Όμορφη οικογενειακή βίλα Ανδαλουσία - Θερμαινόμενη πισίνα, Μπαρ δίπλα στην πισίνα, Playroom. Κάντε κράτηση “βίλα” - Φουέντε ντε Πιέντρα | HomeAway.gr\nΦουέντε ντε Πιέντρα, Ανδαλουσία, Ισπανία >\nΌμορφη οικογενειακή βίλα Ανδαλουσία - Θερμαινόμενη πισίνα, Μπαρ δίπλα στην πισίνα, Playroom\nΤο Casa La Sierrecilla είναι μια υπέροχη οικογενειακή βίλα στην όμορφη αγροτική Ανδαλουσία της Ισπανίας, μόλις 10 λεπτά με τα πόδια από τα καταστήματα του χωριού και τα μπαρ τάπας. Ιδανικό για τις οικογενειακές διακοπές σας στο βίλα, ο εκτεταμένος χώρος (4000 τετραγωνικά πόδια) επιτρέπει στις οικογένειες και τους φίλους να χαλαρώσουν σε αυτή την όμορφη χώρα. Τα παιδιά θα αγαπήσουν την αίθουσα παιχνιδιών τους, η οποία διαθέτει παιχνίδια, βιβλία και τεράστια συλλογή παιδικών ταινιών. Κάντε κλικ στο 'Περισσότερες λεπτομέρειες' παρακάτω για να μάθετε περισσότερα! Μόνο 1 χιλιόμετρο (ή 10 λεπτά με τα πόδια) από τη βίλα είναι το γοητευτικό χωριό Humilladero, όπου μπορείτε να απολαύσετε το παραδοσιακό μαγείρεμα της Ανδαλουσίας στα τάπας μπαρ και τα εστιατόρια (οι τάπες είναι ακόμα δωρεάν με το ποτό σας εδώ!). Η όμορφη και ιστορική πόλη της Antequera είναι μόνο 20 λεπτά με το αυτοκίνητο. Έχετε τόσα πολλά αξιοθέατα από την Laguna του Fuente de Piedra με τη διάσημη αποικία του ροζ φλαμίνγκο με τα καταπληκτικά ασβεστολιθικά τοπία του Torcal National Park και τις εκπληκτικές γαλάζιες λίμνες της πολύ ιδιαίτερης λίμνης περιοχής της Ανδαλουσίας. Οι ιστορικοί θησαυροί της Γρανάδας, της Ronda, της Σεβίλλης και της Κόρδοβα βρίσκονται στην κορυφή των λιστών υποχρεωτικών επισκεπτών πολλών επισκεπτών, ενώ οι παραλίες της Costa del Sol απέχουν μόλις μια ώρα με το αυτοκίνητο !. Η Βίλα: Τα 6 υπνοδωμάτια είναι ευρύχωρα και όμορφα διακοσμημένα σε τόνους μπλε και χρυσού. Υπάρχουν 3 υπέροχο διπλό υπνοδωμάτια, 2 μεγάλα δίκλινα δωμάτια και ένα μονό. Ένα από τα δίκλινα δωμάτια είναι στο ισόγειο. Έχουμε επίσης 2 ξύλινες κούνιες και 2 καλής ποιότητας διπλό sofabeds (το ένα στο playroom και ένα σε ένα δίκλινο δωμάτιο στον επάνω όροφο) τα οποία είναι ιδανικά για επιπλέον παιδιά ή εφήβους, έτσι το σπίτι θα κοιμηθεί μέχρι 15 άτομα άνετα! Ηλεκτρικοί ανεμιστήρες σε όλα τα υπνοδωμάτια. Οι 3 μπάνια είναι ευρύχωρα και όμορφα πλακάκια με τεχνίτη-made ντουλάπια και μάρμαρο περιβάλλει. Η κύρια κουζίνα διαθέτει δρύινα ντουλάπια με πάγκο από γρανίτη και διαθέτει αίθουσα πρωινού. Κεραμικές εστίες, φούρνο, ψυγείο-καταψύκτη, βραστήρα, τοστιέρα, πλυντήριο πιάτων και Dolce Gusto μηχανή εσπρέσο. Υπάρχει αφθονία του εξοπλισμού μαγειρέματος για να δημιουργήσετε νόστιμα φαγητά με φρέσκα τοπικά προϊόντα! Η διπλανή δεύτερη κουζίνα διαθέτει ένα εστιατόριο-ποιότητας ανοξείδωτο χάλυβα σειράς κουζίνα, φούρνο μικροκυμάτων, πλυντήριο και στεγνωτήριο. Η υπέροχη δοκάρια καθιστικό / τραπεζαρία, διακοσμημένα σε αποχρώσεις του χρυσού και τερακότα, είναι όπου πολλοί από τους πελάτες μας επιλέγουν να γιορτάσετε ιδιαίτερες οικογενειακές στιγμές! Μεγάλες άνετους καναπέδες και τοπικά γίνονται παραδοσιακά έπιπλα Ανδαλουσίας χώρας δημιουργούν μια φιλόξενη ατμόσφαιρα. Casa La Sierrecilla είναι μία από τις πιο φιλικές προς τα παιδιά βίλες γύρω! Εξοπλισμός για μωρά περιλαμβάνει μπάνιο για μωρά, μπλέντερ χειρός, παιδικά φλιτζάνια, πιάτα και μαχαιροπίρουνα, ηλεκτρική θέρμανση μπουκαλιών, βιτρίνα μωρού, 3 παιδικές φρουρές, αποστειρωτή μικροκυμάτων Avent και γλάστρες! Υπάρχουν δύο κούνιες, δύο καρεκλάκια και stairgates. Η άνετη αίθουσα παιχνιδιών δίνει στα παιδιά τον δικό τους χώρο στον οποίο μπορείτε να παίξετε με τα παιχνίδια, να παρακολουθήσετε μια από τις τεράστιες συλλογές παιδικών DVD ή απλά να χαλαρώσετε μετά από μια φανταστική μέρα στην πισίνα! Οι κήποι: Ο κήπος ενός στρέμματος είναι ένα θαυμάσιο μέρος για εξερεύνηση των παιδιών, με ένα οπωρώνα από ελιές, καρυδιές, αμύγδαλο, ρόδι και συκιές στο μπροστινό μέρος, γκαζόν προς τα πίσω και ένα θέατρο Little Tikes για τα μικρά παιδιά! Στο Casa La Sierrecilla θα απολαύσετε τον υπαίθριο τρόπο ζωής της Ανδαλουσίας. Το μπαρ της πισίνας έχει ένα ψυγείο για να διατηρήσετε τα ποτά κρύα, και υπάρχει ένα υπέροχο σκιερό τραπεζαρία δίπλα από την πισίνα. Άνετες βεράντες για ηλιοθεραπεία (πλακόστρωτες με πλακάκια χωρίς ολίσθηση!) και γκαζόν γύρω από την ιδιωτική πισίνα. Οι διαστάσεις της πισίνας είναι 8m x 5m και από 1m βάθος στα ρηχά τέλος με 2m στα βαθιά. Θέρμανση πισίνας συμπεριλαμβάνεται στην τιμή ενοικίασης. Διατηρούμε τη θερμοκρασία σε ένα επίπεδο που είναι άνετο για κολύμπι αλλά ακόμα αναζωογονητικό στη ζέστη του καλοκαιριού! Οι πύλες στην πισίνα μπορεί να κλειδωθεί για την ασφάλεια των μικρών παιδιών. Στο πίσω μέρος του σπιτιού υπάρχει μια πολύ μεγάλη βεράντα με τραπέζια και καρέκλες για φαγητό και χαλάρωση στις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες. Σημειώσεις κράτησης: Δεχόμαστε πιστωτικές κάρτες μέσω του ασφαλούς συστήματος ηλεκτρονικών πληρωμών. Παρακαλείστε να σημειώσετε ότι η αναγραφόμενη τιμή περιλαμβάνει το τέλος κράτησης για τους ιδιοκτήτες και την επιστρεπτέα προκαταβολή των £ 300. Ζητούμε μια κατάθεση 25% για την κράτηση, με το υπόλοιπο να καταβάλλεται 8 εβδομάδες πριν από την άφιξη. Η ελάχιστη κράτηση είναι 7 διανυκτερεύσεις. Μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας με οποιεσδήποτε απορίες μπορεί να έχετε. Για να κάνετε κράτηση, πληκτρολογήστε τις ημερομηνίες σας και κάντε κλικ στο κουμπί "Κάντε κράτηση τώρα" ή στείλτε μας μια ερώτηση εάν χρειάζεστε περισσότερες πληροφορίες.\nΒίλα στην Ανδαλουσία, Ισπανία, θερμαινόμενη πισίνα, παιδότοπος, μπαρ δίπλα στην πισίνα, ιδανικό για οικογένειες\nΤο Casa La Sierrecilla είναι μια υπέροχη οικογενειακή βίλα στην όμορφη αγροτική Ανδαλουσία της Ισπανίας, μόλις 10 λεπτά με τα πόδια από τα καταστήματα του χωριού και τα μπαρ τάπας. Ιδανικό για τις οικογενειακές διακοπές σας στο βίλα, ο εκτεταμένος χώρος (4000 τετραγωνικά πόδια) επιτρέπει στις οικογένειες και τους φίλους να χαλαρώσουν σε αυτή την όμορφη χώρα. Τα παιδιά θα αγαπήσουν την αίθουσα παιχνιδιών τους, η οποία διαθέτει παιχνίδια, βιβλία και τεράστια συλλογή παιδικών ταινιών. Κάντε κλικ στο 'Περισσότερες λεπτομέρειες' παρακάτω για να μάθετε περισσότερα!\nΜόνο 1 χιλιόμετρο (ή 10 λεπτά με τα πόδια) από τη βίλα είναι το γοητευτικό χωριό Humilladero, όπου μπορείτε να απολαύσετε το παραδοσιακό μαγείρεμα της Ανδαλουσίας στα τάπας μπαρ και τα εστιατόρια (οι τάπες είναι ακόμα δωρεάν με το ποτό σας εδώ!). Η όμορφη και ιστορική πόλη της Antequera είναι μόνο 20 λεπτά με το αυτοκίνητο. Έχετε τόσα πολλά αξιοθέατα από την Laguna του Fuente de Piedra με τη διάσημη αποικία του ροζ φλαμίνγκο με τα καταπληκτικά ασβεστολιθικά τοπία του Torcal National Park και τις εκπληκτικές γαλάζιες λίμνες της πολύ ιδιαίτερης λίμνης περιοχής της Ανδαλουσίας. Οι ιστορικοί θησαυροί της Γρανάδας, της Ronda, της Σεβίλλης και της Κόρδοβα βρίσκονται στην κορυφή των λιστών υποχρεωτικών επισκεπτών πολλών επισκεπτών, ενώ οι παραλίες της Costa del Sol απέχουν μόλις μια ώρα με το αυτοκίνητο !.\nΤα 6 υπνοδωμάτια είναι ευρύχωρα και όμορφα διακοσμημένα σε τόνους μπλε και χρυσού. Υπάρχουν 3 υπέροχο διπλό υπνοδωμάτια, 2 μεγάλα δίκλινα δωμάτια και ένα μονό. Ένα από τα δίκλινα δωμάτια είναι στο ισόγειο. Έχουμε επίσης 2 ξύλινες κούνιες και 2 καλής ποιότητας διπλό sofabeds (το ένα στο playroom και ένα σε ένα δίκλινο δωμάτιο στον επάνω όροφο) τα οποία είναι ιδανικά για επιπλέον παιδιά ή εφήβους, έτσι το σπίτι θα κοιμηθεί μέχρι 15 άτομα άνετα! Ηλεκτρικοί ανεμιστήρες σε όλα τα υπνοδωμάτια.\nΟι 3 μπάνια είναι ευρύχωρα και όμορφα πλακάκια με τεχνίτη-made ντουλάπια και μάρμαρο περιβάλλει.\nΗ κύρια κουζίνα διαθέτει δρύινα ντουλάπια με πάγκο από γρανίτη και διαθέτει αίθουσα πρωινού. Κεραμικές εστίες, φούρνο, ψυγείο-καταψύκτη, βραστήρα, τοστιέρα, πλυντήριο πιάτων και Dolce Gusto μηχανή εσπρέσο. Υπάρχει αφθονία του εξοπλισμού μαγειρέματος για να δημιουργήσετε νόστιμα φαγητά με φρέσκα τοπικά προϊόντα! Η διπλανή δεύτερη κουζίνα διαθέτει ένα εστιατόριο-ποιότητας ανοξείδωτο χάλυβα σειράς κουζίνα, φούρνο μικροκυμάτων, πλυντήριο και στεγνωτήριο.\nΗ υπέροχη δοκάρια καθιστικό / τραπεζαρία, διακοσμημένα σε αποχρώσεις του χρυσού και τερακότα, είναι όπου πολλοί από τους πελάτες μας επιλέγουν να γιορτάσετε ιδιαίτερες οικογενειακές στιγμές! Μεγάλες άνετους καναπέδες και τοπικά γίνονται παραδοσιακά έπιπλα Ανδαλουσίας χώρας δημιουργούν μια φιλόξενη ατμόσφαιρα.\nCasa La Sierrecilla είναι μία από τις πιο φιλικές προς τα παιδιά βίλες γύρω! Εξοπλισμός για μωρά περιλαμβάνει μπάνιο για μωρά, μπλέντερ χειρός, παιδικά φλιτζάνια, πιάτα και μαχαιροπίρουνα, ηλεκτρική θέρμανση μπουκαλιών, βιτρίνα μωρού, 3 παιδικές φρουρές, αποστειρωτή μικροκυμάτων Avent και γλάστρες! Υπάρχουν δύο κούνιες, δύο καρεκλάκια και stairgates. Η άνετη αίθουσα παιχνιδιών δίνει στα παιδιά τον δικό τους χώρο στον οποίο μπορείτε να παίξετε με τα παιχνίδια, να παρακολουθήσετε μια από τις τεράστιες συλλογές παιδικών DVD ή απλά να χαλαρώσετε μετά από μια φανταστική μέρα στην πισίνα!\nΟ κήπος ενός στρέμματος είναι ένα θαυμάσιο μέρος για εξερεύνηση των παιδιών, με ένα οπωρώνα από ελιές, καρυδιές, αμύγδαλο, ρόδι και συκιές στο μπροστινό μέρος, γκαζόν προς τα πίσω και ένα θέατρο Little Tikes για τα μικρά παιδιά!\nΣτο Casa La Sierrecilla θα απολαύσετε τον υπαίθριο τρόπο ζωής της Ανδαλουσίας. Το μπαρ της πισίνας έχει ένα ψυγείο για να διατηρήσετε τα ποτά κρύα, και υπάρχει ένα υπέροχο σκιερό τραπεζαρία δίπλα από την πισίνα. Άνετες βεράντες για ηλιοθεραπεία (πλακόστρωτες με πλακάκια χωρίς ολίσθηση!) και γκαζόν γύρω από την ιδιωτική πισίνα.\nΟι διαστάσεις της πισίνας είναι 8m x 5m και από 1m βάθος στα ρηχά τέλος με 2m στα βαθιά. Θέρμανση πισίνας συμπεριλαμβάνεται στην τιμή ενοικίασης. Διατηρούμε τη θερμοκρασία σε ένα επίπεδο που είναι άνετο για κολύμπι αλλά ακόμα αναζωογονητικό στη ζέστη του καλοκαιριού! Οι πύλες στην πισίνα μπορεί να κλειδωθεί για την ασφάλεια των μικρών παιδιών.\nΣτο πίσω μέρος του σπιτιού υπάρχει μια πολύ μεγάλη βεράντα με τραπέζια και καρέκλες για φαγητό και χαλάρωση στις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες.\nΔεχόμαστε πιστωτικές κάρτες μέσω του ασφαλούς συστήματος ηλεκτρονικών πληρωμών. Παρακαλείστε να σημειώσετε ότι η αναγραφόμενη τιμή περιλαμβάνει το τέλος κράτησης για τους ιδιοκτήτες και την επιστρεπτέα προκαταβολή των £ 300. Ζητούμε μια κατάθεση 25% για την κράτηση, με το υπόλοιπο να καταβάλλεται 8 εβδομάδες πριν από την άφιξη. Η ελάχιστη κράτηση είναι 7 διανυκτερεύσεις.\nΜην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας με οποιεσδήποτε απορίες μπορεί να έχετε. Για να κάνετε κράτηση, πληκτρολογήστε τις ημερομηνίες σας και κάντε κλικ στο κουμπί "Κάντε κράτηση τώρα" ή στείλτε μας μια ερώτηση εάν χρειάζεστε περισσότερες πληροφορίες.\nΑριθμός εγγραφής: VTAR/MA/01907\nΦουέντε ντε Πιέντρα Βίλα — Διαμονή και παροχές\nΜέγιστος αριθμός ενηλίκων: 11\nΤα μπάνια είναι ευρύχωρα, και όμορφα πλακάκια με τεχνίτη-made ντουλάπια και μάρμαρο περιβάλλει.\n6 Υπνοδωμάτια, 15 άτομα\nΤα δωμάτια είναι ευρύχωρα και όμορφα διακοσμημένα σε αποχρώσεις του μπλε και χρυσό. Υπάρχουν 3 όμορφα υπνοδωμάτια, 2 μεγάλα δίκλινα δωμάτια και ένα μονό. Ένα από τα δίκλινα δωμάτια είναι στο ισόγειο. 2 ξύλινες κούνιες και 2 καλής ποιότητας διπλό sofabeds (το ένα στο playroom και ένα σε ένα δίκλινο δωμάτιο στον επάνω όροφο) τα οποία είναι ιδανικά για επιπλέον παιδιά ή εφήβους.