Ψυχική καθυστέρηση και αυτισμός - Ψυχοθεραπεία December\nΤο ζήτημα του τι συμβαίνει σε ένα προβληματικό παιδί ανησυχεί τους γονείς, τους γιατρούς και τους εκπαιδευτικούς. Οι περιπτώσεις μπορεί να είναι οι πιο παράξενες και άτυπες, και το παιδί είναι το παιδί - "να περάσει" σε αυτόν δεν είναι τόσο εύκολο. Ωστόσο, οι ειδικοί γνωρίζουν ότι υπάρχουν νοσολογικές μονάδες. Διαχωρίζονται, πρώτα απ 'όλα, έτσι ώστε να εμφανίζεται ένα επαρκές σχήμα θεραπείας ή διόρθωσης της κατάστασης μετά τη δήλωση της διάγνωσης. Οι διαγνώσεις γίνονται σύμφωνα με την αρχή του «τι είναι περισσότερο, τι είναι πιο φωτεινό, τι αόριστα υπάρχει και τι δεν είναι καθόλου». Τα κύρια συμπτώματα ή σημεία εντοπίζονται και ήδη συσχετίζονται με το σύνδρομο, τη νόσο ή τη διαταραχή. Έτσι, ο αυτισμός δεν είναι μόνο εφικτός, αλλά σίγουρα σε κάποιο βαθμό εμφανίζεται στη σχιζοφρένεια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το αυτιστικό παιδί έχει σχιζοφρένεια. Παρ 'όλα αυτά, μερικοί άνθρωποι είναι τόσο περίεργοι ώστε όχι μόνο οι μούμιες, αλλά και οι δάσκαλοι ή οι νηπιαγωγοί ισχυρίζονται ότι ο αυτισμός είναι σχιζοφρένεια. Η γνώμη είναι εντελώς αναληθής και δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να μιλάμε εδώ.\nΠάρτε τα τρία κύρια προβλήματα που προκαλούν σύγχυση. Σχετικά με τη σχιζοφρένεια απλά ξεχνάμε, γιατί η σχιζοφρένεια των παιδιών είναι εξαιρετικά σπάνια, σπάνιες περιπτώσεις. Το πιο συχνά στην ημερήσια διάταξη είναι το ερώτημα:\nΔεν χρειάζεται να πιστεύετε ότι τα ίδια τα κράτη είναι τόσο παρόμοια, αν περιγράφετε τα χαρακτηριστικά τους με λόγια. Αντίθετα, τα παιδιά με ορισμένες προφανείς ή ύποπτες ανωμαλίες είναι παρόμοιες. Να είναι σιωπηλοί για ώρες, να έχουν μικρή επαφή ή να αποσυρθούν εντελώς, ή, αντιθέτως, υπερκινητικοί, μπορούν για διάφορους λόγους. Εάν υπάρχουν κάποιες προφανείς, ορατές στα μάτια, επιβεβαιωμένες από κλινικές μελέτες, η νόσος πίσω από τις διανοητικές και διανοητικές αναπηρίες, τότε από τη σκοπιά της διάγνωσης, όλα είναι πολύ πιο απλά. Εάν αυτό είναι κάτι που έχει τα χαρακτηριστικά του αυτισμού, και ταυτόχρονα το επίπεδο IQ δεν είναι υψηλό, παρατηρείται η αδυναμία του παιδιού να αντιμετωπίσει καθήκοντα που δεν είναι δύσκολο για τους συνομηλίκους, τότε ο διαγνωστικός μπορεί να χρειαστεί να εργαστεί σκληρά. Μπορεί να είναι οτιδήποτε, τουλάχιστον ένα από τα συμπτώματα της παιδικής επιληψίας. Δεν θέτουμε τον στόχο να γράψουμε έναν πρακτικό οδηγό για τη διάγνωση και τη θεραπεία προβλημάτων πνευματικής και ψυχικής ανάπτυξης στα παιδιά. Ως εκ τούτου, επισημαίνουμε αμέσως το κύριο θέμα σε αυτά τα τρία κράτη...\nΟ αυτισμός των παιδιών - εκφράζεται κυρίως στην αυτοαποκλειστικότητα του παιδιού από την ομάδα, την κατασκευή του τοίχου της αποξένωσης. Ταυτόχρονα, επιδιώκει να οργανώσει τα πάντα γύρω του, δεν αρέσει η καινοτομία, μπορεί να είναι επιθετική. Ακόμη και αν είναι ενεργό, είναι κυρίως από μόνη της. Οι Autists επικοινωνούν συχνότερα με άτομα που κάνουν μια εξαίρεση. Συνήθως - ένας ή δύο, για παράδειγμα, η μητέρα και η θεία ψυχολόγος. Ο αυτισμός μπορεί να προκληθεί από οργανικές εγκεφαλικές νόσους ή άλλες αιτίες. Υπάρχουν άτυπες μορφές στις οποίες υπάρχει διανοητική καθυστέρηση, αλλά υπάρχουν άτυπες επιλογές χωρίς αυτό.\nΑυτισμός με νοητική καθυστέρηση - αυτή είναι η ίδια διανοητική καθυστέρηση, όπως και κάθε άλλη, αλλά κατά πρώτο λόγο στην ατομική εικόνα είναι τα χαρακτηριστικά του αυτισμού.\nΜε τη μορφή μιας ξεχωριστής νοσολογικής μονάδας δεν υπάρχει. Αυτή η έννοια, η οποία αντικατοπτρίζει έναν μη τυποποιημένο, παραμορφωμένο σχηματισμό της νοημοσύνης, συχνά εκφράζεται ως ανεπαρκές επίπεδο ανάπτυξης λόγου και σκέψης για την ηλικία ή με τη μορφή διαταραχών της συναισθηματικής-βολικής σφαίρας. Σε αντίθεση με την ολιγοφρένεια που προκαλείται από οργανικά αίτια, η κατάσταση αυτή είναι συνήθως αναστρέψιμη. Μετά από ένα χρονικό διάστημα, το παιδί μπορεί να αποκαταστήσει τις δεξιότητες λόγου, την ικανότητα να μαθαίνει και να ευθυγραμμίζει τα συναισθήματά του. Ωστόσο, αυτό ισχύει κυρίως για περιπτώσεις όπου η καθυστέρηση προκαλείται από ψυχογενή αίτια.\nΗ διαφορά ανάμεσα στον αυτισμό και τον CRA είναι ότι στην τελευταία περίπτωση παρατηρείται συχνότερα infantilization, και όχι η απροθυμία να έρθει σε επαφή με κανέναν. Ωστόσο, είναι δυνατές όλες οι επιλογές μικτής ροής. Για να διαπιστωθεί ότι πρόκειται για αυτισμό ή αναπτυξιακή καθυστέρηση, είναι δυνατόν να αναζητήσουμε διαφορές μόνο με την ανάπτυξη ενός κατάλληλου συστήματος διόρθωσης. Για παράδειγμα, αν υπάρχουν συγκεκριμένες διαταραχές των δεξιοτήτων μάθησης και της καθυστερημένης ανάπτυξης του λόγου, και όλα αυτά συνδυάζονται με την καθυστερημένη ανάπτυξη της διάνοιας, τότε το παιδί χρειάζεται ειδικούς τύπους διόρθωσης, συμπεριλαμβανομένων τάξεων με λογοθεραπευτή. Το αυτιστικό παιδί δεν χρειάζεται όλα αυτά. Δεν επικοινωνεί με τους συνομηλίκους ή τους καθηγητές, αλλά μιλά καλά στο σπίτι και όλα είναι ωραία με την ομιλία του.\nΣε όλες τις περιπτώσεις, δεν πρέπει να περιμένουμε ότι θα υπάρξει σαφής κατάλογος σημείων αυτισμού, και εδώ είναι η CRA και θα είναι σαφές ποια είναι η διαφορά. Τα παιδιά με CRA μπορεί, επίσης, με εξωτερικές ενδείξεις να είναι αυτιστικά. Ο λόγος μπορεί να έγκειται στο γεγονός ότι είναι αμηχανία για το τι λένε άσχημα ή φοβούνται γελοιοποίηση, απόρριψη από τη συλλογική. Οι αυτιστές, ωστόσο, έχουν μαζί τους ότι μπορούν επίσης να έχουν ένα χαμηλό ή κάποιο ειδικό καθεστώς ψυχικής ανάπτυξης. Δεν καταλαβαίνουν κάτι, δεν αγαπούν, αλλά είναι έτοιμοι να κάνουν κάτι ξανά και ξανά. Και αυτό μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο για τους άλλους συναδέλφους τους.\nΌ, τι περιέχει την έννοια της «καθυστερημένης ανάπτυξης» μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφόρων σωματικών ασθενειών, συμπεριλαμβανομένης της νόσου της μητέρας πριν από τον τοκετό, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Και αυτό σχετίζεται περισσότερο με τη ΓΔ με ολιγοφρένεια και τα παιδιά και οι ενήλικες με νοητική καθυστέρηση συχνά γίνονται αυτισμένοι σε αιχμαλωσία.\nΟ καθαρός αυτισμός θα μπορούσε να ονομαστεί μια συνειδητή επιλογή ενός παιδιού, αυτή είναι βασικά η διαφορά μεταξύ της ολιγοφρένιας, της CRA. Όταν αναπτύσσονται καθυστερήσεις, τα παιδιά είναι ακριβώς έτσι, αλλά θα ήθελαν να είναι διαφορετικά. Ωστόσο, απέχει πολύ από το γεγονός ότι οι αυτιστές στην σχολική ηλικία δεν θέλουν να γίνουν οι ίδιοι με όλους τους άλλους.\nΗ πρακτική δείχνει ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη λεκάνη απορροής. Με μη αναστρέψιμη βλάβη σε ορισμένα μέρη του εγκεφάλου, δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να κάνουμε το παιδί να γίνει το ίδιο με όλους τους άλλους, σαν να μην είχε και δεν είχε καμία διαταραχή ή ασθένεια. Σε άλλες περιπτώσεις, η παιδεία, συχνά ατομική, μπορεί να βελτιώσει σοβαρά την κατάσταση. Ένα παιδί σε κατάσταση μηδαμινότητας πρέπει να αντιληφθεί όπως αποδείχθηκε. Αλλά με πολλούς αυτιστές, παιδιά με νοητική καθυστέρηση και υποψίες ψυχικής καθυστέρησης, είναι πολύ απαραίτητο να εργαστούμε όσον αφορά την ανάπτυξή τους και τη διόρθωση της κατάστασης.\nΟ αυτισμός ή όχι ο αυτισμός;\nΣτο βιβλίο που εκδόθηκε από τον Doctor of Psychology N.L. Ο αυτισμός της Λευκορωσίας ορίζεται ως πλήρης ή μερική άρνηση επικοινωνίας με άλλους.\nΠώς να μην συγχέουμε τον αυτισμό με άλλους τύπους εξασθενημένης ψυχικής ανάπτυξης; Ας δούμε τις έννοιες.\nΗ ψυχική καθυστέρηση είναι μια καθυστέρηση πίσω από το επίπεδο ανάπτυξης, το οποίο θεωρείται ότι είναι κανονιστικό. Όταν η ψυχική ανάπτυξη καθυστερεί, μπορεί κανείς να παρατηρήσει μια καθυστέρηση της διάνοιας, συνοδευόμενη από παραβίαση της συναισθηματικής-βολικής σφαίρας και της ψυχοκινητικής δραστηριότητας. Το πρότυπο είναι ένα πρότυπο που αναπτύσσεται με βάση τη διάγνωση των παιδιών που επιλέγονται για ομοιότητα των συμπτωμάτων (η γλώσσα του κατοίκου είναι "η μέση θερμοκρασία σε ένα νοσοκομείο").\nΗ αναπτυξιακή καθυστέρηση θεωρείται προσωρινό φαινόμενο, το οποίο αντισταθμίζεται από το τέλος του δημοτικού σχολείου (περίπου έως την 4η τάξη, αλλά μπορεί να παραμείνει μέχρι την εφηβεία - 12, 13 ετών).\nΗ ψυχική καθυστέρηση είναι ένας γενικευμένος ορισμός ενός συνόλου διαταραχών ανώτερων ψυχικών λειτουργιών: αντίληψη, σκέψη, προσοχή, μνήμη, ομιλία. Η CRA μπορεί να αναπτυχθεί με φόντο υπερκινητικότητας (η αδυναμία του παιδιού να συγκεντρωθεί, η υπερδιέγερση επιβραδύνει τη διαδικασία της εκμάθησης και της ανάπτυξής του) και μπορεί να εκφραστεί με βραδύτητα των αντιδράσεων του παιδιού, της απάθειας, του λήθαργου της μίμησης και των αντιδράσεων σε εξωτερικά ερεθίσματα.\nΗ διάγνωση της «νοητικής καθυστέρησης» μπορεί να βάλει ένα παιδί στο PMPK μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο, εάν το επίπεδο ανάπτυξης των ψυχικών λειτουργιών του δεν έχει φτάσει στους τυπικούς δείκτες.\nΜέχρι το τέλος του δημοτικού σχολείου, ούτε οι ειδικοί του PMPK, ούτε η σχολική διοίκηση και οι εκπαιδευτικοί έχουν το δικαίωμα να επιμείνουν στη διάγνωση της «νοητικής καθυστέρησης» ή του «αυτισμού» (εκτός αν, αρχικά, δεν έχουμε να κάνουμε με σοβαρή περίπτωση, όπως ψυχική διαταραχή, αδυναμία, παρανόηση του τι συμβαίνει). Η έγκαιρη διάγνωση πραγματοποιείται εάν οι γονείς σχεδιάζουν να υποβάλουν αίτηση για αναπηρία για κοινωνικές παροχές και συνταξιοδοτικές παροχές.\nΕπιπλέον, αυτά τα παιδιά έχουν όλα τα δικαιώματα να σπουδάσουν σε κανονικό σχολείο σύμφωνα με ένα ατομικό πρόγραμμα σπουδών (αυτό δεν απαιτεί ειδική βοήθεια, αλλαγή της διάγνωσης ή μετάβαση στην κατ 'οίκον εκπαίδευση). Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί σπουδάζει σε μια τάξη με άλλα παιδιά, αλλά σε μια μεμονωμένη εκπαιδευτική διαδρομή, ένα συγκεκριμένο ποσοστό σχολικών μαθημάτων διδάσκεται στο παιδί μεμονωμένα. Αυτό καθορίζεται από τα ομοσπονδιακά κρατικά εκπαιδευτικά πρότυπα και τον ομοσπονδιακό νόμο «για την εκπαίδευση στη Ρωσική Ομοσπονδία».\nΤα αυτιστικά χαρακτηριστικά με τη μορφή μερικής απόρριψης της επικοινωνίας, του τελετουργισμού και της φαινομενικότητας μπορούν επίσης να εκδηλωθούν σε ένα παιδί με ψυχική καθυστέρηση, υπερκινητικότητα και νοητική καθυστέρηση, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούν να ονομάζονται αυτισμός.\nΓια παράδειγμα, η ADHD (διαταραχή υπερκινητικότητας έλλειψης προσοχής) μπορεί να συγχέεται με το σύνδρομο Asperger (ήπια μορφή αυτισμού).\nΕδώ είναι τα κοινά χαρακτηριστικά τους:\nτη δυσκολία δημιουργίας παρατεταμένης επαφής με παιδιά και ενήλικες ·\nαδυναμία κατανόησης των συναισθημάτων άλλων ανθρώπων.\nμακρά επανάληψη ορισμένων ενεργειών.\nψυχολογικά προβλήματα που προκύπτουν από οποιαδήποτε αλλαγή στο πρόγραμμα ή τον τρόπο λειτουργίας.\nσυχνή επανάληψη των ίδιων λέξεων ή ολόκληρων φράσεων (ηχολαλία).\nκυριολεκτική κατανόηση οποιωνδήποτε ιδιωματικών εκφράσεων.\nανήσυχος ύπνος, αυξημένο άγχος?\nο φόβος της καινοτομίας.\nκαθυστερημένη ανάπτυξη της επικοινωνιακής ομιλίας.\nνοημοσύνη κοντά στον μέσο όρο, μέσο όρο ή υψηλότερο από το μέσο όρο.\nΑυτό το σύνδρομο εμφανίζεται μόνο σε αγόρια (τα κορίτσια έχουν έλλειψη προσοχής, αλλά χωρίς υπερδραστηριότητα).\nΗ υπερδραστηριότητα αναφέρεται στην ελάχιστη εγκεφαλική δυσλειτουργία (MMD).\nΤα MMD χαρακτηρίζονται από εξασθενημένη συμπεριφορά από ήπια έως σοβαρή, σε συνδυασμό με ελάχιστες αποκλίσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα, οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάφορες διαταραχές της αντίληψης, της ομιλίας, της προσοχής, της μνήμης και των κινητικών λειτουργιών.\nΟι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι ο συνδυασμός ζάχαρης με υδατάνθρακες οδηγεί σε αυξημένη δραστηριότητα ενός παιδιού με ADHD.\nΈνα υπερκινητικό παιδί μπορεί να διακριθεί από ένα παιδί με σύνδρομο Asperger λόγω υπερβολικής δραστηριότητας - ακόμα κι αν ένα τέτοιο παιδί κάθεται ήσυχα σε μια καρέκλα (όσο πιο ήρεμη μπορεί να είναι), εξακολουθεί να φαίνεται ότι τραβιέται από το εσωτερικό με ρεύμα, είναι τεντωμένο στο όριο και αυτό είναι, διαρκεί και πώς ξεσπάει το geyser, συνοδεύεται από μυϊκά τικ, κραυγή και ακόμη και γέλιο. Οποιοσδήποτε, ακόμα και μια ενδιαφέρουσα κατοχή, τα ενοχλεί μετά από 10 λεπτά (σε αντίθεση με έναν αυτιστή, που μπορεί να περάσει ώρες ίδιου τύπου δραστηριότητας).\nΤα υπερδραστικά παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα, με μια πλούσια φαντασία (πιστεύεται ότι τα παιδιά με σύνδρομο Asperger δεν ξέρουν πώς να φαντασιώσουν και να έχουν προβλήματα με την αφηρημένη σκέψη (αυτό αντισταθμίζεται με την ηλικία).Στο κεφάλι των "υπερβολών" υπάρχουν πάντα διαφορετικές εικόνες που δεν μπορούν να σταθούν για να ηχηθούν ή σε χαρτί, για να οικοδομήσουμε κάτι κ.λπ. Γνωρίζω ένα παιδί που, για παράδειγμα, αντιγράφει τέλεια τη συζήτηση των φαλαινών και των δελφινιών.\nΤέτοια παιδιά έχουν πολύ καλά αναπτυγμένες ικανότητες δράσης, αναπτύσσονται εκφράσεις του προσώπου και μια συσκευή αρθρώσεως. Η αυτιστική έκφραση του προσώπου είναι ήπια.\nΥπερδραστικά παιδιά μπορούν να λατρεύουν την ανάγνωση ή τα μαθηματικά. Κατά κανόνα, οι παλιότεροι συνεργάτες αρχίζουν να διαβάζουν ή να γράφουν και οι λέξεις μπορούν να γραφτούν χωρίς σφάλματα οποιουδήποτε πολυπλοκότητας, αλλά λόγω των προβλημάτων με τις λεπτές κινητικές δεξιότητες, το χειρόγραφο είναι παραπλανητικό και πρέπει να διορθωθεί. Παρεμπιπτόντως, πολλές ιδιοφυΐες έχουν κακό χειρόγραφο και είναι αδιάφοροι στην τάξη, όπως είναι και τα υπερκινητικά παιδιά. Το χάος γι 'αυτούς είναι το εγγενές τους στοιχείο. Ένα υπερκινητικό παιδί οδηγείται από τη λέξη "θέλει". Αν θέλει κάτι, γίνεται το κέντρο του Σύμπαντός του και όλα τα άλλα ξεθωριάζουν στο παρασκήνιο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συχνά έχουν μεγάλα προβλήματα με τη μελέτη.\nΤα παιδιά με σύνδρομο Asperger είναι ταλαντούχα με τον δικό τους τρόπο. Έχουν μια καταπληκτική παρατήρηση και μπορούν να παρατηρήσουν τις λεπτομέρειες που είναι αόρατες στα μάτια ενός συνηθισμένου ανθρώπου, έχουν μια φαινομενική μνήμη. Τα παιδιά αυτά κάνουν εξαιρετικούς προγραμματιστές, καλλιτέχνες, χαρτογράφους, σχεδιαστές. Όντας ταλαντούχοι σε ορισμένες στενές περιοχές, σε άλλους μπορεί να δείξουν αναλφαβητισμό (κάποιος στην ενηλικίωση δεν ξέρει πώς να γράψει καλά, έχει δυσκολία στην ανάγνωση, μπορεί να εκπαιδευτεί μόνο με τη βοήθεια βίντεο, εικόνων, σημείων).