Open Studios 2018: Πώς το καλλιτεχνικό έργο παίρνει την τελική του μορφή - Art22\nΕίκοσι νέοι Εικαστικοί και έντεκα Θεωρητικοί συνεργάστηκαν\nγια μια έκθεση γεμάτη υποσχέσεις\nΑπό την εποχή που η ζωγραφική άρχισε να γίνεται μέρος της ζωής των ανθρώπων, το εργαστήριο θεωρείται ως αντανάκλαση της ψυχής του καλλιτέχνη. Μαγεία, μυστήριο, θαυμασμός για τον τρόπο δημιουργίας. Πιο σαγηνευτικό από τα καμαρίνια του θεάτρου όπου το μυστήριο χάνεται μέσα στην πολυκοσμία. Στο στούντιο ο φιλότεχνος φαντάζεται ένα μοναχικό, συνεπαρμένο από την έμπνευση και το πάθος της δημιουργίας καλλιτέχνη.\nΣτη γκαλερί ή στο μουσείο ο θεατής ελάχιστα ασχολείται με τη διαδικασία της δημιουργίας. Κι όμως το έργο δεν είναι μόνο έμπνευση, αλλά μια σειρά από διαδικασίες που οδηγούν στο τελικό αποτέλεσμα. Στις μέρες μας βέβαια για πολλές μορφές της τέχνης το στούντιο έχει αλλάξει ή έχει εκλείψει. Ο καλλιτέχνης π.χ, που δουλεύει πάνω στην ψηφιακή τέχνη αρκείται σε ένα γραφείο και έναν υπολογιστή με τα περιφερειακά του. Κι όμως ακόμη κι έτσι το στούντιο κρύβει μυστικά. Ο καλλιτέχνης εξ ορισμού είναι εκθεσιακός. Και η ροπή για την έκθεση του έργου ξεκινά από το εργαστήριο. Δεν είναι τυχαίο ότι στους πιο γνωστούς ζωγραφικούς πίνακες το στούντιο θυμίζει θεατρικό σκηνικό.\nΑυτή την τάση λοιπόν της έκθεσης και της δημιουργίας κάλυψε το Open Studios 2018. Όσοι κατηφόρισαν την Πειραιώς, στους χώρους της Σχολής Καλών Τεχνών είχαν την ευκαιρία να βιώσουν αυτή τον πυρετό της δημιουργίας που κυριαρχεί στο στούντιο του καλλιτέχνη. Μια σημαντική εμπειρία καθώς ο επισκέπτης είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με καλλιτέχνες και θεωρητικούς σε είκοσι «συστεγαζόμενα» εργαστήρια. Ήταν μια συνεργασία του των μεταπτυχιακών φοιτητών του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών με τους Μεταπτυχιακούς φοιτητές του Τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης. Τα όλο πρότζεκτ οργανώθηκε και υλοποιήθηκε από τις Άλκηστις Κοντοπούλου, Νικόλ Λεβέντη, Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου. Όλες οι εργασίες των καλλιτεχνών και των θεωρητικών που παρουσιάστηκαν στους χώρους της ΑΣΚΤ κυκλοφόρησαν σε ένα αναλυτικό κατάλογο με την φροντίδα των συνεργατών που επιμελήθηκαν του Open Studios 2018.\nΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΑΚΟΥ -“Curriculum vitae” Εγκατάσταση in situ\nΆλκηστις Κοντοπούλου, Νικόλ Λεβέντη, Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου\nΟ κατάλογος δημιουργήθηκε ως συνέχεια των φετινών Open Studios 2018 που έλαβαν χώρα στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Εκεί, οι εικαστικοί φοιτητές άνοιξαν την πόρτα του εργαστηρίου τους στο κοινό και εκείνο με τη σειρά του μπορούσε να δει την πορεία της δημιουργίας, προτού ένα έργο τέχνης πάρει την τελική του μορφή. Οι φοιτητές του μεταπτυχιακού Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης αντίστοιχα, συνεργάστηκαν με τους εικαστικούς γράφοντας ένα συνοδευτικό κείμενο για τον καθένα. Ο κατάλογος αυτός συγκεντρώνει είκοσι θεωρητικά κείμενα πλάι στις φωτογραφίες των εργαστηρίων όπως παρουσιάστηκαν τον περασμένο Μάιο.\nΣυμμετέχοντες Εικαστικοί και Θεωρητικο – Ιστορικοί Τέχνης\nΓιάννης Αμανατίδης – Σοφία Χρυσαφοπούλου\nΑντώνης Καπνίσης – Πολυξένη Μαρλίτση\nΧαρά Κεράστα – Μίνα Καρατζά\nΕλένη Κορδαλή – Κατερίνα Μπούσια Αλεξάκη\nΠαναγιώτης Λιανός – Νικόλ Λεβέντη\nΘάνος Μακρής – Μίνα Καρατζά\nΛαμπρινή Μάρκου – Βάλια Γριμπά\nΜαρία Μαυροπούλου – Σοφία Χρυσαφοπούλου\nΡενάτα Μεθενίτη – Ειρήνη Καραγκιοζίδου\nΕλεάννα Μπαλέση – Βάλια Γριμπά\nΑλεξάνδρα Νάκου – Άλκηστις-Μαρία Κοντοπούλου\nΆννα Παπαθανασίου – Αδριανός Τρίκας-Πανδής\nΆντα Πετρανάκη – Γιάννης Καραδήμας\nΛυσίμαχος Πολυχρονίδης – Γιάννης Καραδήμας\nΕύη Ρουμάνη – Χριστίνα Παπούλια\nIrene Ragusini – Αδριανός Τρίκας-Πανδής\nΜυρτώ Σαρμά – Άλκηστις-Μαρία Κοντοπούλου\nΣωκράτης Φατούρος – Νικόλ Λεβέντη\nΜυρτώ Χρήστου – Χριστίνα Παπούλια\nOPEN STUDIOS 2018: Φέτος για δεύτερη συνεχή χρονιά, οι μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Εικαστικών Τεχνών, αλλά για πρώτη φορά σε συνεργασία με τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, ανοίγουν για τρεις ημέρες την πόρτα του εργαστηρίου τους στο κοινό.\nΣτα 16 διαφορετικά δωμάτια-εργαστήρια του μεταπτυχιακού της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, ο επισκέπτης θα μπορέσει να δει τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο κάθε εικαστικός. Σε καθένα από τα στούντιο αποτυπώνεται η προσωπικότητα του καλλιτέχνη και η μοναδικότητα του ύφους του. Σκοπός του Open Studios είναι να γίνει εμφανής η διαδικασία που ακολουθεί ο κάθε δημιουργός, προτού το καλλιτεχνικό έργο πάρει την τελική του μορφή.\nΕργαστήριο: Γιάννης Αμανατίδης\nΚείμενο: Σοφία Χρυσαφοπούλου\nΤο εργαστήριο του Γιάννη Αμανατίδη αποτελεί έναν ιδιότυπο χώρο, όπου κάθε αντικείμενο καταλαμβάνει μια συγκεκριμένη θέση, τοποθετημένο σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια. Ωστόσο, τα αντικείμενα ξεγελούν τον ανθρώπινο νου, μιας και στην πραγματικότητα είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που μοιάζουν στα μάτια ενός ανυποψίαστου παρατηρητή, εν προκειμένω του κοινού.Ο καλλιτέχνης έχει εφεύρει ένα καθαρά βιομηχανικό προϊόν, με αποκρυσταλλωμένη πλέον μορφή, το οποίο ενόσω οπτικά δίνει την αίσθηση μιας συγκεκριμένης επιφάνειας, τελικά παραπλανά καθότι πρακτικά κάθε διαφορετική επιφάνεια αποτελείται από το υλικό που δημιούργησε ο ίδιος.\nΜε τον τρόπο αυτό καταφέρνει να απομονώσει και να κρατήσει τις θετικές προδιαγραφές ενός δομικού υλικού –όπως για παράδειγμα η ανθεκτικότητα, η ελαφρότητα η προσαρμοστικότητα–, αποβάλλοντας τις αρνητικές, όπως είναι το βάρος και η φθαρτότητα.\nΤο υλικό αυτό αποτελεί κατά κύριο λόγο τη βάση των κατασκευών του καλλιτέχνη και έχει διττή σημασία, ανάλογη του πλαισίου εντός του οποίου παρουσιάζεται. Από τη μια πρόκειται για κατασκευές που κάλλιστα θα μπορούσαν να αποτελούν τη μακέτα κάποιου χρηστικού αντικειμένου. Από την άλλη, σε σχέση με την καλλιτεχνική τους φύση και το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτίθενται ή θα εκτεθούν στο μέλλον, γίνονται αντιληπτές περισσότερο ως γλυπτικές εγκαταστάσεις στον χώρο. Παραπέμπουν μερικώς σε αντίστοιχες πρακτικές της σχολής του Bauhaus, η οποία ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα εισήγαγε την έννοια της απουσίας της διάκρισης μεταξύ καλών και εφαρμοσμένων τεχνών.\nΣυνεπώς, οι κατασκευές αυτές βρίσκονται σε μια αναμονή σχετικά με τον προορισμό τους και τις πιθανές κατευθύνσεις που ενδέχεται μελλοντικά να πάρουν βάσει της καλλιτεχνικής διαδικασίας, ξεφεύγοντας πια από τη σταθερή εξέλιξη ενός (εμπορικού) προϊόντος. Βρίσκονται σε έναν ετεροτοπικό θα λέγαμε χώρο, ανάμεσα στην εν δυνάμει χρηστικότητα και στην εικαστική δημιουργία, ώσπου να προδιαγραφεί οριστικά η μελλοντική τους πορεία, δεδομένου ότι ακόμη το έργο βρίσκεται στον χώρο του εργαστηρίου και η καλλιτεχνική διαδικασία εξελίσσεται, χωρίς να έχει ακόμη ολοκληρωθεί.\nΈμπνευση για τη δημιουργία του συγκεκριμένου υλικού αποτέλεσε –ένα από τα κύρια μελήματα αρκετών εικαστικών εν γένει– ο φόβος της φθοράς και της αλλοίωσης του έργου τέχνης μέσα στον χρόνο και η αθανασία του στην ιστορία της τέχνης. Συνεπώς, η επινόηση ενός νέου υλικού είναι ενδεχομένως ικανή να αντιτεθεί σε αυτή τη διαδικασία.\nΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΠΝΙΣΗΣ Tοιχογραφία #10, μικτή τεχνική, μεταβλητές διαστάσεις, 2018\nΕργαστήριο: Αντώνης Καπνίσης\nΚείμενο: Ξένια Μαρλίτση\nΣτον έναν από τους τοίχους του εργαστηρίου του, ο εικαστικός συνθέτει ένα περίπλοκο εννοιολογικό πλέγμα που θα ονομαστεί συμβατικά «τοιχογραφία». Αν ξεκινήσουμε από την τεχνική και το υλικό, έχουμε ήδη ένα αίνιγμα. Αναρωτιόμαστε πώς έγινε. Γιατί όμως ο καλλιτέχνης επιθυμεί να μένουν «κρυφά» στον θεατή; Διότι αποτελεί απαραίτητη συνθήκη στην «ορθή» πρόσληψη της τοιχογραφίας. Πριν ενώσουμε τα κομμάτια του παζλ, θα επιχειρήσουμε να ξεδιπλώσουμε και τα υπόλοιπα αινίγματα.\nΈχει όρια η «απεικόνιση» στην τοιχογραφία; Όχι. Εάν παρατηρήσουμε, η σειρά των «εικόνων» που την αποτελούν, ενώ συμβατικά έχουν όρια, στην πραγματικότητα δεν έχουν. Άσπρα και μαύρα σχήματα. Πού σταματάει το άσπρο του τοίχου; Πουθενά. «Μπαίνει» μες στα σχήματα.Και το έργο τελικά ποιό είναι; Στην τοιχογραφία δεν υπάρχει διαχωρισμός έργου και επιφάνειας ανάρτησης, τουναντίον επιδιώκεται η πλήρης ταύτιση, έτσι ώστε να γίνουν κυριολεκτικά «ένα».\nΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΠΝΙΣΗΣ Άποψη εργαστηρίου\nΑνακαλούμε την μεγάλη διαδρομή του πίνακα στη δυτική ζωγραφική ο οποίος επιχειρούσε για αιώνες να κρύψει την επιπεδότητα του. Δεν θα αναλύσουμε καθόλου το παραπάνω. Όμως θα αναρωτηθούμε: Αν η επιπεδότητα και όχι η ψευδαίσθηση του βάθους είναι η «αλήθεια» της ζωγραφικής, τότε μήπως ο τοίχος συνιστά την πλέον «ακραία» δυσδιάστατη επιφάνεια; Αν ναι, η τοιχογραφία φιλοδοξεί να «κραυγάσει» αυτήν την επιπεδότητα ακριβώς για να μην παραπλανήσει. (Ας σκεφτούμε εδώ τον Greenberg και τη διατήρηση του πίνακα).\nΤέλος παρατηρούμε τί απεικονίζεται. Είναι απόλυτη αφαίρεση; Όχι. Διακρίνουμε στοιχεία τρισδιάστατης αναπαράστασης (π.χ. αρχιτεκτόνημα). Ωστόσο, η εν λόγω αναπαράσταση αντιμάχεται με τη σειρά της,γραμμικά και αφαιρετικά στοιχεία που επιδιώκουν να καταλύσουν το τρισδιάστατο του χώρου της, ενός χώρου που –όπως προαναφέρθηκε– δεν επιθυμεί την αυτονομία του.\nΓιατί λοιπόν κρύφτηκε ο τρόπος με τον οποίο έγινε η τοιχογραφία; Διότι δεν υφίσταται φιλοδοξία (για κάποιον αινιγματικό λόγο!) να υπάρχει αντικείμενο πάνω στο οποίο να «εφαρμοστούν» τεχνική/υλικό. Οπότε δεν μιλάμε καν για «κρύψιμο». Αφού δεν υπάρχει φόνος, δεν υπάρχει και φονικό όπλο.\nΧΑΡΑ ΚΕΡΑΣΤΑ – POP, 2018 45 x 25 x 30 cm, τμήματα καλαμποκιού, σκοινί, σφιγκτήρας μεταλλικού σωλήνα\nΕργαστήριο: Χαρά Κεράστα\nΚείμενο: Μίνα Καρατζά\nΣτο εργαστήριο της Χαράς Κεράστα, το οποίο ανοίγει για πρώτη φορά στο κοινό, ο θεατής καλείται να εξερευνήσει ένα σύνολο έργων εν εξελίξει. Το εργαστήριο εν προκειμένω μεταβάλλεται σε έναν τόπο, που καλείται να φιλοξενήσει έργα με βιωματικές, θα έλεγε κανείς, προεκτάσεις. Ο τόπος αυτός μεταφέρει μια κάποια εντύπωση ενός εξωτερικού υπαίθριου χώρου, όπου φύεται αραβόσιτος, ενώ τα στελέχη του φυτού παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή πρόσληψης του χώρου. Στον ίδιο αυτόν τόπο ο αραβόσιτος μεταλλάσσεται, υπόκειται σε επεξεργασία, μεταποιείται, μεταμορφώνεται και εν τέλει, μετουσιώνεται. Ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι «ντύνεται» χωράφι και καλεί τον επισκέπτη να το περπατήσει.\nΑφετηρία αυτής της πράξης αποτέλεσε το έργο Όνειρο, το οποίο πραγματεύεται τις έννοιες της επιβίωσης και της απώλειας. Στο έργο αυτό η δημιουργός αλλάζοντας το ρόλο του καλαμποκιού από τροφή σε μασητικό εργαλείο, ενώ παράλληλα χρησιμοποιώντας παραφίνη με έμμεσες αναφορές στην οδοντοτεχνική αλλά και στην θεραπευτική της χρήση, κατασκευάζει μια εικόνα που φαίνεται σαν μια απόπειρα συμφιλίωσης με το πένθος, αποδοχής της φθαρτότητας αλλά και της νέας συνθήκης που δημιουργείται κατόπιν της επούλωσης.\nΧΑΡΑ ΚΕΡΑΣΤΑ – Dream, 2018 βίντεο προβολή, διαστάσεις μεταβλητές, format 16:9 διάρκεια 00:00:27\nΣε άμεση συνάφεια, μορφολογική αλλά και νοηματική η εικαστικός δημιουργεί έργα-νέες συνθήκες-τόπους. Σε κάθε έργο χωριστά ανακαλούνται βιωμένοι τόποι, ιδωμένοι σε άμεσο διάλογο με το όνειρο και την επούλωση. Οι νέες αυτές συνθήκες τείνουν να μοιάζουν σαν σπουδή πάνω στο υλικό και τις πολλαπλές χρήσεις του, με κατηργημένη πάντα την αρχική.\nΣε μια άλλη ανάγνωση θα μπορούσε κανείς να πει ότι η σπουδή αυτή παραπέμπει σε\nπολλαπλές σκέψεις, πολλαπλές δυνατότητες, αλλά και μη δυνατότητες. To έργο TourdeForce στέκεται αποκρινόμενο στο ερώτημα περί απώλειας με ένα νέο ερώτημα, που δεν αυτοπροβάλλεται όμως ως τέτοιο- απεναντίας φέρει κι αυτό έναν τόπο επουλωτικό.\nΠρωταρχικό ρόλο στην πολλαπλότητα πρόσληψης των τόπων, που ανακαλύπτει ο επισκέπτης στο εργαστήριο της Χαράς Κεράστα, παίζει το ίδιο το καλαμπόκι, το οποίο συναντά κανείς σε διάφορές του μορφές, είτε αυτούσιο είτε υπό επεξεργασία. Όπως το μελάνι εξυπηρετεί στη γραπτή επικοινωνία, έτσι κι εδώ η δημιουργός χρησιμοποιεί τον αραβόσιτογια να σκιαγραφήσει τόπους μιας γνώριμης, οικείας και οικιακής φύσης, η οποία εμφανίζεται εδώ ως μία θεματική νοσταλγικής παρατήρησης.\nΧΑΡΑ ΚΕΡΑΣΤΑ – Locus Suspectus, 2018 250 x 140 x 30 cm τμήματα καλαμποκιού, σκοινί, σύρμα, σφιγκτήρας μεταλλικού σωλήνα\nΠαρατηρεί κανείς ότι η δημιουργός επισκέπτεται ξανά και ξανά αυτούς τους τόπους, ερχόμενη σε αντιπαράθεση με αυτούς, δημιουργώντας μια νέα οικειότητα και εν τέλει έναν νέο τόπο «χωρίς τόπο». Η συμβίωση όλων των βιωμένων τοπίων μες στη συνθήκη του εργαστηρίου σε παροντικό χρόνο αναγιγνώσκεται σαν μια σύγκρουση χρόνων, χωρίς αντικειμενικό νικητή. Η θέαση του συνόλου του έργου της καλλιτέχνιδος παραπέμπει σε απόηχους, σε μνήμες θησαυρισμένες γύρω από φαινομενικά κοινές πρώτες ύλες, συνθήκες σταθερές ή φευγαλέες, συμβάντα αλγεινά ή ακόμα και παιδικής αβρότητας. Δημιουργείται κατά κάποιο τρόπο ένα σώμα μιας καθημερινότητας, όπου χαρτογραφείται η επιστροφή στο σπίτι, στον εαυτό, και ανοίγει ένα «παράθυρο» σε ένα τυφλό και από τις τέσσερις πλευρές studio.\nΚατερίνα Μπόυσια Αλεξάκη – Ελένη Κροδαλή\nΕργαστήριο: Eλένη Κορδαλή\nΚείμενο: Κατερίνα Μπούσια-Αλεξάκη\nΗ Ελένη Κορδαλή προτείνει μια χωρική συνθήκη μέσα από το έργο της, “Ways of telling someone where you live” το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στη μακέτα και στη γλυπτική εγκατάσταση. Η δημιουργία της προκύπτει κατά κάποιο τρόπο μέσα από τον χώρο, το στούντιο στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνδιαλέγεται και εντάσσεται σε αυτόν. Η καλλιτέχνις ασχολήθηκε με τη μακέτα, αρχικά μέσα από τη σκηνογραφία, αλλά και μέσα από μια σειρά μακετών όπου πειραματίστηκε με ακραίες παρεμβάσεις στον χώρο. Σήμερα τη χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει μια διαφορετική χωρική συνθήκη. Η σχέση της εικαστικού με τον χώρο είναι φανερή και από την επιθυμία της να ασχοληθεί με το έργο του Γάλλου λογοτέχνη Ζωρζ Περέκ (Georges Perec, 1936-1982). Ειδικότερα, εστιάζει σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο του βιβλίου του «Χορείες Χώρων», όπου ο συγγραφέας καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο σημείωνε τη διεύθυνσή του ως παιδί στα σχολικά του τετράδια.\nΕΛΕΝΗ ΚΟΡΔΑΛΗ – Άποψη εργαστηρίου\nΟ συγγραφέας καθορίζει τη θέση του στον χώρο κάνοντας αρχικά μια μεγέθυνση που φτάνει μέχρι την πόρτα του σπιτιού του, ενώ στη συνέχεια μια σμίκρυνση που φτάνει μέχρι το σύμπαν. Ο Περέκ, γενικότερα στο έργο του, τοποθετεί το κείμενο μέσα στην τυπωμένη σελίδα με έναν ιδιαίτερο τρόπο, δημιουργώντας έτσι μια επιπλέον εικονική πληροφορία για τον αναγνώστη. Αυτή λοιπόν την πληροφορία χρησιμοποιεί η Ελένη Κορδαλή, εφαρμόζοντας την κίνηση που περιέχει ο λόγος (zoom in) πάνω στην ίδια την εικόνα του λόγου.\nΕστιάζοντας λοιπόν πάνω στο κείμενο, στη μορφή ακριβώς που το συνάντησε ως εικόνα, καταλήγει σε μια ψηφιακή μεγέθυνση των γραμμάτων, όπου τα pixels εμφανίζονται σαν κάτοψη κτηρίου και την προκαλούν να τα αντιμετωπίσει πλέον σαν χώρο. Δημιουργεί έναν κάναβο μεγέθους Α4 και στη συνέχεια επιλέγει τα σχήματα που την ενδιαφέρουν και τα μεταφέρει στον χώρο μέσω της μακέτας.\nΗ μακέτα είναι συνήθως συσχετισμένη με το έργο του αρχιτέκτονα, καθώς στην αρχιτεκτονική σύνθεση λειτουργεί ως ένα εργαλείο κατανόησης της δομής, της φόρμας, των σχέσεων, των υλικών, της ένταξης του κτηρίου στο περιβάλλον του και στην τελική της μορφή ως μία πιστή αναπαράσταση του αρχιτεκτονήματος σε μικρότερη κλίμακα. Όλα τα παραπάνω εντάσσονται στο έργο της καλλιτέχνιδος, στη δημιουργία ενός μοντέλου χωροχρόνου, όπου το περιβάλλον είναι πλέον το ίδιο το στούντιο. Όμως η κλίμακα δεν είναι σταθερή αλλά εναλλάσσεται δημιουργώντας μια αίσθηση χρονικότητας. Η μακέτα αντιμετωπίζεται αφενός ως μια αναπαράσταση ενός φανταστικού αστικού ιστού και αφετέρου ως ένα εικαστικό αντικείμενο. Η τοποθέτηση της απ’ευθείας στο πάτωμα του εργαστηρίου δημιουργεί την εντύπωση ενός γλυπτού το οποίο αναδύεται μέσα από τον χώρο στον οποίο δημιουργείται και εκτίθεται.\nΤα ύψη της μακέτας προκύπτουν από την ακολουθία Fibonacci εντάσσοντας μια συγκεκριμένη οργανικότητα που συναντάται στη φύση, στη γεωμετρία της κάτοψης. Η ανάδυση μέσα από τον χώρο ως μια φυσική προέκτασή του έρχεται να φέρει σε αντιπαράθεση τη γεωμετρικότητα και αυστηρότητα της μακέτας που προκύπτει από την ανθρώπινη δραστηριότητα με την οργανικότητα του φυσικού αλλά και εργαστηριακού περιβάλλοντος.\nΣτο έργο της εμφανίζονται επίσης, με μια κρυπτική διάθεση, κάποια οργανικά κελύφη από πηλό που δομήθηκαν πάνω στη γεωμετρία του χώρου. Δημιουργείται κατ’ αυτόν τον τρόπο μια μετατόπιση, στην οποία διερευνάται η αμφίδρομη σχέση που αποκτούν στοιχεία που δομήθηκαν σε διαφορετικό περιβάλλον και κλίμακα, όταν εντάσσονται σε ένα περιβάλλον που δεν είναι της δικής τους τάξης.\nΜέσα από το λόγο του κειμένου του Περέκ προκύπτει ένα πολύ συγκεκριμένο τοπογραφικό στίγμα, το οποίο έρχεται να αντιστραφεί. Η Ελένη Κορδαλή καταφέρνει μέσω της ανακατανομής του γλωσσικού ίχνους στον χώρο να δημιουργήσει ένα έργο που συνδυάζει οργανικά και γεωμετρικά στοιχεία και επιστρέφει στον επισκέπτη υπαινικτικά την πληροφορία που χάνεται κατά τη μεταφορά του λόγου σε χώρο.\nΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΝΟΣ -Άποψη εργαστηρίου με την εγκατάσταση “The hollowcene man”\nΕργαστήριο: Παναγιώτης Λιανός\nΚείμενο: Νικόλ Λεβέντη\nΟ κούφιος άνθρωπος (The hollowcene man) προβάλλει ως μια μορφή που θυμίζει graffiti, που συναντά κανείς κάπου στην Αθήνα. Είναι μια φιγούρα χωρίς φύλο, που προσφέρει ανοιχτά ένα πεδίο ταύτισης.\nΗ προβολή του κατοικεί κάπου ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Η ιστορία του είναι αυτή, ενός μετα-ανθρώπου, ο οποίος ισορροπεί μεταξύ της κωμικής περιβολής του και των δραματικών εμπειριών του, μέσα σε μια κατάσταση άμετρης δυνητικότητας. Στην πολυσύνθετη δημιουργία του έχουν συμβάλλει παραπάνω από μία ατομικότητες, οι οποίες μέσα από συλλογικές, ανεπίσημες διαδικασίες, δημιούργησαν επιμελημένες φόρμες.\nΟ κούφιος άνθρωπος υφίσταται σε έναν κόσμο που η μηχανή έχει καταφέρει πλέον να κάνει τα πάντα και προσφέρει στο άτομο την απόλυτη δυνατότητα της ελεύθερης ύπαρξης. Είναι ο κόσμος στον οποίο πραγματώνεται το τέλος της εργασίας.\nΣτον κόσμο αυτό όλη η γνώση έχει συλλεχθεί σε μια βάση δεδομένων. Για να γίνει εφικτή η πρόσβαση στη γνώση, ο άνθρωπος οφείλει να θυσιάσει το σώμα και την πολλαπλότητα των αισθήσεων του και να ανεβάσει τον εαυτό του στο σύννεφο, όπου τα πάντα προσλαμβάνονται μέσα από ένα ψηφιακό, αποστασιοποιημένο μάτι, αυτό της προσομοίωσης. Η θυσία αυτή συμπεριλαμβάνει και την αποδόμηση των προσωπικών συμβόλων, με τα οποία είχε πλαισιώσει το σώμα του, όσο ακόμη αυτό είχε σημασία. Στον ψηφιακό κόσμο ο άνθρωπος είναι οιονεί άνθρωπος.\nΕκεί, είναι σχεδόν αθάνατος, σε έναν ταυτόχρονα αληθινό και πλασματικό κόσμο, στον οποίο, αν η συλλογική μνήμη εκφυλιστεί, τότε κινδυνεύει να γίνει φαντασιακή, καθώς το μόνο που μένει είναι αλλοιωμένες εικόνες στο πλέγμα του χωροχρόνου.\nΟ ψηφιοποιημένος κόσμος του κούφιου είναι ένα σύμπαν που διαμορφώνεται από ξένα δεδομένα, τα οποία αναζητά να οικειοποιηθεί. Το άγνωστο και αχανές πεδίο στο οποίο κινείται, μοιάζει να δημιουργεί μία υπαρξιακή ανησυχία, εξαιτίας της απεραντότητάς του και των ανοίκειων δεδομένων με τα οποία καλείται να αλληλεπιδράσει.\nΤα γεγονότα στην ιστορία του κούφιου ανθρώπου αναμένεται να ιδωθούν, καθότι ο κύκλος του είναι εν εξελίξει, σχεδόν παράλληλος με την πορεία της μηχανής που ο ίδιος έχει κατασκευάσει, για να ανακατασκευάσει τον εαυτό του.\nΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΗΣ – Metamorphosis II – Eucalyptus globulus, 100 x 100 cm, ψηφιακή εκτύπωση σε συνθετικό ύφασμα, 2018\nΕργαστήριο: Θάνος Μακρής\nΣτο εργαστήριο, στο οποίο έχει εγκατασταθεί ο Θάνος Μακρής τον τελευταίο χρόνο,αντικρίζει κανείς ολοκληρωμένες ενότητες έργων, οι οποίες έχουν μια κοινή αφετηρία. Με αφορμή ισλαμικά μοτίβα πάνω σε φακέλους αλληλογραφίας και με πειραματική διάθεση πάνω τους, ο καλλιτέχνης διασπά είτε found objects είτε προσωπικά αντικείμενα και τα αναπαράγει με τη βοήθεια των νέων μέσων. Ύστερα από σάρωση και ψηφιακή επεξεργασία των αρχικών αντικειμένων, ο καλλιτέχνης δημιουργεί με αυτά καινούργιες εικόνες, τις οποίες και τις προσομοιάζει με κυτταρικές δομές. Συγκεκριμένα, οι δομές αυτές αποτελούν αυτόνομες μονάδες μνήμης, φέροντας κύτταρα μνήμης των πρωτότυπων τους αρχετύπων.\nΣτη σειρά Blue mood ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πορσελάνινα ή κεραμικά αντικείμενα από\nπροσωπική του συλλογή, τα οποία κοινό χαρακτηριστικό έχουν το μπλε χρώμα, το οποίο και χρησιμοποιείται κάτω από την εφυάλωση. Η καλειδοσκοπική ματιά πάνω σε θραύσματα του παρελθόντος δημιουργεί τις προϋποθέσεις εκείνες για την επανεξέτασή τους και την επανατοποθέτησή τους στον χώρο. Η συνολική θέαση των πρωτότυπων αντικειμένων πάνω σε τύπωμα των ανάτυπών τους στον χώρο, μεταβάλλεται σε έναν αφηγηματικό ιστό επαναφέροντας ενθυμήματα σε νέες κυτταρικές μνημονικές μονάδες.\nΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΗΣ – Blue mood, 100 x 400 cm, ψηφιακή εκτύπωση σε συνθετικό ύφασμα, πορσελάνη, faience, maiolica, 2018\nΗ κυριαρχία του μοτίβου του κύκλου σε συνδυασμό με τη μονοχρωματική μπλε διάθεση κρατούν την αφήγηση σε διαρκή κυκλική κίνηση, η οποία όμως, μεταμορφώνεται και επανερμηνεύεται αενάως, κρατώντας δυσδιάκριτο το σημείο εκκίνησης και άδηλο το σημείο τερματισμού.\nΜε τα έργα Metamorphosis I & II – Eucalyptusglobulus και κρατώντας την ίδια τεχνική αλλά και διάθεση, ο καλλιτέχνης παρατηρεί με την ίδια διαστρεβλωτική ματιά τον «Ευκάλυπτο Σφαιρικό» και αναπαράγει με πολλαπλασιαστική διάσπαση το ίδιο σημείο εστίασης (Metamorphosis I), μεταμορφώνοντας το σε καλειδοσκοπική εικόνα πολλαπλών αναγνώσεων και ερμηνειών. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνει να διαστρεβλώνει επ’ άπειρον την οπτική αντίληψη όσων βρίσκονται μπροστά στις δύο αυτές μεταμορφώσεις και παράλληλα να διαμορφώνει πολλαπλές αναγνώσεις.\nΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΗΣ – Metamorphosis I – Eucalyptus globulus, 100 x 100 cm, ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό ύφασμα, 2018\nΤο πείραμα συνεχίζεται ξανά και ξανά με νέα υλικά, νέες εικόνες και το επαναληπτικό μοτίβο που χαρακτηρίζει τις κυτταρικές δομές, αντανακλώντας σε αυτές κυτταρικές μνήμες του ίδιου του αντικειμένου, το οποίο προσκαλεί τον θεατή να διαβαστεί σαν παλίμψηστος, που εγκιβωτίζει νέες αφηγήσεις παρέα με παλιά ψήγματα μνήμης.\nΚοιτώντας συνολικά το έργο του Θάνου Μακρή,θα μπορούσε να πει κανείς ότι με την αξιοποίηση των δυνατοτήτων των νέων μέσων καθώς και με την επισταμένη παρατήρηση των πραγμάτων που παραπέμπουν στην οπτική μικροσκοπία, δημιουργούνται νέοι κόσμοι από αποσπασμένα της αρχικής τους χρήσης αντικείμενα, συντηρώντας όμως μια όχι και τόσο τυχαία αναδιάταξή τους, υπενθυμίζοντας την αναπόδραστη μνήμη, η οποία ενυπάρχει στο μικρότερο δομικό συστατικό της ύλης τους.\nΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΑΡΚΟΥ – «Συμπαντικό Ασυνείδητο» , βίντεο-εγκατάσταση, διαστάσεις μεταβλητές, 2018\nΕργαστήριο: Λαμπρινή Μάρκου\nΚείμενο: Βάλια Γριμπά\nΤο εικαστικό αφήγημα της Λαμπρινής Μάρκου επιχειρεί ένα αλληγορικό σχόλιο για την αμφιθυμία μεταξύ της ανάγκης για σταθερότητα και συγχρόνως της επιθυμίας για αλλαγή. Μεταχειριζόμενη πληθώρα εικαστικών μέσων, όπως videos και κινητικές εγκαταστάσεις, διερευνά την ολότητα δρώντων αντικειμένων προκειμένου να μεταφέρει τη φυσική τους κατάσταση σε μια αντίστοιχη νοητική. Έννοιες όπως η ισορροπία, το όριο, η ταλάντωση, η αμφιθυμία, αποτελούν κεντρικούς άξονες της σκέψης της. Η ερμηνεία των έργων της εικαστικού, αποτελεί μια νοητική άσκηση που συνδυάζει το βλέμμα και την ακοή καθώς δημιουργεί γλυπτικές εγκαταστάσεις που εμπεριέχουν την εύθραυστη έννοια του χρόνου.\nΗ εικαστική διατύπωση αρθρώνεται υπό τη μορφή πολλαπλών ισοδυναμιών και ταυτοχρόνων αντίρροπων ενεργουσών δυνάμεων, οι οποίες δημιουργούν ένα εκφραστικό εικαστικό σύμπλεγμα παγίδευσης στιγμών στο οποίο μετέχουν η φύση και η ψυχή σε ίση μοίρα.\nΕξετάζοντας τη φυσική κίνηση αντικειμένων σε συνθήκες ανισορροπίας, τα υποβάλλει σε μια ερμηνευτική διαδικασία που διαπερνά το εσώτερο σημαινόμενο. Η καλλιτέχνις έχει την ικανότητα να «αποκαθιστά» τη νοητική και όχι την οπτική υπόσταση των αντικειμένων. Αγκαλιάζει το ορατό και διερευνά το όραμα που η δημιουργική έκφραση προσφέρει και παράγει. Κρατά την ουσία τους και συνάμα υποδηλώνει την μεταφυσική τους σημασιολογία.\nΠλήρως απαλλαγμένη από μεθοδεύσεις σαγήνης, η διαδικασία αυτή στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην αναλογία, μέσω της οποίας η δημιουργός ανακαλύπτει και αποκαλύπτει ισοδυναμίες και συσχετισμούς μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου: ισοδυναμίες και συσχετισμούς που συμπλέκονται αλληλοσυγχεόμενοι. Οι μεν εισχωρούν στους δε, οικοδομώντας έναν κόσμο παράλληλο, ο οποίος ανασχηματίζεται διαρκώς μεταξύ επινόησης, αντίληψης και προβολής. Η οπτική αντίληψη του έργου ενισχύεται μέσω προεκτάσεων. Υποτάσσεται στην προσωπική αναζήτηση και ταυτόχρονα βαθαίνει μέσω της εμπειρίας.\nΘα μπορούσε ο καθένας από εμάς να άρει το αναλογούν σε αυτόν φορτίο ως μια κίνηση εξέγερσης ενάντια σε αυτό που τείνει να μας υποτάσσει και να μας αδρανοποιεί; Το εγχείρημα αποτελεί, ίσως, μια προσωπική αφετηρία για να ελέγξουμε και να εκτιμήσουμε τις προσωπικές δυνάμεις, αποκλίσεις και ροπές μας.\nΣοφία Χρυσαφοπούλου -ΜαρίαMαυροπούλου\nΕργαστήριο: Μαρία Μαυροπούλου\nΣτο συνολικό έργο της Μαρίας Μαυροπούλου διακρίνεται μια έντονη ανησυχία γύρω από τη σχέση του σύγχρονου άνθρωπου με τον χώρο του διαδικτύου και των νέων τεχνολογιών, απέναντι στην οποία η ίδια στέκεται κριτικά και την αποτυπώνει με διαφορετικά καλλιτεχνικά μέσα όπως φωτογραφία, Gifs και ηχητικά μέσα.\nΟ διαδικτυακός χώρος μέσω των αλγορίθμων στέκεται ως απανταχού πανόπτης της ανθρώπινης δραστηριότητας, γνωρίζοντας πλέον σχεδόν όλες τις ανθρώπινες επιθυμίες και προτιμήσεις, τις οποίες αρχικά καταγράφει και κατόπιν καθοδηγεί ή χειραγωγεί, μέσα στο πλαίσιο του θεάματος και της συνεπιτήρησης. Το άτομο συμμετέχοντας στο διαδίκτυο γενικότερα και στα κοινωνικά δίκτυα ειδικότερα, επιτηρεί και ταυτόχτονα συνεπιτηρείται. Παρότι φαινομενικά μοιάζει ελεύθερο, στην πραγματικότητα δεν αποτελεί παρά ποσοτικοποιήμενο υποκείμενο, μέρος των στατιστικών των κοινωνικών δικτύων, οι οποίες ποσοτικοποιούν τις κοινωνικές σχέσεις κυρίως για λόγους βιοπολιτικούς και οικονομικούς. Η στοχοποιημένη διαφήμιση (attention economy), που προκύπτει βάσει της πορείας των αναζητήσεων του ατόμου στο διαδίκτυο (filter bubble), αποτελεί κατεξοχήν εργαλείο χειραγώγησης.\nΤρεις φορητές συσκευές –μέρος μιας ευρύτερης ενότητας φωτογραφιών της καλλιτέχνιδος– τις οποίες ο σύγχρονος άνθρωπος σπανίως αποχωρίζεται, αποτελούν την προέκταση των χεριών του. Οι εν λόγω εικόνες της σύγχρονης ψηφιακής εποχής παραπέμπουν έντονα στην κουλτούρα της διεπαφής ανθρώπου-μηχανής (Human Computer Interface), με την οθόνη να αποτελεί το σημείο επαφής. Οι τρεις οθόνες εδώ κατέχουν μια εξέχουσα θέση, αποτελούν ένα παράδοξο είδος πορτραίτου. Είναι λευκές και αυτόφωτες. Παραπέμπουν περισσότερο σε μια μυσταγωγία, σε κάτι απόκοσμο, στα παράθυρα διαφυγής σε έναν τόπο παράλληλο κόσμο, ενδεχομένως στον τρισυπόστατο-τριαδικό Θεό των ημερών.\nΣε έναν ιδιωτικό χώρο, ιδιαίτερα προσωπικό, με έντονα τα ίχνη της παρουσίας μέσα από μια απουσία, κενές οθόνες βρίσκονται τοποθετημένες αντικριστά (πάνω σε ένα κρεβάτι), φέροντας την ονομασία “Family Portraits”. Η λειτουργία τους είναι σαφώς υπαινικτική στον ιδιότυπο τρόπο ερωτικής συνεύρεσης των σύγχρονων ανθρώπων, όπου η εκ του σύνεγγυς επαφή αντικαθίσταται από εναλλακτικούς τρόπους συνεύρεσης. Ο ατομικισμός και η εσωστρέφεια, αποτελούν κυρίαρχες τάσεις της σύγχρονης εποχής στο πλαίσιο των δυτικών κοινωνιών που δεν υποστηρίζουν έναν συλλογικό τρόπο ζωής, και οι άνθρωποι με τη σειρά τους δεν ξοδεύουν χρόνο ώστε να επενδύσουν συναισθηματικά ο ένας στον άλλον.\nΣτο πλαίσιο της αποξένωσης και του κατακερματισμού των ανθρώπινων σχέσεων υπάρχει εναλλακτική λύση· η εικονική περιήγηση μέσω μιας οθόνης, η οποία δύναται να ταξιδέψει το άτομο γρήγορα σε έναν άλλο τόπο, τον ψηφιακό, έναν τόπο που μοιάζει πια εξίσου,αν όχι και περισσότερο, πραγματικός. Εκεί, ο άνθρωπος γίνεται καταναλωτής για άλλη μια φορά, μέσα σε ένα κλίμα συνολικότερης εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων.\nΤαυτόχρονα, ένα συνονθύλευμα αναγνωρίσιμων ήχων, που προέρχονται από ποικίλα πολυμέσα επικοινωνίας, κοινωνικά δίκτυα και εφαρμογές γνωριμιών, αλληλεπιδρά με την οπτική εμπειρία του θεατή. Αφετηρία αποτελεί η αίσθηση ενός οικείου καλέσματος, η οποία καταλήγει στη δημιουργία μιας αίσθησης δυσφορίας και άγχους στον εμπλεκόμενο θεατή.\nΣυνολικά το εργαστήριο μετατρέπεται σε ένα πολυαισθητηριακό περιβάλλον, μέσα από το οποίο πέρα από την όραση, ενεργοποιείται η αίσθηση της ακοής, ενώ εμπλέκεται και το ίδιο το σώμα του θεατή, ο οποίος καλείται να εισχωρήσει βαθύτερα στον ψηφιακό κόσμο μέσα στον οποίο κατοικεί και αφιερώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του.\nΡΕΝΑΤΑ ΜΕΘΕΝΙΤΗ – Κατασκευή. Υλικά: χαρτί, ράβδος bamboo, μέγιστες διαστάσεις: 150Χ40 εκ. , 2018\nΕργαστήριο: Ρενάτα Μεθενίτη\nΚείμενο: Ειρήνη Καραγκιοζίδου\nΣας ρώτησα από που πρέπει να ξεκινήσουμε\nΕδώ έχουμε ένα λαβύρινθο σωμάτων\nΕίναι σώματα έτοιμα να βγουν έξω\nΝα συμμετέχουν στον ουρανό και να αφήσουν τα ίχνη τους\nΕίναι μια εικόνα έτοιμη να εγγραφεί σε κάθε μηχανισμό απογείωσης\nΝα συμπτύξουν το διάκενο μεταξύ αυτού που είναι\nΚαι αυτού που θα Είναι πια για πάντα.\nΔιαχωρίζονται και συναινούν σε ένα μεταλλικό χρυσαφί μέλλον\nκάθε υπέρβαση ορίου επικυρώνει μια εξουσία\n‘Αποψη εγκατάστασης «Μηχανισμοί ενεργοποίησης πεδίου», 2017-18\nΡΕΝΑΤΑ ΜΕΘΕΝΙΤΗ – Κατασκευή. Υλικά: χαρτί, ράβδοι bamboo, μέγιστες διαστάσεις για το κάθε ένα: 150Χ2,5 εκ. 2017-18\nΗ καλλιτέχνις Ρενάτα Μεθενίτη δημιουργεί αιωρούμενους μη τόπους\nΧώρες όχι σε μετάβαση αλλά σε αποκόλληση\nΣτοιβάζει πιεστικά τα σημεία\nΑπό- χωρίζοντας το κενό\nΞεφλουδίζει το εσωτερικό και το φτιάχνει σκληρό μηχανικό\nΣκηνογραφεί παραβάσεις θέτοντας σε συνεχή κίνηση μηχανές συγχώρεσης του κλοιού μιας όχι και\nτόσο απλής ζωής\nΤα λόγια που θα δείτε είναι οι εφιάλτες λαμπρών κοριτσιών\nΤα περιτύλιξε και τα άφησε σε ένα άλμα από το δικό σας νοητό, σε αυτό το αισθητό.\nΕΛΕΑΝΑ ΜΠΑΛΕΣΗ – Απόψεις εργαστηρίου\nΕργαστήριο: Ελεάννα Μπαλέση\nΜέσω της ταύτισης του πάσχειν με την έννοια της ύπαρξης ως βασικής και απαραίτητης προϋπόθεσης για κάθε δημιουργική λειτουργία, η Ελεάννα Μπαλέση μάς προτρέπει να εξερευνήσουμε τη δική της σχέση με την εικαστική τέχνη και ως εκ τούτου να διασχίσουμε το ερευνητικό πεδίο της πολυεπίπεδης σχέσης μεταξύ ύπαρξης και δημιουργίας.\nΗ έκφραση μέσω της τέχνης προκύπτουσα ως ανάγκη, αποκτά εσωτερικά και βιωματικά χαρακτηριστικά, εφιστώντας την προσοχή μας στον ρόλο που διαδραματίζει στην καλλιτεχνική φυσιογνωμία της καλλιτέχνιδος και αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά και αναγνωστικά ερμηνευτικά κλειδιά, προκειμένου να εισχωρήσουμε στο εργαστήριό της.\nΜε βασικό της υλικό την καπνιά από τη φλόγα του κεριού, η καλλιτέχνις σκιαγραφεί τη «μορφή» ενός άλλου κόσμου, χρησιμοποιώντας υλικά από αυτόν του αισθητού. Έχοντας ως αφετηρία το συναίσθημα, επιτυγχάνει την αλληλοδιείσδυση και όχι την αλληλοδιαδοχή αντικειμενικής και υποκειμενικής πραγματικότητας, αντικειμενικού και υποκειμενικού χρόνου.\nΤο αποτέλεσμα ομοιάζει με μια φωτοτυπία της ψυχοσωματικής της προβολής σε άδηλο τόπο και χρόνο. Η πρωταρχική οπτική σκέψη, όμως, που συλλαμβάνεται γύρω από την εικαστική διατύπωση, αποκτά διαστάσεις περιπέτειας του νου. Το οραματικό αυτό τοπίο λειτουργεί ως κάτοπτρο, ως χώρος μεταμόρφωσης, ως χώρος αποκάλυψης των πιο μύχιων σκέψεων.\nΤο αίσθημα της φθαρτότητας και του εφήμερου συνδέεται άμεσα με την επίγνωση της ανθρώπινης μοίρας καθώς αυτή προκύπτει ως συνειδητότητα μέσω της αντανάκλασης.\nΧωρίς να επιδιώκεται, τουλάχιστον συνειδητά, η αφηγηματική συνέχεια, οι πολλαπλότητες των (εν δυνάμει;) ειδώλων αλληλεπιδρούν και ενισχύουν την υποστασιακή τους βαρύτητα, με αποτέλεσμα η σύλληψη του γενικού να επιτυγχάνεται μέσα από την πολλαπλότητα του μερικού.\nΣυνυπάρχουν προθέσεις, συναισθηματική ένταση, μια αδιάλειπτη αυτοναφορική καταγραφή ημερολογιακού χαρακτήρα ως αποτέλεσμα μιας κοπιώδους εσωτερικής πορείας. Ταυτόχρονα παρούσα μια μνημειώδης, αρχετυπική, αφηρημένη αλλά και εύθραυστη εν τη γενέσει της γραμμικότητα η οποία εσωκλείει πλήθος χρονικοτήτων, ζωντανών ενδείξεων της πρωταρχικής βαρύτητας της έννοιας του χρόνου αλλά και της μνήμης στη δημιουργική σύλληψη της Ελεάννας Μπαλέση.\nΔιαρκής η έγνοια της εικαστικού να αποτυπωθούν πριν ξεθωριάσουν οι εικόνες της μνήμης που απειλείται από τη λευκή λήθη, από την ανυπαρξία. Η δημιουργία, άλλωστε, αποτελεί κινητήριο δύναμη της ζωής.\nΑλεξάνδρα Νάκου – Άλκηστις Κοντοπούλου\nΕργαστήριο: Αλεξάνδρα Νάκου\nΚείμενο: Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου\nΤα έργα που παρουσιάζει η Αλεξάνδρα Νάκου στα OpenStudios 2018 έχουν ως βασικό στοιχείο την κριτική στάση της εικαστικού απέναντι στον σύγχρονο πολιτισμό και στην Ελλάδα του σήμερα.\nΣτο έργο Wanna be marble γεωμετρικοί όγκοι που θυμίζουν μάρμαρο, τοποθετημένοι σε μια εκθεσιακή λογική αρχαιολογικού ευρήματος, μας καλούν να στοχαστούμε σχετικά με το παρελθόν, την ιστορία και κυρίως την κατασκευή του εθνικού μύθου βάσει των πολύτιμων θραυσμάτων του παρελθόντος. Οι γεωμετρικοί αυτοί όγκοι, ωστόσο, όπως υποδηλώνεται από την επιγραφή που βρίσκεται πάνω τους (“wanna be marble”) δεν είναι κατασκευασμένοι από μάρμαρο, όπως μας πληροφορεί η εικαστικός, πρόκειται για ρετάλια πάγκου κουζίνας αποδοσμένα ως “τέλεια τεχνητά θραύσματα”. Ένα ευτελές υλικό ενδεδυμένο την εικόνα ενός φυσικού ορυκτού-συμβόλου (του μαρμάρου) με πολλαπλή νοηματοδότηση λόγω της ελληνικής αρχαιότητας μας προβληματίζει σε σχέση με το δίπολο «είναι / φαίνεσθαι», προβληματισμός που βρίσκει έδαφος σε ατομικό, σε συλλογικό ακόμα και σε εθνικό επίπεδο.\nΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΑΚΟΥ – Βροχή, Βιογραφικό σημείωμα\nΣτην ίδια λογική κινείται το βίντεο Surreal Dialogue όπου η Νάκου παρεμβαίνει και προχωρά στη διάσπαση ενός κομματιού «μαρμάρου» στον τρίφτη μόνο για να αποκαλυφθεί ότι στο εσωτερικό αποτελείται από ροκανίδια, εν είδη ενός σουρεαλιστικού διαλόγου της ίδιας με το υλικό, ή και των αντικειμένων μεταξύ τους. Αυτή η σταδιακή και κοπιώδης αποκάλυψη μαρτυρά και τη δυσκολία που υπάρχει στο να απεκδυθεί κανείς τις ιδέες και τα ιδανικά με τα οποία έχει γαλουχηθεί και να προσπαθήσει να κατανοήσει τη θέση του στον κόσμο και τον τρόπο που αυτή η θέση έχει οριστεί, ώστε να αυτοπροσδιοριστεί εκ νέου. Η σωματικότητα που δηλώνεται στο έργο αυτό μας θυμίζει την ιδιότητα της Νάκου ως περφόρμερ. Η εμπλοκή της με το σώμα και με την περφόρμανς φανερώνει τη διάθεσή της να πειραματίζεται τόσο με τα υλικά όσο και με τα εικαστικά μέσα στο έργο της.\nΤο υπό ποιους όρους και με ποιους σκοπούς πραγματοποιούνται οι εν λόγω ανα-γεννήσεις παραμένει προς διερεύνηση. Τέλος, το Curriculum Vitae, ένα site specific έργο που αντλεί από τις ιδιαιτερότητες του χώρου του ίδιου του εργαστηρίου, αποτελεί ένα σχόλιο στη σπουδαιότητα που έχει το βιογραφικό σημείωμα σήμερα. Το βιογραφικό της Νάκου μαζί με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και τις βεβαιώσεις, μια άλλη ταυτότητα της ίδιας, βρίσκεται σε αντίγραφα σε μια στοίβα στο πάτωμα σε ένα σημείο όπου μια ρωγμή στην οροφή του εργαστηρίου το αφήνει εκτεθειμένο, με αποτέλεσμα κάθε φορά που βρέχει να διαβρώνεται όλο και περισσότερο.\nΣυνολικά, στο εργαστήριο της Νάκου ο επισκέπτης βρίσκεται αντιμέτωπος με έργα-σχόλια πάνω στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου δύναται να ακολουθήσει τους συνειρμούς της εικαστικού, αλλά εν τέλει είναι ελεύθερος να πλάσει δικές του αναγνώσεις πάνω σε ζητήματα που απασχολούν τον καθένα διαφορετικά.\nΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΑΚΟΥ – Aquarium. Γυάλινη κατασκευή, νερό, προβολή βίντεο\nΣτο Aquarium η Νάκου επιλέγει να βυθίσει την εικόνα του κτηρίου της ελληνικής Βουλής σε ένα ενυδρείο τόσο ώστε να φαίνεται μόνο το αέτωμα στην κορυφή του οποίου ανεμίζει η ελληνική σημαία. Το έργο αυτό μπορεί να νοηματοδοτηθεί με ποικίλους τρόπους καθώς τα σύμβολα που αναπαριστώνται βρίσκονται σε μια ιδιαιτέρως εύθραυστη κατάσταση. Η σημαία μοιάζει να παρασύρεται από την κίνηση του νερού, το αγέρωχο κτήριο στο νερό γίνεται πια μετέωρο και χάνει τη στιβαρότητά του τόσο ως κτήριο όσο και ως θεσμός.\nΤην εύθραυστη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κατασκευασμένη εθνική ταυτότητα και υπερηφάνεια αντανακλά και το έργο What if I fall. Ένα αρχαιοπρεπές πιθάρι σπασμένο και επιτηδευμένα συγκρατημένο σε μια κατάσταση όσο πιο κοντά στην αρχική του, δίνει μια ξεκάθαρη αναφορά στην συνεχή αναπλαισίωση και ανακατασκευή του παρελθόντος και της ιστορικής συνέχειας με στόχο την ανάδειξη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Μέσα από το κατεστραμμένο πιθάρι προβάλλεται ένα βίντεο-ντοκουμέντο σπασμών τοκετού, κάτι που φανερώνει την άποψη της Νάκου ότι ο πολιτισμός υπόκειται σε πολλαπλές ανα-γεννήσεις που έπονται κάθε πτώσης.\nΑΝΝΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ – Άποψη εργαστηρίου\nΕργαστήριο: Άννα Παπαθανασίου\nΚείμενο: Αδριανός Τρίκας Πανδής\n«χίπστερςαγγελοκέφαλοι, που καίγονταν για τον επουράνιο δεσμό με το αστρικό διναμό, στη μηχανή της νύχτας…»\nΤο Ουρλιαχτό, Allen Ginsberg\nΌμοια με τους χίπστερς του Allen Ginsberg, οι μορφές που κυριαρχούν στο έργο της Άννας Παπαθανασίου φαίνονται να βρίσκονται σε μια βασανιστική κατάσταση συνεχούς προσπάθειας. Παραμορφωμένες, κινούνται σπασμωδικά, απολύτως δεσμευμένες από τους, άγνωστους σε εμάς, ήχους που τροφοδοτούν και καθορίζουν την τελετουργία τους.\nΟι οθόνες που στέκονται ανάμεσα στις «αγγελοκέφαλες» μορφές και τον θεατή εντείνουν το αίσθημα του ανοίκειου, καθώς απαγορεύουν οποιαδήποτε επαφή και τον υποχρεώνουν σε θέση παρατηρητή, ο οποίος με τη σειρά του προσπαθεί να καταλάβει αν τα ανθρωποειδή πασχίζουν τόσο για να μοιάσουν στον άνθρωπο ή αν πρόκειται για ανθρώπους που παραμορφώθηκαν από την προσπάθεια τους να υπάρξουν με τρόπο ποιητικό.\nΕργαστήριο: Αλεξάνδρας Πετρανάκη\nΚείμενο: Γιάννης Καραδήμας\nΦράσεις με αφορμή το έργο Επειδή θέλω να ξέρεις.\nΣκοτάδι. Τύφλωση. Αποφυγή –Δεν πρόφτασες– Αφέθηκες. Ψηλάφησες.\nΠέρασμα. Τοίχος. Κι άλλο πέρασμα. Φώς.\nΕίδες: Φωτογραφίες. Γύρισες –Στην πίσω όψη. Τίποτα. Σφραγίδα. Με υπογραφή. Έγγραφα. Κουτιά αποθήκευσης. Κειμήλια του παρελθόντος.\nΜνήμες ενός. Πότε; Και τίνος; Η ζωή. Μύρισες.\nΣτο διπλανό δωμάτιο. Και πάλι φώς – Κάποιος. Κάθησες. Και άκουσες. Φράσεις. Αφέθηκες. Τι ειπώθηκε; Μίλησες. Ένα γράμμα. Κρυφά φυλαγμένο. Σε γυναικείο πορτοφόλι.\nΤι σήμαινε; Το γράμμα.\nΑΝΤΑ ΠΕΤΡΑΝΑΚΗ – Αρχειακή εγκατάσταση, με χωροταξικές παρεμβάσεις στο χώρο του εργαστηρίου, οργανικό στοιχείο της οποίας αποτελεί και η καλλιτεχνική πρακτική της επιτέλεσης (performance). Μεταβλητές διαστάσεις εγκατάστασης. Ενδεικτικά (μήκος 6.25μ. Χ πλάτος 5μ. Χ ύψος 2.20μ.)\nΗ διαδρομή φέγγει στο βάθος μιαν απάντηση. Δεν την έβλεπες. Την άγγιξες. Τη μύρισες. Πλησίαζες. Θυμήθηκες. Κάπου την είχες δει. Αρχικά. Μιαν απάντηση – Φυλαγμένη. Πώς όμως θα μπορούσες να την έχεις ερμηνεύσει όταν η διαδρομή δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί; Όταν δεν είχε ακόμη φτάσει το νήμα που ακολούθησες στο ίδιο εκείνο σημάδι;\nΗ συνομιλία με την Αλεξάνδρα Πετρανάκη πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 25ης Απριλίου 2018, στο εργαστήριο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος των Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα.\nΛΥΣΙΜΑΧΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ – Άποψη εργαστηρίου\nΕργαστήριο: Λυσίμαχος Πολυχρονίδης\nΜε ποιον τρόπο επιλέγει κανείς τα αντικείμενα που τον περιβάλλουν; Ή είναι τα αντικείμενα εκείνα τα οποία –με μάλλον διακριτικά απροσδιόριστο τρόπο– επιλέγουν τον κάτοχό τους; Η υπερβολή σε μια τέτοιου ακραίου είδους συλλογιστική εξυπηρετεί απλώς την ανάδυση του κρίσιμου ερωτήματος: μέσω της εξέτασης του τι πετάει κανείς και τι φυλάει, τι συλλέγει, τι αποθηκεύει, τι συντηρεί και προστατεύει από τη φθορά του χρόνου, καταλήγουμε να αναρωτηθούμε περί των πραγμάτων των οποίων η ύπαρξη περιττεύει και απορρίπτεται.\nΗ διαδρομή των πραγμάτων προς την α-μορφία –την αποσύνθεση– είναι φορές που παρεμποδίζεται από μια πράξη περισυλλογής: από μιαν απόσπαση, από μια παράκαμψη της διαδρομής ένα βήμα πριν τη μοιραία κατάληξη, είναι η στιγμή της επανανακάλυψης των πραγμάτων στο πλέον κρίσιμο σημείο μιας πορείας γνώριμης: όταν αυτά βρίσκονται σε φάση απόρριψης, σε σημείο όπου τα πράγματα σημαίνουν πως έπαψαν πλέον να σημαίνουν.\nΗ πράξη τελείται στο στάδιο που το κάθε πράγμα αφέθηκε από τον προηγούμενό του κάτοχο, ώστε να ξεχαστεί. Τότε, το πράγμα –από τη στιγμή της επανανακάλυψής του– αρχίζει να γεύεται ένα άλλο είδος «ζωής», ως κομμάτι του περιβάλλοντος του νέου του κατόχου. Το πράγμα επιζητά κι εδώ, για άλλη μια φορά, να γίνει αντιληπτό ως νόημα.\nΒρισκόμαστε μέσα σε έναν χώρο δημιουργίας. Μορφών. Έναν χώρο συλλογής και διαφύλαξης πραγμάτων. Αντικειμένων. Έναν χώρο ανασύνθεσης της έννοιας της φθοράς, υπενθύμισης της πραγματικότητας της λήθης. Έναν χώρο στον οποίο μορφοποιείται μια αγωνιώδης προσπάθεια, ώστε τα πράγματα να μην ξεχαστούν και να διατηρήσουν το νήμα της ύπαρξής τους.\nΗ συνομιλία με τον Λυσίμαχο Πολυχρονίδη πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της 17ης Απριλίου 2018, στο εργαστήριο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος των Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα.\nΕργαστήριο: Εύη Ρουμάνη\nΚείμενο: Χριστίνα Παπούλια\nΗ Εύη Ρουμάνη δημιουργεί έργα βασιζόμενη σε ένα αρχείο που συνθέτει η ίδια εδώ και πέντε χρόνια, αντλώντας εικόνες από εγκυκλοπαίδειες, εγχειρίδια κοινωνικής ψυχολογίας, περιοδικά και διαφημίσεις, με κύρια πηγή της το διαδίκτυο, όπου με τις λέξεις κλειδιά «satisfaction» «relaxation» και «luxury» αναζητά εικόνες, ήχους και motivation quotes.\nΣτο εργαστήριό της συνυπάρχουν, μεταξύ άλλων, η διαφήμιση ενός i-phone, η κρεβατοκάμαρα της Kim Kardashian, δύο πειραματόζωα, ένα ταρκοφσκικό τοπίο, σοκολατάκια πολυτελείας BVLGARI, δολάρια ΗΠΑ και ένα όπλο που εκπυρσοκροτεί. Όλα μαζί συνθέτουν την πραγματικότητα ενός μικροαστικού «κάδρου» που τελικά αυτοκαταστρέφεται. Ακριβώς όπως βλέπουμε να συμβαίνει σε μία από τις βιντεοπροβολές της, όπου το στατικό πλάνο ενός πίνακα του συρμού, αντιπαραβάλλεται με ένα βίντεο φυσικής καταστροφής που έχει, όμως, υποστεί τρισδιάστατη παραμόρφωση – είναι και δεν είναι αληθινή.\nΠαρόμοιοι πίνακες, όπως και τηλεοράσεις, που καταλήγουν συχνά σε κάδους σκουπιδιών, κάποτε θα δέσποζαν στα ίδια σαλόνια. Η παθητική κατανάλωση αληθινών, αληθοφανών και πολύ συχνά ψεύτικων εικόνων που παλαιότερα επιτελούσε το zapping, επιτυγχάνεται σήμερα με το scroll-down στις οθόνες των υπολογιστών, των tablets ή των smartphones. Εικόνες πολέμων και φυσικών καταστροφών εναλλάσσονται με εικόνες πολυτελούς καθημερινότητας «πετυχημένων» celebrities. Οι έφηβοι, και όχι μόνο, «ποστάρουν» ασταμάτητα φωτογραφίες στα social media συνοδευόμενες από το απαραίτητο inspirational quote – που άλλοτε σχετίζεται με την εικόνα και άλλοτε όχι – σε ένα αχόρταγο κυνήγι αποδοχής (followers/likes).\nΣε μια εποχή παγκόσμιας οικονομικής (και πολιτισμικής) κρίσης η μόνη κοινωνικά αποδεκτή απάντηση είναι η «επιτυχία» – «kill them with success and bury them with smile», ειδικά η επιτυχία των αυτοδημιούργητων «self made – self paid», στους οποίους αποδίδονται φράσεις του τύπου «There is no shortage of money in this world, start husling». Στo πλαίσιo μιας πλασματικής πραγματικότητας (με πλαστικό χρήμα και καμπύλες σαν της Κιμ) δεν έχει καμία σημασία η ταυτότητα του συγγραφέα/δημιουργού του αποφθέγματος παρά μόνο ο απόλυτος διδακτισμός του – το ίδιο ισχύει και για τον καλλιτέχνη/δημιουργό της αρχικής εικόνας.\nΕνώ έναν αιώνα πριν, ο Duchamp παρενέβη στη Mona Liza του da Vinci (L.H.O.O.Q., 1919) και αργότερα ο Magritte στο μπαλκόνι του Manet (Perspective II: Le balcon de Manet, 1950) στηλιτεύοντας τη μπουρζουαζία της εποχής τους και παίζοντας τόσο με την εικόνα όσο και με το κείμενο, στο εργαστήριο της Εύης Ρουμάνη, η παρέμβαση γίνεται σε εικόνες πολύ πιο ευτελείς και εφήμερες. Ο σχολιασμός της σημερινής πραγματικότητας επιτυγχάνεται είτε με τους εικαστικά σύγχρονους όρους των ψηφιακών μέσων, είτε με κολλάζ και (ασπρόμαυρα) ζωγραφικά έργα, που συμπληρώνονται από φράσεις στην αγγλική γλώσσα – τη γλώσσα του διεθνούς εμπορίου, των πολυεθνικών εταιριών και του διαδικτύου.\nIrene Ragusini – Απόψεις εργαστηρίου\nΕργαστήριο: Irene Ragusini\nΗ εικαστικός και χορεύτρια Irene Ragusini, στην ενότητα έργων της Points of Familiarity, καταπιάνεται με τη μελέτη της σχέσης του ανθρώπου με το αστικό περιβάλλον, όπως προκύπτει, κατά κύριο λόγο, από την κίνησή του μέσα σε αυτό.\nΤο Victum Spatium –πλέον πρόσφατο έργο που ανήκει στην ίδια ενότητα– αποτελείται από σειρά δερμάτινων μικροκατασκευών, αναπαραστάσεων τών κτηρίων στα οποία η εικαστικός έχει κατά καιρούς κατοικήσει. Η κατασκευή των δεκαέξι αφηρημένων κατόψεων μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτή ως προσπάθεια αναβίωσης εμπειριών μέσα από την καταγραφή φορτισμένων συναισθηματικά πλαισίων.\nΠροσπαθώντας, θα έλεγε κανείς, να καταπραΰνει το αίσθημα του ανέστιου που βασανίζει τον σύγχρονο άνθρωπο και πολύ περισσότερο εκείνον που μετακινείται συνεχώς, επιστρέφει στους χώρους κατοίκησής της και μέσα από την μελέτη τους και τελικά την καλλιτεχνική τους αναπαράσταση, επιδιώκει να τους μετατρέψει σε τόπους¹, έστω και ετεροχρονισμένα.\nΛαμβάνοντας όμως υπ’ όψιν το πεδίο μελέτης και δράσης τής εικαστικού, μπορούμε να δούμε την κάθε κατασκευή και ως κωδικοποίηση μιας καθημερινής «χορογραφίας», των καθημερινών δηλαδή κινήσεων και διαδρομών που ακολουθούνται, συχνά με τελετουργική πιστότητα, στη σύγχρονη πολυκατοικία.\nΗ χρήση του δέρματος – που σημειωτέον αποτελεί το κυρίαρχο γνώρισμα της πρακτικής της – απομακρύνει το έργο από την αισθητική της μακέτας και παράλληλα παραπέμπει αυτόματα στην ανθρώπινη παρουσία, ενισχύοντας τον ανοικτό, ως προς την ανάγνωση, χαρακτήρα του έργου, σε σημείο που θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για σειρά αυτοπορτρέτων.\nΣτο έργο του Χάιντεγκερ, Bauen, Wohnen, Denken, τόπος είναι εκεί που ο άνθρωπος μπορεί να «κατοικήσει πραγματικά», δηλαδή εκεί που συνυπάρχουν ο ουρανός με τη γη και τα θεία με τους θνητούς, εκεί που ο άνθρωπος, συνειδητοποιώντας τη θνητότητά του, νιώθει την ανάγκη να επικαλεστεί μια ανώτερη δύναμη.\nΜυρτώ Λάντζα. Μυρτώ Σαρμά , Δήμητρα Τρούσα,\nΕργαστήριο: Μυρτώ Σαρμά\nΜιας και στο διαδίκτυο υπάρχει πλούσιο υλικό σχετικά με τη σύλληψη, την εκτέλεση και τους στόχους του έργου ΠΡΟΣΟΧΗ…, μεγαλύτερη αξία έχει να μιλήσει κανείς σχετικά με το κέρδος από τη συζήτηση με την ομάδα Recompulsive Behaviors και τον λόγο που τα μέλη της παράγουν.\nΟ λόγος για τον οποίο επέλεξα να ασχοληθώ με το εργαστήριο της Μυρτούς Σαρμά είναι ότι από την αρχή αποτέλεσε πρόκληση για μένα να κατανοήσω και να αναδείξω τον παράδοξο για τα εικαστικά πράγματα τρόπο με τον οποίο δουλεύει.\nΜΥΡΤΩ ΣΑΡΜΑ – ΠΡΟΣΟΧΗ…\nΟι περφόρμανς – πρόβες που υλοποιεί με την ομάδα της οποίας είναι μέλος μαζί με τις Μυρτώ Λάντζα και Δήμητρα Τρούσα, των Recompulsive Behaviors, αποτελούν ένα αφυπνιστικό διάλειμμα από την καθημερινότητα της πόλης.\nΈχοντας ακολουθήσει την ομάδα σε μία από τις πρόβες της στο δημόσιο χώρο οι σκέψεις που μου γεννήθηκαν ήταν ποικίλες. Κεντρική προβληματική της συγκεκριμένης πρόβας ήταν το δίπολο «ατομική ευθύνη/συλλογική ενοχή». Βασικό στοιχείο της εμπειρίας μου ήταν η αμηχανία στην οποία βρέθηκα σε σχέση με τη θέση μου στον δημόσιο χώρο. Προέκυψαν ερωτήματα όπως: μιλούν οι άνθρωποι στον δημόσιο χώρο; Τι λένε; Τολμούν να θίξουν φλέγοντα ζητήματα ή επιδιώκουν την ασφάλεια που τους προσφέρει η σιωπή; Αν κοιτούσαμε την πόλη μας με τα μάτια κάποιου που δεν ξέρει τίποτα για αυτήν, τι θα βλέπαμε; Ποιες είναι οι αξίες μας σήμερα; Χρειάζονται αναπροσδιορισμό; Πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο;\nMυρτώ Σαρμά – Αλκηστις Κοντοπούλου\nΤο έργο ΠΡΟΣΟΧΗ… μας καλεί να αναθεωρήσουμε τη στάση μας στο δημόσιο χώρο δίνοντας το έναυσμα για περαιτέρω προβληματισμό πάνω σε ζητήματα που άπτονται του πολιτικού λόγου που παράγεται σε ευρεία κλίμακα και, ενώ πολλές μοιάζει να μην μας αφορά άμεσα, στην πραγματικότητα μας επηρεάζει όλους. Από την πλευρά μου προτρέπω καθέναν που θα συναντήσει την ομάδα στους δρόμους της Αθήνας να συζητήσει μαζί της, να συμφωνήσει, να διαφωνήσει, να φωνάξει, να γελάσει· άλλωστε το χιούμορ είναι συστατικό στοιχείο της πρακτικής που ακολουθεί η ομάδα. Σχετικά με την ομάδα και το έργο: http://www.recobe.net http://www.recobe.net/caution–…—recompulsive-behaviours.html\nΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΤΟΥΡΟΣ – Απόψεις εργαστηρίου\nΕργαστήριο: Σωκράτης Φατούρος\nΗ φιγούρα με αυτοβιογραφική διάθεση, χρησιμοποιεί τις σκέψεις του Εαυτού. Ενώ εκείνος γίνεται διάφανος, η φιγούρα προβάλλει μια ημερολογιακή καθημερινότητα, όπου οι εκφάνσεις λειτουργούν ως η οστρακοειδής απόδοση του. Στη συνθήκη αυτή, που διατρέχεται από αυτοαναφορικότητα και ανθρωποκεντρισμό, η μορφή τίθεται σε θέση αναγκαιότητας και πλαίσιο άχρονο.\nΤα θηριόνυχα φέρουν τη σωματικότητά της. Σε συνδυασμό με τη γδυμένη φόρμα, αποκαλύπτουν μία άφυλη σεξουαλικότητα. Ο εσωτερικός κορμός φέρει τομές στην εικόνα.\nΣτο καθρέφτισμα αυτοσαρκασμού και επικριτικότητας της φιγούρας, αποκολλάται ο Εαυτός.\nΜια περσόνα εδρεύει σε, υπό του εδάφους, βάθρο.\nΗ αρχή διατήρησης της ευαισθησίας, από το χαρτί στην καθημερινότητα.\nΜΥΡΤΩ ΧΡΗΣΤΟΥ – Ψηφιακή εκτύπωση σε ριζόχαρτο, 90x180cm, 2017\nΕργαστήριο: Μυρτώ Χρήστου\nΗ Μυρτώ Χρήστου επεξεργάζεται ψηφιακά εικόνες τις οποίες εκτυπώνει σε ποικιλία «καμβάδων» (ριζόχαρτο, plexiglass κ.α.) ενώ ταυτόχρονα μεταφέρει στον χώρο του εργαστηρίου της φυσικά υλικά (βρύα) συνθέτοντας, μέσω της συνύπαρξής τους, ένα τεχνητό περιβάλλον οργανικών και ανόργανων υλών. Στόχος της η δημιουργία καλλιτεχνικών έργων με επίκεντρο τις έννοιες της επικάλυψης και της αποκάλυψης μέσω της διαφάνειας και του φωτός.\nΦωτογραφίες εμπνευσμένες από τη φύση, είτε με τη μορφή ενός καταπράσινου και απομακρυσμένου από τον πολιτισμό τοπίου, είτε του ίδιου του ανθρώπινου δέρματος, τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη σε επάλληλα επίπεδα (layers) δημιουργώντας μία καινούρια εικόνα που δεν θυμίζει σε τίποτα την αρχική. Κατόπιν, εστιάζοντας σε επιμέρους στοιχεία τους (zoom in) και παρατηρώντας τη συνύπαρξή τους (zoomout) διαμορφώνονται τοπία με μη αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά – τοπία που δίνουν την αίσθηση απουσίας ήχου / χρόνου, σαν να τους αφαιρείται καθετί ζωντανό.\nΜΥΡΤΩ ΧΡΗΣΤΟΥ – Άποψη εργαστηρίου\nΤο ανθρώπινο δέρμα, το κατεξοχήν όργανο αφής, που σε παλαιότερα έργα της αποτυπωνόταν με μεγαλύτερη σαφήνεια, πλέον κρύβεται μέσα σε ένα σύνολο «επιστρωματώσεων». Η καλλιτέχνις επιθυμεί, μέσω της ημι-απόκρυψης, να «προφυλάξει» στοιχεία που, την ίδια στιγμή, «εκθέτει» προς παρατήρηση σαν να βρίσκονται υπό το πρίσμα ενός μικροσκοπίου.\nΗ επιδίωξη εκμηδένισης της απόστασης μέσω της ψηφιακής πραγματικότητας δηλώνει, σήμερα, μια μεγάλη επιθυμία για εγγύτητα. Ωστόσο, συχνά, η ολοκληρωτική κατάργηση αυτής της απόστασης καταλήγει να ακυρώνει και όποια δυνατότητα ουσιαστικής επαφής επαναφέροντας τη σημασία του απόμακρου. Υπό αυτήν την έννοια γίνεται, σε έναν βαθμό, αντιληπτή και η γοητεία που ασκούν στη Μυρτώ Χρήστου οι έννοιες της αφής, της επαφής, της ασάφειας αλλά και των ορίων.\nΣΤΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ – RONDO , κασέτες, πεντάγραμμο, διαστάσεις μεταβλητες,, εν εξελίξει έργο, 2017\nΕργαστήριο: Στέλλα Ν. Χρίστου\nΗ Στέλλα Ν. Χρίστου σπουδάζει οργανώνοντας ήχους, λέξεις και υλικά. Από τον Νοέμβριο του 2017 συλλέγει εγκαταλελειμμένες κασέτες που βρίσκει στην Αθήνα, τις οποίες ψηφιοποιεί και στη συνέχεια επεξεργάζεται συνθετικά. Την ενδιαφέρει η τέχνη του ανθρωπολογικού ίχνους όπως φανερώνεται μέσα από τη χειρόγραφη προσωπική αφιέρωση-σημείωση, την αυτοσχέδια συλλογή τραγουδιών αλλά και από την ενδοοικιακή καταγραφή ανθρώπινων φωνών.\nΑυτή η έννοια του συλλέκτη δημιουργείται από την παρατήρηση και από μια ερωτική σχεδόν σχέση με τον ήχο, τη γραφή και τον άνθρωπο. Την ίδια στιγμή, η καλλιτέχνις ενδιαφέρεται και για τις παραμέτρους του αναπαραγόμενου ήχου της χρησιμοποιημένης κασέτας, όπως αυτές αλλοιώθηκαν μέσα στον χρόνο, που στη συνέχεια επεξεργάζεται για να δημιουργήσει ένα νέο ηχητικό περιβάλλον. Το μάσημα της κασέτας μετατρέπεται σε σύνθεση για ορχήστρα κρουστών.\nΑπό αυτή τη συλλογή ήχων προκύπτει η ηχητική εγκατάσταση Rondo Intro, που αποτελεί τη γραμμική εισαγωγή ενός εν εξελίξει έργου, και παρουσιάζεται για πρώτη φορά κλεισμένη στα ντουλάπια μιας αθηναϊκής κουζίνας. Ακολουθώντας τις συμβάσεις της μουσικής φόρμας Rondo, κατεξοχήν φόρμα που επιστρέφει πάντα σε ένα βασικό θέμα, η Στέλλα Ν. Χρίστου δημιουργεί από τα παραπάνω ένα κεντρικό επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Η έννοια της επιστροφής λειτουργεί ως προέκταση του αρχείου, της μνήμης, του αναστοχασμού μιας εποχής σε πεπερασμένο παροντικό χρόνο. Ο επισκέπτης καλείται να κάνει αυτοβούλως χρήση του αρχείου, ακόμα και να κάνει μια νέα ηχητική εγγραφή πάνω σε αυτό.\nΈνα άλλο εργαλείο που χρησιμοποιεί η Χρίστου στη σπουδή της είναι η συμβολική παρτιτούρα ως μια γλώσσα σημειογραφίας που ακολουθεί ο εκτελεστής του μουσικού έργου. Η γραφή της μουσικής γίνεται με υλικά μέσα, ζωγραφικά ή εγκαταστάσεις. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το Silence, το τρίτο μέρος του εν εξελίξει έργου της «Rited’ Entrέe», όπου η εικαστική εγκατάσταση παίρνει τον ρόλο της μουσικής παρτιτούρας.\nΓια το τετραμερές εν εξελίξει μουσικό έργο της «Paratroopers», έκτισε τον Απρίλη του 2018 ένα μεταλλικό ηχείο μέσα στο οποίο βρίσκεται ο εκτελεστής, ενώ κάθε μία από τις τέσσερις πλευρές του κουτιού γίνεται η ίδια, μέσω μίας εσωτερικής σύνθεσης, η παρτιτούρα που θα ερμηνεύει ζωντανά ο μουσικός. Η κατασκευή ονομάστηκε VOXNONINCERTA και αποτελεί το πρώτο μέλος της BILDAKTORCHESTRA, μιας ορχήστρας της οποίας η μουσική προκύπτει μέσα από υλικά κτίσματα, συνδέοντας την προσίδια λειτουργία της ύλης με τον ζωντανό ήχο. Η ίδια η δομή και μορφή του κουτιού-ηχείου παρουσιάζει ένα σημαντικό ενδιαφέρον, ως ένα εικαστικό αντικείμενο, στο οποίο ο υλικός χώρος που προκύπτει μετατρέπεται ταυτόχρονα σε μουσικό όργανο και συμβολική παρτιτούρα.\nΗ Στέλλα Ν. Χρίστου σπουδάζει για τη φωνή χωρίς αβεβαιότητα (voxnonincerta), για τη ζωή αντί-ψευδαίσθησης, για το α-συγχρονισμένο (a-sync) και το αντί-εννοιολογικό (anti-conceptual) των παράλληλων βίων, για τη μνήμη, τον έρωτα και την επικοινωνία.\nΣΤΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ – VOX NON INCERTA , σίδηρος, κουτί 2,20m • 1m • 1m, για το εν εξελίξει μουσικό έργο PARATROOPERS, 2018\nΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΚΘΕΣΗΣ: Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου, Άλκηστις Κοντοπούλου, Νικόλ Λεβέντη\nΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Μαρία Μαυροπούλου\nO Γιάννης Αμανατίδης γεννήθηκε το 1983, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2012 από το εργαστήριο του Τ. Χριστάκη. Από το 2016 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: amanis1983@gmail.com\nΟ Καπνίσης Αντώνιος γεννήθηκε το 1987, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2011. Από το 2017 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: antonis_oud@yahoo.gr\nΗ Χαρά Κεράστα γεννήθηκε το 1994 στην Λιβαδειά, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών Τμήματος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης Ιωαννίνων το 2017. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: xara.ker@hotmail.com site: https://chariekerasta.wixsite.com/charakerasta\nH Ελένη Κορδαλή γεννήθηκε το 1980, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2016, από το Ε’ Εργαστήριο ζωγραφικής με καθηγητές τους Δ. Σακελλίων, Κ. Τσώλη και Μ. Μανουσάκη. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: kordali_eleni@yahoo.com site: kordalieleni.tumblr.com\nO Παναγιώτης Λιανός γεννήθηκε το 1985. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως δερματοστίκτης. Αποφοίτησε από την σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το 2014. Από το 2017 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: panayotislianos@gmail.com site: https://www.instagram.com/ners_ntc/?hl=en\nΟ Θάνος Μακρής γεννήθηκε στην Αθήνα (1979) και μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης και αρχαιοτήτων (2000) και εργάσθηκε σε φορείς όπως το Υπουργείο Πολιτισμού, το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο (Αίγυπτος). Συνέχισε τις σπουδές του πάνω σε θέματα Ιστορίας και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού (2015). Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως Art mediator (ΝΕΟΝ, Documenta14) και ως Εκπαιδευτής Ενηλίκων. Από τον Οκτώβριο του 2017, είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: thanosmak22@gmail.com site: https://www.instagram.com/thmak22/\nΗ Λαμπρινή Μάρκου γεννήθηκε το 1981, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Aποφοίτησε το 2013 από το Γ΄ Εργαστήριο ζωγραφικής της Ανωτάτης Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας. Είναι επίσης πτυχιούχος Αρχιτεκτονικής Εσωτερικών Χώρων του ΤΕΙ Αθήνας. Διανύει το δέυτερο έτος σπουδών στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. mail: markoulab@gmail.com\nH Μαρία Μαυροπούλου γεννήθηκε το 1989, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2014. Από το 2014 είναι μέλος της κολεκτίβας Depression Era η οποία εξερευνά το αστικό και κοινωνικό τοπίο της κρίσης στην Ελλάδα. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: info@mariamavropoulou.com site: www.mariamavropoulou.com\nΗ Ελεάννα Μπαλέση γεννήθηκε στον Πειραία το 1993, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστιμίου Ιωαννίνων το 2015. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: eleanna_ba@hotmail.com site: http://balesieleanna.blogspot.com/\nΗ Ρενάτα Μεθενίτη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι αρχιτέκτων μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και εικαστικός. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2016, έχοντας παρακολουθήσει, αρχικά το Η΄ και μετά το Γ΄ Εργαστήριο ζωγραφικής, με καθηγητές τους Τ. Χριστάκη και Μ. Σπηλιόπουλο αντίστοιχα. Από το 2017, φοιτά στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Α.Σ.Κ.Τ. όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών.mail: renatametheniti@tee.gr\nΗ Αλεξάνδρα Νάκου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σήμερα ζει και εργάζεται. Είναι απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με καθηγητή τον Γιώργο Τσακίρη και κατεύθυνση Ζωγραφικής. Το τρέχον ακαδημαϊκό έτος βρίσκεται στο Α’ έτος του Μεταπτυχιακού Εικαστικών Τεχνών της ΑΣΚΤ. mail: alexandranakou@outlook.com.gr site: http://alexandra-nakou.wixsite.com/artist-portfolio\nΗ Άννα Παπαθανασίου γεννήθηκε το 1985, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2014 από το Ε΄εργαστήριο ζωγραφικής και τη Γυμναστική Ακαδημία του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης το 2008. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου ολοκληρώνει το πρώτο έτος σπουδών. mail: annapapa8anasiou@gmail.com site: https://issuu.com/annapapa8anasiou/docs/anna_papathanasiou_works_high https://vimeo.com/annapapathanasiou\nΗ Αλεξάνδρα (Άντα) Πετρανάκη γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2015, από το Εργαστήριο ζωγραφικής του Γιώργου Καζάζη. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: AlexandraPetranaki@gmail.com site: http://alexandrapetranaki.wixsite.com/arts\nΟ Λυσίμαχος Πολυχρονίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Έχει σπουδάσει θαλάσσια βιολογία και είναι διπλωματούχος ταριχευτής.Από το 2016 είναι φοιτήτης στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: maritimus_x@yahoo.gr site: www.smutzig.com\nH Irene Ragusini γεννήθηκε το 1988 στο Desenzano del Garda της Ιταλίας. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2015. Ασχολείται επαγγελματικά με τον χορό με διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών.mail: irene.ragusini@gmail.com site: http://cargocollective.com/ireneragusini/About-Irene-Ragusini\nΗ Εύη Ρουμάνη γεννήθηκε το 1989, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2013, από το ΄Η Εργαστήριο ζωγραφικής. Από το 2017 είναι φοιτητήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: evirouman@yahoo.gr site: www.eviroumani.wordpress.com\nΗ Μυρτώ Σαρμά ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ολοκλήρωσε το 2014 τη μετεκπαίδευση της, με υποτροφία του Ιδρύματος Γουλανδρή, στο LCF Univercity of the Arts του Λονδίνου. Είναι ιδρυτικό μέλος της διεπιστημονικής καλλιτεχνικής συλλογικότητας Recompulsive Behaviors μαζί με τις Μυρτώ Λάντζα, και Δήμητρα Τρούσα. Έργα τους έχουν παρουσιαστεί στο δημόσιο χώρο της Αθήνας, στο θέατρο Πόλη και στο φεστιβάλ Αθηνών κ Επιδαύρου. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών.mail: myrtosarma@gmail.com site: www.myrtosarma.com\nΟ Σωκράτης Φατούρος γεννήθηκε στην Καλαμάτα, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2001.Έργα τoυ έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2016 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: socratesfatouros@gmail.com\nΗ Μυρτώ Χρήστου γεννήθηκε το 1992 στα Ιωάννινα, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2015, από το Εργαστήριο ζωγραφικής του Νίκου Ναυρίδη. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: myrtochristou@hotmail.com site: http://myrtochristou.wixsite.com/artist\nΗ Στέλλα Ν. Χρίστου γεννήθηκε το ‘79 στον Ασκά της Λευκωσίας. Αποφοίτησε από το τμήμα Μουσικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με κατεύθυνση την Ανθρωπολογία της Μουσικής. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: outerstella@gmail.com\nΗ Βάλια Γριμπά είναι απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στην Αρχαιολογία και την Ιστορία της Τέχνης, και πτυχιούχος πιάνου και Αρμονίας του Εθνικού Ωδείου. Έχει συμμετάσχει σε πανεπιστημιακές ανασκαφές στις θέσεις Πλάσι Μαραθώνα και Παλαιόπολη Άνδρου. Έχει εργασθεί στο Μουσείο της Ακρόπολης (τομέας εκπαιδευτικών προγραμμάτων) και εθελοντικά στο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς. Το τρέχον διάστημα, ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ. mail: valiagriba@gmail.com\nΗ Ειρήνη Καραγκιοζίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Κινηματογράφο στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση το σενάριο. Επίσης, ασχολήθηκε με την εκμάθηση της ελληνικής νοηματικής γλώσσας, στην οποία απέκτησε πτυχίο επάρκειας. Συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ως συν-σκηνοθέτρια του «Μόνος ή αλληλέγγυος», το οποίο προβλήθηκε και στην ΕΡΤ. Δουλεύει σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Την τρέχουσα περίοδο εργάζεται, ενώ ταυτόχρονα ολοκληρώνει τις σπουδές της στο τμήμα Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. mail: irinikara0@gmail.com\nΟ Γιάννης Καραδήμας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Tο 2005 αποφοίτησε από το τμήμα Μηχανολογίας της Ανωτάτης Σχολής Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης. Το 2015 αποφοίτησε με άριστα από το τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Στο πρώτο εξάμηνο του 2018 εκπονεί τις διπλωματικές του εργασίες, αφενός για το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Σπουδές στην Εκπαίδευση του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου με τίτλο «Ο μαθησιακός ρόλος των αναπαραγωγών έργων τέχνης στα σχολικά εγχειρίδια. Σημειωτική προσέγγιση» και αφετέρου, για το Μεταπτυχιακό Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών με τίτλο «Τα επίπεδα εξέτασης ενός έργου τέχνης ως ιστορικής εικόνας». Από το 2008 εργάζεται στη μέση εκπαίδευση. mail: john.karadhmas@yahoo.gr\nΗ Μίνα Καρατζά είναι πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διαθέτει μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης με τίτλο «MA in Arts and Heritage: Policy, Management and Education» από το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ στην Ολλανδία, καθώς και «MA in Cultural Studies» από το Πανεπιστήμιου του Λούβεν (KU Leuven) στο Βέλγιο. Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως ιστορικός με ειδίκευση στα νεώτερα μνημεία της Αττικής, στο Υπουργείο Πολιτισμού και ως ερευνήτρια της συλλογής Jeanne και Charles Vandehove, που ανήκει στο Bonnefanten Museum του Μάαστριχτ με καθεστώς μακροχρόνιου δανεισμού. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζεται στην εταιρεία διαχείρισης ψηφιακού πολιτισμού PostScriptum ενώ παράλληλα παρακολουθεί το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών: «Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης» της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. mail: assiminakaratza@gmail.com\nΗ Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου γεννήθηκε το 1992 στην Αθήνα. Είναι αριστούχος απόφοιτη του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Το τρέχον ακαδημαϊκό έτος ολοκληρώνει τις σπουδές της στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του ίδιου τμήματος. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια σχετικά με τη θεωρία της τέχνης, την επιμέλεια εκθέσεων και την πολιτιστική διαχείριση και έχει λάβει μέρος σε μεγάλο αριθμό καλλιτεχνικών project και εκθέσεων, στον συντονισμό, την επιμέλεια ή/και τη συγγραφή κειμένων. mail: alkistikon@gmail.com\nΗ Νικόλ Λεβέντη γεννήθηκε το 1992 στη Λάρισα. Το 2015 αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με κατεύθυνση Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης. Έχει συνεργαστεί, ως ιστορικός τέχνης, με δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Στην παρούσα περίοδο εκπονεί τη διπλωματική της εργασία στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. mail: nicolleventi@gmail.com\nΗ Ξένια Μαρλίτση αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 2011, με κατεύθυνση στη ζωγραφική (2011). Το 2012 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική της έκθεση με τίτλο «Ο Σκόπελος της Μνήμης» στον χώρο τέχνης Μελάνυθρος, στην Αθήνα. Το 2016 έγινε δεκτή στον Α’ κύκλο μεταπτυχιακών σπουδών Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, στο αντίστοιχο τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας Τέχνης της ΑΣΚΤ, όπου τώρα ολοκληρώνει τις σπουδές της εκπονώντας τη διπλωματική της εργασία. Από το 2011, εργάζεται στην πινακοθήκη Κουβουτσάκη (Κηφισιά) ως εκπαιδευτική ξεναγός, ενώ παράλληλα έχει συνεργαστεί με διάφορα ιδιωτικά ΙΕΚ, διδάσκοντας εικαστικά και ιστορία τέχνης. mail: xenia.marli@gmail.com\nΗ Κατερίνα Μπούσια-Αλεξάκη είναι αρχιτέκτων μηχανικός του ΕΜΠ, και φοιτήτρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ. Έχει φοιτήσει στην Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Βαλένθια με το πρόγραμμα Erasmus. Έχει συμμετάσχει σε πολλά αρχιτεκτονικά εργαστήρια και παρουσιάσεις και έχει διακριθεί στο διεθνή διαγωνισμό COCOON, που διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο Ελλήνων Αρχιτεκτόνων Νέας Υόρκης, με το έργο της «unfolding cocoon». Το 2017 εργάστηκε στο γραφείο τύπου της documenta 14. Επίσης έχει σπουδάσει μουσική και είναι κάτοχος πτυχίου και διπλώματος πιάνου. mail: katerina.bale@gmail.com\nΟ Αδριανός Τρίκας Πανδής είναι απόφοιτος του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου συνεχίζει τις σπουδές του στον μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών. Τα τρία τελευταία χρόνια έχει αναλάβει τον συντονισμό παραγωγής μικρών και μεγάλων εικαστικών εκθέσεων και καλλιτεχνικών Φεστιβάλ, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί ως πολιτιστικός συντάκτης σε ηλεκτρονικά περιοδικά και εφημερίδες. mail: pandisadrian@gmail.com\nΗ Χριστίνα Παπούλια σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (2007), είναι υποψήφια διδάκτωρ Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο, κάτοχος ΜΑ στην Παλαιολιθική Αρχαιολογία και την Εξέλιξη του Ανθρώπου (University of Southampton, 2009) και πιστοποιητικού κατάρτισης στην Ειδική Αγωγή και την Ψυχολογία (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, 2015). Από το 2008 συμμετέχει σε πληθώρα αρχαιολογικών ερευνών μελετώντας, σχεδιάζοντας και δημοσιεύοντας προϊστορικά λίθινα εργαλεία. Ως υποδιευθύντρια του Ιρλανδικού Ινστιτούτου Ελληνικών Σπουδών στην Αθήνα (2016–) διοργανώνει διαλέξεις, ημερίδες και εκπαιδευτικές εκδρομές σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους της κεντρικής και νότιας Ελλάδας. mail: papoulia.christina@gmail.com site: https://crete.academia.edu/ChristinaPapoulia\nΗ Σοφία Χρυσαφοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985. Σπούδασε Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (2003-2007) και στη συνέχεια Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (2010-2014), όπου συνεχίζει στον μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών (2016-σήμερα), ολοκληρώνοντας τη διπλωματική της εργασία με τίτλο: «Η ιστορία του έργου της επιμέλειας των εικαστικών εκθέσεων στην Ελλάδα από το 1976 -1983». Έχει εργαστεί ως βοηθός επιμελήτρια σε αρκετές εκθέσεις (όπως «Εικαστικές τέχνες και Αντίσταση 1950-1874», «Bλάσης Κανιάρης Προς Τήνο ΙΙΙ», και έχει συνεπιμεληθεί με την Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου τις ομαδικές εκθέσεις “Panopticon” (Οκτ2017) και “Van Gogh Revisited” (Δεκ 2018). mail: sofiachrysafopoulou@hotmail.com