\nCasa La Sierrecilla είναι μία από τις πιο φιλικές προς τα παιδιά βίλες γύρω! Εξοπλισμός για μωρά περιλαμβάνει μπάνιο για μωρά, μπλέντερ χεριών, ηλεκτρικό μπιμπερό, οθόνη μωρού, 3 φύλακες κρεβατιών παιδιών, αποστειρωτή μικροκυμάτων Avent και γλάστρες! Υπάρχουν δύο ξύλινες κούνιες, δύο καρεκλάκια και stairgates. Το άνετο playroom δίνει στα παιδιά το δικό τους χώρο για να παίζουν με τα παιχνίδια, να παρακολουθήσετε ένα DVD ή βίντεο ή απλά να χαλαρώσετε! Έξω: Το ένα στρέμμα, πλήρως κλειστό κήπο είναι ένα υπέροχο μέρος για τα παιδιά να εξερευνήσουν, με ένα περιβόλι της ελιάς, καρυδιές, αμυγδαλιές, ροδιές και συκιές στο μέτωπο, γκαζόν για να παίζουν στην προς τα πίσω και ένα θέατρο Little Tikes για τους μικρούς μας φίλους ! Andalucians ζουν έξω κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και το Casa La Sierrecilla συμπυκνώνει αυτή τη ζωή στην ύπαιθρο. Το μπαρ της πισίνας έχει ένα ψυγείο για να διατηρήσετε τα ποτά κρύα, και υπάρχει ένα υπέροχο σκιερό τραπεζαρία δίπλα από την πισίνα. Άφθονο βεράντες ηλιοθεραπείας (στρωμένος με με αντιολισθητικά πλακίδια!) και γκαζόν γύρω από την πισίνα. Οι διαστάσεις της πισίνας είναι 8m x 5m και από 1m στο ρηχό τέλος σε βάθος 2m. Θέρμανση πισίνας συμπεριλαμβάνεται στην τιμή ενοικίασης. Διατηρούμε τη θερμοκρασία σε ένα επίπεδο που είναι άνετο για κολύμπι αλλά ακόμα αναζωογονητικό στη ζέστη του καλοκαιριού! Οι πύλες στην πισίνα μπορεί να κλειδωθεί για την ασφάλεια των μικρών παιδιών. Στο πίσω μέρος του σπιτιού υπάρχει μια πολύ μεγάλη βεράντα, ιδανικό για ξεκούραση και φαγητό για τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού.\nEl Puentecillo, Bakero, Las Ninas and more!\nEl Penon, La Herradura, Karma\nΤο υπέροχο κάτασπρο χωριό Humilladero απέχει μόλις δέκα λεπτά με τα πόδια (ή ένα λεπτό στο αυτοκίνητο! - Πάρκινγκ είναι εύκολο). Έχει μερικά υπέροχα παραδοσιακά τάπας μπαρ και καθημερινή καταστήματα και μικρά σούπερ μάρκετ. Υπάρχει μια τυπική αγορά τις Πέμπτες. Μόνο 15 λεπτά με το αυτοκίνητο είναι η πανέμορφη ιστορική πόλη της Antequera με μαυριτανικό κάστρο, καταπληκτικό μπαρ και τα εστιατόρια και τα καταπληκτικά καταστήματα! Τα παιδιά θα λατρέψουν επισκέψεις στην Antequera Wolf Park και το Καταφύγιο Γαϊδουριών Fuente de Piedra!\nΑπό Antequera's νέο σταθμό υψηλής ταχύτητας (σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια από τη βίλα) που μπορεί να είναι στη ζωντανή και ιστορική παραθαλάσσια πόλη της Μάλαγα μέσα σε 25 λεπτά! Κάντε μια βόλτα γύρω από το πλούσιο τροπικό Parque, επισκεφθείτε το κάστρο των Μαυριτανών ή να απολαύσετε τις παραδοσιακές Ανδαλουσίας μπαρ και υπέροχα καταστήματα της ιστορικής παλιάς συνοικίας!\nΥπάρχουν τόσες πολλές άλλες επιλογές για εξορμήσεις. Όλοι οι επισκέπτες μας μαγεύονται από τις εκπληκτικές καταγάλανα νερά της περιοχής της Ανδαλουσίας λίμνη στο El Φαράγγι Chorro! Εναλλακτικά, τα συγκλονιστικά τοπία του Εθνικού Πάρκου Torcal είναι μεγάλη για τους τολμηρούς παιδιά! Η αξέχαστη πόλη της Κόρδοβα, με εκπληκτική Mezquita του, είναι μόλις μισή ώρα από Antequera Santa Ana σταθμό. Σεβίλλη (90 λεπτά) και Γρανάδα (80 λεπτά) είναι επίσης εύκολα έλθετε με το αυτοκίνητο ή το τρένο. Πολλοί από τους επισκέπτες μας επισκεφθείτε το παλάτι της Αλάμπρα στη Γρανάδα (δικαιολογημένα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς!) κατά τη διάρκεια της διαμονής τους και να παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την ιστοσελίδα μας για το πώς να κάνετε κράτηση εκ των προτέρων.\nΑγαπάμε τις περισσότερες παραλίες της Ισπανίας στα ανατολικά της Μάλαγα (ακριβώς κάτω από μία ώρα με το αυτοκίνητο), με την οικογένεια-φιλική ατμόσφαιρα και φανταστική θαλασσινά τους εστιατόρια, όπως το θρυλικό El Tintero!\nΤο αεροδρόμιο της Μάλαγα βρίσκεται ακριβώς κάτω από μια ώρα μακριά. Ενώ είναι υπέροχο να είναι σε θέση να κάνουν μια βόλτα στο χωριό για τάπας, πιστεύουμε ότι η ενοικίαση αυτοκινήτου είναι απαραίτητη για ψώνια για τις μεγάλες ομάδες και να δείτε όλα τα αξιοθέατα αυτής της όμορφης περιοχής. Η πρόσβαση στην βίλα είναι πολύ εύκολη, καθώς βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό Humilladero. Δεν τετρακίνηση χρειάζεται!\nΤιμές ενοικίασης καταλύματος τύπου: Βίλα σε Φουέντε ντε Πιέντρα\n1 Ιαν 2019 - 12 Απρ 2019\n13 Απρ 2019 - 26 Απρ 2019\n27 Απρ 2019 - 24 Μαϊ 2019\n25 Μαϊ 2019 - 31 Μαϊ 2019\n29 Ιουν 2019 - 6 Σεπ 2019\n7 Σεπ 2019 - 4 Οκτ 2019\n5 Οκτ 2019 - 31 Δεκ 2019\nΕπιστρέψιμη εγγύηση σε περίπτωση ζημιάς 337,76€\nSecure online payment available through the Owners Direct system. A deposit of 25% is payable at the time of booking (plus the Owners Direct/HomeAway service charge) and the balance is due 8 weeks before arrival. A £300 refundable breakages deposit is payable with the final balance payment.\nPool heating, electricity and use of baby equipment are all included.\nThe house is available from 4 p.m on arrival day and guests are requested to vacate by 10 a.m on the day of departure so that the cleaning staff can begin work.\nMid-stay light clean and linen change for two-week bookings.\nLa Torre, villa mirador de la laguna.\nCasa Rural Antequera (Mollina)\nImpresionante Villa situada en Andalucía


AμεA - Άτομα με Αναπηρία - Δικαιώματα και Παροχές: Κόβουν το ρεύμα με τα ΜΑΤ στους σεισμόπληκτους\nΣε διακοπή της ηλεκτροδότησης στον οικισμό των σεισμόπληκτων στο Μενίδι προχωρά η ΔΕΗ με την συνδρομή δυνάμεων των ΜΑΤ εξαιτίας των οφειλών από ληξιπρόθεσμους λογαριασμούς.\n«Έχουν έρθει τα ΜΑΤ με εισαγγελέα και την ΔΕΗ και κόβουν τα ρεύματα. Σε ανθρώπους με μικρά παιδιά και ανάπηρα άτομα. Τρία λυόμενα κάηκαν διότι την προηγούμενη φορά είχαν κάνει πάλι το ίδιο πράγμα, είχαμε μια απόπειρα αυτοκτονίας», καταγγέλλει η κ. Μάχη Σιώλη, κάτοικος του οικισμού, στην κάμερα του Mega.\nΕτικέτες ακίνητο-κατοικία, αμεα, άρθρα, Γενικά θέματα, ΔΕΗ, λοιποί φορείς, παροχές, τεχνολογία, υγεία


Ονειροπαρμένες Απάτητες Διαδρομές: Ντένεμπ\nΟ δείκτης καυσίμων του ηχοπλάνου μου πλησίασε στο μηδέν καθώς οι μπαταρίες σύντηξης που τροφοδοτούσαν τους παλμό-κινητήρες του κόντευαν ν’ αδειάσουν. Σύμφωνα με τις ολογραφικές ενδείξεις που προβάλλονταν στο κυρτό γυαλί του κράνους που φορούσα, μου είχαν απομείνει το πολύ τριάντα πέντε λεπτά της ώρας για να επιστρέψω στην Αποικία. Στην αντίθετη περίπτωση θα ‘πρεπε να επιχειρήσω αναγκαστική προσγείωση στην έρημο. Το σαγόνι μου σφίχτηκε σ’ αυτή τη σκέψη. Κάτι τέτοιο είχε συμβεί και στην Αριάδνη. Κατά τη διάρκεια μιας συνηθισμένης πτήσης στο δυτικό τεταρτημόριο του πλανήτη είχε εισχωρήσει στο επίκεντρο κάποιας ηλεκτρικής καταιγίδας που ο μετεωρολογικός σταθμός της Αποικίας δεν είχε καταφέρει να προβλέψει. Ο εγκέφαλος του αεροσκάφους της επηρεάστηκε απ’ τα φορτία της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας και την τροφοδότησε με ανακριβείς ενδείξεις μ’ αποτέλεσμα εκείνη ν’ ακολουθήσει εντελώς λανθασμένη πορεία και να συντριφτεί σ’ ένα αχανές οροπέδιο. Έμεινε μόνη εκεί πέρα για τρεις μέρες και νύχτες, κλεισμένη στο στενάχωρο πιλοτήριο της. Όταν την εντοπίσαμε ήταν ζωντανή ακόμα και υγιής αλλά μέσα της κάτι είχε αλλάξει για πάντα. Είχε γίνει απόμακρη και αφηρημένη. Θα ‘λεγε κανείς πως η οπτική γωνία μέσα απ’ την οποία έβλεπε τον κόσμο είχε αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα. Ένιωθα πως δεν αποτελούσα πια το επίκεντρο της ζωής της.\nΟι κοκκινόχρωμοι αμμόλοφοι έγειραν και κλυδωνίστηκαν απότομα καθώς το ηχοπλάνο μου άλλαζε πορεία. Ολοκλήρωσα ένα τελευταίο πέρασμα πάνω απ’ τον τεράστιο σκελετό του «Προμηθέα» που έμοιαζε με απογυμνωμένο βουνό από καψαλισμένο μέταλλο και ύστερα έβαλα πλώρη για την Περίμετρο. Η Περίμετρος ήταν ένα κάθετο τείχος από υαλοποιημένο γρανίτη που κατασκεύασε η πρώτη γενιά των επιζώντων. Περιέβαλλε την Αποικία σαν πελώριο δαχτυλίδι και την προστάτευε απ’ τον ωκεανό της άμμου που καλύπτει την επιφάνεια του Ντένεμπ.\nΕκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο πελώριος ήλιος που πυράκτωνε τον εξωγήινο ουρανό άγγιξε την κυματιστή γραμμή του ορίζοντα. Μέσα απ’ το προστατευτικό γυαλί του κράνους έμοιαζε με ολοστρόγγυλη μάζα από φλογισμένα κάρβουνα που εξακόντιζε περίλαμπρα σιντριβάνια πυρακτωμένων αερίων. Μια ακόμα ημέρα πλησίαζε στο τέλος της. Η έρημος απέκτησε μια πορφυρή απόχρωση και ο αέρας άρχισε να ψύχεται. Το απαλό αεράκι που φυσούσε απ’ το πρωί δυνάμωσε και μετατράπηκε σ’ έναν οργισμένο ανεμοστρόβιλο ενώ διάφανα πέπλα σκόνης άρχισαν να διατρέχουν τη ράχη των αναρίθμητων αμμόλοφων σαν φασματικά αντίγραφα πανάρχαιων κυμάτων. Το ηχοπλάνο αναρίγησε αλλά οι γυροσκοπικοί μηχανισμοί του προσαρμόστηκαν ακαριαία στις αυξανόμενες πιέσεις της μετακινούμενης ατμόσφαιρας. Μετά, καθώς οι πρώτες σκιές του δειλινού μεταμόρφωναν την έρημο σ’ ένα μαυροκόκκινο πανόραμα κυματιστών φωτοσκιάσεων, αντίκρισα την Αποικία. Αναδύθηκε μπροστά μου σαν απατηλός αντικατοπτρισμός από μέταλλο και φως, ένας ελικοειδής λαβύρινθος από αστραφτερούς πύργους και σφαιρικά κτίρια που αντανακλούσαν τη λάμψη του δύοντος ηλίου σκεπασμένοι από έναν ημισφαιρικό θόλο από άθραυστο γυαλί.\nΗ Αριάδνη καθόταν στις τετραγωνισμένες επάλξεις του πανύψηλου τείχους μόνη και εντελώς ακίνητη, σαν Αιγυπτιακή Σφίγγα που αναπολεί το παρελθόν. Της έριξα μια προσεκτική ματιά μέσα απ’ τον πτυσσόμενο τηλεφακό του ηχοπλάνου και την είδα ν’ ατενίζει την έρημο κουλουριασμένη πάνω στις φτέρνες της, με τα χέρια τυλιγμένα γύρω απ’ τα γόνατά και το πηγούνι της ακουμπισμένο επάνω τους. Έμοιαζε σκεφτική και πολύ ευάλωτη, μια ασήμαντη κουκκίδα πάνω στην επίπεδη επιφάνεια της έπαλξης που απλωνόταν γύρω της σαν πελώρια πλάκα από καπνισμένο κρύσταλλο. Ο ήλιος έσερνε μια τεράστια σκιά πίσω απ’ την πλάτη της και ο άνεμος της ερήμου τη βομβάρδιζε με μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης που αναπηδούσαν ακίνδυνα πάνω στη στολή και το αεροστεγές της κράνος. Ένιωσα τη φλόγα του πάθους που είχε ενώσει τη ζωές μας ν’ αναδεύεται μέσα μου για μια ακόμα φορά. Έσφιξα τα χειριστήρια του ηχοπλάνου και το υπάκουο μηχάνημα έχασε ύψος, αιωρήθηκε λίγα μέτρα πάνω απ’ την επιφάνεια της έπαλξης, άπλωσε τ’ αρθρωτά του πόδια και προσγειώθηκε μ’ ένα απαλό κλυδωνισμό πίσω απ’ την πλάτη της μικρής μου αγαπημένης. Εκείνη, αν και ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι είχε ακούσει τον κροταλιστό ήχο των ηχοκινητήρων του, συνέχισε να κοιτάζει την έρημο αμίλητη και ακίνητη, σαν ένα πανέμορφο έργο τέχνης από δέρμα κόκαλα και σάρκα. Έμοιαζε εντελώς γοητευμένη απ’ την αμμουδερή απεραντοσύνη που ξεδιπλωνόταν κάτω απ’ τον ουρανό ο οποίος αποκτούσε όλο και περισσότερο την βαθύχρωμη απόχρωση ενός καλογυαλισμένου αμέθυστου. Η καλύπτρα του ηχοπλάνου μου άνοιξε, κατέβηκα απ’ το κάθισμα μου και την πλησίασα διακριτικά. Στη συνέχεια στάθηκα ακίνητος πίσω απ’ την κουλουριασμένη της πλάτη. Έκανα ν’ απλώσω το χέρι μου και να χαϊδέψω τους λεπτούς της ώμους, αλλά η φωνή της, λεπτή και καθάρια σαν κρυστάλλινο σήμαντρο, κατάφερε να με συγκρατήσει:\n-«Καλησπέρα Θησέα! Θα πρέπει να νιώθεις πολύ κουρασμένος ύστερα από μια ολόκληρη μέρα καβάλα στο ηχοπλάνο σου.»\nΗ φωνή της μου φάνηκε παράξενη. Κάπως ψυχρή και αποστασιοποιημένη, εντελώς απογυμνωμένη απ’ τη ζεστασιά και την τρυφερότητα που τη χρωμάτιζε κάθε φορά που μου μιλούσε.\n-«Δεν πειράζει, είναι μια εμπειρία που πάντα αξίζει τον κόπο,» της απάντησα ανέμελα δήθεν, καθώς καθόμουν δίπλα της, απέναντι απ’ το φαντασμαγορικό δειλινό που ξεδίπλωνε τα χρώματά του μπροστά μας.