣΠΑ ξέρουμε πια οτι σημαίνει στην καλύτερη πέντε μήνες ανασφάλιστης εργασίας χωρις καμία ιατροφαρμακευτική περίθελψη. ΕΣΠΑ σημαίνει ότι σε ενδεχόμενο εργατικό ατύχημα παίζεις τη ζωή σου κορώνα γράμματα , όπως έγινε με τον 35χρονο εργαζόμενο στα πεντάμηνα Γιώργο Σταμέλο.\nΠάλη στα χέρια των εργαζομένων και των πληβειακών στρωμάτων της νεολαίας και όχι στα χέρια του κάθε λογής Παναγόπουλου. Οργάνωση των αντιστάσεων και συντονισμός απο τα κάτω. Για ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα που μόνο γνώμονα θα έχει την επιβολή των διεκδικήσεών μας και όχι το παζάρεμα τους (το ξεπούλημα τους στην πραγματικότητα) στα τραπέζια της διαπραγμάτευσης με εκπροσώπους είτε της κυβέρνησης είτε του κεφαλαίου.\n« Πέντε χρόνια χωρίς τον Θανάση Φώτη\nΣυμπαράσταση και αλληλεγγύη στους Τούρκους ακαδημαϊκούς που διώκονται »