\nΣυχνά αυτά τα παιδιά θεωρούνται από τους άλλους ως kooks λόγω της παράξενης συμπεριφοράς τους. Έχουν πολλές λαμπρές ιδέες, αλλά δυσκολεύονται να τις συνειδητοποιήσουν χωρίς εξωτερική υποστήριξη, είναι αβοήθητοι στην καθημερινή τους ζωή και παραμένουν εσωστρεφείς μέχρι το τέλος της ζωής τους, έχοντας έναν στενό κύκλο επαφών και συμφερόντων.\nΥπάρχουν διάφορες θεωρίες για τον προσδιορισμό των αιτίων της ADHD:\nΟι υποστηρικτές των νευροβιολογικών θεωριών πιστεύουν ότι αυτά τα παιδιά έχουν πρόβλημα στην παραγωγή της ορμόνης σεροτονίνης, η οποία επηρεάζει τις διαταραχές συμπεριφοράς, τις μεταβολικές διαταραχές,\nΟι υποστηρικτές των νευροψυχολογικών θεωριών πιστεύουν ότι το όλο πράγμα παραβιάζει τον μηχανισμό της αναστολής στον εγκέφαλο.\nΗ νευροανατομική θεωρία ακολουθεί την υπόθεση της δυσλειτουργίας του μετωπιαίου λοβού, η οποία δεν επιβεβαιώνεται επαρκώς, καθώς και...\nθεωρία των τοξικών ουσιών (επιρροή προσθέτων τροφίμων, σαλικυλικά, σάκχαρα, μόλυβδο). Αυτές οι θεωρίες χρειάζονται επιπλέον έρευνα.\nΟι παράγοντες όπως η πρόωρη νεογένεση, η υποξία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή ο τοκετός (εμπλοκή με τον ομφάλιο λώρο), η κληρονομικότητα, η περιβαλλοντική δυσχέρεια, οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης, μπορούν να επηρεάσουν τον σχηματισμό υπερδραστηριότητας ή διανοητικής καθυστέρησης.\nΔιαβάστε περισσότερα για τη θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠΥ στο άρθρο μου https://www.b17.ru/article/72836/\nΤι κάνει τον αυτισμό διαφορετικό από τις παραπάνω ψυχολογικές δυσλειτουργίες; Θα δώσω ορισμένα χαρακτηριστικά:\nεμμονή με τελετουργία και εμμονή με κάποια δράση. Ένα παιδί πηγαίνει πάντα στο σχολείο στον ίδιο δρόμο, μπορεί να περάσει ώρες για να κάνει το ίδιο πράγμα, για παράδειγμα, μετακινώντας αντικείμενα από τόπο σε τόπο, ρίχνοντας νερό από το ένα δοχείο στο άλλο (σε αντίθεση με το "υπερ" που γρήγορα κουράζεται από αυτό). για μειωμένες λειτουργίες προσοχής και συγκέντρωσης).\nμιμητισμός φτώχειας: συχνά κενός, που δεν εκφράζει τίποτα.\nο φόβος πανικού για όλα τα νέα (η αναδιάταξη των επίπλων στην αίθουσα ενός παιδιού με αυτισμό μπορεί να τον προκαλέσει πραγματικό τρόμο και λαμπρή διαμαρτυρία)?\nέλλειψη συναισθηματικής αντίδρασης στα μέλη της οικογένειας και ακόμη και διαμαρτυρία όταν ο γονέας προσπαθεί να τον αγκαλιάσει. Ένα υπερκινητικό παιδί μπορεί επίσης να έχει κακή επαφή με άλλους ανθρώπους, αλλά περισσότερο από την αδυναμία επικοινωνίας, όμως, του αρέσει να παίζει με τους γονείς του, αδελφούς και αδελφές, δείχνει την προσοχή και την αγάπη σε αυτούς.\nη επιθυμία για σχηματισμό (η κατανόηση του θέματος γίνεται κυρίως μέσω διαγραμμάτων, σχεδίων).\nχαμηλό πνευματικό επίπεδο ή πνευματική ανεπάρκεια. Σε 15-20% των περιπτώσεων, η νοημοσύνη των αυτιστών διατηρείται, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται λόγω των συμπεριφοριστικών προτύπων.\nΟ αυτισμός μπορεί να εμφανιστεί πιο συχνά στα αγόρια, αλλά συμβαίνει και στα κορίτσια.\nΣύμφωνα με τον Η. Asperger, η κύρια αιτία των διανοητικών και συμπεριφορικών διαταραχών είναι η πρωταρχική αδυναμία των ενστίκτων, η υπανάπτυξη της εσωτερικής ομιλίας, «η κεντρική παραβίαση της επεξεργασίας των ακουστικών εντυπώσεων», που οδηγεί σε αποκλεισμό της ανάγκης επαφών. Η αιτία της διαταραχής του συστήματος οργάνωσης και σχεδιασμού συμπεριφοράς μεταξύ των αυτιστών D.N. Isaev and V.E. Ο Kagan παρατηρείται στην παραβίαση των μετωπιαίων και οριακών λειτουργικών συνδέσεων του εγκεφάλου.\nΚατά τον προσδιορισμό των αιτίων του αυτισμού, υπάρχουν επίσης και διάφορες επιστημονικές θεωρίες:\nΣυναισθηματική στέρηση στην πρώιμη παιδική ηλικία (η ψυχογενής προέλευση του αυτισμού).\nΒλάβη του εγκεφάλου (οργανική προέλευση του αυτισμού).\nΟ αντίκτυπος ορισμένων τύπων τροφίμων, προσθέτων, μολύβδου είναι επίσης αμφισβητήσιμος και απαιτεί πρόσθετη έρευνα.\nΠώς να βοηθήσετε τα παιδιά με ψυχικές διαταραχές;\nΦαρμακευτική θεραπεία (συνταγογραφείται από ψυχίατρο).\nΣυμπεριφορική θεραπεία (διδασκαλία των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών και δεξιοτήτων αυτο-φροντίδας).\nΕυεργετικά αποτελέσματα έχουν μια βόλτα στον καθαρό αέρα, μασάζ, άσκηση, κολύμπι, τεχνικές χαλάρωσης, μακρά παραμονή σε κατάσταση χαράς και ευτυχίας. Δυστυχώς, ορισμένα είδη θεραπείας μπορεί να μην είναι διαθέσιμα στο παιδί λόγω των χαρακτηριστικών του (φοβίες). Αλλά μπορείτε πάντα να επιλέξετε τον τύπο της θεραπείας, άνετα γι 'αυτόν.\nΟι γονείς πρέπει να είναι αισιόδοξοι και σε καλή διάθεση, ανεξάρτητα από το τι. η κακή διάθεση των άλλων είναι πολύ επιζήμια για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.\nΓονείς, θυμηθείτε - σε κάθε δυσκολία βρίσκεται η ευκαιρία! Η ευκαιρία, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, να αποδείξετε στον εαυτό σας και στους άλλους ότι είστε σε θέση να καταστήσετε το παιδί σας ένα πλήρες μέλος της κοινωνίας.\nΑνεξάρτητη διάγνωση της πνευματικής ανεπάρκειας σε νεαρή ηλικία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τους δείκτες στη σημείωση μου https://www.b17.ru/blog/59158/\nΟ έλεγχος διαλογής για τη διάγνωση του αυτισμού της πρώιμης παιδικής ηλικίας (από 16 έως 30 μήνες) μπορεί να περάσει κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο:\nΑλλά μην βιαστείτε να εξάγετε συμπεράσματα, είναι καλύτερα να ξεκινήσετε με έναν ειδικό!\nΑίτηση να στείλετε ένα προσωπικό μήνυμα!\nΕρώτηση ZPRR ή AUTISM\nΚορίτσια, είμαι εντελώς χαμένος ήδη. Η γνώμη σας είναι πολύ σημαντική για μένα, για την επόμενη εισαγωγή του εγκεφάλου στη θέση του. Ωστόσο, ποια είναι τα διακριτικά χαρακτηριστικά του ZPRR και του αυτισμού;\nΣφάλμα έγραψε... Διαφορά ZPRR από τον αυτισμό!\nΔεν έχουμε στερεότυπα κινήματα, υπάρχει επαφή με τα μάτια και υπήρχε πάντα, δεν υπάρχει επιθετικότητα ούτε, αλλά είναι πολύ δύσκολο να επικοινωνήσετε.\nΜην πηγαίνετε σε επαφή\nΚαι φοβούνται τα άλλα παιδιά\nΞέχασα και μίλησα πολύ άσχημα\nστο ίδιο το κουάκερ στο κεφάλι μου για αυτό το θέμα, αλλά 6 ειδικοί μου έχουν πει ήδη ότι δεν έχουμε αυτισμό, οπότε θα ηρεμήσω και απλώς θα ασχοληθώ με την ανάπτυξη του γιου μου))\nΑλλά για μένα, ο νευρολόγος μου λέει ότι υπάρχουν αυτιστικά χαρακτηριστικά, και στο reatsentr όπου αντιμετωπίζουμε, λένε όχι.\nαπό όσο καταλαβαίνω, ο αυτισμός και το out.chart είναι διαφορετικά πράγματα. και σχετικά με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα είναι ένα σημείο αμφισβήτησης, πολλοί τώρα ζητούνται, στην πραγματικότητα, και πολλοί ενήλικες τους έχουν, δεν υπάρχει τίποτα τρομερό γι 'αυτό\nΤο πιο σημαντικό πράγμα είναι η επαφή με τα μάτια, τα outyata δεν κοιτάζουν ποτέ στα μάτια, οι αυτιστές δεν χρησιμοποιούν σχεδόν τα παιχνίδια για χρήση, ενδιαφέρονται για το χρώμα / φόρμα, κλπ. Συχνά παίζουν με "μη παιχνίδια", ένα παιδί με το RRT θα δεχθεί τη βοήθεια ενός ενήλικα, authenok απλά δεν θα κάνει επαφή όπως η μονοτονία, αντιδρούν αρνητικά στις αλλαγές, πολλά πράγματα τους διαφέρουν, αλλά στην πραγματικότητα, ένας ειδικός μετά από επαφή με ένα παιδί θα πρέπει να κάνει διάκριση μεταξύ του Crr και του αυτισμού\nΝαι, αυτό είναι το γεγονός ότι το θέμα είναι ότι δεν μπορούν να καθορίσουν, είμαι ήδη μπερδεμένος.\nαναζητήστε έναν καλό αναισθησιολόγο! Πρώτον, υπάρχουν εντελώς διαφορετικοί λόγοι και υπάρχουν αρκετές διαφορές... Δεν ξέρω καν γιατί δεν μπορούν να σας βοηθήσουν... πήγατε στο PMPC;\nΛοιπόν, ποτέ δεν κοιτάς άμεσα στα μάτια αμέσως, μην χρησιμοποιείς τα παιχνίδια για χρήση)) το παιδί μου δεχόταν πρόθυμα τη βοήθεια ενός ενήλικα και δεν αντιδρά με τις αλλαγές με κανέναν τρόπο, αλλά παρόλα αυτά έχουμε αυτισμό. αυτισμό.\nΟ αυτισμός είναι μια στερεότυπη κίνηση, χτύπημα των χεριών, περιστροφή, άλμα χωρίς λόγο, φυσικά, η επαφή στα μάτια μειώνεται, αλλά μακριά από πάντα απουσιάζει. ή με τα πόδια από το αυτοκίνητο στο αυτοκίνητο (καλά, αυτό είμαι εγώ, για παράδειγμα, αυτό που ήρθε στο κεφάλι μου)\nτα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για ένα παιδί στην παιδική χαρά, αυτό που διακρίνει τον αυτισμό, δεν φτάνουν για τα παιδιά, δεν θέλουν να επικοινωνούν για τους δικούς τους λόγους, αλλά αν το προσεγγίσουν, αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί θα απομακρυνθεί\nκαι φυσικά μερικοί είναι επιθετικοί, η αυτο-επιθετικότητα είναι επίσης παρούσα σε πολλούς.\nΚαι από την πρώτη φορά, δεν είναι τόσο εύκολο να γίνει διάκριση ανάμεσα στον ZPRR και τον αυτισμό, ειδικά αν ο αυτισμός δεν είναι σοβαρής μορφής, είναι μια λεπτή γραμμή, διακρίνονται από τη συμπεριφορά τους και το γεγονός ότι δεν υπάρχει παράδειγμα ρόλων, μπορεί να μην είναι με το ZPRR, εγώ προσωπικά τόσο αντιμέτωποι\nLilya, πες μου, παρακαλώ, κυματίζοντας τα χέρια σας, περιστρέφοντας, άλματα χωρίς λόγο - είναι αυτονόητα σημάδια αυτισμού; δεν μπορεί ένα παιδί να το κάνει αυτό;\nαλλά όχι όταν το κάνει όλο το χρόνο, για παράδειγμα, στην παιδική χαρά, όταν όλα τα παιδιά παίζουν στο sandbox και το παιδί είναι στη μέση του άλματος ή κουνώντας τα χέρια του και προσπαθώντας να διακόψει, αντιδρά επιθετικά και είναι ψυχική. η κύρια λέξη και η nadya παρακάτω έγραψε σωστά για την αντίδραση στα ερεθίσματα.\nΟ αυτισμός δεν διαγιγνώσκεται σε μία βάση, δηλαδή εάν ένα παιδί μεταπηδά, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αυτισμός, ο αυτισμός διαγιγνώσκεται για διάφορους λόγους, δεν υπάρχουν παρόμοιες αυτιστές.\nKsenia, φυσικά, μπορεί να συμβεί. Για παράδειγμα, αγαπώ να κλώνομαι, συχνά στη μουσική, την ερμηνεύω σαν χορό. Άλμα χωρίς λόγο - και ποιος λόγος χρειάζεται για να πηδήσει;))) Τα παιδιά αγαπούν να πηδούν, ο άλτης μου, όπως ένα άλογο, το γονικό κρεβάτι είναι το σωστό μέρος. Λοιπόν, το τραμπολίνο στο ίδιο το παιχνίδι.\nΔιάβασα επίσης πολλά για τα παιδιά με αυτισμό, συχνά γράφουν ότι περίπου το 50% των παιδιών δεν ήθελε να πάει κάτω, δηλαδή, κατ 'αρχήν, αρνούνται να δουν αυτό το delat.Ne smysla.Eto συγκεκριμένα περίπτωσή μας, έχουμε ένα πολύ μεγάλο δίδαξε το γιο του για να πάει κάτω. Δηλαδή, έμαθε το δρόμο για το κατάστημα και ξέρει ότι πρέπει να πάμε εκεί, αλλά αν πάμε από το κατάστημα κάπου αλλού, απλά σταμάτησε και δεν πήγε και γιατί πήγαμε ήδη στο κατάστημα; Ο σύζυγός μου δεν έμεινε μόλις γκρίζος, δεν ήθελε να πάει. Τώρα φτάνουμε σε μεγάλη απόσταση και οπουδήποτε θέλουμε, και περπατά δίπλα και δεν είναι ιδιότροπο.\nΚαι το ίδιο πράγμα που πολλοί δεν θέλουν να φάνε. Και γιατί; Απλά μια άρνηση, μέχρι που δεν θα υπάρξει τίποτα.\nΜε λίγα λόγια, υπάρχουν τόσες πολλές λεπτές αποχρώσεις, δεν υπάρχει μόνο μία επαφή σε ένα μάτι ή σε παιχνίδι ρόλων.\nΔεν λέω ότι δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιήσετε τα παιχνίδια είναι ένα από τα σημάδια του χρόνου, ο αυτισμός είναι γενικά μια καθυστέρηση ή τη νόθευση της ανάπτυξης, λόγω της παραβίασης του επαφή με τον έξω κόσμο, μόνο που εκφράζεται σε οπτική επαφή με ένα καλό θεραπευτής θα δούμε αυτό, μπορώ να σας πω με βεβαιότητα 100% της επαφής θα είναι αλλά το κρατά πολύ, πολύ δύσκολο. αυτό που λέτε για τα σκούπισμα και το στροβιλισμό είναι επίσης εγγενές όχι σε κάθε ομάδα και όχι σε κάθε παιδί, γενικά δεν υπάρχουν σημάδια 100% ακόμη και για όλες τις 4 ομάδες τα παιδιά μπορούν να κάνουν κάτι, αλλά δεν κάνουν κάτι. Κατά τη γνώμη μου, έγραψα τα πάντα με τον ίδιο τρόπο που εσύ και το παιδί δεν έρχεσαι σε επαφή. Κανένας δεν λέει ότι δεν θα τον δεχτεί καθόλου, αλλά αν ένα άλλο παιδί ενδιαφέρεται για ένα άλλο παιδί, απλά δεν είναι απαραίτητο για το Autenko. Μιλάω για μια περιεκτική έρευνα, παρατήρηση και ειδικές τεχνικές που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να διαφοροποιήσουν τον CW και τον αυτισμό, υπάρχουν και λειτουργούν καλά, ένας αποθοσιογράφος με εμπειρία θα βρει αυτή τη γραμμή και εάν συνεργαστεί με έναν νευρολόγο, θα βρουν έναν λόγο η εμφάνιση του ZPR και ο αυτισμός είναι τελείως διαφορετικά στην παθογένεση\nδυστυχώς, δεν βρήκαμε τον λόγο, μόνο εικασίες και υποθέσεις, έγραψα παραπάνω, δεν υπάρχουν πανομοιότυποι αυτιστές, μπορεί κανείς να κάνει ένα πράγμα καλά και το άλλο, αλλά όλες αυτές οι ειδικές συνήθειες συγκρούονται και δημιουργούν μια ολοκληρωμένη εικόνα.\nΌσον αφορά την επαφή, δεν είπα επίσης ότι οι αυτιστές τον κρατούν ακριβώς, κάποιος δεν κοιτάζει καθόλου, και κάποιος άλλος το έχει, αλλά όχι για μεγάλο χρονικό διάστημα σαν ένα υγιές παιδί.\nκαι για τους γιατρούς, για παράδειγμα, έχουμε έναν ψυχίατρο για τον οποίο είναι καλύτερο να μην πάει. Η ίδια δεν μπορεί πραγματικά να μας πει τίποτα, τι θα μπορούσε να μιλήσει περισσότερο; Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ψυχίατροι που κάθονται στο MHP που μπαίνουν στη μητέρα μου σε παραληρητικές ιδέες και δεν μπορούν να πουν τίποτα οι ίδιοι. Πόσα χρόνια πέρασα για αυτούς και δεν βρήκα έναν γιατρό που να εμπνέει εμπιστοσύνη\nΓι 'αυτό και μιλάμε γι' αυτό, να ψάξουν για defectologist-sites «τους» να μάθουν από τις μητέρες, σχετικά με τις συστάσεις των άλλων γιατρών, και ούτω καθεξής... Μιλώ για την οριοθέτηση των νοητική υστέρηση και αυτισμό, αν ο νευρολόγος CRA θα προκαλέσει, αντίστοιχα, και αποκλείουν τη διάγνωση του αυτισμού, όπως εντελώς διαφορετική βλάβη σε KGM, τι γίνεται με αυτισμό ή που δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι οι λόγοι, για τους οποίους δεν λένε, οι υποθέσεις πάνω πολύ, αλλά ουσιαστικά δεν υπάρχει ακόμα... αλλά εις βάρος της οπτικής επαφής είναι στην πραγματικότητα ένα από τα σημαντικά χαρακτηριστικά, που έχουμε τόσο στο πανεπιστήμιο και διδάσκονται και στην πράξη αναζητήσαμε αυτές τις διαφορές, ystvitelno κρατήσει επαφή είναι πολύ δύσκολο και αν είναι και «επαληθεύεται» δεν είναι στην καθημερινή ζωή και στη διαδικασία της διάγνωσης, εδώ σε αυτό και θα πρέπει να «χορό». Σε βάρος των ειδικών, συμφωνούν ελάχιστα, προσωπικά, μόνο μια δυστυχισμένη ανάγνωση για τους αυτιστές σε μας, μόνο ένα κορίτσι από το ρεύμα ασχολήθηκε με το θέμα σε βάθος - αυτό είναι μια τεράστια ατυχία. Ελπίζω να βρείτε τον "χρυσό" γιατρό σας)\nΕυχαριστώ, κοιτάζοντας, ελπίζω ότι θα βρούμε))\nέχετε πολλά κέντρα για το αυτοκίνητο και τις ευκαιρίες, οπότε όλα θα είναι σίγουρα καλά)\nΟ αποκεντολόγος είναι εξαιρετικός. Ο Θεός το έστειλε σε μένα. Εδώ είναι 100% είπε ότι ο αυτισμός.