\nΑνήκαμε στη συντεχνία των Ιχνηλατών. Είχαμε πρωτογνωριστεί κατά τη διάρκεια μιας πολύωρης εκπαιδευτικής άσκησης πάνω απ’ τα πετρώδη υψίπεδα του Νότιου Πόλου του Ντένεμπ που πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια καλύπτονταν από κολοσσιαίους παγετώνες. Η Αριάδνη μόλις ολοκλήρωνε τη βασική της εκπαίδευση ενώ εγώ είχα ήδη συμπληρώσει είκοσι χρόνια πτήσεων πάνω απ’ την έρημο. Παρά το χάσμα που μας χώριζε, τόσο στην ηλικία όσο και στον τομέα της πείρας και της κοινωνικής καταξίωσης, νιώσαμε μια αμοιβαία έλξη που ήταν σχεδόν ακαριαία, κάτι σαν ασυγκράτητη χημική αντίδραση. Η διαπίστωση ότι παρά τις διαφορές μας ήμασταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο γεννήθηκε αργότερα, ύστερα από πολλές μέρες και νύχτες που πέρασαν μέσα σε μια γλυκιά παραζάλη που όμοια της δεν είχα ξανανιώσει. Πριν από τη μοιραία εκείνη στιγμή, προτού το βλέμμα μου βυθιστεί για πρώτη φορά στα πράσινα μάτια της Αριάδνης, η έρημος ήταν η μια και μοναδική μου αγάπη. Οι πολύωρες περιπολίες μου πάνω απ’ τις κοκκινόχρωμες αμμοθίνες της με γέμιζαν με συναισθήματα εκστατικού ενθουσιασμού ενώ οι ανοιχτοί ορίζοντες με τους κυματιστούς λοφίσκους και η βαθιά σιωπή που απλωνόταν ανάμεσά τους, άχρονη και αμόλυντη απ’ την οχλοβοή των ανθρώπινων φωνών και των μηχανών που γέμιζαν την καθημερινότητα της Αποικίας, έκαναν την ψυχή μου να ξυπνάει σαν ηλιακή γεννήτρια κάτω απ’ τον ήλιο. Τις νύχτες, όταν ο ουρανός πλημμύριζε απ’ τη διάχυτη χρυσόσκονη των άστρων και οι αμέτρητοι αμμόλοφοι φωσφόριζαν απαλά, η έρημος έμοιαζε να χαμογελάει βυθισμένη στα μυστικά της όνειρα και εγώ ένιωθα ότι ήμουν δικό της παιδί, ο παντοτινός της σύντροφός μέσα στην άβυσσο του χρόνου. Άλλες φορές πάλι την έβλεπα ν’ αστραποβολεί σαν ασημένια καθώς αναρίθμητοι κεραυνοί έλαμπαν κατά μήκος του ορίζοντα και τα πέπλα ρόδινα ενός πελώριου Aurora Borealis ξεδιπλώνονταν σ’ ολόκληρο τον ουρανό, απ’ το ζενίθ ως το ναδίρ.\nΗ Αριάδνη γύρισε και με κοίταξε. Το πρόσωπό της, μισοκρυμμένο απ’ το σκούρο γυαλί του κράνους της, δεν μου έδωσε τη δυνατότητα να διαβάσω την έκφραση των όμορφων ματιών της.\n-«Σ’ αρέσει ακόμα εκεί έξω;» με ρώτησε. Αυτή τη φορά η φωνή της ακούστηκε κάπως ανήσυχη, ίσως και φοβισμένη.\n-«Ναι,» της απάντησα. «Με γοητεύουν η γαλήνη και η σιωπή που βασιλεύουν πέρα απ’ την Περίμετρο. Αν και από τότε που κόντεψα να σε χάσω, δεν τις αγαπώ το ίδιο!» Στο άκουσμα αυτών των λέξεων ένας μορφασμός καμπύλωσε τα χείλη της. Ήταν μια παράδοξη γκριμάτσα που αποτελούταν από ένα μείγμα αμηχανίας και τρυφερότητας.\n-«Κατάφερες να θυμηθείς τίποτα;»\n-«Δεν θυμάμαι το παραμικρό,» ψιθύρισε, πιο πολύ στον εαυτό της παρά σε μένα, «τρεις μέρες και νύχτες χάθηκαν για πάντα απ’ το μνημονικό μου.»\nΤην τύλιξα με τα μπράτσα μου και εκείνη αναρίγησε στο άγγιγμά τους, παγιδευμένη στην προσωπική της αγωνία.\n-«Κάποια στιγμή θα θυμηθείς τα πάντα,» της ψιθύρισα πλησιάζοντας το στόμα μου στ’ αυτί της, «χρειάζεσαι λίγο χρόνο ακόμα για να συνέλθεις, αυτό είναι όλο. Το μυαλό σου θα ξεκλειδώσει τις αναμνήσεις που σου λείπουν όταν θα είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσει.»\n-«Υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα εκεί έξω απ’ ότι νομίζουμε,» μου απάντησε εκείνη ενώ μια πινελιά δέους χρωμάτιζε τώρα τη φωνή της, «από τότε που ξύπνησα στο νοσοκομείο, αυτή η σκέψη δεν λέει να μ’ αφήσει ήσυχη! Νιώθω ότι κάτι μου συνέβη εκεί πέρα, ότι ήρθα σ’ επαφή με κάτι έλλογο που μας παρακολουθεί και περιμένει!»\nΣτο άκουσμα αυτών των λέξεων αναδεύτηκε μέσα μου ένας παράξενος φόβος. Μου φάνηκε ξαφνικά ότι αντίκριζα μια ξένη, ένα εξωγήινο πλάσμα που είχε πάρει τη μορφή της γυναίκας που αγαπούσα και που με κοίταζε ανέκφραστο πίσω απ’ τα χοντρά μαύρα γυαλιά της.\nΣηκώθηκα όρθιος, αρκετά βιαστικά και αδέξια οφείλω να ομολογήσω, καθώς δεν ήθελα να καταλάβει το πώς ακριβώς με είχε κάνει να νιώσω.\n-«Θα τα πούμε αργότερα, στο διαμέρισμα. Θα είσαι εντάξει εδώ πέρα, μόνη σου;» τη ρώτησα προσπαθώντας να επιβάλλω έναν ανέμελο τόνο στη φωνή μου.\nΕκείνη μου έκανε ένα καταφατικό νεύμα και στη συνέχεια ξανάρχισε ν’ αγναντεύει την έρημο. Καθώς έμπαινα στο ηχοπλάνο για δεύτερη φορά , της έριξα μια τελευταία ματιά πάνω απ’ τον ώμο μου.\nΜου φάνηκε πολύ εκτεθειμένη έτσι όπως καθόταν μονάχη πάνω στην επίπεδη έπαλξη, μόνη και ευπαθής, σαν ένα λουλούδι που φύτρωνε ξεχασμένο σ’ ένα αφιλόξενο οροπέδιο. Οι ασταμάτητες ριπές του ανέμου την τύλιγαν μ’ έναν αόρατο μανδύα που έκανε το ύφασμα της στολής της ν’ αναδεύεται και για μια στιγμή ένιωσα σίγουρος ότι προσπαθούσαν να την πάρουν μαζί τους, στην καρδιά της ερήμου που περικύκλωνε την Αποικία.\nΜε ξύπνησε μια πολύ παράξενη αίσθηση, η βεβαιότητα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Άνοιξα τα μάτια μου και ανακάλυψα ότι είχα μείνει μόνος. Η Αριάδνη δεν κοιμόταν στο πλευρό μου. Η γλυκιά αίσθηση του σώματός της και το ρυθμικό θρόισμα της απαλής της αναπνοής είχαν εξαφανιστεί. Ανασηκώθηκα, στηρίχτηκα στο δεξί μου χέρι και έριξα μια ερευνητική ματιά ολόγυρα. Το υπνοδωμάτιο με τα οβάλ παράθυρα ήταν άδειο και σιωπηλό. Τα κτίρια που υψώνονταν στην απέναντι πλευρά του πεζόδρομου που περνούσε μπροστά απ’ το συγκρότημα των οικιστικών μονάδων που στέγαζε το διαμέρισμά μας, ψαλίδιζαν τον νυχτερινό ουρανό σαν πανομοιότυποι κώνοι από γυαλί και ατσάλι. Έμοιαζαν με αρκτικά παγόβουνα καθώς λαμπύριζαν αμυδρά, στεφανωμένα απ’ τη λάμψη των φωτιστικών σωμάτων που άστραφταν μέσα απ’ τα κυρτά τους παράθυρα. Το δωμάτιο πλημμύριζε από μια αδύναμη φωταύγεια που ήταν πολύ αχνή για να ζωγραφίζει σκιές.\nΣηκώθηκα όρθιος και κοίταξα με απορία το άδειο κρεβάτι, τα τσαλακωμένα σεντόνια και τα μαξιλάρια που είχαν παραμορφωθεί απ’ το βάρος των κεφαλιών μας, του δικού μου και της Αριάδνης. Εκείνη τη στιγμή άκουσα ένα ανεπαίσθητο θρόισμα που έμοιαζε με συνδυασμό αχνού αναστεναγμού και πνιχτής κραυγής. Ερχόταν απ’ το χώρο του καθιστικού και ένιωσα εντελώς σίγουρος ότι είχε βγει απ’ το δικό της στόμα. Αναπήδησα σαν να με είχε τσιμπήσει σκορπιός και μετά η πόρτα που το χώριζε απ’ το υπόλοιπο διαμέρισμα αποσύρθηκε διακριτικά μέσα στον τοίχο. Απέμεινα ακίνητος, σαν απολιθωμένος. Οι τρίχες της κεφαλής μου σηκώθηκαν όρθιες και το αίμα πάγωσε στις φλέβες μου:\nΗ Αριάδνη, ντυμένη ακόμα με τις λευκές πιτζάμες της από ανακυκλωμένο πολυεστέρα, στεκόταν όρθια καταμεσής του καθιστικού με τα χέρια τεντωμένα ψηλά προς το ταβάνι. Το κεφάλι της έγερνε προς τα πίσω και το στόμα της έχασκε μισάνοιχτο. Έμοιαζε με αρχαία ιέρεια που είχε ακινητοποιηθεί στην προσπάθειά της να καλέσει κάποια αρχέγονη θεότητα. Το πρόσωπό της διαγραφόταν εντελώς ήρεμο μέσα στο διάχυτο μούχρωμα της νύχτας, τα βλέφαρά της ήταν κλειστά ενώ τα μαλλιά της κυμάτιζαν σαν μια μάζα από τεμαχισμένα φύκια. Το βλέμμα μου κινήθηκε προς το σημείο όπου τα γυμνά πέλματά των ποδιών της έπρεπε να πατάνε πάνω στη μοκέτα που κάλυπτε το δάπεδο και ανακάλυψα ότι η Αριάδνη πετούσε, ότι αιωρούταν ακίνητη στον αέρα, σαν μια χορεύτρια που είχε φωτογραφηθεί τη στιγμή που εκτελούσε κάποια δύσκολη φιγούρα. Μια αλλόκοτη ενέργεια γέμιζε το σιωπηλό δωμάτιο, μια εντύπωση αβάσταχτης δύναμης που έμοιαζε με πανίσχυρο ηλεκτρικό πεδίο. Έκανα μια κίνηση να την αγγίξω και να την απαγκιστρώσω απ’ την αλλόκοτη έκσταση που την είχε κυριεύσει αλλά μόλις ολοκλήρωσα το πρώτο βήμα, ένα σύννεφο από οικιακά μικροαντικείμενα, από ποτήρια, πιάτα, ακουστικά και μνημονικά τσιπ, ανυψώθηκαν απ’ τα ράφια των επίπλων που γέμιζαν το καθιστικό και σε χρόνο μικρότερο απ’ αυτόν που μου χρειάστηκε για ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, άρχισαν να στριφογυρίζουν ορμητικά, λες και παρασύρονταν απ’ τις έλικες κάποιας πελώριας δίνης. Αλλά μέσα σ’ αυτό το κινούμενο χάος, στο ακριβές του επίκεντρο, η Αριάδνη εξακολουθούσε να επιπλέει στο κενό ενώ τώρα αναστέναζε βαθιά λες και έβλεπε κάποιο εκστατικό όνειρο. Τα χέρια της έκαναν απαλές κινήσεις σαν να κολυμπούσε ανάμεσα στα ρεύματα κάποιας αιθερικής θάλασσας. Έκανα ένα δεύτερο βήμα προς το μέρος της και τα δεκάδες αντικείμενα άρχισαν να πέφτουν πάνω στο πρόσωπό και στα χέρια μου σαν μικροί μετεωρίτες. Κάλυψα το κεφάλι μου με τα δυο μου χέρια και μέσα απ’ τα μισόκλειστα μάτια μου είδα την Αριάδνη να σωριάζεται καταγής, σαν μαριονέτα που κάποιος της είχε κόψει τα νήματα που την κρατούσαν όρθια. Το σύννεφο των αντικειμένων γκρεμίστηκε γύρω της την ίδια ακριβώς στιγμή ενώ μια βαθιά σιωπή απλωνόταν για δεύτερη φορά στο αναστατωμένο καθιστικό. Γονάτισα δίπλα της και την έσφιξα στην αγκαλιά μου αλλά εκείνη, όσες φορές και αν την ταρακούνησα, παρέμεινε ακίνητη, σαν πεθαμένη, βυθισμένη μέσα σε κάτι που έμοιαζε με βαθιά νάρκη. Μετά τυφλώθηκα από ένα πανίσχυρο φως. Μια τρομερή έκλαμψη κατέκλυσε τ’ οπτικό μου πεδίο, κάτι που έμοιαζε με την κατάλευκη φλόγα κάποιας πυρηνικής έκρηξης. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου που είχαν δακρύσει και αντίκρισα τους προβολείς ενός ογκώδους ηχοπλάνου. Σύμφωνα με τα διακριτικά που κάλυπταν τα πλευρά του ανήκε στη συντεχνία των Νομοτηρητών. Πετούσε έξω απ’ τα παράθυρα του διαμερίσματός μας σαν πελώριο αρπακτικό. Άκουσα μια πόρτα να σπάει σε κομμάτια και μετά το καθιστικό γέμισε με ανθρώπους που φορούσαν λευκές στολές και αντί-μικροβιακές μάσκες. Μαζεύτηκαν γύρω μας σαν επιθετικά φαντάσματα και άπλωσαν τα γαντοφορεμένα χέρια τους πάνω στην Αριάδνη. Άρχισα να τους χτυπάω και να τους βρίζω αλλά προτού προλάβω να κάνω κάτι περισσότερο, κάποιος κάρφωσε στην πλάτη μου τη βελόνα μιας αναισθητικής ένεσης. Ένιωσα ένα στιγμιαίο κάψιμο και ένα παραλυτικό μούδιασμα. Οι προβολείς του ηχοπλάνου έχασαν τη λάμψη τους και οι βιαστικές και ψύχραιμες ομιλίες των ανθρώπων που μας είχαν περικυκλώσει μεταμορφώθηκαν σε απόμακρα και συγκεχυμένα βουητά. Ύστερα κατέρρευσα προς τα πίσω, πάνω σ’ ένα δίχτυ από γαντοφορεμένα χέρια που ανέκοψαν την πτώση μου και μετά τα πάντα βυθίστηκαν στο σκοτάδι.\n-«Υποθέτω ότι θέλετε να μου κάνετε πάρα πολλές ερωτήσεις». Το ρυτιδωμένο πρόσωπο του Νομοτηρητή ήταν ευγενικό και καλοσυνάτο ενώ τα μάτια του με κοιτούσαν ήρεμα και σοφά, πλημμυρισμένα από μια έκφραση πατρικής τρυφερότητας. –«Φαντάζομαι ότι δεν σας εκπλήσσει και πολύ αυτό!» Η πικρόχολη ειρωνεία που αλλοίωνε τη φωνή μου δεν φάνηκε να τον ενοχλεί. –«Είμαι εξουσιοδοτημένος ν’ απαντήσω με ειλικρίνεια σε όλα τα ερωτήματα σας» μου απάντησε χωρίς ν’ αλλάξει το φιλικό του ύφος. Βρισκόμασταν σ’ ένα μακρόστενο γραφείο που στεγαζόταν σε κάποιον απ’ τους ψηλότερους ορόφους του κτιρίου της συντεχνίας των Νομοτηρητών. Ο ένας τοίχος του ήταν κατασκευασμένος από κάποιο διάφανο υλικό που έμοιαζε με γυαλί με αποτέλεσμα ν’ απλώνεται μπροστά μας μια πανοραμική άποψη των ηλιακών γεννητριών που κάλυπταν τις στέγες της πόλης. Πιο μακριά, πίσω απ’ το κυρτό τοίχωμα του θόλου που κάλυπτε την Αποικία, ξεδιπλωνόταν η έρημος, επίπεδη και αχανής, σαν σκονισμένο χαλί που είχε αποκτήσει τη χλωμή απόχρωση της ώχρας. –«Μπορείτε να μου εξηγήσετε τι έπαθε η Αριάδνη;» Είχαν ήδη περάσει πέντε ανυπόφορες μέρες και νύχτες από τότε που η λιπόθυμη σύντροφός μου είχε αρπαχθεί μέσα απ’ τα χέρια μου και κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να μ’ ενημερώσει για το παραμικρό. Αντ’ αυτού είχα υποστεί ατελείωτες ώρες ερωταποκρίσεων όπου μια ομάδα «ειδικών» μου έκαναν ξανά και ξανά τις ίδιες ερωτήσεις ενώ εγώ τους έδινα ξανά και ξανά τις ίδιες ακριβώς απαντήσεις, καθηλωμένος στο άβολο κάθισμα ενός ανακριτικού θαλάμου. Τα νεύρα μου είχαν γίνει κουρέλια και ένιωθα έτοιμος να διαπράξω το απεχθές έγκλημα της ανθρωποκτονίας.\nΟ ηλικιωμένος Νομοτηρητής με κοίταξε χωρίς να μου απαντήσει. Καθόμασταν στις απέναντι άκρες του μακρόστενου γραφείου του που καταλάμβανε το κέντρο του δωματίου με το διάφανο τοίχο και το φως της ημέρας έπεφτε άπλετο πάνω μας καταργώντας τις σκιές.