Στην επιτυχία όλοι έδρεψαν δάφνες, στην αποτυχία ουδείς έχει ευθύνη; – Polis Media\nΤον περασμένο Μάιο, όταν έληγε η καραντίνα της πρώτης φάσης της πανδημίας, κλίμα ευφορίας επικρατούσε σε όλη τη χώρα. Η οποία είχε καταφέρει ένα θαυμαστό αποτέλεσμα, που αναγνωριζόταν και διεθνώς.\nΚαι μπορεί η αντιπολίτευση να έλεγε ότι το αποτέλεσμα οφειλόταν “στην υπεύθυνη στάση των πολιτών”, αλλά αυτό ήταν μίζερο. Το αποτέλεσμα έπρεπε να πιστωθεί-και πιστώθηκε- πρωτίστως στους επιστήμονες και στην κυβέρνηση. Και δικαίως πιστώθηκε. Διότι χειρίστηκαν την πρωτοφανή κρίση επαρκώς. Η υπό τον Σωτήρη Τσιόδρα Επιτροπή Επιστημόνων εισηγήθηκε εγκαίρως τη λήψη άμεσων μέτρων και η κυβέρνηση- ο υπουργός Υγείας και ο πρωθυπουργός- τα υιοθέτησαν χωρίς χρονοτριβή. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό και το πιστώθηκαν. Η αποδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Βασίλη Κικίλια, του Νίκου Χαρδαλιά του και του καθηγητή Τσιόδρα έφτασε στις δημοσκοπήσεις σε ύψος ρεκόρ.\nΤο καλοκαίρι ήρθε, τα πάντα χαλάρωσαν, οι τουρίστες άρχισαν να έρχονται σχεδόν χωρίς κανέναν έλεγχο. Μόλις μπήκε το φθινόπωρο, άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα δείγματα ότι η πανδημία μπορεί να επιστρέψει. Και επέστρεψε δριμύτερη. Ωστόσο η διαχείρισή της ούτε κατ’ ελάχιστον ήταν ανάλογη με την πρώτη φάση της. Τι έφταιξε;\nΠρώτον, να μην υπήρχαν εγκαίρως τα πραγματικά στοιχεία για την καλπάζουσα επιδημία. Και αυτό να οφείλεται είτε σε λάθος είτε σε σκοπιμότητα. Μένει να δώσει την απάντηση η εισαγγελική έρευνα που διατάχθηκε για τυχόν ευθύνες του ΕΟΔΥ.\nΔεύτερον, να υπήρχαν τα στοιχεία, αλλά η επιστημονική ομάδα να μην έκανε καλή εκτίμηση και να μην εντόπισε εγκαίρως την διαρκώς επεκτεινόμενη επιδημία.\nΤρίτον, η κυβέρνηση να είχε εισηγήσεις για τη λήψη άμεσων και δραστικών μέτρων, αλλά να μην προχώρησε όσο γρήγορα έπρεπε, υπό το φόβο του οικονομικού κόστους, αλλά και των αντιδράσεων από παράγοντες της αγοράς.\nΤι από τα τρία συμβαίνει; Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης είναι φανερό ότι η επιστημονική ομάδα δεν γνώριζε την πραγματική εικόνα, όπως φαίνεται από αυτή τη δήλωση του έκανε ο κ. Τσιόδρας στις 30 Σεπτεμβρίου. Επίσης, από τον εορτασμό που αφέθηκε να γίνει χωρίς έλεγχο στις 26 Οκτωβρίου, είναι φανερό ότι η κυβέρνηση είτε δεν γνώριζε την κατάσταση είτε απέφυγε να δυσαρεστήσει παράγοντες της πόλης (Περιφερειάρχη, Δήμαρχο, Μητροπολίτη). Η διαφορά με τη σημερινή, ανάλογη, περίπτωση της Πάτρας είναι αποκαλυπτική.\nΕξίσου αποκαλυπτικά-και τραγικά, βεβαίως-είναι τα στοιχεία για την εξέλιξη της πανδημίας. Τον Οκτώβριο οι θάνατοι ήταν 235 και το Νοέμβριο 1781.Τα νοσοκομεία έφτασαν πολύ γρήγορα στα όριά τους, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα. Και δεν είναι μόνο το επίμαχο θέμα των ΜΕΘ. Σύμφωνα με καταγγελίες των ανθρώπων που δουλεύουν εκεί, αλλά και ανθρώπων που νοσηλεύθηκαν, υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό. Πόσο επηρέασε το γεγονός αυτό την εξέλιξη της υγείας των ασθενών; Με απλά λόγια πόσοι άνθρωποι πέθαναν όχι μόνο στις ΜΕΘ, αλλά και σε απλούς θαλάμους, επειδή οι νοσηλευόμενοι δεν μπορούσαν να έχουν τη κατάλληλη φροντίδα, εξαιτίας αυτών των ελλείψεων;\nΓια όλα αυτά υπάρχουν ευθύνες και σε ποιους; Η απάντηση προκύπτει αμέσως αν κάνουμε τον παραλληλισμό με όσα έγιναν την περασμένη άνοιξη στην πρώτη φάση της πανδημίας. Τότε, που η διαχείρισή της πήγε καλά, οι διεκδικητές των ευσήμων ήταν πολλοί. Σήμερα, που η αποτυχία είναι ολοφάνερη, ποιοι ευθύνονται;\nΣε αντίθεση με τη γνωστή ρήση “η νίκη έχει εκατό πατέρες, η ήττα είναι ορφανή”, η σημερινή ήττα -γιατί περί μεγάλης ήττας πρόκειται- δεν είναι ορφανή.\nΕυθύνες έχουν όσοι δεν μέτρησαν καλά τη μεγάλη διασπορά του ιού και δεν ενημέρωσαν σωστά. Όσοι δεν εκτίμησαν καλά τα στοιχεία. Όσοι δεν πήραν έγκαιρα τα κατάλληλα μέτρα. Δηλαδή, οι ευθύνες είναι επιστημονικές ή πολιτικές ή και τα δύο μαζί. Διότι δεν γίνεται όλοι να διεκδικούν μερίδιο στην επιτυχία, όπως έγινε στην πρώτη φάση της πανδημίας και να μη φταίει κανείς για τη σημερινή αποτυχία. Όσοι ηγούνται, σε κάθε τομέα, πρέπει να αναλάβουν τη ευθύνη αναλάβουν. Ό,τι αναλογεί στον καθένα.\nΟ παλιός Αμερικανός πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ το έχει πει έτσι: “Ηγετική ικανότητα σημαίνει να αποδίδεις τα εύσημα στους υφισταμένους σου όταν τα πράγματα πάνε καλά και να αναλαμβάνεις την ευθύνη όταν τίποτα δεν πάει καλά”.


Απώλεια ενδιαφέροντος για τη ζωή - οι αιτίες και οι μέθοδοι αντιμετώπισης της νόσου\nΓιατί δεν είναι ενδιαφέρον να ζούμε και πώς να το αντιμετωπίζουμε;\nΣυμβαίνει ότι η ζωή εμφανίζεται μπροστά μας με γκρι. Πολλά αρχίζουν να φαίνονται χωρίς νόημα και όλα όσα συμβαίνουν αισθάνονται ως κάτι προκαθορισμένο και ανεξέλεγκτο. Κατά κάποιο τρόπο, η γεύση της ζωής χάνεται και αυτό που αποκαλείται απάθεια στην ψυχολογία προκύπτει. Η ζωή δεν ενδιαφέρει πλέον.\nΠώς και γιατί χάνουμε νόημα\nΑμέσως κάνετε μια επιφύλαξη ότι οι έννοιες της έννοιας της ζωής είναι πολύ θεωρητικές και σημειώνουμε μόνο ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε τη σημασία του όντος μας. Και αυτό είναι σημαντικό, επειδή έχοντας χάσει αυτό που έχουμε μακρύ και πεισματικά δημιουργηθεί, βρισκόμαστε σε πλήρη αβεβαιότητα.\nΑς αναφέρουμε εν συντομία τους λόγους της απώλειας ενδιαφέροντος για τη ζωή:\nαπότομη αλλαγή των συνθηκών διαβίωσης (τόπος εργασίας, κατοικία, κοινωνικός κύκλος κ.λπ.) ·\nαπώλεια σημαντικών ατόμων (τόσο από άποψη χωρισμού όσο και από λιγότερο ευχάριστους λόγους) ·\nζωή "στην άκρη" - η μακροπρόθεσμη επίδραση των στρεσογόνων παραγόντων.\nχρόνια κόπωση, έλλειψη χρόνου για τον εαυτό σας.\nΣημειώστε ότι έχουμε ορίσει τους λόγους, οι οποίοι είναι κυρίως κοινωνικού χαρακτήρα. Αλλά δεν είναι πάντοτε μόνοι που μπορούν να εξηγήσουν την απώλεια ενδιαφέροντος για τη ζωή.\nΤις περισσότερες φορές, η απάθεια είναι μόνο ένα σύμπτωμα της κλινικής κατάθλιψης . Πιο σπάνια, είναι ένα αρνητικό σύμπτωμα της σχιζοφρένειας , και μερικές φορές μια συνέπεια σωματικών διαταραχών και νευρολογικών ασθενειών. Η απάθεια μπορεί επίσης να είναι παρενέργεια λήψης αντιψυχωσικών.\nΓια να εξαλειφθούν οι κίνδυνοι της σωματικής υγείας, ένα άτομο πρέπει να ορίσει σαφώς την περίοδο που αισθάνθηκε ότι η ζωή του ήταν βαρετή. Έτσι, η απάθεια είναι ένα σύμπτωμα που εκφράζεται σε μια ισχυρή, και μερικές φορές ακόμα και συνολική, αδιαφορία για το τι συμβαίνει γύρω, την απώλεια ενδιαφέροντος και την επιθυμία να κάνει κάτι.\nΚαι την ίδια στιγμή, η απάθεια είναι ένας τρόπος για να προστατεύσουμε την ψυχή από το σοβαρό και χρόνιο στρες.\nΤο άγχος παίρνει πολλούς ψυχικούς πόρους. Απαντώντας σε αυτό, το νευρικό σύστημα ενεργοποιεί το "φρενάρισμα έκτακτης ανάγκης", το οποίο προστατεύει ένα άτομο από την τελική συναισθηματική εξάντληση.\nΠεριπτώσεις κρίσης και κρίσης\nΑλλά η απάθεια είναι μερικές φορές "κανονιστική" στη φύση. Συχνά, οι αλλαγές στις περιόδους ζωής, στις μεταβατικές περιόδους και στις περιόδους κρίσης συνοδεύονται από απώλεια ενδιαφέροντος για τη ζωή. Κατ 'αρχήν, αυτό είναι φυσιολογικό. Για να δώσετε ένα ζωντανό παράδειγμα, προσπαθήστε να θυμηθείτε τον εαυτό σας σε 14-16 χρόνια.\nΤο Σχ. 1 - Η απώλεια ενδιαφέροντος για τη ζωή στην εφηβεία είναι ένα παράδειγμα μιας κανονικής αντίδρασης σε μια αλλαγή στις περιόδους της ζωής.\nΑυτή η περίοδος είναι η στιγμή που βγαίνει από την παιδική ηλικία και ταυτόχρονα δεν εισέρχεται στην ενηλικίωση, μια μοναδική περίοδο κρίσης, η οποία συνοδεύεται από απώλεια ενδιαφέροντος για το τι ήταν πολύτιμο πριν και μια προσπάθεια να βρεθεί κάτι που μπορεί να φέρει έναν έφηβο πιο κοντά στον ενήλικο κόσμο, "Η έννοια της ζωής."\nΤο ίδιο συμβαίνει αργότερα. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση διαφέρει μόνο η ένταση του "μη ενδιαφέροντος". Τέτοιες άσχετες περιόδους μπορούν να συμβούν στη ζωή ενός ατόμου ηλικίας 25, 30, 45 ετών και αντιστοιχούν στην είσοδο σε μια ενήλικη ζωή, στην κοινωνική ανάπτυξη (σταδιοδρομία) και σε μια περίοδο αξιολόγησης των επιτευγμάτων.\nΌχι πάντα το αίσθημα της ασυνείδητης ζωής είναι καταστροφικό στη φύση - μερικές φορές είναι μόνο ένας τρόπος να χωρίσεις με το παλιό και να καθαρίσεις τον τόπο για κάτι νέο.\nΚαι όσο λιγότερη είναι η ικανοποίηση σε κάθε στάδιο, τόσο πιθανότερο είναι να αντιμετωπίσουμε την κατάθλιψη και την απάθεια. Ένας μεγάλος ρόλος εδώ παίζει το επίπεδο των προσδοκιών μας και της αυτοεκτίμησης (βλ. "Πώς να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση σε έναν άνθρωπο" ). Ένα άτομο που φαντάζεται ότι είναι ο βασιλιάς του κόσμου αλλά δεν έχει προχωρήσει ακόμη στην κοινωνική κλίμακα είναι πιο πιθανό να βρίσκεται στα πρόθυρα της βαθιάς απάθειας απ 'ό, τι ένας άνθρωπος που έχει αποδείξει δουλεύοντας ο ίδιος ότι μπορεί να επιτύχει πολλά.\nΠώς να επιβιώσετε;\nΒρίσκουμε την απάντηση στην ίδια την ερώτηση. Αν είναι δυνατόν να πούμε για την απάθεια, αυτό είναι συνέπεια μιας αλλαγής των περιόδων ζωής - δεν έχουμε τίποτα άλλο παρά να δεχτούμε το γεγονός της δυσαρέσκειας μας και να προσπαθούμε να ζήσουμε αυτή την περίοδο ήρεμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κρύψετε τους φόβους, τα συναισθήματα και τους φόβους σας. Αντίθετα, να τα μοιραστείτε με συγγενείς σημαίνει να διευκολύνετε αυτή τη δύσκολη περίοδο.\nΤαυτόχρονα, δεν πρέπει απλά να περιμένετε ότι όλα θα "περάσουν" από μόνα τους. Δεν συμβαίνει. Είναι απαραίτητο να αναζητήσετε και να δοκιμάσετε ενεργά αυτό που φαίνεται ελκυστικό. Η εμπειρία δείχνει ότι αυτά μπορεί να είναι απολύτως "ασυνήθιστα" πράγματα για ένα άτομο.\nΓια παράδειγμα, θα αναφέρω μια υπόθεση από την πρακτική: ένας 32χρονος άνθρωπος, ένας επιτυχημένος μεταφραστής έχει χάσει "χρώματα στη ζωή", αν και αντικειμενικά αξιολόγησε την ποιότητα ζωής του πολύ πάνω από το μέσο όρο. Το πρόβλημα ήταν ότι εγκατέλειψε την αναζήτηση ενός νέου εαυτού. Κατά τύχη, σε μια ομάδα μαζί του ήταν ένας εκπαιδευτής, ένας αλεξιπτωτιστής, ο οποίος πρόσφερε "κάτι νέο". Το άλμα με αλεξίπτωτο έγινε το ισχυρό κίνητρο που έδειξε ότι η ζωή δεν μας κλείνει. Δύο χρόνια αργότερα, ένας ψυχολόγος που συνεργάστηκε με αυτή την ομάδα δήλωσε ότι ο νεοαφιχθέντος "αλεξιπτωτιστής" μετανάστευσε και εκτελούσε το CCM με αλεξίπτωτο.\nΤο Σχ. 2 - Μερικές φορές, για να βγούμε από την κατάσταση της απάθειας, αρκεί να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο, να πάρουμε νέα συναισθήματα.\nΈνα άλλο πράγμα, αν ο λόγος για την απώλεια ενδιαφέροντος για τη ζωή - είναι ένα συνεχές άγχος, ψυχολογικό στρες ή χρόνια κόπωση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η μόνη σωστή λύση είναι να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο, ο οποίος παίρνει τους πόρους μας. Ωστόσο, δεν μπορούν όλοι να ξεφορτωθούν τους παράγοντες παρεμβολής.\nΣε τέτοιες περιπτώσεις, ομάδες ψυχοθεραπείας που αποσκοπούν στην απόκτηση αυτοπεποίθησης και αυτο-αποκάλυψης θα είναι ένας εξαιρετικός βοηθός. Μερικές φορές είναι αρκετό για μας να αναρωτηθούμε κάποιες ειλικρινείς ερωτήσεις για να κατανοήσουμε καλύτερα το "Εγώ" και να αρχίσω να σέβομαι τι μας αρέσει πολύ.\nΚαι, πιθανώς, οι πιο πολύτιμες συμβουλές - βρείτε βοήθεια στην οικογένεια. Αυτή η οικογένεια είναι ο καλύτερος θεραπευτής. Η βοήθεια στα παιδιά τους, ο συνδυασμός αναψυχής και ο απλός διάλογος με την αγαπημένη τους γυναίκα μπορεί, αν όχι να γίνει ένας νέος σημαντικός οδηγός ζωής, τότε τουλάχιστον μπορούν να τους βοηθήσουν να επιβιώσουν στη δύσκολη περίοδο της απάθειας με ελάχιστες απώλειες για τους ψυχικούς τους πόρους.\nΑπάθεια και επικίνδυνες συνέπειες\nΌπως έχουμε ήδη παρατηρήσει, η απάθεια είναι συχνά μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από τη μάσκα της αδιαφορίας κρύβεται η βαθύτερη δυσαρέσκεια με τη ζωή και την κατάθλιψη, που απαιτούν διόρθωση.\nΗ απώλεια ενδιαφέροντος για τη ζωή, που δεν έχει θεραπευθεί (όπως οποιοδήποτε άλλο ψυχολογικό σύμπτωμα) μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων των σωματικών.\nΗ απάθεια μπορεί να οδηγήσει σε εξασθένιση - χρόνια κόπωση και κόπωση, αίσθηση πλήρους αδυναμίας και έλλειψης επιθυμίας ζωής. Με τη σειρά τους, η εξασθένιση μπορεί να καλυφθεί ως νευρωτικές εκδηλώσεις, σωματικά συμπτώματα, μεταξύ των οποίων συχνά βρίσκονται:\nχρόνιες γαστρεντερικές διαταραχές.\nΕπιπλέον, αγνοείται η "πλήξη" μπορεί να είναι η αιτία των προσπαθειών αυτοκτονίας. Ειδικότερα, εάν ένα άτομο βρίσκεται σε μια αντικειμενικά δύσκολη κατάσταση (για παράδειγμα, η έλλειψη πόρων για την κανονική συντήρηση της οικογένειας).\nΜεταξύ των άλλων κινδύνων της άρνησης να ξεπεραστεί η απάθεια είναι οι επιθετικές συμπεριφορές και οι διάφορες εθισμοί. Δυστυχώς, η μεγάλη απώλεια ενδιαφέροντος για τη ζωή οδηγεί εξαιρετικά συχνά στον αλκοολισμό και στις πιο σοβαρές μορφές του. Το επίπεδο της ενδοοικογενειακής βίας και της γενικής επιθετικότητας μπορεί να αυξηθεί.\nΈνας σημαντικός ρόλος παίζει εδώ οι στενοί άνθρωποι: είναι οι πρώτοι που παρατηρούν τις αλλαγές. Μερικές φορές αξίζει τον κόπο να ακούσουμε αυτό που παρατήρησαν. Ίσως αυτό να είναι το κλειδί για την επίλυση του προβλήματος της ασυνέπειας της ζωής.\nΕλπίζουμε ότι η ζωή σας είναι γεμάτη από ενδιαφέροντα γεγονότα, ανθρώπους και έννοιες!\nΚύρια συμπτώματα της κρίσης στη μέση ζωή\nΠώς να καθορίσετε το επίπεδο τεστοστερόνης στους άνδρες;


