Травы для патэнцыі мужчын спіс - Xtrazex\nТравы для патэнцыі мужчын спіс\nПры падборы народнага сродкі, які аказвае станоўчы ўплыў на эректільной функцыю, першымі на розум прыходзяць расліны і травы. Для павышэння патэнцыі ў мужчын прыдумана мноства рэцэптаў з ужываннем раслінных кампанентаў. Вынік залежыць ад выбраных інгрэдыентаў і правільнасці падрыхтоўкі. Многія біядабаўкі, сутнасць працы якіх зводзіцца да ўзняцця эрэкцыі, ўздзейнічаюць на арганізм мужчыны як раз за кошт траў у складзе і іншых натуральных кампанентаў, такіх як:\nСамо па сабе расліна мае дастаткова шырокае прымяненне ў народнай медыцыне (пераважна Кітая і іншых усходніх краін). Для павелічэння патэнцыі часцей за ўсё ўжываецца корань жэньшэня. Менавіта ў ім утрымліваецца цэлы шэраг біоактівные рэчываў, якія патрэбныя для якаснай стымуляцыі палавой актыўнасці.\nНайбольш распаўсюджаным метадам выкарыстання жэньшэня з'яўляецца падрыхтоўка з яго кораня спіртавы настойкі. Яшчэ кіраўнікі ў былыя часы выкарыстоўвалі такое прыроднае сродак для забеспячэння магчымасці доўгі час задавальняць сваіх жанчын.\nПадрыхтоўка настойкі прадугледжвае выкарыстанне 50-70 г сушеного сыравіны. Яго заліваюць 200-300 мл гарэлкі або 40%-нага спірту. Далей пасудзіну шчыльна зачыняецца, пакідаецца ў цёмным сухім месцы на 2-3 тыдні. Па заканчэнні гэтага тэрміну трэба добра страсянуць вадкасць, пасля чаго яна гатовая да выкарыстання. Ўжываць трэба па 10-15 кропель адзін раз у дзень на працягу 1-2 месяцаў.\nМногія мужчыны для ўстойлівага павышэння патэнцыі дадаюць настойку жэньшэня ў каву або чай.\nГалоўныя эфекты, якія расліна аказвае на арганізм мужчыны:\nУзмацненне прыемных адчуванняў падчас сэксу.\nАгульнае павышэнне патэнцыі.\nДзякуючы ўсім названым вышэй асаблівасцям жэньшэнь лічыцца лепшым раслінай для нармалізацыі якасці палавой актыўнасці мужчыны.\nКупіць сушеный корань або гатовую настойку можна ў аптэцы, што дазваляе лёгка і проста дасягнуць патрэбнага выніку па даступнай цане.\nКажучы пра травы, якія павышаюць патэнцыю, абавязкова трэба ўспомніць скрыпень або іван-чай. Расліна, якое валодае досыць шырокім спектрам станоўчых эфектаў, якія асабліва цэняцца народнымі лекарамі.\nВажныя з іх:\nШто тычыцца палавой функцыі мужчын, то ў дадзеным выпадку найбольш важным застаецца паляпшэнне уласцівасцяў крыві з узмацненнем кровазвароту ў галіне органаў малога таза і пеніса. Як вынік, пацыент адзначае больш частую і ўстойлівую эрэкцыю.\nЛягчэй за ўсё прыгатаваць з лісточкаў скрыпня звычайны чай. Рэгулярнае ўжыванне такога напою спрыяе істотнага павышэнню патэнцыі ў мужчын.\nАле на гэтым расліны павышаюць патэнцыю не сканчаюцца, мужчын, якія жадаюць палепшыць свае сэксуальныя магчымасці чакае яшчэ шмат чаго цікавага!\nПрыродны стымулятар лібіда — элеутерококк. Па сваёй эфектыўнасці шмат у чым нагадвае жэньшэнь, аказваючы падобнае ўздзеянне. Рэгулярнае ўжыванне прэпаратаў з элеутерококка спрыяе стымуляцыі эрэкцыі.\nНайбольш важнымі кампанентамі расліны, якія адказваюць за нармалізацыю сэксуальнай функцыі, з'яўляюцца вітаміны, мікраэлементы і іншыя біоактівные рэчывы, якія ўваходзяць у яго склад.\nДля падрыхтоўкі па-сапраўднаму эфектыўнага настою траў для павышэння патэнцыі ў мужчын лепш выкарыстоўваць пэўны травяны збор. Пры гэтым важна скампанаваць найбольш эфектыўныя расліны.\nАпраўданым з'яўляецца комплекснае прымяненне:\nТакі «букет» паспрыяе добраму павышэнню патэнцыі ў мужчын любога ўзросту. Ўжываць настой або адвар з гэтых раслін трэба рэгулярна на працягу мінімум 1-2 месяцаў. Раней чакаць выніку не варта.\nПаказаны трохі вышэй збор траў для ўзмацнення патэнцыі ўтрымлівае такое расліна як глог, якое таксама славіцца ўласцівасцямі магутнага афродізіак.\nАсабліва карысна для мужчын, якія паралельна пакутуюць ад паталагічнага ваганні артэрыяльнага ціску. Глог спрыяе разрэджванню крыві, тонусу гладкомышечных валокнаў у сасудах. Як вынік назіраецца нармалізацыя кровазвароту ў органах малога таза.\nГалоўнымі станоўчымі эфектамі, якія развіваюцца ад рэгулярнага ўжывання глогу, з'яўляюцца:\nпаляпшэнне функцыянальнай актыўнасці прадсталёвай залозы са зніжэннем ацёку залозы пры наяўнасці запаленчага працэсу.\nГлог у абавязковым парадку уносіцца ў спісы, дзе фігуруюць лекавыя травы для патэнцыі і падаўжэння палавога акту.\nХуткае павышэнне патэнцыі магчыма з дапамогай прымянення такога лекавага расліны, як аер. Для стымуляцыі палавой функцыі выкарыстоўваецца пераважна яго корань.\nСтавіцца да асабліва моцнадзейным прыродным рэчывам, таму прыем любых медыкаментаў і сродкаў на аснове аеру павінен быць узгодненым з лекарам.\nНайбольш простым і эфектыўным метадам ўжывання кораня дадзенага лекавага прадукту для павышэння патэнцыі з'яўляецца простае кіпячэнне адной сталовай лыжкі сыравіны ў шклянцы кіпеню.\nМожна таксама рыхтаваць настойку з кораня аеру, для гэтага:\n100 г сушеного кораня заліваюць 500 мл гарэлкі.\nПакідаюць усё настойвацца ў цёмным месцы на працягу месяца.\nЎжываюць па 50-100 кропель непасрэдна перад палавым актам.\nЗ дапамогай такога простага, але эфектыўнага народнага зёлкі тысячы мужчын па ўсім свеце здолелі павысіць патэнцыю.\nЧаста мужчыны цікавяцца, ці існуюць травы для імгненнага павышэння патэнцыі? Не, такіх не бывае. Асабліва калі казаць аб развіцці эфекту на працягу паўгадзіны. Тым то лекавыя расліны і адрозніваюцца ад сучасных медыкаментозных сродкаў, якія могуць забяспечыць наступ эрэкцыі за вельмі кароткі прамежак часу, што яны працуюць параўнальна павольна.\nЧасцей за ўсё для дасягнення адпаведнага выніку трэба ізалявана выкарыстоўваць якой-то канкрэтны выгляд травы на працягу аднаго або двух месяцаў. Выдатным прыкладам з'яўляецца звычайная пятрушка.\nМногія чулі пра яе станоўчым уплыве на арганізм мужчыны. Павышэнне патэнцыі дасягаецца за кошт мінералаў, вітамінаў, дубільных рэчываў і эфіраў, якія ўваходзяць у склад.\nДля дасягнення адпаведнага выніку трэба проста часцей выкарыстоўваць пятрушку для прыгатавання кулінарных страў.\nКарысныя для патэнцыі травы абавязкова павінны ўключаць у свой пералік вядомую ўсім крапіву. Гэта універсальны прадукт, які знайшоў шырокае выкарыстанне ў народнай медыцыне.\nКрапіву цяжка назваць спецыфічным стымулятарам палавой актыўнасці, тым не менш, яна дазваляе значна павысіць эфектыўнасць іншых медыкаментаў.\nГалоўнымі яе станоўчымі эфектамі застаюцца:\nПералік характэрных уздзеянняў крапівы нагадвае іншыя травы, што абумоўлівае аднолькавы прынцып яе выкарыстання для дасягнення адпаведнага канчатковага выніку.\nПрыродны стымулятар палавой актыўнасці, які аказвае агульнае танізавальнае ўздзеянне на ўвесь арганізм чалавека - лімоннік. Яго любяць выкарыстоўваць для рэабілітацыі пацыентаў пасля стрэсу або дэпрэсіі з-за добрага ўздзеяння на нервовую сістэму.\nМенавіта дадзеная асаблівасць лімонніка робіць яго такім папулярным пры карэкцыі сэксуальнай актыўнасці.\nБіоактівные рэчывы, якія ўваходзяць у склад расліны, спрыяюць:\nПаляпшэння правядзення нервовых імпульсаў ад члена да галаўнога мозгу.\nНармалізацыі агульнага стану арганізма.\nУсе гэта дазваляе ўжываць спіртавыя настойкі або водныя адвары з лімонніка на пастаяннай аснове з дасягненнем добрага канчатковага выніку ў лячэнні эректільной дысфункцыі.\nТрава, якую варта ўжываць для нармалізацыі патэнцыі толькі ў комплексе з іншымі аналагічнымі раслінамі - святаяннік. Сам па сабе ён нязначна ўплывае на палавую актыўнасць, але істотна павышае эфектыўнасць іншых сродкаў.\nЛепш за ўсё рыхтаваць травяныя чаі, настоі і адвары з некалькіх лекавых прадстаўнікоў флоры. Першыя вынікі трэба чакаць не раней аднаго месяца. Таму варта падрыхтавацца да досыць працяглага працэсу тэрапіі.\nУ цэлым жа святаяннік дапаможа мужчыну:\nнармалізаваць працу ЦНС;\nкрыху павысіць ўзровень тэстастэрону;\nпалепшыць працу сасудзістай сістэмы.\nТрава, якая праяўляе комплекснае ўплыў на ўвесь арганізм - чабор. Упор пры павышэнні патэнцыі робіцца на сперматагенез. У чабреце шмат цынку, які з'яўляецца адным з галоўных кампанентаў, якія выкарыстоўваюцца арганізмам для сінтэзу палавых клетак.\nАдпаведна, чым яго больш, тым лепш. Таму многія лекары рэкамендуюць ўжываць адвары з чабора на рэгулярнай аснове. Гэта паспрыяе паляпшэнню якасці і павелічэнню колькасці спермы.\nВідавочным застаецца той факт, што травы, якія падвышаюць патэнцыю, налічваюць вялікая колькасць разнастайных прадстаўнікоў. Іх ужыванне апраўдана ў комплекснай тэрапіі праблемы. Самастойна яны змогуць аказаць патрэбны эфект толькі пры ўмове слабой ступені выяўленасці паталогіі.\nЗ чабора прасцей за ўсё прыгатаваць адвар для паляпшэння эрэкцыі:\nзаліць кіпенем (прыкладна 350-400 мл) 20 г сухога сыравіны;\nдаць настаяцца на працягу 1,5-2 гадзін;\nПрымаць трэба мінімум 2 разы ў суткі, за 15 хвілін да ежы, па 50-75 мг. На працягу двух-трох тыдняў. Далей рэкамендуецца зрабіць месячны перапынак.