\nαν την εμπιστεύεσαι, θα άκουγα... και ποιος λοιπόν βάζει το rprr;\nΤο ZPRR έβαλε ένα reatsentre όπου αντιμετωπίσαμε, ένας νευρολόγος που έχει παρατηρηθεί από καιρό, ο αυτισμός θέτει ερωτηματικό... Αυτό είναι κάτι σαν αυτό..\nΝαι, δεν είναι πραγματικά μια εύκολη κατάσταση, αλλά θα το ακούσω. Πιστεύω περισσότερο. Μπορεί να είναι το συμπέρασμα του αποφευκτολόγου να δείξει στον νευρολόγο και το αντίστροφο, έτσι ώστε να δουλεύουν προς την ίδια κατεύθυνση... καλή τύχη σε σας και να φτάσετε στο βάθος το συντομότερο δυνατόν!\nCRA ή Αυτισμός;\nΕπισκεπτόμαστε τον λογοπεδικό κήπο με αριθμό 7. Εκεί δεν μπορεί να ασχοληθεί περισσότερο από 10 λεπτά. Δεν είναι ανθεκτικός. Μπορεί να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Στην τάξη με έναν ομαλό γιατρό παίρνει 1 ώρα. Για ένα μήνα τέτοιων τάξεων έμαθα αριθμούς μέχρι 10, μερικά γράμματα (διαβάζει και γράφει), και τα κάνει σε συλλαβές. Αλλά πριν από αυτό το αποτέλεσμα, πήγαμε να πληρώνονται για 10-15 λεπτά για δύο εβδομάδες. για την εξοικείωση και την ανάπτυξη της επιμονής.\nΜακροπρόθεσμα, εκτέλεσε ορισμένα καθήκοντα, αλλά κανένα. Έρευνας ένα μήνα. Οι ίδιοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποια ήταν η διάγνωσή του. Dali Repolept. Τον καθησύχασε λίγο. Ο σεβασμός βοηθά μόνο τους αυτιστές (όπως μου είπαν οι γιατροί), στη βάση αυτή έβαλαν αυτισμό. Εκδόθηκε παιδική ηλικία με ειδικές ανάγκες.\nΔεν είμαστε ακόμα στο σχολείο. Και στον κήπο περπατάμε μόνο μισή μέρα. Είναι υπερκινητικός. Στην τάξη κάθεται λιγότερο από 15 λεπτά. Αυτή είναι η γενική ομάδα. Ατομικά συμμετέχει σε μια ώρα. Μερικές φορές δείχνει επιθετικότητα φωνάζοντας και καταπατώντας, αλλά ποτέ δεν έχει πληγωθεί από άλλους. Τα παιδιά με καθαρό αυτισμό μπορούν να διακριθούν στην πρώιμη παιδική ηλικία και στα 6 μας χρόνια δεν ταυτίζονταν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, καμία ακριβής διάγνωση, αλλά πώς να θεραπεύσει τότε, πού αλλού να πάτε; Ένας γιατρός στο Δνείπερο λέει ότι δεν υπάρχουν ειδικοί ούτε στη Ρωσία ούτε στην Ουκρανία. Ίσως σε 5 χρόνια θα εμφανιστούν. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω τόσο πολύ.\nΥπάρχει καθαρός αυτισμός, υπάρχουν ασθένειες παρόμοιες με τον αυτισμό, το αυτιστικό σύνδρομο, τη νόσο του Asperger. Συμφωνώ ότι ο γιος μου έχει μειωμένη ανάπτυξη, αλλά σίγουρα δεν είναι καθαρός αυτισμός. Πριν από ένα χρόνο, στη Μόσχα διαγνώστηκαν με CRA με αυτιστική συμπεριφορά, όχι εγγενή, αλλά απέκτησαν.\nΗ ομιλία ZPR-as υστερεί. Autistic εντολή, καθώς υπάρχει επιθετικότητα και υπερκινητικότητα.\nΤο Rispolept σε σιρόπι επιτρέπεται σε μικρά παιδιά.\nΟ αυτισμός είναι μια σοβαρή ψυχική διαταραχή, μια ακραία μορφή αυτο-απομόνωσης. Εκφράζεται στην αποφυγή της επαφής με την πραγματικότητα, της φτώχειας της έκφρασης των συναισθημάτων. Ο αυτισμός χαρακτηρίζεται από ανεπαρκή ανταπόκριση και έλλειψη κοινωνικής αλληλεπίδρασης.\nΧαρακτηριστικά σημεία του αυτισμού\n1. Ένα παιδί με αυτισμό αναπτύσσει κακή ομιλία, τόσο δεκτική (κατανόηση) όσο και εκφραστική. Συχνά, η ομιλία έχει τη μορφή ηχοβολίας (επαναλήψεις στοιχείων ομιλίας, ακούγονται από άλλους ή στην τηλεόραση). Είναι κατανοητές μόνο οι απλές και αδιαμφισβήτητες οδηγίες ("καθίστε", "φάτε", "κλείστε την πόρτα" κ.λπ.). Αφηρημένη σκέψη πίσω από την ανάπτυξη, με αποτέλεσμα την έλλειψη κατανόησης αυτών των στοιχείων ομιλίας, όπως αντωνυμίες (η δική σας, η δική μου, του, κλπ...), κ.λπ. αδυναμία του παιδιού να μιλήσει ή να καταλάβει την ομιλία -. Το πιο κοινό παράπονο των γονέων κατά την αρχική εξέταση του παιδιού. Τα προβλήματα με την ομιλία γίνονται εμφανή στο δεύτερο έτος της ζωής ενός παιδιού.\n2. Το παιδί συμπεριφέρεται σαν να είχε μια σαφή έλλειψη αισθήσεων και αντιλήψεων - δηλαδή, σαν να ήταν τυφλός και κωφός, αλλά μια πιο εμπεριστατωμένη εξέταση αποκαλύπτει την ακεραιότητα όλων των αισθητηριακών τρόπων. Οι γονείς των παιδιών με αυτισμό διαμαρτύρονται ότι είναι πολύ δύσκολο για αυτούς να προσελκύσουν την προσοχή των παιδιών τους. Συνήθως δεν διατηρούν επαφή με τους γονείς τους και / ή δεν γυρίζουν τα κεφάλια τους σε απάντηση στην ομιλία που τους απευθύνεται.\n3. Τα παιδιά με αυτισμό συνήθως δεν αναπτύσσουν στενές συναισθηματικές σχέσεις με τους γονείς τους. Αυτό αποκαλύπτεται στους πρώτους μήνες της ζωής, όταν οι γονείς ανακαλύπτουν ότι το παιδί δεν πιέζεται κατά της μητέρας ενώ βρίσκεται στην αγκαλιά της και μερικές φορές αντιστέκεται στην φυσική επαφή, τραβώντας την προς τα πίσω και προσπαθώντας να γλιστρήσει από τα χέρια του γονέα της.\n4. Τα παιδιά με αυτισμό δεν παίζουν με τα παιχνίδια, όπως κάνουν τα συνηθισμένα παιδιά. Δεν δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τα παιχνίδια και δεν τα αντιμετωπίζουν στον ελεύθερο χρόνο τους. Εάν παίζουν, είναι συχνά πολύ περίεργοι, για παράδειγμα, γυρίζουν τους τροχούς ενός ανεστραμμένου φορτηγού, κυλούν ένα σχοινί, ρουφούν, ή πιπιλίζουν μια κούκλα. Η αδυναμία παιχνιδιού με τα παιχνίδια μπορεί να ανιχνευθεί στο δεύτερο έτος της ζωής.\n5. Λείπει ή εμφανώς περιορισμένο παιχνίδι με τους συνομηλίκους. Το παιδί μπορεί είτε να μην δείχνει ενδιαφέρον για τέτοιου είδους παιχνίδια, είτε να μην έχει τις απαραίτητες δεξιότητες παιχνιδιού και αυτός, κατά κανόνα, δεν δίνει προσοχή σε άλλα παιδιά, εκτός αν συμμετέχει σε ένα απλό παιχνίδι όπως το "δώστε". Το χαρακτηριστικό αυτό εντοπίζεται επίσης εύκολα κατά το δεύτερο έτος της ζωής.\n6. Οι δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης σε παιδιά με αυτισμό απουσιάζουν ή η ανάπτυξή τους είναι εξαιρετικά καθυστερημένη. Είναι δύσκολο για αυτούς να μάθουν πώς να ντύνονται, να χρησιμοποιούν την τουαλέτα και να τρώνε χωρίς βοήθεια. Αυτά τα παιδιά δεν αναγνωρίζουν τον συνήθη κίνδυνο και χρειάζονται συνεχή εποπτεία, ώστε να μην λαμβάνουν σοβαρούς τραυματισμούς, να διασχίζουν το δρόμο με μεγάλη κίνηση, να παίζουν με ηλεκτρικό εξοπλισμό κλπ.\n7. Στα παιδιά με αυτισμό, οι συχνότητες των φλογών και της επιθετικότητας είναι πολύ συχνές. Αυτή η επιθετικότητα μπορεί να κατευθυνθεί στον εαυτό της όταν τα παιδιά δαγκώνουν τα χέρια τους, χτυπάνουν τα κεφάλια τους στο πάτωμα, τα έπιπλα ή χτυπάνε το πρόσωπό τους με τις γροθιές τους. Μερικές φορές η επιθετικότητα απευθύνεται σε άλλους και, στη συνέχεια, τα παιδιά δαγκώνουν, γρατζουνίζουν ή χτυπάνε τους γονείς τους. Οι περισσότεροι γονείς παιδιών με αυτισμό διαμαρτύρονται για το ότι είναι δύσκολο για αυτούς να τα αντιμετωπίσουν, τη χαμηλή ανοχή τους για απογοήτευση και την ανταπόκριση ακόμη και στο παραμικρό εμπόδιο ή την απαγόρευση από μια έκρηξη οργής.\n8. Τα παιδιά με αυτισμό μπορούν συχνά να παρουσιάζουν «αυτο-διεγερτική» συμπεριφορά με τη μορφή τελετουργικών, επαναλαμβανόμενων στερεοτυπικών ενεργειών. Ταλαντεύονται με ολόκληρο το σώμα τους ενώ στέκονται ή κάθονται, χτυπάνε τα χέρια τους, περιστρέφοντας αντικείμενα, κοιτάζοντας το φως, ανεμιστήρες και άλλα περιστρεφόμενα αντικείμενα, κοιτάζοντας το φως σε τακτοποιημένες σειρές, πηδώντας και σκύβοντας ή περιστρέφοντας σε ένα μέρος για μεγάλο χρονικό διάστημα.\nΑυτισμός σε αμφιβολία, υποξία του εγκεφάλου, CRA\nΠώς να βοηθήσετε το παιδί, πώς να του διδάξει τα πάντα; Οι ιστορίες μας και οι ιστορίες των παιδιών μας είναι αυτιστικές. Ίσως η ιστορία σας να είναι χρήσιμη σε κάποιον, ή μπορούμε να σας δώσουμε σημαντικές συμβουλές! Ιστορίες των εξόδων μας Φόρουμ γονέων παιδιών με αυτισμό\nΦόρουμ παιδιών με ειδικές ανάγκες »Το γονικό φόρουμ για παιδιά με αυτισμό» Οι ιστορίες μας εξαντλούνται »Ο αυτισμός είναι αμφισβητήσιμος, η υποξία του εγκεφάλου, η CRA\nΠώς να βοηθήσετε το παιδί, πώς να του διδάξει τα πάντα;\nΤοποθεσία: Mordovia Saransk\nΣυνολικά μηνύματα: 14\nΑξιολόγηση χρήστη: 4\nΗμερομηνία εγγραφής στο φόρουμ:\nΤοποθεσία: Μόσχα VAO\nΣύνολο Μηνυμάτων: 1097\nΑξιολόγηση χρήστη: 88\nΣύνολο μηνυμάτων: 63\nΑξιολόγηση χρηστών: 12\nΣύνολο μηνυμάτων: 309\nΑξιολόγηση χρήστη: 51\nΑξιολόγηση χρήστη: 1\nΥπάρχουν γιατροί που μπορούν να καθορίσουν πολλά χωρίς μαγνητική τομογραφία, αλλά υπάρχουν ελάχιστες από αυτές. Καλύτερα να το κάνουμε.\nΠού να βρεθούν αυτοί οι γιατροί και στη συνέχεια η διάγνωση με μαγνητική τομογραφία: ZPRR, alalia, εικόνα MR των επιδράσεων της υποξικής ισχαιμικής εγκεφαλικής βλάβης με τη μορφή περιφεριακής λευκομαλακίας. Οι γιατροί του Reatsentr: κινητικό alalia, υπολειμματική οργανική βλάβη του κεντρικού νευρικού συστήματος, καθυστερημένη καθυστέρηση της ανάπτυξης ψυχωσικού λόγου. Ένας ψυχίατρος έγραψε: σχιζοφρένεια. Ξέρω ότι δεν είναι. Και δεν καταλαβαίνω γιατί γράφει αυτό. Είμαι βέβαιος ότι δεν είναι. Απλά δεν ξέρω ποιοι γιατροί θα του δείξουν ακόμα, ώστε να μπορεί να γίνει πιο ακριβής διάγνωση.\nΑυτισμός ή αναπτυξιακή καθυστέρηση\nΗ ασθένεια δεν είναι μια πρόταση\nCRA και αυτισμός - η άποψη ενός βιοενεργειακού\nΣυγγραφέας: Golovko LA, βιοενεργολόγος\nΗ καθυστερημένη ψυχική ανάπτυξη (CRA) και ο αυτισμός - οι διαγνώσεις αυτές προκαλούν σύγχυση και φόβο, αδυναμία, απελπισία... και το ερώτημα: "Για τι φταίνουμε; Πού επιτίθεται αυτό το αθώο, αγαπημένο (μερικές φορές πολυαναμενόμενο) παιδί; "\nΟι λόγοι για τον ΟΑΠ μπορεί να είναι διάφοροι παράγοντες:\n- τοξίκωση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή λήψη διαφόρων φαρμάκων,\n- η ιογενής νόσος μιας μητέρας που μεταφέρεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης\n- επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού\n- ασυμβατότητα του αίματος της μητέρας και του παιδιού με τον παράγοντα Rh,\n- τον εμβολιασμό ενός αποδυναμωμένου παιδιού, την ποιότητα του ίδιου του εμβολίου κ.λπ.\nΣημάδια CRA είναι:\n- η ανωριμότητα της συναισθηματικής-βολικής σφαίρας.\n- καθυστερημένος ρυθμός ανάπτυξης της ομιλίας,\n- καθυστέρηση στην ανάπτυξη όλων των μορφών σκέψης.\nΗ βάση της εμφάνισης διαταραχών στο AUTISM, σύμφωνα με τους περισσότερους ειδικούς, είναι γονιδιακές μεταλλάξεις, με αποτέλεσμα την εξασθένιση της ανάπτυξης του εγκεφάλου και του σχηματισμού των συστημάτων του υποδοχέα.\nΟ τελευταίος ρόλος δεν παίζει ορμονικές και ανοσολογικές διαταραχές. φλεγμονώδεις ασθένειες του νευρικού συστήματος, οι οποίες χαρακτηρίζονται από εστιακές βλάβες του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού.\nΜια από τις αιτίες του αυτισμού μπορεί να είναι η υπερβολική χρήση μεγάλων δόσεων αντιβιοτικών σε νεαρή ηλικία, δεδομένου ότι η δηλητηρίαση προκαλεί την ανάπτυξη του αυτισμού.\nΟι αιτίες του αυτισμού είναι παρόμοιες με τις αιτίες του CRA.\nΤα σημάδια του αυτισμού είναι:\n- μειωμένη ικανότητα επικοινωνίας με τους άλλους και επιθυμία για μοναξιά.\n- στερεοτυπική συμπεριφορά και φόβο οποιασδήποτε αλλαγής στη συνηθισμένη ρουτίνα.\n- διαταραχές ομιλίας κ.λπ.\nΟ όρος "αυτισμός" προέρχεται από τα ελληνικά "autos", που σημαίνει "αυτο". Αυτό, όσο είναι δυνατόν, χαρακτηρίζει τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της παραβίασης, που εκδηλώνονται στο γεγονός ότι το παιδί με κάθε τρόπο αποφεύγει οποιεσδήποτε κοινωνικές επαφές.\nΣτις δύο αυτές ασθένειες, ένας σοβαρός ψυχολογικός παράγοντας είναι η παραβίαση της σχέσης μεταξύ του παιδιού και της μητέρας, η έλλειψη επικοινωνίας με τους γονείς, η αδιαφορία για τα συμφέροντα και τις ανάγκες του παιδιού, καθώς και η έλλειψη δραστηριοτήτων που αναπτύσσουν το μωρό.\nΚατά τον προσδιορισμό της αναπτυξιακής καθυστέρησης, ο κύριος ρόλος παίζει οι γονείς, είναι αυτοί που μπορούν να είναι οι πρώτοι που παρατηρούν πως το παιδί τους διαφέρει από τους συνομηλίκους τους. Εάν κατά έξι μήνες το παιδί δεν ανταποκριθεί στην ομιλία, δεν χαμογελάει, αυτό είναι το πρώτο κουδούνι που δείχνει ένα πρόβλημα.\nΣυνήθως, η διαδικασία διάγνωσης διαρκεί πολύ - πρώτα από μια επίσκεψη σε έναν παιδίατρο, ο οποίος θα πρέπει να παρατηρήσει ο ίδιος το παιδί, ειδικά εάν δεν έχουν εντοπιστεί γενετικές προϋποθέσεις για τη νόσο από τη δοκιμασία αίματος ενός νεογνού.\nΕάν η ικανότητα ενός γιατρού δεν επιτρέπει να προσδιοριστεί η αναπτυξιακή καθυστέρηση σε σύντομο χρονικό διάστημα, και αυτή η αβεβαιότητα διαταράσσει τους γονείς, συνήθως απαιτούν παραπομπή σε νευρολόγο. Έπειτα χρειαζόμαστε εξετάσεις - ένα υπερηχογράφημα του εγκεφάλου και ένα εγκεφαλογράφημα για την ανίχνευση της παθολογίας. Ωστόσο, μετά από αυτές τις εξετάσεις, δεν θα διαγνωστεί, καθώς πρέπει να περιμένετε έως ότου το παιδί δεν έχει αποκτήσει ορισμένες δεξιότητες σε σύγκριση με υγιή παιδιά.\nΚαι εδώ είναι η ετυμηγορία στην τσέπη σας. Πού να ξεκινήσετε; Φυσικά, με την αναζήτηση ειδικών: ένας ψυχίατρος, ένας ψυχολόγος, ένας παθολόγος, ένας λογοθεραπευτής, ένας οστεοπαθητικός, ένας διορθωτικός δάσκαλος. Εξάλλου, είναι απαραίτητο να ληφθεί υπόψη το σύνολο των αποκλίσεων από τον κανόνα. Και έπειτα ένα σοβαρό και μακρύ έργο αποκατάστασης.\nΚαι τώρα η γνώμη του βιοενέργειας θα συμπληρώσει την «κρυφή» εικόνα. Η άποψη αυτή βασίζεται στην εμπειρία αποκατάστασης λειτουργικών ανωμαλιών σε παιδιά με διαγνώσεις CRA και αυτισμό.\n1. Εάν η μελλοντική μητέρα του παιδιού έχει σκολίωση, την οποία δεν δίνει προσοχή, τότε τα ακόλουθα προβλήματα μπορεί να προκύψουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού:\n- την απειλή της άμβλωσης,\n- πρόωρη, παροδική ή παρατεταμένη εργασία,\n- ανάπτυξη βλάβης στο κεντρικό νευρικό σύστημα σε ένα παιδί.\n2. Διαταραχή της ομοιόστασης (σταθερότητα του εσωτερικού περιβάλλοντος του σώματος).\n3. Η γενετική προδιάθεση μπορεί να βρεθεί σε μακρινή συγγένεια της οποίας οι γονείς του παιδιού δεν γνωρίζουν.\n4. Αυξημένη συχνότητα συντονισμού του εγκεφάλου, στην οποία το σώμα αναπτύσσει διεργασίες υποβάθμισης. Η ανάρμοστη πνευματική λειτουργία ενός ατόμου αρχίζει να εκδηλώνεται στην περιοχή συχνοτήτων από 2,6 - 2,8 Hertz και άνω. Σύμφωνα με μελέτες σε παιδιά με CRA και αυτισμό, η συχνότητα συντονισμού του εγκεφάλου μπορεί να φθάσει σε 7 ή υψηλότερα Hertz.