Μονάδα αισθητήρα εκπομπής 10PCS KY-005 για το Arduino | Gearbest Ελλάδα\nΜονάδα αισθητήρα εκπομπής 10PCS KY-005 για το Arduino\n- Μαύρος 10pcs\nΤο φως (μαύρο φως) και μπορεί να εκπέμπει από τη συσκευή εκπομπής φωτός χρησιμοποιείται κυρίως σε διάφορους φωτοηλεκτρικούς διακόπτες και κύκλωμα πομπού απομακρυσμένου ελέγχου. Η δομή ελέγχου των εκπομπών υπερύθρων, οι αρχές και οι κοινές δίοδοι εκπομπής φωτός είναι παρόμοιες αλλά χρησιμοποιούνται διαφορετικά υλικά ημιαγωγών. Συνήθως χρησιμοποιείτε διόδους εκπομπής υπερύθρου με αρσενικό του γαλλίου (GaAs), αρσενικού αργιλίου γαλλίου (GaAlAs) και άλλων υλικών, με τη χρήση διαφανή ή γαλάζιο, μαύρη συσκευασία ρητίνης.\nΑπόσταση πυροδότησης, γωνία εκτόξευσης (15 μοίρες, 30 μοίρες, 45 μοίρες, 60 μοίρες, 90 μοίρες, 120 μοίρες, 180 μοίρες), η ένταση φωτός που εκπέμπεται μήκος κύματος. Οι παραπάνω φυσικές παράμετροι πρέπει να κατανοήσουν τις παραμέτρους ηλεκτρικής απόδοσης: η διάμετρος της κοινής αγοράς, 3mm, 5mm για έλεγχο χαμηλής ισχύος υπέρυθρων εκπομπών, 8mm, 10mm για μεσαία ισχύ και σωλήνα εκτόξευσης υψηλής ισχύος. Προηγούμενη τάση χαμηλής ισχύος σωλήνες μετάδοσης: 1.1-1.5V, ρεύμα 20ma, η ισχύς της τάσης προς τα εμπρός: 1.4-1.65V 50-100ma, σωλήνες εκτόνωσης υψηλής ισχύος για την τάση προς τα εμπρός :. 1.5-1.9V200-350ma Yu Ηλεκτρονικός έλεγχος εκπομπών υπέρυθρων ισχύος 1-10W μπορεί να εφαρμοστεί σε υπερύθρες\nΜέγεθος προϊόντος (Π x Υ x Β): 3.40 x 1.50 x 0.70 cm / 1.34 x 0.59 x 0.28 inches\nΜέγεθος συσκευασίας (Π x Π x Υ): 10.00 x 6.00 x 3.00 cm / 3.94 x 2.36 x 1.18 inches\nΠεριεχόμενα συσκευασίας: 10 x Emission Sensor Module KY-005


Περιφερειακές ανισότητες, μέτρα πολιτικής και οικονομική κρίση… - e-telescope online magazine\nΠεριφερειακές ανισότητες, μέτρα πολιτικής και οικονομική κρίση…\nΗ ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση) είναι από τη σύστασή της μια ένωση κρατών με στόχο την ισόρροπη ανάπτυξη όλων και o βασικός προσανατολισμός της είναι οικονομικός.\nΗ ΕΕ έχει ιστορικά την τάση να συνδράμει οικονομικά κάθε νέα χώρα που εντάσσεται στην «οικογένειά» της. Αυτό συνέβη τόσο με την πρόσφατη διεύρυνσή της, όσο και με τις παλαιότερες εντάξεις νέων κρατών, μία εκ των οποίων υπήρξε και η Ελλάδα το 1981. Πολλά άρθρα και μελέτες έχουν γραφεί και εκπονηθεί για τις περιφερειακές ανισότητες στην ΕΕ και την Ελλάδα. Στην ΕΕ οι περιφερειακές ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών είναι έντονες και ίσως πηγάζουν και κληρονομήθηκαν από ιστορικά γεγονότα και καταστάσεις (ψυχρός πόλεμος, κατάρρευση υπαρκτού σοσιαλισμού κλπ.).\nΕίναι γεγονός πως τα είδη των οικονομιών που συνυπάρχουν στην ΕΕ είναι πολλά και με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Έτσι υπάρχουν οι «δυτικές» οικονομίες οι οποίες μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ακολούθησαν το καπιταλιστικό μοντέλο όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία για παράδειγμα. Αντίστοιχα στο ανατολικό τμήμα της Ευρώπης εφαρμόσθηκε το σοσιαλιστικό μοντέλο σε χώρες όπως η Βουλγαρία. Η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία πάντα βρισκόταν στο μέσο της δυτικής και ανατολικής Ευρώπης οπότε επηρεαζόταν από τις τάσεις και των δύο ρευμάτων. Η χώρα είχε και έχει την τάση λοιπόν να δανείζεται στοιχεία πολιτικής και από τα δύο ρεέματα.\nΗ διάρθρωση των δυτικών οικονομιών σε σχέση με αυτή των ανατολικών στις οποίες παρατηρούνται και οι μικρότεροι βαθμοί ανάπτυξης στην ΕΕ εξηγούν ίσως με ικανοποιητικό τρόπο τις περιφερειακές ανισότητες που σημειώνονται μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ. Αξιοσημείωτη είναι η διαφορά στο ΑΕΠ μεταξύ της πιο πλούσιας οικονομίας στην ΕΕ δηλαδή του Λουξεμβούργου και της νέο-εισαχθείσας στην ΕΕ Βουλγαρίας σε τέτοιο βαθμό ώστε το ΑΕΠ του Λουξεμβούργου είναι σχεδόν 8 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Βουλγαρίας.\nΠαρόλο που τις περασμένες δεκαετίες η ΕΕ με τα χρηματοδοτικά μέσα που χρησιμοποίησε όπως τα διαρθρωτικά ταμεία, το ταμείο συνοχής κλπ., προσπάθησε να τονώσει τις ασθενέστερες οικονομίες, αποδείχθηκε ότι είναι ένα έργο πολύ δύσκολο να επιτευχθεί η σύγκλιση μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ σε πολλούς τομείς και όχι απαραίτητα στην ανάπτυξη. Άλλωστε εκτός από το ΑΕΠ που αποτελεί το κλασσικό μέσο σύγκρισης της πορείας και της κατάστασης των οικονομιών υπάρχουν ποικίλοι άλλοι δείκτες οι οποίοι μπορούν να μετρηθούν και να παραχθούν στατιστικά δεδομένα όπως για παράδειγμα ο Σύνθετος Δείκτης Ευημερίας και Ανάπτυξης (ΣΔΕΑ).\nΒασικό χαρακτηριστικό των δυτικών οικονομιών της ΕΕ είναι ότι έχει μειωθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες η κρατική παρεμβατικότητα και έχει επικρατήσει η ελεύθερη αγορά η οποία με τη σειρά της έχει επιβάλλει τους δικούς της κανόνες στις περισσότερες πλέον οικονομίες της Ευρώπης. Ειδικά στις χώρες οι οποίες πρόσφατα εντάχθηκαν στην ΕΕ με την τελευταία διεύρυνση αυτής και εντασσόταν παραδοσιακά στο λεγόμενο «ανατολικό μπλόκ» η εφαρμογή της ελεύθερης αγοράς είναι άγνωστο τι συνέπειες θα έχει στην πορεία της οικονομικής τους ανάπτυξης. Πολύ δε περισσότερο είναι άγνωστο εάν θα μπορέσουν να μειώσουν οι χώρες αυτές την απόσταση που τις χωρίζει από τις αναπτυγμένες δυτικές χώρες.\nΗ ΕΕ είναι ένας πρωτότυπος θεσμός στο παγκόσμιο στερέωμα και η βασική φιλοσοφία στην οποία στηρίζεται και στηριζόταν τις τελευταίες δεκαετίες ήταν ότι η ανάπτυξη των ασθενέστερων οικονομιών μέσω χρηματοδοτήσεων από τις ισχυρότερες ευνοεί όχι μόνο αυτούς που λαμβάνουν τις ενισχύσεις αλλά και αυτούς που τις χορηγούν.\nΗ παγκοσμιοποίηση της οικονομίας η οποία μετρά λίγα χρόνια ως εφαρμοσμένη πολιτική από τα κράτη της υφηλίου άλλαξε δραστικά και ριζικά τη δομή της παγκόσμιας οικονομίας και κατ’ επέκταση και της ΕΕ. Φαίνεται όμως ότι οι συνθήκες της ελεύθερης αγοράς οι οποίες ίσχυσαν και μεγιστοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια οδήγησαν αρκετές χώρες σε απώλειες ενώ απέκτησαν μεγάλη ισχύ επιχειρήσεις και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Οι κυβερνήσεις παγκοσμίως φάνηκαν να αδρανούν στην ικανοποίηση των απαιτήσεων της εποχής και να βρίσκονται σε κατάσταση νάρκωσης. Κάθε παρέμβαση του κράτους για έλεγχο της πορείας της οικονομίας θεωρήθηκε για αρκετά χρόνια ως αναχρονιστική τακτική.\nΈτσι μέσα στο κλίμα αυτό που δημιουργήθηκε, το 2008 συνέβη η παγκόσμια οικονομική κρίση. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην πρόσφατη Σύνοδο του Νταβός στην Ελβετία, τα θέματα που τέθηκαν προς συζήτηση δεν ήταν τα συνηθισμένα περί αύξησης του πλούτου και μεγιστοποίηση των κερδών αλλά οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν κυρίως στην εύρεση λύσεων για την έξοδο από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Στη σύνοδο αυτή φάνηκε ότι “ η διεθνής ελίτ αισθάνθηκε πως οι πλούσιοι και ισχυροί δεν είναι αποκομμένοι από τους φόβους και τους κινδύνους του υπόλοιπου κόσμου”(Καψώχας).\nΚαθημερινά γίνονται νέες διαπιστώσεις σχετικά με τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η προγενέστερη κατάσταση της ανεξέλεγκτης ελεύθερης αγοράς στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό που είναι κοινά αποδεκτό είναι ότι η πρόσφατη οικονομική κρίση ήρθε να οξύνει περισσότερο παρά να αμβλύνει τις αντιθέσεις στην παγκόσμια οικονομία. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην ΕΕ όπου οι περιφερειακές ανισότητες φαίνεται να οξύνθηκαν τα τελευταία χρόνια. Άλλωστε οι αποφάσεις της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής βασίστηκαν στη φιλοσοφία “να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι”. Αντίστοιχα η όποια κρίση σημειωθεί επηρεάζει σε μεγαλύτερο βαθμό τις πιο αναπτυγμένες χώρες παρά τις αναπτυσσόμενες. Η κούρσα αυτή της παραγωγής νέου πλούτου και της μεγιστοποίησης του κέρδους, στην οποία ενεπλάκησαν οι οικονομίες όλου του κόσμου συνεπώς και της ΕΕ, προκάλεσε σοβαρές μεταλλάξεις στη φύση της οικονομίας τους και ίσως νέα, δύσκολα αναστρέψιμα, προβλήματα.\nΗ έλευση της οικονομικής κρίσης έφερε αντιμέτωπους τους ηγέτες των κρατών-μελών της ΕΕ με κάποιες καταστάσεις τις οποίες ίσως ήλπιζαν ότι θα αντιμετώπιζαν πολύ αργότερα. Ξαφνικά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όλων σχεδόν των κρατών – μελών της ΕΕ στράφηκαν προς τις κυβερνήσεις τους, ζητώντας ενίσχυση. Αυτό αποτελεί γεγονός οξύμωρο αν αναλογισθεί κανείς ότι την τελευταία δεκαετία η κρατική παρέμβαση αντιμετωπίστηκε ως παρωχημένη και αναχρονιστική για την πορεία της αγοράς.\nΣε περιόδους κρίσης όμως ιστορικά σημειώνεται στροφή προς τον κρατικό παρεμβατισμό. Η τρέχουσα οικονομική κρίση δεν μας επιφύλασσε εκπλήξεις. Και πάλι επανήλθε στο προσκήνιο η ανάγκη για κρατικό παρεμβατισμό. Το ερώτημα που ανακύπτει βέβαια είναι τι στάση θα κρατήσει η ΕΕ και τι πολιτικές θα εφαρμοσθούν για την περιφερειακή σύγκλιση, τη στιγμή που η έννοια του κράτους και της ιεραρχικής θέσης αυτού εντός της ΕΕ είχε ξεπερασθεί και επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Δύσκολα μπορεί κάποιος να αποφανθεί για αυτό το ζήτημα με σιγουριά και για την ώρα μόνον εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν.\nΜία άποψη που επικρατεί είναι ότι οι χώρες οι οποίες έχουν κυρίαρχη θέση στην ΕΕ σε τέτοιες στιγμές κρίσης θα προτιμήσουν την αποτελεσματικότητα από τη σύγκλιση αφού για παράδειγμα μια Γερμανία με ισχυρή οικονομία (η οποία είναι και ο κύριος τροφοδότης των κοινοτικών ενισχύσεων) θα διατηρήσει σταθερή και την Ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της. Σύμφωνα με την άποψη αυτή η ΕΕ ίσως εγκαταλείψει τις πολιτικές για τη σύγκλιση και προσπαθήσει να τονώσει τα “δυνατά” της χαρτιά με στόχο κυρίως τη βιωσιμότητα στην παρούσα περίοδο και αργότερα τη χάραξη νέων πολιτικών με στόχο εκ νέου την ανάπτυξη.\nΗ έξοδος των χωρών της ΕΕ από την τρέχουσα οικονομική κρίση ίσως επιτευχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό ίσως και όχι. Για να επιτύχει η ένωση τα προσδοκόμενα αποτελέσματα πρέπει να εφαρμοσθούν σίγουρα κάποια μέσα πολιτικής όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω.\nΚαταρχήν η οικονομική θεωρία λέει ότι η οικονομία έχει μια εσωτερική κυκλικότητα. Στις περιόδους ανάπτυξης ένα κράτος μειώνει τις δημόσιες επενδύσεις του για να έχει δημοσιονομική ισορροπία. Αντίθετα σε περιόδους ύφεσης αυξάνει τις δημόσιες επενδύσεις. Σίγουρα την παρούσα χρονική στιγμή βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεγάλης ύφεσης. Αυτό που θα περίμενε κανείς λοιπόν είναι να αυξήσουν οι χώρες της ΕΕ τις επενδύσεις στο δημόσιο τομέα.\nΑν και κάποια κράτη – μέλη της ΕΕ όπως η Μεγάλη Βρετανία αύξησαν όντως τις δημόσιες επενδύσεις τους παρά το γεγονός ότι υπήρξαν ηγέτιδες της παγκοσμιοποίησης, η Ελλάδα παραδόξως μείωσε φέτος τις δημόσιες επενδύσεις της.\nΣτον αντίποδα παρενέβη σημαντικά και τόνωσε το χρηματοπιστωτικό κλάδο με την ενίσχυση των τραπεζών μέσω ενός γενναίου πακέτου 28 δισ €. Παράλληλα βρισκόμαστε στην προγραμματική περίοδο 2007-2013 και ουσιαστικά στο Δ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης(ΕΣΠΑ). Η Ελλάδα πρέπει να επωφεληθεί από την ευκαιρία αυτή αλλά μέχρι στιγμής δείχνει να μην έχει αφυπνιστεί.\nΗ Περιφερειακή ανάπτυξη, η σύγκλιση και η συνοχή είναι στόχοι οι οποίοι υιοθετήθηκαν σε πιο “ξεκάθαρες” περιόδους, προτού καθιερωθεί το κοινό νόμισμα (euro) , ανοίξουν τα σύνορα και αρχίσει να φθίνει η έννοια του κράτους στην ενιαία ευρωπαϊκή κοινότητα.\nΗ προ της κρίσης περίοδος είχε καταδείξει τη σημασία της περιφέρειας ως οντότητα, η οποία μπορεί να αναπτυχθεί και να γίνει ανταγωνιστική στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινότητα. Η χώρα στην οποία ανήκε η περιφέρεια άρχισε να χάνει τη σημασία της ως καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας και ανάπτυξης αυτής. Πιο σημαντική ήταν η ιεράρχηση μιας περιφέρειας σε υψηλή θέση στο παγκόσμιο σύστημα.\nΜετά την κρίση όμως που αμφισβητούνται ήδη τα δομικά στοιχεία της παγκοσμιοποίησης και ίσως δικαιώνονται αυτοί που την απεύχονταν η περιφέρεια ίσως πάψει να αποτελεί ξεχωριστή οντότητα και να αναγκαστεί να ξαναγίνει μέρος του συνόλου που είναι το έθνος. Κατ’ επέκταση και τα έθνη στην ΕΕ ίσως αποκτήσουν και πάλι τη σημασία και τη βαρύτητα που είχαν. Στο πλαίσιο αυτό μάλλον θα υπάρξει τάση στροφής σε εθνικές πολιτικές συνολικά παρά σε περιφερειακές.\nΠλέον οι έννοιες περιφερειακή ανάπτυξη και σύγκλιση ίσως χάσουν τη σημασία τους. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω κάθε χώρα για να συνεχίσει να είναι βιώσιμη (οικονομικά) θα στραφεί ίσως στην ενδυνάμωση της περιφέρειάς της η οποία θα είναι πιο παραγωγική και αποτελεσματική. Στην Ελλάδα για παράδειγμα η εφαρμογή μιας τέτοιου είδους πολιτικής θα στρεφόταν κυρίως στην Αττική και την Κεντρική Μακεδονία οι οποίες είναι οι πιο αποτελεσματικές αντικειμενικά περιφέρειες της χώρας.\nΈνα σημαντικό μέτρο πολιτικής το οποίο θα μπορούσε να εφαρμοσθεί είναι η καταγραφή των επιπτώσεων της τρέχουσας οικονομικής κρίσης στο βαθμό που καθίσταται δυνατό και η σύνταξη ενός βιβλίου συγκέντρωσης εμπειρίας ανάλογο του Project Management Book of Knowledge (PMBOK) της Αμερικής. Έτσι θα συγκεντρωθεί σημαντική εμπειρία από αυτή την κρίση και θα μπορεί αυτό το εγχειρίδιο να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο – βάση για τη χάραξη πολιτικών με τη φιλοσοφία dos and don’ts.\nΆλλο ένα μέτρο πολιτικής που θα μπορούσε να εφαρμοσθεί είναι η καταγραφή της δυναμικότητας και της ικανότητας κάθε περιφέρειας. Με την παγκοσμιοποίηση υποβαθμίστηκαν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των περιοχών της ΕΕ καθώς οι επιχειρήσεις έψαχναν ελκυστικές τοποθεσίες ανά τον κόσμο με άλλα κριτήρια όπως την ελαχιστοποίηση του κόστους εργασίας. Μετά την κρίση όμως αποκτούν και πάλι μεγάλη σημασία τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά κάθε περιοχής.\nΑν λοιπόν οι δημόσιες επενδύσεις στραφούν στοχευμένα στην ενίσχυση των πιο δυναμικών χαρακτηριστικών της κάθε περιοχής ίσως η περιφερειακή ανάπτυξη αποκτήσει μια νέα σημασία αλλά σίγουρα διαφορετική από αυτή που ίσχυε μέχρι σήμερα. Αν λαμβάνονται σε μεγαλύτερο βαθμό υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε περιοχής δυσχεραίνεται η χάραξη ενιαίων και κοινών πολιτικών εντός της ΕΕ.\nΤο ερώτημα που ανακύπτει είναι εάν έχουν τη διάθεση οι κυρίαρχες χώρες της ΕΕ να συνεχίσουν τις γενναίες χρηματοδοτήσεις. Ακόμα τίθεται σε αμφισβήτηση η ύπαρξη και η βιωσιμότητα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Σίγουρα είναι αρκετά νωρίς να καταλήξουμε σε συμπεράσματα, αλλά τα μέχρι στιγμής μηνύματα είναι μάλλον δυσοίωνα.\nΟ Ευθύμιος Νάκας γεννήθηκε στις 02-05-1980 στη Λάρισα. Το 2005 έλαβε το δίπλωμα του Πολιτικού Μηχανικού από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το Σεπτέμβριο του 2006, εξασκεί το επάγγελμα του Πολιτικού Μηχανικού. Ασχολείται με αρχιτεκτονικές και στατικές μελέτες κτιριακών έργων, τοπογραφικές μελέτες ιδιωτικών έργων, εκτιμήσεις ακινήτων και οικονομοτεχνικές μελέτες. Εκτός από τη δραστηριότητά του ως πολιτικός μηχανικός, ασχολείται με τη συγγραφή τεχνικών κειμένων και άρθρων. Το 2010 έλαβε το μεταπτυχιακό δίπλωμα εξειδίκευσης στη ‘Χωροταξία, Πολεοδομία και Ανάπτυξη’ από το τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Παίζει κιθάρα, ακκορντεόν, μπουζούκι, μπάσο, πιάνο, κρουστά και φυσαρμόνικα, γράφει δικά του τραγούδια και εμφανίζεται σε ζωντανές σκηνές. Από το 2013 ζει και εργάζεται στην Αγγλία.\nΕυρωπαϊκή Ένωση\tΟικονομική κρίση\nΕ.Ε., δανειστές και αμυντικές δαπάνες


ΛΕΙΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ-ΚΑΡΑΒΙΑ | Εταιρεία Συγγραφέων\nΚατηγορία: Ποίηση, Πεζογραφία, Θέατρο, Για παιδιά\nΣπούδασε Κλασική Φιλολογία, Παν/μιο Αθήνας, 1972, και υποστήριξε διατριβή Συγκριτικής Γραμματολογίας, Σορβόννη 1992, με θέμα «Οι Ερινύες επί σκηνής στην Οικογένεια των Ατρειδών : Αισχύλου Ορέστεια, Ζ. Ζιρωντού Ηλέκτρα, Ζ. Π. Σαρτρ Οι μύγες, Τ. Σ. Έλιοτ Η οικογενειακή συγκέντρωση». Σπούδασε επίσης Αγγλική Φιλολογία, καθώς και γερμανικά, ισπανικά, καταλανικά, πορτογαλικά, ρωσικά. Έκανε θεατρικές σπουδές, δίδαξε Ιστορία Θεάτρου στα Δημόσια Δημοτικά Σχολεία Ν. Σμύρνης από το 1984, και διευθύνει το Θεατρικό Εργαστήρι Ν. Σμύρνης ως τώρα.\nΚαθηγήτρια Ξένων Γλωσσών και Θεάτρου. Ηθοποιός. Σκηνοθέτης. Σεναριογράφος. Πρόεδρος του Διεθνούς Forum Θεατρικών Συγγραφέων I.T.I. (UNESCO) 2000-2006.\nΤο Νοέμβρη 2009, μίλησε καταλανικά για τη Μαρία Ιορδανίδου και τη «Λοξάνδρα» στο Παν/μιο του Castellió de la Plana, στην παρουσίαση του βιβλίου σε καταλανική μετάφραση, με δικό της πρόλογο. Έργα της παίζονται στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έπαιξε τη «Φυλακή» αγγλικά σε πολλές χώρες. Η «Φυλακή» και η «Πρόσφυγας», σε γαλλική μετάφραση της Michèle Duclos, έλαβαν το Βραβείο ΑRDUA (Μπορντό, 15/4/2008). Το μονόδραμα «Πρόσφυγας» παίχτηκε στo Festival RETIC, Yaoundé, Καμερούν, 10/2008. Η ηθοποιός Kareyce Moto Fotso, βραβεύτηκε σαν καλύτερη ηθοποιός της χώρας στο ρόλο αυτό. Ο «Χουάν» και η «Φυλακή» παίχτηκαν στο φεστιβάλ CICACK, στο Kribi, Καμερούν, 11/09. Το μονόδραμα «Φυλακή» παίχτηκε σε μετάφραση Σάμι από τη Σάρα Μαργκρέτε Όσκαλ, στο Εθνικό Θέατρο Σάμι, Καουτεκέινο, Β. Νορβηγία, με την Ανίττα Σουικκάρι στο ρόλο της Νίνας. Στην πρεμιέρα, 12 Νοεμβρίου 2010, ήταν καλεσμένη η συγγραφέας. Στη συνέχεια, ο ίδιος θίασος το παρουσίασε στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου, Νεπάλ, στις 5 Δεκεμβρίου, και στις 7-8 Δεκεμβρίου στο Μπαγκλαντές. Η συγγραφέας ταξίδεψε με το έργο της και με το θίασο στις χώρες αυτές. Παίχτηκε επίσης στο νησί Στάμσουντ της Νορβηγίας. Το έργο της «Ο μακαρίτης» παίχτηκε στο Le Poquelin Théâtre του Bordeaux Νοέμ.- Δεκ. 2013, με την Aude Colin σε σκηνοθεσία Jean-Claude Meymerit. To έργο, σε γαλλική μετάφραση της Rome Deguergue (« Mon défunt mari ») εκδόθηκε εκεί από τον εκδoτικό οίκο Les Dossiers d’Aquitaine. Το βιβλίο της «Το σχολείο του κόσμου» βρίσκεται στον Τόμο γ στα σχολικά βιβλία 4ης τάξης.\nΠολλά βιβλία της έχουν βραβευτεί – τρία θεατρικά της με Κρατικό Βραβείο, 1989, 1990, 1991.\nΒραβεύτηκε σαν ηθοποιός (Φεστιβάλ Ιθάκης 1977 & 1978, με την Ομάδα Τέχνης Πάροδος), και σαν μεταφράστρια (2003).\nΤο Συμβούλιο Ευρώπης (Cénacle Européen) της απένειμε το Βραβείο Ποίησης «Léopold Sedar Senghor 2009» στο Παρίσι στις 20 Ιουνίου 2009.\nΟ Δήμος Νέας Σμύρνης, σε εκδήλωση στις 12/3/2008 της απένειμε το χρυσό μετάλλιο της πόλης.\nΒραβείο ηθοποιίας, Φεστιβάλ Ιθάκης 1977 και 1978, με την Ομάδα Τέχνης Πάροδος.\nΚρατικό Βραβείο θεατρικού έργου δοκίμων συγγραφέων (1991).\nΒραβείο μετάφρασης νεανικών βιβλίων, 2003\nΈχουν εκδοθεί 79 βιβλία της (ποίηση, βιβλία για νέους, πεζογραφία, θεατρικά έργα). Ορισμένα μεταφράστηκαν αγγλικά, γαλλικά, φλαμανδικά, ισπανικά, καταλανικά, γερμανικά, σερβικά, κροατικά, ρουμανικά, μπενγκάλι Ν. Ινδίας, αρμενικά, τουρκικά, πολωνικά, σάμι Λαπωνίας. Τέσσερα βιβλία της έγιναν σήριαλ στην ΕΤ1 σε δικά της σενάρια: «Υπερμνησία» (6 επεισόδια), «Ρίκι» (24 επεισόδια, 24 τραγούδια σε στίχους της και μουσική Δημήτρη Λέκκα) «Ο Πρίγκιπας Μιχάλης» 6 επεισόδια. Η ποίησή της βρίσκεται σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες κι κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη με τίτλο «Πενήντα, 1956-2006».\nΤο ιστόρημά της «Σπίτι χτισμένο για βαλς» (314 σ.), εκδ. Bilateral 2012, αφορά στη μητρικής της οικογένειας από τις Σφαγές της Χίου 1822 και τη Σμύρνη μετά, καθώς και στην πατρικής της των Ποντίων, ως την προσφυγιά τους το 1922, το γάμο τους και το χτίσιμο του σπιτιού τους, που στέκει ακόμα, από το 1932. Το ιστόρημά της «Ταξίδια με το άρμα του Θέσπη» (315 σ.), εκδ. Bilateral 2014, αφορά κυρίως στη θεατρική διαδρομή της.\n1) Σχέδια στο νερό, 1956\n2) Αναβαθμοί, 1957\n3) Δυο στιγμές του σίδερου, 1960\n4) Τα παιδιά της Εστρέδα Νάδα, 1961. Σχέδια Βαλσαμάκη Εκδ. Καστανιώτη, 1979\n5) Οι καρποί του πικρού δέντρου, 1963\n6) Συγκομιδή 1956-1963, 1963\n7) Το σημάδι, 1973\n8) Προς Αντιγόνην, 1975\nAan Antigone, φλαμανδική μετάφραση και δοκίμιο Kristoffel Demoen, «Didactica Classica Gandiensia”, Εκδ. Decreus, Γάνδη, 1995\n9) Το λάβαρο και το σημάδι, 1976\n10) 30 ποιήματα ζωής και θανάτου, 1981\n11) Μετά τα 30, Εκδ. Γαβριηλίδης, 2006\n12) Πενήντα (Ποίηση 1956-2006), Εκδ. Γαβριηλίδης, 2006\n13) Poèmes – Poemas, Εκδ. Bilateral, 2009\n14) Poems – Gedichte, Εκδ. Bilateral, 2009\nΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ (και παιδικά)\n1) Καλοκαίρι, 1959. Εκδ. Καστανιώτη, 1978\n2) Ο δρόμος του θυμωμένου ποταμού, 1963. Εκδ. Καστανιώτη, 1977\n3) Κούρος, Εκδ. Κέδρος, 1965\n4) Τα σιωπηλά πλήκτρα, 1969. Εκδ. Καστανιώτη 1979. Εκδ. Πατάκη, 1989\nThe Silent Piano Keys, Εκδ. Bilateral, 1984\n5) Ο λιόντας, 1973\nLe lion, μετάφραση Γιώργος Σπανός, Εκδ. Bilateral, 1984\n6) Ο Καλογιός – Γύζης «Έλληνες ζωγράφοι για παιδιά», Εκδ. Εξάντας, 1979\n7) Παιδική Συναυλία – Ιακωβίδης «Έλληνες ζωγράφοι για παιδιά», Εξάντας, 1979\n8) Υπερμνησία, Εκδ. Καστανιώτη, 1979. Εκδ. Εστίας, 1984\n9) Ρίκι, μια ιστορία για τυφλοπόντικες κάθε ηλικίας, Εκδ. Καστανιώτη, 1979. Εκδ.\nRiki, eine Geschichte für Maulwürfe jeden Alters, μετάφραση Χ. Πολυχρονόπουλος\n/ Ε. Prenzel, Bilateral, 1984\n10) Ο Σιλβάτικος και η Ρίκι (βιβλίο και κασέτα με τραγούδια Δημήτρη Λέκκα σε\nστίχους της συγγραφέα), Εκδ. Γνώση, 1991\n11) Η Ρίκι κι η φαμίλια της (βιβλίο και κασέτα με τραγούδια Δημήτρη Λέκκα σε\n12) Πρωί – Μεσημέρι – Βράδυ, διηγήματα, Εκδ. Καστανιώτη, 1977. Από αυτό:\nDie Schwägerinnen, Οι συννυφάδες, διήγημα, συλλογή “Frauen in Griechenland”,\nΕκδ. DTV, 1993\n13) Η Αλίκη στη χώρα των ονείρων (μυθιστόρημα και θεατρικό), Εκδ. Πατάκη, 1993\n14) Ο πρίγκιπας Μιχάλης (μυθιστόρημα και θεατρικό), Εκδ. Πατάκη, 1997\n15) Η Άννα και οι θαυματουργές λέξεις, Εκδ. Πατάκη, 2000\n16) Köprü Olan Deniz–Ένα Θαλασσινό Γεφύρι- Bridge of Sea, Εκδ. KÖK, Τουρκία,\n1998. Τουρκική μετάφραση & εικονογράφηση της Serpil Ural, που εικονογράφησε\nκαι τα 3 βιβλία της σειράς ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:\n17) Ένα Θαλασσινό Γεφύρι–Köprü Olan Deniz–A Bridge of Sea, Εκδ.Φυτράκη 2001\nΣειρά: Τα παιδιά του κόσμου\n18) Το διπλανό σπίτι – The House Next Door, Εκδ. Φυτράκη, 2002\n19) Μάνος και ο Οσμάν ταξιδεύουν – Manos and Osman Travel, Εκδ. Φυτράκη, 2002\n20) Το σχολείο του κόσμου – The School of the World, Εκδ. Φυτράκη, 2002\nΣειρά: Η Ρίκι κι η φαμίλια της\n21) Ρίκι, Βραβείο Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, Εκδ. Πατάκη, 2001\n22) Η Ρίκι δεν είναι πια πιτσιρίκι, Εκδ. Πατάκη, 2002\n23) Πετάει – πετάει η Σίσι, Εκδ. Πατάκη, 2002\n24) Ο Τίκι εξερευνητής, Εκδ. Πατάκη, 2002\n25) Η Λίλι στο βυθό, Εκδ. Πατάκη, 2004\n26) Ο Βάκι φυσιοφύλακας, Εκδ. Πατάκη, 2004\n27) Η Ρίκι κι ο Σιλβάτικος στην κορυφή του κόσμου, Εκδ. Πατάκη, 2005\n28) Ο δρόμος που μας χώριζε, Εκδ. Άγκυρα, 2007\n29) Πότε θα φανεί η Φανή; Εκδ. Άγκυρα, 2010\n30) Σπίτι χτισμένο για βαλς, Εκδ. Bilateral, 2012\n31) Ταξίδια με το άρμα του Θέσπη, Εκδ. Bilateral, 2014\n1) Παγωνιά, 1974. Παγωνιά / Frost, Bilateral, 2004\n2) Το προξενιό, 1974. Το προξενιό / Matchmakers, Bilateral, 2004\nBrak Bez Greskie, σερβική μετάφραση Vida Ognenovic, για Ράδιο Βελιγράδι, 1976\nBrakne Posrednice, κροατική μετάφραση Jasen Boko, για HRT, 2000\n3) Ισίδωρος, 1974. Ισίδωρος / Isidore, Bilateral, 2004\n….Isidore, σερβική μετάφραση Vida Ognenovic, για Ράδιο Βελιγράδι, 1976\nIzydor, πολωνική μετάφραση Lustyna Jaworska, Εκδ. Dialog 2, 2006\n4) Commedia dell’ Arte, Εκδ. Bilateral, 2004\n5) Τάτσι – Πίτσι – Μίτσι – Κότσι, Εκδ. 1980\n6) Χάσματα Γενεών, ανάπλαση του προηγούμενου με μουσική Χρήστου Μεντή, σε\nστίχους Λ.Χ.Κ. Κρατικό Βραβείο 1990, Φεστιβάλ Ιθάκης 1990, Εκδ.Bilateral, 2004\n7) Ο Λογοκριτής, Εκδ. Πατάκη, 1987\nSansür Müdürü, τουρκική μετάφραση Ηρακλή Μήλα, 1996\n8) Η Γειτονιά μας, Εκδ. Πατάκη, 1987\n9) Παγκάκι σε δημόσιο κήπο, Κρατικό Βραβείο 1991, Εκδ. Bilateral, 2004\nBench in a Public Garden, Εκδ. Bilateral, 2004\n10) Η Ρίκι επί σκηνής, Εκδ. Ηράκλειτος, 1992\n11) Μικροί – Μεγάλοι, Εκδ. Ηράκλειτος, 1992\n12) Η Αλίκη στη χώρα των Ονείρων, Εκδ. Πατάκη, 1993\n13) Ο μικρός πρίγκιπας, (θεατρική διασκευή του έργου του Σαιντ-Εξυπερύ), 1995\n14) Ο πρίγκιπας Μιχάλης, Εκδ. Πατάκη, 1997\n15) Πανδοχείον Εσπεράντο, Εκδ. Bilateral, 2004\nEsperanto Inn, Εκδ. Bilateral, 2004\nAuberge Esperanto, μετάφραση Michèle Duclos, 2010\n16) Φυλακή / Prison, Εκδ. Bilateral, 2004\n17) Πρόσφυγας / Refugee, Εκδ. Bilateral, 2008\nRéfugiée, trad. Michèle Duclos / Refugiada, trad. Mateu Turró, Εκδ. Bilateral, 2008\n18) Ο γιόκας / Sonny, Εκδ. Bilateral, 2008\n19) Αιμίλιος / Emil, Εκδ. Bilateral, 2008\n20) Ο μακαρίτης / My Late Husband, Εκδ. Bilateral, 2008\nMon défunt mari, trad. Rome Deguergue, Collection « Le souffleur inspiré » Les dossiers d’Aquitaine, 2013.\n21) Σχιζοειδές, Εκδ. Bilateral, 2009\nSchizoid / Schizoide, Εκδ. Bilateral, 2009 (γαλλ. μετάφρ. Jeanne Roque-Tesson)\n22) Χουάν / Juan, Εκδ. Bilateral, 2009\n23) O πατριώτης / The Patriot / Le patriote, Εκδ. Bilateral, 2009\n24) Οκνηρία / Καλλονή, Εκδ. Bilateral, 2010\nIdleness / Oisiveté, // Α Beauty/ Une beautée, Εκδ. Bilateral, 2010\n25) Παιχνίδια εξουσίας, Εκδ. Bilateral, 2010\nGames of Authority / Jeux de pouvoir, Εκδ. Bilateral, 2010\n26) Ρωμιός και Ιουλιέτα, Εκδ. Bilateral, 2010\n27) Ζήλειες, Έπαινος Greek-Australian Cultural League of Melbourn, Inc., 2011\n28) Μια Μήδεια σαν τόσες άλλες, Εκδ. Bilateral, 2011\nA Medea Like so Many Others / Une Médée parmi tant d’autres, Εκδ. Bilateral, 2011\n29) Ένα σπίτι γεμάτο κόσμο, Έπαινος Greek-Australian Cultural League of ….Melbourn, Inc., 2012, Εκδ. Bilateral, 2013\nΠάρε, Αφροδίτη, τα τόξα στον ώμο\nκι ήσυχη τράβα να βρεις άλλο στόχο.\nΕγώ δεν έχω χώρο πια για τραύμα.\nΑνωνύμου (άλλοι όμως λένε του Αρχία), Παλατινή Ανθολογία A.G. (Α.Ρ.) 98.\nΚαταλαβαίνεις ότι είμαι ζαλισμένη ακόμα. Θα πάρει, φαντάζομαι, καιρό να αρθρώσω όσα περιδινούνται μέσα μου, κι έτσι να τα ξεκαθαρίσω. Ξεσυνήθισα να γράφω. Ξεσυνήθισα και να μονολογώ, όπως τούτη την ώρα. Ό,τι είχα να πω το έλεγα σε σένα. Στην αρχή μιλούσα πολύ, γιατί είχα ένα σωρό περασμένα να σου ιστορήσω. Άλλοτε το ζητούσες κι άλλοτε το απέφευγες. Κι άλλοτε μιλούσες εσύ. Νυχτώναμε στο χωριό σου, τον καιρό που ήσουν δώδεκα χρονών. Αργότερα είχαμε πια γίνει συγκοινωνούντα δοχεία μνήμης. Έφτανε μια ματιά για σημάδι του δρόμου που παίρναμε κατά πίσω. Οι παιδικές μου φαντασίες, οι γάμοι και τα ξόδια του τόπου σου, οι σημειώσεις στα περιθώρια των βιβλίων του πατέρα μου, που συχνά εσύ μου αποκρυπτογραφούσες, τα κορίτσια που άγγισες, ή και μόνο λαχτάρησες, αυτά και χίλια άλλα, είχαν μπει σε ένα «κοινό ταμείο» μνήμης.\nΠριν από σένα μοίραζα σε πολλούς ανθρώπους, σε μικρά κομμάτια, τις σκέψεις και τις εξομολογήσεις μου. Η Λήδα, η Βικτωρία, ο ξενιτεμένος φίλος, κι ακόμη άνθρωποι άγνωστοι, φίλοι εξ αλληλογραφίας. Γιατί ούτε υποψιαζόμουν ότι μπορεί κανείς να περιμένει όλη τη συντροφικότητα κι όλη την αίγλη από ένα μόνον άνθρωπο, Μανώλη.\nΛέω το όνομά σου για να ξεγελιέμαι ότι ακούς. Τόσα βράδια; που θα κάθομαι και θα παλεύω με τα κουβαριασμένα νήματα στο νου μου, είναι δύσκολο να δεχτώ ότι κανείς δε θα ξέρει και δε θα νοιάζεται. Όπως και νάχει, πρέπει να γίνει αυτή η δουλειά. Αρθρώνεις και ξεδιαλύνεις. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ίσως αρθρώνεις και κάποτε, τελικά, εξορκίζεις. Δεν ξέρω. Τώρα είναι ακόμα νωρίς. Το μόνο που θαμποβλέπω μέσα στην παραζάλη μου είναι ότι θα αντέξω. Αυτή τη στιγμή μάλιστα χαμογελώ. Αναρωτιέμαι από πού διάολο αναβρύζει τούτο το χαμόγελο. Δεν υποκρίνομαι ότι μπορώ να το διατηρήσω. Την επόμενη στιγμή ίσως έχω πάλι το χτεσινό μου πρόσωπο, αόμματο, κουφό, με μια μεγάλη τρύπα στη μέση, από όπου έβγαιναν φυσαλίδες και γόοι. Γι' αυτό βιάζομαι να βρω από πού φυτρώνει αυτό το χαμόγελο, μήπως μάθω να το ανασύρω τις μαύρες ώρες που θα έρχονται.\nΑκραίες καταστάσεις. Πού διαβάζαμε γι' αυτές; Στο σπουδαστήριο ή στο πατάρι του φοιτητικού καφενείου; Πάντα μπερδεύω τους τόπους, τις ημερομηνίες, και γελάς. «Δε συνέβηκε τότε, δε συνέβηκε εκεί, κουτοκόριτσο !» Και μου χτυπάς το μέτωπο με το δάχτυλό σου. Δηλαδή, γελούσες τότε και μου χτυπούσες το μέτωπο. Τέλος πάντων.\nΑκραίες καταστάσεις. Πού βρισκόμαστε; Πρέπει να μάθω να μη στρέφω σε σένα για απάντηση. Ξέρω ότι δεν είναι καν σημαντικό να θυμηθώ πού. Ο περίγυρός μας στάθηκε τις περισσότερες φορές μια εξωτερικότητα δευτερεύουσα κι ελάχιστα καθοριστική. Υπήρχαν μεσημέρια που βράδιαζε μέσα μας, και βράδια γεμάτα λιακάδα. Κάποτε ξεμοναχιαζόμαστε με ένα σωρό κόσμο γύρω μας, και κάποτε μόνοι οι δυο μας νιώθαμε συντροφεμένοι από πολλούς ανθρώπους, συντοπίτες μας και ξένους, τωρινούς κι αλλοτινούς. Μα τώρα κάθε λεπτομέρεια έγινε πολύτιμη. Ή την διαφυλάσσω ή χάνεται.\nΠού βρισκόμαστε; Στο καφενείο. Θυμάμαι το γκαρσόνι, που μας προσπέρασε κρατώντας ψηλά το δίσκο του, γι' άλλο τραπέζι. Μας χαμογέλασε και είπε χωρίς ερωτηματικό: «Τα ίδια όπως πάντα, παιδιά».\nΓνέψαμε «ναι». Μου γέμιζε την καρδιά αυτή η πρόταση. Κάποιος μας γνώριζε για συντρόφους, γνώριζε ότι παραγγέλλουμε το ίδιο κι οι δυο, το ίδιο κάθε φορά. H λέξη «πάντα» μου χάριζε μια μικρή αιωνιότητα, απαγορευμένη και αδύνατη κατά κόσμον.\nΜπροστά μας ανοιχτό το βιβλίο. Παιδαγωγικά. Διαβάζαμε σιωπηλά, και φτάναμε ταυτόχρονα στο τέλος κάθε σελίδας. Μια αρμονία που κανείς μας δεν υπογράμμισε, δε φάνηκε καν να προσέχει όσο διαβάζαμε μαζί. Τώρα κι εσύ ξέρεις, σίγουρα, ότι είναι ανεπανάληπτη. Δεν έχω καν το κουράγιο να δοκιμάσω ξανά. Δεν αντέχω να τελειώσω δεύτερη, δεν αντέχω να τελειώσω θριαμβικά πρώτη την ανάγνωση μιας σελίδας. Ο ρυθμός είναι μια υπόθεση σχεδόν μεταφυσική. Υπάρχει. Δεν καθορίζεται.\nΠαιδαγωγικά. Γυρίζουμε σελίδα. Και ξαφνικά μένω με το στόμα ανοιχτό. Διαβάζω τη λέξη. Την ξαναδιαβάζω. Σηκώνω τα μάτια από το κείμενο και σε κοιτάζω έκπληκτη. Υπερμνησία!\nΤο ήξερες ότι υπάρχει τέτοια λέξη, Μανώλη; Έχουν όλα λοιπόν ερευνηθεί, καταταχθεί, τιτλοφορηθεί; Χρόνια ζητούσα ένα όνομα γι' αυτό το τόσο γνώριμο βίωμά μου. Το πάλευα και δεν ήξερα να το ονομάσω. Προσπαθούσα να το αποδιώξω με μια παράλογη κίνηση, σαν να πετούσε αόρατη μύγα μπροστά στο πρόσωπό μου, με μια ξεκάρφωτη λέξη – «όχι», «φύγε», «δε θέλω» – κι η μάνα έλεγε ότι φύρανε το μυαλό μου πριν γεράσω, και παραμιλώ. Ώστε αυτό ήταν το όνομά του! Υπερμνησία.\nΨάχνω στο βιβλίο, μήπως αναφέρει αν είναι ιάσιμη ή ανίατη. Λέει μόνο ότι πρόκειται για κατάσταση ισχυράς διατηρήσεως βιωμάτων, η οποία συναντάται εις πρόσωπα πάσχοντα εκ μανίας, ευρισκόμενα εις μέγαν κίνδυνον, τελούντα υπό το κράτος συναισθηματικής διεγέρσεως... Ακραίες καταστάσεις. Ωστόσο ούτε υποδείξεις για πρόληψη, ούτε μέθοδο θεραπείας περιέχει το βιβλίο. Πράττει καθένας ό,τι μπορεί. Ξέρω τα συνηθισμένα αντίδοτα. Ναρκωτικά, διεγερτικά, παραισθησιογόνα. Την εξοντώνεις, κι εξοντώνεσαι μαζί της.\nΗ δική μου θεραπευτική είναι πρακτική. Στην κυριολεξία πρακτική. Πράττω και σβήνω το στίγμα από τη μνήμη. Αν δείλιασα, τολμώ. Αν εκπορνεύτηκα, ασκητεύω. Αν σκλήρυνα, γεμίζω αυταπάρνηση. Για κάθε θάνατο, μια γέννα. Και τώρα που γράφω, πράξη είναι. Πράξη γλυτωμού. Γιατί αν πω με λέξεις όσα πλημμυρίζουν ποτάμια και παραπόταμοι το νου μου, θα γίνουν αντικείμενα. Και τα αντικείμενα, οσοδήποτε αιχμηρά, βρίσκονται έξω από μας. Θα έρθει μια μέρα που θα κάνω διορθώσεις στο τυπογραφείο, θα ζητώ να αντικατασταθούν τα φθαρμένα στοιχεία, να προστεθεί κάποιο σημείο στίξης, θα αλλάζω πού και πού καμιά λέξη – «ύστερα» αντί «κατόπιν» – σε τούτα που γράφω απόψε, 20 Γενάρη, και μου καμακώνουν τα σωθικά.\nΟ Δημήτρης επιμένει να γκρεμιστεί το δωματιάκι στην αυλή. Τα περισσότερα πράματα που έχουμε στοιβάξει εκεί μέσα είναι για πέταμα, τα άλλα μπορούν να τακτοποιηθούν στα ψηλότερα ράφια των ντουλαπιών. Εγώ δε θέλω. Στο κάτω-κάτω τι ενοχλεί, στη γωνιά του;\n-Να αδειάζει ο τόπος, λέει. Ακόμα και το σπίτι πρέπει να πέσει κάποτε. Γέμισε η γειτονιά πολυκατοικίες. Γιατί όχι κι εμείς;\n-Γιατί γεννήθηκα εδώ, απαντώ. Έχω προηγούμενα με τις γουβίτσες στα μωσαϊκά, με τις ρωγμές στους τοίχους.\nΡωτάει αν έχω κοινή λογική. Όταν ένας χώρος που δεν προσφέρει εισόδημα μπορεί να μετατραπεί σε χώρο ο οποίος προσφέρει...\n-Δεν έχω κοινή λογική, τον διακόπτω. Επιπλέον, είμαι κατά του εισοδήματος εξ ακινήτων. Θέμα πολιτικό.\nΟι κινήσεις του. Χτυπά μια πόρτα. Κλείνει απότομα ένα συρτάρι. Αφήνει τη βρύση να τρέξει με ορμή. Οι κινήσεις του μού είναι τόσο οικείες ώστε δεν είναι δυνατό να με φοβίσουν. Ούτε καν να με ανησυχήσουν. Φεύγει. Θα ξαναγυρίσει, φυσικά.\nΚαλύτερα εξάλλου. Ήθελα να μείνω μόνη, να τακτοποιήσω το δωματιάκι στην αυλή. Η μάνα δεν πιστεύει ότι μπορώ να το κάνω κατοικήσιμο. Κατά βάθος εύχεται να μην μπορέσω. Δε βρίσκει σωστό να μένει εδώ ο Δημήτρης πριν καν αρραβωνιαστούμε. Τι θα πει ο κόσμος;\n-Τον κόσμο θα κοιτάξουμε ή την ανάγκη; της λέω. Το σπίτι τους πλημμυρίζει με κάθε βροχή. Μες στην αυλή τους τα παιδιά κλαίνε, οι γυναίκες τσακώνονται. Πώς να μελετήσει για τις εξετάσεις του;\nΣηκώνει τους ώμους. Τέτοια πράματα δεν τα ήξερε, στον καιρό της. Με βλέπει να σέρνω τα βαριά μπαούλα, και μήτε σαλεύει να με βοηθήσει, αυτή που σκοτώνεται πάντα μη με αφήσει να κουραστώ.\nΈκανα χώρο για το σιδερένιο κρεβάτι και το έστησα. Μπροστά του το κουτσό τραπέζι να πατά σε ένα κουτί, και πάνω ένα ραγισμένο ανθογυάλι. Οι χαραματιές στο σοβά κρύφτηκαν από τα στοιβαγμένα αντικείμενα, εκτός στον τοίχο όπου ακουμπά το κρεβάτι. Για εκεί βρίσκω μερικά κάδρα με άνθη και παλιομοδίτικες καλλονές και τα κρεμώ έτσι που να τις σκεπάζουν. Φαίνονται ακόμα από κάτω, βέβαια, σαν ουρίτσες. Κανείς δε θα ξεγελαστεί, κι ούτε χρειάζεται. Σημασία έχει να νιώσει ο Δημήτρης την τρυφερότητα που με έκανε να προσπαθήσω να τις κρύψω. Θα έρθει, απόψε κιόλας, να στρωθεί στη μελέτη του.\nΠεριττή ερώτηση. Μόνο και μόνο για να δω αν είναι ομιλών ή βωβός.\nΟμιλών, αλλά μονολεκτικός. Πάει καλά. Ανακάθομαι στο κρεβάτι και τον παρακολουθώ να ξεντύνεται. Τα πόδια του μακριά και καλοφτιαγμένα, η κοιλιά του ίσια. Αναγνωρίζω ότι το σχήμα είναι ωραίο, μα καμιά λαχτάρα δε με ταράζει. Ψάχνω ύπουλα να του βρω ψεγάδι. «Έκανε διπλοσάγωνο», σκέφτομαι χαιρέκακα. Κι αμέσως ανεβάζω τρομαγμένη το χέρι στο λαιμό μου. Γιατί μεγάλωσα κοντά του και το πρόσωπό μου γίνηκε καθρέφτης του δικού του.\nΛοιπόν, Μανώλη, δεν είναι μόνο οι μνήμες των δικών μου πράξεων που με τυραννούν. Κουβαλώ ένα σωρό ενοχές που δε μου ανήκουν. Και η Τισιφόνη, η Μέγαιρα, η Αληκτώ, άφυκτοι κύνες, ζητούν πληρωμή και γι' αυτές, μαζί με τις δικές μου. Μέσα μου έχουν σφηνωθεί σφαίρες από τυχαίες βολές. Αδέσποτες.\nΚάθομαι σε ένα βραχάκι. Μισοσκόταδο. Ένα ζευγάρι έχει σταθεί πιο πέρα. Δε με έχουν δει. Εκείνη ζητά να ελευθερωθεί, βιαστικά, αδέξια. Προσπαθεί να εξηγήσει τους λόγους, αντιφάσκει και παραδρομεί. Γιατί ένας λόγος μόνον υπάρχει, συντριπτικός: κουράστηκε. Kαι για να μη φανερώσει αυτόν λέει χίλια ανόητα.\nΕκείνος σπαρταρά. Προτείνει λύσεις. Ζητά παρατάσεις. Τέλος φαίνονται να στερεύουν τα επιχειρήματά του. Βάζει τα χέρια στις τσέπες. Συλλογιέμαι ότι θα τραβήξει ίσως ένα περίστροφο να τη σκοτώσει ξαφνικά. Όχι από μίσος. Για να μαρμαρώσει ο χρόνος σε τούτη τη στιγμή, να μην έρθει η επόμενη, να μη χωρίσουν ποτέ.