Ο μεγαλύτερος δικτυωτής του κόσμου ebooks.gr\nΑρχική» Ο μεγαλύτερος δικτυωτής του κόσμου\nΣυγγραφέας : Τσόλκας Λάζαρος\nISBN : 960-209-858-9\nΚατηγορίες : Επιτυχία και προσωπικότητα, Συμβουλευτική, Επικοινωνία\nΣε αυτό το βιβλίο, ο συγγραφέας και ομιλητής επιχειρηματικών συνεδρίων Λάζαρος Τσόλκας μάς αποκαλύπτει με μια πολύ ωραία βιβλική παραβολή, την τέχνη του "επικοινωνείν" και μας αποκωδικοποιεί την πανανθρώπινη ανάγκη της γνώσης, της αναζήτησης της ευτυχίας, της προσπάθειας για το καλύτερο, την επιτυχία, και την τελική δικαίωση.\nΕίναι ένα εγχειρίδιο προσωπικής ανάπτυξης, ψυχικής βοήθειας και υποστήριξης όλων όσων ετοιμάζονται να κάνουν το "επόμενο" βήμα.\nΤο βιβλίο αυτό, απευθύνεται σε όλους αυτούς που ψάχνουν και αναζητούν τρόπους να στηρίξουν την προσπάθειά τους, για την όποια επιτυχία στη ζωή τους.\nΟ συγγραφέας - βαθύς γνώστης της σύγχρονης επικοινωνίας - με τον ευρηματικό τρόπο της παραβολής, προσπαθεί να συγκεράσει όλα τα αντικρουόμενα στοιχεία και στο τέλος, δείχνει να τα καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο.\nΤο βιβλίο φιλοδοξεί να μιλήσει στις καρδιές όλων των αναγνωστών και αυτό είναι που το κάνει να ξεχωρίζει και να χαρίζει μια όαση πνευματικής ανάτασης και ψυχικής γαλήνης στη σημερινή χαοτική κατάσταση της πληροφόρησης.\nΟ "Μεγαλύτερος Δικτυωτής του Κόσμου" είναι ένα βιβλίο χρήσιμο για κάθε σκεπτόμενο άτομο αλλά και απαραίτητο εγχειρίδιο για όποιον ψάχνει περισσότερα και επιθυμεί να αναδείξει τον κρυμμένο ηγέτη μέσα του.\nΙδανικό για τον φοιτητή και σπουδαστή αλλά και απαραίτητο για το "φτασμένο" στέλεχος για τη δημιουργία οργανισμών και ομάδων εργασίας, για τον ανεξάρτητο επαγγελματία, τον πολιτικό, τον άνθρωπο του Μάρκετινγκ αλλά και τον επιτυχημένο επιχειρηματία.\nΟ Λάζαρος Τσόλκας γεννήθηκε στο Αγρίνιο όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια και από το '70 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Υπήρξε στέλεχος τηλεπικοινωνιακού οργανισμού και σχεδόν όλη την καριέρα του την αφιέρωσε στην επαφή με το κοινό. Ανήσυχο πνεύμα και οραματιστής συνάμα, από μικρός βρέθηκε στο χώρο της λογοτεχνίας και μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει ένα μεγάλο αριθμό από ποιήματα, στίχους τραγουδιών, σενάρια ταινιών και θεατρικά έργα. Το 1996 ήταν η "μοιραία" συνάντηση γι' αυτόν με το Δικτυακό Μάρκετινγκ κι έκτοτε κινείται σ' αυτόν το χώρο, με πολύ μεγάλη επιτυχία! Ταξίδεψε σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, για να δει από κοντά το "κύμα" της εποχής, που λέγεται Network Marketing (MLM). Σήμερα είναι ομιλητής και εκπαιδευτής μεγάλων συνεδρίων του χώρου και με τις γνώσεις, τη δύναμη και το πάθος που τον διακρίνουν, έχει εμπνεύσει χιλιάδες ανθρώπους ν' αλλάξουν τη ζωή τους. Στόχος του είναι να κάνει ανθρώπους να πιστέψουν στην κρυμμένη δύναμή τους και να κυνηγήσουν το όνειρο, μέχρι να το επιτύχουν.