\n5. Εάν ένας τραυματισμός της κεφαλής ήταν η αιτία του CRA ή του αυτισμού, τότε σχηματίζεται ένα μπλοκ στην αυχενική σπονδυλική στήλη, η οποία αλλάζει την κατάσταση της ενδοκρανιακής πίεσης και προκαλεί διαταραχές του κυκλοφορικού συστήματος και παροχή οξυγόνου στα κύτταρα του εγκεφάλου.\n6. Στο 80% των περιπτώσεων CRA και αυτισμού, το παιδί βρίσκεται για μεγάλο χρονικό διάστημα στην ηπατογονική ζώνη - ένας χώρος ύπνου, μια ζώνη παιχνιδιού (βλ. Το άρθρο "Η επίδραση των γεωπαθητικών ζωνών στην υγεία μας").\n7. Τα κέντρα ενέργειας για τέτοια παιδιά συνήθως αποκλείονται. Για το λόγο αυτό, ολόκληρο το φυσικό σώμα και ο εγκέφαλος δεν μπορούν κανονικά να τροφοδοτήσουν την ενέργεια, επομένως, οι λειτουργίες του είναι εξασθενημένες (βλ. Το άρθρο "Τσάκρας και ο ρόλος τους στη ζωτική δραστηριότητα του οργανισμού").\n8. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ιοί Epstein-Barr, ο αδενοϊός, ο κυτταρομεγαλοϊός ή άλλοι που παρεμβαίνουν στη ροή των νευρικών ερεθισμάτων από τον εγκέφαλο στο αναπτυξιακό κέντρο, στο κέντρο της αντίληψης και στο κέντρο ομιλίας, βρίσκονται σε διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου.\nΠοιο είναι το έργο ενός βιοενεργολόγου με τέτοιες διαγνώσεις:\n- ταυτοποίηση και απενεργοποίηση γεωπαθητικών ζωνών,\n- αφαίρεση του γεωπαθητικού φορτίου από το σώμα,\n- αποκλεισμός γενετικών δεικτών της νόσου,\n- αφαίρεση ανιχνευμένων ιών ·\n- ενεργοποίηση και εξισορρόπηση όλων των κέντρων ενέργειας ·\n- ενεργοποίηση όλων των τμημάτων του εγκεφάλου,\n- εξασφάλιση της διανοητικής δομής από την ανισορροπία.\n- συστάσεις για την αποκατάσταση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης ·\nΥποπτεύομαι τον αυτισμό ή την αναπτυξιακή καθυστέρηση σε 9 μήνες\nΌλα είναι φυσιολογικά. Ο μεγαλύτερος γιος μου ήταν πολύ σοβαρός) δεν χαμογελάει... Και παρεμπιπτόντως, δεν μίλησε καθόλου για δύο χρόνια... Επίσης, όλα τα είδη "ειδικών" έκαναν διάφανα διαγύμνα... Και τώρα μιλάει καθαρά χωρίς λογοθεραπευτές. Η μάθηση είναι εξαιρετική. Και έχει πολλούς φίλους! Και γενικά, είναι ένας πολύ καλός χαρούμενος τύπος)), έτσι ρίχνει μακριά τις αμφιβολίες)) μόνο τα παιδιά έχουν διαφορετικά temperaments από τη γέννηση) έχουν χαμόγελα, και υπάρχουν σοβαρά μικρά)) αγάπη να γίνει! Και ξέρετε ότι είναι η καλύτερη! Και εκείνοι που θα σας συγχέουν στέλνετε αμέσως))\nΕίπε ένας νευρολόγος - όχι αρκετά συναισθήματα. Αυτό γενικά δεν έχει συναισθήματα και αυτό τώρα μόνο για να προσέχεις. Χλευάζω την κοιλιά και φιλάω τον λαιμό, δαγκώνω τις πλευρές μου (φυσικά, παιχνιδιωδώς και ελαφρώς)... δεν νοιάζει. Αν κάνω κάτι τέτοιο ή με αγάπη μιλάω, λέει ότι με κοιτάζει σαν έναν ανόητο...; Αναρωτήθηκα αν κάποιος μπορούσε\n... κοιτάζω τα άλλα παιδιά και γελάω και χαμογελώ... με τη δική μας αν κάποιος μιλάει στο πρόσωπό της μόνο ένα σοβαρό πρόσωπο..\nΈχετε μόνο 9 μηνών και ήδη αναβάλλετε τον αυτισμό ενός παιδιού.\nΕίναι γοητευμένος από κάτι άλλο και δεν ανταποκρίνεται στο όνομα, εκτός από τις συλλαβές, γιατί δεν σας το αποκαλεί ακόμα, αλλά απλά μιλάει στον εαυτό του, αλλά δεν χαμογελάει, συμβαίνει, αλλά τι θα συμβεί αν βρεθείτε ήδη στο παιδί. Και t d\nΤο πιο συνηθισμένο παιδί που έχετε στην περιγραφή. Ανησυχείτε για το νευρολόγο.\nΚαθυστερημένη ανάπτυξη παιδιού\nκαλό άρθρο, όλα είναι σωστά, εκτός από ένα. οι λογοθεραπευτές όχι μόνο κάνουν ήχους))))) αλλά εργάζονται σε όλα τα συστατικά της ομιλίας: λεξιλόγιο, η ικανότητα γραμματικής ορθής κατασκευής μιας φράσης, η σωστή ακρόαση και η σύγχυση παρόμοιων ήχων, καλά - το τελευταίο πράγμα)), το παιδί δεν διαβάζει καλά και κάνει πολλά λάθη γραπτώς.\nΑλλά, πραγματικά, με διαταραχή που ξεκινάει νωρίς, είναι καλύτερο να ξεκινήσει από νεαρή ηλικία όχι με λογοθεραπευτή, αλλά με έναν αποθοκτόνο.\nΛοιπόν, όπως το καταλαβαίνω, είχαμε έναν δήμαρχο με ZRR) Burr-crumble-stutter. Και οι κανόνες της ζωής που ένιωσα)\nΝαι, και λυπάμαι ελαφρώς. Εμφανίζεται η θαρραλέα.. Θα πάω να φάω τα διπλώματά μου. Συμπεριλαμβανομένης της ψυχολογίας))\nΑυτισμός ή όχι. που αντιμετώπισε.\nΗ κόρη μου συλλέγει μια πυραμίδα μόνο όταν την έχει ανάγκη) και δεν μπορείτε να το κάνετε) πήγαμε ακόμη και σε έναν ψυχολόγο για τον κήπο) πρέπει να μαζέψουμε μια πυραμίδα, όλοι κοκκίνισμα... η κόρη μου δεν θέλει να μαζέψει, την βοήθησα, την κράτησα μπροστά και δεν έπεισε. λένε ότι θέλετε να συλλέξετε περισσότερα; Μήπως παραιτείται από αυτόν και λέει πάει στον μπαμπά;\nΚαι η επιμέλεια έχει μάθει στον κήπο) τώρα μπορεί να παίξει με τα παιχνίδια)\nΓια μένα, τόσο κανονικό μωρό), αλλά φυσικά τρομακτικό τοκετό! Είναι καλύτερα να τραβήξετε με όλα τα είδη λαβίδων και κενού, και όχι το COP; Ppt..\nΠρογράμματα πρόληψης στον νευρολόγο νομίζω ότι αξίζει να περάσει)\nΜετά από να διαβάσετε τη θέση σας και έχοντας ένα γιο, μπορώ να πω ότι είμαι ένα κανονικό παιδί))) Δεν έχω μιλήσει για γιο ηλικίας κάτω των 3 ετών και δεν είναι αλήθεια τώρα. Δεν έχω συναντήσει αυτισμό, αλλά νομίζω ότι μπορείτε εύκολα να δείτε πώς αντιδρά με άλλα παιδιά... αν δεν έχετε φίλους με παιδιά, μπορείτε να μιλήσετε με τη μητέρα σας στο δρόμο και να δείτε πώς συμπεριφέρεται το μωρό... θα αντιδράσει, σημαίνει ότι όλα είναι φυσιολογικά... καλά, μην τυλίγετε τον εαυτό σας... το κεφάλι είναι μαλακό... μπορεί να αλλάξει σχήμα... αν ο παιδίατρος λέει φυσιολογικό, τότε φυσιολογικό\nΜαμά το πάρει εύκολο. το μωρό συμπεριφέρεται εντός των κανονικών ορίων για την ηλικία του! Σας λέω ως αποκεντολόγος! συγχέεται από το γεγονός ότι ο τοκετός είναι δύσκολο ΑΛΛΑ αυτή τη στιγμή απλά παρακολουθήστε και μην σταθώτε! είναι πιο προσεκτικοί με τους γιατρούς, τους αρέσει να κάνουν διαγνώσεις της επιχείρησης, και στη συνέχεια οι μητέρες τρέχουν σε μας με υστερία, αλλά τίποτα δεν είναι κρίσιμο στην πραγματικότητα. αν κάτι γράψει!\nΑυτισμός πρώιμης παιδικής ηλικίας με καθυστερημένη ψυχολογική και ομιλία\nΤον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους η Ουκρανία θα έχει μαθήματα για την ενεργό θεραπεία με δελφίνια για τα "ειδικά" παιδιά (από τη γέννηση έως τα 5 χρονών) με τον IB Charkovsky. Εάν ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε, στείλτε στο [email protected] τις ακόλουθες πληροφορίες: πόλη, όνομα, επώνυμο, ηλικία του παιδιού, ύψος και βάρος, λεπτομερή διάγνωση. αντίγραφο της πλέον πρόσφατης ιατρικής δήλωσης · κινητικές δυνατότητες του παιδιού · τη στάση του απέναντι στο νερό. ποιες μέθοδοι αποκατάστασης χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως. Ελλείψει αντενδείξεων, θα σας αποσταλούν οι όροι συμμετοχής.\nΤο οικόπεδο για την ενεργό θεραπεία των δελφινιών με τον IB Charkovsky από την ταινία του πρώτου καναλιού "Wonders of Healing" μπορεί να δει, για παράδειγμα, εδώ: ').width ($ (this). )) "> (Η αρχή του σχεδίου - 2 λεπτά 35 δευτερόλεπτα).\nΑυτό ονομάζεται ενεργή θεραπεία με δελφίνια, σε αντίθεση με τις κανονικές συνεδρίες, όπου το παιδί είναι μόνο ένας παθητικός αποδέκτης διαδικασιών. Με αυτή την προσέγγιση, παρέχεται σοβαρή σωματική δουλειά εκ μέρους του ίδιου του παιδιού, στο οποίο τον βοηθούν τόσο ο Χάρκοφσκι όσο και τα δελφίνια. τα παιδιά γίνονται ενεργά συμμετέχοντες στη θεραπεία, τους χορηγούνται κινητικά και αναπνευστικά φορτία και αυξάνονται σε ένταση, μειώνοντας έτσι την υποξία, σχηματίζοντας μια νέα μυϊκή μνήμη και ξυπνούν τα αποθεματικά έκτακτης ανάγκης του σώματος.\nΠαρόλο που η πλειοψηφία των μικρών ασθενών του IB Charkovsky είναι παιδιά με αλλοιώσεις του ΚΝΣ και μυοσκελετικές διαταραχές διαφόρων αιτιολογιών, αυτή η μέθοδος φέρνει τα αποτελέσματά της στην περίπτωση άλλων διαγνώσεων (STD, φάσμα αυτισμού, διαβήτη κλπ.). Πολλοί από αυτούς συχνά έχουν εξασθενημένη ασυλία και υπάρχει παραβίαση ή / και υπανάπτυξη του μυοσκελετικού συστήματος. Η ενεργή θεραπεία με δελφίνια έχει θετική επίδραση τόσο στη συναισθηματική σφαίρα του παιδιού όσο και στη γενική κατάσταση του σώματός του και του επιτρέπει να λύσει πολλά ειδικά φυσιολογικά προβλήματα.\nΝέα δεδομένα σχετικά με τη σχέση εμβολιασμού με αυτισμό\nΚορίτσια, αν γνωρίζετε επιφανειακά μια πολύ δύσκολη ερώτηση, τότε μην εκφράζετε κατηγορηματικά τον εαυτό σας.\nΕκείνος που αντιμετώπισε αυτό, ο Θεός απαγορεύει, να ασχοληθεί με αυτό το θέμα σχολαστικά. Ως εκ τούτου, δεν ξέρω, δεν ανεβαίνουν..\nΠώς να προσδιορίσετε τον αυτισμό ή το ZPRR;\nΘα προσπαθούσα την ανάπτυξη, τουλάχιστον ένα μήνα για να δω πώς θα αναπτυχθεί ο γιος μου\nΠες μου, λέει ακόμη και μια μόνο λέξη; μαμά\nΤρέξτε σε νευρολόγο και ψυχίατρο\nΌλα αυτά τα αυτιστικά ή CRA. Δεν είναι ακόμη σαφές. 2 μέρος.\nΝομίζω ότι δεν έχετε τίποτα! Όλα όσα γράφετε για το γιο σας είναι απόλυτα φυσιολογικά. Αυτό είναι ένα παιδί, έτσι τι, που δεν συλλέγει pyromidka, καλά, τι φοβερό, ότι δεν υπάρχει καμία επίδειξη χειρονομία. Περιμένετε τα αγόρια να κάνουν τεμπέληδες. Το παράδειγμά μου δεν μπορεί να πιει από μια κούπα, αν και ο νευρολόγος είπε στο 1,5 θα πρέπει να μπορεί να πίνει και να τρώει. Και δεν ξέρω πώς και τι από αυτό, είναι απαραίτητο να ακούσουμε τον συναγερμό; Ναι, τα περισσότερα παιδιά είναι έτσι... Η συμβουλή μου προς εσάς είναι να σταματήσετε να τον προσεγγίζετε. Έχετε ένα κανονικό μωρό. Μην οδηγείτε μόνοι σας. Είναι ακόμα μικρός.\nΕίμαστε 1.1 και όλα, όπως έχετε, αυξήθηκαν ελαφρώς μόνο στα κίνητρα. Επιπλέον, η αντίδραση στο όνομα είναι κακή και δεν υπάρχει απομίμηση, όλες οι χειρονομίες είναι χειροκίνητες. Σε γενικές γραμμές, όλες οι ενέργειες είναι εκπαιδευμένες χέρι-χέρι. Η διάγνωση του ZPRR, αχ, συνδρόμου νευροπάθειας. Αυτό συμβαίνει τώρα. Αφήστε έξι μήνες. Ο αυτισμός μέχρι στιγμής κανείς δεν μπορεί να καθορίσει αν δεν είναι προφανής. Ας πάρουμε μήνες με έναν αποθοκτόνο, πηγαίνουμε σύντομα στο χώρο ανάπτυξης, για να προλάβουμε την κοινωνικοποίηση. Δεν υπάρχουν ενέργειες με αντικείμενα, υπάρχουν κινητικές διαταραχές που είναι μικρές για όλα.\nΈχω έναν πολύ καλό ειδικό, σίγουρα θα διαγνώσει. Η αληθινή λήψη είναι αξίας 7000. Λοιπόν, με το θέμα, ο γιος της φίλης είχε αυτισμό, έτσι ώστε να ζήσει στη Γερμανία, αφαιρούσαν τη διάγνωση στη Μόσχα, ως αποτέλεσμα των βάρβαρων φυλών, υπήρχαν τραυματισμοί και τώρα ο εγκέφαλος δεν αναπτύσσεται σωστά, οι γιατροί λένε ότι θα καλύψουν τη διαφορά. 5 δεν μιλά και δεν τρώει τον εαυτό του, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι αντιμετωπίζεται.\nχαμηλό / υψηλό τόνο, σπαστικότητα (διέλευση των ποδιών, "αυνανισμός των παιδιών"), αναπτυξιακή καθυστέρηση, καθυστέρηση λόγου, σύνδρομο σπασμών, dtsp - οι συνέπειες του τραύματος γέννησης; στραβό;\nΕλένη, γεια! Θέλω επίσης να πω την ιστορία μου - έχουμε άλλα προβλήματα, αλλά ο λόγος είναι ο ίδιος, και να σας ρωτήσω μερικές ερωτήσεις.\nΘα αρχίσω πρώτα - η γέννηση διεγείρεται από την ωκυτοκίνη, επειδή μετά από 3 εκατοστά το άνοιγμα δεν κινήθηκε και το νερό κινήθηκε. Το κεφάλι έφερε μια οκλαδόν, στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναρριχηθεί σε μια καρέκλα και να συνεχίσει να πιέζει εκεί.\nΤο άγχος άρχισε σε 3-4 μήνες. Το κεφάλι του παιδιού αυξήθηκε πολύ αργά, το μέτωπο φαινόταν χαμηλό και κεκλιμένο. Όταν τα μαλλιά στεγνώθηκαν, είδα κόκκινες κηλίδες στο πίσω μέρος του κεφαλιού και στην αρχή του λαιμού. Στη συνέχεια, παρατήρησε την παραμόρφωση του κρανίου στα αριστερά. Οι γιατροί στην κλινική: "οι κηλίδες θα διαλυθούν με την ηλικία", "δεν δίνουν βιταμίνη D - καλύτερα μικρά ραχίτιδα από ένα μικρό κεφάλι".\nΓενικά, το παιδί αναπτύσσεται κατά ηλικία, με μια μικρή καθυστέρηση. Αλλά αρχίζω να μαντέψω ότι κάτι συμβαίνει με εμάς. Ατυχώς καταλαβαίνω ότι χρειάζεται ένα μασάζ (μετά τις 3 πρώτες περιόδους άρχισε να κυλήσει σε 5 μήνες). Ο μασέρ αρχίζει να επαναλαμβάνει - έχει κάτι με το λαιμό, ελέγχει το λαιμό... Φώναξε στον πόνο όταν άγγιξε ακριβώς την περιοχή του λαιμού. Και γενικά, ο τόνος αυξάνεται στην πλάτη, την περιοχή του κολάρου, στον αριστερό γλουτό, στον δεξιό μηρό και κάτι ακατανόητο στα πόδια.\nΜε εικασίες, ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, μιλώντας με μούμιες, έρχομαι στο γεγονός ότι έχουμε ένα τραύμα γέννησης του λαιμού και του κεφαλιού (αυτό δείχνουν οι κηλίδες στο κεφάλι) και ο γιος χρειάζεται απλώς μια οστεοπαθητική. Το κεφάλι είναι 2-3 εκατοστά πίσω, και κάτι πρέπει να γίνει με τα οστά του κρανίου, ώστε να αρχίσει να αυξάνεται.\nΜέσα σε αυτό το διάστημα (6 μήνες) βρίσκουμε έναν νευρολόγο της ΥΓΕΙΑΣ, ο οποίος βοηθά να αποκλείσουμε τις τρομερές διαγνώσεις - μικροκεφαλία, αριστερό τετραπόρεσο. Και μας στέλνει στον πιο διάσημο Permian osteopath Burylov. Αλλά εγγραφή σε αυτό είναι δυνατή μόνο σε ένα χρόνο!\nΕάν δεν έδειξα μεγάλη επιμονή για να πάω ακριβώς σε αυτόν τον γιατρό, βρίσκω δύο ακόμα επιλογές οστεοπαθημάτων στο Perm: ο ένας είναι ο σύνδεσμος που συστήνετε στο http://www.centr-ra.ru/nashiuslugi/osteopatia για τον γιατρό Martynenko ήταν επίσης σε λίγους μήνες.\nΑπό την άποψη αυτή, το πρώτο ερώτημα: έχετε κάποιο θετικό σχόλιο σχετικά με αυτόν τον γιατρό; Εκτός από την κρανιο-ιερή τεχνική, μπορεί να διορθώσει τους σπονδύλους;\nΚαι επίσης η δεύτερη επιλογή: Khorev Dmitry Yuryevich, από την κλινική των χειροθεραπευτών Petrishchev (Perm, Lunacharsky, 21). Ήταν δυνατόν να τον πάρετε σχεδόν αμέσως και τρέξαμε.\nΓια τρεις συνεδρίες κατά τη διάρκεια του μήνα, το κεφάλι αυξήθηκε κατά 1 εκατ. Παράλληλα, ο γιατρός δεν είδε πρόβλημα με το λαιμό, αλλά είπε ότι υπήρχε μόνο μια μικρή ένταση.\nΈτσι, μέσα σε 8 μήνες, μετά από 3 πλήρη μαθήματα μασάζ, ηλεκτροφόρηση, οζοκερίτη, σχεδόν κάθε μέρα (στο σπίτι), συνεχίζουμε συνεχώς να υπερτονίζουμε την περιοχή του λαιμού, την πλάτη και τα άκρα. Το κεφάλι και ο λαιμός τραβιέται, οι ώμοι δείχνουν προς τα εμπρός, η πλάτη είναι στρογγυλή, το αριστερό πόδι συχνά μπαίνει μέσα. Περιφέρεια κεφαλής - 42 cm.\nΑποφάσισα να περάσω στο Burylov, επειδή ακούω όλο το όνομα του γιατρού αυτού, λένε όλοι με μία φωνή ότι μόνο αυτός θα βοηθήσει.\n14 Νοεμβρίου πέρυσι, ήρθαμε στην υποδοχή στο Burylov. Η σύνοδος διήρκεσε ακριβώς μια ώρα. Το παιδί φώναξε μερικές φορές, μερικές φορές ηρεμήθηκε και περπάτησε, χαμογέλασε. Είχαμε ένα στριμμένο λαιμό, ένα κρανίο σε μια τεράστια συμπίεση. Μας κατέγραψε ένα μήνα αργότερα.