Пад рык бензапіл\nНапрыклад, навучыць эксперыментаваць, нягледзячы на самавіты тэатральны ўзрост.\nТут у дапамогу адзін са старэйшых тэатраў Германіі “Талія”, які быў заснаваны 1843 годзе. Алегарычна кажучы, ён можа на наш 100-гадовы Купалаўскі глядзець па-дзедаўску паблажліва. Рэпертуар гамбургцаў складаецца з сусветнай класікі і сучаснай драматургіі, а калектыў неаднойчы называўся нямецкімі крытыкамі тэатрам года. Па дадзеных сайтаў, “Талія” — між іншым, адзін з трох дзяржаўных тэатраў Гамбурга, — прызнаны самым эканамічна паспяховым драматычным тэатрам Германіі. Мо сакрэт у тым, што калектыў адкрыты да эксперыменту і шукае новыя формы для падачы даўно зацэментаваных, падавалася б, твораў?\nУ Мінск гамбургцы прывезлі пастаноўку паводле “Адысеі”. І вось ключавым паняццем тут становіцца “паводле”: ад тэксту Гамера рэжысёр Анту Рамэра Нуньес не пакінуў практычна нічога, нават слоў, бо перавёў размову двух герояў — сыноў Адысея Тэлемаха і Тэлегона — на штучную, неіснуючую мову. Як растлумачыў драматург Маціяс Гюнтар, які падняўся перад пачаткам спектакля на сцэну, пастановачная каманда штодня чытала па адной главе з “Адысеі”, а пасля імправізавала, пераказваючы сваё ўспрыманне тэксту. Разам яны імкнуліся зразумець, што можа адчуваць сын у чаканні велічнага бацькі, легенды пра якога суправаджаюць нашчадка ўсё жыццё, аднак ён ніколі не бачыў таго слыннага героя, чыя кроў цячэ і ў яго жылах. Тая душэўная неразбярыха становіцца яшчэ больш напружанай, калі ля труны эпахальнага чалавека з’яўляецца… яшчэ адзін сын Адысея.\nВыканаўцы Томас Ніхаўс і Паўль Шрэдар выходзяць на сцэну ў сучасных касцюмах. Яны бліжэй да нас, чым да старадаўніх падзей, апісаных у вядомай усім кнізе. Іх героі імкнуцца пабудаваць камунікацыю — усё ж па бацьку яны родныя, таму трэба наладжваць сувязі, — аднак відавочна ставяцца адзін да аднаго раўніва, бо кожнаму з іх хочацца быць больш за саперніка “сваім” для старажытнагрэчаскай суперзоркі.\nЗводныя браты спачатку хаваюць сваю разгубленасць і няёмкасць за падколкамі, са смехам пераігрываюць вядомыя міфы з бацькавага жыцця, напрыклад, ягоны пабег ад цыклопа ці сустрэчу з Цырцэяй, якая ператварала людзей у свіней. Аднак колькі яны не адмахваюцца ад старадаўняй постаці, размовы ўсё адно выходзяць на іх асабістыя дасягненні, мары і памкненні. А вось тут якраз і ўзнікае бездань, бо яны, як не спаборнічаюць паміж сабой, нават разам усё адно прайграюць асобе бацькі.\nЯ не магу сказаць, каб дзеянне на працягу спектакля было роўным, а прыдуманыя рэжысёрам правілы гульні цалкам адпавядалі задуме. Аднак ён змог зафіксаваць момант, калі зайздрасць, няўменне будаваць свой шлях без пастаяннага супастаўлення сябе з іншымі, асабістыя “тараканы” ператвараюць бяскрыўдных, здавалася б, людзей у монстраў. І вось ужо яны, літаральна сваімі рукамі страціўшы чалавечае аблічча, становяцца Сцылай і Харыбдай. Пачвары завялі сапраўдныя бензапілы, крышаць на сцэне бацькаву труну, а потым у поўнай цемры спускаюцца ў глядзельную залу… Сумняваюся, што такія радыкальныя прыёмы змогуць у бліжэйшы час дазволіць сабе нашыя дзяржаўныя тэатры, аднак нямецкі варыянт сучаснага асэнсавання класічнага тэксту можна ўзяць да развагі.\nЦела чалавека праз тэхналогіі\nА яшчэ — нагадаць, што лічбавыя тэхналогіі ў тэатры — не толькі заднік з мультымедыя.\nФранцузскі харэограф — і мастацкі кіраўнік Нацыянальнага харэаграфічнага цэнтра Крэтэя і Валь-дэ-Марн кампаніі “Кефіх” — Мурад Мерзукі паставіў хіп-хоп-цыркавы “Піксель” яшчэ пяць гадоў таму. Ён хацеў увесці ў танец лічбавыя тэхналогіі, каб яны ўпляліся ў сцэнічную мову, сталі натуральным працягам руху так, як гаджэты сталі неад’емнай часткай нашага дня. Спадару Мерзукі пашчасціла з партнёрамі: ён знайшоў кампанію-лабараторыю, што распрацоўвае і вырабляе IT-інструменты для творцаў розных жанраў. У выніку танцоўшчыкі на сцэне ўзаемадзейнічаюць не столькі адно з адным, колькі з 3D-выявай, разводзячы рукамі дождж, пераадольваючы лічбавыя прорвы, круцячы віртуальныя кольцы.\nШчыра кажучы, гэтыя забавы з аптычнымі ілюзіямі даехалі да Мінска з вялікім спазненнем. У 2014-м мы занурыліся б у візуальны атракцыён без разваг. Сёння ж, маючы ў багажы нагледжанасці “Сон у купальскую ноч” Купалаўскага тэатра, “Калядную гісторыю” Ігара Казакова ў сталічным Тэатры лялек, глядзім ужо не толькі на тое — што, але і як зроблена. А вось з гэтым за мінулы з прэм’еры тэрмін апгрэйда відавочна не адбывалася. Частка праекцый выглядае досыць проста, многае ўжо падаецца банальным. А ў некаторыя відэазапісы танцоўшчыкі нават не траплялі, парушаючы задуманы пастаноўшчыкам эфект.\nАднак нават пры маім даволі халодным прыманні шоу, я буду выступаць за тое, каб паболей у Беларусь прывозілі такіх спектакляў на стыку харэаграфіі, пластыкі, цырка і візуалізацыі. Хаця б для таго, каб новыя пакаленні ведалі, што захапляльна можа быць і ў тэатры. Каб публіка разумела, што тэатр мусіць быць розным. І каб творчая моладзь не баялася з’ядноўваць на сцэне розныя сферы жыцця.\nМікрафон для цішыні\nПрапанаваць успомніць, што рэжысёр мусіць гаварыць са сцэны на вострыя тэмы, якія тут і зараз турбуюць грамадства.\nУ нашай тэатральнай прасторы творчы падыход польскага рэжысёра Крысціяна Люпы ў многіх будзе выклікаць здзіўленне. Узяць нават форму спектакля “Плошча герояў”, пастаўленага ў Літоўскім нацыянальным драматычным тэатры. Які з айчынных адміністратараў дапусціў бы, каб у тэатры ішла пастаноўка, дзе цягам чатырох гадзін знешне амаль нічога не адбываецца, дзе на працягу першага акта практычна суцэльна гучыць маналог адной актрысы, дзе няма і намёку на камедыю?\nСпадар Люпа вельмі педантычна ставіцца да стварэння сцэнічнага палатна. Ён абірае п’есу Томаса Бернхарда, бо праз гэты матэрыял можна занурыцца ў псіхалогію людзей, якія ці самі перажылі, ці шмат чуюць пра жахі нацызму, чамусьці ізноў збочвае на сцяжынку нянавісці да непадобных на сябе ў мільёнах дробязей, ляноты памятаць, аналізаваць і ўзважваць, нежадання нешта змяняць. “Інтэлектуальнае жыццё ў гэтым горадзе раздаўленае пошласцю і тупасцю”, — прамаўляе адзін з герояў, тым самым ставячы дыягназ нашаму часу.\nДраматург так і не выведзе на сцэну галоўнага героя прафесара Шустара: ён прыгне з падваконня яшчэ да таго, як мы пазнаёмімся з дзеючымі асобамі. Калісьці філосаф некалі збег са свайго дома ў Вене, бо ў горад у 1938 годзе прыйшоў Гітлер. Пасля вайны Шустар вярнуўся з Оксфарда ў Аўстрыю. Аднак і праз 50 гадоў ён адчувае, што радзіма для яго становіцца смяротна небяспечным месцам. Хаця б таму, што тут плююць у спіну яго дачцэ толькі з-за таго, што яна яўрэйка.\nСпадар Люпа заўсёды афармляе свае спектаклі сам. У “Плошчы герояў” ён змяшчае герояў у бескаляровую пазаціраную прастору, бы ў тую самую паштовую скрыню, што побач са сваімі блізнятамі раскіданы па кватэры: у гэтых кардонках Шустар спрабаваў схавацца ад унутранай пустэчы, перабраўшыся з усімі рэчамі ў Оксфард. Аднак ад душэўнага расколу нікуды не дзенешся, бо варта нават усяго адсунуць знаёмую шафу, як на задняй сценцы пабачыш кляймо свастыкі. Што ўжо гаварыць пра паводзіны людзей, якія робяць так, што ў 1988-м у любімай Шустарам Вене “значна горш, чым пяцьдзясят гадоў таму”.\nДля рэжысёра надзвычай важны гукавы складнік спектакля. Ён дае сваім акцёрам мікрафоны, каб яны маглі гаварыць паўшэптам: з прыцішаных галасоў, са звароту хутчэй да сябе, чым да гледача, нараджаецца цяжкая атмасфера філасофскага роздуму. Тут карканне варон падчас больш важна за шалупінне слоў. Нездарма самым гучным месцам спектакля ў прамым і пераносным сэнсе становіцца фінал, калі адзіная з усіх прысутных за памінальным сталом удава прафесара пачынае чуць, як за шыбамі на той самай Плошчы герояў нарастаюць галасы, што калісьці радасна віталі Гітлера. Ад узнятага да немагчымасці гуку разлятаецца віртуальнымі аскепкамі шкло. А хацелася б, каб вось так жа раскалоўся “ахоўны” панцыр людзей, якія імкнуцца пераканаць самі сябе, маўляў, дзіўныя працэсы, што адбываюцца ў грамадстве, уласна іх не датычацца.\nФантастычны росчырк мастака\nІ падараваць любоў да прафесіі.\nЗаймацца разборам пастаноўкі, якая 25 гадоў ідзе па сцэнічных пляцоўках свету, збіраючы ўхваленні ад гледачоў і прызы ад крытыкаў, — справа няўдзячная. Для рэжысёра Рэзо Габрыядзе “Сталінград” — значна больш за чарговы спектакль. Гэтыя пераведзеныя ў візуальную форму ўспаміны пра вайну і адчуванні чалавека ў перыяд катастрофы, нараджаліся ў складаны для пастаноўшчыка час.\nЗадумка спрабавала набыць лялечныя формы яшчэ ў тэатры Абразцова, у якім спадар Габрыядзе без шанцаў на перамогу ваяваў з пасадай мастацкага кіраўніка. Масква так і не прыняла майстра паўтаноў і дробных дэталяў. Выратаваў будучы шэдэўр Санкт-Пецярбург: Тэатр Сатыры на Васільеўскім востраве даў мастаку пляцоўку, дзе ўпершыню ў 1996-м годзе паказалі шчымлівую гісторыю пра лёсы, якія пакарабаціла вайна. Пад першай назвай “Песня пра Волгу” спектакль трыумфальна прайшоў на Авіньёнскім фестывалі і сабраў мноства расійскіх прызоў. У другой рэдакцыі “Сталінградская бітва” з’явілася ў Грузіі. Зараз “Сталінград” можна пабачыць у Тэатры Рэзо Габрыядзе ў Тбілісі.\nДля рэжысёра і мастака-пастаноўшчыка ў адной асобе карціна свету складаецца з дэталяў. У фокусе яго вайны то чалавек, то конь, то мураш. Не так важна маштабнасць аб’екта дзеяння, колькі агульная для ўсіх трагедыя. Адчувалася, што адносна невялікая зала Рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі для гэтага крохкага лялечнага сусвету надзвычай вялікая. Тут трэба сядзець амаль носам у скрыню “чорнага кабінета”, каб разглядзець гаворачыя дэталі: падсвечаныя домікі, што пралятаюць міма паяздоў, неверагодна жывыя рукі лялек, арыгінальна прыдуманыя пад кожную сцэну механізмы марыянетак. Рэзо Габрыядзе — майстра сімвалаў, што ствараюцца лёгкім росчыркам мастака. Чаго толькі варта ўзрыўная пустэча бяскрайняга зімовага поля, прарэзанага самотным променем свету. Ці надзвычай дакладны вобраз нервова ўзнятага ад кулямётнай чаргі пяску ля салдата, які больш пакутуе ад таго, што страціў нявесту, чым ад страху блізкай смерці.\nУ такой скрупулёзнасці выбару мастацкага выказвання, у трапяткім стаўленні да еднасці акцёрскага ансамбля, у пастаянным перамантажы спектакля (бо з часам змяняецца ўспрыманне той ці іншай сцэны) крыецца адказнае стаўленне да сваёй прафесіі. Чаго часам нам усім, незалежна ад краіны пражывання, вельмі не хапае.


Аўтамабільны сайт av.by перайшоў на беларускую мову на iOS- і Android-платформах | baj.by\n— На av.by файнейшае абнаўленне: мы сталі падтрымліваць беларускую мову на iOS- і Android-платформах, — падзяліўся навіной у ФБ CEO av.by Зміцер Геранін.\nТут гаворка не пра карыстальніцкі кантэнт: падаваць аб'явы па-беларуску можна ўжо шмат гадоў.\n— Я зараз кажу пра чыста інтэрфейсныя рэчы. У «Андроідзе» гэта працуе па змаўчанні, калі беларуская мова ўсталявана як сістэмная (ужо праз тыдзень, пакуль уручную), а ў iOS (паколькі Apple ніяк не хоча афіцыйна дадаваць падтрымку) мы зрабілі пераключальнік у наладах самога дадатку. Заходзьце, змяняйце на беларускую мову — і наперад, — тлумачыць спадар Зміцер.\nШто перакладзена: усе пункты меню, усе элементы кіравання, падказкі, кастамныя элементы дызайну (напрыклад, на галоўнай старонцы), форма падачы, унутраныя сэрвісы («av.by фінансы», ацэнка кошту аўто, чэк-лісты праверкі аўто, захаваныя пошукі).\nШто не перакладзена: карыстальніцкі кантэнт (аб'явы), рэдакцыйны кантэнт (артыкулы, навіны, «Веды»), сістэмныя паведамленні пра памылкі, каталог марак і мадэлей.\n— Мы хоць і моцна задурыліся, але разумеем, што недзе маглі перавесці няправільна, таму прымаюцца багрэпорты, — дадае СЕО. — iOS і Android ў суме — гэта 44% усіх сесій на av.by. Вэб таксама загаворыць па-беларуску, але пазней, гэта зрабіць некалькі складаней, і там калегі рыхтуюць іншы круты рэліз. Таму ўсталёўвай апку, уключай мову і кайфуй.


29 верасень 2008, 20:23\nЯжэвіч: "Гэта маё асабістае рашэньне, і я быў вельмі зьдзіўлены, што пасыпаліся званкі -- сьпярша з выбарчай камісіі, потым мая дырэктрыса пачала мне пагражаць усімі магчымымі непрыемнасьцямі, калі толькі я не прыму ўдзелу ў выбарах, а ў 19 гадзін пазваніў старшыня раённага аддзелу адукацыі і сказаў, што раз "не", значыць да пабачэньня".\nЦіхановіч: "Яны пагражалі, што вас пазбавяць працы?"\nЯжэвіч: " Я гэта зразумеў так, тым больш, што раней я тры гады быў бяз працы -- вакансіі былі, у нашых школах працавалі людзі без вышэйшай адукацыі, а мяне з вышэйшай адукацыяй ня бралі на работу толькі таму, што я беларускамоўны".\nЦіхановіч: "А чаму вы вырашылі ня браць удзелу ў выбарах? Чым вы абгрунтавалі такую сваю пазыцыю?"\nЯжэвіч: "Тым, што жыцьцё год ад году ўсё горшае -- цэны растуць, зарплата застаецца мізэрнай. У мяне год назад зарплата была 350 тысяч, пры тым, што я працаваў 6 дзён пры поўнай нагрузцы".\nЦіхановіч: "Які прадмет вы выкладаеце?"\nЯжэвіч: "Я настаўнік нямецкай мовы, выкладаю і фізкультуру".\nЦіхановіч: "А ці ведаеце вы, хто балятуецца па вашай акрузе, і ці ёсьць магчымасьць выбару?"\nЯжэвіч: Я ведаю, што па маёй акрузе балятуюцца два кандыдаты, я глядзеў іх інтэрвію па тэлебачаньні. У мяне ёсьць кандыдат, якому я сымпатызую. Але калі кожны мае права свабоднага волевыяўленьня, дык маё волевыяўленьне было -- не гуляць больш у гэтую гульню, бо я ўсё роўна застаюся ў пройгрышы. Таму я вырашыў не пайсьці, і мне дзіўна, чаму адбыўся такі татальны прэсінг".


17 December 2008, 5:55 AM\nСябры “Праваабарончага альянсу” прызналі лепшай працу ў галіне абароны правоў чалавека журналіста Сямёна Печанко, адвакаткі Тамары Сідарэнкі і праваабаронцы Барыса Звозкава.\n“У нас шмат вельмі добрых людзей у галіне абароны правоў чалавека. Гэта вядомыя асобы, вядомыя журналісты, вядомыя адвакаты. Трэба было вызначыць толькі тры кандыдатуры. Мы сачылі, каб гэта была ня толькі сёньняшняя праца, але шматгадовы ўнёсак у гэтую дзейнасьць. Каб людзі працавалі ня толькі прафэсійна, але ўкладалі сваю душу. Душа — гэта вельмі важна”.\nЛаўрэат прэміі Барыс Звоскаў, Прэзідэнт Дома правоў чалавека, падзяліўся сваімі ўражаннямі адмыслова для сайту ДПЧ:\n"Вядома ж, гэта вельмі прыемна! І адначасова нечакана: я ведаю шмат цудоўных людзей, якія працуюць у праваабарончай галіне ў Беларусі паактыўней і паэфектыўней за мяне. Таму сапраўднай прэміі вартыя многія. Але як уганараваць усіх? Найлепшай узнагародай для кожнага сапраўднага праваабаронцы, безумоўна, сталася бы павага да правоў чалавека ў нашай краіне. А таксама вяртанне Беларускага Дому правоў чалавека з Вільні ў Менск".