Αντσελότι: “Είμαι αισιόδοξος για τον Χάμες” - Novasports.gr\nΟ Κάρλο Αντσελότι εμφανίστηκε αισιόδοξος σχετικά με την προσπάθεια της Νάπολι για την απόκτηση του Χάμες Ροντρίγκες, τον οποίο θέλει στην ομάδα του τη νέα σεζόν.\nΟ Κάρλο Αντσελότι εμφανίστηκε αισιόδοξος σχετικά με την προσπάθεια της Νάπολι για την απόκτηση του Χάμες Ροντρίγκες, τον οποίο θέλει στην ομάδα του τη νέα σεζόν. Ο Ιταλός τεχνικός των “παρτενοπέι” συμπλήρωσε πως η ομάδα του προσπαθεί να ολοκληρώσει το προσεχές χρονικό διάστημα, δυο μεγάλες μετεγγραφές, οι οποίες θα ενισχύσουν σημαντικά το ρόστερ της, εν όψει της νέας σεζόν.\nΧαρακτηριστικά, ο Αντσελότι δήλωσε: “Μπορεί να έχουμε δύο μεγάλες μεταγραφές σύντομα. Ασχολούμαστε διαρκώς με το τι γίνεται στην αγορά, είμαστε ανταγωνιστικοί και στις 31 Αυγούστου θα είμαστε όλοι χαρούμενοι”.\nΣτη συνέχεια, δήλωσε για την υπόθεση του Χάμες Ροντρίγκες: “Είναι μια μεταγραφή που θα πάρει σίγουρα χρόνο, αλλά είμαι αισιόδοξος πως θα τον κλείσουμε”.