\nΔεν κάνει καμιά κίνηση. Στέκει με το κεφάλι χαμηλωμένο για ώρα. Ύστερα λέει ήσυχα:\n-Σακατεύτηκα, αγάπη μου.\nΕίναι άδικο να έχω κατάστηθη μαχαιριά για ανθρώπους που μήτε μια φορά δεν είδα το πρόσωπό τους. Τις νύχτες, πάλι και πάλι, σφαλώ τα αυτιά μου, τάχα για να αποφύγω έτσι τη μνήμη της φωνής του αγοριού. Γιατί δεν αντέχω να λέει κάποιος "σακατεύτηκα" τόσο ήσυχα. Και μετά να λέει "αγάπη μου", τέτοια σκληρή στιγμή.\nΦορώ τη μάσκα, τα πτερύγια, παίρνω το ψαροντούφεκο και πέφτω στο νερό αθόρυβα. Απομακρύνομαι λίγο, κατεβάζω το κεφάλι, διπλώνω το κορμί και τινάζομαι προς τα κάτω.\nΕδώ οι πολύχερες Ερινύες δεν έχουν εξουσία. Μένουν στην ακτή και γλείφονται περιμένοντας να βγω. Γι' αυτό όλο αναβάλλω, αναβάλλω την επιστροφή μου.\nΕδώ είναι άλλος κόσμος, σιωπηλός. Δίχως συμπαίκτες. Κάποτε μπορεί να συναντήσεις άλλο κυνηγό. Μπορεί να σε χαιρετήσει, κουνώντας φιλικά το χέρι. Όμως είναι μακρινός, σαν άστρο που διαγράφει τη μοναχική τροχιά του. Τα ψάρια στρέφουν και κοιτάζουν καχύποπτα. Τα πιο δειλά χτυπούν την ουρά κι εξαφανίζονται στις κρυψώνες τους. Μερικά μένουν ακίνητα, σε επιφυλακή. Μια σμέρνα κροταλίζει άηχα το σχιστό στόμα της. Νομίζει ότι τη φοβάμαι. Δεν ξέρει για τις Διώκτρες μου.\nΈνα δυο κουτόψαρα ξεθαρρεύουν και με πλησιάζουν περίεργα. Έρχονται μπρος στο καμάκι μου. Το περιεργάζονται. Τέτοια στιγμή είναι προστυχιά να τραβήξεις τη σκανδάλη. Κουνώ το όπλο και τα διώχνω.\nΨηλά, στην επιφάνεια, περνάνε κοπαδιαστά κέφαλοι. Ξοδεμένη η βολή στα γρήγορα αφρόψαρα. Εξάλλου εγώ κατέβηκα εδώ κάτω με ένα στόχο συγκεκριμένο. Ψάχνω να βρω ροφό. Κοιτάζω προσεκτικά μέσα σε κάθε κοίλωμα, μέσα σε ύφαλες σπηλιές. Αίφνης τον διακρίνω. Ανεβαίνω για ανάσα και καταδύομαι καρφωτά, χωρίς χασομέρια. Πρέπει να μου μείνει καιρός να σημαδέψω, να χτυπήσω, να τον τραβήξω έξω. Οριζοντιώνομαι αντίκρυ του. Η ταραχή μουδιάζει τα δάχτυλά μου. Σφίγγω νευρικά τον αναπνευστήρα με τα δόντια και χτυπώ. Ο ροφός αγκιστρώθηκε, μα δεν παραδίνεται. Εκτείνει τα αγκαθωτά του πτερύγια και βραχώνει μέσα στην τρύπα του, που σοφά τη διάλεξε ελάχιστα μεγαλύτερή του, γι' αυτό το σκοπό. Τραβώ το καμάκι κι η δύναμή μου δε φτάνει. Σώνεται η ανάσα μου. Διστάζω, αν πρέπει να ανέβω για οξυγόνο ή να μείνω να παλέψω με το ψάρι. Αρχίζω να ασφυκτιώ, κι ακόμη επιμένω. Λες και τίποτα δε βαραίνει περισσότερο από αυτόν το γκρίζο ροφό.\nΟ ήλιος πάνω καταυγάζει. Βγαίνω από τη θάλασσα με το τρόπαιό μου. Ένδοξη. Το δέρμα στα δάχτυλά μου είναι συρρικνωμένο από το μούσκεμα. Ξαγκιστρώνω το ωραίο κάποτε ψάρι, σπαραγμένο τώρα, με τα σπλάχνα μισοχυμένα έξω, και στρέφω το πρόσωπό μου να λιαστώ. Τότε, κρυμμένες σε δεινές ενέδρες, χιμούνε πάνω μου οι Εκδικήτρες, σφυρίζοντας με τα ξεδοντιασμένα στόματά τους: «Τζόρτζιο... Τζόρτζιο...»\nΤζόρτζιο. Τριγύριζε όλη μέρα στο γιαλό, γελώντας, τραγουδώντας. Γύρω του ένα σμάρι κορίτσια, Αμερικάνες, Γαλλίδες, Βόρειες, κρεμασμένες στα μπράτσα του και στο λαιμό του. Κάποτε τις παρατούσε όλες κι έπαιρνε βόλτα με ποδήλατο μιαν από τις ντόπιες κοπέλες. Η μάνα της έλειπε στον Πειραιά, ή είχε πάει ν' ανάψει καντήλι σε ξωκλήσι, ανύποπτη για τη συμφορά που θα την έβρισκε. Γύριζε κι έβλεπε την κόρη ξαναμμένη. Δεν καταλάβαινε. Ύστερα από λίγο καιρό, η κοπέλα άρχιζε να κοιμάται με τους περαστικούς του νησιού. Ξάνθαινε τα πυκνά σκούρα μαλλιά της, έφευγε από το σπιτικό της αν πάσχιζαν να την περιορίσουν. Και καθώς ήταν αμάθητη σε δουλειά, άλλη από τη σπιτική, άρχιζε να ξεχνάει τη χαρά του έρωτα πριν καλά-καλά την ανακαλύψει, άρχιζε να λογαριάζει πώς θα μπορούσε να ζήσει απ' αυτόν. Όλες οι κοπέλες που o Τζόρτζιο πήρε βόλτα με ποδήλατο.\n-Γιατί άλλαξες το όνομά σου; τον ρωτώ. Θυμάμαι που σε φώναζαν Γιώργη κάποτε.\nΓελά. Γιώργη! Τι ιδέα! Μα δε γνωριζόμαστε. Έλειπε χρόνια «αλητεύοντας στον κόσμο».\nΕίναι ένα καλοκαίρι κατακάθαρο. Τα πρωινά ξυπνώ με ένα τράβηγμα στο στομάχι, μια λιγούρα να πέσω για ψάρεμα. Στους ψηλοκρεμαστούς βράχους κάτω από το παλιό σφαγείο, και δεξιά, στον παλιό σκουπιδότοπο της Ύδρας, βρίθουν τα ψάρια, σε πανόραμα χρωμάτων και χορευτικών κινήσεων. Είμαι ευτυχισμένη. Όχι ακριβώς ευτυχισμένη, Όμως ήσυχη. Οι Σεμνές Θεές έχασαν φαίνεται το καράβι μου αυτό το καλοκαίρι, ή κοιμούνται πράες Ευμενίδες, μαζεύοντας δύναμη για το φθινόπωρο. Σήμερα ψαρεύω στην πίσω πλευρά του νησιού. Ερημιά. Γεμίζει η ψαροσακούλα μου πετρόψαρα και χταπόδια. Βγαίνω να την αδειάσω στα βράχια και να ξαναπέσω. Κι εκεί, μπροστά μου, στέκεται ο Τζόρτζιο.\n-Είναι ασέβεια στην Αφροδίτη, λέει, που αφήνεις να περνούν ανέραστα οι λαμπρές αυτές μέρες. Ήρθα να κάνουμε έρωτα.\nΚρατάει στο χέρι το μαγιό του και γελά.\n-Δε θέλω, λέω. Φύγε.\nΓελά. Τα δόντια του στραφταλίζουν. Κάνει ένα βήμα.\nΔεν πιστεύω στο βιασμό. Μπορεί να σου σκίσουν τα ρούχα, να σε ακινητήσουν, ακόμη και να σε διαμελίσουν εμμανώς, αλλά μαγικά θα έχεις μείνει ανέγγιχτη, άθικτη. Δεν είμαι τρομαγμένη λοιπόν.\n-Μην πλησιάσεις περισσότερο, λέω ήρεμα. Θα ρίξω πάνω σου.\nΚάνει τάχα ότι ακόμα γελά, μα βλέπω ότι διστάζει. Από τα μάτια του περνάει σκιά φόβου. Σηκώνω το ψαροντούφεκο και σημαδεύω. Νιώθω το ελατήριο συσπειρωμένο, με δύναμη περισσευούμενη, υπολογισμένη για μέσα στην αντίσταση του νερού. Δεν έχω καμιά προσωπική κακία εναντίον του. Όμως πολύ μολύνθηκε και μόλυνε. Πολύ ολιγώρησε στα σημεία για την ταμένη πληρωμή του. Το χέρι μου στη σκανδάλη μοιάζει σχεδόν αντικείμενο. Κάτι χωριστό από μένα.\nΔιστάζει. Η σκιά πυκνώνει στα μάτια του. Ύστερα σηκώνει ξέγνοιαστα τους ώμους. Κάνει άλλο ένα βήμα.\nΤο απόγεμα, όταν τον είδα να κάνει βόλτες στο γιαλό, ανάμεσα σε ένα σωρό κορίτσια που του έριχναν τρυφερά βότσαλα, έμεινα κατάπληκτη πώς βρήκε βάρκα και επέστρεψε από την Αχερουσία. Γιατί είμαι σίγουρη ότι την τράβηξα τη σκανδάλη στο επόμενο βήμα του. Αναρωτιόμουν αν ήταν ο ίδιος και πώς είχε γυρίσει.\nΠαρόλο που τον κοίταζα προσεκτικά τις επόμενες μέρες, δε διέκρινα το σημάδι από την τρίαινά μου. Λίγο αργότερα έμαθα το θάνατό του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. «Τον θυμάσαι το Τζόρτζιο;» μου είπε κάποιος.\nΆρα δεν τράβηξα τη σκανδάλη, λέω. Όμως τα φριχτά Δαιμονικά γλείφουν σταγόνες αίμα γύρω από τα χείλη τους, και μου φωνάζουν σφυριχτά: «Τζόρτζιο... Τζόρτζιο...»\nΟ παλιατζής πέρασε για τα πράματα της αποθήκης. Το σιδερένιο κρεβάτι δεν πιάνει, λέει, πάνω από εκατοστάρικο. Το τραπέζι κάνει μόνο για καυσόξυλα. Όσο για τα λοιπά... Ρίχνει πονηρές ματιές μια στα αντικείμενα, μια σε μένα. Ρωτάει πόσο ζητώ για όλα μαζί.\n-Δε θα συμφωνήσουμε, απαντώ.\n-Με στέλνει ο Κύριος, λέει συμβιβαστικά.\n-Το ξέρω. Αλλά δε θα συμφωνήσουμε.\nΤου φτιάχνω καφέ, και τον διώχνω.\nΟ Δημήτρης θα γίνει έξω φρενών το μεσημέρι. Πρέπει κάπως να τον μαλακώσω. Μου έρχεται μια ιδέα. Παίρνω το ραγισμένο ανθογυάλι, το γεμίζω μαργαρίτες από τον κήπο και το βάζω στο στρωμένο τραπέζι μας. Θα το προσέξει άραγε; Θα θυμηθεί;\n-Τι έγινε το καλό βάζο; ρωτά. Έσπασε;\nΤου το δείχνω με το βλέμμα, γερό σε μιαν άκρη.\n-Τότε γιατί έβαλες αυτή την παλιατζούρα;\nΤου χαμογελώ. Τρώμε σιωπηλοί.\nΜια στρατιά τερμίτες έχουν εισδύσει μέσα μου και με κατατρώνε. Τους νιώθω, καθώς επιτελούν το διαβρωτικό έργο τους, αλλά αγνοώ το λόγο. Έχω, ας πούμε, μερική εποπτεία του τι μου συμβαίνει.\nΕξωτερικά δε φαίνεται παρά μια χλομάδα και μια ισχνότητα, που όλο αυξαίνει.\n-Να τρως περισσότερο, λέει ο Δημήτρης.\nΚατανεύω για να τον ησυχάσω. Δε θέλω να στεναχωριέται. Είμαστε καλά μαζί. Βλέπω τις κοπέλες γύρω μου γεμάτες αβεβαιότητα για τα αισθήματα των συντρόφων τους. Εγώ είμαι σίγουρη: ο Δημήτρης αγαπά αυτό που είμαι. Όμως αυτό που θα έπρεπε να γίνω το βρίσκει περιττό. Αν χρειαστεί, το πολεμά κιόλας. Σκληρά, αδυσώπητα. Δεν εννοεί καν τη λέξη «θα έπρεπε». Ποιός τα αποφασίζει τέτοια «πρέπει»;\n-Οι Μοίρες που με μοίραναν, του απάντησα μια φορά.\nΜα το είπα ανάλαφρα. Σχεδόν σαν αστείο. Δε θέλω να ξέρει πως ξενιτεύτηκα από τον τόπο μου για να ζήσω μαζί του. Εξάλλου, το αποφάσισα με όλη μου την καρδιά. Δεν καταλαβαίνω γιατί με τυραννούν οι τερμίτες.\nΤον τόπο μου τον θυμάμαι συχνά, χωρίς όμως νοσταλγία. Είναι γεμάτος παππούληδες και παλιές ιστορίες. O παππούλης Επίκουρος, που βάλθηκε να ξεφοβίσει τους ανθρώπους για τους μπαμπούλες-θεούς, κι έμεινε συκοφαντημένος σαν φαγάς και γυναικάς στις μνήμες όσων μαθαίνουν από φήμες και δεν ψάχνουν την αλήθεια. O παππούλης Λουκρήτιος που έγραψε, τάχα σε φωτεινά διαλείμματα της τρέλας του, το ορθολογικό του κήρυγμα για τη φύση των πραγμάτων. «De rerum natura». Ο προπάππος Φρύνιχος, που κατήγγειλε δημόσια (εν θεάτρω δια θεατρικού λόγου) την προδοσία των Αθηναίων προς τους Μιλήσιους. Ο μπάρμπα Βολτέρος και ο Ρουσσώ του Γαλλικού Διαφωτισμού.\nΕμένα οι Μοίρες μου δε με νανούρισαν όπως τα άλλα κοριτσάκια: «Κοιμήσου και παρήγγειλα στην Πόλη τα προικιά σου, στη Βενετιά τα ρούχα σου και τα διαμαντικά σου». Μου όρισαν, λέει, να ζήσω με τους παππούληδες, να διδάσκομαι από αυτούς και να διδάσκω. Κι εγώ τους αγαπώ, τους αγαπώ τους γέροντες, αλλά δε θέλω να ζήσω μαζί τους σε έναν τόπο ήσυχο κι ερημικό. Θέλω τη χαρούμενη συντροφιά του Δημήτρη, και λατρεύω τα παιδιά, πολλά παιδιά, να χοροπηδούν γύρω μας. Είμαι ευχαριστημένη καθώς στολίζω το σπίτι και φτιάχνω το φαγητό. Κάποτε, ύστερα από τις δουλειές, βάφω τα νύχια μου και χτενίζω στο κομμωτήριο τα μαλλιά μου. Ο Δημήτρης με χρειάζεται. Του παραχωρώ το χρόνο, το χώρο μου. Δίνω την ψυχή μου άμα ξέρω ότι με χρειάζεται κάποιος.\nΟι τερμίτες προχωρούν στη δουλειά τους, μα εγώ δεν έχω συνείδηση του σχίσματος μέσα μου. Βλέπω ανάλαφρα την εκτροπή μου και παίζω σχεδόν μ' αυτήν. Περνώντας μπρος από το Πανεπιστήμιο, σταματώ και διαβάζω μαζί με τους φοιτητές τις ανακοινώσεις, λες και με αφορούν, λες και μπορεί αίφνης να βρω το όνομά μου, που ένας καθηγητής αποφάσισε να περιλάβει αυθαίρετα στους εξεταστέους, ανακαλώντας με στην πορεία μου. Σχοινοβατώ χωρίς δίχτυ ασφαλείας σ' αυτό το φοβερό παιχνίδι, κι ούτε μου περνά από το νου πως κάτω μου χαίνει η άβυσσος της τρέλας, αν γκρεμιστώ. Σχοινοβατώ ισχνή και ανύποπτη, ενώ οι γιατροί, ανύποπτοι κι αυτοί, δίνουν από μιαν εξήγηση ο καθένας: νεύρωση στομάχου, κολίτιδα, ανεπάρκεια ήπατος, ανεπάρκεια νεφρών, λογιώ-λογιώ ανεπάρκειες.\nΜε ρωτάει αν θέλω να πάω στη Θεσσαλονίκη, συνοδεύοντάς τον σε κάποια του δουλειά. Δε γίνεται, λέω. Πώς να αφήσω τόσες εκκρεμότητες;\nΤο ξέρουμε κι οι δυο ότι είναι πρόσχημα. Θέλω να μείνω μόνη. Έχω λαχταρήσει τη μοναξιά. Όταν λείπει μεταμορφώνω το χώρο μας σε χώρο δικό μου. Παραμερίζω τους καθημερινούς δίσκους, και βγάζω κάτι παμπάλαιους, από τα παιδικάτα μου σχεδόν. Από τον καιρό που έπλαθα το πρόσωπό μου μέσα σε έκσταση και αναίτια δάκρυα. Η Τοκάτα και Φούγκα έχει μια γρατσουνιά πέρα ως πέρα, και καθώς η βελόνα περνά πάνω της ακούγεται ένας μονότονος ήχος, σαν να εισχώρησε μια νότα ηλεκτρονικής μουσικής μέσα στον Μπαχ, ή σαν να στέλνει κάποιο μυστικό μήνυμα με σήματα Μορς από το υπερπέραν. Σκορπίζω στο πάτωμα τα χαρτιά μου - παλιά γράμματα, φωτογραφίες, ποιήματα, και κυκλοφορώ ανάμεσά τους κάτι ψάχνοντας αόριστα.\nΠού πήγαν οι φίλοι; Συμμαθητές που στρατεύτηκαν, και τους κρατούσα συντροφιά με αλληλογραφία. Γνώριμοι του πολίτη πατέρα μου που ξενιτεύτηκαν, και μου διηγιόνταν για μακρινούς τόπους. Συμμαθήτριες που μου εκμυστηρεύονταν τις περιπέτειές τους. Εγώ δεν είχα περιπέτειες. Ο Δημήτρης ήταν παρών στη ζωή μου «ανέκαθεν». Παρών, ακόμα κι όταν έλειπε, συχνά για μήνες και καιρούς, όπως τότε που υπηρετούσε κάπου στα βόρεια σύνορα.\nΠώς χάθηκαν όλες αυτές οι φιλίες, έγιναν αδιόρατα απαγορευμένες, και μάλιστα ένοχες; Δε φώναξα. Δεν αντιστάθηκα. Χαμογελώντας τρυφερά, άφησα να γίνει εχτρός κάθε άνθρωπος πέρα από τη δυάδα μας. Ακόμα κι οι φίλες θεωρήθηκαν ύποπτες, επικίνδυνα παράθυρα για τον έξω κόσμο.\nΜου αρέσει να μένω μόνη. Τριγυρίζω ανάμεσα στα χαρτιά μου κάτι ψάχνοντας αόριστα.\nΟι φωτογραφίες. Εδώ χορεύουμε τυλιγμένοι σε αποκριάτικες σερπαντίνες. Με βαστά απαλά και μου δίνει αόρατα παραγγέλματα. Από παιδιά μαθαίναμε μαζί τα βήματα και τις φιγούρες των καινούριων χορών. Συναρμόσαμε τις κινήσεις, κωδικοποιήσαμε τα σήματα. Ποτέ, με κανέναν δε θα χορέψω όπως με το Δημήτρη.\nΠροσπαθώ να σταματήσω στο λευκό περιθώριο της φωτογραφίας, αλλά η μνήμη μου γλιστράει παραπέρα. H διπλανή παρέα μάς ρίχνει κομφετί. Φοβάμαι να κοιτάξω κατά κει, μήπως ο Δημήτρης βρει κάτι αξιόμεμπτο στο βλέμμα μου.\n-Κουράστηκα, λέω. Θέλω να γυρίσουμε σπίτι.\nΜέσα στο δικό μας κλειστό χώρο θα βρούμε τη νηνεμία του λιμανιού. Θα ακουμπήσω το πρωινό κοστούμι του στην καρέκλα, θα κατεβάσει το φερμουάρ του φουστανιού μου, θα του προσφέρω την καλύτερη μπουκιά από το πιάτο μου, έτσι, σαν μικρή τελετουργία αυταπάρνησης. Έξω οι άνθρωποι θα ανεμοδέρνονται, θα λιμοκτονούν, θα δολοφονούν, θα δολοφονούνται, θα εξορίζονται, θα αυτοκτονούν, μακριά, έξω από τους λιμενοβραχίονες της τρυφερής δυάδας μας.\n-Υπογράψτε εδώ για το τηλεγράφημα, παρακαλώ.\nΚοιτάζω τον διανομέα αφηρημένη, κρατώντας ακόμη την παλιά φωτογραφία του Δημήτρη, μόλις ντύθηκε δόκιμος. Ποιό τηλεγράφημα;\nΘα πήρε φαίνεται άδεια από τη μονάδα του, συλλογιέμαι. Τον κοιτάζω στη φωτογραφία, καθώς χαμογελά ένα συνωμοτικό χαμόγελο ειδικά για μένα. Το πηλίκιο σκιάζει τα σχιστά του μάτια. Τον αγαπώ.\n-Έλα, δώσε μου να τον δω.\nΜέσα στην τάξη, η συμμαθήτρια τραβά τη φωτογραφία που κρατώ.\n-Σιγά, θα μας πάρει είδηση ο καθηγητής. Θα με κάψεις!\nΚάνω ότι δυσφορώ, αλλά καμαρώνω που τον κοιτάζουν όλες θαυμαστικά, κι είναι δικός μου. Κτήμα μου.\n-Εδώ, υπογράψτε σ' αυτό το σημείο, λέει κάπως ανυπόμονα ο διανομέας.\nΥπογράφω. Σχίζω το φάκελο. «Επιστρέφω Σάββατο 7 μμ.» Πρέπει να στρωθώ, να πλύνω τα πιάτα που στοιβάχτηκαν στο νεροχύτη. Να συμμαζέψω τα δωμάτια.\nΞαναδένω τα γράμματα σε πακέτα, κρύβω τις παλιές φωτογραφίες. Η γιορτή του χάους τελειώνει. Επανερχόμαστε στην τάξη.\nΑγοράζω μια μικρή ανθοδέσμη υποδοχής. Είμαι όλο κέφι. Χαζεύω τα περιοδικά στο περίπτερο του σταθμού. «Σε αυτό το τεύχος δεκαπέντε σχέδια για πλεκτά». Αποφασίζω να του πλέξω μια ζακέτα στο αγαπημένο του χρώμα: πράσινη. Σιάζω τα μαλλιά μου με ξαφνική φιλαρέσκεια.\nΤο τραίνο χιμάει στο σταθμό λες και δεν είναι να σταματήσει, μόνο διαβαίνει τράνζιτο για άλλη πολιτεία. Κοιτάζω λαίμαργα τα πρόσωπα. Να τον! Τον ξεχωρίζω γερμένο έξω από το παράθυρο του δεύτερου βαγονιού. Αστράφτει μέσα στην καινούρια στολή του. Κουνώ το χέρι σαν τρελή, κι αρχίζω να τρέχω παράλληλα με τις σιδηροδρομικές γραμμές.\nΤο τραίνο κόβει απότομα ταχύτητα και σταματά. Φτάνω στην πόρτα ξέπνοη, τη στιγμή που κατεβαίνει, και ρίχνομαι στην αγκαλιά του.\n-Καλώς ήρθες, αγάπη μου.\nΟ νεαρός δόκιμος με κοιτάζει αμήχανα.\n-Με συγχωρείτε, λέει. Μήπως...\nΤου δίνω την ανθοδέσμη και περνώ το χέρι γύρω από τη μέση του.\n-Είμαι τόσο χαρούμενη!\nΒγαίνουμε από το σταθμό. Διασχίζουμε σιωπηλοί το δημόσιο κηπάκο. Μου λέει να μπούμε σε ένα ξενοδοχείο. Χαμογελώ τρυφερά. Δε νιώθω καμιά παραφορά, καμιά βιασύνη. Όλος ο χρόνος είναι δικός μας. Τον γνωρίζω ανέκαθεν. Θα είμαστε μαζί ως το τέλος.\nΟ νεαρός δόκιμος λέει ότι θα ήθελε νά ξανασυναντηθούμε, αν το επιθυμώ κι εγώ, φυσικά.\nΌχι, δεν έγινε έτσι. Ένα κορίτσι με λυμένα ξανθά μαλλιά στο σταθμό όρμησε παραμερίζοντάς με και τύλιξε τα μπράτσα γύρω από το λαιμό του, φωνάζοντας το άγνωστο όνομά του.\nΣτην έξοδο του σταθμού συναντώ το Δημήτρη.\n-Πού ήσουν; λέει. Παρά λίγο να χαθούμε μες στην πολυκοσμία.\nΜέσα μου βρίσκονται γραμμένες διάφορες Εντολές. Όχι οι δέκα των Γραφών. Μερικές από εκείνες, κι άλλες άσχετες. Για όσες δεν είναι γραμμένες μέσα μου, όπως εκείνη πού απαγορεύει να δουλεύεις την έβδομη μέρα, δε μπαίνει θέμα παράβασης και διωγμού. Είμαι πολύ προσεκτική με τις Εντολές μέσα μου, από όπου διάολο κι αν έχουν ξεφυτρώσει. Τις «κατηγορικές προστακτικές» μου, καθώς τις ονομάζει ο Κάντιος. Έναν καιρό είχα τόσο φοβηθεί τις Χαλκοπόδαρες Θεές που έλεγα ότι δε θα παραβώ ούτε μια, μην τις έχω και τρέχουν λυσσερές ξωπίσω μου. Το ξέρεις, Μανώλη, πως δε γίνεται. Εξάλλου, υπάρχει και το απρόοπτο, και ποιος μπορεί να φυλαχτεί από αυτό;\nΓυρίζω βράδυ στο σπίτι, κι η μάνα μου δεν είναι εκεί να μου βάλει να φάω. Κάθομαι με σβησμένο φως στο χολ, κοντά στη σόμπα, και την περιμένω. Από το νοικιασμένο δωμάτιο έρχονται παράξενοι ήχοι, τριξίματα και βόγκοι. Μόλο που δεν έχω κανένα σημείο αναφοράς, καταλαβαίνω ότι οι μεγαλοπαντρεμένοι νοικάρηδές μας κάνουν έρωτα. Θέλω να φύγω. Ωστόσο, παραλυμένη από ακαθόριστο τρόμο, μένω και με ραπίζουν άκοσμες λέξεις και γέλια, ρόγχοι, κι ύστερα το φως, μια κοινότυπη συζήτηση από δυο φωνές χωρίς πάθος, χωρίς τρυφερότητα καν, και πλατσούρισμα από νερό σε λεκάνη.\nΓιατί; Δε δέχομαι να είναι αυτή η πρώτη γνωριμιά μου με ήχους του έρωτα. Επαναστατώ για το τυχαίο που με σφράγισε. Ζητώ να φυτρώσουν καινούρια τύμπανα στα αυτιά μου, και να πρωτακούσω το στεναγμό δυο παιδιών που αγαπιούνται παράφορα, αλλά χωρίς αρπακτικότητα. Αναίσχυντα και κόσμια.\nΟ Δημήτρης κι εγώ, οι ανάσες μας, οι κοφτές λέξεις, οι κραυγές – όχι, δε θα τρομάζαμε ποτέ ένα παιδί, αν τύχαινε να βρεθεί έξω από το δωμάτιό μας.\n-Έκανε διαβολόκρυο στη Θεσσαλονίκη, λέει. Καλά που δεν ήρθες, τελικά.\nΑπλώνει τα χέρια να με αγκαλιάσει. Θα ήθελα να μείνουμε ακίνητοι. Να ακουμπήσει την παλάμη του στο πρόσωπό μου και να μείνουμε ακίνητοι ώσπου να ξεχειλίσει μέσα μου η λαχτάρα της προσφοράς. Με τραβάει κοντά του. Τότε το κρεβάτι σχηματίζει στη μέση μια λακκούβα. Λάκκο. Χαράδρα, πες. Γαντζώνομαι από την άκρη του για να μην κατρακυλήσω.\n-Ορίστε, λέει θυμωμένος. Το βλέπεις ότι δε με θέλεις;\n-Γιατί τα λες αυτά; Ξέρεις ότι σε αγαπώ. Όμως περνούν τόσοι άνθρωποι μες από το πάρκο. Μπορεί να μας δει κάποιος γνωστός. Κι ύστερα, ντρέπομαι. Οι συμμαθήτριές μου δεν το πιστεύουν ότι ντρέπομαι ακόμα, μετά από τόσον καιρό που είμαστε μαζί. Εκείνες, από την πρώτη ώρα που γνωρίζουν ένα αγόρι, αρχίζουν τις πονηριές.\n-Ώστε έτσι! τινάζεται διάπυρος. Ονομάζεις πονηριά το αγκάλιασμά μας!\nΌχι, δεν εννοούσα αυτό. Είμαι σε απόγνωση. Δεν αντέχω εχθρικό το βλέμμα του. Ψάχνω τρόπο να τον ημερέψω.\n-Έλα, Δημήτρη. Σε παρακαλώ!\nΔε μαλακώνει. Αίφνης σκέφτομαι να χρησιμοποιήσω τη μαγική μας λέξη.\nΔε σημαίνει τίποτα. Είναι ένα ξόρκι για τις κακές στιγμές. Σύνθημα αναγνώρισης μέσα στα πλήθη που το αγνοούν. Αμέσως χαμογελά ειρηνεμένος.\nΑνάβω το φως και ανακάθομαι στο κρεβάτι. Ο Δημήτρης με κοιτά παραξενεμένος.\n-Μερμηγκάκι, λέω και παρακολουθώ το πρόσωπό του.\nΜένει ανέκφραστος. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ο Δημήτρης, συλλογιέμαι έντρομη. Λαθραία, ανεπαίσθητα, έγινε μια αντικατάστασή του. Όμως είναι επικίνδυνο να ξέρει ότι το γεγονός μού έγινε αντιληπτό.\n-Έλα, σβήσε το φως, λέει. Σε επιθύμησα. Τόσες νύχτες, στη Θεσσαλονίκη...\nΔε θέλω να αφεθώ. Είναι πορνικό να αφήνεσαι στα χέρια ενός άγνωστου. Όμως δεν πρέπει να μάθει ότι κατάλαβα τίποτα.\nΓέλασα; Ήταν δικό μου αυτό το γέλιο; Οι λέξεις αγκυλώνουν. Κάπου νιώθω ένα υγρό ρυάκι. Αίμα, σκέφτομαι. Πληγώθηκα, φαίνεται. Στρέφω στην πόρτα και κοιτάζω με αγωνία μη διακρίνω καμιά σκιά. Αφουγκράζομαι προσεχτικά, μήπως πίσω της ξεχωρίσω ελαφρά πατήματα παιδιού που μας ακούει αλαφιασμένο.\nΤώρα τελευταία έρχεται και ξανάρχεται τις νύχτες ένα επίμονο όνειρο. Βρίσκομαι κλεισμένη σ' έναν κυκλικό χώρο δίχως πόρτα. Ψηλά υπάρχει άφραγο παράθυρο. Το .κοιτάζω αδιάκοπα. Περνά καιρός. Η πλάτη μου πονά και προσέχω ότι μου φυτρώνουν δυο φτερά. Κάπως έτσι πρέπει να εξελίχτηκαν τα είδη, συλλογιέμαι. Από την παντοδύναμη Ανάγκη.\nΕίναι τόσο ζωηρό το όνειρο, που συχνά νιώθω την πλάτη μου να πονάει, ακόμα κι αφού ξυπνήσω.\nΑγ. Πολυκάρπου 51,