У якіх выпадках студэнт мае права на матэрыяльную дапамогу БДУ? — Веб-журналист. Интернет-СМИ. Факультет журналистики БГУ\nУ якіх выпадках студэнт мае права на матэрыяльную дапамогу БДУ?\n25.09.2013 17.03.2014 Дар'я Спевак551Комментарии on У якіх выпадках студэнт мае права на матэрыяльную дапамогу БДУ?\nВы вырашылі пабрацца шлюбам, вас абакралі, ці проста цяжкае матэрыяльнае становішча? Прасіце грошай у БДУ!\nФота з сайта www.2013shkola.ru\nАдкуль бярэцца матэрыяльная дапамога і ў якіх выпадках аказваецца, мы даведаліся ад намесніка дэкана Інстытута журналістыкі БДУ Ганны Вітараўны Курэйчык.\n– Нейкая частка рэспубліканскага бюджэту ідзе ў стыпендыяльны фонд. З яго 28% – у агульнаўніверсітэцкі, а астатнія грошы размяркоўваюць паміж факультэтамі, зазначае Ганна Віктараўна.\nУ агульнаўніверсітэцкі фонд можна звярнуцца, калі трэба дапамога ў аплаце праезду дадому (не мінчукам). Але ёсць свае нюансы: аплочваюць палову кошту і пры ўмове, што ад’язджаеце ды вяртаецеся ў выхадныя дні, а таксама месячны даход на ўсю сям’ю не большы за пражытачны мінімум*. За паўцаны можна паездзіць чатыры разы ў месяц.\nЗдароўе. БДУ кампенсуе палову ад базавай велічыні* за адзін койка-дзень знаходжання ў санаторна-курортнай установе. Але толькі калі гэта аздараўленчая працэдура.\nЗаключэнне шлюбу, нараджэнне або выхаванне дзіцяці, смерць аднаго з членаў сям’і – гэтыя пункты таксама дазваляюць атрымаць грошы з фонду.\nФота з сайта www.vkstatus.org\nНе радзей чым раз на год БДУ дапамагае сіротам і дзецям, пакінутым без апекі бацькоў, а таксама інвалідам (памер, як правіла, роўны памеру сацыльнай стыпендыі* на дадзены момант).\nУ выпадку смерці студэнта матэрыяльную дапамогу атрымлівае адзін з бацькоў.\nГэтыя ўмовы распаўсюджваюцца на студэнтаў дзённай бюджэтнай формы навучання.\nШто да платнікаў, то яны могуць атрымаць дапамогу толькі па адным з пунктаў: у выпадку смерці кагосьці з членаў сям’і (сродкі бяруцца з пазабюджэтнай дзейнасці ўстановы).\nКалі ў вас скралі мабілку ці грошы, адбыўся пажар або напаткалі іншыя абставіны, што рэзка пагоршылі матэрыяльнае становішча, – можаце звярнуцца ў факультэцкі фонд. Там жа дапамогуць, калі маеце цяжкія або хранічныя захворванні (у выпадку працяглай хваробы ці лячэння).\nФакультэцкі фонд разлічаны і на дзяцей са шматдзетных або няпоўных сем’яў, а таксама на маламаёмасныя сем’і: тыя, чый месячны бюджэт меншы за адзін пражытачны мінімум на чалавека (стыпендыя ўлічваецца).\nГэтыя выпадкі актуальныя для бюджэтнікаў.\nФота з сайта www.dneprnews.info\nНе выключаецца магчымасць атрымаць дапамогу адразу з двух фондаў, калі, напрыклад, пералічаныя абставіны складваюцца паралельна.\nНамеснік дэкана ІЖ распавядае, што ў асноўным па дапамогу звяртаюцца студэнты са шматдзетных, малазабяспечаных сем’яў. Радзей падаюць заявы з-за крадзяжоў: прыкладна адзін чалавек за год.\nУсяго ў 2011 годзе па дапамогу звярнулася 60 чалавек, у 2012 – на 30 больш. Для яе атрымання неабходна звярнуцца ў 323 кабінет ІЖ ды прыкласці адпаведныя дакументы.\n* Памер адной базавай велічыні на сёння складае 100 000 рублёў, сацыяльнай стыпендыі – 387 400 рублёў. Пражытачны мінімум для студэнтаў роўны 1 024 990 рублям.\nТеги: БДУ грошы дапамога ИЖ матэрыяльная дапамога


02 красавік 2011, 19:58\nСяргей Каваленка лічыць, што яго трымаюць пад вартай незаконна, таму галадаваў і падчас першага арышту. Цяпер ён зьбіраецца працягваць галадоўку пратэсту.\nНа 15 сутак арышту спадара Каваленку скіравала крымінальна-выканаўчая інспэкцыя: Сяргея Каваленку абвінавацілі ў парушэньні рэжыму адбываньня прысуджанага летась пакараньня. Ён адбывае так званую "хатнюю хімію" — тры гады абмежаваньня волі "ўмоўна" пасьля вывешваньня бел-чырвона-белага сьцяга на навагодняй ёлцы 7 студзеня мінулага году. Тады суд абвінаваціў яго ў супраціве міліцыянтам, якія яго затрымлівалі, і нанясеньні шкоды дзяржаўнай маёмасьці.\nПарушэньнем рэжыму міліцыянты лічаць інцыдэнт, які адбыўся 24 сакавіка, напярэдадні Дня Волі. Тады актывіст выйшаў у цэнтар Віцебску з трыма бел-чырвона-белымі сьцягамі. Суд Чыгуначнага раёну прызнаў яго вінаватым у арганізацыі несанкцыянаванага пікету, а таксама ў дробным хуліганстве — нібыта падчас затрыманьня спадар Каваленка нецэнзурна лаяўся. За гэта судзьдзя Алена Цыганкова пакарала яго арыштам на 7 сутак.\n“Пакуль на Сяргея складалі пратакол пра парушэньне рэжыму ў Першамайскім РАУС, куды ён трапіў проста ад брамы ІЧУ, ён пасьпеў перадаць, што будзе працягваць галадоўку пратэсту. 7 дзён ён галадаваў, пратэстуючы супраць судовага прысуду за сьцягі. А цяпер абвясьціў, што гатовы галадаваць да 16 красавіка, пакуль ня скончыцца тэрмін яго чарговага зьняволеньня”, -- распавяла “Свабодзе” жонка актывіста Алена Каваленка.


Канвертаваць Bytecoin (BCN)s (BCN) і Ганконскі даляр (HKD) : Калькулятар абменнага курсу\nBytecoin (BCN) (BCN) і Ганконскі даляр (HKD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Bytecoin (BCN) і Ганконскі даляр пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Bytecoin (BCN). Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ганконскі даляр валюты па змаўчанні. Націсніце на Ганконскі даляр або Bytecoin (BCN)s канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Bytecoin (BCN) гэта валюта, у ні ў адной краіне. Ганконскі даляр гэта валюта, у Ганконг (HK, Ганконг). Сімвал BCN можа быць запісаная BCN. Сімвал HKD можа быць запісаная HK$. Ганконскі даляр дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу the Bytecoin (BCN) Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Ганконскі даляр Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад Yahoo Finance. BCN каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. HKD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Спадчына Міхася Раманюка | Новы Час\nСпадчына Міхася Раманюка\nНеяк вядомы беларускі пісьменнік Уладзімір Арлоў сказаў: тое, што зрабіў за сваё кароткае жыццё Міхась Раманюк — мастак, мастацтвазнаўца і этнограф, — гэта\nНеяк вядомы беларускі пісьменнік Уладзімір Арлоў сказаў: тое, што зрабіў за сваё кароткае жыццё Міхась Раманюк — мастак, мастацтвазнаўца і этнограф, — гэта подзвіг.\nУладзімір Арлоў добра ведаў Міхася Раманюка, сябраваў з ім, і ён мае рацыю. З сынам Міхася Раманюка, выдаўцам, мастаком, майстрам-фатографам, прадаўжальнікам справы свайго бацькі я сустрэўся ў колішняй бацькавай майстэрні на вуліцы Максіма Танка. Гэта невялікае памяшканне, застаўленае шматлікімі збанкамі, іконамі, саламянымі вырабамі, а сцены завешаныя карцінамі беларускіх мастакоў, якія сябравалі з Міхасём Раманюком. Дзяніс Раманюк расказаў мне пра жыццёвы і творчы шлях свайго бацькі.\nА крыху раней у мяне адбылася сустрэча са старэйшым братам Міхася, Леанідам Фёдаравічам Раманюком і з дачкой Леаніда, настаўніцай сярэдняй школы №2 Дзяржынска Наталляй Кардаш. Магчыма, тое, пра што паведалі мне блізкія людзі Міхася Раманюка, будзе цікавым і для чытачоў “Новага часу.\nНарадзіўся Міхась Фёдаравіч Раманюк 3 студзеня 1944 года ў вёсцы Кавалі, што на Брагіншчыне. Бацька яго, Фёдар Раманюк, загінуў на фронце ў Айчынную вайну. Засталася маці, Алена Харытонаўна, адна з чатырма малымі дзяцьмі на руках: Яўгенам, Леанідам, Людмілай і Міхасём. Матэрыяльнае становішча сям’і было вельмі цяжкім, і таму маці вырашыла пераехаць з дзецьмі ў вёску Старынкі, што на Дзяржыншчыне, да сваякоў.\nУ вёсцы Старынка з яе маляўнічымі краявідамі і добрымі чулымі людзьмі прайшлі дзяцінства і юнацкія гады Міхася. Леанід Раманюк успамінае, што малодшы яго брат Міхась з дзяцінства быў вельмі дапытлівым, любіў маляваць, добра вучыўся ў школе, дапамагаў маці па гаспадарцы. Ад сваіх бацькоў ён унаследаваў мяккі, добразычлівы характар, ветлівасць, павагу да старэйшых. Гэтыя цудоўныя рысы характару засталіся ў яго на ўсё жыццё. Пасля школы Міхась скончыў Мінскі тэхналагічны тэхнікум, адслужыў у арміі, скончыў таксама Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (цяпер Беларуская Акадэмія мастацтва) па спецыяльнасці мастак-мадэльер. Маючы схільнасць да навукі, Міхась Раманюк скончыў аспірантуру, чытаў студэнтам лекцыі па гісторыі касцюма. З 1989 года і да самай сваёй смерці ён працаваў у Акадэміі мастацтва загадчыкам кафедры гісторыі і тэорыі мастацтваў.\nМіхась быў таксама заснавальнікам і галоўным рэдактарам часопіса “Мастацтва Беларусі, з’яўляўся сябрам Саюза мастакоў СССР. За час працы ў Акадэміі мастацтва Раманюк паспяваў усюды: ён стварыў сцэнічныя строі для Дзяржаўнага народнага хору, для Дзяржаўнага ансамбля танцу Беларусі, выступаў кансультантам многіх мастацкіх фільмаў кінастудыі “Беларусьфільм, дапамагаў у стварэнні экспазіцый Заслаўскага музея народных промыслаў і рамёстваў. Знаходзіў ён час і для напісання кніг, якія ствараліся па матэрыялах яго шматлікіх этнаграфічных экспедыцый па Беларусі. Гэта такія кнігі, як “Песні і строі Піншчыны, “Народны касцюм Чачэрска і ваколіц, буклеты-плакаты “Беларускае адзенне і іншыя.\nМ. Раманюк у Жыткавіцкім раёне\nУ Мінску, а затым ва Францыі, у Парыжы і Ліёне, і ў іншых краінах Еўропы Міхасём Раманюком былі арганізаваны выставы, дзякуючы якім многія еўрапейцы ўпершыню адкрылі для сябе Беларусь. А колькі артыкулаў Міхася Раманюка пабачыла свет у такіх выданнях, як “Беларуская Савецкая энцыклапедыя, “Энцыклапедыя Літаратуры і Мастацтва Беларусі, “Этнаграфія Беларусі, у часопісах “Мастацтва, “Беларусь!\nДастаю са сваёй кніжнай паліцы энцыклапедыю “Этнаграфія Беларусі, гартаю яе: амаль пад усімі артыкуламі аб беларускіх строях стаіць прозвішча Міхася Раманюка. І за кожным з гэтых артыкулаў перада мной паўстае Міхась Раманюк з яго нязменным капелюшом на галаве, з фотаапаратам у руках, які вандруе па абсягах Беларускага Палесся, азёрнай Віцебшчыны, Магілёўшчыны…\nВялікая частка жыцця Міхася Раманюка прайшла ў экспедыцыях, куды ён браў з сабой з сына Дзяніса. Дзяніс расказваў, што яны дабіраліся з бацькам да намечанага пункта экспедыцыі спачатку цягніком ці рэйсавым аўтобусам, а потым да той ці іншай вёскі калі на папутках, а калі і пешшу. Бацька яго меў надзвычайны талент размаўляць з вяскоўцамі, яго абаянне, усмешка дапамагалі знаходзіць кантакт з людзьмі. Міхась Раманюк добра ведаў нюансы мовы таго ці іншага рэгіёна Беларусі.\nБацька з сынам ішлі па хатах, ім паказвалі ўсялякія старадаўнія рэчы, усё цікавае фатаграфавалася. Калі ішла размова пра адзенне, то адразу знаходзілася бабулька, якая даставала з куфра народны строй і апранала яго. Нешта каштоўнае куплялася, ці ім папросту дарылі гэтыя рэчы. Такім чынам Дзяніс з бацькам аб’ездзілі і абышлі многія раёны Беларусі, надаючы асобую ўвагу Палессю (Брагінскі, Хойніцкі, Жыткавіцкі, Нараўлянскі і іншыя раёны), дзе зберагліся народныя традыцыі, строі і прадметы хатняга ўжытку — збаны, абразы, фартухі, дываны, кашулі, куфры. Усе гэтыя набытыя рэчы і фотаздымкі ляглі ў аснову выстаў і напісаных Міхасём Раманюком кніг.\nЁн першым у Беларусі правёў раянаванне нашай краіны па рэгіянальных асаблівасцях традыцыйнага нацыянальнага адзення беларусаў. Міхась ездзіў у экспедыцыі і ў першыя дні пасля Чарнобыльскай катастрофы, наведваючы забруджаныя мясцовасці. Ён, як і многія жыхары Беларусі, не ведалі тады, што наведванне гэтых зон небяспечна для здароў’я. Дзяніс Раманюк успамінае, што ў многіх мясцовасцях, якія яны наведвалі, не было ніякіх дарог, стаяла жахлівая спякота, з-пад колаў валіў вялізны дым з пылам… І ён з бацькам дыхалі гэтым радыяцыйным паветрам.\nМіхась Раманюк літаральна “гарэў, як кажуць, на працы, і вось гэтае “гарэнне, а таксама наведванне небяспечных радыяцыйных рэгіёнаў паспрыялі яго цяжкай хваробе. У 1997 годзе, на 53-м годзе жыцця, яго не стала, памёр ён ад ракавай хваробы і пахаваны побач з маці на могілках у вёсцы Старынкі.\nАсобая старонка ў дзейнасці Міхася Раманюка — збор матэрыялаў па беларускіх крыжах і пахавальных абрадах беларусаў. Гэтай працы ён прысвяціў амаль 25 гадоў. Такіх поўных звестак пра беларускія крыжы, надмагіллі і пахавальныя абрады не было раней у навуковай літаратуры ні на Беларусі, ні, наогул, ва ўсім былым Савецкім Саюзе. Усё ж гэта — неад’емная частка народнай культуры і звычаяў.\nУнікальная фундаментальная праца Міхася Раманюка “Беларускія народныя крыжы была выдадзена Дзянісам Раманюком пасля смерці бацькі. Змяшчае яна 303 фотаздымкі і 83 графічныя малюнкі. За сваю творчую шматгранную працу Міхась Раманюк быў узнагароджаны шматлікімі дыпломамі, ён быў лаўрэатам Прэміі 1996 года ў галіне мастацтва. Многія даследчыкі, навукоўцы адзначаюць, што па шырыні і маштабнасці даследаванняў у галіне этнаграфіі Міхась Раманюк і сёння не мае сабе роўных.\nСправу бацькі паспяхова працягвае вядомы ўжо на Беларусі і за яе межамі яго сын Дзяніс Раманюк. Разам з беларускім фотамайстрам, супрацоўнікам “Звязды Анатолем Кляшчуком і беларускім вучоным-арнітолагам, эколагам, кінарэжысёрам Ігарам Бышнёвым ён неаднаразова наведваў з рызыкай для здароў’я забруджаныя радыяцыяй землі Беларусі, у тым ліку і тыя, якія апынуліся за калючым дротам. Дзякуючы творчай працы і намаганню гэтых выдатных даследчыкаў быў сабраны вялізны фотаматэрыял, які ўвайшоў у мастацка-публіцыстычны альбом “Чарнобыль.\nАльбом выдаў Дзяніс Раманюк, ён жа і аўтар канцэпцыі, укладальнік і мастак гэтага ўнікальнага выдання. У яго ўвайшлі і шматлікія фотаздымкі Міхася Раманюка. Фотаальбом “Чарнобыль на 256 старонках змяшчае 259 каляровых высокамастацкіх фотаздымкаў, размешчаных у раздзелах “Прырода, “Народ, “Гісторыя, “Чалавек. У гэтым цудоўным выданні можна знайсці звесткі і аб тым, як хавалі ад насельніцтва Беларусі праўду аб небяспецы катастрофы вышэйшыя партыйныя і ўрадавыя чыноўнікі. Задача фотаальбома, з якой яго аўтары справіліся цудоўна, не толькі пазнаёміць чытача з Чарнобыльскай драмай, але і ўвекавечыць чалавечую катастрофу на фоне народнай культуры мінулага і ўнікальнай прыроды. Дарэчы, фотаальбом “Чарнобыль атрымаў Гран-пры на конкурсе Мастацкая кніга краін СНД.\nПраца, пачатая Міхасём Раманюком, паспяхова працягваецца. Дзяніс Раманюк рыхтуе да выдання “Беларускія маляваныя куфры, “Беларускія маляваныя дываны і іншыя бацькавы творы. Але на ўсё патрэбны і час, і сродкі, чаго не заўсёды хапае. Міхась Раманюк па шырыні і маштабнасці не меў сабе роўных, выконваючы тое, што мог бы ўзяць на сябе вялікі калектыў, ці нават навукова-даследчы інстытут. Быў ён і выдатным сем’янінам, любіў свайго сына і верную спадарожніцу жыцця Наталлю Міхайлаўну, якая таксама была творчай асобай і ва ўсіх справах дапамагала свайму мужу. На жаль, у снежні мінулага года яе не стала.\nШтогод, на Радаўніцу, усе родныя Міхася Раманюка наведваюць у вёсцы Старынка магілу свайго выдатнага сваяка. Гэта быў цудоўны чалавек, палымяны патрыёт нашай Бацькаўшчыны. Вечная яму памяць!