\nΟι αλλαγές με το παιδί συνέβησαν κυριολεκτικά την επόμενη μέρα: μια σημαντική εμφάνιση, άκουσε τον εαυτό του, κοίταξε στα μάτια για μεγάλο χρονικό διάστημα, σχεδόν σταμάτησε να κλαίει, κοιμόταν σωστά στην αναπηρική καρέκλα για 2-3 ώρες (πριν από αυτό, μόνο σε κίνηση και μέγιστη ώρα). Η μασέρ σημείωσε επίσης τις αλλαγές. Το κεφάλι άρχισε να διατηρείται ομαλότερο, προσπαθώντας να ισιώσει. η ανίχνευση έχει γίνει πιο ενεργή, να μιλήσει πάρα πολύ (περισσότεροι ήχοι εμφανίστηκαν και πιο σύνθετες συλλαβές - πριν από αυτή τη μαμά, μπαμπά, γυναίκα). Αλλά το κεφάλι δεν έχει αλλάξει πολύ (Επομένως, το δεύτερο ερώτημα:\nΈχετε ένα μικροκράνιο πριν από τη διόρθωση των τραχηλικών σπονδύλων (μείωση της ανάπτυξης του κρανίου) και κάνατε κάτι αργότερα;\nΈνα μήνα μετά τη σύνοδο, ο υπερτονός επέστρεψε, σπασμωδικές κινήσεις με τα χέρια του, τη νύχτα ξύπνησε, κλάμα και ο κακός ύπνος ξεκίνησε πάλι.\nΚατά τη δεύτερη συνεδρία, το παιδί δεν δόθηκε - ήταν εντελώς συσφιγμένη, εκείνη τη στιγμή έπαψαν να κάνουν το μασάζ. Συνολικά - μόνο 20 λεπτά. αλλά σύμφωνα με τον γιατρό - τα οστά του κρανίου έγιναν πιο ελαστικά και κινητά. Δεν υπήρξε συζήτηση για το λαιμό.\nΗ επίδραση της χαλάρωσης, η ηρεμία κράτησε πάλι για περίπου ένα μήνα - τότε όλα επιστράφηκαν. Χθες βρισκόμασταν στην τρίτη σύνοδο με τον Burylov - αυτή τη φορά το παιδί δόθηκε τέλεια για μια ολόκληρη ώρα (την παραμονή των 4 ημερών μασάζ τον χαλάσαμε). Ο γιατρός σημείωσε ότι οι σπόνδυλοι είναι "όχι στη θέση τους" όχι μόνο στο λαιμό, αλλά και στην περιοχή του λαιμού και του θώρακα... Και καταλαβαίνω ότι κάνει ό, τι μπορεί.\nΝομίζω ότι οι επαφές αυτού του γιατρού θα πρέπει να συμπεριληφθούν στη θέση σας, επειδή κάνει πολλά για τα παιδιά στο Περμ.\nΚαι αφού διαβάσατε τη θέση σας, καταλαβαίνω ότι χρειαζόμαστε κάτι άλλο - είναι η παρέμβαση του χειροπράκτη. Για να τοποθετήσετε τους σπονδύλους στη θέση τους. Για να το κάνουμε αυτό, υπογράψαμε πρώτα σε έναν κανονικό ορθοπεδικό, βασιζόμενο στις οδηγίες για ακτινογραφία. Και έχοντας ήδη φωτογραφίες για να αναζητήσετε έναν χειροπράκτη.\nΣυγγνώμη για την ακρόαση, αλλά νομίζω ότι τέτοια σχόλια-ιστορίες θα βοηθήσουν κάποιον άλλο. Και για άλλη μια φορά είστε πολύ ευγνώμων για την ιστορία και τις πληροφορίες σας.\nΚορίτσια, γεια. Γράφω για όλους όσοι διαβάζουν αυτή τη θέση. 18 Ιουλίου, πήγαμε στον Ivanov. Στα χέρια μας είχαμε τρεις εικόνες της αυχενικής σπονδυλικής στήλης - σε προφίλ, κάμψη και επέκταση, και πλευρά, και η εικόνα από το στόμα δεν λειτούργησε. Στην περιγραφή των εικόνων σημειώνεται η υποκλάση C1.\nΕπιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω τα προβλήματά μας: η αργή ανάπτυξη του κεφαλιού, έντονη θωρακική κύφωση, ισοπέδωσε οσφυϊκή λόρδωση, παραμόρφωση της πυέλου προς τα αριστερά, λίγο μάζεμα δεξί μάτι, ξαφνικές σπασμωδικές κινήσεις χεριών, υπερκινητικότητα, δυσκολίες ύπνου, κραυγή, να ξυπνήσει να φωνάξει, «παρασύρεται» κατά τη διάρκεια απότομες στροφές σώμα και το κεφάλι, χαλάρωση σε οποιεσδήποτε μικροδουλειές, υπερτονία των χεριών, πόδια, περιοχή του λαιμού, ένταση σε όλο το σώμα, τέντωμα (ίσιωμα) των ποδιών, ανύψωση των ποδιών κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης.\nΈτσι, μετά την επόμενη κλήση με τον Ivanov, πηγαίνουμε με σταθερή εμπιστοσύνη που χρειαζόμαστε ακριβώς γι 'αυτόν, για να μειώσουμε τις υπογλυκαιίες. Το πρώτο πράγμα που ρώτησε για τον τοκετό ήταν αν το μωρό φώναξε και ποιο χρώμα ήταν. Η Πέτα δεν φώναξε, αλλά δεν ήταν μπλε ή μοβ. Όταν είπα ότι η μαία μου βάζοντας στο στήθος του, αμφέβαλε ότι θα πάρει το στήθος του και το πήρε και άρχισε το πιπίλισμα αμέσως - είπε ο γιατρός μια χαρά, τότε κοίταξε υπερηχογράφημα μας του εγκεφάλου σε ένα μήνα, δήλωσε επίσης (ό, τι είναι καλό), άκουσε τα παράπονα και σχεδόν αμέσως άρχισε να εργάζεται.\nΟ πρώτος λαιμός σπάσει πολύ σκληρά (ήταν τρομακτικό), τότε δεν ήταν τόσο σκληρό, το παιδί φώναξε, αλλά όχι από πόνο, αλλά από έκπληξη. Αποδείχθηκε ότι είχαμε σοβαρούς υπογλυκαιμούς - τρίτο βαθμό 1, 3, 4, 5 τραχηλικούς και άλλους δύο σπονδύλους στον ιερό (δεν θυμάμαι ποιες). Θα χρειαστούμε μια δεύτερη επίσκεψη μέσα σε έξι μήνες. Το κεφάλι είναι καλό, τα οστά αναπτύσσονται προς όλες τις κατευθύνσεις, ο λόγος ήταν στον λαιμό. Ήθελαν να φορούν ένα κολάρο, που έφεραν μαζί τους, αλλά ο ίδιος αποκάλεσε «πορνογραφία» και είπε ότι δεν είναι απαραίτητο (το κολάρο εδώ: http://ortoluki.ru/catalog/lumbo/cervix/100380.html) Και είναι σημαντικό να μην τινάξει το μωρό τουλάχιστον τρεις ημέρες, εφόσον οι σπόνδυλοι δεν είναι σταθεροί μετά τη χειραγώγηση.\nΡώτησα αν το κεφάλι θα αυξηθεί - είπε ότι θα. Και αυτό γενικά το παιδί θα μεγαλώσει τώρα διαφορετικά.\nΑλλαγές: αμέσως παρατήρησε ότι έγινε πιο ήρεμος, σταμάτησε να κλαίει πάνω από τα μικρά πράγματα, οι χειρολαβές γίνονται πιο μαλακές (θα μπορούσε να τραβήξει τη μύτη του με τρομερή δύναμη πριν), η πλάτη είναι πιο ευέλικτη, σταμάτησε να "στρέφεται" στις στροφές - άρχισε να τρέχει με περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτός κοιμάται καλύτερα, περισσότερο (κοιμόταν 4 ώρες καθόλου στο τρένο), τα μάτια του άλλαξαν - ήταν ήρεμος, κοιτούσε προσεκτικά και δεν βιαζόταν να κοιτάξει μακριά όπως και πριν.\nΤώρα χρειάζεται χρόνο για να ανακάμψει. Θα γράψω αργότερα για τις περαιτέρω βελτιώσεις μας.\nΓια άλλη μια φορά θέλω να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη στην Έλενα για τη θέση της και σε όλα τα κορίτσια που περιέγραψαν τις καταστάσεις τους εδώ, τα οποία ξαναδιατύπωσαν εκατό φορές πριν αποφασίσουν όλα αυτά - αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι ήταν η σωστή απόφαση για εμάς. Ευχαριστώ, Έλενα, δεν ξέρω τι θα κάνουμε χωρίς εσένα.\nΤα παιδιά αυτά: ψυχολογία ηλικίας, ανάπτυξη και ανατροφή των παιδιών.\nDREBEZGI Κεφάλαιο από το βιβλίο της Ekaterina Karvasarskaya:\nπου θα ήταν η μόνη.\n«Προτιμώ, όταν ασχολούμαι με τα δόντια μου, να συνεργαστώ με έναν τέτοιο ειδικό, ο οποίος γνωρίζει και μπορεί να μου εξηγήσει τι είναι μαζί μου, τι λέγεται, από τι είναι, πώς πρέπει να θεραπευθεί και γιατί είναι έτσι».\nΈχοντας καταλάβει τη γλώσσα, δεν ξεκινάμε με τους κανόνες της γραμματικής και της σύνταξης, όχι με ποιο ρήμα είναι σωστό, και ποιο όχι, πώς να συζεύγουμε, να κλίνουμε και ούτω καθεξής. Όλοι αυτοί οι κανόνες μαθαίνονται στη διαδικασία χρήσης της ομιλίας και μόνο τότε αρχίζουμε να διαρθρώνουμε τις γνώσεις μας, να τους δίνουμε ονόματα και να χρησιμοποιούμε τους κανόνες. Έτσι συμβαίνει σε ένα παιδί.\nΈνα μικρό παιδί μπορεί να μιλήσει - να μιλήσει καλά, δηλαδή, μιλάει ομιλία. Αλλά! Δεν γνωρίζει ότι ο "ελέφαντας" είναι ουσιαστικό, και "να πάει" είναι ένα ρήμα. Δεν γνωρίζει τίποτα για τις υποθέσεις, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να χρησιμοποιήσει τις σωστές περιπτώσεις. Για αυτόν, η ομιλία είναι ήδη μια αυτοματοποιημένη εσωτερική διαδικασία.\nΕίναι επίσης ευκολότερο για μένα να αισθάνομαι, να κατανοώ, να μαθαίνω και να θυμάμαι στη διαδικασία παρατήρησης, ακρόασης, άμεσης συμμετοχής. Η συνεργασία με τους αυτιστές και όχι μόνο άρχισα να μαθαίνω όχι από τη θεωρία, αλλά από την πρακτική, δηλαδή από το «περιβάλλον της αυτιστικής γλώσσας», στο επίπεδο των συμβόλων, των συναισθημάτων, των συναισθημάτων, των αισθήσεων.\nΕν συνεχεία, αν θέλω, μπορώ να διαρθρώσω τις γνώσεις μου και να τους δώσω ονόματα, ονομασίες, αλλά αν δεν το κάνω αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν διαθέτω αυτές τις γνώσεις, δεξιότητες, ικανότητες, ομιλία, γλώσσα. Απλά, κατά τη γνώμη μου, η κατασκευή των θεωριών δεν είναι το κύριο πράγμα.\nΟι "Autists δεν έχουν προσωπικότητα, δεν επιθυμίες", είναι ένα από τα "υπέροχα", κατά τη γνώμη μου, δηλώσεις.\nΈνας άνθρωπος στέκεται στη μέση στο νερό, αυτό σημαίνει ότι δεν έχει πόδια; Μου φαινόταν πάντοτε ότι αυτό σημαίνει μόνο ότι τα πόδια δεν είναι ορατά, επειδή είναι κρυμμένα από το νερό. Και με κάποια προσπάθεια, αν το επιθυμείτε, μπορείτε να τα δείτε - είτε αφού περιμένετε να βγει ο ίδιος ο άνθρωπος από το νερό, είτε τραβώντας τον έξω από το νερό ή καταδύσεις κάτω από το νερό.\nΔεν είναι ορατό - δεν σημαίνει όχι.\nΗ απουσία της ανάγκης για επικοινωνία και η επιθυμία επικοινωνίας - αυτό δεν υπάρχει, αλλά η αδυναμία, η έλλειψη επικοινωνιακών δεξιοτήτων και ο παραλύοντας φόβος - ναι, είναι.\nΥπάρχει μια ακόμα "αξιοσημείωτη" δήλωση: οι αυτιστές δεν αισθάνονται απολύτως τίποτα.\nΟι αυτιστές δεν έχουν καμία διάκριση και παρουσίαση των συναισθημάτων και των συναισθημάτων, όχι λόγω της απουσίας τους ως τέτοια, αλλά επειδή πηγαίνουν εκτός κλίμακας. Τα συναισθήματα και τα συναισθήματα είναι πολύ ισχυρά, αφόρητα και το παιδί τα κλείνει. Ή είναι τόσο δυνατά ώστε δεν μπορούν πλέον να διακρίνονται, να παρουσιάζονται και να ανταποκρίνονται επαρκώς σε αυτά.\nΤο ίδιο με τους ανθρώπους και τις σχέσεις - είναι τόσο σημαντικό για έναν αυτισμό (για τον οποιονδήποτε σκιά είναι σημαντικό, το οποίο οι "συνηθισμένοι" άνθρωποι δεν θα παρατηρήσουν καν) ότι χτίζει άμυνες, ως αποτέλεσμα των οποίων οι σχέσεις χάνουν σημασία γι 'αυτόν. Μια άλλη επιλογή είναι η πλήρης απουσία οιασδήποτε κατάλληλης σχέσης: "Είμαι τρελός, τι πρέπει να κάνω;" - στις περισσότερες περιπτώσεις, φυσικά, ασυνείδητα.\nΥπάρχουν αντιφατικές απόψεις για τα προβλήματα των αυτιστικών παιδιών. Κάποιοι συμμορφώνονται με την πολιτική παρέμβασης, ενώ άλλοι - χωρίς παρεμβολή. Κάποιοι βλέπουν την ανάγκη για επιπλέον ένταξη του παιδιού στη διαδικασία "αλλοδαπός", ομάδα, παιχνίδι, άλλοι πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα τον προκαλέσουν τραυματισμό και θα του δώσουν την ευκαιρία να είναι μόνος με τον εαυτό του.\nΈτσι, οι δύο κύριες, πολικές θέσεις στις οποίες είναι χτισμένη η επικοινωνία και η αλληλεπίδραση με ένα αυτιστικό παιδί είναι "διατήρηση" και "πρόκληση".\nΗ διατήρηση είναι η διατήρηση και η διατήρηση μιας αυτιστικής υπεράσπισης (κουκούλι, καπάκι, κοστούμι μέσα στο οποίο υπάρχει ένα νευρικό, φοβισμένο παιδί) και η χρήση του ως μοναδικού τρόπου αντιμετώπισης του άγχους και των φόβων ενός αυτιστικού παιδιού. Στη θέση αυτή το παιδί αυτιστικό αντιληπτή ως ένα «πράγμα από μόνο του τοποθετείτε το παιδί αυτιστικό αντιληπτή prokachestve μόνος τρόπος για να ασχοληθεί με το άγχος και ο φόβος αυτιστικό rebenkaii» και είναι «από μόνη της» πρέπει να είναι προσεκτικά προστασία και τη διατήρηση από τυχόν εμφανή επιβλαβείς εξωτερικές επιρροές, δημιουργώντας για το σκοπό αυτό όλες τις συνθήκες, αλλά σταματώντας έτσι την ανάπτυξη.\nΗ πρόκληση είναι η ανάγκη του παιδιού να υπερβεί τις αυτιστικές άμυνες που περιορίζουν τη ροή των σημάτων από τον έξω κόσμο για να αποκτήσουν μια νέα θετική εμπειρία, αντίδραση, αλληλεπίδραση, παιχνίδι και επικοινωνία, καθώς και να χρησιμοποιήσουν περαιτέρω τις αποκτηθείσες δεξιότητες στη ζωή. Σε αυτή την περίπτωση, μπορείτε επίσης να μιλήσετε για το παιδί ως "κάτι από μόνο του", αλλά ο στόχος, ο στόχος της αλληλεπίδρασης μας με αυτό, αλλάζει. Το κυριότερο είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το παιδί θα λαμβάνει συνεχώς νέα εμπειρία από τον έξω κόσμο και, αν είναι απαραίτητο, θα τον βοηθήσει να μάθει να χειρίζεται αυτή τη νέα γνώση.\nΟλόκληρη η ζωή μας είναι ένα σύνολο στερεοτύπων. Η μόνη διαφορά είναι πόσο χρησιμοποιούνται και πόσο εποικοδομητικά χρησιμοποιούνται. Για να μάθουμε πώς να αντιδράσουμε σε ένα συγκεκριμένο στερεότυπο ενός παιδιού, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τα αληθινά κίνητρα της εμφάνισής του.\nΈνα αυτιστικό παιδί, λόγω της απομόνωσής του από την πραγματικότητα, συχνά έχει ένα μάλλον φτωχό σύνολο δεξιοτήτων, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που πολλοί από αυτούς παίρνουν τη μορφή εμμονής, στερεότυπου - είναι στοιχειώδης απασχόληση. Γεμίζουν το κενό και την πλήξη που υπάρχει συχνά στη ζωή ενός αυτιστικού παιδιού. Ένας άλλος λόγος για την εμφάνιση στερεοτύπων είναι η αυξημένη ανησυχία που είναι εγγενής σε ένα αυτιστικό παιδί. Και σε αυτή την περίπτωση, η εμμονή εκτελεί τη λειτουργία πρόσθετης προστασίας και αποτελεί ένδειξη αυξημένου συναγερμού ή τάσης σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Ο λόγος μπορεί να είναι οποιαδήποτε κατάσταση που έπληξε συναισθηματικά το παιδί και έθεσε μια συγκεκριμένη αντίδραση σε τέτοια ερεθίσματα, τα οποία αργότερα προκύπτουν αντανακλαστικά και δεν εκτελούν κάποια συγκεκριμένη λειτουργία. Λοιπόν, μια άλλη επιλογή είναι η διαδικασία εκμάθησης νέων πληροφοριών, η οποία συχνά εκδηλώνεται με τη μορφή στερεότυπου. Το παιδί απολαμβάνει τη νέα του γνώση, την κατανόηση, την ικανότητα και, χωρίς να το παρατηρεί, το μετατρέπει σε εμμονή.\nΑξίζει να σημειωθεί ότι σε όλες τις περιπτώσεις στερεότυπης συμπεριφοράς το παιδί «ξεφεύγει» από την περιβάλλουσα πραγματικότητα σε κάποιο βαθμό και για διάφορους λόγους και δεν λαμβάνει αρκετές πληροφορίες για την πλήρη ανάπτυξη - αυτό είναι το πρώτο. Και δεύτερον: η στερεοτυπική συμπεριφορά είναι πάντα ένας δείκτης άγχους και προσπαθεί να το αντιμετωπίσει.\nΤο άγχος μπορεί να είναι διαφορετικό: ως βασικό, συνολικό, πλημμυρίζει το μυαλό του παιδιού και συνδέεται με μια συγκεκριμένη κατάσταση, δράση.\nΣτερεότυπα μπορεί να είναι το άλμα με το αυτοκίνητο, το κτύπημα, το χτύπημα, τα μανταλάκια κτλ. ομιλία - γραμματόσημα, μονότονη θέμα των συνομιλιών, η επανάληψη των φράσεων, ποιήματα, παραμύθια, σε ορισμένες περιπτώσεις - για εξωτερική απουσία σχολίων χρειάζεται (εμφάνιση - γιατί η ανατροφοδότηση είναι απαραίτητη, αλλά για να δώσει δεν είναι απαραίτητο σε μια εξωτερική εκδήλωση που το στερεότυπο, και εσωτερική αιτία της εμφάνισής του) · συμπεριφορά, αλληλεπίδραση και αλληλεπίδραση του παιδιού με τους άλλους εν γένει και ιδιαίτερα με τα άτομα και τις αλληλεπιδράσεις που εκδηλώνονται στα τρόφιμα, τα είδη ένδυσης, τις διαδρομές, τα παιχνίδια, τα συμφέροντα του παιδιού κλπ., και συνδέονται με ένα συγκεκριμένο κ.λπ.\nΥπάρχουν διάφορες επιλογές για την αντιμετώπιση της στερεότυπο: σπάζοντας το στερεότυπο εναλλαγή στερεότυπο επέκταση στερεότυπο, η συμπερίληψη ενός στερεότυπου, στερεότυπο διατήρηση στερεότυπο προσαρμογής, κ.