Online κράτηση πτήσης από Κέρκυρα/Κέρκυκα - για Βερολίνο τώρα από 156 € - Lufthansa\nΠτήση Κέρκυρα/Κέρκυκα Βερολίνο από 156 €\nΚαταπληκτικοί ναύλοι για την πτήση σας από Κέρκυρα/Κέρκυκα προς Βερολίνο\nΠροσπαθείτε να βρείτε προσιτές τιμές πτήσεων από Κέρκυρα/Κέρκυκα για Βερολίνο; Ρίξτε μια ματιά στις προσφορές μας και θα βρείτε εγγυημένα τις καλύτερες προσφορές πτήσεων. Επιλέξτε αυτή που σας ταιριάζει καλύτερα από τις ελκυστικές προσφορές για πτήσεις προς Βερολίνο BER τον Απριλίου 2022 από 156 €.\nΑναζητήστε τις καλύτερες προσφορές πτήσεων και βρείτε τις πιο προσιτές τιμές πτήσεων για τους καλύτερους προορισμούς διακοπών. Η πτήση με την χαμηλότερη τιμή από Κέρκυρα/Κέρκυκα προς Βερολίνο διατίθεται με 156 €, τον Απριλίου 2022.


ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ 74 ΣΚΟΥΠΑΚΙΑ - ΦΥΣΕΡΟ 2\nBORMANN 9 BOSCH 1 FLEX 3 NILFISK 5 TRON 2 WIRBEL 5 BULLE 9 DEWALT 23 LAVOR 15 MAESTRO 1 SIKA 3 STAYER 5 RUPES 27 UNIMAC 1\nΑποροφητήρας Rupes S145 EPL\nΠεριγραφήΚαθησυχασμένοι αποροφητήρες απο την RUPES. Εξαιρετικά χαμηλού θορύβου για εργασία σε κατοικημένες περιοχές. Συνεργάζονται άψογα με εργαλεία αέρος και ρεύματος. Αυτοδονούμενα μοτέρ αυτόματου καθαρισμού Ηλεκτρονική επιλογή ταχύτητας απορόφησης ανάλογα με τις συνθήκες τριβής.Καινοτόμος Τεχνολο..\nΑποροφητήρας Rupes KS 260 EP\nΠεριγραφήΚαθησυχασμένοι αποροφητήρες απο την RUPES. Εξαιρετικά χαμηλού θορύβου για εργασία σε κατοικημένες περιοχές. Συνεργάζονται άψογα με εργαλεία αέρος και ρεύματος. Δύο πανίσχυρα μοτέρ βιομηχανικού τύπου. Διπλή επιλογή ταχύτητας απορόφησης ανάλογα με τις συνθήκες τριβής.Καινοτόμος ΤεχνολογίαΕπιλ..\nΑποροφητήρας Rupes S90\nΠεριγραφήΕπαγγελματική σκούπα βιομηχανικού τύπου με ανοξείδωτο κάδο απο την RUPES. Ιδανική για μεταφορά και χρήση σε εξωτερικούς χώρους, εργοτάξια,σκαλωσιές κ.α, λόγω του μικρού της βάρους. Τέλεια απορόφηση και μεγάλη δύναμη για σύνδεση με εργαλεία τριβής βιομηχανικών απαιτήσεων παντός τύπου.Τεχνικά..\nΒιομηχανικός Αποροφητήρας Rupes S130E\nΠεριγραφήΒιομηχανικοί Αποροφητήρες με ανοξείδωτο κάδο ικανοί για απορόφηση υγρών και στερεών ή και σύνδεση με εργαλεία ρεύματος. Ρόδες βιομηχανικού τύπου για εύκολη πέδηση ακόμη και στα πιο ανώμαλα υποστρώματα. Προστασία μοτέρ απο πλαστικό φλοτέρ για την απορόφηση υγρών έως και 40 lt (S130E). Πανίσχ..\nΒιομηχανικός Αποροφητήρας Rupes S90 Ε\nΠεριγραφήΕπαγγελματική σκούπα βιομηχανικού τύπου με ανοξείδωτο κάδο απο την RUPES. Ιδανική για μεταφορά και χρήση σε εξωτερικούς χώρους, εργοτάξια,σκαλωσιές κ.α, λόγω του μικρού της βάρους. Τέλεια απορόφηση και μεγάλη δύναμη για σύνδεση με εργαλεία τριβής βιομηχανικών απαιτήσεων παντός τύπου.Κετσέ..\nΣκούπα Rupes CK 31\nΠεριγραφήΣκούπα βιολογικού καθαρισμού ταυτόχρονου ψεκασμού και απορόφησης. Εξαιρετικά χαμηλού θορύβου για εργασία σε κατοικημένες περιοχές. Ταυτόχρονος ψεκασμός χημικού (detersol) χαμηλού αφρισμού και απορόφησης. Δυο διαφορετικά δοχεία συλλογής και ανακύκλωσης των υλικών για οικονομία και εργονομίαΔ..\nΣΚΟΥΠΑ ΥΓΡΩΝ & ΣΤΕΡΕΩΝ 1600W\nΣκούπα Υγρών & Στερεών με Πρίζα Ηλεκτρικών Εργαλείων της BORMANN PRO• Αναρρόφηση 18Kpa • Διάμετρος Σωλήνα O32mm • Πρίζα Συγχρονισμού για Εργαλεία 2000W • Φίλτρο HEPA • Λειτουργία Φυσητήρα• Περιέχει : Μεταλλικό Σωλήνα, 1.5m Μαλακό Σωλήνα, Ρύγχος, Μεγάλη Τετράγωνη Βούρτσα, HEPA Φίλτρο, Σπογγ..\nΣΚΟΥΠΑ ΥΓΡΩΝ-ΣΤΕΡΕΩΝ 1400W\nΣκούπα Υγρών Στερεών της BORMANN PROΠολύ Δυνατή Απορρόφηση 18KPa•Υποδοχή Πρίζας Ηλεκτρικού Εργαλείου 2000WΣυμπεριλαμβάνει Εύκαμπτο Πλυντικό Σωλήνα 1.5m Καλώδιο Τροφοδοσίας 4.5mΔυνατότητα ΑναρρόφησηςΜεταλλικός ΣωλήναςΔιάμετρος Σωλήνα 32mmΠεριλαμβάνει 1 Σακούλα, 1 Φίλτρο HEPA και ..\n051.1607 ΑΚΡΟΦΥΣΙΟ ΕΞΑΓΩΓΗΣ\nTEXNIKA XAΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ051.1607 ΑΚΡΟΦΥΣΙΟ ΕΞΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΡΟΦΗΣΗΣ ΓΙΑ ΣΚΟΥΠΑ CK 31 F..\nΤεχνικά Χαρακτηριστικά Ισχύς 3x1000 WΡοή αέρα 9700 l/minΚάδος inox 75 Lt..