Кіраўнік дзяржавы прыняў міністра аховы здароўя Беларусі\nУ Беларусі эпідэміі грыпу няма. А да канца гэтага тыдня пік сезоннага захворвання павінен пайсці на спад. Гэтыя пытанні на кантролі ў Кіраўніка дзяржавы. Сёння пра стан спраў у нашай краіне далажыў Прэзідэнту міністр аховы здароўя. Занепакоенасць выклікае сітуацыя ў суседніх Расіі і Украіне, дзе фіксуецца вялікі ўзровень смяротнасці ад грыпу. Тым не менш да сезоннага ўздыму медыкі былі гатовыя і паўторнага ўсплёску ў нашай краіне Міністэрства аховы здароўя не прагназуе. Яшчэ адзін важны момант гутаркі - пытанні кошту лекаў. Тут дзяржава трымае руку на пульсе. Неабгрунтаванага росту цэн не павінна быць і надалей. Даручыў Аляксандр Лукашэнка вярнуцца і да тэмы будаўніцтва абласной дзіцячай клінічнай бальніцы ў Гомелі. Усе падрабязнасці - у рэпартажы Наталлі Брэвус.\nЦяперашні анамальна цёплы люты медыкам відавочна не дапамагае. У такое надвор'е, калі на вуліцы каля нуля, сыра і ветрана, асабліва лёгка падхапіць вірус. Сярэдзіна і канец зімы традыцыйна лічыцца перыядам прастудных захворванняў.\nЧас задумацца пра ахоўныя меры. Як мінімум пра банальную аксалінку. Масла ў агонь падліваюць і навіны з суседняй Расіі. Там па краіне пракацілася эпідэмія грыпу. Пік прыпаў на канец студзеня. Былі закрыты на каранцін сады і школы. Захворванне ідзе ўжо на спад, але ў шматлікіх расійскіх рэгіёнах яшчэ перавышаны эпідпарог. Страшна сказаць, але там грып стаў прыгаворам для некалькіх сотняў чалавек. Ад яго ж загінулі дзясяткі людзей ва Украіне. На такім фоне першае лагічнае пытанне Прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі да кіраўніка беларускага Міністэрства аховы здароўя, а што ў нас?\nГэта значыць хворых больш, чым звычайна на працягу года. Тэрапеўтам і педыятрам давялося весці дадатковы прыём і ў выхадныя. На гэта пайшло Міністэрства аховы здароўя, каб павысіць даступнасць меддапамогі і знізіць нагрузку на хуткія. Але 2016 відавочна не б'е рэкорды па захворванні. Медыкі разлічваюць, што да канца тыдня і яно пойдзе на спад. І другога вітка міністэрства не прагназуе.\nГэты як раз той час, калі продажы лекаў растуць хутчэй за грып. Шматлікія купляюць пра запас. Рэдкія лекі гатовыя прывезці на заказ.\nМарыя Іванова, фармацэўт-рэцэптар Магілёўскага РУП "Фармацыя": "Ажыятажу няма, але карыстаюцца папулярнасцю такія сродкі, як гарачкапаніжальныя, імунастымулюючыя, імунамадэлюючыя, супрацьвірусныя, таксама антыбіётыкі па рэцэптах урача і вітаміны дзеля прафілактыкі".\nБольш за палову прэпаратаў на паліцах - айчынныя. Гэта вынік палітыкі Міністэрства аховы здароўя па гарантаванні лекавай бяспекі. З 2012 выпуск уласных прэпаратаў павялічаны амаль утрая. Не самамэта замясціць імпартныя. Задача зрабіць так, каб патрэбныя таблеткі, сіропы, мікстуры былі максімальна даступныя. У тым ліку і па цане. Бо айчынны прэпарат каштуе ў сярэднім утрая танней. Прэзідэнт арыентуе профільнае міністэрства на пастаянны маніторынг лекавага асартыменту - і свайго, і прывазнога. Пакуль скаргаў не было.\nЭпідэміялагічная сітуацыя - гэта толькі вяршына айсберга ў працы Міністэрства аховы здароўя. У цэлым вынікі галіны Прэзідэнта задавольваюць. Ёсць чым ганарыцца. Напрыклад, у 2015 у Беларусі нарадзілася рэкордная колькасць дзяцей. За сухімі лічбамі вялізная праца ўсёй сферы аховы здароўя ў апошнія дзесяцігоддзі. У выніку дэмаграфічныя нажніцы сціснуліся практычна да нуля. Бо паводле разлікаў, каб нацыя пражыла больш за 25 гадоў, каэфіцыент нараджальнасці павінен перавышаць паказчык 2 дзіцяці на сям'ю. Гэта значыць, што кожная павінна мець 2-3 спадчыннікі. У Еўропе гэты паказчык значна ніжэйшы. Пры такім раскладзе ў найбліжэйшы час гэта ўжо можа стаць зусім іншая Еўропа.\nНе толькі дапамагчы з'явіцца на свет, але зрабіць так, каб неабходную дапамогу маглі атрымаць і бацькі, і дзеці. Прычым, як у цэнтры, так і ў абласцях. Невыпадкова Прэзідэнт у гутарцы з міністрам узнімае пытанне аб дзіцячай бальніцы ў Гомелі.\nАбнаўленне Гомельскай абласной можа стаць выдатным падарункам да 100-годдзя медустановы. Гісторыя бальніцы пачыналася яшчэ ў 1920 годзе. Але сёння гэта 9 лячэбных і дыягнастычных аддзяленняў.\nШтогод тут атрымліваюць дапамогу 18 тысяч маленькіх пацыентаў. І ў Мінск ездзіць не трэба. Вялікая справа, калі працуюць прафесіяналы, але ўмовы знаходжання таксама важныя і мамам, і дзецям.\nГубернатару і міністру яшчэ трэба будзе канчаткова вызначыцца - гэта будзе новая бальніца або рэканструкцыя наяўных карпусоў. Прэзідэнт даручыў забяспечыць гатоўнасць установы ў найбліжэйшыя 2 гады. А наогул за пяць гадоў уведзена ў эксплуатацыю больш за 130 аб'ектаў для медыцынскай галіны. Завершана фарміраванне 17 рэспубліканскіх навукова-практычных цэнтраў, якія ахопліваюць усе галіны медыцыны, у тым ліку і анкалогію.\nМенавіта рак - адна з прычын, з-за якой паміраюць беларусы. Часцей хіба што толькі з-за сардэчна-сасудзістых захворванняў. Штогод анкалагічных хворых становіцца больш на тысячу. У Бараўлянах сёння праводзяць поўны комплекс даследаванняў, каб своечасова паставіць дыягназ і вызначыцца з самай эфектыўнай тактыкай лячэння. Для гэтага там пасля тэставага рэжыму на поўную пачаў працаваць першы ў краіне Рэспубліканскі цэнтр пазітронна-эмісійнай тамаграфіі. Прымаюць тут 30 чалавек за дзень. Завершана будаўніцтва малекулярна-генетычнай лабараторыі канцэрагенезу на базе РНПЦ.\nГэта значыць усё для таго, каб пацыент атрымліваў як мага хутчэй самую прафесійную медыцынскую дапамогу. Зразумела, што сістэма не ідэальная, але намаганні і заслугі беларускіх медыкаў прызналі ў свеце - дазволілі краіне прыняць міністэрскую канферэнцыю САЗ у кастрычніку. І сёння Беларусь займае вядучае месца ў свеце па доступе насельніцтва да медыцынскіх паслуг нароўні з Брунеем і Канадай.\nУ Кіраўніка дзяржавы абмеркавалі рэзанансны дэкрэт аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства\nЗорка італьянскага кіно Сафі Ларэн сёння святкуе 80-годдзе


Алушта, Крым. Адпачынак у Алушце - Бяспека\nАбсалютна здаровых людзей, напэўна, не існуе, а сонца і мора дадуць аздараўленчы эфект, калі Вы параіцеся з лечашим лекарам. У любым выпадку выконвайце ўмеранасць - задавальненне гэта заўсёды спакусы, а там ужо не далёка да опсностей.\nПры апёку першай ступені (чырвань прыпухласць) палегчыць боль могуць кампрэсы з сыраваткі ці кефіру. Пры другой ступені - адукацыя бурбалак, напоўненых празрыстай вадкай, якой, дарэчы, ні ў якім разе нельга пратыкаць. Адразу ж пачніце астуджэнне халоднай вадой на працягу 10-15 мінуць, і абавязкова звернецеся да лекара.\nПры сонечным удары. Цеплавы (сонечны) удар непрыемнасць больш сур'ёзная. Асаблівае ён небяспечны для стрыжняў.\nПершыя прыкметы: парушэнне дыхання, рэзкая слабасць, млоснасць, галаўны боль, галавакружэнне, твар становіцца пунсовым, пульс пачашчаецца, а часам запавольваецца. У цяжкіх выпадках з'яўляюцца ваніты, можа наступіць страта свядомасці.\nПацярпелага варта хутчэй перанесці ў цень, распрануць да баязліўцаў, паскладаць на спіну, абгарнуць халоднай вільготнай прасцінай, пакласці на галаву халодны кампрэс. Даваць піць халодную падсоленую ваду, калі ёсць магчымасць - зялёны чай. Выклікаць лекара.\nЗ морам жарты кароткія. Купаючыся, ні калі не забывайце, што мора можа быць небяспечным. Асабліва для тых, хто гэтага недаацэньвае.\nТрагедыі на вадзе, нажаль, адбываюцца не рэдка. Небяспечна купацца ў штармавое надвор'е, калі разыгрываешиеся хвалі могуць кінуць на камень ці стукнуць пра прычал. У такі дзень лепш пасядзець у мора - гэта таксама карысна. Асабліва не прабачае мора тых, хто перад купаннем прыводзіць сябе ў стан, калі мора ім здаецца "па калена".\nНяшчасныя выпадкі на вадзе не рэдка бываюць і пры парушэнні элементарных правіл купання, таму будзьце асцярожныя. Так, выдаляючыся ад берага, не забывайце, што вам спатрэбяцца сілы, што б приодолеть такое ж адлегласць, вяртаючыся да берага.\nПрачытана: 4962 раз\nАгляд пляжаў і паркаў. Натуризм\nПершы загар і выбар пляжу