\n-«Η απάντηση που έχω να σας δώσω είναι πολύ απλή» μου είπε τελικά, «δεν έχουμε ιδέα!» Άφησα αυτές τις λέξεις να βυθιστούν μέσα στο μυαλό μου χωρίς να προσπαθήσω να τις επεξεργαστώ. Το αντίθετο θα είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσω σ’ ένα τυφλό παραλήρημα οργής. Φαινόντουσαν τόσο εξωπραγματικά όλα αυτά, τόσο απίστευτα παράξενα!\n-«Σύμφωνα με την έκθεση που μας έστειλε η ιατρική ομάδα που παρακολουθεί την Αριάδνη, έχει υποστεί κάποιας μορφής εγκεφαλικού σοκ. Οι αναλύσεις αίματος και η μοριακή σάρωση του γενετικού της κώδικα δεν έδειξαν την παρουσία κάποιου εξωγήινου ιού στον οργανισμό της ενώ όλες οι ζωτικές της ενδείξεις κυμαίνονται στα όρια του φυσιολογικού. Η ανάλυση των εγκεφαλικών κυμάτων της σχηματίζει την εικόνα ενός ανθρώπου που κοιμάται βαθιά. Βέβαια, το τι όνειρα βλέπει, είναι κάτι για το οποίο μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε!» Τον κοίταξα καλά-καλά χωρίς να καταλαβαίνω. Αυτό ήταν όλο; Ο Νομοτηρητής, λες και μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις που περνούσαν απ’ το μυαλό μου, πρόσθεσε με τον ίδιο τόνο της στοργικής αταραξίας που είχε χρησιμοποιήσει και προηγουμένως:\n-«Τα τηλεκινητικά φαινόμενα που μας περιγράψατε με εντυπωσιακή ομολογουμένως γλαφυρότητα δεν επαναλήφθηκαν έκτοτε, ούτε και υπήρξε κάποια ένδειξη ότι έλαβαν χώρα ποτέ.» Πήρα μια βαθιά αναπνοή για να συγκρατήσω το θυμό που έβραζε μέσα μου και τον ρώτησα:\n-«Εφόσον δεν με πιστεύετε, μπορείτε να μου πείτε τι ακριβώς θέλετε από μένα; Γιατί με καλέσατε στο γραφείο σας;»\nΟ Νομοτηρητής μου απάντησε μ’ ένα καθησυχαστικό χαμόγελο που ελάχιστα κατάφερε να με ηρεμήσει:\n-«Δεν είπα κάτι τέτοιο. Φυσικά και σας πιστεύω. Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε τόσο πολύ τη συνεργασία σας.»\n-«Για ποιο πράγμα ακριβώς;»\nΕκείνος δίστασε. Μου φάνηκε ότι προσπαθούσε να βάλει τις σκέψεις του σε κάποια τάξη, σαν να ήθελε να διαλέξει με μεγάλη προσοχή τις λέξεις που επρόκειτο να ξεστομίσει.\n-«Ως βετεράνος της συντεχνίας των Ιχνηλατών, χαίρετε μεγάλου σεβασμού στην κοινωνία της Αποικίας. Στα μάτια της πλειοψηφίας των συμπολιτών μας, είστε ένας πραγματικός ήρωας. Επί τρεις δεκαετίες εξερευνείτε την εχθρική έρημο που καλύπτει την επιφάνεια του Ντένεμπ χωρίς να πτοείστε απ’ τις αμμοθύελλες και τους ανεμοστρόβιλους που τη σαρώνουν μέρα και νύχτα.»\n-«Είσαστε επομένως ένα δημόσιο πρόσωπο,» μου είπε, «πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε δήλωση ή πράξη σας προσελκύει αμέσως την προσοχή της κοινής γνώμης.»\n-«Θέλετε να κάνω κάποια δημόσια δήλωση σχετικά με αυτό που συνέβη στην Αριάδνη;»\n-«Αυτό που θέλω από σας, είναι να καταλάβετε ότι η περιπέτεια της υγείας της συντρόφου σας μπορεί να έχει καίρια επίπτωση στη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας της κοινωνίας μας. Αλλά αυτό είναι κάτι που εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς τον ίδιο!»\nΤον κοίταξα ανέκφραστος. Τι στο καλό εννοούσε;\n-«Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω,» πρόσθεσε ο Νομοτηρητής, «Όπως κάθε άλλος κάτοικος της Αποικίας, γνωρίζετε ότι δεν είμαστε αυτόχθονες κάτοικοι αυτού του πλανήτη. Οι πρόγονοί μας προσγειώθηκαν στον Ντένεμπ πριν από εκατόν πενήντα γήινα χρόνια περίπου. Η λέξη προσγειώθηκαν αποτελεί ευφημισμό φυσικά. Ο «Προμηθέας», το μεταγωγικό διαστημόπλοιο που μετέφερε τους πρώτους εκατό χιλιάδες αποίκους, συντρίφτηκε στην αμμώδη επιφάνεια του πλανήτη έχοντας υποστεί εκτεταμένες βλάβες στα ηλεκτρονικά του συστήματα, εξαιτίας των πανίσχυρων ηλεκτρομαγνητικών ρευμάτων που εξαπολύουν οι εκλάμψεις του τεράστιου ήλιου του με αποτέλεσμα να πλημμυρίζει η ατμόσφαιρά του με ανεξέλεγκτες ηλεκτρικές καταιγίδες. Από τους εκατό χιλιάδες αποίκους που τη στιγμή της συντριβής κοιμόνταν σε θαλάμους κρυοστάσης, μόνο χίλιοι πεντακόσιοι κατάφεραν να ξυπνήσουν. Η ηρωική εκείνη πρώτη γενιά αντιμετώπισε ανείπωτες αντιξοότητες αλλά κατάφερε να επιβιώσει. Δείχνοντας απαράμιλλο κουράγιο και επινοητικότητα κατάφερε να δημιουργήσει την Αποικία, χρησιμοποιώντας ότι είχε απομείνει απ’ το σκαρί του «Προμηθέα» καθώς και τα μηχανήματα και τις πρώτες ύλες που κουβαλούσε στ’ αμπάρια του.»\n-«Τα γνωρίζω όλα αυτά,» του απάντησα ξερά, «τα έμαθα από την πρώτη κιόλας μέρα που πήγα στο δημοτικό!»\n-«Έκτοτε, ζούμε με την ελπίδα ότι κάποιο περαστικό διαστημόπλοιο θ’ ανιχνεύσει τα σήματα SOS που εκπέμπoυν μέρα και νύχτα οι αναμεταδότες μας αν και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να διαπεράσουν τα σύννεφα του ηλιακού ανέμου που καλύπτει το αστρικό σύστημα του Ντένεμπ.» συνέχισε να μου λέει απτόητος ο Νομοτηρητής, «Στα υπόγεια του κτιρίου όπου βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, φυλάσσονται ακόμα οι κρυονικοί θάλαμοι των αποίκων που δεν ξύπνησαν ποτέ ύστερα απ’ τη συντριβή του «Προμηθέα» είτε γιατί υπέστησαν ανεπανόρθωτα τραύματα κατά την πρόσκρουση, είτε γιατί τα συστήματα αφύπνισης των θαλάμων τους καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν κομμάτια της συλλογικής μας μνήμης, εκπροσωπούν το σύνδεσμο που μας συνδέει με το παρελθόν και με την υπόλοιπη ανθρωπότητα που κάπου εκεί έξω αναπτύσσεται και μεγαλουργεί γεφυρώνοντας τις αποστάσεις που απλώνονται ανάμεσα στ΄άστρα!» Η φωνή του Νομοτηρητή είχε αποκτήσει μιαν αφηρημένη απόχρωση καθώς μου έλεγε τα τελευταία εκείνα τα λόγια. Ήταν λες και είχε ξεχάσει την ύπαρξή μου και μιλούσε στο κενό: «Χιλιάδες κιβώτια που μοιάζουν με κρυστάλλινα φέρετρα. Το καθένα τους φιλοξενεί ένα σώμα. Σχηματίζουν μια ατελείωτη σειρά από κοιμισμένα πρόσωπα, αλλά ανδρικά και άλλα γυναικεία, κάποια νέα και κάποια μεγαλύτερα σε ηλικία που κοιμόνται για πάντα, βυθισμένα σε ένα μείγμα υγρού αζώτου και υδρογόνου και φωτισμένα από ένα ψυχρό μπλε φως!»\n-«Και τι σχέση έχει μ’ όλα αυτά η Αριάδνη;» τον διέκοψα θέλοντας να τον επαναφέρω στον κόσμο του παρόντος. Ο Νομοτηρητής με κοίταξε ξαφνιασμένος σαν να ξυπνούσε από μια πολύ βαθιά ονειροπόληση και μετά έσκυψε προς τα εμπρός σαν να προσπαθούσε μ’ αυτόν τον τρόπο να εντυπώσει στο μυαλό μου πιο αποτελεσματικά τις επόμενες λέξεις που σκόπευε ν’ αρθρώσει:\n–«Είμαστε ξένοι σ’ αυτόν τον κόσμο, Θησέα… Αποτελούμε μια παραφωνία. Μια χούφτα ανθρώπων που ζουν περικυκλωμένοι από έναν ωκεανό εχθρικής άμμου. Επιβιώνουμε σαν παράσιτα πάνω στο σώμα του Ντένεμπ. Έχουμε φτιάξει μια ασήμαντη μυρμηγκοφωλιά από μέταλλο και γυαλί από την οποία κανείς δεν τολμάει ν’ απομακρυνθεί και που κάποια στιγμή θα καταρρεύσει, νικημένη απ’ τη φθορά του χρόνου.»\n-«Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζω πολύ καλά,» του απάντησα.\n–« Κάθε φορά που μια ηλιακή γεννήτρια χαλάει ή που η απόδοση των εργοστασίων τροφής είναι πιο χαμηλή απ’ την αναμενόμενη, συνειδητοποιούμε για μια ακόμα φορά ότι ζούμε πάνω σε μια εύθραυστη φλούδα που τρίζει κάτω απ’ τα πόδια μας. Επιβιώνουμε μέρα με τη μέρα αντιμέτωποι με την προοπτική του αναπόφευκτου αφανισμού.»\n-«Το καταλαβαίνω αυτό,,» μουρμούρισα έχοντας αρχίσει να χάνω την υπομονή μου, «αλλά δεν μου εξηγήσατε ακόμα τη σχέση έχουν όλα αυτά με την Αριάδνη!»\n-«Είναι απλό,» μου απάντησε ο Νομοτηρητής αργά και προσεκτικά σαν να προσπαθούσε να εξηγήσει κάτι σ’ ένα χαζό παιδί, «Πριν από λίγους μήνες η σύντροφος σας έζησε μια περιπέτεια. Το αεροσκάφος της συνετρίβη χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ την Αποικία και εκείνη αναγκάστηκε να επιβιώσει για τρεις μέρες και νύχτες ολομόναχη, μέσα στην έρημο, προτού η ηλεκτρική καταιγίδα που σάρωνε τον Ντένεμπ καταλαγιάσει και τα σωστικά συνεργεία, με εσάς ως αρχηγό, καταφέρουν να την εντοπίσουν. Επέστρεψε σώα και αβλαβής αλλά αλλαγμένη. Μια Αριάδνη διαφορετική. Ένα ανθρώπινο πλάσμα που το άγγιξε το άγνωστο. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο σημαντικό είναι να μην μαθευτούν ποτέ όλα όσα είδατε και ακούσατε; Μπορείτε να αναλογιστείτε το κύμα της υστερίας και του τρόμου που θα σαρώσει την Αποικία έτσι και μαθευτεί ότι η Αριάδνη μεταμορφώθηκε σ’ ένα παράξενο πλάσμα που περιβάλλεται από υπερφυσικές δυνάμεις;»\nΈμεινα σιωπηλός. Είχε δίκιο φυσικά. Μια μαζική κρίση πανικού ήταν το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε ν’ αντέξει η περίκλειστη και εύθραυστη κοινωνία μας.\n-«Και τι μπορώ να κάνω εγώ γι’ αυτό;» τον ρώτησα τελικά.\n-«Σύμφωνα με τους νόμους που έχει θεσπίσει η συντεχνία των δικαστών, έχετε το δικαίωμα να ζητήσετε την διακοπή του συστήματος ιατρικής υποστήριξης που κρατάει την Αριάδνη ζωντανή, εφόσον οι γιατροί που την παρακολουθούν καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι βλάβες που έχει υποστεί είναι μη αναστρέψιμες. Έχουν ήδη συντάξει την αναφορά τους στην οποία διατυπώνουν αυτόν ακριβώς τον ισχυρισμό. Θέλουμε λοιπόν να υπογράψετε μια τέτοια αίτηση. Για το καλό της Αποικίας η Αριάδνη δεν πρέπει να ξυπνήσει ποτέ απ’ τον λήθαργό της!»\nΕγκατέλειψα το γραφείο του Νομοτηρητή χωρίς να του απαντήσω. Διέσχισα τους κοσμοπλημμυρισμένους δρόμους της Αποικίας παραπατώντας σαν μεθυσμένος καθώς το κεφάλι μου γύριζε και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει απ’ την ταραχή που με είχε κυριεύσει. Αν και πολλοί περαστικοί με κοιτούσαν παράξενα, ούτε καν μπήκα στον κόπο να τους ανταποδώσω το βλέμμα. Άκουσα όμως τα μουρμουρητά του οίκτου και της συμπάθειας που προκαλούσε το πέρασμα μου καθώς τα νέα είχαν ήδη κυκλοφορήσει και ολόκληρη η Αποικία γνώριζε ότι η Αριάδνη χαροπάλευε χτυπημένη, (σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή), από μια απρόβλεπτη εγκεφαλική αιμορραγία.\nΤο μυαλό μου άρχισε να καθαρίζει μόνο όταν κάθισα κοντά στο προσκεφάλι της, ντυμένος με μια αντι-μικροβιακή στολή, σ’ έναν αποστειρωμένο θάλαμο αρνητικής πίεσης, κάπου στο εσωτερικό του τεράστιου κεντρικού νοσοκομείου της Αποικίας. Έμοιαζε με ιερό λείψανο έτσι όπως κείτονταν σκεπασμένη με αντισηπτικά σεντόνια και περιβεβλημένη από περίπλοκα μηχανήματα που κατέγραφαν τις ζωτικές της λειτουργίες. Στο πρόσωπό της απλωνόταν μια έκφραση απόλυτης γαλήνης και αταραξίας. Αναπαυόταν άσπιλη και αμόλυντη στο νοσοκομειακό κρεβάτι, πανέμορφη και απίστευτα απόμακρη, μια θεά που ονειρευόταν το τέλος του σύμπαντος. Αναρωτήθηκα αν μπορούσε να νιώσει την παρουσία μου εκείνη τη στιγμή, βουτηγμένη στο σκοτάδι εκείνης της ανεξήγητης αναισθησίας. Της έσφιξα το χέρι αλλά τα δάχτυλά της μου φάνηκαν παράξενα κρύα και σκληρά, λες και ήταν φτιαγμένα από μάρμαρο. Άρχισα να τα χαϊδεύω με απαλές και ρυθμικές κινήσεις και καθώς άγγιζα την παλάμη του χεριού της, ανακάλυψα ότι οι γραμμές που τη στόλιζαν είχαν εξαφανιστεί εντελώς. Θα ‘λεγε κανείς πως μαζί με τη συνείδηση της είχε χαθεί και ολόκληρη η προσωπική της ιστορία, όλο το πανόραμα της χαράς της θλίψης και των ελπίδων που κάνει ένα ανθρώπινο πλάσμα αυτό που είναι. Η ξαφνική εκείνη διαπίστωση με χτύπησε σαν γροθιά στο στομάχι.\n-«Τι θέλεις να κάνω;» ψιθύρισα μέσα στη βαθιά σιωπή του νοσοκομειακού θαλάμου, «πες μου τι να κάνω γιατί βρίσκομαι σ’ ένα σκοτάδι πολύ πιο μαύρο απ’ το δικό σου!»\nΈνιωσα μια παράξενη αλλαγή στην ατμόσφαιρα, κάτι σαν αόρατη μετακίνηση, λες και ένα ρεύμα που δεν μπορούσα ούτε να δω ούτε και ν’ ακούσω, είχε αρχίσει να στροβιλίζεται κοντά στο ταβάνι. Ανατρίχιασα. Σάρωσα με τα μάτια μου τον μισοφωτισμένο θάλαμο προσπαθώντας να εντοπίσω την παραμικρή αλλαγή που θα υποδείκνυε πως κάτι αλλόκοτο είχε αρχίσει να συμβαίνει και τότε τα δάχτυλα της Αριάδνης ζεστάθηκαν ανεπαίσθητα ανάμεσα στις παλάμες των χεριών μου. Την κοίταξα κατάπληκτος, γεμάτος προσδοκία, και μου φάνηκε ότι στο πρόσωπό της είχε απλωθεί μια υποψία χρώματος. Μετά με διαπέρασε κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα πολύ χαμηλής έντασης και ύστερα, εντελώς ακαριαία, ο αποστειρωμένος θάλαμος, το κρεβάτι της Αριάδνης, ολόκληρο το τεράστιο κτίριο του νοσοκομείου που απλωνόταν γύρω μας, εξαφανίστηκε. Έτσι απλά. Σαν ολόγραμμα που κάποιος του κατεβάζει το διακόπτη.