λπ. Σε γενικές γραμμές, όλες οι μέθοδοι είναι καλές, αλλά για να τα χρησιμοποιούν θα πρέπει να δεξιοτεχνία και να καταλάβουν ότι μόνο ένα μοντέλο δράσης δεν εγγυάται. την επίλυση προβλημάτων Οι πιο σημαντικοί παράγοντες για τη δυναμική της αλλαγής είναι μια σαφή κατανόηση του τι κάνουμε και γιατί, εσωτερικό πνεύμα, την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη του παιδιού, υπομονή, ευελιξία και να επικεντρωθεί στην εσωτερική αιτία του στερεότυπο.\nΚαι μπορείτε και να μην κάνετε τίποτα με βάση αυτό που μεγαλώνει, διαλύεται, μεταμορφώνεται, αναπτύσσεται σε κάτι άλλο.\nΕίναι σημαντικό να μάθουμε να μην συγχέουμε την έννοια του "ήρεμου παιδιού" και του "αυτιστικού παιδιού". "Το παιδί έχει γίνει πιο ήρεμο" δεν είναι ίσο με το "το παιδί έχει γίνει λιγότερο αυτιστική".\nΈνα παιδί μπορεί να είναι ήρεμο και όχι αυτιστικό, δηλαδή, συμπεριλαμβανόμενο, μη αφομοιωμένο.\nΈνα παιδί μπορεί να είναι ήρεμο και αυτιστικό, δηλαδή, δεν περιλαμβάνεται στο περιβάλλον, "από μόνο του", άνετα.\nΈνα αυτιστικό παιδί μπορεί να είναι ήρεμο και άνετο, μερικές φορές πιο άνετο από το «συνηθισμένο», αλλά δεν γίνεται λιγότερο αυτιστικό. Και είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να βλέπουμε τη γραμμή ανάμεσα σε ένα ήρεμο παιδί και έναν αυτισμό.\nΤα πιο κοινά πρότυπα επικοινωνίας, αλληλεπίδρασης, κατάρτισης και εκπαίδευσης ενός αυτιστικού παιδιού:\n"Απόρριψη-απομόνωση" - μια ενεργά μη αποδοχή και απόρριψη στάσης απέναντι στο πρόβλημα του παιδιού, την επιθυμία να τον απομονώσει.\n"Εύρεση παρουσίας" - το παιδί δεν οδηγείται, έχει την ευκαιρία να είναι κοντά, αλλά τελείως αφεθεί στον εαυτό του.\n"Φροντίδα-συντήρηση-φροντίδα" - το παιδί έχει την ευκαιρία να είναι μαζί με την οικογένειά του, αγαπά, φροντίζει, τροφοδοτείται, ποτίζεται, διατηρείται καθαρό?\n"Έγκριση" - ένα παιδί είναι αποδεκτό ως έχει, προσαρμόζοντας την κοινωνία στις ανάγκες του.\n"Απασχόληση-ψυχαγωγία" - η παρουσία μιας σειράς δραστηριοτήτων που φωτίζουν τη ζωή ενός παιδιού, έτσι ώστε να μην βαρεθεί και ότι είναι τουλάχιστον απασχολημένος με κάτι.\n"Εκμάθηση-μάθηση" - που συχνά αντικαθιστά τη θεραπεία, δηλαδή διδάσκουν το "πρόβλημα" χωρίς να το λύσουν, δημιουργώντας στο παιδί πολλές δεξιότητες πάνω από τον αυτισμό.\nΗ "Θεραπεία" είναι μια θεραπεία, επικεντρωμένη κυρίως στην επίλυση του ίδιου του προβλήματος.\nΜια άλλη διαβάθμιση των σχέσεων σε ένα πρόβλημα παιδιών:\n1) το παιδί αντιμετωπίζεται ως "φυσιολογικό" - μη παρατηρώντας ή μη δίδοντας σημασία στα προβλήματα που υπάρχουν σ 'αυτόν και απαιτώντας πλήρη ανάπτυξη, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες.\n2) το παιδί αντιμετωπίζεται ως "ειδικό" - το πρόβλημα του παιδιού αντιμετωπίζει πρόβλημα και προσαρμόζει πλήρως την κοινωνία στις ανάγκες του, παρέχοντάς του φροντίδα και ασφάλεια, χωρίς να απαιτεί ανάπτυξη από αυτόν και χωρίς να του επιβάλλει καμία ευθύνη για τον εαυτό του.\n3) το παιδί αντιμετωπίζεται ως "ισότιμο", συνεχώς εκπαιδεύεται και αναπτύσσεται με βάση τα υπάρχοντα προβλήματα.\nΗ λύση πολλών αυτιστικών προβλημάτων θυμίζει το γνωστό παιδικό παιχνίδι "Ali Baba", στο οποίο πρέπει να διασκορπιστεί και να σπάσει τη γραμμή των παιδιών που κρατούν τα χέρια, λαμβάνοντας ένα από αυτά μαζί τους. Αλλά για να σπάσει βαθμό, θα πρέπει να επιταχύνει πραγματικά, είναι απαραίτητο να καλέσετε έναν αξιοπρεπή ταχύτητα, να μην φοβούνται και να πιστεύουν στην επιτυχία, στην πραγματικότητα, φοβισμένη και φρενάρει σε πολύ αλυσίδα των χεριών, θα χάσετε και να πέσει στα χέρια των αντιπάλων. Και χωρίς να πηγαίνετε αργά προς την κατεύθυνση της γραμμής, είστε καταδικασμένοι σε αποτυχία, με εξαίρεση την επιλογή με την οποία οι ίδιοι οι συμμετέχοντες να απελευθερώσουν τα χέρια τους.\nΈτσι με τον αυτισμό - είτε εμείς είτε εμείς. Το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι να φοβάσαι τίποτα.\n- Αξίζει να πείτε στο παιδί ότι είναι αυτιστική; Τι μορφή πρέπει να κάνετε; Πώς να εξηγήσω; Πότε;\n- Φυσικά, αξίζει τον διαβητικό ή ασθματικό. Μετά από όλα, συχνά το ίδιο το παιδί βλέπει τη δική του διαφορά από τους άλλους και βιώνει συγκεκριμένα προβλήματα που συνδέονται με τα αυτιστικά χαρακτηριστικά. Δεν κατανοεί τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων που ανακύπτουν, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, είναι συχνά δευτερογενώς αυτιστικός, αυξάνοντας τα συμπτώματα. Μόλις το παιδί σας καταφέρει να σας καταλάβει, πρέπει να αρχίσετε να του εξηγήσετε τις πηγές των προβλημάτων του και να δώσετε επιλογές για τη λύση και την πρόληψη της εμφάνισής τους.\nΗ κλίμακα της σχέσης με ένα ειδικό παιδί (μόνο θετικές επιλογές):\n"Αποδοχή" - περιλαμβάνει μια καλή στάση?\n"Ένταξη" - περιλαμβάνει αποδοχή και καλή συμπεριφορά?\n"Αποκατάσταση" - περιλαμβάνει την ολοκλήρωση, αποδοχή και καλή στάση.\n"Προσαρμογή" - περιλαμβάνει αποκατάσταση, ολοκλήρωση, αποδοχή και καλή στάση.\nΟ προγραμματισμός, η προτροπή, η προετοιμασία του παιδιού εκ των προτέρων για οτιδήποτε - πολύ πριν από την έναρξη της δράσης - είναι κάτι που προωθείται ενεργά σε σχέση με τον αυτισμό. Ωστόσο, η δομή στήριξης, σχεδιάζει το μέλλον και την προειδοποίηση, δεν ανταποκρίνεται κατά τη στιγμή της εμφάνισης ενός νέου, μη αναμενόμενη, απρογραμμάτιστη, θα στερήσει από ένα παιδί και να χάσετε την ευκαιρία να πάρετε τον εαυτό σας μια νέα εμπειρία, να μάθουν νέους τρόπους για να ανταποκριθούν, να αναπτύξει μια προθυμία να αλλάξει. Έτσι, σώζουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και το παιδί από την ανάγκη ανάπτυξης και ανάπτυξης.\nΩς εκ τούτου, το κύριο καθήκον είναι να μάθετε πώς να ανταποκρίνεται σωστά κατά τη στιγμή του στρες και να μην εμποδίζετε την εμφάνισή του και ακόμη και τη δυνατότητα εμφάνισης. Είναι σημαντικό να δίνεται στο παιδί μια αίσθηση εμπιστοσύνης και προστασίας, αν χρειαστεί, σε κάθε συγκεκριμένη δράση σε συγκεκριμένο χρονικό σημείο. Και να μην τον στερήσει από τη δυνατότητα να αποκτήσει μια άμεση εμπειρία ζωής, εμπειρίας, αντίδρασης και αυτοάμυνας, ακόμα και αν κάτι έρχεται σε αντίθεση με το προηγούμενο.\n"Σε αυτόν τον κόσμο, δεν έχουν τίποτα περισσότερο να μάθουν, τώρα είναι καιρός να ζήσουν με τον δικό τους".\nΧρησιμοποιούμε "μαύρο" PR ή "λευκό" PR για την προώθηση "αγαθών", η διαφήμιση ή η αντι-διαφήμιση δεν είναι πρωτότυπη, καθώς και στις δύο περιπτώσεις αυξάνουμε εξίσου τη βαθμολογία και εφιστούμε προσοχή στο προϊόν.\nΣε μια κατάσταση με στερεότυπο σε ένα παιδί, και όχι μόνο μαζί του, είναι το ίδιο. Οι περισσότερες συνομιλίες γύρω από, για παράδειγμα, ένα στερεότυπο, τόσο ισχυρότερη είναι η σταθεροποίηση πάνω σε αυτό. Δεν έχει σημασία τι λέει. Το κύριο πράγμα που λένε γι 'αυτόν είναι αρκετό.\nΠερισσότερες ερωτήσεις - λιγότερες προτάσεις και δηλώσεις. περισσότερες πλευρικές παρατηρήσεις - λιγότερες απαγορεύσεις. περισσότερες δραστηριότητες ένταξης, ένταξης και συμμετοχής - λιγότερη καθοδήγηση και καθοδήγηση. Το καθήκον μας δεν είναι να οδηγήσουμε, αλλά να συνεχίσουμε με τον καλύτερο τρόπο, παρεμπιπτόντως διεισδύοντας και εμπλουτίζοντας τη διαδικασία αλληλεπίδρασης. περισσότερη ελευθερία - λιγότεροι περιορισμοί και απαιτήσεις. λιγότερο άγχος και πρόωρο άγχος - περισσότερη εμπιστοσύνη και ασφάλεια έναντι κινδύνων, παρά πλήρης εξάλειψη της ανεξάρτητης εμπειρίας.\nΑνοικτές ερωτήσεις - λιγότερο κλειστές. Περισσότερη υπομονή και αντοχή - λιγότερο ακράτεια και meltosheniya? πιο απλές και σημαντικές ερωτήσεις - λιγότερο περίπλοκες. περισσότερες παρεμβολές, εκφράσεις του προσώπου και ζωντανές συγκινήσεις - λιγότερα λόγια και περιττές εξηγήσεις, δικαιολογίες, πειστικότητα. μεγαλύτερη ορατότητα - λιγότερο αφηρημένες εξηγήσεις.\nΣιγά σιγά αλλά σίγουρα.\nΑφήστε το παιδί να κάνει αργά, αλλά το κάνει ο ίδιος, είναι πολύ πιο σημαντικό από την ταχύτητα. Προτροπή, προτρέποντας την προσφορά πριν αντιδρά ο ίδιος θέλει, να καταλάβουν, θα της στερήσει την ευκαιρία να μάθουν να είναι ανεξάρτητοι, για να πάρει τη δική τους εμπειρία και να αναλάβουν την ευθύνη για τις επιλογές και τις επιθυμίες τους, τις ευκαιρίες και την εμπιστοσύνη τους. Και τότε η ειλικρινής επιθυμία μας να βοηθήσουμε γίνεται εμπόδιο στην ανάπτυξη του παιδιού.\nΕίναι αδύνατο να είναι αμέσως σε θέση να κάνει κάτι νέο και άγνωστο καλά, όλα χρειάζονται εκπαίδευση.\nΣκεφτείτε όλα, προσπαθήστε να προβλέψετε και να ελέγξετε. Ναι - πιο άνετα, ναι - πιο ήρεμα, ναι - ταχύτερη και ευκολότερη, ναι - ασφαλέστερη, αλλά - αναποτελεσματική και εμποδίζει την ανάπτυξη του παιδιού.\nΕίναι συχνά καλύτερο να παραμείνετε στην άκρη, να είστε παρατηρητής και να μην συμμετέχετε στη διαδικασία του παιδιού, αφιερώνοντας χρόνο για να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει, ποιος είναι ο ρόλος και ο λόγος για τον οποίο είναι καλύτερο να αναλάβουμε αυτή τη διαδικασία.\nΗ μόνη κατάσταση στην οποία η παρέμβασή μας είναι απαραίτητη είναι η πραγματική απειλή για τη ζωή ή τη σωματική υγεία οποιουδήποτε από τους συμμετέχοντες (οι μώλωπες, οι φθορές και άλλα δευτερεύοντα προβλήματα δεν υπολογίζονται).\nΜαθαίνουν από λάθη, μώλωπες και μώλωπες και το καθήκον μας, ενώ τα παιδιά μαθαίνουν, να είναι ήρεμα και σίγουρα ότι αυτή η εκπαίδευση είναι απαραίτητη και προσβάσιμη για το παιδί είναι καιρός. Και δύο - στο χρόνο να ανταποκριθούν σε πραγματικούς κινδύνους, σωματική και συναισθηματική, και να είναι σε θέση να παρέχουν βοήθεια και στήριξη, ενσταλάξει την εμπιστοσύνη στην επιτυχή έκβαση οποιασδήποτε επιχείρησης. Μόνο πριν από έναν μελανιασμό, αλλά μετά ("Είναι χαραγμένο - καλά, συμβαίνει, θα περάσει σύντομα, όλα είναι εντάξει" - και να συνεχίσει την άσκηση).\nΜπορείτε να βελτιώσετε, να διορθώσετε, να διορθώσετε, να συμπληρώσετε, αλλά μόνο μετά και ποτέ πριν.\nΕίναι σημαντικό να μάθουμε να δίνουμε προσοχή στις θετικές αλλαγές, ακόμα κι αν φαίνονται ασήμαντες. Σημειώνοντας μόνο τα επιτεύγματα σε παγκόσμιο επίπεδο, χάνουμε πολλά ευχάριστα μικροσκοπικά ερεθίσματα και έχουμε αρνητικά συναισθήματα αντί για θετικά συναισθήματα. Είναι απαραίτητο να πιστέψουμε ότι το αποτέλεσμα είναι πιθανό, ότι κάθε αποτέλεσμα που έχει επιτευχθεί από την οικογένεια ως σύνολο και το παιδί ειδικότερα είναι το αποτέλεσμα. Προσπαθήστε να εξετάσετε οποιοδήποτε επεισόδιο από διάφορες απόψεις και ακόμη και στην πιο αρνητική κατάσταση, για να προσπαθήσετε να βρείτε οφέλη και καλό για τον εαυτό σας, ένα παιδί, μια οικογένεια, τον αυτισμό.\nΔεν υπάρχουν επίπεδες καταστάσεις, υπάρχουν επίπεδες απόψεις για την κατάσταση. Είναι πάντα καλό, αλλά πρέπει να το μάθετε.\nΟ στόχος είναι να δούμε το θετικό σε οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με το παιδί, πρώτον, και να αναπτυχθεί, δεύτερον. Καταρχάς, είναι σημαντικό να επιμείνουμε σε αυτά τα δύο σημεία.\nΈτσι, μερικές φορές, παρά την τυπική αντίδρασή μου στο στερεότυπο ενός παιδιού - να σπάσει και να αλλάξει, - το υποστηρίζω και το χρησιμοποιώ για ανάπτυξη. Με κάποιον που μπορεί για ένα μήνα για να παίξει στο σιδηροδρομικό με τρένα, την πόλη, τους ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί να είναι μεγάλα, μικρά, παιδιά, ενήλικες, ηλικιωμένους, τους νεότερους, μπορεί να είναι διαφορετικά επαγγέλματα, μπορεί να είναι διασκεδαστική, λυπημένος, θυμωμένος, ισχυρή ή αδύναμη Παράλληλα, μελετάμε τέτοιες έννοιες τόσο γρήγορα - αργά, από πού, με ποιον - σε ποιον, κ.λπ. Τα τρένα πηγαίνουν στην πόλη ή στο χωριό, οι άνθρωποι πηγαίνουν για δουλειά ή επισκέπτονται, ένα προς ένα ή δύο, μαζί ή χωριστά, κάποια τρένα πηγαίνουν πρώτα, κάποια τελευταία, κλπ. Με κάποιον, μπορώ επίσης να παίξω το ίδιο lotto για ένα μήνα, αλλά κάθε φορά θα το παίξουμε με διαφορετικούς τρόπους. Πολλά στερεότυπα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εκπαιδεύσουν τη σωστή χρήση του φύλου, των αριθμών, των τερματισμών, των αντωνυμιών. Μπορείτε να αναπτύξετε φαντασία, φαντασία και αφηρημένη σκέψη, κινητικότητα, δημιουργικότητα, υπομονή, εμπιστοσύνη κ.λπ.\nΑκόμη και σε ένα στερεότυπο παιχνίδι για ένα ολόκληρο μήνα, μπορείτε να βρείτε κάτι θετικό κάθε φορά, χρησιμοποιώντας στερεότυπο με θετικό, αναπτυσσόμενο τρόπο.\nΕίναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε στο διάλογο με το παιδί τις λέξεις "πρέπει", "πρέπει" και είναι επίσης σημαντικό να δώσουμε στο παιδί την ευκαιρία να απαντήσει στον εαυτό του, αν όχι πάντα σωστά, και να μην του δώσει την απάντηση, θέτοντας έτσι τέλος στον διάλογο. Απαντώντας αμέσως, η απάντηση είναι ξεκάθαρη, όπως «πρέπει να είναι», εμείς οι ίδιοι χτίζουμε και υποστηρίζουμε στερεότυπα, σχέδια, προγράμματα τόσο αγαπημένα από τους αυτιστές: «πρέπει να είναι αυτός ο τρόπος και τίποτε άλλο».\nΣε αυτό, στην πραγματικότητα, ο διάλογος τελειώνει, αυτό συμβαίνει συχνά σε συνηθισμένες οικογένειες με συνηθισμένα παιδιά. Αλλά ο διάλογος τελειώνει όχι μόνο επειδή το παιδί δεν μπορεί, δεν θέλει, αλλά και επειδή ο συνομιλητής του επίσης δεν μπορεί, δεν καταλαβαίνει.\nΘέλοντας να βοηθήσουμε, να προωθήσουμε, να επιταχύνουμε τη διαδικασία, αποκλείουμε εντελώς τη δυνατότητα του διαλόγου ως τέτοιου είδους. Για διάφορους λόγους, αλλά κάθε ένας από τους συμμετέχοντες δεν μπορεί να περιμένει. Δεν έχει σημασία πόσο αυτή η ανυπομονησία εξηγείται στον εαυτό του: ως βοήθεια, ως έλλειψη χρόνου ή κάτι άλλο. Και το παιδί δεν έχει χρόνο να ακούσει, να δει, να καταλάβει, να καταλάβει, να δεχθεί, να συμμετάσχει στην προτεινόμενη αλληλεπίδραση. Ως αποτέλεσμα του διαλόγου δεν υπάρχει - και οι δύο πλευρές υποφέρουν.\nΤη στιγμή της αναμονής, είναι σημαντικό να κρατάτε το παιδί "σε", να μην πέφτει από την πραγματικότητα από μόνο του και να μην αφήνετε το παιδί να πέσει έξω.\nΈτσι, εάν ερωτηθεί το ερώτημα «γιατί», «γιατί», «πού,» κ.λπ., είναι απαραίτητο να δώσουμε στο παιδί την ευκαιρία να σκεφτεί και να απαντήσει στον εαυτό του και να μην τελειώσει γι 'αυτόν.\nΠριν διακόψετε ένα παιδί, επαναλάβετε ό, τι κάνει, διορθώνοντάς τον, αλλάζοντας, διακόπτοντας, κάνοντας συμπεράσματα σχετικά με τα λόγια ή τις ενέργειές του, θα πρέπει να προσπαθήσετε να διεισδύσετε, να καταλάβετε, να ακούσετε και να δείτε τι κάνει πραγματικά το παιδί σε αυτό τη στιγμή και αν είναι χωρίς νόημα, παρά το γεγονός ότι με την πρώτη ματιά, πολλά φαίνεται ανοησία. Αλλά όταν καταστεί σαφές, τότε είναι ήδη απαραίτητο να σκεφτείτε πώς να συμπεριφέρεστε και τι πρέπει να κάνετε: να καταρρίψετε ή να αναπτύξετε. Τουλάχιστον, είναι απαραίτητο να δοθεί στο παιδί η αίσθηση ότι έχει κατανοηθεί και ακουστεί.