Канвертаваць GoldCoins (GLD) і М'янма кьятов (MMK) : Калькулятар абменнага курсу\nGoldCoin (GLD) і М'янма кьята (MMK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта GoldCoin і М'янма кьята пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад GoldCoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць М'янма кьята валюты па змаўчанні. Націсніце на М'янма кьятов або GoldCoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe GoldCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. М'янма кьята гэта валюта, у М'янма (Бірма, ММ, MMR). Сімвал GLD можа быць запісаная GLD. Сімвал MMK можа быць запісаная K. М'янма кьята дзеліцца на 100 pyas. Абменнага курсу the GoldCoin Апошняе абнаўленне 13 сакавік 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу М'янма кьята Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад Yahoo Finance. GLD каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. MMK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Святло кахання не згасае\nА. К. БАЛОЦЬКА, выкладчык Салігорскага горна-хімічнага тэхнікума. Беларуская мова і літаратура 4/2007\nВечарына беларускай паэзіі\nНа фоне музыкі «Зорка Венера» гучыць верш У. Нядзведскага «Адказ».\nТы помніш, як чэрвеньскай ноччу\nМяне без ніякай прычыны\nСпытала, зірнуўшы ў вочы:\n— Ці можа заплакаць мужчына? —\nШто мог адказаць на пытанне\nТабе я сур’ёзна ці жартам?\nІшло са мной побач каханне,\nСа школы ішло з атэстатам.\nI мары цудоўныя нёс я,\nХацеў і спяваць і смяяцца.\nДый сорамна думаць пра слёзы,\nКалі табе васемнаццаць.\nПасля на канікулы разам\nЦягнік нас прывозіў улетку.\nПытанне ж чакала адказу,\nА час пралятаў непрыкметна.\n...Ты помніш расстання мінуты.\n—\tПаеду з другім, — ты сказала.\nПрыйшоў я тады з інстытута\nI моўчкі стаяў ля вакзала.\nСтаяў і глядзеў на калёсы,\nВагон твой праводзіў вачыма.\nI горка ўсміхнуўся праз слёзы,\nТаму што не плача мужчына.\nПершы вядучы. Каханне — гэта самае прыгожае і патаемнае пачуццё чалавека, асабліва, калі яно толькі нараджаецца. Якія ж яны, закаханыя, калі назіраць збоку? Дзіўныя, незвычайныя, летуценныя, шчаслівыя.\nДругі вядучы. Давайце прыгадаем вечных спадарожнікаў закаханых: месяц, зоркі. А на месцы іх сустрэчы можа быць грушка, бярозка, дубок, крынічка. А як нараджаецца каханне? Што ж такое каханне? Высветліць гэта нам дапамогуць творы беларускіх паэтаў. Паслухаем «Актавы кахання» А. Грачанікава.\nЯ думаў, больш не прыйдзе да мяне\nКаханне з цудадзейнасцямі тымі,\nШто юнакоў — пытальнікамі гне,\nА пасівелых — робіць маладымі.\nКаханне, думаў, вусны мне замкне,\nШлях перайшоўшы з вёдрамі пустымі.\nНяма, напэўна, горай пакарання,\nКалі не свеціць над табой каханне.\nI ты прыйшла, каханая, прыйшла\nI асвяціла дні мае цяжкія.\nНяпраўда, што на свеце многа зла,\nШто правяць светам толькі людзі злыя.\nПлыву, плыву насустрач без вясла\nПраз хвалі часу жорсткія, крутыя.\nКаханне нас праз крыгаход тугі\nЗлучае, як паводка берагі.\nКаханне не разветрыцца, як дым.\nХто закаханы, у жыцці той смелы.\nЦікава, ці кахае падхалім,\nЦі гэты вось пранырлівец сапселы?\nПаспачуваем жа хоць трохі ім,\nУ мітусні і сквапнасці ўспацелым.\nЗдавён не маюць сілы ў каханні\nНі ўзнагароды, ні чыны, ні званні.\nАле не будзь рахманы, як цяля,\nМіж тых, хто песціць смакатою шлункі.\nНяхай твая жыццёвая ралля\nЖыццю нясе ўраджайныя дарункі.\nАдрозніваць вучуся спакваля\nАтрутнага двурушша пацалункі.\nСвайго кахання берагу свячэнне —\nI гонар чалавечы, і сумленне.\nСвяці, кахання чыстая зара!\nСвяці — пачуццяў сэрцаў не азмрочвай —\nНад доляй плугара і песняра\nI над высокай доляю жаночай.\nУсіх людзей пара табе, пара,\nЗ’яднаць чароўнай сілаю прарочай.\nБо, сапраўды, на свеце без кахання\nЖыцця няма — ёсць толькі існаванне.\nАгні кахання — вечныя агні.\nЯны нікому з нас не слепяць вочы.\nШчаслівым сэнсам напаўняюць дні,\nПяшчотай вабнай скарачаюць ночы.\nЗагадкава гучыць у цішыні\nГарачы, неспатольны шэпт жаночы.\nБянтэжыцца расчулены юнак,\nУпершыню адчуўшы дзіўны смак.\nЁсць у каханні нейкая мяжа.\nЗа гэтай патаемнаю мяжою\nЗліваецца ў адно твая душа\n3 душой каханай, чыстаю душою,\nЯк ток, між вамі прабяжыць спярша,\nКаб адарыць вас яркаю іскрою,\nЧароўнае адзінства захаплення,\nШто абнаўляе свет і пакаленні.\nНа ўсім — адбітак сонца і вясны.\nУ закаханых прыгажэюць твары.\nШчаслівы, хто багаты без казны,\nКаго не абышлі кахання чары.\nШануйце гэту крохкасць навізны,\nНяхай бурчаць няўдачнікі і скнары,\nАматары дакучлівых натацый,\nАхвяры ўсіх уласных імітацый.\nШматбальныя ў каханні ёсць штуршкі,\nСтрашнейшыя любога землятруса,\nЯк ад сумненняў збегчы нацянькі\nПрыходзіць невыносная спакуса.\nПільнуйце, каб нянавісці вянкі\nКаханне не панесла пад прымусам.\nКаханне — і свабода і няволя,\nКрыніца смутку, радасці і болю.\nКаханне — сад. Каб з завязі плады\nНарэшце наліліся спелым сокам,\nЗмагаюцца галіны праз гады\nСа спёкай, маразамі, чарвятокам.\nКаб выстаяць пад навісцю бяды\nI перадаць жыццё сваім патомкам,\nПрашу: аберагайце гэты сад\nАд марнатраўства, зайздрасці і страт.\nБез іх — у чалавецтва лёс сірочы.\nНам свецяць сонца, зоры з вышыні,\nАле ярчэй — святло душы жаночай.\nЖыццё ты за няўдачы не кляні,\nЯго не па гадзінніку пясочным,\nА па каханні нам адмерыў час.\nI іншай долі не бывае ў нас.\nНастаўнік. Дык што ж такое каханне? Гэта нектар, гаючы эліксір, незвычайная сіла, якая акрыляе маладых, выпроствае пасівелых. Тут дарэчы ўспомніць пра складаны лёс рэпрэсіраванага Сяргея Грахоўскага. Пасля першага арышту яго жонку з маленькім сынам пазбавілі прытулку ў інтэрнаце, яна засталася без сродкаў на існаванне, апынулася ў скверы з дзіцем на руках і не ведала, за што арыштавалі мужа, бацьку яе сына, што ёй рабіць далей.\nПрайшло нямала часу. Суровае жыццё ў лагеры, дзе чалавек — ніхто, пясчынка, дзе чыніцца здзек на кожным кроку. I вось з’яўляецца ў лагеры маленькая, кволая, хваравітая дзяўчына — Аля. Спачатку Сяргей пачаў дапамагаць ёй абуткам, харчамі, сяброўскай падтрымкай, павучаннем, парадай — як перажыць усё гэта гора, не зламацца, выжыць. I нечакана ў такіх умовах успыхвае агеньчык надзеі, агеньчык кахання. Пра гэта пісьменнік распавядае ў сваёй аповесці «Зона маўчання». Паслухайце з яе ўрывак.\nВосьмы чытальнік. Я свой вітамінны набытак заўсёды адносіў Алі. Яна аднеквалася і дзяліла ўсё пароўну. Я ўжо да драбніц ведаў яе кароткае жыццё ў невялічкім рабочым пасёлку ў сям’і гутніка.\nПравучылася два гады ў педінстытуце, а калі ў 1939 годзе ўвялі плату за вучэнне, вымушана была паехаць настаўнічаць у вясковую школу непадалёк ад свайго пасёлка. На пачатку вайны капала акопы і супрацьтанкавыя траншэі, а калі да сяла падышлі немцы, пад абстрэлам і бамбёжкаю знаёмымі ляснымі сцежкамі прабіралася дадому. Праз некалькі дзён пайшла ў міліцыю аформіць прапіску ў кватэры бацькоў. Пайшла і не вярнулася. Пад канвоем адправілі ў набітую да самых дзвярэй камеру абласной турмы. Следства ні пачаць, ні скончыць не ўправіліся, і пагналі яшчэ адну «следственную» ў лагер. Добра, што далі бытавы артыкул, а маглі ж прыпісаць шпіянаж, здраду радзіме, дыверсію, хоць немцаў яна і ў вочы не бачыла.\nЧыстая, светлая, шчырая дзяўчынка стала мне самаю неабходнаю. Я ўжо ведаў, што раннюю сям’ю страціў назаўсёды. У пару маёй маладосці было неабавязковым афармляць шлюб у цесным катушку райвыканкома з шыльдаю «ЗАГС». Лічылася нават абразлівым — нібыта не давяраем адно аднаму і павінны замацаваць адносіны паперкаю. I мой шлюб не быў зарэгістраваны, але гэта не зменшыла пакуты няшчаснай жонкі. Яна з’ехала з Мінска і недзе звязала свой лёс з больш надзейным чалавекам. У мяне нікога блізкага на свеце не засталося: маці памерла за год да майго няшчасця, хоць бацька не напісаў мне ніводнага ліста, забралі і яго за «сувязь з беларускім нацыяналістам». Знік і ён назаўсёды. А чалавеку без спагады, без блізкай душы жыць проста немагчыма. Кароткія сустрэчы з Аляю ратавалі ад безнадзейнай адзіноты, хацелася верыць, што не страцім адно аднаго. I яна са мною не была такою безабароннаю і безнадзейнаю.\nЯ часам прысвячаў ёй чуллівыя, сентыментальныя вершы, яна іх перапісвала ў самаробны блакноцік і зберагла да гэтай пары. <...>\nНастала снежная марозная зіма. Печы ў бараках ледзьве грэлі, і Аля часта прыбягала ў нашу будаўнічую канторку да грубкі, добра напаленай «айцом Іосіфам», перад адбоем павольна вярталася ў свой халодны барак.\nЗвечара круціла і грукала завея, а ў поўнач пастукаўся бальнічны санітар, марудны, сівавусы дзед Пашчанка: «Доктор просыла сказаты, що у вас вжэ е донька, щоб вранці відвідалы іх». Да раніцы я не заснуў, а як толькі развіднела, пабег у стацыянар. Міна Сіманаўна павіншавала мяне і сказала, што пасля цяжкай ночы яны спяць. Праз гадзіну я трымаў чырвоненькі кірпаты, вільготны і цёплы камячок, — роднае дзіця, народжанае ў няволі. На нас глядзела і ўсміхалася бледная і змізарнелая Аля. Усе стараліся ёй памагчы: пекар Сярчук засоўваў мне пад бушлат кавалак цёплага хлеба, нешта ў кішэню запіхвалі кухары і капцёр Коля Болаў, Бахцін прыслаў два свежыя гурочкі з цяпліцы. Мяне кранала ўвага людзей, на чыю ласку я не спадзяваўся. <...>\nЛёс народжаных у лагеры быў просты і часам трагічны. Дзіця ў яслях трымалі да трох гадоў. Калі маці яшчэ не вызвалялася і ніхто з радні не забіраў нашчадка арыштанткі, яго пад любым прозвішчам адпраўлялі ў невядомы дзіцячы дом. Як той казаў стралок, яно станавілася «общим».\nНашай дачушцы гэта не пагражала. У мяне тэрмін канчаўся праз паўтара года, у Алі — праз два. Мы ўсё прадумалі і разлічылі, спадзеючыся, што нас усё ж выпусцяць.\nI вось настала пара развітання ўжо не з адною, а з дзвюма дарагімі істотамі. А калі давядзецца сустрэцца? Калі дзіця адымалі ад грудзей, маці звычайна засылалі на нейкі далёкі лагпункт, каб бацькі не сустрэліся ніколі. Так нас перавыхоўвалі «гуманісты». На вахту вывелі чалавек восем: каго адпраўлялі на каменданцкі, каго ў бальніцу. Аля стаяла паперадзе з дачушкаю на руках. Свяціла зыркае сонца, лясы зіхацелі ружовым інеем, слаўся лёгкі марозны туманок. <...>\nМы развітваліся каля вахты позна ўвечары і ніяк не маглі развітацца: разыходзіліся і вярталіся зноў, баяліся страціць адно аднаго назаўсёды. Наўкол слаўся вільготны туман, асядаў і спаўзаў з дахаў і стрэшак на вышках мокры снег, кроплі вільгаці дрыжалі на калючках туга нацягнутых дратоў вакол зоны, праз шэрую вату аблокаў часам прабіваўся і знікаў месяц. Я выйшаў за вахту, а маленькая постаць яшчэ доўга стаяла каля брамы.\nНастаўнік. А цяпер паслухаем, як С. Грахоўскі выказаў свае пачуцці ў вершы «Як я жыў без цябе?».\nI не ведаў, што недзе\nНе на дальнім сузор’і,\nАдно аднаго абмінуць,\nПраваліцца у пекла,\nКаб лютая бура не ссекла,\nСустрэць і пазнаць,\nЎ зрэнках тваіх,\nКаб істоты тваёй\nЯ гляджу на цябе,\nЯк я жыў без цябе?..\nНастаўнік. Паэзія — сястра музыкі. Многія вершы пра каханне пакладзены на музыку. Гэта — мелодыі душы, мелодыі сэрца. Мы з вамі зараз пераканаемся, як пры дапамозе музыкі і слоў можна прыгожа выказаць свае пачуцці (гучыць песня пра каханне «Не за вочы чорныя», сл. А. Русака, муз. Ю. Семянякі).\nПершы вядучы. Няма такой дзяўчыны, якая б не марыла пра асабістае шчасце. Вядома, сапраўднае. Што ж гэта такое? Для адной — гэта дом, машына, дача. Для другой — шчасце ў грашах. Для трэцяй — у незлічонай колькасці прыхільнікаў. А ніхто, відаць, не думае, што можна пабудаваць удала асабістае жыццё без моцнага, шчырага кахання. Паслухаем беларускіх паэтак.\nДзесяты чытальнік (выконвае верш Яўгеніі Янішчыц «Ранішняе»).\nУладна ранішняй руцэ\nЛавіць сняжок падталы,\nТваю журынку на шчацэ\nАдчуць за тры кварталы.\nI ўсё, што знікла, быццам дым,\nШто ў цішыні наспела, —\nЦяплом тваім, святлом тваім\nАдзінаццаты чытальнік (выконвае верш Эдзі Агняцвет «Маладажоны»).\nЁн маладую ў дом прывёў,\nПакой — пад самым небам.\nНі аксамітных дываноў,\nНі люстраў ім не трэба.\nПрынёс, нясмелы, як жаніх,\nАхапак лісцяў звонкіх —\nЧырвоных, жоўтых, залатых —\nБукет для любай жонкі.\nI фарбы памятных алей\nСтаіліся ў букеце,\nI гэта — сціплае — мілей\nЗа ўсё багацці ў свеце.\nА восень кажа маладым,\nШто поўдзень іх высока,\nШто ім, са шчасцем веснавым,\nДа восені далёка.\nДванаццаты чытальнік (выконвае верш. Еўдакіі Лось «Як сустрэну прыгожага...»).\nЯк сустрэну прыгожага, з хвалістым чубам,\nДык адразу успомніцца колішні, любы...\nТолькі любым цяпер вось яго я назвала,\nА тады не галубіла, не прызнавала.\nI чаму, і чаму пазірала няміла?\nЦі ж дзяўчо непакорных плячэй не любіла!\nЦі ж яно, каб сагрэцца ў абдымках хлапчыны,\nНе хадзіла, пазяблае, праз каляіны?\nI кахала — не знала,\nI любіла — дражніла...\nЯк сустрэну прыгожага, думаю — мілы...\nТрынаццаты чытальнік (выковае верш Лідзіі Возісавай «Як мог...»).\nЯк мог аддаць мяне, мой мілы,\nЯк мог аддаць мяне, мой мілы?\nЯк мог аддаць мяне, каханы,\nЯк толькі мог, скажы, каханы?\nЯк здрадзіць мог сваёй душы,\nI мне скажы:\nЯк здрадзіць мог сваёй душы?\nЧатырнаццаты чытальнік (выконвае верш Таісы Мельчанкі).\nЗірні мне ў вочы, любы,\nКаб аж да сэрца\nКруты свой лёс\nУ бок мой павярні,\nКаб са сваім\nАдным вузлом звязала.\nДык не вагайся!\nДа мяне ступі!\nБо ж у каханні\nХутчэй жа гонар\nСвой перагарні —\nРук тваіх чакаюць.\nЎжо дужасць іх\nI мне перадалася.\nШто кружыцца Зямля,\nТабе ў палон здалася.\nНастаўнік. А цяпер прагучыць песня «Толькі з табою» (сл. А. Русака, муз. I. Любана).\nДругі вядучы. Нясмеласць або празмерная ганарлівасць могуць нашкодзіць сапраўднаму шчасцю. А яно прыходзіць толькі тады, калі душа не страціла таленту кахаць. I трэба каму-небудзь першаму зрабіць крок насустрач свайму шчасцю.\nЯк паводзяць сябе закаханыя мужчыны? Чаго яны жадаюць, аб чым мараць? Якой яны ўяўляюць сваю каханую? Паслухаем іх галасы.\nПятнаццаты чытальнік (выконвае верш Алеся Ставера).\nЦябе яшчэ нідзе я не страчаў,\nА думаю я пра цябе штодзённа...\nЯ ў марах вобраз твой намаляваў\nI ім жыву, аб ім пяю натхнёна...\nМаё каханне, дзе ты? Дзе жывеш,\nМой спадарожнік радасці і болю?\nНяўжо мяне ты ўсё-ткі абмінеш?\nНяўжо цябе я не знайду ніколі?\nЦябе няма... У буру, ў бездарож\nІду адзін я па зямных абшарах...\nI ў горкі час я лёсу ўдзячны ўсё ж,\nШто ты жывеш хоць у прыгожых марах...\nШаснаццаты чытальнік (выконвае верш Аркадзя Моркаўкі «Што мне, беднаму, рабіць?»).\nШэпча ветрык з хітрай ласкай:\n—\tПацалуй, — яна жадае...\nА на вуха шэпчуць краскі:\n—\tНе цалуй, яна — святая...\nШто мне, беднаму, рабіць —\nПацалуеш — засярдую,\nНейк нялоўка маладому.\nНе цалую — дык шкадую,\nЯк вяртаюся дадому,\nА на сэрцы вір глыбокі,\nА на сэрцы струны граюць.,.\nПапрашу палі навокал,\nПапрашу лугі параіць,\nШто мне, беднаму, рабіць\nСемнаццаты чытальнік (выконвае верш Сяргея Дзяргая «Прабач»).\nПрабач, мая каханая, прабач...\nЗа слоў сумбур, бо іх не ўзяць, не ўцяць іх,\nЗа першы, гэтакі нязвычны, плач\nЯшчэ пакуль нязнанага дзіцяці.\nПрабач мяне, латругу, гультая,\nЯ буду лепшы, дужы і упарты.\nПрабач за ўсё, ў чым вінаваты я,\nЯ абяцаю: буду цябе варты.\nЯ ведаю — ён прыйдзе, не міне,\nЗноў кіпцюром маёй кранецца раны.\nЗвер люты рэўнасці, што гнездзіцца ўва мне,\nАдной тваёй усмешцы паслухмяны.\nЯ не такі, якім павінен быць,\nI, можа, ў прымхах розных закажанеў,\nI часам мне бывае цяжка піць\nПітво тваіх цвярозых разважанняў.\nТы свой папрок мне кідаеш як жарт,\nА горыч праўды сцверджана вачыма,\nI калі знаць, што ты папрокаў варт,\nАб ёй, аб праўдзе, думаць немагчыма.\nЛя сэрца мне твайго спачыць дазволь,\nДапамажы на ўсё як ёсць забыцца:\nНа смутак мой, на горыч і на боль,\nКалі ў душы тваёй кахання ёсць крупіца.\nВасемнаццаты чытальнік (выконвае верш Рыгора Барадуліна).\n3 вераснёвай палянкі\nТолькі светлая стома,\nТолькі месячка рог...\nНе спяшайся, бяглянка,\nМожа, дзень пачакае.\nНастаўнік. Каханне... Няма пачуцця больш узнёслага і светлага, якое ўзвышае, робіць чалавека дужым, смелым, прыгожым. Яно характэрна для кожнага з нас. 3 вашага дазволу я прачытаю ўрыўкі з сачыненняў пра каханне.\nПрагляд нумара мастацкай самадзейнасці.\nПершы вядучы. Згадкі пра юнацкае каханне кожны чалавек захоўвае праз усё жыццё. Яно незабыўнае, непаўторнае, Але ж надыходзіць час адказнасці за выбар прафесіі, за стварэнне сям’і і за будучыню дзяцей.\nДзевятнаццаты чытальнік (выконвае верш Таісы Мельчанкі).\nУ небе адзінокая хмурынка...\nТо я, мой любы, ў суме па табе.\nДа рук тваіх\nты не страсі мяне.\nБярозка адзінокая на ўзбоччы...\nТо я, мой любы,\nстыну без цябе.\nЦі станеш побач\nкаб ад буранаў\nдзесь за небакраем...\nТо я чакаю, любы мой, цябе.\nЦі зможаш стаць ты\nкаб зноў пяшчотай\nДваццаты чытальнік (выконвае верш Ніны Тарас).\nКолькі часу страціла і сілы\nНа утульнасць хаты — ўсё дарма!..\nI вячэра ўжо даўно астыла,\nА яго няма...\nДоўгі дзень, раздроблен на хвіліны,\nУ чаканні прамільгне ізноў...\nI ён прыйдзе — родны твой, адзіны, —\nПозняй ноччу вернецца дамоў.\nЗахістаецца ў бакі нясмела,\nI высокім здасца твой парог...\nТы падхопіш на хаду ўмела,\nКаб яго не паваліла з ног...\nБудзеш дыхаць пахам перагару,\nНе заснеш да позняе начы\nI з пасцелі выскачыш, бы з жару,\nКаб найдалей ад яго ўцячы...\nДа акна успееш прытуліцца —\nШтосьці душу страсяне знарок...\nПа халоднай шыбе з-пад расніцы\nПаплыве гарачы ручаёк...\nДругі вядучы. Французскі пісьменнік Андрэ Маруа пісаў: «Мужчына ў каханні шукае міру, а не вайны. Шчаслівыя жанчыны — пяшчотныя, ласкавыя, іх кахаюць больш. Ніхто так не раздражняе мужчыну, як агрэсіўная жанчына. Амазонкамі захапляюцца, але іх не кахаюць». Калі гэта шчырае каханне, яно робіць жыццё святлейшым. Моцна пакахаўшы, хлопец і дзяўчына становяцца мужам і жонкай. Як зрабіць, каб пранесці каханне праз усё жыццё?\nГучыць песня «Каля Чырсонага касцёла» (сл. Л. Пранчака, муз. Л. Захлеўнага ).\nПершы вядучы. Трэба памятаць, што кожная дзяўчына — гэта будучая жонка і маці, а хлопец — муж і бацька. Колькі яшчэ няшчасных сем’яў, колькі нараджаецца дзяцей-калек па розных прычынах. Жанчыны працуюць на хімзаводах, на цяжкіх работах. Хай наш вечар будзе першай прыступкай дабрыні і павагі да Жанчыны, Маці.\nМаці і дзіця — адзінае непадзельнае цэлае. Але, на вялікі жаль, колькі пакінута дзяцей маладымі бацькамі! Сіроты пры жывых бацьках! Гэта таксама праблема, якая прымушае нас задумацца. Шчаслівыя дзеці — шчаслівая краіна.\nДваццаць першы чытальнік (выконвае верш Уладзіміра Мазго).\nЖанчыне дадзена —\nЯ рос з дзяцінства\nI пад вандроўны стук\n3 трывогаю цяпер:\nI пры жывых бацьках —\nЯк вочы нам\nУ гэтым соль...\nДругі вядучы. 3 сівой мінуўшчыны да нас даносяцца песні, казкі, галасы каханых. Мяркуюць, што крынічная вада — гэта ратунак ад няшчасцяў, цудадзейная вада крыніцы ўваскрашае мёртвага. Давайце і мы пасмакуем крынічнае вады чароўнай, як тыя закаханыя, звернемся да мудрасці народнай, услухаемся ў чароўныя песні, паданні, навучымся дабрыні, сціпласці, кахаць так, як нашы дзяды, бацькі, бабулі і маці, моцна, надзейна. Каханне — найсвяцейшае зямное пачуццё, якое ўласціва людзям рознага ўзросту!\nДваццаць другі чытальнік (выконвае верш Алега Лойкі).\nПерад якім я — толькі госць.\nПрывабнай зоркай з яснай высі\nТы мне і сёння — таямніца,\nI, можа, шчасце ў тым і ёсць,\nПерад якой ты — вечны госць!..\nДваццаць трэці чытальнік (выконвае верш Яўгеніі Янішчыц).\nНастаўнік. Напрыканцы вечарыны прапаную ўсім разам выканаць народную песню «Цячэ вада ў ярок».\n«Свяці, кахання чыстая зара...» "Вечная мелодыя жыцця"