\nΠετάχτηκα όρθιος και κοίταξα ολόγυρα γεμάτος δυσπιστία. Η αχανής και πανάρχαια έρημος του Ντένεμπ, μια ρόδινη θάλασσα από σιωπηλούς λόφους που σπινθήριζαν σαν κοραλλένιοι κάτω απ’ τον τεράστιο ήλιο, απλώθηκε γύρω μου σαν τρισδιάστατο στερεογράφημα. Οι σόλες των λεπτών μου παπουτσιών πατούσαν πάνω σ’ ένα στρώμα ζεστής άμμου. ‘Ένα απαλό αεράκι χάιδευε το πρόσωπό μου. Αναλογίστηκα με δέος τον παραλογισμό της όλης κατάστασης: Θα έπρεπε να είμαι ήδη νεκρός, ξεροψημένος απ’ τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου που έκαιγε τον ουρανό, δηλητηριασμένος απ’ την τοξική ατμόσφαιρα που στερούταν οξυγόνο. Οι θανατηφόρα υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται στην επιφάνεια του Ντένεμπ θα έπρεπε να με είχαν ήδη οδηγήσει στα όρια της θερμοπληξίας. Και όμως ζούσα ακόμα, ντυμένος με την αντι-μικροβιακή στολή του νοσοκομείου ενώ το λευκό φως του ήλιου μου ζέσταινε τα χέρια και το πρόσωπο και η άμμος έτριζε κάτω απ’ το βάρος μου. Έκατσα ανακούρκουδα και βύθισα τα χέρια μου μέσα της. Ήταν ζεστή και απαλή στο άγγιγμα μου και λαμποκοπούσε κρυσταλλική, σαν ένας ωκεανός από τριμμένο γυαλί. Ξανασηκώθηκα όρθιος και άρχισα να περπατώ άσκοπα ανάμεσα στις αμμοθίνες που ξεδιπλώνονταν γύρω μου τεράστιες και σιωπηλές, ίδιες με στροβιλιζόμενα γλυπτά που είχε σκαλίσει ο άνεμος και ο χρόνος. Ένιωθα ήρεμος και ασφαλής, ένα παιδί της ερήμου που εξερευνούσε το βασίλειο της αθάνατης μητέρας του. Ξαφνικά, πάνω σ’ ένα λοφίσκο που υψωνόταν μπροστά μου σαν πεπλατυσμένο ημισφαίριο, αντίκρισα τα κομμάτια ενός κατεστραμμένου αεροσκάφους. Η καρδιά μου έχασε ένα χτύπο καθώς αναγνώρισα το ηχοπλάνο της Αριάδνης. Ανέβηκα τρέχοντας την ασταθή πλαγιά του λοφίσκου αλλά όταν έφτασα στην κορυφή του, με περίμενε ένα δεύτερο, ακόμα ισχυρότερο ξάφνιασμα: Μέσα απ’ τη σκονισμένη και ραγισμένη καλύπτρα του, φωτισμένη άπλετα απ’ το διάπυρο φως του ήλιου, διαγραφόταν μια γυναικεία μορφή που κοιμόταν ειρηνικά, δεμένη με αντικρουστικούς ιμάντες. Αναγνώρισα το ευγενικό προφίλ της Αριάδνης, τα όμορφα μαλλιά της που έπεφταν πλούσια και κυματιστά πάνω στους ώμους της και τη γραμμή του λεπτού της λαιμού. Ξαναζούσα με κάθε λεπτομέρεια τη στιγμή που την είχα εντοπίσει στην έρημο ύστερα απ’ τη συντριβή της, ύστερα από τις τρεις εφιαλτικές εκείνες μέρες και νύχτες του ξέφρενου ψαξίματος. Μόνο που τώρα ήμουν μόνος, το σωστικό συνεργείο που υπάκουγε στις εντολές μου έλαμπε δια της απουσίας του. Πλησίασα την καλύπτρα και χτύπησα δοκιμαστικά το βρώμικο γυαλί της με τα γυμνά μου δάχτυλα. Μου ‘ρθε να γελάσω. Ήταν τόσο παράξενα και απίστευτα όλα αυτά! Κι όμως, το γυαλί έμοιαζε απόλυτα πραγματικό, ζεστό και σκληρό, σαν πορσελάνινο βάζο που είχε μόλις βγει απ’ το φούρνο. Και τότε η Αριάδνη αναδεύτηκε. Τα βλέφαρά της πετάρισαν, το στόμα της συσπάστηκε, τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα και στράφηκαν προς το μέρος μου.\nΤεντώθηκε σαν χρυσαλίδα που ξυπνάει μέσα στο ημιδιάφανο κουκούλι της και αναδεύτηκε ληθαργικά. Τα δάχτυλά της πάτησαν κάποιο κουμπί και η καλύπτρα άνοιξε στα δύο.\nΠισωπάτησα τρομαγμένος καθώς ένιωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Οι κινήσεις της είχαν κάτι το αλλόκοτα προμελετημένο. Αυτό ήταν κάτι που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την Αριάδνη που γνώριζα τόσο καλά και που το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν ο πηγαίος αυθορμητισμός. Την είδα να βγαίνει έξω απ’ το κατεστραμμένο αεροσκάφος με τα τσακισμένα φτερά και να στέκεται όρθια, ντυμένη με την ολόσωμη στολή μιας Ιχνηλάτισσας. Τα μαλλιά της ανέμιζαν απαλά, σπρωγμένα από έναν άνεμο που θα έπρεπε να την έχει ήδη σκοτώσει. Όπως και μένα άλλωστε. Με κοίταξε και μου χαμογέλασε γλυκά, αλλά ήταν ένα χαμόγελο παράξενο, κάπως παρανοϊκό, φορτισμένο με μια αδικαιολόγητη αίσθηση ευδαιμονίας:\n-«Γιατί με κοιτάζεις μ΄αυτό το τρομαγμένο ύφος; Νομίζεις ότι σκοπεύω να του κάνω κακό;» Η φωνή της ήχησε καθαρή και κρυστάλλινη σαν ασημένιο σήμαντρο μέσα στη σιωπή. Πλημμυρισμένη από μια αφύσικη αυτοπεποίθηση.\n–«Ποια είσαι;» κατάφερα να ψελλίσω, «Που βρίσκομαι και τι έχεις κάνει στην Αριάδνη;»\n-«Είμαι η Αριάδνη,» μου απάντησε, «Και ταυτόχρονα είμαι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό. Και αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα όνειρο που έχει γεννηθεί μέσα στον δικό μου εγκέφαλο.»\nΚοίταξα, χωρίς να μιλήσω, τη θάλασσα της άμμου, τον ουρανό που έμοιαζε με πελώριο ημισφαίριο από πυρακτωμένο ατσάλι και το τσακισμένο κουφάρι του ηχοπλάνου.\n-«Είμαι καλά και ασφαλής. Απλά κοιμάμαι. Το σώμα μου προσαρμόζεται στις καινούργιες δυνάμεις που έχω αναπτύξει, αυτό είναι όλο.» πρόσθεσε εκείνη.\n-«Τι δυνάμεις είναι αυτές; Για ποιο πράγμα μου μιλάς;» Παρατήρησα με ικανοποίησα ότι η φωνή μου γινόταν πιο σταθερή ύστερα από κάθε ερώτημα που της έκανα. Ξανάβρισκα με μεγάλη ταχύτητα την ψυχραιμία μου. Σ’ αυτό το γεγονός ίσως και να έπαιζε ρόλο και η εκπαίδευση μου ως Ιχνηλάτης. Όταν πετάς με τις ώρες πάνω από μια εξωγήινη έρημο, μαθαίνεις να μην εμπιστεύεσαι πάντα τις αισθήσεις σου. Είναι ένα περιβάλλον γεμάτο ψευδαισθήσεις.\n-«Το όνειρο που βλέπεις αυτή τη στιγμή είναι ένα μέρος αυτών των δυνάμεων,» άρχισε να μου λέει, «Αλλά έχε υπόψη σου ότι υπάρχουν άνθρωποι στην Αποικία, οι Νομοτηρητές για παράδειγμα, που θα προτιμούσαν να μη μαθευτεί ποτέ τι ακριβώς συμβαίνει με εμένα. Ή τι συνέβη σε όλους όσους χάθηκαν τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια στην έρημο και αφού επέστρεψαν στην Αποικία πέθαναν μυστηριωδώς. Για να καταλάβεις τι ακριβώς εννοώ ωστόσο, πρέπει να πετάξεις και εσύ πάνω απ’ την έρημο και να προσγειωθείς στο σημείο όπου συνετρίβη το ηχοπλάνο μου. Απόψε κιόλας. Μόνο τότε θα είμαστε και οι δυο μας ασφαλείς. Υπάρχει ένα μυστικό εκεί έξω που ήρθε η ώρα να βγει στο φως. Απόψε λοιπόν πρέπει ν’ αποδράσεις απ’ την Αποικία. Αν μ’ αγαπάς και μ’ εμπιστεύεσαι, πρέπει να κάνεις αυτό που σου λέω!»\nΗ έρημος, το ηχοπλάνο και ο τεράστιος ήλιος χάθηκαν από μπροστά μου. Βρέθηκα για μια ακόμα φορά καθισμένος δίπλα στο προσκεφάλι της Αριάδνης μέσα στο θάλαμο του νοσοκομείου ενώ εκείνη, η πραγματική Αριάδνη που αγαπούσα με όλη μου την ψυχή, ξάπλωνε μπροστά μου βυθισμένη στην ακύμαντη θάλασσα μιας απατηλής αναισθησίας.\nΤο ηχοπλάνο απογειώθηκε κάθετα απ’ την πλατφόρμα της Περιμέτρου με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα. Το σώμα μου κόλλησε στο ανατομικό κάθισμα του στενάχωρου πιλοτηρίου ενώ η ροή του οξυγόνου που τροφοδοτούσε τη μάσκα μου επιταχύνθηκε καθώς ο εγκέφαλος του αεροσκάφους πάλευε να με σώσει απ’ τη λιποθυμία. Ήξερα πως έκανα τη μεγαλύτερη τρέλα της ζωής μου. Πετούσα στα σκουπίδια μια καριέρα τριάντα ετών. Ακόμα και αν επιβίωνα απ’ την αποψινή δοκιμασία, το καλύτερο που θα είχα να περιμένω ήταν τα ισόβια καταναγκαστικά έργα στα ορυχεία της Αποικίας. Αλλά ένιωθα επίσης ότι δεν είχα επιλογή. Η Αριάδνη θα πέθαινε έτσι κι αλλιώς, είτε γιατί κάποιος θ’ αποσύνδεε τα συστήματα που την κρατούσαν ζωντανή, είτε γιατί κάποιο μικρόβιο που θα τρύπωνε στον εξασθενημένο οργανισμό της, θα τη σκότωνε. Η σκέψη αυτή μ’ έκανε να τρίξω τα δόντια μου με μιαν ανίσχυρη οργή. Όλα τα όνειρα που κάναμε είχαν γίνει στάχτη, ακόμα και η άδεια κύησης που μας είχε παραχωρήσει πρόσφατα η συντεχνία των οίκο-επίτροπων, είχε χάσει για πάντα τη σημασία της. Ολόκληρη η ζωή μας είχε μεταμορφωθεί σ’ ένα σωρό από ερείπια. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ακολουθήσω την προτροπή εκείνου του παράξενου ονείρου και την τρελή ελπίδα ότι κάτι θα μπορούσε να σημαίνει.\nΗ Αποικία μεταμορφώθηκε σε μια λαμπερή νησίδα καταμεσής μιας θάλασσας σκοταδιού καθώς το ηχοπλάνο άγγιξε τα όρια της στρατόσφαιρας του Ντένεμπ. Ο διάφανος θόλος που τη σκέπαζε εξέπεμπε μια μαργαριταρένια λάμψη ενώ το κυκλικό τείχος της Περιμέτρου φωσφόριζε γύρω της σαν ασημένιο δαχτυλίδι. Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Το φωτεινό ποτάμι του γαλαξία πλημμύριζε τον ουρανό και σύννεφα σκόνης που έμοιαζαν με αναβράζουσες μάζες από κίτρινο καπνό σέρνονταν κατά μήκος του ορίζοντα. Προτού εγκαταλείψω την Αποικία είχα υποκλέψει ένα μετεωρολογικό δελτίο απ’ το κέντρο εναέριας κυκλοφορίας. Πλησίαζε μια ήλεκτρο-καταιγίδα. Αυτό ήταν ένα γεγονός που εξυπηρετούσε τα σχέδιά μου καθώς θα απέτρεπε οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος από το να με ακολουθήσει για τις υπόλοιπες είκοσι-τέσσερις ώρες τουλάχιστον.\nΤο ηχοπλάνο σταθεροποιήθηκε στο ύψος των δεκαπέντε χιλιομέτρων απ’ την επιφάνεια του εδάφους και εγώ πέρασα στον υπολογιστή του τις συντεταγμένες της πτώσης του σκάφους της Αριάδνης. Εκείνο, υπακούοντας στις καινούργιες εκείνες εντολές, άρχισε να ταξιδεύει με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα προς τον Νότιο Πόλο του πλανήτη.\nΈνιωθα παράξενα άδειος μέσα μου, ατάραχος, σαν να είχα εγκαταλείψει όλα τα εγκόσμια και να όδευα σ’ ένα καλοδεχούμενο τέλος. Αλλά και πάλι, τι άλλο μου έμελλε να κάνω; Κοίταξα την ατελείωτη έκταση των αμμόλοφων που αντανακλούσε το φως των άστρων τυλιγμένη σε μια αχνή πράσινη λάμψη και σκέφτηκα ότι κάπως έτσι θα έπρεπε να έμοιαζε και η κατάφυτη επιφάνεια της Γης που οι μακρινοί μας πρόγονοι είχαν εγκαταλείψει για πάντα. Αλλά τούτη εδώ η έρημος ήταν εχθρική, η ομορφιά της ήταν εντελώς τοξική και κάποια μέρα θα μας σκότωνε όλους. Ήδη διεκδικούσε τη γυναίκα που αγαπούσα. Τη μίσησα εκείνη τη στιγμή, τόσο πολύ που ένιωσα έτοιμος ν’ αρπάξω τα χειριστήρια και να πέσω πάνω της σαν βολίδα, μόνο και μόνο για να καψαλίσω λίγα τετραγωνικά μέτρα άμμου.\nΈνα βίαιο τράνταγμα με ξανάφερε στα συγκαλά μου. Κάτι συνέβαινε. Κοίταξα προς τα πάνω και ανακάλυψα ότι ο ξάστερος ουρανός είχε καλυφθεί από πυκνά σύννεφα άμμου που άστραφταν απ’ τις αλλεπάλληλες λάμψεις ηλεκτρικών εκκενώσεων. Έμοιαζαν με πράσινα πυροτεχνήματα που ξεπηδούσαν εδώ και εκεί σαν φλογερά ριζικά συμπλέγματα. Το ηχοπλάνο τραντάχτηκε για δεύτερη φορά καθώς οι πανίσχυρες εκείνες εκκενώσεις τράνταζαν την ατμόσφαιρα σαν κανονιές. Έριξα μια ματιά στις ολογραφικές ενδείξεις του κράνους και ανακάλυψα ότι τα ηλεκτρικά φορτία που περικύκλωναν το αεροσκάφος είχαν αυξηθεί επικίνδυνα. ‘Ήταν ζήτημα χρόνου το πότε θα με χτυπούσε κάποιος κεραυνός. Για μια στιγμή σκέφτηκα να γυρίσω πίσω αλλά μετά ξανάδα νοερά την εικόνα της Αριάδνης να ξαπλώνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου και γύρω της μαζεμένους τους μαυροντυμένους Νομοτηρητές να ετοιμάζονται να της αφαιρέσουν τη ζωή.\nΚαι μετά συνέβη αυτό που περίμενα: Το ηχοπλάνο τυλίχτηκε από μια εκτυφλωτική λάμψη, τα συστήματα συναγερμού ούρλιαξαν όλα μαζί και οι αντικρουστικοί ιμάντες του καθίσματός τυλίχτηκαν γύρω απ’ το στήθος, το στομάχι και τα πόδια μου σαν προστατευτικά χέρια. Οι πολύχρωμες ενδείξεις που γέμιζαν τ’ οπτικό μου πεδίο έσβησαν, το πιλοτήριο κλυδωνίστηκε και στη συνέχεια το ρύγχος του στράφηκε προς τα κάτω, προς το μακρινό έδαφος που πλησίαζε με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα.\nΔεν θυμάμαι τίποτα απ’ την πρόσκρουσή μου στο έδαφος. Άνοιξα απλώς τα μάτια μου και ανακάλυψα ότι το αεροσκάφος δεν κινούταν πια και ότι όλα τα συστήματά του είχαν νεκρωθεί. Ένα θαμπό κίτρινο φως τρύπωνε μέσα απ’ τη διάφανη καλύπτρα ενώ το ουρλιαχτό του ανέμου είχε γίνει εκκωφαντικό. Βρισκόμουν στο επίκεντρο κάποιας άγριας αμμοθύελλας. Αλλά δεν είχα τραυματιστεί. Οι αντικρουστικοί ιμάντες του καθίσματός μου είχαν κάνει το θαύμα τους και τώρα το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να περιμένω να ξεθυμάνει η καταιγίδα.