ΣΥΡΙΖΑ: Ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να βρίσκεται σε μεγάλο πανικό - News Biz\nΑρχική ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΡΙΖΑ: Ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να βρίσκεται σε μεγάλο πανικό\nΕιδικότερα, αναφέρει ότι «οι καταγραφές αυτές αποκαλύπτουν πρώην υπουργούς και στελέχη της ΝΔ με σοκαριστικούς διαλόγους να εμπλέκονται σε παιδεραστία και να συνεργάζονται με ένα μαφιόζικο παρακράτος, με δικαστές που καταγράφονται να υποστηρίζουν ότι στήνουν δίκες υπέρ χορηγών της ΝΔ με ανταλλάγματα». Προσθέτει πως «τώρα λοιπόν που αποδεικνύεται ότι το παρακράτος ήταν μαύρο και γαλάζιο, η ΝΔ θυμήθηκε να βγάλει από τη ναφθαλίνη τον κ. Καλογρίτσα, τον οποίο το 2016 τον κατηγορούσε ως αναξιόπιστο για τα βοσκοτόπια, και να τον τοποθετήσει ξανά στη πολιτική σκηνή, πλέον ως αξιόπιστο». Ο ΣΥΡΙΖΑ τονίζει επ’ αυτού ότι «τις δοσοληψίες του συγκεκριμένου επιχειρηματία και τα ανεξόφλητα χρέη του προς τρίτους επιχειρηματίες ίσως τα γνωρίζουν καλύτερα ο κ. Θεοδωρικάκος, ως παλιός συνεργάτης και οικογενειακός συνέταιρος και ο κ. Λοβέρδος ως συνήγορός του».\nΠροηγούμενο άρθροK.Βελόπουλος: Η κακοδαιμονία της Ελλάδος έχει ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς\nΕπόμενο άρθροE.Τσακαλώτος: Η πραγματικότητα μαρτυρά το αδιέξοδο των πολιτικών της ΝΔ