του Γιάννη Αλμπάνη - Δημοσίευση 28 Μαρτίου 2017, 14:06 / Ανανεώθηκε 28 Μαρτίου 2017, 16:27\nΣυνεχίζονται οι διαφωνίες στελεχών για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ\nΤο Μαξίμου σήκωσε το γάντι που πέταξε χθες ο Πάνος Σκουρλέτης. «Κανείς δεν είναι πιο αριστερός κι ευαίσθητος από τον πρωθυπουργό», ήταν η αιχμηρή διαρροή των πρωθυπουργικών κύκλων. Ωστόσο, φαίνεται ότι ο κ. Σκουρλέτης εξέφρασε τις αγωνίες μεγάλου αριθμού στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως επίσης και το κλίμα που διαμορφώνεται σε Δυτική Μακεδονία και Αρκαδία. Η εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Σβίγκου έδωσε πολιτική κάλυψη στον Πάνο Σκουρλέτη. Την ίδια ώρα, η Τασία Χριστοδουλοπούλου προσέθεσε ένα ακόμα πρόβλημα στο Μαξίμου δηλώνοντας ότι η αξιολόγηση δεν πρέπει να κλείσει αν τα μέτρα είναι αυτά που ζητάνε οι δανειστές.\nΗ διαρροή Μαξίμου\nΤο Μαξίμου απάντησε αιχμηρά στη δημόσια διαφωνία Σκουρλέτη για τη ΔΕΗ: «Αν η συμφωνία που θα φέρει η κυβέρνηση είναι μια συμφωνία που μπορεί να τη διαχειριστεί ιδεολογικά ο Τσίπρας, τότε μπορεί να τη διαχειριστεί ο κάθε βουλευτής. Κανείς δεν είναι περισσότερο ευαίσθητος ή περισσότερο αριστερός από τον πρωθυπουργό.» Υπενθυμίζεται ότι χθες ο υπουργός εργασίας σε άρθρο του στην ΕφΣυν καλούσε την κυβέρνηση «να αντιταχθεί στον επιχειρούμενο κανιβαλισμό της ΔΕΗ», δηλαδή να μην προχωρήσει στην πώληση του 40% της ΔΕΗ, όπως απαιτούν οι Ευρωπαίοι δανειστές.\nΣτο σημερινό μπρίφινγκ και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος απέφυγε να αρνηθεί κατηγορηματικά ότι επίκειται η πώληση των λιγνιτικών μονάδων. Συγκεκριμένα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε ότι η κυβέρνηση είναι ενιαία και συμπαγής στην προσπάθειά της να διατηρήσει το δημόσιο χαρακτήρα της ΔΕΗ. Ο κ. Τζανακόπουλος προσέθεσε ότι ότι τελικές συλλογικές αποφάσεις για τη συμφωνία θα πρέπει να συγκριθούν με:\nόσα είχε κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά,\nόσα απαιτούν οι δανειστές,\nόσο είχε πει η κυβέρνηση στις προγραμματικές δηλώσεις της.\nΟ κ. Τζανακόπουλος κατέληξε με την πρόβλεψη ότι η συμφωνία θα γίνει αποδεκτή από όλους.\nΔιαφωνίες και άλλων στελεχών\nΦαίνεται πάντως ότι ο. Σκουρλέτης εξέφρασε ένα γενικό κλίμα που επικρατεί τόσο στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ όσο και στις τοπικές κοινωνίες σε Δυτική Μακεδονία και Αρκαδία. Μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ στέλνουν το μήνυμα ότι «δεν είναι μόνο ο Σκουρλέτης που δεν δέχεται την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ».\nΕίναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Σβίγκου κάλυψε πολιτικά τον κ. Σκουρλέτη: «Ο Πάνος Σκουρλέτης ήταν και υπουργός Ενέργειας και με την παρέμβασή του αυτή, ο ίδιος, όπως και το κόμμα, όπως και συνολικά η κυβέρνηση καταδεικνύουν τη μάχη που δίνεται αυτή τη στιγμή για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ.»\nΤο μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι το βαρύ κλίμα που διαμορφώνεται σε Δυτική Μακεδονία και Αρκαδία. Σε αυτές τις τοπικές κοινωνίες που εξαρτούν την ύπαρξή τους από τον λιγνίτη, η ιδιωτικοποίηση των μονάδων μπορεί να σημάνει «ξαφνικό θάνατο» για ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.\nΗ αντιπρόεδρος της Βουλής Τασία Χριστοδουλοπύλου προσέθεσε σήμερα ένα ακόμα πρόβλημα στο Μαξίμου, καταδεικνύοντας τις μεγάλες δυσκολίες που παρουσιάζει η πολιτική διαχείριση της συμφωνίας με τους δανειστές. Η κ. Χριστοδουλοπούλου είπε ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να αποδεχτεί τα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές: «Μια συμφωνία που θα φέρει τόσα δεινά σε συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες, δεν πρέπει να την κλείσει αυτή η κυβέρνηση. Αυτό το έχω πει και το έχουν πει όλοι. Αυτό, όμως, προϋποθέτει ότι θα δούμε τη συμφωνία ως ένα σύνολο». Η κ. Χριστοδουλοπούλου προσέθεσε ότι: «Στο αδιέξοδο δεν είναι η απάντηση να υπογράψουμε το αδιέξοδο».\nΕίναι πλέον προφανές ότι η συμφωνία οδηγεί την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό όριο τους. Το να «περάσει» δεν θα είναι απλή υπόθεση.