\nΑλήθεια; Μου ήρθε να βάλω τα γέλια σ’ αυτή τη σκέψη. Δηλαδή σε τι θα βελτιωνόταν η όλη κατάσταση αν έκανα κάτι τέτοιο; Δηλαδή, αν μ΄ εντόπιζε κάποιο συνεργείο διάσωσης θα είχα να προσδοκώ σε κάτι; Πήρα στα γρήγορα την απόφασή μου. Αποδέσμευσα τους αντικρουστικούς ιμάντες άνοιξα την καλύπτρα του ηχοπλάνου και άφησα την αμμοθύελλα να ορμήσει μέσα στο πιλοτήριο.\nΈνιωσα σαν να με άρπαξε ένα τεράστιο χέρι. Η πίεση του ανέμου ήταν τόσο δυνατή που κόλλησα πάνω στο κάθισμα μου ενώ ο χώρος του πιλοτηρίου γέμισε με αστραπιαία σχεδόν ταχύτητα με σωρούς κοκκινωπής άμμου. Είδα τη στάθμη της ν’ ανεβαίνει όλο και περισσότερο, να μου καλύπτει τα πόδια, την κοιλιά, το στήθος, το λαιμό και τελικά το πρόσωπο. Το οπτικό μου πεδίο καλύφθηκε από πυκνό σκοτάδι αλλά μετά, αντί να χάσω τις αισθήσεις μου, μου συνέβη το εντελώς αντίθετο. Βρέθηκα να πετώ ψηλά πάνω απ’ την έρημο, πάνω απ’ τα πυκνά σύννεφα της θύελλας, σ’ ένα ύψος τόσο μεγάλο που μπορούσα να δω τον ορίζοντα του Ντένεμπ να καμπυλώνεται μπροστά μου σαν πελώρια αψίδα.\n-«Τι συμβαίνει;» Δεν έλαβα καμία απάντηση στο κοινότυπο εκείνο ερώτημα. Έπλεα απαλά στον ουρανό και έβλεπα τη θύελλα να μαίνεται τεράστια και αχανής κάτω απ’ τα πόδια μου. Απ’ αυτό το ύψος έμοιαζε με την επιφάνεια ενός κιτρινωπού υγρού που έβραζε ασταμάτητα φωτισμένο απ’ τις λάμψεις αλλεπάλληλων ηλεκτρικών εκκενώσεων. Ο ήλιος είχε ανατείλει πίσω απ’ τον καμπυλωτό ορίζοντα, άγριος όπως πάντα και περιβεβλημένος από ένα εκτυφλωτικό στέμμα πυρακτωμένων αερίων. Και εκείνη τη στιγμή συνέβη: Μια αίσθηση αυξανόμενης δύναμης, μια συσσώρευση ενέργειας παρόμοια με αυτή που είχα νιώσει τη νύχτα που είχα βρει την Αριάδνη στο καθιστικό του διαμερίσματός μας να αιωρείται σαν οπτασία πάνω απ’ την κόκκινη μοκέτα του. Άπλωσα τα χέρια μου, τα κοίταξα και είδα ότι έλαμπαν παράξενα, τυλιγμένα με μια γαλαζωπή αύρα και μετά ένιωσα το μυαλό μου να επεκτείνεται απεριόριστα, να μεταμορφώνεται στο ωστικό κύμα μιας ασυγκράτητης έκρηξης που εξαπλωνόταν προς κάθε δυνατή κατεύθυνση. Ένα κομμάτι του έφτασε ως κάτω, στην έρημο και ενοποιήθηκε με τους αμέτρητους κόκκους της άμμου που την αποτελούσε. Ένα άλλο άγγιξε το σώμα μου που κοιμόταν μέσα στην ανοιγμένη κάψουλα του ηχοπλάνου, εύθραυστο και ετοιμοθάνατο, με την καρδιά του να χτυπάει όλο και πιο αδύναμα και την αναπνοή του έτοιμη να σταματήσει. Μπήκα μέσα του και έγινα ένα μαζί του και του έδωσα εντολή να ξυπνήσει. Κάποιο άλλο κομμάτι πέταξε σαν μετεωρίτης πάνω απ’ την επιφάνεια του Ντένεμπ και αιωρήθηκε πάνω απ’ την θολοσκέπαστη Αποικία, την πλημμυρισμένη από ανθρώπους που ζούσαν μέσα στο φόβο, εγκλωβισμένοι στον τεχνητό τους λαβύρινθο, χωρίς να μπορούν να φανταστούν το μεγαλείο που κρυβόταν έξω απ’ τους τείχους της περίκλειστης φυλακής τους. Γιατί τώρα πια γνώριζα το μυστικό που έκρυβε η έρημος. Ο Ντένεμπ, αυτός ο άνυδρος και εχθρικός πλανήτης ο καλυμμένος με άμμο, είχε την ικανότητα να μεταλλάσσει την ανθρώπινη συνείδηση, τα τεράστια ηλεκτρικά φορτία που πλημμύριζαν την ταραγμένη του ατμόσφαιρα, δημιουργημένα απ’ τα κολοσσιαία ρεύματα της ενέργειας που εξακόντιζε ο πελώριος ήλιος του, επιδρούσαν στα κύτταρα του ανθρώπινου εγκεφάλου και τον ενεργοποιούσαν ολοκληρωτικά, ξεκλείδωναν τις αρχέγονες δυνάμεις τους. Το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να ανοίξουμε τους εαυτούς μας στην μεταμορφωτική του δύναμη, να εγκαταλείψουμε το θόλο της Αποικίας και να παραδοθούμε στο κενό.\nΑιωρήθηκα πάνω απ’ την Αποικία και βυθίστηκα προς τα κάτω, διαπέρασα αβίαστα τον αεροστεγή της θόλο και εισχώρησα στο νοσοκομείο και στον αποστειρωμένο θάλαμο όπου κοιμόταν η Αριάδνη. Μου είχε προσφέρει το μίτο της απόδρασης από το λαβύρινθο και εγώ τον είχα χρησιμοποιήσει. Ο μινώταυρος ήταν νεκρός, ο φόβος δεν υπήρχε πια. Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να της δείξω ότι είχα μεταμορφωθεί, ότι είχα μεταστοιχειωθεί και εγώ σ’ ένα γνήσιο παιδί του Ντένεμπ. Δεν χρειαζόταν να ακολουθήσουμε την μοίρα όλων αυτών που είχαν αλλάξει αλλά δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν τις νέες τους δυνάμεις γιατί ήταν μόνοι. Είχαμε ο ένας τον άλλο.\nΗ Αριάδνη άνοιξε τα μάτια της μέσα στο απαλό ημίφως του νοσοκομειακού θαλάμου και η συνείδησή της ανυψώθηκε στο κενό, διαπέρασε το θόλο και αιωρήθηκε δίπλα μου σαν μια σφαίρα γλυκύτατου φωτός που τρεφόταν απ’ τον κολοσσιαίο ωκεανό της ενέργειας που τύλιγε τον Ντένεμπ.\nΤην ένιωσα να μου χαμογελάει.\nΚάπου χαμηλά, καθισμένο ακόμα στο πιλοτήριο του ηχοπλάνου μου και μισοσκεπασμένο απ’ τους σωρούς της κοκκινωπής άμμου, το πρόσωπό μου της ανταπέδωσε το χαμόγελο.\n-«Όλα καλά;» με ρώτησε χαμογελώντας μου ακόμα. Οι σκέψεις της ενώθηκαν με τις δικές μου σαν κύματα φωτός που δημιουργούσαν μια περίλαμπρη δίνη ευτυχίας.\n-«Μια χαρά! Τώρα επιτέλους καταλαβαίνω!»\n-«Και τι θέλεις να κάνουμε;»\nΕστίασα τη συνείδησή μου στο εσωτερικό της Αποικίας, στη πυκνοδομημένη μυρμηγκοφωλιά των κοντόφθαλμων συνειδήσεων που ζούσαν φυλακισμένες μέσα σε μια ψευδαίσθηση αξιολύπητης άγνοιας.\n-«Νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να ξυπνήσουν και εκείνοι, δεν συμφωνείς;»\nΑναρτήθηκε από Ξωτικό-νεραιδόπαρμένος Φαντασιόπληκτος Με Οργιώδης Φαντασία Συγγραφέας στις 2:48 μ.μ.\nstavroulazerva 15 Σεπτεμβρίου 2009 - 11:34 μ.μ.\nΠολύ καλό!!!! Ταξίδεψα μαζί τους!!!\nΑνώνυμος 16 Σεπτεμβρίου 2009 - 12:23 π.μ.\nΣε ευχαριστώ πολύ για το ευγενικό σχόλιο. Καλό φθινόπωρο να έχουμε όλοι!


Υποβολή αιτήσεων συνταξιοδότησης από εκπαιδευτικούς – Newsbeast\nΟδηγός με όσα χρειάζονται να γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι\nΣε λίγες μέρες και συγκεκριμένα στα διάστημα από 20-30 Απρίλη θα υποβληθούν οι αιτήσεις των εκπαιδευτικών για παραίτηση από την υπηρεσία λόγω συνταξιοδότησης.\nΛόγω του γεγονότος αυτού ο αιρετός στο ΚΥΣΔΕ κ. Κορδής προχώρησε στη σύνταξη ενημερωτικού στο οποίο κάποιες χρηστικές πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία της συνταξιοδότησης.\nΤα στοιχεία που παρατίθενται βασίζονται κυρίως σε δεδομένα της ιστοσελίδας του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (στην οποία παραπέμπουν και οι υπερσύνδεσμοι καθώς και στην πολύτιμη βοήθεια του νομικού Δ. Τεμπονέρα).\nΑς ξεκινήσουμε συνεπώς με τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης πολιτικών υπαλλήλων. Πρόκειται για ένα αναλυτικό οδηγό που μεταξύ άλλων διευκρινίζει τους όρους:\n- Παλαιός – νέος ασφαλισμένος.\n- Θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος\n- Όρια ηλικίας συνταξιοδότησης για:\n- Πρόωρη – μειωμένη σύνταξη\n- Αναγνώριση πλασματικού χρόνου παιδιών\n- Αναγνώριση χρόνου σπουδών\nΌλα τα στοιχεία αυτά εμπλουτίζονται με συγκεντρωτικούς πίνακες συνταξιοδότησης.\n1. Η στρατιωτική θητεία.\n2. Η γονική άδεια.\n4. Ο χρόνος παιδιών.\n5. Ο χρόνος ιδιωτικού τομέα.\nΑπό 1-7-2007 για τον υπολογισμό των συντάξιμων αποδοχών λαμβάνεται υπόψη και ποσό 140,80 ευρώ. Δηλαδή η κύρια σύνταξη θα υπολογίζεται στο ποσό: Β.Μ.+140,80 ευρώ. Η διαφορά μεταξύ της σύνταξης που θα προκύπτει με τη νέα βάση υπολογισμού και αυτής που προέκυπτε με βάση υπολογισμού μόνο το Β.Μ., θα δοθεί τμηματικά κατά το 1/4 ετησίως με έναρξη την 1-7-07. (άρθρο 2 του νόμου 3513?2006)\nΣΧΕΤΙΚΑ TAGSσυνταξη συνταξιοδοτησειΣ εκπαιδευτικων


Ολυμπιακός : «Μέσα» ο Χάρισον - Simerinos.gr\nΤην προετοιμασία του ενόψει του παιχνιδιού με την Χίμκι (9/4) για την 34η και τελευταία αγωνιστική της κανονικής διάρκειας της Euroleague συνέχισε ο Ολυμπιακός, με την προπόνηση της Δευτέρας (5/4) μάλιστα να επιφυλάσσει ευχάριστα νέα για τον Γιώργο Μπαρτζώκα.\nΟ Ελληνας τεχνικός είδε τον Ααρον Χάρισον να προπονείται με την υπόλοιπη ομάδα και να τίθεται στη διάθεσή του για την αναμέτρηση με τη ρώσικη ομάδα. Ο Αμερικανός γκαρντ είχε ακολουθήσει την αποστολή των Πειραιωτών στην Ισπανία για τα παιχνίδια με Βαλένθια και Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά δεν είχε αγωνιστεί σε κανένα από τα δύο, λόγω ενοχλήσεων στη μέση.\nΠλέον όμως ξεπέρασε το πρόβλημα που αντιμετώπιζε και βρίσκεται στη διάθεση του Μπαρτζώκα για το παιχνίδι με την Χίμκι. Ο Χάρισον φέτος έχει παίξει σε 26 αγώνες στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση μπάσκετ και έχει μέσο όρο 6.7 πόντους με 41.5% στο δίποντο, 27.5% στο τρίποντο και 80.7% στις βολές, 1.8 ριμπάουντ και 1.1 ασίστ.\nΕπόμενο άρθροΑνοιγμα-ζαριά υπό τον φόβο πολιτικής φθοράς – Ο γρίφος του Πάσχα, οι επόμενες κινήσεις Μητσοτάκη


Κοινός Παρονομαστής: Διαχρονικές οι διεκδικήσεις της Τουρκίας (του Ευθύμιου Πέτρου)\nΔιαχρονικές οι διεκδικήσεις της Τουρκίας (του Ευθύμιου Πέτρου)\nΔεν έχει ακόμη αποδοθεί η δέουσα σημασία στην απόφαση του Ταγίπ Ερντογάν να αναστείλει όλες τις προεκλογικές του εμφανίσεις στην Κωνσταντινούπολη. Δεδομένης της τεραστίας πολιτικής σημασίας που αποδίδει ο Τούρκος Πρόεδρος στις δημοτικές εκλογές, την επανάληψη των οποίων επέβαλλε ο ίδιος με τεχνάσματα αμφιβόλου νομιμότητος, αντιλαμβανόμεθα ότι οι λόγοι της αποσύρσεώς του είναι πολύ σοβαροί. Ίσως και να κοστίσουν στον προστατευόμενό του υποψήφιο Μπιναλή Γιλδιρίμ την εκλογή του, η οποία είναι ούτως ή άλλως εξαιρετικά αμφίβολη.\nΝα μην ξεχνάμε ότι κατά την κανονική διεξαγωγή των εκλογών, ο Γιλδιρίμ έχασε ξεκάθαρα παρ' ότι οι μηχανισμοί του Ερντογάν βυσσοδομούσαν εναντίον του αντιπάλου του Ιμάμογλου.\nΟι λόγοι όμως της αποχής Ερντογάν από την κρίσιμη προεκλογική εκστρατείας πρέπει να αναλυθούν διότι μπορεί να εγκυμονούν ανατροπές που θα επηρεάσουν γενικώτερες πολιτικές, καθώς και γεωστρατηγικές καταστάσεις.\nΚοινό μυστικά θεωρείται πλέον ότι η υγεία του Τούρκου Προέδρου κλονίζεται. Κλονίζεται ταυτοχρόνως και η θέσις του, καθώς και η γραμμή διαδοχής που είχε χαράξει προετοιμάζοντας τον γαμβρό του Αλ Μπαϋράκ να αναλάβει τα ηνία, μετά από αυτόν. Βλέπουμε την ίδια στιγμή να αναλαμβάνουν εκ νέου πολιτικές πρωτοβουλίες οι κεμαλιστές με τον αρχηγό τους Κιλιτσντάρογλου να ομιλεί και πάλι για 18 νησιά (17+1 κατά τα λεγόμενα του ιδίου) τα οποία υποστηρίζει ότι κατέχει παρανόμως η Ελλάς. Το επισημαίνουμε αυτό για να μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις ότι μπορεί η μετά τον Ερντογάν εποχή να σημάνει βελτίωση των σχέσεων των Αθηνών με την Άγκυρα.\nΑπέναντι στην Ελλάδα η πολιτική των Τούρκων είναι διαχρονική και υπερκομματική. Είτε οι κεμαλιστές, είτε οι ισλαμιστές, έχουν τις ίδιες διεκδικήσεις από την Ελλάδα, τις ίδιες απαιτήσεις από την Κύπρο και, το γεγονός ότι τα τελευταία μόνον χρόνια ηγέρθη ζήτημα ΑΟΖ και εκμεταλλεύσεως υδρογονανθράκων, συγκυριακά και μόνον αναδεικνύεται από τον Ερντογάν. Το ζήτημα προέκυψε στα χρόνια που αυτός κυβερνούσε. Αν κυβερνούσαν οι κεμαλιστές θα έκαναν ακριβώς τα ίδια. Ας τρέφουν λοιπόν κάποιοι αφελείς ψευδαισθήσεις, ανάλογες εκείνων που είχαν πριν 17 χρόνια, όταν ο Ταγίπ Ερντογάν εξετόπιζε τους κεμαλιστές από την εξουσία. Ανέμεναν τότε ορισμένοι πως οι τουρκικές προκλήσεις θα σταματούσαν και μια περίοδος συνεννοήσεως θα ανέτειλε. Σήμερα και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι διεψεύσθησαν από την πραγματικότητα. Η οποία έδωσε ένα καλό μάθημα σε όσους δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η συνεννόησις με την Τουρκία επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου, είναι ανέφικτη. Καλώς το επικαλούμεθα και το υπενθυμίζουμε με κάθε ευκαιρία, όμως πρέπει να έχουμε απόλυτη συναίσθηση ότι το δίκαιον, μόνον δια της ισχύος επιβάλλεται. Εν προκειμένω δε, μόνον δια της δικής μας ισχύος.\nτο άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΣΤΙΑ του Σαββάτου.