У Рымы па твары прабегла лёгкая чырвань. Яна падняла зрэнкі ўгару і з хвіліну глядзела ў столь. Пасля падышла да акна і столькі ж часу стаяла, адвярнуўшыся ад Рыгора.\n— Вы мне даруйце, я мушу зараз ісці,— няўвераным голасам праказала яна, зрабіўшы пару крокаў ад акна.\n— Я бачу, што вы ўсхвалёваны нечым, Рыма? — хапіў яе за руку Рыгор.— Вы пакрыўдзіліся, што я...\n— Не, не-э... Я... Пятрусь, вы... Пусцеце мяне, прашу вас...\nРыма тузанула і вырвалася з Рыгоравых рук. Нс праказаўшы слова і не азірнуўшыся на яго, кінулася ў дзверы і схавалася.\nЗдзіўлены яе паводзінамі, Рыгор пагнаўся ўслед ёй, але калі дабег да дзвярэй на сходы, Рыма ўжо сходзіла апошнія ступы. Ён пастаяў, пакуль яна схавалася за сцяною, і вярнуўся ў пакой. «Што з ёю такое? — падумаў Рыгор.— Спаткалася, як трэба, а нарэшце — вунь што! Няўжо тут замешана нешта такое, да чаго маю і я дачыненне? Ганна? Знаёмства з Петрусём?»\nРыгор доўга раздумваў пра гэта, занядбаўшы і гарбатаю, і газетамі, і намерам праехацца ў горад... Толькі а гадзіне дзесятай вечара навеянае Рымаю пачуццё расплылося, і ён вярнуўся ў думках да Петруся.\nВестка ад яго, прынесеная Рымаю, нягледзячы на ўсё ішпае, супакойвала Рыгора. Ёю вырашалася задача, якая так моцна захапіла яго некалькі часу назад. Цяпер аставалася адно: вылучыць дзень і пайсці да Петруся на спатканне. «Гэта трэба зрабіць, як найхутчэй, а то Пятрусь, напэўна, думае, што я пра яго і забыў». Рыгор спыніўся на бліжэйшым чацвяргу і перайшоў у думках да Ганны з мацерай.\nЦікава, у якую ж форму выльецца гутарка з Ганнаю? Ён возьме і запрапануе ёй грошы, спасылаючыся на яе дапамогу мацеры, на яе недастатковы заработак... А Ганна? Добра ж, калі яна абмяжуецца голай адмовай, а калі...\nРыгор дапусціў, нарэшце, крануць сваіх інтымных адносін да Ганны. Яскрава прадстала яму гэта дзяўчына ў настроі замілавання і нутраное асалоды, дбайна хаваючы яго ад апаскі ў сваім цесным пакоі. Як міла і цёпла глядзелі на яго Ганніны мяккія вочы! Колькі ў іх спагады і братняе любасці! Якая яна ласкавая і гасцінная! Магчыма, Ганна лашчыць многа надзей... якія, аднак, далёка ад ажыццяўлення. Цікава ўсё ж выклікаць яе на адкрытую гутарку... Няўжо дзяўчына пра гэта не думала?\nДумка за думкаю блытаным сплётам вілася ў Рыгоравай галаве. Водгукам на іх сэрца адбівала спагадлівы настрой.\nРыгор хутка абарваў і думкі і настрой. Ён раптам сеў да стала і ўзяўся за пісанне ліста да мацеры. Ён папераджаў яе, што разам з лістом высылае пятнаццаць рублёў грошай; гэта мала, але няхай маці ўбачыць: спусціўшы нейкі час, ён сумее выслаць болып. Пакуль яму трэба расплаціцца з даўгамі, купіць сёе-тое, а стане вальней — тады...\nПятнаццаць рублёў дапамогі мацеры выклікала ў ім пачуццё задавальнення. Спадаў нейкі цяжар з плеч, калі ён канчаў а лістом, адначасна адлажыўшы ў другое месца вызначаную суму. «Маці атрымае і...»\nСтук у дзверы пакоя падняў Рыгора на ногі. Ён правёў няроўную рысу на паперы і адсунуў яе ўбок.\n— Вам ліст,— прачытўшы дзверы, падала гаспадыня кватэры.\nРыгор узяў ліст з рук гаспадыні і паглядзеў на канверт, дзе была пячатка. «3 Сілцоў!» — праказаў ён сам сабе і падышоў да акна з намерам прачытаць яго. Тут яго ўвагу адцягнуў аэраплан; агромнаю птушкаю выпархнуў ён з-за высокага будынка і плаўна закруціўся перад акном яго пакоя. Рыгор бачыў, як шэрая істужка дымку пляла. ўзоры пад яго хвастом, мэрам бы жартуючы з тройкаю чудлівых варон, што ляталі ўслед аэраплана. Да яго вушэй даходзіла цягучае гудзенне нрапелера. Відовішча хавала ў сабе прыгожасць людское перамогі над стыхіяй, акрыляла Рыгоравы думкі і надзеі. Яго захапіла хаценне, каб гэта ды самому паспрабаваць абляцець адно кола ў чыстаце спакойнага паветра... У адчуванні прадстаўленых перажыткаў пры палёце — ёкнула сэрца, а халадок ні то ўцехі, ні то пудлівасці прайшоў па ўсім целе...


Канвертаваць BlackCoins (BLC) і Novacoins (NVC) : Калькулятар абменнага курсу\nBlackCoin (BLC) і Novacoin (NVC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта BlackCoin і Novacoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 16 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад BlackCoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Novacoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Novacoins або BlackCoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe BlackCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Novacoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BLC можа быць запісаная BLC. Сімвал NVC можа быць запісаная NVC. Абменнага курсу the BlackCoin Апошняе абнаўленне 16 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Novacoin Апошняе абнаўленне 16 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. BLC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. NVC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. Том 6 (у 2 кнігах). Пузелі - Усая. Дадатак А - Я\nПра кнігу: Шматтомная энцыклапедыя на ўзроўні дасягненняў сучаснай навукі адлюстроўвае шматвяковы шлях беларускага народа ад сівой даўніны да нашых дзён. Акрамя артыкулаў аб палітычных, грамадскіх і ваенных падзеях змешчаны матэрыялы аб адміністрацыйна-тэрытарыяльнымм падзеле, стане эканомікі, культуры, навукі і тэхнікі на розных этапах гісторыі. Біяграфічныя артыкулы расказваюць пра гістарычных асоб і іх радаводы. Важнае месца ў выданні займаюць геральдыка, нумізматыка, генеалогія і гістарычная картаграфія. Шырока асвятляецца жыццё беларускай эміграцыі розных часоў і шэраг іншых тэм. Энцыклапедыя ілюстравана каляровымі і чорна-белымі здымкамі, малюнкамі картамі.\nУ наяўнасці 1 камплект (кнігі былі ў карыстанні).


Архіў тэга: насілле\nСвабода ці салодкі палон?\nДзіяне 42 гады, яна працуе касметолагам і выхоўвае 10-гадовага сына. Імя хлопчыку яшчэ да яго нараджэння даў бацька, турак па нацыянальнасці. На гэтым роля мужчыны ў выхаванні Эміра скончылася. Нягле...\nПрадухіліць сямейнае насілле важней, чым змагацца з яго наступствамі...\nМіністэрства ўнутраных спраў Беларусі працуе над прапановамі ў законапраект аб процідзеянні сямейнаму насіллю. Аб гэтым паведаміў начальнік галоўнага ўпраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі мілі...\nА вы памятаеце сваё дзяцінства?\n“Мяне білі ў дзяцінстве, чым папала. Часта … і за любую правіннасць. Гэта я памятаю да гэтага часу і не забуду ніколі .., “ — выціраючы слёзы, шчыра расказала адна з удзельніц сустрэчы бацькоў ...\nБеларусь супраць насілля і гандлю людзьмі...\nГандаль людзьмі і насілле над дзецьмі — праблемы планетарнага маштабу, і змагацца з імі трэба толькі разам. У Беларусі дынамічна развіваецца і ўдасканальваецца нацыянальнае заканадаўства ў сферы проц...\nДом і бяспека — паняцці, якія звычайна ў свядомасці людзей калі не з’яўляюцца сінонімамі, то стаяць побач. Але ў рэальнасці гэтая сувязь нярэдка разрываецца, у тым ліку для самых маленькіх грамадзян....\nПапярэдзіць злачынства — у сілах кожнага з нас...\nШтогод у Беларусі каля 6 тысяч дзяцей становяцца ахвярамі злачынстваў. Але гэта — толькі зарэгістраваныя выпадкі. Насілле таго ці іншага віду ў адносінах да дзяцей мае вельмі высокую ступень латэнтна...