Ο στυγνός τοκογλύφος με τα 30 χρόνια "στο επάγγελμα" | Star Κεντρικής Ελλάδας\nΒρίσκεστε εδώ: Tv Star Ελλάδα Ο στυγνός τοκογλύφος με τα 30 χρόνια "στο επάγγελμα"\nΟ στυγνός τοκογλύφος με τα 30 χρόνια "στο επάγγελμα"\nΗ στυγνότητα με την οποία ο 63χρονος «αρχι-τοκογλύφος», με την… προϋπηρεσία 30 χρόνων (!), αντιμετώπιζε τα θύματά του ήταν χαρακτηριστική και αναδεικνύεται μέσα από τους χαρακτηριστικούς διαλόγους που υπέκλεψε ο «κοριός» της αστυνομίας. Όλες αυτές οι συνομιλίες εμπεριέχονται στην δικογραφία που σχηματίσθηκε σε βάρος του ίδιου και ακόμη έξι συνεργών του μεταξύ των οποίων τα τέσσερα τραπεζικά στελέχη, που του παρείχαν πληροφορίες, εκτός… ωραρίου, για την πιστοληπτική φερεγγυότητα των υποψήφιων θυμάτων, ενώ πολλές φορές πίεζαν τηλεφωνικά για την κάλυψη επιταγών που σφράγιζε ο «αρχι-τοκογλύφος» ως μέσο πίεσης για την αποπληρωμή τους.\nΕίναι εντυπωσιακή η σκληρότητα με την οποία αντιμετώπιζε τα θύματά του προκειμένου να υποκύψουν στις οικονομικές απαιτήσεις του. Σε ένα από αυτούς τους διαλόγους το θύμα δεν μπορεί να δώσει τα χρήματα του τοκισμού και προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τον τοκογλύφο:\nΑρχηγός: .. ναι\nΘύμα: κύριε Γιώργο τι κάνετε;\nΑρχηγός: καλά Βασίλη.\nΘύμα: το πολύ σε μια ωρίτσα θα είμαι έτοιμος.\nΑρχηγός: βάλε μου τα λεφτά στη τράπεζα Βασίλη. Βάλε τα λεφτά στη τράπεζα.\nΘύμα: εεεε θα τα βάλω σε λίγο θα δείτε..\nΑρχηγός: γράψε τον αριθμό 051....\nΘύμα: ναι βέβαια ...\nΑρχηγός: να είναι μέσα τα λεφτά πριν τις 2.\nΑρχηγός: αν δεν είναι θα έχω πρόβλημα.\nΚαι πάλι όμως το θύμα δυσκολεύεται, επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, και προσπαθεί να ενημερώσει και να κατευνάσει τον 63χρονο, ο οποίος τον απειλεί ότι θα σφραγίσει την επιταγή:\nΘύμα: κύριε Γιώργο τι κάνετε;.\nΑρχηγός: πες μου Βασίλη.\nΘύμα: δεν έχουν μπει ακόμα ξέρετε τα λεφτά..\nΑρχηγός: εντάξει τότε. Σε ένα λεπτό είμαι στη τράπεζα και σφραγίζω την επιταγή. Τέρμα η κοροϊδία ...\nΘύμα: μα δεν σας κοροϊδεύω..\nΘύμα: αν πιστεύεται αυτό για μένα τι να σας πω..\nΑρχηγός: μα δεν μπορώ να καταλάβω τι πάτε να περάσετε. Σε ένα λεπτό πάω να σφράγισω την επιταγή.\nΘύμα: μα για την επιταγή δικαιούται ο πελάτης 7 ημέρες αλλά δεν σας ζήτησα αυτό.\nΑρχηγός: καλά, καλά, όχι 7 ημέρες αλλά ούτε ένα λεπτό δεν δικαιούται αν θέλω. Ούτε ένα λεπτό. Τη Δευτέρα βγαίνει η επιταγή πληρωμής πες του (πατέρα σου). Δεν υπάρχει μήνας σε εμένα. Διαταγή πληρωμής τη Δευτέρα και μαυρίζουν όλοι. Τέρμα η κοροϊδία.\nΘύμα: αν δεν έχω τα λεφτά σήμερα θα τα έχω σίγουρα αύριο.\nΘύμα: μα περιμένω να μου βάλουν κάτι λεφτά τι να κάνω;;\nΘύμα: πιστεύεται ότι είμαι άνθρωπος που θα σας κορόιδευα;\nΑρχηγός: λυπάμαι πολύ, με έχεις βγάλει από τα ρούχα μου.\nΔυστυχώς πολλά από τα θύματα, με αυτή την τοκογλυφική διαδικασία, υπέστησαν μεγάλη οικονομική αφαίμαξη και κάποιοι αναγκάστηκαν σε αναστολή ή παύση της λειτουργίας των επιχειρήσεών τους.