Beauty Made Easy - Paper Tube Lip Balm - HEMP - Waste Free\nΑρχικήΣώμα / ΜπάνιοΚαλλυντικάBeauty Made Easy – Paper Tube Lip Balm – HEMP\nBeauty Made Easy – Paper Tube Lip Balm – HEMP\nΣτερεό Βούτυρο σώματος SOLIDU - IT'S THYME\nBeauty Made Easy - Paper Tube Lip Balm - LAVENDER\nBeauty Made Easy - Paper Tube Lip Balm - HEMP τεμάχια + -\nΑυτή η γραμμή αναπτύχθηκε με τη σκέψη: REDUCE – REUSE – RECYCLE\n100% συστατικά φυσικής προέλευσης. 65% πιστοποιημένα οργανικά συστατικά. 0% πλαστικό.\nΧρησιμοποιούμε όλα τα καλά φυσικά συστατικά για να δημιουργήσουμε μια υψηλής ποιότητας σύνθεση κατάλληλη για χάρτινη συσκευασία, αλλά χωρίς να προσθέσουμε φανταχτερά πράγματα, τα οποία μπορεί να ακούγονται καλά, αλλά δεν έχουν σημασία ..\nΤο Raspberry Seed Oil σε όλα τα lip balms για τα χείλη είναι ένα ανακυκλωμένο, φυσικό ψυχρής πίεσης λάδι χρησιμοποιώντας ένα υποπροϊόν της βιομηχανίας χυμών και μαρμελάδας, το οποίο διαφορετικά θα είχε χαθεί.\nΟι χάρτινοι σωλήνες και το εξωτερικό πίσω κουτί είναι μείγμα ανακυκλωμένων και νέων υλικών χαρτιού. Όλες οι συσκευασίες είναι μόνο χαρτί, εύκολα ανακυκλώσιμες και βιοδιασπώνται στη φύση.\nΤο Beauty Made Easy – Paper Tube Lip Balm – HEMP είναι κατάλληλο για vegetarians αλλά όχι για vegans λόγω του ότι περιέχει κερί μέλισσας *\nΓια το Πρόσωπο, Καλλυντικά, Σώμα / Μπάνιο\nΦυσικό Lip Balm – Velvet Daily (Sensitive) 4,95 €\nΈνα βάλσαμο για τα χείλη ειδικά για το ευαίσθητο δέρμα. Για να φροντίζετε και να προστατεύετε τα χείλη σας σε καθημερινή βάση. Η πιο φυσική λύση για το πιο ευαίσθητο δέρμα. Κατάλληλο για άνδρες και γυναίκες. Το βάλσαμο για τα χείλη έχει ένα διακριτικό άρωμα βανίλιας.\nΤο We Love Lip Balm – Velvet Daily είναι φτιαγμένο με την υψηλότερη ποιότητα, βιολογικά και 100% φυσικά συστατικά.\nΦυσικά, το βάλσαμο για τα χείλη συσκευάζεται βιώσιμα στον αξιόπιστο σωλήνα χαρτιού FSC-mix.\nΚαλύτερα για τα χείλη σου και καλύτερα για τον πλανήτη!\nΤο βάλσαμο για τα χείλη είναι 100% φυσικό και χωρίς συνθετικά.\nVegan, Για το Πρόσωπο, Για το Σώμα, Καλλυντικά\nZero Waste Path - Almighty Balm - Για Χέρια, Χείλη, Σώμα 7,00 €\nZero Waste Path - Chill Ya Balm - Για Χέρια, Χείλη, Σώμα 7,00 €\nLe Papier Ενυδατικό lip balm - PURE 6,50 €\nVegan, Για το Σώμα, Καλλυντικά, Σώμα / Μπάνιο\nΣτερεό Βούτυρο σώματος SOLIDU - IT'S THYME 12,99 €\nΣτερεό βούτυρο σώματος με θυμάρι, murumuru & μαύρο κύμινο.\nVegan, Για το Πρόσωπο, Καλλυντικά, Σώμα / Μπάνιο\nΦυσικό Lip Balm – Velvet Shine (Vegan) 4,95 €\nΤο We Love Lip Balm – Velvet Shine είναι φτιαγμένο με την υψηλότερη ποιότητα, βιολογικά και 100% φυσικά συστατικά.\nΚαλλυντικά, Σώμα / Μπάνιο\nSOLIDU - Cooling Lip Balm 4,99 €\nΒάλσαμο για τα χείλη με κακάο, μέντα & καρύδα\nZero Waste Path - Happy Balm - Για Χέρια, Χείλη, Σώμα 7,00 €\nZero Waste Path - Balsamic Balm - Για Χέρια, Χείλη, Σώμα 7,00 €


Κυπριακό Ζοζέπ Μπορέλ Ελίζαμπεθ Σπέχαρ Κύπρος\nΜπορέλ: Η λύση του Κυπριακού δεν θα έρθει από έξω\n«Η ευθύνη για την εξεύρεση λύσης βαρύνει πρώτα και κύρια τους ίδιους τους Κυπρίους», τόνισε ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέπ Μπορέλ\nΟ Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ συναντήθηκε το πρωί με την Ελίζαμπεθ Σπέχαρ στη Λευκωσία\nΗ ΕΕ είναι σθεναρά δεσμευμένη να υποστηρίξει τις προσπάθειες για επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό, ανέφερε ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ, Ζοζέπ Μπορέλ, έπειτα από συνάντησή του το πρωί με την Ειδική Αντιπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, Ελίζαμπεθ Σπέχαρ, στη Λευκωσία.\nΣε ανάρτησή του, στον λογαριασμό του στο Twitter, ο κ. Μπορέλ ανέφερε πως «ξεκίνησα την αποστολή μου στην Κύπρο με ενημέρωση από τα Ηνωμένα Έθνη. Η δουλειά των Ηνωμένων Εθνών επί του εδάφους είναι ζωτική για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης».\nΠρόσθεσε πως «οι επικείμενες υπό τα ΗΕ άτυπες συνομιλίες τύπου 5+1 παρέχουν μια ευκαιρία προς μια επειγόντως αναγκαία επανέναρξη των συνομιλιών», για να υπογραμμίσει πως «η ΕΕ είναι σθεναρά δεσμευμένη να υποστηρίξει αυτές τις προσπάθειες».\nΣυνάντηση Μητσοτάκη - Σχοινά: Να πιέσουμε τις εταιρείες να τηρήσουν τα χρονοδιαγράμματα για τα εμβόλια


Ξεκινά η αναβάθμιση του δημοτικού ηλεκτροφωτισμού\nΤελευταία ενημέρωση: 2019-06-11, 12:00:48\n«Ιδιωτικοποίηση» κατήγγειλε ο Θεόδ. Τσαλούχας - «Δεν θα επιβαρυνθούν ούτε ευρώ οι δημότες», διαβεβαίωσε ο Αχ. Μπέος\n«Η Καραμπατζάκη θα γίνει»\nΚατηγορηματικός ήταν ο δήμαρχος Αχ. Μπέος στο θέμα της διάνοιξης της οδού Καραμπατζάκη προκειμένου να λειτουργήσει με τη Ζάχου ως κυκλοφοριακό ζεύγος μονοδρόμων ήπιας κυκλοφορίας. Αφορμή αποτέλεσε έγκριση δαπάνης για την πληρωμή δικηγόρου που εκπροσώπησε τον Δήμο Βόλου στο ΣτΕ όπου προσέφυγαν δημότες.\nΑπευθυνόμενος προς τους συμβούλους της μειοψηφίας ο κ. Μπέος τόνισε: «Το ζήτημα είναι αν θέλετε να σταματήσουν οι προνομιούχοι να εκμεταλλεύονται δημόσιο χώρο, να ενωθεί η πόλη και να αλλάξει εικόνα».\n«Ο,τι και να γίνει η Καραμπατζάκη θα γίνει. Δεν μπορεί για δύο τετράγωνα να λειτουργεί σαν αυλή σε βάρος των κορόιδων», συμπλήρωσε.\n«Είμαι υπέρ του έργου. Δεν μπορούν να ισχύσουν δύο μέρα και σταθμά», δήλωσε ο ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, Νίκος Χαυτούρας.


Ανδρόνικος Β' - Βικιπαίδεια\nΟ Ιησούς Χριστός στεφανώνει τον Ανδρόνικο Β' και τον πατέρα του Μιχαήλ Η' - παράσταση σε νόμισμα\nΟ Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος (1259 - 1332) ήταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου (1282 - 1328), μεγαλύτερος γιός και διάδοχος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου.\nΗ αδυναμία του Ανδρόνικου να αναστρέψει την καταστροφική πορεία του κράτους, η πείνα, η φορολογία, η ερήμωση της Θράκης και της Ελλαδικής χερσονήσου, αλλά και η ανενόχλητη προέλαση των Οθωμανών στη Μικρά Ασία, τον κατέστησαν εξαιρετικά αντιδημοφιλή. Ο γιος του, Μιχαήλ Θ', πέθανε πρόωρα. Ο εγγονός του Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος ενεπλάκη στην υπόθεση δολοφονίας του αδελφού του Μανουήλ, και για το λόγο αυτό ο Αυτοκράτορας παππούς του τον αποκήρυξε. Ο νεαρός Ανδρόνικος εξεγέρθηκε, και μετά από πολυετείς και όχι πάντα αναίμακτες διαμάχες, ανέλαβε τελικά την εξουσία το 1328 με ήπιο πραξικόπημα. Ο Ανδρόνικος Γ' εκτόπισε τον Ανδρόνικο Β' σε μοναστήρι όπου έμεινε ώς το θάνατό του το 1332.\nΜιχαήλ Η' Παλαιολογος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου\nΗ σελίδα αυτή τροποποιήθηκε τελευταία φορά στις 07:36, 29 Μαΐου 2008 από το χρήστη Βικιπαίδεια χρήστης Kostisl. Βασισμένο στη δουλειά του/των χρηστών της Βικιπαίδειας SieBot, Idioma-bot, Badseed, Alekkas, Leopoldos, Thijs!bot, YurikBot, Murtasa και Spryom και Ανώνυμο Χρήστη της Βικιπαίδειας