Расея захапіла тры караблі ВМС Украіны, ёсць параненыя | Гарадзенская вясна\nРасея захапіла тры караблі ВМС Украіны, ёсць параненыя\n23.47. Па факце захопу караблёў ВМС Украіны Генпракуратура пачала крымінальную вытворчасць па артыкуле 437 Крымінальнага кодэксу Украіны (планаванне, рыхтоўля, развязванне і вядзенне агрэсіўнай вайны), паведаміла спікер генпракурора Ларыса Сарган. Расея ўпершыню за 5 гадоў канфлікту пад сваімі сцягамі здзейсніла адкрыты ўзброены напад на Украіну. Гэта было зроблена ва ўкраінскіх водах. Украінскія караблі ішлі ў сваіх водах, на іх напалі і захапілі.\nПаводле апошняй інфармацыі ўсе тры ўкраінскія караблі захоплены спецназам Расеі. Двое ўкраінцаў паранены. Два артылерыйскія кацеры ў выніку абстрэлу страцілі ход. Рэйдавы буксір таксама захоплены.\nЧытай больш на: https://www.racyja.com/palityka/raseya-zakhapila-try-karabli-vms-ukrain/


Курсанты - дзецям: з клопатам пра самых маленькіх - AMIA.by\nКурсанты Акадэміі МУС наведалі падшэфны дзіцячы дом. Дабрачынная акцыя прайшла ў Міжнародны дзень абароны дзяцей.\nУ першы дзень чэрвеня дзеці і іх бацькі радуюцца пачатку лета: цёплыя дні, сонца, вакацыі. У гэты ж дзень, пачынаючы з 1950 года, святкуецца і Міжнародны дзень абароны дзяцей.\nСям'я - гэта астравок цяпла і любові, на якім дзеці адчуваюць сябе ў бяспецы. На жаль, яшчэ ёсць шмат хлопцаў пазбаўленых бацькоўскага цяпла і клопату. Менавіта для такіх дзяцей у Беларусі штогод праходзіць дабрачынная акцыя «Дзень абароны дзяцей з БРСМ». Галоўная задача, якой - аказанне адраснай і шэфскай дапамогі дзецям, захаванне традыцый міласэрнасці і развіццё валанцёрскага руху.\nНапярэдадні свята курсанты 3 "В" курса факультэта міліцыі Акадэміі МУС наведалі хлопчыкаў і дзяўчынак з Ждановіцкага дзіцячага дома. Тыя з вялікай радасцю сустрэлі сваіх сяброў-курсантаў і з задавальненнем правялі з імі час за конкурсамі, гульнямі і разбіраючы падарункі. А яшчэ ў кожны свой візіт курсанты акадэміі дапамагаюць у добраўпарадкаванні будынка дзіцячага дома і прылеглай тэрыторыі. Такая дапамога заўсёды дарэчы.\nВыхаванцы дзіцячага дома заўсёды дзеляцца з курсантамі гісторыямі з паўсядзённага жыцця, перажываннямі і радасцямі, бо за некалькі гадоў шэфства над дзіцячым домам будучыя афіцэры сталі не проста гасцямі, а сябрамі і старэйшымі братамі для гэтых дзяцей.\nДзень абароны дзяцей - не проста яркі, вясёлае свята, але і важны ўспамін грамадству аб неабходнасці ахоўваць правы дзіцяці, прыкладаць намаганні для таго, каб дзеці раслі шчаслівымі і здаровымі, вучыліся і мелі магчымасць займацца любімай справай, а ў будучыні сталі годнымі грамадзянамі сваёй краіны .\nЮрый Чижонков, факультэт міліцыі, 3 "В" курс


Спампаваць 72.99 Kb.\nПамер 72.99 Kb.\n“Месца нацыянальнай свядомасці ў фармаванні сацыяльна актыўнага грамадзяніна”.\nНАЦЫЯНАЛЬНАЯ СЬВЯДОМАСЬЦЬ і ДЭМАКРАТЫЯ\nЗ навуковых пазіцый відавочна, што здаровае грамадства – сістэма грамадзян, а ня іх простая сума. Гэта значыць, што ў грамадстве людзі-грамадзяне й іх групы павінны быць зьвязаны паміж сабой натуральнымі ўзаемапрыцягальнымі сувязямі. У аснове такіх сувязяў – агульнанацыянальныя каштоўнасьці (мова, культура, сімвалы, гісторыя, генафонд, сьветагляд, этнічная тэрыторыя, агульныя мэты), якія ёсьць у кожнага народу й разьвіваюцца ў яго гісторыі. У кожным грамадстве ёсьць й іншыя натуральныя сувязі – паміж бацькамі й дзецьмі, жанчынамі й мужчынамі – але яны яднаюць ня ўсё грамадства, а толькі яго асобныя часткі.\nНатуральныя агульнаграмадскія сувязі функцыянуюць дзякуючы ўзаемадзеяньню двух кампанентаў. Першым зь іх зьяўляецца агульнае інфармацыйна-адукацыйнае асяроддзе (ад народных паданьняў да сістэмы адукацыі й СМІ), у межах якога ўвесь час узгадваюцца і прапагандуюцца агульнанацыянальныя каштоўнасьці. Такое асяроддзе выконвае ролю своеасаблівага агульнаграмадскага клею. Другім кампанентам зьяўляецца кожны канкрэтны грамадзянін, які ўспрымае сябе неад’емнай часткай свайго народу, сваёй краіны-дзяржавы і, у выніку, законным гаспадаром на зямлі сваіх продкаў. Такі грамадзянін-гаспадар здольны ўключыць у сьпіс уласных каштоўнасьцяў аб’ектыўныя каштоўнасьці свайго народу (у гэтым выпадку яго сьветагляд будзе выконваць функцыю нібы рэцэптара для зьвязваньня з вышэй памянёным “клеем”) і праз гэта быць элементам адапаведнага нацыянальнага грамадства.\nВарта канстатаваць, што толькі апісаныя грамадзянін і грамадства маюць тыя ўласьцівасьці, якія забясьпечваюць станаўленьне найбольш прагрэсіўнай формы дзяржаўнага ўладкаваньня – зьмястоўнай дэмакратыі (пры ёй улады вымушаны рэалізоўваць аб’ектыўныя інтарэсы грамадства). Толькі ў межах апошняй можа найбольш поўна рэалізоўвацца вышэйшая грамадская каштоўнасьць, скіраваная ў будучыню, якой зьяўляецца максімальнае раскрыцьцё стваральнага патэнцыялу ўсяго грамадства.


«Беларусь мяцежная» вяртаецца | Новы Час\nКандыдат гістарычных навук Ніна Стужынская прадставіла грамадству другое выданне сваёй кнігі «Беларусь мяцежная: з гісторыі ўзброенага антысавецкага супраціву: 1920-я гады».\nКніга прысвечана малавядомым старонкам гісторыі змагання за свабоду і незалежнасць несавецкай Беларусі ў першае дзесяцігоддзе савецкага панавання. Публікацыя выйшла ў серыі «Невядомая гісторыя», выдаванай Анатолем Тарасам\nФактычны адлік аповеду — Слуцкі збройны чын. Першае выданне выйшла да яго 80-годдзя, другім аўтар адзначыла 90-годдзе буйнейшага антысавецкага паўстання ў Беларусі. Дадаліся шматлікія фатаздымкі і архіўныя матэрыялы, якія Ніна Стужынская збірала ва ўстановах Расіі, Беларусі, Літвы, Польшчы і Германіі. Аўтарцы адчыніліся і былыя сакрэтныя сховішчы дакументаў НКУС. Больш падрабязна разглядаецца дзейнасць тайнай палітычнай арганізацыі «Зялёны дуб», якая каардынавала антыбальшавіцкі рух у Беларусі, напоўніліся дэталямі біяграфій Юркі Лістапада, Рамана Грача, Барыса Каверды і іншых.\nЯк адзначыла даследчыца, з гадамі працы над тэмай, «паменела пафасу, а ўзмацніўся ўзважаны навуковы падыход». Да таго ж і ўласны сацыяльна-палітычны досвед падкарэктаваў высновы. Гісторык — не суддзя, а прафесіянал, дадала яна, але зазначыла, што паралелі 1920-х і 1990–2000-х гадоў зрабіліся для яе яшчэ больш відавочнымі.\n«Тое, што савецкую ўладу быццам рахманыя беларусы сустрэлі са слязьмі радасці на вачах — гэта міф, з якога можна толькі смяяцца. Але гэты міф пакуль застаецца ў падручніках», — зазначыла даследчыца.\nМіж тым, дзейнасць антысавецкага супраціву 1920-х магла зрабіцца падмуркам для сучаснай дзяржаўнай свядомасці беларусаў і ідэалогіі, якая дагэтуль выразна не сфармулявана. Дзеячы супраціву выказвалі настроі саспелага на мяжы ХІХ і ХХ стагоддзяў беларускага грамадства, якое марыла пра пабудову еўрапейскай незалежнай дэмакратычнай дзяржавы. Характэрна, што многія партызаны 1920-х удзень выходзілі на палеткі, а ўначы змагаліся з ворагамі — тымі, хто перашкаджаў мірнай стваральнай працы. Яскрава выяўлялася выразная рыса нацыянальнага беларускага характару — адданасць сям’і, прывязанасць да сваёй малой радзімы. Ніхто не хацеў саступаць і сыходзіць.\nТэма нацыянальнага беларускага супраціву 1920–1930-х гадоў для Ніны Стужынскай — і пуцяводная зорка, і выпрабаванне. У 2002 годзе першае выданне прынесла ёй прэмію імя Францішка Багушэвіча беларускага ПЭН-цэнтра: прыз уручалі Васіль Быкаў і Уладзімір Арлоў. Але зрабілася ўскоснай прычынай яе выгнання з Інстытута гісторыі НАН Беларусі з ініцыятывы сталіністаў-рэтраградаў.\nІ зараз, дзеля палітыкі сённяшняга рэжыму і існавання рэтраграднага інстытуту ВАКу, які «фільтруе» навуковыя працы на прадмет ідэалагічнай лаяльнасці, абарона аўтаркай доктарскай дысертацыі ў Мінску практычна немагчымая. Але ёсць Варшава, Вільня, Кіеў — увогуле, вольны навуковы свет. Паступова даспявае беларускае грамадства. Калі першае выданне, сёння суцэльны рарытэт, да рэалізацыі дзесяць гадоў таму не прыняла нават ліберальная «Акадэмкніга», дзе кнігары «пабаяліся скандалу», то новы выпуск «Беларусі мяцежнай» можна будзе знайсці ў многіх кнігарнях. Рыхтуецца пашыранае выданне ў рускім перакладзе.


Лёс 2 цяпер даступны на PlayStation 4 і Xbox One | Навіны гаджэта\nЛёс 2 цяпер даступны на PlayStation 4 і Xbox One\nActivision запусціў учора на продаж адзін з FPS, які зацягнуў большасць паслядоўнікаў за апошнія гады, Destiny 2 прыбывае, каб максімальна палепшыць вышэйсказанае, і яго запуск стварыў сусветны ажыятаж, як і чакалася. Паказчыкі датэрміновых продажаў па-ранейшаму даволі добрыя, і яго аддаленасць ад Call of Duty: WWII можа вам у гэтым выйграць.\nАрыгінальны "Лёс" прыбыў у 2014 годзе і ён даволі добра перажыў час, улічваючы тое, як ідуць гады ў гэтай галіне. Паляпшэнне тэхналогій і прадукцыйнасці прымусіць вас захапіць іх гульнявую аўру.\nАдна з навінак заключаецца ў тым, што для перамяшчэння паміж планетамі не будзе неабходнасці рухацца па арбітах, у дадатак да першага выхаду на самую модную сярод спецыялістаў платформу за апошнія гады - ПК, спрабуючы такім чынам захапіць больш спецыялізаваную аўдыторыю, якая прыносіць значныя сумы грошай і рэкламу, і, перш за ўсё, яна здольная ператварыць відэагульню ў кіберспорт за лічаныя тыдні. Аднак версію для ПК давядзецца пачакаць да наступнага 24-га, мы мяркуем, што з маркетынгавых меркаванняў у дачыненні да кансольных продажаў.\nXbox 360 і PS3 засталіся ззаду, Падобна на тое, яны вельмі дакладна зразумелі, якія прыярытэты. У сістэму модаў PvP і дзіўныя картаграмы, якія былі заўважаныя ў стартавых трэйлерах, адбылося яшчэ шмат змен. Мы не сумняваемся, што Destiny 2 цалкам дапоўніць альбо палепшыць свайго папярэдніка. Пакуль жа мы ўсё яшчэ чакаем вельмі цікавых рэлізаў, такіх як Службовы абавязак: Другая сусветная вайна на наступны 3 лістапада, і мы ўжо пратэставалі, а таксама класіка PES (14 верасня) і FIFA 2018. Не прапусціце ўсю інфармацыю ў Actualidad Gadget.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » Хогар » Відэа » Лёс 2 цяпер даступны на PlayStation 4 і Xbox One\nРамонт пашкоджаных фотаздымкаў\nGoogle палепшыць камеры Street View праз восем гадоў з дапамогай той жа тэхналогіі