Shogun's Kitchen: FAJITAS ΜΕ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ\nFAJITAS ΜΕ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ\nΣήμερα το μενού μας έχει φαγητό από την αμερικάνικη ήπειρο! Κλασικά tex-mex fajitas με κοτόπουλο. Ο όρος fajita περιγράφει το κρέας το οποίο είναι κομμένο σε λεπτές λωρίδες και το οποίο σερβίρεται έπειτα πάνω σε τορτίγια καλαμποκιού (την οποία φυσικά μπορείτε να τυλίξετε και σαν πιτόγυρο) μαζί με διάφορα συνοδευτικά που μπορεί να είναι καλαμπόκι, τριμμένο cheddar, sour cream, guacamole, κάποια salsa κλπ.. Εμείς φτιάξαμε δύο διαφορετικές εκδοχές με μερικά ίδια υλικά και μερικά δικής μας προτίμησης που μας άρεσαν ιδιαίτερα και σας προτρέπουμε να κάνετε τους δικούς σας συνδυασμούς κατά το γούστο σας. Είναι μια πολύ καλή ιδέα για φαγητό με παρέα!\n4 φιλέτα κοτόπουλο κομμένα σε πολύ λεπτές λωρίδες\nΓια τη γέμιση νο.1:\nΓια τη γέμιση νο.2:\nΜαρινάρω το κοτόπουλο με τα μπαχαρικά του και το σκόρδο στις ποσότητες που προτιμώ, αν είναι δυνατόν αποβραδίς, αλλιώς όσο περισσότερη ώρα μπορώ (Μπορώ επίσης να χρησιμοποιήσω κάποιο άλλο μείγμα μπαχαρικών που μου αρέσει, ακόμα και κάρι, όμως καλό θα είναι να είναι καυτερό!). Σε αντικολλητικό τηγάνι με ελάχιστο ελαιόλαδο ψήνω το κρέας όπως είναι μέχρι να γίνει (γύρω στα 5', ανάλογα με το μέγεθος που είναι κομμένο).\nΓέμιση νο.1: Αναμειγνύω πολύ καλά όλα τα υλικά εκτός από το γιαούρτι και τη γραβιέρα. Έτσι θα έχω φτιάξει ένα είδος salsa που ονομάζεται pico de gallo που χρησιμοποιείται πολύ σε τέτοιου είδους γεύματα. (Για όσους έχουν απορία, pico de gallo στα ισπανικά σημαίνει "ράμφος του κόκορα"... Πώς συνδέεται αυτή η ονομασία με τη συγκεκριμένη παρασκευή δεν έχει διευκρινιστεί με σιγουριά..!). Επόμενο βήμα είναι να γεμίσω την τορτίγια μου με τα υλικά της γέμισης στις ποσότητες που μου αρέσουν και να την καταναλώσω!\nΓέμιση νο.2: Σε αντικολλητικό σκεύος με λίγο ελαιόλαδο σοτάρω τις πιπεριές και τα κρεμμύδια σε μέτρια φωτιά για 8'-10' αλατίζοντάς τα, μέχρι να μαραθούν τα κρεμμύδια καλά και να αρχίσουν να σκουραίνουν. Τότε προσθέτω το μέλι και ανακατεύω για 2' μέχρι να καραμελώσουν. Φτιάχνω λίγο guacamole (η συνταγή εδώ). Χωρίς άλλη καθυστέρηση, γεμίζω όπως και πριν την τορτίγια μου με τα υλικά στις ποσότητες που θέλω και απολαμβάνω. Μπορώ επίσης, αντί για guacamole να χρησιμοποιήσω σκέτα κομμάτια αβοκάντο με λίγο χυμό λάιμ επάνω. Καλή όρεξη!\nat Σάββατο, Σεπτεμβρίου 27, 2014