Τα νέα ήδη γνωστά. Η Canonical, σταματάει την ανάπτυξη του Unity και του Mir και επιλέγει σαν γραφικό της περιβάλλον το Gnome.\nΟι συζητήσεις, σχολιασμοί και απόψεις περί αυτού αναρίθμητες, ενώ δεν λείπουν βέβαια και οι «κασσάνδρειες» αναλύσεις.\nΚαι λογικό βέβαια, καθώς είναι μεγάλη είδηση που έμμεσα ή άμεσα αφορά πάρα μα πάρα πολλούς ανθρώπους.\nΈχοντας καταλαγιάσει ο πρώτος αχός της ανακοίνωσης αυτής διά στόματος Mark Shuttleworth, ας προσπαθήσουμε να τα δούμε πιο ψύχραιμα και πιο ρεαλιστικά. Βέβαια και αυτά δεν παύουν να είναι παρά μια άποψη και, έτσι, κάθε αντίλογος δεκτός.\nΉταν μια αποτυχία του Ελεύθερου / Ανοιχτού Λογισμικού:\nΑυτή είναι μια από τις «απόψεις» που επικρατούν. Και βάζω σε εισαγωγικά την λέξη απόψεις, επειδή μόνο τέτοιες δεν είναι. Αντίθετα, αποτελούν μια από τις πιο ευτελείς μορφές της κακόβουλης ηλιθιότητας.\nΔεν θα το αναλύσω αυτό, το θεωρώ περιττό. Μια ματιά σε όλες τις υποδομές γύρω μας και σε όσα χρησιμοποιούμε καθημερινά, είναι η απάντηση και ο θρίαμβος του Ελεύθερου / Ανοιχτού Λογισμικού.\nΧωρίς αυτό δεν θα ήμασταν εδώ σήμερα. Τα μόνα εμπόδια για μια ουτοπική τεχνολογία και επιστήμες, προέρχονται από τις εταιρείες, τις πατέντες τους και το οικονομικό κατεστημένο.\nΆραγε, πόσοι τεχνολογικοί «κολοσσοί» θα υπήρχαν σήμερα χωρίς το FOSS;\nΤο περιβάλλον του Unity ήταν για τα μπάζα:\nΟι κατακρίσεις στο γραφικό περιβάλλον που έφτιαξε η Canonical υπήρξαν δριμύτατες από την αρχή. Δυστυχώς όμως, ορισμένες λίγες και τεκμηριωμένες απόψεις χαθήκανε στον σωρό και στον fanboyστικό ενθουσιασμό.\nΤο περιβάλλον του Unity, ακόμα και εντελώς αρνητικά να το δεις, παρουσίαζε ενδιαφέρον.\nΕισήγαγε χαρακτηριστικά, τα οποία ακολουθούσανε επιτυχημένα τα προστάγματα της αγοράς.\nLeds, scopes, άμεση και κατηγοριοποιημένη on-line αναζήτηση από το dash· ήταν καινοτόμα.\nΒλέπετε, όταν μιλάμε για αγορά, δεν αναφερόμαστε στην Ψωροκώσταινα, μα σε αυτές των ΗΠΑ, Αγγλίας, Γερμανίας, Ιαπωνίας και άλλων πιο οικονομικά ισχυρών χωρών που οι οθόνες αφής αποτελούν μια καθημερινή πραγματικότητα.\nΗ δε άνοδος του «κινητού» web με τις φορητές συσκευές, επέβαλε ριζικές αλλαγές και στον τρόπο χρήσης αυτού που ονομάζουμε «desktop» ή πιο καλά «γραφικό περιβάλλον».\nΗ Microsoft και η Apple είχαν ήδη διαθέσει πόρους και έρευνα σε αυτήν την σύγκλιση των gui και, έτσι, η κίνηση της Canonical ήταν σωστή. Άλλωστε, αυτούς τους προσανατολισμούς είχαν και τα Gnome-shell, KDE μα και άλλοι διαχειριστές παραθύρων (βλέπε την διανομή Bodhi).\nΠράγματι, το περιβάλλον του Unity ήταν καταπληκτικό για οθόνες αφής και μάλιστα όσο πιο μικρή η οθόνη, τόσο εκτιμούσες την χρήση του.\nΕπίσης, ήταν υπέροχο και για τα Ubuntu fanboys που έβαζαν τα laptop τους δίπλα στων φίλων τους με τα Apple, ώστε να δουν ποιο είναι το πιο γαμάουα desktop.\nΚαι αυτό επειδή, επί τόσα χρόνια, η εμπειρία έδειξε πως η συντριπτική πλειοψηφία των «οικιακών χρηστών» δεν αξιοποιούσε αυτά τα χαρακτηριστικά του Unity, κάτι απολύτως λογικό αφού πρακτικά δεν είχε και ιδιαίτερο νόημα η χρήση τους.\nΔεν θα πρέπει βέβαια να παραβλέψουμε και το γεγονός πως ένα τρίτο indicator έκανε ρεκόρ εγκαταστάσεων. Αναφέρομαι στο Ubuntu Menu Indicator που πρόσθετε στο system-tray, το κλασσικό, κατηγοριοποιημένο μενού του Gnome.\nΌσον αφορά τους στόχους της Canonical και τις γνώμες των fanboys πως το Unity ήταν ένα super-duper desktop για εταιρική χρήση, μόνο άφθονο γέλιο μου προξενούν.\nΕίτε πολύ τολμηρό ήταν αυτό που έκανε η Canonical, είτε απολύτως ηλίθιο. Αν έχετε δει σε εταιρικά περιβάλλοντα να επικρατεί κάτι άλλο πέρα από το κλασσικό desktop των Windows 7 ή του κλασσικού Gnome του CentOS, να το πείτε, ώστε να το καταγράψουμε για να το μελετήσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος.\nΒέβαια, εδώ που τα λέμε, ούτε και το Gnome-Shell είναι gui για εταιρικά περιβάλλοντα, ούτε και το KDE (τουλάχιστον όπως έρχεται από default). Μόνο το απλό Gnome, το Mate και το XFCE θα μπορούσαν να καλύψουν τέτοιες ανάγκες.\nΝαι, μα η κοινότητα…\nΣε κάποια σχόλια, στο Reddit αν θυμάμαι καλά, διάβασα πως μεγάλη ευθύνη για το γεγονός αυτό, φέρει και η κοινότητα.\nΑυτό είναι κάτι που δεν ισχύει, μα χρειάζεται και ορισμένες διευκρινήσεις.\nΗ κοινότητα Ubuntu – θεωρητικά – είναι η μεγαλύτερη και η πιο οργανωμένη. Θεωρητικά, αφού πρακτικά δεν ισχύει. Ίσως μαζεύονται αρκετά άτομα σε διάφορες κοινωνικές συνευρέσεις και social-pages, μα η παρουσία της κοινότητας σε συνέδρια είναι φανερή διά της απουσίας της ή της πενιχρής της συμμετοχής. Και αυτό ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο.\nΒέβαια, υπάρχουν άλλες υποδομές και πολύ σημαντικές προσφορές και ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα αυτού αποτελούν οι μεταφράσεις της διανομής, η τεκμηρίωση και η επίλυση τυχόν προβλημάτων.\nΩστόσο, στο πρώτο σκέλος, υπάρχουν και άλλες κοινότητες, όπως αυτές του openSUSE και του Fedora για παράδειγμα, που κάνουν εξίσου την ίδια δουλειά, μα αρκετά πιο «αθόρυβα» είναι η αλήθεια.\nΌμως δεν είναι εδώ το θέμα, αφού η κοινότητα στα πρώτα χρόνια του Ubuntu, ήταν αυτή που το ανέβασε στα ύψη και σε κάθε τομέα. Τόσο τεχνικά, όσο και σε δημοτικότητα. Αναρίθμητες εφαρμογές, βοηθήματα και πολλά άλλα, τα είδαμε, τα χρησιμοποιήσαμε και τα χαρήκαμε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της προηγούμενης δεκαετίας και τα πρώτα του τωρινού.\nΑμέτρητα τρίτα λογισμικά υπάρχουν και αναπτύσσονται και δεν υπάρχει αμφιβολία πως το Ubuntu έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό το θέμα.\nΑν θυμηθούμε τα πρώτα Ubuntu summits, το μέλλον έμοιαζε ελπιδοφόρο και το Ubuntu να κάνει πραγματικότητα την ουτοπία περί κυριαρχίας του Linux σαν οικιακό desktop.\nΩστόσο, από το 2012, αυτό το κλίμα, το «πετυχημένο πείραμα συνεργασίας ανάμεσα σε εταιρεία και κοινότητα», όπως χαρακτηριζόταν, έδειξε πως δεν είχε μέλλον.\nΓια να φτάσει το 2015 που ο ίδιος ο mr. Ubuntu, εμμέσως πλην σαφώς, απαξίωσε την κοινότητα.\nΗ αποτυχία χρηματοδότησης του Ubuntu smart-phone στο Indiegogo ήταν η απόδειξη αυτού.\nΠρέπει να βάλουμε καλά στο μυαλό μας πως η Canonical είναι μια εταιρεία. Έχει κάνει όσα χρειάζεται για μειωμένη φορολογία με την εγκατάσταση της έδρας της στην νήσο Μέιν, στο Λονδίνο, έχει δημιουργήσει δικαιώματα και άλλα, με τα logo, την ονομασία της κλπ. Όλα όσα θα έκανε σχεδόν η κάθε εταιρεία δηλαδή.\nΣκοπός της κάθε εταιρείας είναι να έχει κέρδη και αυτά συνεχώς να ανεβαίνουν. Έτσι είναι η αγορά, έτσι είναι ο κόσμος μας.\nΗ αλήθεια είναι πως η εταιρεία υπήρξε ιδιαίτερα γαλαντόμα στις αρχές, μα ήταν προφανώς η τότε τακτική για το marketing της. Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τα δωρεάν cd με Ubuntu που έστελνε, τους drivers που εισήγαγε στον πυρήνα, τα χρήματα που δαπανούσε για τις απανταχού κοινότητες στον κόσμο και πολλά άλλα που έδειχναν να έχουν επίκεντρο τον καθημερινό άνθρωπο.\nΑπό το Unity και μετά αυτά αλλάξανε. Κάπου στο 2013, για να το έχουμε και χρονολογικά. Λογικό και πάλι, και δικαίωμα της εταιρείας να κάνει ό,τι αυτή νομίζει με τα προϊόντα της.\nΌμως, το τέλος του Ubuntu One (cloud υπηρεσία), του Ubuntu for Android, του Ubuntu-TV και άλλων προϊόντων που έμεναν στην ιδέα και στα χαρτιά, η αποτυχία να προσελκύσει μεγάλους κατασκευαστές για να ρίξει στην αγορά (στα καταστήματα) το Ubuntu smart-phone αποτέλεσαν ένα-ένα τα σημάδια αυτού που θα επακολουθούσε.\nΈνα παράδοξο φαινόμενο το οποίο παρατηρήθηκε το ίδιο διάστημα που αρχίσανε οι αναποδιές για την Canonical ήταν η διαρρύθμιση του προσωπικού της, αφού φαινόταν να έχει πιο πολλούς υπαλλήλους γραφείου, στελέχη και managers, από προγραμματιστές!\nΑυτό από μόνο του ίσως δίνει μια απάντηση, για τα προβλήματα στην ανάπτυξη του Unity.\nΚι’ όμως, με αυτά τα δεδομένα, η Canonical αποφάσισε να κινηθεί επιθετικά, ερχόμενη σε σύγκρουση με το μεγαλύτερο μέρος της Linux κοινότητας, ανακοινώνοντας τον Mir display-manager, μαζί με το Unity8, τα Snappy πακέτα και το Ubuntu store.\nΔεν χρειαζόταν και πολύ δοκιμή όλων αυτών για να εξακριβώσει όχι μόνο το πόσο ατελές ήταν το Unity, μα τα άπειρα προβλήματα ακόμα και σε πρωτογενή σημεία που παρουσίαζαν όλα τα υπόλοιπα και ιδιαίτερα ο Mir, ενώ ήταν κραυγαλέο πως τα snaps πακέτα δεν ήταν καν εφάμιλλα των Flatpak και λοιπών.\nΚαι έτσι, φτάσαμε στον φετινό (2017) Απρίλη που όλα αυτά έλαβαν τέλος.\nΑπέτυχε η Canonical;\nΑπό όποια πλευρά και να το δεις, ακόμα και έτσι να μην το θέσεις, είναι ολοφάνερο πως στην πορεία όλων αυτών των χρόνων έγιναν άστοχες ενέργειες που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση.\nΊσως να υπήρχαν και αυξημένες προσδοκίες πως με όλο αυτό πακέτο, η Canonical θα κατάφερνε να πάρει μαζί της μεγάλο μέρος προγραμματιστών και άλλων τεχνικών λογισμικού, της κοινότητας, ώστε να ασχοληθούν με την καινοτομία της.\nΤυπικά ναι, απέτυχε, μα εταιρικά, έκανε μείωση των δαπανών της. Και ούτε σημαίνει πως η αγορά του χώρου το βλέπει σαν αποτυχία. Είναι κάτι που θεωρείται συνηθισμένο.\nΑν θα έχει επιπτώσεις;\nΔεν νομίζω στην ίδια την εταιρεία. Έχει εταιρικούς πελάτες και συνεργασία με την Microsoft που θα της αποφέρει κέρδη. Αν κάποια στιγμή που θα μπορεί, επανέλθει, δεν το γνωρίζω, μα και πάλι δε νομίζω πως θα τα πετάξει στον κάλαθο αχρήστων όλα αυτά.\nΠιο πολύ αναστάτωση, νομίζω πως θα φέρει στους οικιακούς χρήστες και τίποτε περισσότερο.\nΛυπάμαι (not) αν το χαλάω από μερικές/-ούς, μα η Canonical δεν είναι ούτε Microsoft, ούτε Apple. Μια μικρή και όχι σημαντική εταιρεία είναι στον τεχνολογικό χώρο.\nΈκανε κωλοτούμπα ο Mark;\nΗ απάντηση εδώ είναι μονολεκτική:\nΔεν θα το επεκτείνω αυτό, δεν γράφουμε μυθιστόρημα άλλωστε, μα αν δεν γνωρίζετε ή έχετε εξασθενημένη μνήμη, μια αναζήτηση στο web, με τις προηγούμενες δηλώσεις του, θα σας επιβεβαιώσει αυτό το περί κωλοτούμπας.\nΠέθανε το Ubuntu;\nΑρκετοί, ερμήνευσαν αυτό ως και το τέλος του ίδιου του Ubuntu.\nΦυσικά σε καμιά περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αντίθετα, πρόκειται για κάτι πολύ καλό, τόσο όσον αφορά το ίδιο το Ubuntu, τις παράγωγες διανομές, μα και το ίδιο το Gnome.\nΕίναι σίγουρο πως θα προκύψουν πολλά λογισμικά κάθε είδους που θα αναβιώσουν τις παλιές καλές εποχές του Gnome 2x.\nΑπό την άλλη, μην παραβλέπετε πως, το Unity, Mir και τα λοιπά είναι κώδικας που περιέχει ενδιαφέροντα πράγματα. Και βρίσκεται εκεί έξω.\nΤο Ελεύθερο / Ανοιχτό Λογισμικό, άνθισε μέσα από την κοινοτική και ατομική δημιουργία, όχι μέσα από εταιρείες. Θα το επαναλάβω:\nΤις εταιρείες ΔΕΝ τις εμπιστευόμαστε.\nΟι μόνοι/-ες που δεν έβλεπαν την πραγματικότητα – και που στην τελική κακό έκαναν – ήταν τα fanboys που σε κάθε αρνητική κριτική για το Ubuntu έβλεπαν μόνο εχθρούς και δημιουργούσαν άσκοπο και ανούσιο ντόρο, προσβολή της νοημοσύνης.\n– Και στην τελική:\nΖΗΤΩ ΤΟ LINUX ρε κουφάλες.\nΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όλα τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές απόψεις και μόνο.\nΑφού το osarena.net βρίσκεται κάτω για servis, ρεκτιφιέ, βαλβολίνες και άλλα τέτοια, το δημοσιεύω εδώ, στο συνlinuxάδικο Cerebux.


Ιουλ 6 2017\n«Ουδέν σχόλιο» είναι η απάντηση της Wind Hellas στις πληροφορίες που τη φέρνουν να βρίσκεται κοντά σε συμφωνία εξαγοράς της Cyta Hellas, όχι με μετρητά αλλά με ανταλλαγή μετοχών.\nΔηλαδή η υπό μερική ιδιωτικοποίηση κυπριακή Cyta θα αποκτήσει μετοχές της Wind Hellas και η τελευταία θα εξαγοράσει το σύνολο των μετοχών της Cyta Hellas. Μπορεί να μην υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά είναι πλέον εμφανές πως η διοίκηση της Cyta επιταχύνει, καθώς η θυγατρική της στη χώρα μας χρειάζεται ολοένα και μεγαλύτερη «αιμοδοσία».\nΕκτιμάται πως φέτος θα χρειαστούν τουλάχιστον 16 εκατ. ευρώ, σχεδόν τα διπλά σε σύγκριση με όσα προβλέπονταν στον προϋπολογισμό του 2017.\nΣυνεπώς στην Κύπρο έχουν λόγο να βιάζονται, γιατί η αποτίμηση της θυγατρικής πιέζεται μήνα με τον μήνα.


Πολιτική Απορρήτου | Ξενώνας Περδικούλη\nΗ παρούσα πολιτική απορρήτου περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο το “Ξενώνα Περδικούλη” χρησιμοποιεί τα προσωπικά σας δεδομένα όταν επισκέπτεστε την ιστοσελίδα μας, όταν σας υποδεχόμαστε ως επισκέπτη μας ή όταν έρχεστε σε επαφή μαζί μας. Επιπλέον, ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία των προσωπικών Δεδομένων 2018 (GDPR), περιγράφει τα δικαιώματά σας και με ποιον τρόπο προστατεύεστε από το νόμο. Όταν απευθυνόμαστε σε εσάς με το «εμείς», «εμάς» ή «μας» στην παρούσα πολιτική, αναφερόμαστε στο “Ξενώνα Περδικούλη”.\nΕάν έχετε ερωτήσεις σχετικά με την παρούσα πολιτική προστασίας προσωπικών δεδομένων ή θα θέλατε να ασκήσετε κάποιο από τα δικαιώματά σας, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας με μήνυμα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.\nOnline Chech In: Εάν επιλέξετε αυτή την υπηρεσία μας τότε θα χρειαστεί να προσθέσετε τα προσωπικά σας στοιχεία σε μία online φόρμα που έχουμε στο goodle docs. Τα στοιχεία που μοιράζεστε (όπως ο αριθμός ταυτότητας, το όνομά σας, η διεύθυνσή σας) βλέπονται αυστηρά μόνο από εμάς και σε καμία περίπτωση δεν μοιράζονται με τρίτους ή χρησιμοποιούνται για σκοπούς προώθησης.\nΗ τελευταία ενημέρωση της παρούσας πολιτικής έγινε στις 7/12/2020.


Dedousi Eleni: Δύναμη ρεεεε!\nΟ θείος μου ο Μίμης αγαπούσε να ξεφυλλίζει το φωτογραφικό άλμπουμ των αναμνήσεων του και αγαπούσα και εγώ σαν παιδί να βλέπω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες των άλλων εποχών.\nΟ θείος Μίμης σαν έφηβος με μαγιό -ο θεός να το κάνει- με άλλους λουόμενους συνομήλικους του, σε τότε παραλία του Θερμαϊκού και νυν θαμμένη κάτω από πολυκατοικίες.\nΟ θείος Μίμης με την στρατιωτική στολή να ποζάρει πριν την αποστολή στο Αλβανικό μέτωπο, ο θείος Μίμης στην κατεχόμενη Θεσσαλονίκη μπροστά από τον Λευκό Πύργο, ανάπηρος πολέμου πια, σκιά του εαυτού του απ την αδυναμία, που δεν προοιώνιζε σε τίποτα τον αρχοντάνθρωπο των επόμενων χρόνων.\nΑνάμεσα στις άλλες υπήρχε και μία ομαδική φωτογραφία που μου προξενούσε την περιέργεια. Ο θείος Μίμης με το ανάπηρο πόδι προτεταμένο, ανάμεσα σε άντρες χωρίς χέρια, με ένα πόδι και πατερίτσες, χωρίς καθόλου πόδια από τους μηρούς και κάτω, μονόφθαλμους, με ορούς, κι ανάμεσα τους δυο τρεις νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού.\nΤο παράξενο σ΄ αυτή την φωτογραφία, πέρα από την σύναξη των αναπήρων, ήταν ότι όλοι χαμογελούσαν. Χαμογελούσαν ευτυχισμένα σαν απέναντι και δίπλα στο φακό κάποιος να έφερνε μια τεράστια τούρτα με αναμμένα κεριά που έγραφε με σοκολάτα, να ζήσετε όλοι και χρόνια πολλά, μεγάλοι να γίνετε με άσπρα μαλλιά. Πράγμα που δεν θα συνέβαινε φυσικά και το ξέραν, γιατί όλους αργά ή γρήγορα κάποιος θρόμβος από την κακή κυκλοφορία λόγω κομμένων μελών θα τους σκότωνε.\nΗ σωστή έκφραση θα ήταν μελλοθάνατοι πολέμου. Γιατί λοιπόν αυτοί οι μελλοθάνατοι πολέμου χαμογελούσαν από ευτυχία; Τι γιόρταζαν; Που βρίσκονταν; Μήπως κάποιος όμοιος τους παντρεύονταν, αλλά οι νοσοκόμες τι ήθελαν εκεί; Από πια χαρούμενη σύναξη ήταν αυτή η ασπρόμαυρη αποτύπωση ευτυχίας;\nΗ απάντηση δεν μου ήταν κατανοητή. Έπρεπε να μεγαλώσω αρκετά για να καταλάβω τι θα πει απεργία πείνας.\nΗ φωτογραφία ήταν από θάλαμο νοσοκομείου, παραμονές Χριστουγέννων του σκληρού Χειμώνα του ΄41, της πρώτης μαζικής απεργίας πείνας στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπης, των αναπήρων πολέμου στην Ελλάδα.\nΤα αιτήματά τους επιφανειακά ήταν συσσίτια, τσιγάρα, ιματισμός και ιατρική περίθαλψη, αλλά στην ουσία η απεργία ήταν πολιτική. Μαζί με την απεργία των φοιτητών του πολυτεχνείου, ήταν από τις πρώτες πράξεις αντίστασης του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού.\nΑπεργία πείνας σημαίνει άρνηση λήψης τροφής μέχρι θανάτου ή μέχρις ικανοποίησης των αιτημάτων του ή των απεργών. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν φωτογραφίζονταν αποφασισμένοι να πεθάνουν.\nΣαφώς ο θάνατος δεν μπορούσε να τους τρομάξει. Είχαν επιβιώσει από το μέτωπο, πάλεψαν και νίκησαν πολλές φορές τον χάροντα στα μαρμαρένια αλώνια και το να είναι αποφασισμένοι και αυστηροί μου ήταν κατανοητό, αλλά αυτό το πάρτι θανάτου που προξενούσε χαρά, ξεπερνούσε την δυνατότητα αντίληψης μου.\nΤην ίδια απορία ένιωσα προχθές με το βίντεο από το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας όπου νοσηλεύεται υπόδικος εν αναμονής δίκης τριάντα μήνες τώρα, απεργός πείνας από τις 4 Ιουνίου, ο Κώστας Σακκάς.\nΤο πλάνο σφιχτό στα καγκελόφραχτο παράθυρο του νοσοκομείου. Φωνές συγκεχυμένες off, των συγκεντρωμένων αλληλέγγυων. Το πλάνο επιμένει, εκεί, καρφωμένο στο παράθυρο και ξαφνικά μια σκιά πίσω από το τζάμι. Οι φωνές σταματούν, αν και δεν φαίνονται, ξέρεις ότι κρατούν την ανάσα τους, το ακούς στην έλλειψη ήχου. Και τότε η φιγούρα χτυπάει το τζάμι. Με ποια δύναμη μετά από δυόμιση μήνες απεργία; Με τι ψυχικό σθένος; Τι κινητοποιεί έναν μελλοθάνατο καταδικασμένο σε εκτέλεση από πείνα χωρίς δίκη;\nΜα ότι προξενούσε την ευθυμία και το χαμόγελο στο πρόσωπο των μελλοθάνατων αναπήρων πολέμου. Το δίκαιο και η πίστη σ΄ αυτό. Το δίκαιο που είχαν με το μέρος τους, και η πίστη ότι θα νικήσουν είτε ζήσουν είτε πεθάνουν.\nΗ ίδια πίστη που έκανε τον Κώστα Σακκά να φωνάξει «Μέχρι την νίκη, μέχρι το τέλος. Δύναμη ρεεεε!». Το Κώστα Σακκά που μέσα σ αυτές τις ημέρες της απεργία έχασε 13 κιλά και που κινδυνεύει από ανακοπή καρδιάς ανά πάσα στιγμή και που η είδηση ότι έχασε την μάχη δεν θα προκαλέσει την συγκίνηση καμιάς ακριβοπληρωμένης παρουσιάστριας, εκτός και αν κάποια τρίχα ψεύτικης βλεφαρίδας εισχωρήσει στον οφθαλμό της.\nΔεν ξέρω αν είναι αθώος ή ένοχος για τα αδικήματα που τον κατηγορούν. Χωρίς να θέλω να υποκαταστήσω την δικαιοσύνη, που όμως αργεί τρομερά, πολύ τόσο που παύει να είναι δικαιοσύνη, το σθένος του με έχει πείσει ότι είναι αθώος.\nΑλλά και ένοχος του κατηγορητηρίου να είναι (και λέω του κατηγορητηρίου γιατί δεν συνεπάγεται ότι θεωρώ ντε φάκτο κολάσιμο ό,τι η άρχουσα τάξη θεωρεί ντε φάκτο κολάσιμο) έχει πληρώσει και με το παραπάνω.\nΟ θείος Μίμης και οι υπόλοιποι γλεντοκόποι της απεργία πείνας, επέζησαν γιατί οι Ναζί τους σεβάστηκαν. Αργότερα βέβαια, δύο χρόνια μετά όταν η ήττα τους είχε προδιαγραφεί στο Στάλινγκραντ, στις 30 Νοεμβρίου του 1943, οι Ταγματαλήτες εισέβαλλαν στα νοσοκομεία, συνέλαβαν τους ανάπηρους πολέμου και τους παρέδωσαν στους Γερμανούς.\nΟ θείος Μίμης την γλύτωσε. Είχε βγει αντάρτης στο βουνό.\nΣήμερα καταλαβαίνω γιατί χαμογελούσαν οι ανάπηροι στην φωτογραφία. Γιατί είχαν δύναμη ρεε!\nΑναρτήθηκε από eleni dedousi στις 3:36 μ.μ.