\nΠοιος είναι αυτιστικός; Αυτιστική οικογένεια παιδιού ή οικογένεια παιδιού;\nΝομίζω ότι αυτή είναι μια αλληλένδετη διαδικασία. Τα αυτιστικά χαρακτηριστικά, αν και ασήμαντα, ενός από τα μέλη της οικογένειας ενισχύουν τα παρόμοια προβλήματα ενός άλλου και έτσι επιδεινώνουν την κατάσταση του κάθε ατόμου και της οικογένειας στο σύνολό του. Αν αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τα αυτιστικά χαρακτηριστικά δεν ήταν ή δεν θα ήταν προδιάθετα σε αυτά, δεν θα είχαν εκδηλωθεί. Το παιδί προκαλεί, εκδηλώνει, ενισχύει εκείνα τα χαρακτηριστικά των γονέων που είναι ήδη εκεί. Αντιστρόφως, οι γονείς με αυτιστικά χαρακτηριστικά ενισχύουν αυτά σε ένα παιδί.\nΠροβάλλοντας μια φωτογραφία, είναι αδύνατο να δείξουμε ότι δεν τραβήξαμε φωτογραφίες. Αλλά αυτό που υπάρχει στην ταινία, μπορείτε να εκδηλώσετε με διαφορετικούς τρόπους.\nΒάσει αυτής της υπόθεσης, οι γονείς, όπως και το παιδί, είναι ακόμα πιο αυτιστοί σε μια αγχωτική κατάσταση. Ως εκ τούτου, στη θεραπεία του αυτισμού, η εργασία με την οικογένεια, με τους γονείς είναι εξίσου σημαντική με το παιδί. Δεν έχει σημασία ποιος θα αλλάξει, ποιος θα γίνει πιο ανοιχτός, ενεργοποιημένος, ανθεκτικός στο στρες, αυτοπεποίθηση και άλλοι, πιο δραστήριοι και επιθετικοί, που θα κατασκευάσουν πανοπλίες - αυτές οι αλλαγές θα ισχύουν για όλους και όλοι και όλα θα αλλάξουν. Στο ελάχιστο, οι στάσεις απέναντι στο περιβάλλον και τους γύρω θα αλλάξουν, κάτι που είναι ήδη σημαντικό.\n«Δεν είμαστε εντελώς αυτιστικοί, έχουμε λίγες εκδηλώσεις», λένε πολλοί γονείς για τα χαρακτηριστικά του παιδιού τους.\nΔεν μπορώ να καταλάβω και να δεχθώ αυτή τη διατύπωση. Πώς μπορείς να είσαι λίγο αυτιστικός; Δεν υπάρχει διαφορά, ο αυτισμός είναι το φάσμα του αυτισμού - τα εσωτερικά προβλήματα είναι τα ίδια. Και οι δύο είναι αυτισμός, αλλά ποικίλης σοβαρότητας.\nΔεν έχει σημασία το πώς εκφράζονται και είναι ορατά σε άλλους.\nΈχοντας αντιμετωπίσει τα ψυχολογικά προβλήματα, είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσει το σωματικό και αντίστροφα. Δεν έχει σημασία ότι με ένα παιδί: αυτισμός, εγκεφαλική παράλυση, αλάλια, κώφωση, τύφλωση, νεύρωση, υπερκινητικότητα, CRA κλπ., Δεν έχει σημασία ποιο πρόβλημα είναι βασικό, το οποίο είναι πρωταρχικό, αλλά με την επίλυση ενός, απλοποιούμε αυτόματα τη λύση στο άλλο.\nΔεν είμαι γιατρός και οι συγκρίσεις μου είναι συχνά διαισθητικές και μπορεί να μην είναι εντελώς σωστές. Μην κρίνετε αυστηρά.\nΟ αυτισμός είναι μια ψυχολογική κατάσταση. Σχιζοφρένεια - η διαδικασία αποσύνθεσης στο οργανικό επίπεδο. Με τον αυτισμό, τίποτα δεν κατακερματίζεται · με τον αυτισμό, η ανάπτυξη απλώς καθυστερεί εν μέρει λόγω της εγγύτητας και της αδιαπέραστο των ορίων, τα οποία εντείνονται λόγω εξωτερικών ή εσωτερικών πιέσεων. Η σχιζοφρένεια είναι υποκείμενη σε ιατρική περίθαλψη, ο αυτισμός δεν είναι, επειδή τα φάρμακα δεν διορθώνουν, αλλά σταματούν τη διαδικασία αποσύνθεσης, η οποία είναι με σχιζοφρένεια και δεν είναι με αυτισμό. Η σχιζοφρένεια διαγιγνώσκεται μετά από πέντε χρόνια στο πλαίσιο της κατάρρευσης της ήδη σχηματισμένης προσωπικότητας του παιδιού, ο αυτισμός είναι μέχρι τριών ετών και δεν υπάρχει καμία διάσπαση ως τέτοια.\nΑυτισμός - νοητική καθυστέρηση\nΟ αυτισμός είναι μια ψυχολογική κατάσταση. Η ψυχική καθυστέρηση είναι μια οργανική υποανάπτυξη. Με την πρωτογενή διανοητική καθυστέρηση, μπορεί να συμβεί και ο αυτισμός, αλλά αυτό δεν θα αποτελέσει μείζον πρόβλημα. Ο αυτισμός μπορεί να προκαλέσει διανοητική καθυστέρηση, αλλά δεν είναι βιολογικής φύσης, αλλά είναι συνέπεια της αδιαπέραστης από τα όρια του αυτιστικού παιδιού, με αποτέλεσμα η νέα πληροφορία να μην φτάνει ή να είναι πολύ αργή. Με τη μείωση των δευτερογενών αυτιστικών εκδηλώσεων σε περίπτωση διανοητικής καθυστέρησης, η υστέρηση δεν θα εξαφανιστεί. Εάν, ωστόσο, απομακρυνθούν οι πρωτογενείς αυτιστικές εκδηλώσεις, το αυτιστικό παιδί θα τακτοποιήσει γρήγορα τους συνομηλίκους τους, ειδικά εάν εμφανιστούν στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης (έως τρία χρόνια), αφού δεν υπάρχουν οργανικά εμπόδια σε αυτό.\nΟ αυτισμός είναι μια ψυχολογική κατάσταση. Η Ααλία είναι μια οργανική διαταραχή, ακριβώς όπως ο αυτισμός, επιδεκτική διόρθωσης και αποζημίωσης, αλλά πρέπει να πάμε με έναν ελαφρώς διαφορετικό τρόπο. Ένα παιδί με αλάλια, αλλά χωρίς αυτισμό, περιλαμβάνεται εκατό τοις εκατό στο εξωτερικό περιβάλλον, παρόλο που φυσικά, όπως και κάθε άλλο άτομο, μπορεί να έχει ψυχολογικά προβλήματα χωρίς τα οποία φυσικά θα το βρει πιο εύκολο να ζήσει.\nΟ αυτισμός στο φόντο του alalia μπορεί να είναι δευτερογενής και τότε οι ελαφρές ψυχολογικές παρεμβάσεις είναι αρκετές. Και μπορεί να δράσει στο ίδιο επίπεδο με το alalia, και τότε αυτό είναι μια συνδυασμένη παραβίαση και απαιτείται μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την επίλυση των προβλημάτων του παιδιού με δύο τρόπους ταυτόχρονα.\nΑυτισμός - νεύρωση, ειδικότερα, ιδεοψυχαία νεύρωση, λογονοευσία, τικ.\nΗ νευρωτική συμπεριφορά είναι η πλησιέστερη στην κλινική εικόνα του αυτισμού, και η κύρια διαφορά είναι μόνο στο βάθος και την εκδήλωση του προβλήματος με παρόμοιες εσωτερικές ψυχολογικές δυσκολίες και την προέλευση της εμφάνισής τους. Είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι, καθώς η νεύρωση μπορεί να μετατραπεί σε αυτιστικά, δηλαδή, βαρύτερα χαρακτηριστικά, ο αυτισμός μπορεί να μετατραπεί σε νεύρωση και επομένως οι μέθοδοι ψυχοκαταστολής εργασίας με νεύρωση και αυτισμό είναι πολύ παρόμοιες.\nΑυτισμός - Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής (ADD)\nΤο σύνδρομο έλλειψης προσοχής σχεδόν πάντα συνοδεύει την εκδήλωση αυτιστικών χαρακτηριστικών σε ένα παιδί και πηγαίνει μαζί του δίπλα-δίπλα, καθώς και νευρωτικές εκδηλώσεις και υπερκινητικότητα. Και η διαταραχή έλλειψης προσοχής και η νεύρωση έχουν μια κλινική και ψυχολογική εικόνα παρόμοια με αυτή του αυτισμού, έχοντας τα ίδια χαρακτηριστικά και προβλήματα, μόνο σε μια ελαφρά ομαλοποιημένη μορφή και επομένως δεν επηρεάζουν τόσο καταστροφικά την ψυχή ενός παιδιού. Στο πλαίσιο της διαταραχής έλλειψης προσοχής, η υπερδραστηριότητα, η υποδραστικότητα ή ένας συνδυασμός αυτών μπορεί να είναι ή να μην υπάρχει.\nΟ αυτισμός και η υπερδραστηριότητα (συχνά σε σχέση με το ADD) είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, με εσωτερικές ομοιότητες που έχουν εντελώς διαφορετικές εκδηλώσεις και ο αυτισμός ποτέ δεν θα συνδυαστεί με υπερκινητικότητα. Ο αυτισμός συνδυάζεται μόνο με υπερκινητικότητα. Και αν με αυτισμό όλα τα δουλειά με το παιδί θα βασιστούν στην διέγερση, στη συνέχεια στην υπερκινητικότητα, αντίθετα, στην αναστολή. Εάν ένα αυτιστικό παιδί «απενεργοποιήσει» την παθητικότητα, τότε η υπερδραστήρια δραστηριότητα.\nΗ ψυχική καθυστέρηση είναι επίσης συχνά παρούσα σε ένα παιδί με αυτισμό, αλλά δεν είναι πρωταρχική, αλλά είναι μόνο μια συνέπεια της αυτιστικής απομόνωσης του παιδιού από τον έξω κόσμο και πρώτα απ 'όλα απαιτεί συνεργασία με έναν ψυχολόγο και μόνο μετά από αυτό με έναν αποθοκτόνο. Η καθυστερημένη πνευματική ανάπτυξη χωρίς αυτισμό είναι το έργο του αποκεντολόγο και ο ψυχολόγος είναι ήδη επιπλέον.\nΑυτισμός - καθυστέρηση στην ανάπτυξη της ομιλίας\nΗ καθυστερημένη ανάπτυξη της ομιλίας συνοδεύει πολύ συχνά τον αυτισμό, αλλά δεν συνεπάγεται την παρουσία του σε ένα παιδί. Είναι σημαντικό να προσδιοριστεί η αιτία της καθυστέρησης της ομιλίας και αν είναι δευτερογενής στον αυτισμό, τότε οι κύριες δυνάμεις πρέπει να δαπανηθούν για την αποκατάσταση της ψυχολογικής κατάστασης ενός αυτιστικού παιδιού, το οποίο αυτόματα συνεπάγεται μια δυναμική ομιλία. Στην περίπτωση της καθυστέρησης της κύριας ομιλίας, οι κύριες προσπάθειες θα πρέπει να κατευθύνονται στη συνεργασία με τους παθολόγους ομιλίας, τους παθολόγους ομιλίας και τη λύση των νευρολογικών προβλημάτων, τα οποία, κατά κανόνα, δεν συμβαίνουν με τον αυτισμό.\nΑυτισμός - Τυφλότητα και Αυτισμός - Κώφωση\nΠολύ συχνά, τα αυτιστικά παιδιά τείνουν να μην ανταποκρίνονται ή να μην ανταποκρίνονται επαρκώς στα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα, καθώς αυτά τα ερεθίσματα δεν διεισδύουν βαθιά λόγω άκαμπτων ψυχολογικών ορίων. Είναι σημαντικό να καθιερωθεί με τη βοήθεια του εξοπλισμού εάν είναι βιολογικό ή όχι. Και αν η «τύφλωση» και η «κώφωση» είναι ψυχολογικές, δώστε προσοχή σε αυτό. Όταν η κώφωση και η τύφλωση συνδυάζονται με τον αυτισμό, απαιτείται ολοκληρωμένη προσέγγιση στην αποκατάσταση του παιδιού.\nΑυτισμός - εγκεφαλική παράλυση (CP)\nΦαίνεται ότι είναι αδύνατο να συγχέεται. Παρ 'όλα αυτά, ακόμη και η εγκεφαλική παράλυση πρέπει να διαφοροποιείται σωστά από τον αυτισμό - και, κατά συνέπεια, να αντιμετωπίζεται σωστά. Πολύ συχνά, τα αυτιστικά παιδιά είναι τεταμένα και σε σταθερό τόνο, αλλά ο τόνος αυτός είναι ψυχολογικός και δεν έχει οργανική βλάβη. Είναι πολύ σημαντικό να προσδιορίσετε την αιτία του αυξημένου τόνου και να το διορθώσετε.\nΜερικές φορές, προς τα έξω, η συμπεριφορά ενός παιδιού με αυτισμό είναι πολύ παρόμοια με επιληπτικές κρίσεις: ξεθώριασμα, υστέρηση, σταμάτημα του βλέμματος. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να προσδιοριστεί αμέσως η αιτία της εξασθένισης και να αποκλειστεί ή να επιβεβαιωθεί η οργανική τους βάση. Αυτό γίνεται με τη βοήθεια υλικού.\nΌλα αυτά είναι εξαιρετικά αναγκαία για να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ, να μην συγχέεται και να μην αντικαθίσταται η μία από την άλλη, δεδομένου ότι η επιλογή της πορείας της εργασίας εξαρτάται από αυτό και, κατά συνέπεια, το αποτέλεσμά της.\n- Και σήμερα είμαστε χωρίς ένα μπουκάλι! Βρίσκεται στον πυθμένα της τσάντας μου, έτσι ώστε να μην βλέπει και να μην το βρίσκει, έτσι ώστε να μην γνωρίζει την ύπαρξή της, μου λέει η μητέρα της Colina πολύ περήφανα.\n"Αλλά ξέρετε για την." Αυτό είναι για κάποιον ένα μπουκάλι τότε αποδεικνύεται; Αποδεικνύεται, για εσάς και για την ειρήνη του μυαλού σας, και καθόλου για την ειρήνη του Κολιά.\n- Λοιπόν, αν τη ρωτήσει;\n- Αν δεν ήταν καθόλου, τότε πιθανότατα θα είχατε καταλάβει πώς να ξεφύγετε από την κατάσταση. Μετά από όλη την αλήθεια;\nΜια τρύπα στον τοίχο μπορεί να κρεμαστεί με μια όμορφη εικόνα, έτσι ώστε να μην μπορεί να δει, να κολλήσετε την ταπετσαρία στην κορυφή, να μην αγγίξετε την τρύπα ή να την τσιμεντάρετε πρώτα, και στη συνέχεια να κολλήσετε την ταπετσαρία και να κρεμάσετε την εικόνα.\nΕίναι το ίδιο με τα προβλήματα - μπορείτε να προσποιείτε ότι δεν είναι εκεί, να προσαρμοστούν σε αυτά και να "κολλήσει μια φωτογραφία", "ταπετσαρίες κόλλα", που τίθεται σε μια μάσκα ευεξίας. Και μπορείτε να τα λύσετε. Αυτό, φυσικά, θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο και επενδύσεις, αλλά δεν θα είναι τρομακτικό ότι κάποιος αφαιρεί μια φωτογραφία από τον τοίχο ή τυχαία χτυπά τη μακρά μύτη του στον τόπο όπου είναι η τρύπα και λυγίζει όμορφη ταπετσαρία.\nΑνεξάρτητα από το πόσο εμπλέκεται το παιδί, η κύρια επιβάρυνση για την ανάπτυξή του εμπίπτει στην οικογένεια, σε κάθε μέλος της. Δεδομένου ότι ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου με την οικογένειά του, είναι για εκείνη ότι υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες να αλλάξουν, να προωθήσουν ή τουλάχιστον να υποστηρίξουν την αλλαγή. Μερικές φορές γι 'αυτό είναι απαραίτητο να αλλάξουμε δραστικά την ίδια την οικογένεια: ξεφύγουμε από την κατάθλιψη και συνεχίζουμε ή κάτι άλλο.\nΕίναι στην οικογένεια, με τις συντονισμένες δράσεις όλων των συμμετεχόντων, το μεγαλύτερο δυναμικό για την ανάπτυξη ενός αυτιστικού παιδιού και η μείωση του επιπέδου αυτισμού του συνόλου της οικογένειας κρύβεται.\nΠροκειμένου ένα παιδί να αναπτύσσεται ανεξάρτητα και να ενδιαφέρεται για αυτή την εξέλιξη, είναι απαραίτητο να αισθάνεστε ελεύθεροι. Απηλλαγμένο από το άγχος και την ένταση, χωρίς αβεβαιότητα, απαλλαγμένο από συμβάσεις.\nΓια να είναι ένα παιδί ελεύθερο, είναι απαραίτητο να του δοθεί η ευκαιρία να νιώσει αυτήν την ελευθερία. Νιώστε πρώτα απ 'όλα μέσα από τους πιο κοντινούς ανθρώπους - συνήθως γονείς. Δηλαδή, πρέπει πρώτα να μάθετε πώς να είστε ελεύθεροι σε αυτούς, και στη συνέχεια στο παιδί.\nΠολλοί γονείς λένε: «Όταν είμαι κουρασμένος, όταν αποφασίσαμε ότι όλα ήταν αρκετά, το πρόβλημα εξαφανίστηκε». Αυτό ισχύει για διάφορα προβλήματα - διατροφή, ντύσιμο, δυσανεξία στη νέα, κλπ.\nΜόλις αποκλείεται η δυνατότητα επιλογής, η πιθανότητα παρουσίας του προβλήματος, τόσο για τον εαυτό του όσο και για το παιδί, το παιδί συμφωνεί με τους όρους που του προσφέρονται. Είναι σημαντικό να το θυμάστε αυτό. Και για να πιστέψετε ότι η εμπιστοσύνη, η συμπεριφορά, οι λέξεις, οι εκφράσεις του προσώπου, οι χειρονομίες, η φωνή, ο ήχος, κ.λπ. πίστη στον εαυτό σας, στο παιδί και στις δυνατότητές του και στην εμπιστοσύνη στον εαυτό του, το παιδί,\nΕίναι σημαντικό να μάθετε πώς να αλλάζετε γρήγορα στόχους, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η κατάσταση και να βρείτε οφέλη για τον εαυτό σας σε οποιαδήποτε πορεία του.\nΔεν ήταν δυνατόν να χαλαρώσετε σε αντίθεση με τις προσδοκίες, καθώς υπήρχαν πολλοί παράγοντες που τονίζουν - μπορείτε να ορίσετε έναν στόχο για την ανάπτυξη αντοχής στο άγχος. Είναι σημαντικό να εξαγάγετε θετικά από οποιαδήποτε κατάσταση.\nΥποστηρίζοντας τον ενθουσιασμό του παιδιού για σχέδια και χρονοδιαγράμματα, αντικαταστήσαμε με αυτό τον τρόπο το ζωντανό, δηλαδή τον εαυτό μας και το παιδί με τους μη ζωντανούς, δηλαδή το χρονοδιάγραμμα και το σχέδιο.\nΚαι το πρόβλημα εδώ δεν είναι η διαθεσιμότητα του ίδιου του χρονοδιαγράμματος, αλλά η εμπιστοσύνη. Αν δεν πάω στα αριστερά, όπως θα πήγαινα, αλλά στα δεξιά, τότε δεν θα συμβεί τίποτα θανατηφόρο και σε αυτή την περίπτωση θα με βοηθήσουν.\nΗ εμπιστοσύνη σε ένα πρόσωπο που είναι κοντά αυτή τη στιγμή - αυτό το άτομο θα βοηθήσει? εμπιστοσύνη στον εαυτό μου - εγώ θα υπερασπιστώ τον εαυτό μου. εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα - το πρόγραμμα θα με σώσει.\nΤι είναι καλύτερα να εμπιστεύεστε; Αυτή είναι η επιλογή όλων.