Πολύδροσος Παρνασσού: ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΟΚ !! Ανδρέας Μαρτίνης σήμερα στην απολογία του ...."Όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί, πλην Καραμανλή-Τσίπρα, μου ζήτησαν ρουσφέτια" (βίντεο).\nΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΟΚ !! Ανδρέας Μαρτίνης σήμερα στην απολογία του ...."Όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί, πλην Καραμανλή-Τσίπρα, μου ζήτησαν ρουσφέτια" (βίντεο).\nΓια τη σημερινή ηγεσία του υπουργείου Υγείας υπογράμμισε ότι "δεν ήταν στους κοσμικούς κύκλους που εκινούμην και δεν τη γνωρίζω".\nΑπαντώντας σε ερώτηση της Αν. Καββαδία (ΣΥΡΙΖΑ)ανέφερε ότι πολλά πολιτικά στελέχη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ζητούσαν ρουσφέτια (νοσήλεια και διορισμούς) είτε δια αλληλογραφίας, είτε με....\nΤα λιγότερα του τα ζήτησε ο Αντώνης Σαμαράς, δήλωσε.\nΌλα αυτά περιλαμβάνονται στο ημερολόγιο της γραμματέως του. "Ζητήστε να σας το φέρει στην εξεταστική, αν δεν της το πήραν οι δοτοί που έβαλε ο κ. Αδ. Γεωργιάδης", είπε απεθυνόμενος προς τη βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ ο Ανδ. Μαρτίνης πρώην Πρόεδρος του Ερρίκος Ντυνάν.\nΤελικά, μετά τα αλλεπάλληλα ερωτήματα, επανέλαβε ότι "όλοι οι πρωην πρωθυπουργοί, εκτός από Τσίπρα και Καραμανλή καθώς και σχεδόν όλοι οι πρώην υπουργοί Υγείας" του ζήτησαν ρουσφέτια όταν ήταν πρόεδρος στο Ερρίκος Ντυνάν.\nΓια τη σημερινή ηγεσία του υπουργείου Υγείας υπογράμμισε ότι "δεν ήταν στους κοσμικούς κύκλους που εκινούμην και δεν τη γνωρίζω'.\nΕξεταζόμενος αρχικά από τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ Γιώργο Λαμπρούλη και ερωτώμενος «αν πλήρωνε ή δεν πλήρωνε ο κόσμος», ο Ανδρέας Μαρτίνης απάντησε "ότι το νοσοκομείο ήταν κοινωφελές ίδρυμα, όταν εγκαινιάστηκε είχα πει ότι ήταν κοινωφελές μνημείο του Ερυθρού Σταυρού. Τώρα λέω ότι ήταν μνημείο διαπλοκής".\n"Για να επιβιώσει ένα ίδρυμα τέτοια δομής χρειάζεται κάποιοι να πληρώνουν, κάποιοι να μην πληρώνουν και κάποιοι να πληρώνουν με το Ταμείο τους. Εμείς αυτό το υπερβήκαμε και το αυξήσαμε στο διπλάσιο. Οι ελεύθεροι ασθενείς βεβαίως και πλήρωναν. Αυτοί που είχαν κάνει συμβάσεις με τα Ταμεία την αυξήσαμε κατά πολύ. Οι νομικά άποροι δεν υπερέβαιναν τους 1.800", πρόσθεσε.\nΓια το εάν η παρουσία των τριών εκπροσώπων του υπουργείου Υγείας στο Δ.Σ. εμπόδισαν αποφάσεις του Συμβουλίου ο κ. Μαρτίνης είπε ότι "πολλές φορές και εν μέσω συμβουλίων ενημερωνόταν ο υπουργός από αυτούς τους τρεις εκπροσώπους του υπουργείου στο Δ.Σ. και έλεγε τι θέσεις να πάρουν".\nΑναρτήθηκε από Polydrosos Parnassou στις 6:11 μ.μ.


O ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Δημήτρης Παπαδημούλης EUROKINISSI\nΜε καρφιά απάντησε στα καρφιά του Φίλη ο αντιπρόεδρος της Ευρωβουλής, ζητώντας κατά την παρέμβαση του στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ συσπείρωση και εξωστρέφεια. “Δε θα γίνουμε ‘Τσοβόλα δώστα όλα’” δήλωσε.\n14 Οκτωβρίου 2018 14:35\nΑιχμές κατά του πρώην υπουργού Νίκου Φίλη, ο οποίος χθες άσκησε στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ εσωκομματική κριτική, άφησε στη δική του παρέμβαση ο αντιπρόεδρος της Ευρωβουλής, Δημήτρης Παπαδημούλης.\n“Δεχόμαστε ως κόμμα και κυβέρνηση Τσίπρα έναν ανηλεή πόλεμο επί 4 χρόνια. Για αυτό απαιτείται συσπείρωση και εξωστρέφεια. Πρέπει να βάλουμε τέλος σε αυτή την ΚΕ στην εικόνα που επιτρέπει σε αντιπάλους μας να μιλάνε για συντροφικά μαχαιρώματα” δήλωσε και ζήτησε:\n“Να δώσουμε τη μάχη έξω από τα γραφεία στην κοινωνία για το μεγάλο ηγεμονικό ΣΥΡΙΖΑ ένα κόμμα που θα είναι στον κορμό της αριστεράς. Με στόχο εκλογές στο τέλος της 4ετίας και ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι πρώτο κόμμα”.\nΣυμφώνησε με τον κ. Δραγασάκη ότι χρειάζεται προσοχή στις διεθνείς αναταράξεις που επηρεάζουν ομόλογα και τράπεζες. Τόνισε επίσης ότι “χρειάζονται στοχευμένες παρεμβάσεις, όχι περικοπή των συντάξεων, αύξηση κατώτατου μισθού, επαναφορά συλλογικών διαπραγματεύσεων αλλά με υγιή δημόσια οικονομικά. Μακριά από εμάς η λογική του Τσοβόλα δώστα όλα”.


Τραγωδία : 17χρονος μαθητής απανθρακώθηκε σε τροχαίο στην Κεφαλονιά - Almopia24\nHome / ΤΡΟΧΑΙΑ / Τραγωδία : 17χρονος μαθητής απανθρακώθηκε σε τροχαίο στην Κεφαλονιά\nΤραγωδία : 17χρονος μαθητής απανθρακώθηκε σε τροχαίο στην Κεφαλονιά\n11 Απριλίου ΤΡΟΧΑΙΑ\nΌπως προκύπτει, όλοι οι επιβαίνοντες είναι μαθητές του ΕΠΑΛ Αργοστολίου, Αλβανικής καταγωγής. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, το όχημα κινούνταν με υψηλή ταχύτητα, όταν εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε στα κολωνάκια που βρίσκονται στο πεζοδρόμιο. Η Τροχαία Αργοστολίου έχει ξεκινήσει προανάκριση για τα αίτια του τραγικού αυτού γεγονότος. Οι υπόλοιποι επιβαίνοντες του οχήματος είναι καλά στην υγεία τους με τον έναν να έχει υποστεί μόνο ελαφρύ τραυματισμό.\nΤραγωδία : 17χρονος μαθητής απανθρακώθηκε σε τροχαίο στην Κεφαλονιά Reviewed by . on 11 Απριλίου Rating: 5


Υδραυλικοί Αθήνα – Υδρεύειν\nΟι Υδραυλικοί της ΥΔΡΕΥΕΙΝ δίνουν λύσεις σε όλα τα υδραυλικά προβλήματα του σπιτιού ή και του χώρου εργασίας σας.\nΠεριοχές Κάλυψης ΥΔΡΕΥΕΙΝ\nΥδραυλικοί οικονομικοί και αξιόπιστοι.Επίσης έχουμε επώνυμα είδη υγιεινής,μπαταρίες,θερμοσίφωνες κλπ.\nΔεχόμαστε πληρωμές με κάρτες.\nΕίμαστε οι επίσημοι εγκαταστάτες ηλιακών θερμοσιφώνων της ELCO Βαγιωνής.Πραγματοποιούμε το service του ηλιακού σας θερμοσίφωνα ELCO SOL-TECH με γνήσια ανταλλακτικά ELCO για να παίρνετε το 100% των υψηλών δυνατοτήτων του.\nMε τις τιμές μας,και την εμπειρία μας στα υδραυλικά,έχετε την δυνατότητα να αναβαθμίσετε την ποιότητα ζωής σας,επισκευάζοντας όλα ταυδραυλικά προβλήματα που σας ταλαιπωρούν ή και αντικαθιστώντας τα παλιά υδραυλικά σας με καινούργια.Οι Υδραυλικοί της ΥΔΡΕΥΕΙΝ είναι πάντα δίπλα σας για ποιοτικές και οικονομικές υδραυλικές εργασίες.\nΟι Υδραυλικοί μας ειναι η διαφήμισή μας και για αυτό δίνουμε ΠΑΝΤΑ τον καλύτερο εαυτό μας.\nΟι Υδραυλικοί μας είναι δίπλα σας σε όλη την Αττική.\nΤώρα δεν φοβόσαστε να καλέσετε τον υδραυλικό.\nΜερικές από τις εργασίες μας:\nΤώρα δεν φοβόσαστε να αγοράσετε υδραυλικά είδη όπως :\nθερμοσίφωνες Ηλιακοί ELCO,RIVO\nΠαρακαλούμε επικοινωνήστε τώρα στο 211 770 2013 , για μια φιλική συζήτηση σχετικά με τις τεχνικές ανάγκες της οικίας σας.\n(c) YΔΡΕΥΕΙΝ.Απαγορεύεται η αντιγραφή ή και αναδημοσίευση φωτογραφιών,βίντεο και κειμένου.\nΗ ΥΔΡΕΥΕΙΝ.eu είναι η απάντηση στην αναζήτηση σας για: Υδραυλικοι Υδραυλικοι Αθηνα θερμοσιφωνες Αποφράξεις


Ταξίδεψε με τον Ολυμπιακό στη Γερμάνια! | Onsports.gr\nhome ΠοδόσφαιροChampions LeagueΤαξίδεψε με τον Ολυμπιακό στη Γερμάνια! Κοινοποιήστε\nΤαξίδεψε με τον Ολυμπιακό στη Γερμάνια!\tΣυντάκτης: Onsports Team\nΔημοσίευση: Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011 19.56\nΑνακοίνωση μέσω της οποίας ενημερώνει τους φίλους του για τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να ταξιδέψουν με την ομάδα στη Γερμανία για τον αγώνα της 4ης αγωνιστικής των ομίλων του Champions League κόντρα στη Ντόρτμουντ, εξέδωσε ο Ολυμπιακός.\tΑναλυτικά η ανακοίνωση της «ερυθρόλευκης» ΠΑΕ: «Θέλεις να ζήσεις κι εσύ μία μοναδική εμπειρία ή να κάνεις ένα καταπληκτικό δώρο; Τώρα είναι η καλύτερη ευκαιρία!\nΈνα ταξίδι πάντα ανανεώνει και προσφέρει ξεκούραση και διασκέδαση… Ένα ταξίδι με την ομάδα του Ολυμπιακού, όμως, μπορεί να αποτελέσει μία ανεπανάληπτη εμπειρία για τους λίγους τυχερούς που θα προλάβουν να εξασφαλίσουν τη θέση τους στο τσάρτερ που θα μεταφέρει τους «ερυθρόλευκους» στη Γερμανία!\nΘέλεις να παρακολουθήσεις το κρίσιμο παιχνίδι ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ και ψάχνεις να κλείσεις εισιτήρια;\nΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ προσφέρει στους φιλάθλους που θέλουν να ταξιδέψουν στη Γερμανία, τη δυνατότητα να το κάνουν ΜΑΖΙ με την ομάδα, περνώντας έτσι μερικές αποκλειστικές ώρες με τα αστέρια της ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟ.\nΤο πρόγραμμα του ταξιδίου έχει ως εξής:\nΗ πτήση (ΟΑ 4151) αναχωρεί στις 10.30 το πρωί από το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος με προορισμό το Ντόρτμουντ, στις 31/10/2011 και άφιξη στις 12.30 (τοπική ώρα). Η επιστροφή έχει προγραμματιστεί για τις 01.00 (τοπική ώρα) το πρωί, μετά το τέλος του αγώνα.\nΜεταφορά στο Ξενοδοχείο Steigenberger (4*) με check in στις 15.00 και διανυκτέρευση.\nΤην επόμενη ημέρα (1η Νοεμβρίου) προβλέπεται πρωινό στο ξενοδοχείο και check out στις 12.00.\nΟ αγώνας ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ θα ξεκινήσει στις 20.45 (τοπική ώρα). Μετά την λήξη, συγκέντρωση στο χώρο στάθμευσης του πούλμαν μας (22:45-23:00) και μεταφορά στο αεροδρόμιο της Κολωνίας για την πτήση προς Αθήνα (ΟΑ 4152). Η άφιξη στο Ελ. Βενιζέλος υπολογίζεται στις 05.00 το πρωί (02/11).\nΣημειώσεις προγράμματος : Το οριστικό πρόγραμμα της εκδρομής δίνεται 2-3 ημέρες πριν την αναχώρηση.\nΤιμή κατ΄ άτομο σε δίκλινο δωμάτιο με πρωινό 590€*.\nΕπιβάρυνση μονόκλινου δωματίου 100€.\nΛΟΓΩ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΘΕΣΕΩΝ ΘΑ ΤΗΡΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΣΕΙΡΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ\n* Στην τιμή δεν περιλαμβάνονται οι φόροι αεροδρομίων και επίναυλοι καυσίμων, 60€ καθώς και η τιμή του εισιτηρίου.Για πληροφορίες και κρατήσεις, παρακαλούμε όπως επικοινωνήσετε με τον Δημήτρη Φλαμπούρη στο τηλέφωνο 210.4143046».\tΚατηγορία: Champions League