Ο Δήμος Κηφισιάς βράβευσε τους νέους φοιτητές της πόλης | ΔΗΜΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ\nΤους Πρωτοετείς Φοιτητές και Φοιτήτριες στην Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση βράβευσε ο Δήμαρχος Κηφισιάς και η Διοίκηση του Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού & Αθλητισμού «Δημήτριος Βικέλας» την Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2019, στο Ξενοδοχείο Domotel Kastri στην Νέα Ερυθραία.\nΗ Τελετή Βράβευσης του Δήμου Κηφισιάς, έγινε προς τιμήν των εισαχθέντων από τα Λύκεια της Πόλης στην Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, με το σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων του έτους 2018.\nΧαιρετισμό και τα συγχαρητήρια απηύθυναν ο Δήμαρχος Κηφισιάς κ. Γιώργος Θωμάκος, η Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος του Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού & Αθλητισμού «Δημήτριος Βικέλας» κ. Σίσσυ Παπασπύρου και κ. Νικήτας Κόκκαλης.\nΟ Δήμαρχος Κηφισιάς κ. Γιώργος Θωμάκος στην ομιλία του, τόνισε στους φοιτητές πως όπου κι αν βρίσκονται να μην ξεχνάνε την πόλη τους και πως το παρελθόν μπορεί να φορτίζει με αξία το μέλλον τους. Η Πρόεδρος του Ν.Π.Δ.Δ. κ. Σίσσυ Παπασπύρου τους συμβούλεψε να ακούνε πάντα τις συμβουλές των γονιών και να τις προσαρμόσουν στον χαρακτήρα τους καθώς και να αγωνιστούν με υπομονή και επιμονή. Τέλος, ο Αντιπρόεδρος του Ν.Π.Δ.Δ. και Υπεύθυνος Αθλητισμού κ. Νικήτας Κόκκαλης, τους επεσήμανε πως μαζί με τις σπουδές τους, το ήθος είναι αυτό που θα καθορίσει τη ζωή τους και πως αυτός ο τόπος περιμένει τη δική τους πρόοδο και εξέλιξη για να πάει μπροστά.\nΤο 2018 από τα Λύκεια της πόλης μας εισήχθησαν στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι.) 245 μαθητές και μαθήτριες οι οποίοι βραβεύτηκαν παρουσία του Δημάρχου Κηφισιάς κ. Γιώργου Θωμάκου, της Προέδρου του Ν.Π.Δ.Δ. «Δημήτριος Βικέλας» κ. Σίσσυ Παπασπύρου, του Αντιπροέδρου & Υπευθύνου Αθλητισμού του Ν.Π.Δ.Δ. «Δημήτριος Βικέλας» κ. Νικήτα Κόκκαλη, του Αντιδημάρχου Νέας Ερυθραίας κ. Μιχάλη Καυγαλάκη, των Δημοτικών Συμβούλων του κ. Παντελή Παπανικολόπουλου, της κ. Πόλυ Αστερίου, κ. Έφης Κούτση, του κ. Γιάννη Παντελεάκη, του κ. Γιώργου Σκορδίλη, του κ. Γιώργου Παπαδόπουλου, του πρώην Δημάρχου και νυν Δημοτικού Συμβούλου κ. Βασίλη Βάρσου, του Τοπικού Συμβούλου Κηφισιάς κ. Δημήτρη Σύριου, των μελών του Ν.Π.Δ.Δ. Λίλας Παπαδημητρίου, Αγγελικής Βαλασοπούλου, του Γενικού Γραμματέα του Δήμου Κηφισιάς κ. Παναγιώτη Αντωνιάδη και των Λυκειαρχών κ. Παναγιώτη Σπυθουράκη από το Αναξαγόρειο Λύκειο Ν. Ερυθραίας, του κ. Κωνσταντίνου Αθανασίου από το 2ο Λύκειο Κηφισιάς, κ. Ηλία Κούτσικου από το 3ο Λύκειο Κηφισιάς\nΤην εκδήλωση παρουσίασε η Παρουσιάστρια κ. Φωτεινή Γεωργαντά.


Τι περιμένει από τον ELN, ο πρόεδος Ιβάν Ντούκε - EL\nΤι περιμένει από τον ELN, ο πρόεδος Ιβάν Ντούκε\nΗ κυβέρνηση της Κολομβίας ανέμενε την Παρασκευή από τον Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης (ELN),\nτην απελευθέρωση όλων των ομήρων που κρατά πριν αποφασίσει εάν θα ξαναρχίσει ή όχι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με την οργάνωση ανταρτών, που επισήμως θεωρείται η τελευταία που συνεχίζει τη δράση της στη χώρα, δήλωσε ο πρόεδρος Ιβάν Ντούκε.\n«Θέλω να περιμένουμε την απελευθέρωση των ομήρων σήμερα», είπε ο Ντούκε σε δημοσιογράφους, ο οποίος αναμενόταν να αποφασίσει εντός της ημέρας αν θα συνεχιστούν οι ειρηνευτικές συνομιλίες που διεξήγαγαν στην Κούβα ο ELN και η κυβέρνηση του προκατόχου του Χουάν Μανουέλ Σάντος.\nΌταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, την 7η Αυγούστου, ο Ντούκε είχε ορίσει την Παρασκευή ως την προθεσμία για να ανακοινώσει την τύχη της ειρηνευτικής διαδικασίας. Είχε θέσει ως προϋποθέσεις στην οργάνωση —που ιδρύθηκε το 1964, εν μέσω μιας εξέγερσης των αγροτών— να απελευθερώσει όλους τους ομήρους που κρατά, τουλάχιστον 17 ανθρώπους κατά τις αρχές, και να αποδεχθεί νέους όρους.\nΟι αρχές περιμένουν ιδίως να αφεθούν ελεύθεροι εννιά αστυνομικοί, στρατιωτικοί και συμβασιούχοι που είχαν απαχθεί από τους αντάρτες σε διάφορες τοποθεσίες μετά το τέλος, στις αρχές Αυγούστου, του πιο πρόσφατου κύκλου συνομιλιών με την προηγούμενη κυβέρνηση. Τρεις άλλοι όμηροι, στελέχη του στρατού, αφέθηκαν ελεύθεροι την Τετάρτη.\n«Αν υπάρξουν ενέργειες καλής πίστης, αν οι απαχθέντες απελευθερωθούν και εάν υπάρξει αναστολή των εγκληματικών δραστηριοτήτων, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να συνεχίσει. Αλλά δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να επικυρώνουμε τη βία», επέμεινε ο Ντούκε, ο οποίος ανήκει στη σκληρή δεξιά.\nΑπό την πλευρά του ο επικεφαλής διαπραγματευτής του ELN, ο Πάμπλο Μπελτράν, εμφανίστηκε βέβαιος από την Κούβα ότι οι συνομιλίες, που είχαν αρχίσει τον Φεβρουάριο του 2017 στο Κίτο του Ισημερινού, θα συνεχιστούν.\n«Η προσδοκία μας είναι ότι ο διάλογος θα ξαναρχίσει, ότι η ατζέντα θα ακολουθηθεί και ότι θα εργαστούμε με λογική χτίζοντας πάνω σε αυτό που έχει οικοδομηθεί» ήδη, είπε στο ραδιοφωνικό δίκτυο Kapital Stereo.\nΔιαβεβαίωσε ότι ο ELN, ο οποίος υπολογίζεται πως διαθέτει ακόμη 1.500 μαχητές, είναι διατεθειμένος να απελευθερώσει τους ομήρους, αλλά απέκλεισε την πιθανότητα αυτό να γίνει εντός της προθεσμίας που όρισε ο πρόεδρος Ντούκε.\n«Εκτιμώ ότι αυτό μπορεί να γίνει στα τέλη αυτής της εβδομάδας ή στις αρχές της επόμενης», διευκρίνισε, καταγγέλλοντας ότι οι επιχειρήσεις του στρατού καθυστέρησαν την απελευθέρωση των αιχμαλώτων.\nΟ εμφύλιος πόλεμος στην Κολομβία από το 1958 μέχρι σήμερα έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 260.000 ανθρώπους, ενώ η τύχη άλλων 80.000 και πλέον αγνοείται, κατά μια μελέτη που έδωσε στη δημοσιότητα νωρίτερα φέτος το κολομβιανό Εθνικό Κέντρο για την Ιστορική Μνήμη. Η σύρραξη εξάλλου εκτόπισε περίπου 7 εκατομμύρια άμαχους.\nPrevΠροηγούμενο ΆρθροΣυρία: Ο Πούτιν συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις – Ο Ερντογάν “μασάει” την γραβάτα του!\nΕπόμενο ΆρθροΠοιος πασίγνωστος μεγιστάνας, αποχωρεί από εταιρία-κολοσσόNext


Η κριτική των παικτών του ΠΑΟΚ - ΠΑΟΚ - SPORT 24\nΕπιμέλεια: Sport24.gr Δημοσίευση: 03 Νοε. 2016 23:16\nΟ ΠΑΟΚ ηττήθηκε εντός έδρας από την Καραμπάγκ με σκορ 1-0, έχοντας σε κακή μέρα τους περισσότερους παίκτες του. Λέοβατς και Τσίμιροτ οι μόνοι με σταθερά καλή παρουσία για τον "Δικέφαλο" στο 90λεπτο της Τούμπας.\nΠολύ δύσκολα έγιναν τα πράγματα για τον ΠΑΟΚ, όσον αφορά την πρόκριση από τον 10ο όμιλο του Europa League, μετά την εντός έδρας από την Καραμπάγκ. Ο Βλάνταν Ίβιτς είδε τους περισσότερους παίκτες του να μην έχουν την απαιτούμενη απόδοση στον αγωνιστικό χώρο, με τους Λέοβατς και Τσίμιροτ να είναι ίσως οι μόνοι με σταθερή και ουσιαστική συνεισφορά σε όλο το 90λεπτο της Τούμπας.\nΓλύκος: Εκεί που όλα έδειχναν ότι θα... κόψει εισιτήριο στο ματς, ήρθε το γκολ του Μίτσελ. Ελάχιστα είχε ανησυχήσει μέχρι εκείνο το σημείο, δεν αντιμετώπιζε προβλήματα, όμως δεν μπόρεσε να αποσοβήσει το σουτ με το αριστερό του Ισπανού εκτός περιοχής. Στο 90' σταμάτησε τον Ρεϊνάλντο σε τετ-α-τετ.\nΜάτος: Έβγαλε ενέργεια και επιθετικότητα στο παιχνίδι του, έλεγξε τον χώρο του ανασταλτικά χωρίς να πονοκεφαλιάσει, ανέβηκε πολλές φορές την πλευρά αλλά καμία από τις ενέργειες του δεν βρήκε αποδέκτη που να τις μετουσιώσει σε κάτι θετικό για τον ΠΑΟΚ. Η διάθεση δεν του έλειψε, αντίθετα με το αποτέλεσμα.\nΒαρέλα: Δεν είχε θέματα με τους αντίπαλους φορ, αναχαιτίζοντας τις επιθέσεις της Κάραμπαγκ σε χόρτο και αέρα. Έμοιαζε να βγάζει με άνεση το ματς, μέχρι που σκόραρε ο Μίτσελ. Φάση στην οποία δεν κράτησε σωστές αποστάσεις με τον Τζαβέλλα και έδωσαν την ευκαιρία στον Ισπανό να βρει χώρο να σουτάρει. Μαζί με τον παρτενέρ του στο κέντρο άμυνας, έσωσαν τον ΠΑΟΚ από δεύτερη παραβίαση της εστίας του στο 87'.\nΤζαβέλλας: Για τον Έλληνα διεθνή αμυντικό ισχύουν όσα και τον Βαρέλα, με την διαφορά ότι ο Τζαβέλλας πρόσφερε στην σωστή προώθηση της μπάλας προς την μεσαία γραμμή αλλά και την επίθεση. Θέματα δεν είχε παρά μόνο όταν άνοιξε στο τέλος το παιχνίδι, ενώ τοποθέτησε εξαιρετικά το κορμί του στην φάση του 87', όταν μαζί με τον Βαρέλα αποσόβησαν το 0-2.\nΛέοβατς: Σταθερά καλός σε όλο το 90λεπτο, από τους λίγους παίκτες του ΠΑΟΚ με θετικό πρόσημο στο τέλος του ματς. Ελάχιστα ανησύχησε αμυντικά, ανέβηκε την πλευρά επιθετικά αλλά δεν μπόρεσε να δώσει το κάτι παραπάνω στην δημιουργία. Το αποτέλεσμα του αγώνα αδικεί την προσπάθεια του.\nΚάνιας: Χαμηλή πτήση για τον Ισπανό, αφού με εξαίρεση 2-3 ωραία ανοίγματα της μπάλας περιορίστηκε στα τυπικά. Αντίθετα με προηγούμενες εμφανίσεις του, του έλειψε η φαντασία, η ενέργεια και οι πρωτοβουλίες. Χρειαζόταν το κάτι παραπάνω ο ΠΑΟΚ από τον Κάνιας αλλά δεν το βρήκε σε κανένα σημείο του παιχνιδιού.\nΤσίμιροτ: Πίεσε σωστά στον άξονα, έδωσε δεύτερες κατοχές στον ΠΑΟΚ με ανάκτηση της μπάλας και αρκέστηκε σε σίγουρες μεταβιβάσεις, χωρίς να πάρει ρίσκα στο παιχνίδι του. Δεν δίστασε να πάρει μέτρα προς την επίθεση και είχε την ευκαιρία να σκοράρει αλλά δεν τα κατάφερε. Χωρίς να εντυπωσιάσει, είχε θετική παρουσία για την ομάδα του.\nΜυστακίδης: Είχε όλη την διάθεση να προσφέρει σε πολλούς τομείς του παιχνιδιού. Πήγε στο πλάι, επιχείρησε να συγκλίνει, πάτησε περιοχή, ανταποκρίθηκε σωστά τακτικά. Απείλησε σε διάρκεια αλλά δεν ευτύχησε να δει κάποια από τις προσπάθειες του να φέρνει αποτέλεσμα. Ήταν φιλότιμος αλλά του έλειψε η ουσία. Αντικαταστάθηκε από τον Περέιρα.\nΜπίσεσβαρ: Προσπάθησε να βάλει το κάθετο παιχνίδι στην ανάπτυξη, πήρε τα ρίσκα του αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν δίστασε να ζητήσει την μπάλα και να αναλάβει πρωτοβουλίες, όμως δεν του έβγαιναν οι επιλογές του. Σωστά ήθελε να παίξει, γρήγορα και με μια επαφή, όμως από ουσία... μηδέν. Έφυγε από το παιχνίδι, αφήνοντας τη θέση του στον Τιάμ.\nΡοντρίγκες: Καλά κλεισμένος ο δαιμόνιος εξτρέμ του ΠΑΟΚ, δεν βρήκε χώρους για να προκαλέσει ρήγματα, αφού οι αντίπαλοι ήταν σωστά διαβασμένοι στην αντιμετώπιση του. Θέλοντας την μπάλα στην κίνηση και όχι στα πόδια, ο Ροντρίγκες πάσχιζε να βρει τρόπους να απειλήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Πήρε καλό βαθμό ανασταλτικά, δίνοντας συνεχώς στηρίγματα στον μπακ της πλευράς του, Λέοβατς.\nΑθανασιάδης: Βρέθηκε σε θέση βολής στο 10', αστόχησε και έκτοτε σπανίως προβλημάτισε την αντίπαλη άμυνα. Προσπάθησε να βγει εκτός περιοχής και να βοηθήσει στην κυκλοφορία της μπάλας, δεν κατάφερε ωστόσο να βρει ιδανικές συνεργασίες με τους συμπαίκτες του. Εκτός ρυθμού, δεν βοήθησε ούτε δημιουργικά, ούτε απειλώντας ευθέως την αντίπαλη εστία.\nΠερέιρα: Αντικατέστησε τον Μυστακίδη για να δώσει μια διαφορετική νότα στην επιθετική λειτουργία της πλευράς. Πάτησε περιοχή, πήγε σε ατομικές ενέργειες, πήρε μια κάρτα εκβιάζοντας πέναλτι και αστόχησε από κοντά στην φάση του 85', μετά από γύρισμα του Λέοβατς.\nΤιάμ: Πήρε τη θέση του Μπίσεσβαρ και πήγε στο πλάι του Αθανασιάδη, αμέσως μετά το 0-1 της Κάραμπαγκ. Απλή αναφορά στο φύλλο αγώνος.\nΣάκχοβ: Μπήκε στο ματς στο 81ο λεπτό αντί του Τσίμιροτ και ουδέποτε πρόλαβε να μπει στον ρυθμό του αγώνα.