\nΩστόσο, αξίζει να θυμάστε ότι χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα τουλάχιστον:\nη ευθύνη αφαιρείται από τον εαυτό του και από το παιδί και μετατοπίζεται προς το εξωτερικό.\nπαρέχεται άδεια να μην συμπεριληφθεί, να μην παρακολουθείται η αντίδραση και η κατάσταση του παιδιού.\nΥπάρχει μια ευκαιρία να μην χάνουμε ενέργεια για να διατηρήσουμε το επίπεδο εμπιστοσύνης στον εαυτό μας, σε άλλους, και σε εκείνους γύρω του.\nτο παιδί επιτρέπεται (και στηρίζεται σε αυτό) να μην έχει εμπιστοσύνη.\nη αντίληψη της πραγματικότητας περιορίζεται από το πλαίσιο των προκαθορισμένων σχεδίων και χρονοδιαγραμμάτων.\nΗ αντίληψη και αφομοίωση των πληροφοριών από ένα αυτιστικό (και από οποιοδήποτε) παιδί εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο που παρουσιάζεται.\nΉξερα καλά τη διαφορά στον τρόπο που έμαθα από τη δική μου εμπειρία στη διαδικασία επικοινωνίας με δύο διαφορετικούς καθηγητές στα γαλλικά μαθήματα.\nΗ πρώτη επιλογή: κάθε μάθημα είναι αυστηρά γραμμένο, το σπίτι, ένα βιβλίο, η απομνημόνευση λέξεων και φράσεων σε ένα θέμα εκτός της άμεσης χρήσης του, οι προφορικές απαντήσεις και η ανάγνωση μόνο με τη σειρά του, η πρωτοβουλία μόνο από τον δάσκαλο, οποιαδήποτε απόκλιση από το δείγμα, ακόμη και αν το συγκεκριμένο θέμα παρακολουθείται και μελετηθεί οι γραμματικές μορφές απορρίπτονται κατηγορηματικά · σχεδόν όλο το μάθημα στα ρωσικά είναι ένα αδύναμο εσωτερικό και συναισθηματικό χρώμα των τάξεων. Σε αυτή την περίπτωση, ο δάσκαλος ενδιαφέρεται πραγματικά για την υψηλής ποιότητας παρουσίαση των πληροφοριών.\nΉταν πολύ βαρετό σε αυτές τις τάξεις και ήταν δύσκολο να συμπεριληφθεί στη διαδικασία, καθώς στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καμία διαδικασία, αλλά υπήρχε ένας μηχανισμός εργασίας και κάθε προσπάθεια αναζωογόνησης της κατάστασης έγινε αντιληπτή με εχθρότητα.\nΔεύτερη επιλογή: ζωντανές και συναισθηματικές δραστηριότητες, συνεχής ένταξη όλων των μελών της ομάδας, εστίαση στην κοινή διαδικασία, σχεδόν πλήρης έλλειψη εργασίας με το βιβλίο, όλη η επεξεργασία των θεμάτων και της γραμματικής πηγαίνει σε ζωντανή επικοινωνία, κορεσμένη με νέες ιδέες, ενθαρρύνοντας οποιαδήποτε πρωτοβουλία των μαθητών, Γαλλικά και - "βγείτε όπως θέλετε".\nΕδώ, βέβαια, είχε και τις δικές του δυσκολίες εντελώς διαφορετικού είδους. Αλλά ήταν ενδιαφέρον, ζωντανό, και, το σημαντικότερο, ήταν το κίνητρο για εργασία.\nΕίναι απαραίτητο να κατανοήσουμε την εσωτερική αιτία οποιουδήποτε εξωτερικού φαινομένου, καθώς μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό. Ως εκ τούτου, χωρίς να καταλαβαίνουμε, μπορούμε να αγωνιστούμε για μεγάλο χρονικό διάστημα, για παράδειγμα, στο φινλανδικό προξενείο και ειλικρινά μπερδεμένοι και αναστατωμένοι γιατί δεν μας δίνεται ιαπωνική βίζα.\nΓια παράδειγμα, ο φόβος και το άγχος μπορούν συχνά να εκδηλωθούν ως υπερεκμετάλλευση, γέλιο, τεμπελιά, επιθετικότητα, κλάμα και πολλά άλλα. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την προέλευση της συμπεριφοράς και να ανταποκριθούμε σωστά σε αυτήν, τότε η επίδραση της παρέμβασής μας θα είναι υψηλότερη.\nΛοιπόν, ή μην απελπίζεστε και ενεργείτε από αθλητικό ενδιαφέρον. Ξαφνικά θα δώσουν την απαραίτητη βίζα εκεί. Ο, τιδήποτε συμβαίνει στο τέλος.\nΗ Echolalia μπορεί επίσης να είναι μια εκδήλωση αυξημένης ανησυχίας, αλλά όχι πάντα. Ορισμένες φορές είναι ένας τρόπος εκμάθησης νέων πληροφοριών, η εκδορά της. Ωστόσο, υπάρχουν όρια σε όλα, και το κύριο πράγμα είναι να καταλάβουμε πότε αυτή η γραμμή έχει ήδη περάσει. Το ίδιο με άλλα στερεότυπα. Είναι σημαντικό να κατανοήσετε τον λόγο για την εμφάνισή τους, τότε είναι πολύ πιο εύκολο να τα αντιμετωπίσετε εάν υπάρχει η επιθυμία να γίνει αυτό. Είναι σημαντικό να μάθουμε να καταλαβαίνουμε και να διακρίνουμε με σαφήνεια το ένα από το άλλο σε κάθε δεδομένη στιγμή.\nΣυνεχίζω να παρεμβαίνω συνεχώς στο παιχνίδι, τις ενέργειες, τη συμπεριφορά του παιδιού, παρά την απροθυμία του. Επομένως, ζητώ την ανάγκη να σταθμίσω όλη την ώρα στα πρόθυρα της αρνητικής άρνησης και της ανάγκης να συμπεριληφθεί στο περιβάλλον και να αναπτυχθεί εξαιτίας παρεμβολών εκ μέρους μου. Για ένα παιδί, αυτό είναι ένα τρένο παιχνίδι που συνοδεύει τα ερωτήματά μου με την ανάγκη να απαντήσω σε αυτά (διαφορετικά παρεμβαίνω στη συνέχιση της προβλεπόμενης δράσης). για το άλλο, αυτά είναι τα αυτοκίνητα, όπου φυτεύω συνεχώς άνδρες, τους οποίους επίσης εκτοξεύει. για το τρίτο - είναι μια διαφάνεια, στην οποία φοβάται να αναρριχηθεί, αλλά το κάνουμε ξανά και ξανά, ξεπερνώντας τον φόβο. το γαύγισμα, το τράβηγμα έξω από την προσκόλληση. για το τέταρτο, πρόκειται για συνεχείς ερωτήσεις που απαιτούν λεπτομερή απάντηση κ.λπ.\nΚάθε φορά που μια τέτοια παρέμβαση και ποικιλομορφία γίνεται αντιληπτή από το παιδί όλο και πιο ήρεμα. Και όσο περισσότερο υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις, τόσο περισσότερο το παιδί θα μεταφέρει το νέο για το υπόλοιπο της ζωής του και θα αντιλαμβάνεται πιο ήρεμα την παρέμβαση κάποιου άλλου, βλέποντας όχι μόνο αρνητικό αλλά και την ευκαιρία να επεκτείνει τον κόσμο του: ικανότητες, δυνατότητες, παιχνίδια, επιθυμίες, φαντασία.\nΕίναι απαραίτητο να συμβαίνει κάτι γύρω, έτσι ώστε να υπάρχει κάτι που πρέπει να δώσει προσοχή. Ιδιαίτερα για να «ενεργοποιήσει» το παιδί και έτσι να το επιστρέψει στην πραγματικότητα, αφού ο ίδιος μπορεί να μην δει τίποτα, ακόμα και αν συμβαίνουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Ή συνεχώς να κάνεις κάτι με το παιδί έτσι ώστε κάτι να συμβεί σε αυτόν, μέσα σε αυτόν. Ή να εμπλέξετε το παιδί σε ορισμένες ενέργειες, δημιουργήστε ένα ενεργό περιβάλλον γύρω του, από το οποίο μπορείτε να τροφοδοτείτε. Μπορεί να είναι ένα παιχνίδι κινητήρα, μπορεί να είναι ένα παιχνίδι ρόλων. Είναι σημαντικό ότι, σκέπτοντας την ερώτηση, δεν βγήκε έξω και μην ξεχνάει αυτό που πραγματικά σκέφτεται. Οι αιφνιδιαστικές, απροσδόκητες αλλαγές δίνουν την ευκαιρία να μην κρεμάσετε και να μην αφήσετε τον αυτόματο πιλότο να εκτελέσει οποιαδήποτε εργασία και επίσης να δημιουργήσετε δεξιότητες ικανότητας να αλλάζετε γρήγορα και καταρχήν να συμπεριληφθούν. Με την πάροδο του χρόνου, εάν καταγράφετε συνεχώς την παρουσία του παιδιού στην πραγματικότητα, μια τέτοια ανάγκη θα εξαφανιστεί, καθώς αυτή η ικανότητα θα σταθεροποιηθεί και θα αυτοματοποιηθεί.\nΚαι αυτό πρέπει να γίνει, παρά την εξωτερική αντίσταση σε όλα τα νέα και ασυνήθιστα, εγγενή σε ένα αυτιστικό παιδί.\nΣτην τάξη, το παιδί έπεσε, χτύπησε, κλάμα. Ο εθελοντής που ήταν παρών ταυτόχρονα, σπεύδει προς αυτόν και αρχίζει να τον ηρεμήσει, να πείσει, να παρηγορήσει, να μετανιώσει. Δίνω να καταλάβω ότι δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις σε τέτοιο τόμο.\nΕθελοντής: Πώς να καταλάβετε πότε τον βλάπτει πραγματικά, και όταν εφεύρει;\nΕγώ: Τον βλάπτει σε κάθε περίπτωση σίγουρα, αλλά είναι απαραίτητο να αντιδράς σε αυτό όσο πιο ήρεμη και συγκρατημένη γίνεται. Και αυτό δεν είναι αδιαφορία. Είναι απλά ότι είναι καλύτερο για ένα τέτοιο παιδί να αντιδράσει ελάχιστα, αλλιώς ξεκινά ακόμα πιο σκληρά και κουράζεται από αυτό, εξαντλημένο, γιατί δύσκολα υπομένει υπερβολικά συναισθήματα, λόγω της αυξημένης ευαισθησίας. Είναι καλύτερα να σταματήσετε αμέσως και να μην εξαντλήσετε το παιδί με εμπειρίες, αλλά να του δώσετε την ευκαιρία να συνεχίσετε να παίζετε και να διασκεδάσετε. Είναι πολύ πιο επιθετικό για μένα ότι έσκασε σε δάκρυα για μια ώρα από αυτό που δεν "ενσυναίσθηση". Είναι σημαντικό να καταλάβουμε τι είναι εν προκειμένω ενσυναίσθηση.\n"Μου φαίνεται ότι δεν μπορώ να το κάνω επειδή δεν μου υποκύπτω, ή λυπάμαι γι 'αυτόν", είναι το σχόλιο πολλών γονέων.\n- Είναι πολύ πιθανό. Αλλά πρέπει να μάθετε, παρά το λυπηρό, γιατί είναι καλό για το παιδί σας. Αυτός είναι ο τρόπος ανάπτυξης για αυτόν. Όπως σε μια σχολή μπαλέτου, μια σχολή αποθεματικών της Ολυμπιακής, όπως στην εγκεφαλική παράλυση. Ναι - πονάει, ναι - δύσκολο, ναι - μακρύ, αλλά θα μάθει, αλλά θα κερδίσει. Και αυτή είναι η ικανότητα να αναλάβετε την ευθύνη για τον εαυτό σας - για το παιδί και την ικανότητα να εμπιστεύεστε το παιδί - για τους γονείς.\nΔιαβήτης - ινσουλίνη. εξάρθρωση - επανατοποθέτηση; η καρδιά είναι η λειτουργία και η λειτουργία. αυτισμός -;\nΤο ένα για το άλλο προσκολλάται και επεκτείνεται, μεγαλώνει σαν χιονόμπαλα. Είναι υφασμένο σε ένα μοτίβο, σε ένα πλέγμα. Αυτό ισχύει τόσο για τις θετικές όσο και για τις αρνητικές.\nΠολλοί γονείς αυτιστικών παιδιών, πολλές οικογένειες ζουν συνεχώς σε κατάθλιψη, ακόμη και χωρίς να το γνωρίζουν, επειδή δεν ξέρουν τι συμβαίνει διαφορετικά και μια τέτοια κατάσταση - κατάσταση κατάθλιψης - είναι ο κανόνας γι 'αυτούς.\nΌπως είπε κάποτε η μητέρα ενός αυτιστικού κοριτσιού: «Μόλις συνειδητοποίησα ότι ήμουν καταθλιπτικός για πολλά χρόνια. Το κατάλαβα μόνο όταν το άφησα. "\nΥπάρχουν γονείς και παιδιά που έχουν υπερβολικά συμβιωτική σχέση, αλλά, αντίθετα, υπάρχουν οικογένειες όπου όλα είναι ξεχωριστά. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να συνεργαστούμε με τέτοιες οικογένειες με διαφορετικούς τρόπους, δεδομένου αυτού του παράγοντα. Κάπου θα πρέπει να σκίσετε, αλλά κάπου να δημιουργήσετε αυτή τη σύνδεση. Όχι τόσο κυριολεκτικά, βέβαια.\n- Δομημένη θεραπεία παιχνιδιού και μη δομημένη - ποια είναι η διαφορά και γιατί χρειάζονται μαζί και ξεχωριστά; Γιατί χρειαζόμαστε ομάδες με αυτιστικά παιδιά, γιατί με τους συνηθισμένους;\nΗ δομημένη θεραπεία βασίζεται σε ένα σύστημα και κανόνες που πρέπει να ακολουθούνται και να χρησιμοποιούνται για ανάπτυξη.\nΜη δομημένο - βασισμένο στο χάος, στην ελευθερία, που πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί, να αναπτύσσεται σε αυτό.\nΣτην ιδανική περίπτωση, είναι απαραίτητο για κάθε άτομο να έχει εξίσου τη δομή και το χάος, να είναι σε θέση να υπακούει στους κανόνες καθώς και να τις δημιουργεί ανεξάρτητα.\nΟι ομάδες με "συνηθισμένα" παιδιά χρειάζονται ως κίνητρο για την ανάπτυξη, ως πρότυπο.\nΟμογενείς ομάδες αυτιστικών παιδιών είναι απαραίτητες για μια αίσθηση ισότητας, για να είναι επιτυχείς.\nΩστόσο, αξίζει να θυμόμαστε ότι, τοποθετώντας ένα αυτιστικό παιδί εδώ και πολύ καιρό σε αυτιστικό περιβάλλον, τον στερούμε από την ευκαιρία να προχωρήσουμε.\nΟ στόχος της θεραπείας είναι πάντα ο ίδιος - αλλαγή. Και η πιο επιτυχημένη είναι η θεραπεία στην οποία συμμετέχουν όλα τα μέλη της οικογένειας. Όταν όχι μόνο το «άρρωστο» παιδί αλλάζει, αλλά ολόκληρη η οικογένεια και ολόκληρο το οικογενειακό σύστημα.\nΑλλά τα καθήκοντα της θεραπείας είναι πολλά - αυτό είναι χαλάρωση? και συναισθηματική απελευθέρωση της συσσωρευμένης έντασης? και μειώνοντας το άγχος, ξεπερνώντας τους υπάρχοντες φόβους. και τόνωση της δραστηριότητας του παιδιού στην επικοινωνία (λεκτική και μη λεκτική, με παιδιά και άγνωστους ενήλικες), ανάπτυξη δεξιοτήτων αλληλεπίδρασης, υπεράσπιση της άποψης κάποιου, και την ανάπτυξη της ικανότητας προσαρμογής στους υφιστάμενους κανόνες, επιθυμίες και ανάγκες άλλων μελών της ομάδας, εάν είναι απαραίτητο · και την ένταξη του παιδιού σε δραστηριότητες ενεργού παιγνιδιού με παιδιά και ενήλικες γύρω του. και την επέκταση των συνήθων και ασφαλή για τα παιδιά ορίων του χώρου της επικοινωνίας και της αλληλεπίδρασης με άλλους, με τη μεσολάβηση του παιχνιδιού, της ζωγραφικής (δημιουργικότητας), της ομιλίας. και την τόνωση της επικοινωνίας με τα παιδιά και τους ενήλικες σε ενεργά κινητά και παιχνίδια ρόλων. και την επέκταση των τρόπων επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, που θα δώσουν στο παιδί την ευκαιρία να λάβει και να εδραιώσει και να χρησιμοποιήσει τη νέα εμπειρία της αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους, από τους οποίους, λόγω του αυξημένου άγχους, κλείνουν από τον "αυτισμό" τους. και την αύξηση του επιπέδου εμπιστοσύνης στους ανθρώπους γύρω από το παιδί (παιδιά και ενήλικες), δράσεις, αντικείμενα. και η δυνατότητα να παρακολουθήσουν άλλους να παίξουν? και την εντατικοποίηση των δραστηριοτήτων τυχερών παιχνιδιών, της ομιλίας και πολλών άλλων.\nΓια την αποτελεσματικότερη λύση των καθηκόντων, ο δάσκαλος-ψυχολόγος πρέπει να εμπλέκει ενεργά όλους τους συμμετέχοντες στα μαθήματα, τόσο τα παιδιά όσο και τους ενήλικες, στη διαδικασία της θεραπείας (παιχνίδια, επικοινωνία).\nΗ κύρια προσοχή σε κάθε είδους δραστηριότητα θα πρέπει να δοθεί στη δημιουργία και τη διατήρηση της επαφής, της συμμετοχής του παιδιού στην επικοινωνία, την αλληλεπίδραση, το παιχνίδι. Συμπεριλαμβανομένης της συναισθηματικής και απτικής επαφής, σταθεροποιούν το βλέμμα (μάτι-μάτι). Σε περίπτωση φόβου ή επιθετικότητας, μεταβείτε σε μοτοσικλέτα ή σε απίστευτα παιχνίδια. Με τα παιδιά που δεν μιλούν ή φτωχά, να τελειώνουν τυχόν συλλαβές και ήχους, μετατρέποντάς τους σε λέξεις που θα είναι συναισθηματικά χρωματισμένες όσο το δυνατόν, σαφώς και σαφώς έντονες. Στην επικοινωνία, χρησιμοποιήστε μόνο απλές προτάσεις. Κατά τη διάρκεια των περιπάτων, δώστε προσοχή στους γύρω ανθρώπους και αντικείμενα, καθορίζοντας και προφέροντας οποιαδήποτε δραστηριότητα με απλές, σαφείς, συναισθηματικά χρωματιστές προτάσεις στις οποίες το παιδί θα συμπεριληφθεί. Για συναισθηματική χαλάρωση χρησιμοποιήστε οποιαδήποτε μηχανή και αξεπέραστα παιχνίδια. Συχνά αλλάζουν οι τύποι δραστηριοτήτων, μην κλείνετε σε μονοτονική απασχόληση. Σε οποιαδήποτε αλληλεπίδραση (παιχνίδι, μάθηση) ο λόγος πρέπει να υποστηρίζεται όχι μόνο με την εξέταση στα μάτια, αλλά και με απτική επαφή, μια ελάχιστη απόσταση (μπορείτε να αγκαλιάσετε, να πάρει τα χέρια).\nΜπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με αυτό το θέμα στο βιβλίο "Συνειδητός αυτισμός ή έλλειψη ελευθερίας"\nΝομίζω ότι έχω σχιζοφρένεια\nΑιτίες των διανοητικών διαταραχών\nΑίσθημα κρύου στο λαιμό και στο στήθος\nΠώς να διαμορφώσετε έναν έφηβο τη σωστή στάση απέναντι στο αλκοόλ\nΕισαγωγή χαρακτηριστικών προσωπικότητας\nΠώς να αντιμετωπίσετε γεροντική άνοια;\nΌταν είναι δύσκολο να πάρετε μια πλήρη αναπνοή στην πρώτη θέση υπάρχει μια υποψία για την παθολογία των πνευμόνων. Ωστόσο, ένα τέτοιο σύμπτωμα μπορεί να υποδεικνύει μια περίπλοκη πορεία οστεοχονδρωσίας.\nΝευραλγία του τριδύμου: θεραπεία στο σπίτι