«Αρέσουν τα δύσκολα στην Εθνική οµάδα» - Karfitsa.gr\n«Αρέσουν τα δύσκολα στην Εθνική οµάδα»\nΣτις 17 Οκτωβρίου το µεσηµέρι η Εθνική µας οµάδα ποδοσφαίρου θα µάθει τον αντίπαλο της στους αγώνες µπαράζ που οδηγούν στην τελική φάση του Παγκοσµίου Κυπέλλου της Ρωσίας. Μία από τις Ελβετία, Ιταλία, Κροατία και Δανία είναι η οµάδα που θα αντιµετωπίσει το αντιπροσωπευτικό µας συγκρότηµα. Λογικό είναι, όπως γίνεται παραδοσιακά κάθε φορά που στον ορίζοντα υπάρχει κλήρωση στην οποία είναι γνωστοί οι πιθανοί αντίπαλοι να γίνονται και οι ανάλογες εκτιµήσεις για το καλό και το κακό σενάριο. Αξίζει όµως τον κόπο µία τέτοια κουβέντα; Εάν σκεφτεί κάποιος ότι οι Ολλανδοί θα δουν την τελική φάση από τον… καναπέ του σπιτιού τους, η Αργεντινή πέρασε από χίλια κύµατα µέχρι να πάρει το εισιτήριο της πρόκρισης και πόσες άλλες δυνάµεις του ποδοσφαίρου θα είναι απούσες από τη µεγάλη διοργάνωση, θα καταλάβει ότι οι ασκήσεις επί χάρτου στο ποδόσφαιρο έχουν λίγη αξία. Τι είναι αυτό το οποίο µετράει όταν υπάρχει το minimum ποδοσφαιρικής ποιότητας και εµπειρίας; Το αγωνιστικό πάθος και ο ψυχισµός.\nΗ Εθνική µας οµάδα µετά την τραγωδία που έζησε στην προκριµατική φάση του Euro ’16, όταν και είχε φτάσει να ξύνει τον πάτο του βαρελιού της αξιοπιστίας, πλέον δείχνει διαφορετικό πρόσωπο. Ανασυντάχθηκε, έβαλε τον… Γερµανό της στον πάγκο, οι παίκτες κατάλαβαν ότι η πρόκριση θα τους δώσει υπεραξία και έτσι είχαν µία πολύ καλή παρουσία στην προκριµατική φάση του Π.Κ. Χωρίς υπερβολές στο παιχνίδι της, κάτι δηλαδή σαν το «απλώνω τα πόδια µου µέχρι εκεί που µπορώ», κατάφερε να επιβιώσει ακόµη και στις κακές της βραδιές. Κι αν βγαίνει κάποιο συµπέρασµα είναι ότι δυσκολεύθηκε µε εύκολους αντιπάλους. Για παράδειγµα τον περασµένο Αύγουστο στην Αθήνα δεν µπόρεσε να κερδίσει σ’ έναν αγώνα «κλειδί» την Εσθονία, ενώ µέχρι να γίνει το σκορ 2-0 κόντρα στο Γιβραλτάρ η «γαλανόλευκη» έβγαλε στο γήπεδο εκνευρισµό και ανασφάλεια. Τι σηµαίνουν όλα αυτά; Ότι η Εθνική µας οµάδα δεν έχει λόγους να «επιλέγει» αντίπαλο στους αγώνες µπαράζ. Και ποιότητα έχει πλέον η οµάδα και παραστάσεις από σηµαντικά Πρωταθλήµατα της κεντρικής Ευρώπης, οι διεθνείς απέδειξαν ότι µπορούν και στα δύσκολα. Οπότε τι πρέπει να παρακαλάµε; Να κάνουν µέσα στο γήπεδο το καλύτερο από αυτό που µπορούν ανεξαρτήτως από το ποιος θα είναι ο αντίπαλος.\n«Αριθµοί, επικοινωνία…”φρου-φρου κι αρώµατα”»!


από agelos » 21 Φεβ 2012, 12:40\nφιλε nassos ειναι καλη ιδεα απλα αν ξερει καποιος να μας πει την νομιμοτητα τους θεματςο. αν δηλαη μπορουμε τετοιου ειδου αρχεια μπορουμε να τα κραταμε με αυτη τη μορφη?\nαπό vrdjop9j » 28 Φεβ 2012, 13:01\nhttp://www.foxnews.com/scitech/2012/01/ ... -+Mixed%29\nαπό Phoebus » 16 Απρ 2012, 13:39\nΜιας και η συζήτηση για hosting έκλεισε... καλή εταιρία (μονο με bitcoin) για δοκιμαστικούς σέρβερ και όχι (εχει και πρόσβαση σε ολλανδικό data center): http://www.bitvps.com/ KVM + OPENVZ + Dedicated.\nαπό Tritonio » 17 Απρ 2012, 13:45\nPhoebus έγραψε: Μιας και η συζήτηση για hosting έκλεισε... καλή εταιρία (μονο με bitcoin) για δοκιμαστικούς σέρβερ και όχι (εχει και πρόσβαση σε ολλανδικό data center): http://www.bitvps.com/ KVM + OPENVZ + Dedicated.\nΚαλά λόγια ακούω για αυτούς αλλά λίγο τσιμπημένοι δεν είναι; Πολύ φτηνό (και σταθερό) hosting έχει το ChicagoVPS στο Σικάγο (προφανώς...). Ειδικά κάτι προσφορές που βγάζει κατά καιρούς για OPENVZ είναι στην ξεφτίλα. To filosofiki.eu εκεί τρέχει και δείτε για τι μέγεθος forum μιλάμε... Επίσης σε πιο μικρό πακέτο τρέχω Tor, Icecast, και Apache και όλα πετάνε. Το χειρότερο πρόβλημα που έχω δει έχει κρατήσει 1-2 ώρες και αυτό εδώ και μήνες να έχει συμβεί μια φορά.\nαπό baskin » 17 Απρ 2012, 13:50\nΈχουμε ήδη πάρει VPS εδώ και κάμποσες μέρες και έχει γίνει και η μεταφορά στον νέο server.\nΘα παρακαλέσω και εδώ, όσους μπορούν να βάλουν χρήματα στον τραπεζικό λογαριασμό του κόμματος. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝ, αυτή την στιγμή.


Με θλίψη το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Βοϊωτών Κοζάνης "Η Αγία Παρασκευή" πληροφορήθηκε το θάνατο\nτου Κωσταντίνου Κοσμίδη, τέως Δημάρχου Σιάτιστας.\nΆνθρωπος με ήθος και ευγένεια, ο Κωνσταντίνος Κοσμίδης, άξιο τέκνο του Βοΐου, συνοδοιπόρος και συνεργάτης στις δράσεις του Συλλόγου Βοϊωτών Κοζάνης, προσέφερε τα μέγιστα στα κοινά και την τοπική αυτοδιοίκηση. Θα μένει αλησμόνητος στη μνήμη όλων.\nΤο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Βοϊωτών Κοζάνης, εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια προς την οικογένεια του εκλιπόντος. Προσευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του και να δίνει κουράγιο στους οικείους του.\nΤο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Βοϊωτών Κοζάνης "Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ" συνεδρίασε εκτάκτως στις 21/08/2019 λόγω του θανάτου του Κωνσταντίνου Κοσμίδη, τέως Δημάρχου Σιάτιστας, και αποφάσισε στη μνήμη του τα παρακάτω:\nΝα εκφράσει τα ειλικρινή συλλυπητήρια του Προέδρου και των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου στην οικογένεια του εκλιπόντος.\nΝα παρευρεθεί σύσσωμο το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου στην Εξόδιο Ακολουθία.\nΝα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του στην επόμενη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου.\nΝα δημοσιευθεί συλλυπητήρια επιστολή στον τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης.\nΝα δημοσιευθεί το παρόν ψήφισμα στον τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης.\nΜε βαθύτατη θλίψη για το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου


Kαι εγένετω... διοίκηση ! ARIS 1914\nKαι εγένετω... διοίκηση !\nΑναρτήθηκε από admin | Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012 at 4:45 μ.μ.\nΤο πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης έκανε δεκτή την αίτηση για ορισμό προσωρινής διοίκησης στον Άρη.\nΗ νέα διοίκηση του Άρη θα αποτελείται από εφτά άτομα.\nΈτσι, μέσα στην ημέρα οι «κίτρινοι» θα έχουν νέα διοίκηση, αφού πρώτα τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου συνεδριάσουν. Η νέα διοίκηση του Άρη θα αποτελείται από εφτά άτομα τα ονόματα των οποίων είναι τα εξής: Γιάννης Ψηφίδης, Κώστας Ντικμπασάνογλου, Στάθης Τσομίδης, Βαγγέλης Αγγελούσης, Άγγελος Σπυρίδων, Αναστάσιος, Αβάνογλου, Λάζαρος Παπαδόπουλος.


Κατά 333% αυξήθηκαν οι αποποιήσεις ακινήτων από το 2013 | Liberal.gr\nΚατά 333% αυξήθηκαν οι αποποιήσεις ακινήτων από το 2013\nΤρίτη 19 Φεβρουαρίου 2019, 10:11\nΣυνεχίζουν να αποποιούνται ακίνητα οι Έλληνες καθώς τα περισσότερα εξ αυτών κουβαλούν χρέη. Οι αποποιήσεις έχουν δεκαπλασιαστεί τα τελευταία 9 χρόνια εξέλιξη που όλα δείχνουν ότι θα συνεχισθεί μέχρι τουλάχιστον να αλλάξει η φορολογία αλλά και να φύγουν τα βαρίδια που έχουν πάνω τους τα ακίνητα. Πολλοί κληρονόμοι αναφέρουν ότι η ρύθμιση των 120 δόσεων ενδεχομένως να τους βοηθήσει να τα κάνουν δικά τους εφόσον βέβαια, το χρέος δεν είναι μεγαλύτερο από την αξία του ακινήτου. Σύμφωνα με τα στοιχεία των ειρηνοδικείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (τα μικρότερα δεν έχουν ακόμα στοιχεία καθώς το σύστημα είναι ακόμα χειρόγραφο) το 2018 οι αποποιήσεις ανήλθαν σε περίπου 15.000 στην πρωτεύουσα, ενώ στη Θεσσαλονίκη ξεπέρασαν τις 8.000. Συνολικά πάντως υπολογίζεται ότι ολόκληρη την επικράτεια οι αποποιήσεις ξεπέρασαν το αστρονομικό νούμερο του 2017 δηλαδή τις 130.000.\nΗ εξάντληση της φοροδοτική ικανότητας των φορολογούμενων και η δυσκολία αντιμετώπιση της καθημερινότητας αναγκάζουν ολοένα και περισσότερους πολίτες να αποποιούνται κληρονομιές, κυρίως όταν αυτές σχετίζονται με ακίνητα. Πλέον όπως αναφέρουν νομικοί, έχουμε ξεφύγει από την αποποίηση κληρονομιών λόγω ΕΝΦΙΑ και φόρου κληρονομιάς και παγιώνεται μία κατάσταση που σχετίζεται με τα υψηλά χρέη του του κληροδότη\nΌπως προαναφέρθηκε, οι ειδικοί εκτιμούν ότι το 2018 οι αποποιήσεις έφθασαν τις 130.000 (οριστικά στοιχεία θα εκδοθούν το προσεχές διάστημα αναφέρουν κύκλοι του υπουργείου Δικαιοσύνης). Το νούμερο αυτό είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό καθώς είναι υπερδιπλάσιο συγκριτικά με τις αποποιήσεις του 2016 και αυξημένο κατά 333% συγκριτικά με το 2013. Έτσι το Δημόσιο γίνεται ο μεγαλύτερος κληρονόμος μιας περιουσίας που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί. Και αυτό καθώς είναι άγνωστο το τι γίνονται τα ακίνητα αυτά, καθώς τα προγράμματα πλειστηριασμών του Δημοσίου είναι περιορισμένα. Για παράδειγμα, το διάστημα αυτό έχουν αναγγελθεί προγράμματα πλειστηριασμών για 16 ακίνητα, οι οποίοι ως επί των πλείστον κηρύσσονται άγονοι. Όπως επίσης άγνωστο είναι το απόθεμα των ακινήτων που έχει περιέλθει στο Δημόσιο από κατασχέσεις ή εκχωρήσεις ακινήτων. Το μόνο βέβαιο είναι πως πρόκειται για ακίνητα που απαξιώνονται σε καθημερινή βάση, γεγονός που καθιστά όλο και δυσκολότερη την εύρεση αγοραστών στο μέλλον.\nΑυτό όμως που δείχνει την οικονομική ανέχεια είναι οι αποποιήσεις κληρονομιών και οι εκχωρήσεις ακινήτων προκειμένου να πληρωθούν οφειλές προς το Δημόσιο. Χιλιάδες φορολογούμενοι δεν μπορούν να πληρώσουν τόσο τα χρέη όσο και το φόρο κληρονομιάς , ενώ άλλοι οι οποίοι αδυνατούν να ενταχθούν στη ρύθμιση των 12 δόσεων για την πληρωμή των οφειλών τους αναγκάζονται να εκχωρούν τα σπίτια τους.


Σαρώνει το τούρκικο λεμόνι στην ελληνική αγορά - Έλλειψη ποσοτήτων και στην Κορινθία για εξαγωγές - PeloponnisosNews Online\nΑρχική Eπικαιρότητα Σαρώνει το τούρκικο λεμόνι στην ελληνική αγορά – Έλλειψη ποσοτήτων και στην...\nΣαρώνει το τούρκικο λεμόνι στην ελληνική αγορά – Έλλειψη ποσοτήτων και στην Κορινθία για εξαγωγές\nΧωρίς ιδιαίτερες απώλειες σε ποσότητες και σε μέτριες τιμές κινείται το λεμόνι στην αγορά, με την εικόνα από νομό σε νομό να είναι λίγο-πολύ η ίδια.\nΑπό την Αργολίδα, ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Κιβερίου, Νίκος Χασάπης, τόνισε τη χαμηλή ζήτηση: «Η τιμή είναι 30-35 λεπτά, αλλά ακόμα δεν έχουμε ζήτηση. Από τη μία πλευρά τα τουρκικά λεμόνια και από την άλλη η έλλειψη των απαιτούμενων ποσοτήτων για εξαγωγές, μας εγκλωβίζουν στην εσωτερική αγορά, με τις όποιες επιπτώσεις. «Η καλλιέργεια διαρκώς αυξάνεται και οι τιμές μέχρι την περασμένη χρονιά ήταν πολύ καλές Οι Τούρκοι, όμως, ανέτρεψαν φέτος τα δεδομένα».\nΣτην Κορινθία, ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Ξυλοκάστρου, Βασίλης Γκιόλιας, τονίζει ότι «η φετινή τιμή είναι 30 λεπτά στον παραγωγό, με την παραγωγή να είναι αμελητέα μειωμένη. Φυσικά, εμείς εδώ, στο Ξυλόκαστρο, ζήσαμε την εποχή που μαζεύαμε 50.000 τόνους και τώρα μαζεύουμε 50.000 κιλά. Τα προβλήματα που δημιούργησαν οι χωματερές, αλλά και η απώλεια της αγοράς της Ρωσίας, είχαν για την Κορινθία άμεσες επιπτώσεις. Τώρα, η Θεσσαλονίκη έχει γεμίσει τούρκικα λεμόνια. Οι εποχές που μας ζητούσε η Βόρεια Ελλάδα λεμόνι, δεν υπάρχουν πια».\nΤέλος διαφορετικό είναι το κλίμα που επικρατεί στη Λακωνία όπως μας το μεταφέρει ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Εσπεριδοειδών Σκάλας Sparta Orange, Πέτρος Μπλέτας: «Και φέτος, αλλά και πέρσι, όλο το λεμόνι θα φύγει εξαγωγή με κυριότερο πελάτη τις βαλκανικές χώρες. Υπάρχει ακόμα μεγάλη δυνατότητα στις εξαγωγές, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις». Από τη Λακωνία έφυγαν 10.000 τόνοι στις εξαγωγές και η τάση είναι αυξητική.\nΠροηγούμενο άρθροΈρχονται αλλαγές σε όλα τα επιδόματα ανεργίας του ΟΑΕΔ\nΕπόμενο άρθροΣοκ στην Τουρκία: Ανήλικος δολοφονεί εν ψυχρώ συμμαθητή του στη μέση του δρόμου (σκληρές εικόνες)