17 Σεπ: Συγκέντρωση-πορεία ενάντια στην κυριακάτικη εργασία / Θεσσαλονίκη\nkinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα...\nτι; : πορεία\tθεματική : εργασία, Κυριακάτικη αργία\tαπό : Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Συντονισμός δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και τα "απελευθερωμένα" ωράρια\nΚυριακή 17 Σεπτεμβρίου 2017 στις 10.00 πμ\nΠού : Θεσσαλονίκη\nΤσιμισκή με Αριστοτέλους\n78 εκδηλώσεις στην τοποθεσία\nΣυγκέντρωση-πορεία ενάντια στην κυριακάτικη εργασία\n2 καλέσματα : 1 2\n10 και 17 Σεπτέμβρη: Ξεκαθαρίζουμε ότι οι Κυριακές είναι των εργαζομένων (Θεσσαλονίκη)\nΜε αφισοκολλήσεις και μαζικό μοίρασμα στους εργαζόμενους της Τσιμισκή, της Αριστοτέλους, της Αγίας Σοφίας, ο συντονισμός ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία καλεί σε συγκεντρώσεις τις δύο επόμενες Κυριακές. Να είμαστε όλοι/ες εκεί!\n32 ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ...\nΕδώ και 4 χρόνια τα αφεντικά του εμπορίου προσπαθούν να καταργήσουν ολοκληρωτικά την αργία με τελικό στόχο να δουλεύουμε 52 Κυριακές το χρόνο. Από το νόμο του 2013 με τις «7 Κυριακές», από την «πιλοτική» εφαρμογή του μέτρου των «52 Κυριακών» το καλοκαίρι του 2014, από την «8η Κυριακή» στα τέλη του 2014, από το 3ο μνημόνιο του 2015 και το περιθώριο που άφηνε για «περισσότερες Κυριακές» και από τις «2 επιπλέον υπό όρους Κυριακές» στα τέλη του 2016, φτάνουμε στον Μάη του 2017 και στις «32 Κυριακές» βάσει και της συμφωνίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους "θεσμούς". Η όλη αυτή εξέλιξη σηματοδοτήθηκε από ισχυρές πιέσεις κυβερνώντων, κεφαλαιοκρατών και των διάφορων μηχανισμών τους, όπως τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προς εμάς τους εργαζόμενους για να αποδεχτούμε την ολοκληρωτική κυριαρχία της αγοράς στις ζωές μας. Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που έρχεται να επιδεινώσει την όλη δυσχερή κατάσταση που ως εργαζόμενοι βιώνουμε, με την υπερεντατικοποίηση, αλλά και τους πετσοκομμένους μισθούς ή και την μη καταβολή των δεδουλευμένων, τις απολύσεις και τα τόσα άλλα κρούσματα εργοδοτικής τρομοκρατίας. Και βέβαια, η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που πολύ σύντομα, όπως φαίνεται, θα γενικευθεί και σε πολλούς άλλους εργασιακούς κλάδους.\nΚι αν μέχρι σήμερα τελικά δεν έχει καταργηθεί πλήρως η κυριακάτικη αργία αυτό οφείλεται πρώτιστα στις συλλογικές εργατικές αντιδράσεις. Πίσω μας λοιπόν έχουμε πλέον έναν πολύχρονο αγώνα, με σημαντικές μάχες μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς, με απεργίες και απεργιακές περιφρουρήσεις, παρεμβάσεις, διαδηλώσεις,. Δίνοντας το αγωνιστικό παρών κάθε Κυριακή που επιχειρούνταν η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας. Μέσα από τον αγώνα αυτό έχουν γίνει σταθερά βήματα προς την κατεύθυνση της οργάνωσής μας, της συλλογικοποίησης των ίδιων των συναδέλφων από τον κλάδο του εμπορίου και της ανάδειξης μιας σειράς ζητημάτων από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων.\nΟι μαζικές απεργιακές περιφρουρήσεις της 16ης Ιούλη που διήρκησαν περισσότερες από 2,5 ώρες αλλά και οι παρεμβάσεις στις 23 του ίδιου μήνα προφανώς και δεν είναι αρκετές. Με τα μεγάλα αφεντικά και τις πολυεθνικές να δίνουν το ρυθμό ακόμη και σε Κυριακές του Αυγούστου που έχουν αποδεδειγμένα "χασούρα" αντιλαμβανόμαστε πως μπροστά μας έχουμε τις μεγάλες δυνάμεις του εμπορικού κεφαλαίου, αποφασισμένες να μετατρέψουν σε συνήθεια, παρά το πρόσκαιρο κόστος στους τζίρους τους, την Κυριακάτικη εργασία. Συνήθεια τόσο για τους καταναλωτές, όσο και για τους ίδιους τους εργαζομένους.\nΗ μάχη για την υπεράσπιση του ελεύθερου χρόνου μας δεν σταμάτησε με την ψήφιση ενός νομοσχεδίου, ούτε πρόκειται να σταματήσει μπροστά στην απληστία τους. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να δώσουμε τη μάχη για να μπορεί να υπάρχει και μπορούμε να απολαμβάνουμε τον μη εργάσιμο χρόνο, την ξεκούρασή μας, τις οικογένειες μας, ενάντια στο 7 στα 7 που αρχίζει να γίνεται κανόνας. Το ότι θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, δεν σημαίνει όμως πως μπορούμε να υπερασπιστούμε μόνοι μας μία κατάκτηση που αφορά το σύνολο της εργατικής τάξης, και των εμποροϋπαλλήλων στην προκειμένη περίπτωση. Είμαστε στο σημείο που ή θα μοιραστούμε έναν κοινό αγώνα στον οποίο και θα νικήσουμε ή θα μοιραστούμε μία καθολική σιωπή που θα οδηγήσει και στην κοινή μας ήττα.\nΣε αυτό το κρίσιμο σημείο είναι σημαντικό όχι μόνο να μην αποδυναμωθούν οι αντιστάσεις μας, αλλά αντιθέτως να ατσαλωθούν, να δικτυωθούν, να οργανωθούν για να κόψουμε την όρεξη στα αφεντικά. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα αφεντικά και να επιβάλλουμε το δίκιο μας, αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να δουλεύουμε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο φτηνά, ότι ώρα, ότι μέρα θέλουν και για όσο μας θέλουν πριν μας στείλουν ξανά στις ουρές του ΟΑΕΔ. Για αυτό καλούμε τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες να έρθουν σε επαφή με τα σωματεία και τις πρωτοβουλίες εργαζομένων του κλάδου, να στήσουμε νέα όπου δεν υπάρχουν, να δημιουργήσουμε εργατικές συνελεύσεις σε κάθε μαγαζί όπως έγινε πρόσφατα με τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες σε Leroy Merlin, Public, Media Markt και να έρθουμε σε επαφή με τον συντονισμό. Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας και βασιζόμενοι στις δικές μας πλάτες και με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη, να συνεχίζουμε όλο και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας.\nΉ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟ 7 ΣΤΑ 7 -Ή ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ\n10 & 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ,\nΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10.00 και ΠΟΡΕΙΑ 12.00\nΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ\nΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ\nΣυντονισμός δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και στα απελευθερωμένα ωράρια * Επικοινωνία: sintonexismoskiriakiexs@espiv.net\nπηγή : http://libertatiasquat.blogspot.com/2017/09/b...\nΣυγκέντρωση - πορεία ενάντια στην κυριακάτικη εργασία | Κυριακή 17/9 10:00 Τσιμισκή με Αριστοτέλους\nΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ\nΣτους καιρούς της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και της κατάστασης εξαίρεσης στην οποία βρίσκονται οι άνεργοι έρχεται ο νόμος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ που προβλέπει τη λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων για 32 Κυριακές τον χρόνο. Η πρόθεση κράτους και καπιταλιστών για πλήρη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.\nΠού στοχεύει η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας;\nΗ κατάργηση της κυριακάτικης αργίας αλλά και η πλήρης ελαστικοποίηση των ωραρίων είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που εντάθηκε με αφορμή την κρίση. Στο επίκεντρο αυτής της αναδιάρθρωσης είναι οι εργασιακές σχέσεις ως ο παράγοντας που πάνω του στηρίζεται η εκμετάλλευση των εργαζομένων, η παραγωγή υπεραξίας και τελικά τα κέρδη των καπιταλιστών. Είναι ένα μέτρο που θα ωφελήσει άμεσα κυρίως τους μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου του εμπορίου και τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, θα ευνοήσει δηλαδή την περαιτέρω συσσώρευση κεφαλαίου. Είναι ακόμα όμως άλλη μια επίθεση σε εργασιακά κεκτημένα που ανοίγει τον δρόμο για την περαιτέρω εντατικοποίηση κι αυταρχικοποίηση των ήδη επισφαλών εργασιακών σχέσεων σύμφωνα με το κυρίαρχο πνεύμα της πλήρους εμπορευματοποίησης των ζωών μας. Για να επιβιώσει ο καπιταλισμός που βρίσκεται σε κρίση πρέπει να επεκταθεί επιθετικά σε ολοένα και περισσότερα σημεία όπου μέχρι τώρα δεν είχε εκμεταλλευτεί επαρκώς. Ο στόχος είναι η μετατροπή των εργαζόμενων σε εργατικές μηχανές με ελάχιστα δικαιώματα που όταν δε δουλεύουν θα είναι πειθήνιοι καταναλωτές. Δηλαδή η ολοκληρωτική μετατροπή της ζωής σε έναν κύκλο παραγωγής υπεραξίας, κατανάλωσης εμπορευμάτων και συσσώρευσης κεφαλαίου. Αυτή είναι η περιβόητη καπιταλιστική ανάπτυξη. Όποιος νομίζει ότι αυτή η επίθεση στον ελεύθερο χρόνο των εργαζομένων θα σταματήσει στο εμπόριο είναι πολύ γελασμένος.\nΗ ιερή συμμαχία της εμπορευματοποίησης των ζωών μας\nΑυτή η προσπάθεια συσπειρώνει ένα διευρυμένο μέτωπο δυνάμεων που η καθεμιά με τον τρόπο της συνεισφέρει στον κοινό στόχο. Κινητήρια δύναμη είναι φυσικά οι καπιταλιστές και βασικός μοχλός η κυβέρνηση που χρησιμοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό λειτουργεί σαν εντολοδόχος του κεφαλαίου. Αυτή φυσικά είναι και μια από τις βασικές λειτουργίες του κράτους στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Ο ρόλος της δικαστικής εξουσίας είναι επίσης σαφής κι ευδιάκριτος και μια πρόχειρη ματιά στον ρόλο που έπαιξε στο πετσόκομμα των εργατικών δικαιωμάτων τα τελευταία χρόνια δεν αφήνει το γεγονός της προσωρινής απόφασης του ΣτΕ να θολώσει τα νερά. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ έχουν αναλάβει τον ρόλο της ιδεολογικής εμπροσθοφυλακής προσπαθώντας να παρουσιάσουν την κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων ως λύση στην κρίση τους και να τη διαφημίσουν όσο πιο πολύ γίνεται, την ίδια στιγμή που παρουσιάζουν οποιαδήποτε αντίδραση σαν αντικοινωνική κι επιζήμια για τους εργαζόμενους. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στις χιπστεροφασιστικές free press φυλλάδες που με τη δήθεν αποϊδεολογικοποιημένη κι αισθητικοποιημένη οπτική τους αποκρυσταλλώνουν το περιεχόμενο του κοινωνικού εκφασισμού ως επιθετικού νεοφιλελευθερισμού. Οι εμπορικοί σύλλογοι στην πλειοψηφία τους βοήθησαν κι αυτοί με τον τρόπο τους. Αρχικά με την παλινωδία του «7 Κυριακές κι όχι 52» όπου έδειξαν να μην καταλαβαίνουν πως η ηγεμονία ανήκει πλέον στους μεγαλοαστούς κι όχι στους ίδιους, κι οποιαδήποτε αλλαγή στην κυριακάτικη αργία δε θα έμενε εκεί αλλά θα παρέσερνε τα πάντα. Έπειτα με την εισαγωγή θεσμών που συμβάλλουν στην ελαστικοποίηση των ωραρίων όπως οι «λευκές νύχτες» όπου οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να δουλεύουν ως τα μεσάνυχτα για να αυξηθεί ο τζίρος. Στις «λευκές νύχτες» συνέβαλαν και αρκετοί δήμοι που στήριξαν πολλές τέτοιες προσπάθειες, ακόμη και δήμαρχοι που ανήκουν στην αριστερά, αποδεικνύοντας τον ρόλο της ως αριστεράς του κεφαλαίου και εν δυνάμει διαχειριστικής δύναμης τους συστήματος κι όχι δύναμης ανατροπής του. Τέλος, οι αλαλάζοντες καταναλωτές που είναι πρόθυμοι να προτάξουν τα στήθη τους για να ψωνίσουν την Κυριακή παίζουν τον ρόλο των χρήσιμων ηλίθιων που δεν αντιλαμβάνονται ότι η πλήρης κατάργηση των εργατικών δικαιωμάτων θα επηρεάσει κι αυτούς.\nΗ σημασία του αγώνα ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας\nΔεν πρέπει να ξεχνάμε τον άμεσο αντίκτυπο της εντατικοποίησης της εργασίας στις ζωές των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή που η επίσημη ανεργία είναι στο 26% ο ελεύθερος χρόνος των εργαζόμενων ψαλιδίζεται. Η έννοια του ελεύθερου χρόνου στενεύει για να χωράει μόνο την κατανάλωση και την απολύτως αναγκαία ξεκούραση. Το εργατικό κίνημα πρέπει να κατανοήσει το ζήτημα του ελεύθερου χρόνου ως ίδιας σημασίας με τον μισθό, ως πλευρές του ίδιου πράγματος. Οφείλει να επανανοηματοδοτήσει την έννοια του ελεύθερου χρόνου έξω κι ενάντια στον καπιταλισμό, ως χρόνου που οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν για να οργανώσουν την αντίστασή τους στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, να δημιουργήσουν τον δικό τους πολιτισμό, να ζήσουν έξω από την κυριαρχία του εμπορεύματος. Ο αγώνας ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας πρέπει να νικήσει για να δώσει μια πνοή στους εργατικούς αγώνες και να εμπλουτίσει το περιεχόμενό τους.\nΗ κατάργηση της κυριακάτικης αργίας δεν αφορά μόνο τους εμποροϋπάλληλους αλλά όλους τους εργαζόμενους. Οι απεργίες των σωματείων του κλάδου τις Κυριακές που είναι ανοιχτά τα καταστήματα είναι απαραίτητες και πρέπει να στηριχτούν, αλλά δεν αρκούν. Είναι απαραίτητος ο οριζόντιος συντονισμός ευρύτερων κομματιών της τάξης μας, σωματείων βάσης, εργατικών σχημάτων και συλλογικοτήτων ώστε αυτές οι απεργίες να αποκτήσουν γενικευμένα χαρακτηριστικά. Σε αυτή την προσπάθεια ο θεσμικός συνδικαλισμός και οι ηττημένες λογικές και πρακτικές του είναι βάρος κι όχι σύμμαχος. Για να κερδίσουμε αυτή τη μάχη ο δρόμος είναι ένας: πρέπει να καταστρέψουμε τη λειτουργία της αγοράς τις Κυριακές. Με μαζικές πορείες, δυναμικές παρεμβάσεις και αποκλεισμούς καταστημάτων, σαμποτάζ, κλεισίματα δρόμων να δημιουργήσουμε ένα πολύμορφο κίνημα μέχρι να το πάρουν απόφαση ότι τις Κυριακές μας δεν πρόκειται να τις χαρίσουμε στον κόσμο του εμπορεύματος. Τις Κυριακές μας θα τις χρησιμοποιήσουμε για να γλεντήσουμε και να συζητήσουμε, για να ερωτευθούμε και να οργανώσουμε την Κοινωνική Επανάσταση που θα σαρώσει τον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου και θα οικοδομήσει την ελευθερία.\nΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ\nΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10.00 και ΠΟΡΕΙΑ 12.00, ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ\nΣυμμετέχουμε και στηρίζουμε το κάλεσμα του Συντονισμού δράσης ενάντια στην Κυριακάτικη εργασία και στα απελευθερωμένα ωράρια\nΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (μέλος της ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ)\nπηγή : https://libertasalonica.wordpress.com/2017/09…