Публікацыі па тэме «дэмакратыя» | Новы Час\nУплыў Расіі на палітычныя працэсы ў суседніх з ёю краінах вялікі. Наколькі ён маштабны ў дачыненні да Беларусі? Ці прайграе дэмакратыя аўтарытарызму бітву за розумы і сэрцы ў свеце? Якая гістарычная роля нашага ўсходняга суседа і ці магчымы ўвод расійскіх войск у Беларусь? Пра гэта газета «Беларусы і рынак» паразмаўляла з расійскім журналістам і грамадскім дзеячам Мікалаем Сванідзэ.\nБелы дом прэзентаваў «прамежкавыя прынцыпы нацыянальнай бяспекі» — стратэгічны план новай адміністрацыі. У ім ЗША абацаюць разам з партнёрамі абараняць дэмакратыю па ўсім свеце.\nЦяпер — святкі, час варажбы, і чаму б не ўключыць фантазію? Дапусцім, здарыцца неверагоднае (а апошнім часам мы бачылі шмат неверагоднага), і на Усебеларускім сходзе дэлегаты скажуць Лукашэнку: «Сыходзь!». І ён раптам сыдзе. А што далей?\nКандыдат у прэзідэнты ЗША ад Дэмакратычнай партыі Джо Байдэн раскрытыкаваў дзеючага кіраўніка дзяржавы Дональда Трампа за тое, што той не адрэагаваў на сітуацыю ў Беларусі, дзе з 9 жніўня працягваюцца пратэсты супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў, піша РБК са спасылкай на Reuters.\nМеркель абвінаваціла ўлады Беларусі, што яны топчуць дэмакратыю\n«Мы ўсім сэрцам — разам з мірнымі дэманстрантамі. Захапляе тое, з якой адвагай і рашучасцю яны выходзяць на вуліцы ў абарону свабоды і вяршэнства права», — сказала Ангела Меркель.\nУ праўды — насуперак уяўленням простых людзей — не адзін, а некалькі бакоў: без сённяшняга пагаршэння жыцця для бацькоў не можа стацца добрае заўтра для дзяцей і ўнукаў. Не можа быць і Беларусі.\nВысокі прадстаўнік Еўрапейскага саюза Жазэп Барэль напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі выступіў з адмысловай заявай і адзначыў, што дэмакратыя і правы чалавека па-ранейшаму будуць вызначаць фарміраванне ЕС палітыкі ў дачыненні да нашай краіны.\n«Пуцін, сціснуўшы кулакі, будзе на баку Лукашэнкі», — расійскі апазіцыянер пра наймітаў і мітынгі ў Беларусі\nПуцін хацеў бы атрымаць у Мінску больш згаворлівага лідара, але ёсць больш небяспечная для яго рэч, чым незгаворлівы Лукашэнка. Гэта змена ўлады знізу ўверх з масавым удзелам народу, — распавёў расійскі апазіцыйны палітык Уладзімір Мілоў «Свабодзе».\nМЗС Літвы: Беларусь усё больш аддаляецца ад стандартаў дэмакратыі\nУ замежнапалітычным ведамстве Літвы адзначаюць, што «цяперашнія здарэнні паказваюць: Беларусь усё больш аддаляецца ад стандартаў дэмакратыі», — паведамляе «Свабода».\nНекаторыя амерыканцы жывуць у чаканні путчу ў Вашынгтоне.\nЛегендарны лідар «Салідарнасці» даў інтэрв’ю Свабодзе. У ім Лех Валенса расказаў, як трэба змагацца за перамены ў аўтарытарнай дзяржаве, ці можа быць эфектыўным байкот выбараў і чаму заўтрашні дзень належыць «хітрым палякам і беларусам».\nБеларусь — у Еўропу?\nІншым часам, калі прагнозы спраўджваюцца, —пачуццё супярэчлівае. У мінулым годзе, калі Парламенцкая асамблея Савета Еўропы ўзнавіла паўнамоцтвы расійскай дэлегацыі (насуперак здароваму сэнсу, бо яе выключылі праз анексію Крыма, якая нікуды не падзелася), «Новы Час» задаўся пытаннем: «Час на Беларусь?»\nПрафесар Юры Гардзееў: «Будзе незалежнасць з дэмакратыяй — будзе і дабрабыт!»\nДзе можна было пачуць пра незалежнасць у далёкія 1980-я? Як літоўцы ператрывалі адсутнасць расійскага газу ў 1990-я? Ці звязаныя паміж сабою незалежнасць, свабода і фінансавы дабрабыт? На пытанні «Анкеты незалежнасці» адказвае беларускі гісторык з Кракава Юры Гардзееў.\nКілбаса ці дэмакратыя? 47% украінцаў аддалі перавагу заможнасці\nАмаль палова ўкраінцаў лічаць заможнасць важнейшай за дэмакратыю. Калі параўноўваць з мінулымі "складанымі" гадамі, то каштоўнасць дэмакратыі для ўкраінцаў вырасла. Аднак тых, хто абірае грошы, усё роўна больш.\nАзербайджанскі афіцыёз абяцае пачатак эры дэмакратыі\nКіраўнік Азербайджана Ільхам Аліеў застаецца ў фокусе інтарэсу СМІ з-за татальных перастановак у сваім асяроддзі.\nДэмакратыя з прыметнікамі\nКожны савецкі школьнік ведаў, што слова «дэмакратыя» сканструяванае з двух грэчаскіх словаў (δήμος — «народ» і κράτος — «улада») і азначае «народаўладдзе». У стагоддзе інтэрнэту Вікіпедыя вызначае дэмакратыю як палітычную сістэму, «у аснове якой ляжыць метад калектыўнага прыняцця рашэнняў з роўным уздзеяннем удзельнікаў на вынік працэсу або на яго істотныя стадыі».\nУжо не адну выбарчую кампанію палітычна актыўная грамада падзяляецца на тых, хто ўдзельнічае, і тых, хто байкатуе выбары. З кожным электаральным цыклам спрэчак усё больш, а выбараў усё менш. Што ёсць сёння электаральныя кампаніі, ці трэба ў іх удзельнічаць, дый наогул, што трэба рабіць апазіцыі, распавядае Віктар Карняенка, дэлегат з’езда Народных дэпутатаў СССР.\nЗмяненне прыроды чалавека — мабыць, адзіная задача, якую бальшавікі перад сабой не толькі паставілі, але і паспяхова вырашылі.


27 травень 2015, 07:09\n27 траўня а 10-й раніцы ў Пружанскім раённым судзе пачынаецца працэс над актывістам з Гомеля Юрыем Рубцовым. Актывісту, які адбывае 1,5 года «хіміі» ў спэцкамэндатуры вёскі Купін Пружанскага раёну, пагражае яшчэ 3 гады калёніі.\nСьледчыя маюць намер даказаць, што Рубцоў ухіляўся ад адбыцьця пакараньня, бо адмовіўся працаваць на тых працах, якія яму прапаноўвалі. Юры Рубцоў на гэта заяўляе, што не адмаўляўся ад працы зусім, але патрабаваў даць яму працу з заробкам ня меней за 600 даляраў на месяц — што адпавядае сярэднестатыстычнаму паказчыку па краіне.\n8 красавіка, калі Юрыя Рубцова зьмясьцілі ў сьледчы ізалятар паводле гэтага абвінавачаньня, ён абвясьціў галадоўку пратэсту. З таго часу Юрыя Рубцова наведалі адвакат і мэдыкі. Паводле адваката, Юры Рубцоў значна схуднеў, але захоўвае бадзёрасьць і жаданьне змагацца на судзе, бо не прызнае сябе вінаватым.\nУ канцы 2014 году Юры Рубцоў атрымаў 1,5 года «хіміі» за абразу судзьдзі. Інцыдэнт здарыўся пасьля Чарнобыльскага шляху ў красавіку таго ж году. На шэсьце, якое праходзіла ў Менску, Юры Рубцоў прыехаў адмыслова з Гомеля, а падчас шэсьця на ім была майка з надпісам «Лукашэнка сыходзь». Пасьля шэсьця Юрыя Рубцова затрымалі міліцыянты. Праз два дні яго прывезьлі ў Савецкі раённы суд бяз майкі — голым па пояс. За тое, што судзьдзя Кірыл Палулех пагадзіўся судзіць яго ў такім выглядзе, Юры Рубцоў назваў судзьдзю словам, якое Цэнтральны раённы суд Менску прызнаў абразай.\nІнтэрвію з Юрыем Рубцовым на Чарнобыльскім шляху\nЯшчэ да інцыдэнту ў Савецкім раённым судзе Юры Рубцоў шмат дзе надзяваў майку з заклікамі да адстаўкі Аляксандра Лукашэнкі. Журналісты празвалі Рубцова з-за гэтага «чалавекам-майкай». А вось міліцыянты сталі на яго адмыслова паляваць.\nЮр’я Рубцова прывезьлі былі ў суд да поясу голым\nВіктар Рубцоў: Бацька высьмейвае гэты рэжым\nМікашэвічы: актывіста будуць судзіць за салідарнасьць з Юр’ем Рубцовым


Культура - Цяжка быць жонкай генія\nНа пачатку наступнага тыдня помнік Гедыміну, гісторыя стварэння якога асвятлялася на нашых старонках, плануюць даставіць на месца ягонай вечнай прапіскі, у Ліду. Там каля Замка, лідскай святыні, яго ўжо чакае п’едыстал. Журналісты “К” былі сведкамі абмеркавання спецыялістамі Скульптурнага камбіната тэхнічных дэталяў транспарціроўкі помніка з Мінска. …Рабочы працэс, калі гэта толькі ні майстар-клас, не для чужых вачэй. Вось і ліцейшчыкі Скульптурнага камбіната Беларускага саюза мастакоў спачатку наадрэз адмовіліся пускаць у цэх журналістаў, калі адлівалі бронзавы помнік Гедыміну для Ліды. Адзін з аўтараў помніка Сяргей Аганаў патлумачыў нам, што, па-першае, гэта прафесійныя прымхі — каб не сурочыць, па-другое — проста каб староннія людзі пад нагамі не боўталіся, увагу на сябе не адцягвалі, калі ідзе праца, што патрабуе зладжанасці і пільнасці. Так што пусцілі мяне і фотакарэспандэнта Сяргея Ждановіча ў “ліцейку” толькі пасля таго, як галоўная справа была зроблена — помнік адліты, зманціраваны і пратаніраваны. Як выглядае ён на гэтай стадыі, вы бачыце на фотаздымках.\n№ 32 (1419) 10.08.2019 - 17.08.2019 г\nКожны год у Санкт-Пецябургу ладзіцца міжнародны фестываль краін СНД і Балтыі “Сустрэчы ў Расіі”, на якім я сёлета прысутнічаў. Звычайна ў яго праграме — спектаклі рускамоўных калектываў з былых савецкіх рэспублік. Сёлета галоўнай разынкай праграмы стала пастаноўка “Рускі раман”, якую літоўскі рэжысёр Аскарас Каршуновас ажыццявіў у Рускім тэатры Літвы. Беларусам, што плануюць свой адпачынак праездам праз Вільнюс ці ў ім самім, можна ўнесці гэты спектакль у план абавязковых наведванняў.\nП’есу “Рускі раман” напісаў Марыс Івашкявічус, адзін з вядучых літоўскіх драматургаў. Яе падзеі адбываюцца ў апошнія месяцы жыцця Льва Талстога. Але ў цэнтры твора не славуты\nрасійскі пісьменнік, а яго жонка Соф’я Андрэеўна. У 2017-м рэжысёр Міндаўгас Карбаўскіс увасобіў гэтую п’есу на сцэне Маскоўскага тэатра імя Маякоўскага. Вынік атрымаўся шыкоўны — тры “Залатыя маскі” (у тым ліку Івашкявічусу за “лепшую працу драматурга”). Неўзабаве сваю трактоўку п’есы прапанаваў славуты Каршуновас.\nСцэнаграфія Ірыны Камісаравай пераносіць дзеянне ці то ў залу чакання, ці то ўласна ў вагон цягніка. І нездарма: менавіта ў апошнім Талстой назаўсёды з’ехаў з Яснай Паляны — ад жонкі і насустрач смерці. Праз сцэну пракладзеная чыгуначнае палатно, якое сыходзіць у неба. Не дзіва, што сваякі Льва Талстога размаўляюць з ім як з небажыхаром, звяртаючыся ўверх. Хоць класік рускай літаратуры памірае ў фінале, фактычна спектакль — гэта размовы з пісьменнікам ужо пасля яго смерці.\nА вось падзеі, што адбываюцца на сцэне, нагадваюць ці то чысцец, ці то часам нават пекла. Лаўкі, якія стаяць па баках сцэны, увогуле нагадваюць труны, у якіх не хапае толькі вечак. Па агульнай танальнасці спектакль успрымаецца як падарожжа на той свет. Пастаноўка Каршуноваса — велізарнае эпічнае палатно, створанае майстрам. Рэжысёр ювелірна пераключае ўвагу гледача з адной лініі на другую і акрэслівае самыя розныя праблемы (ад узаемаадносінаў бацькоў і дзяцей да стасункаў паміж геніем і тымі, хто нібыта знаходзіцца ў цені, але ў рэальнасці сілкуе іх і стварае глебу для творчасці).\nКанфлікт паміж Львом Мікалаевічам і Соф’яй Андрэеўнай не ў апошнюю чаргу тлумачыцца ідэямі талстоўства, да якіх урэшце прыйшоў ён і якія ў выніку не прыняла яна. У першай дзеі “Рускага рамана” Каршуновас таленавіта і тонка паказвае перадумовы ўзнікнення гэтага канфлікту. Тут адчуваецца знакамітая талстоўская простасць, а таксама рэжысёрская моц і пераканаўчасць, якой крыху не хапае ў другой дзеі.\nТам на першы план усё больш выходзіць Чарткоў (акцёр Вітаўтас Анужыс), сябра пісьменніка і лідар талстоўства. Пакрысе ён усё больш і больш набывае відавочна дэманічныя рысы. А дзеянне ўсё больш набліжаецца да фантасмагорыі. Напрыклад, бліжэй да фіналу ёсць выдатная парадыйная сцэна, калі паплечнікі Талстога запісваюць яго словы, пры гэтым спрабуючы залезці як мага вышэй на чыгуначнае палатно, стаць бліжэй да бажаства.\nАкцэнты крыху змяшчаюцца і атрымліваецца, што ў канфлікце паміж пісьменнікам і яго жонкай (моцная акцёрская праца Нэлі Савічэнка) вінаваты менавіта Чарткоў. Гэта крыху спрашчае агульную рэжысёрскую задуму, хоць Каршуновас падчас абмеркавання спектакля даказваў аўтару гэтых радкоў адваротнае. Маўляў, Чарткоў сапраўды сыграў у жыцці Талстога злавесную ролю.\nДадам, што акцёр Вітаўтас Анужыс, які ўвасабляў ролю Чарткова, насамрэч неверагодна абаяльны, таму акцэнты ссоўваюцца. Тады назіраць за канфліктам не так цікава, бо гледачу хутка падказваюць, хто мае рацыю, а хто вінаваты, хто ахвяра, а хто кат.\nУ канфлікце, у цэнтры якога Талстой, сімпатыя стваральнікаў спектакля на баку Соф’і Андрэеўны. Але калі ўсё і так зразумела, то вельмі складаныя канструкцыі (у тым ліку сюжэтныя — да прыкладу гульні дзяцей Льва Мікалаевіча), часам пачынаюць здавацца лішнімі, відавочнымі, зразумелымі, якія не патрабуюць такой дэталёвай прапрацоўкі.\nЗрэшты пры ўсіх спрэчных момантах спектакль Каршуноваса на галаву вышэй большасці спектакляў, якія даводзіцца бачыць у Мінску цягам сезона. Спадар Аскарас — даўно лічыцца жывым класікам. А хто казаў, што класікі (што пісьменнікі, што рэжысёры) не маюць права на неідэальны твор?\nФота з сайта Рускага драматычнага тэатра Літвы


Гэта было ў 1984 годзе, калі я ўжо сканчваў Інстытут тэатральна-мастацкі. Тады ўжо надыходзіў час абароны дыплёму, і ў гэты адказны момант нас набіралі ў войска.\nАдбывалася гэта ў ваенкамаце Савецкага раёну Менску. Таварыш маёр рабіў гэты набор, ставіў усіх “па стойцы сьмірна”. Гэта было сьмешнавата пазіраць на хлопцаў пасьля 10-х клясаў. Але дайшла чарга й да нас. Калі я падняўся і пачаў адказваць на ўсе пытаньні па-беларуску, маёр сказаў, што ён загадвае мне адказваць выключна на расейскай мове. Я запытаўся, чаму. А маёр пачаў казаць: “Я не разумею”.\nПасьля тарымалася так, што мой сябра Рыгор Панцелееў выконваў ролю перакладчыка зь беларускай на расейскую і наадварот – для мяне.\nДайшло да таго, што таварыш маёр сказаў, што я першы пайду на Расею зь вілкамі, пра што я змаўчаў. А калі ён сказаў, што мае бацькі яшчэ пашкадуюць, што нарадзілі сына, я не стрымаўся.\nЯ паведаміў, што не дарую яму гэтых словаў. Як я мог адпомсьціць? Па наіўнасьці я пайшоў да камісара Ваенкамату і ў пісьмовай форме гэта ўсё выклаў. Хлопцы мае падпісаліся, але я, канешне, сур’ёзна гэтага не ўспрымаў.\nІ вось, ужо пасьля абароны дыплёму, калі мы з хлопцамі стаялі на вайсковым пляцы, калі набіралі нас у цэнтральным ваенкамаце, а пры гэтым маёр яшчэ паабяцаў, што я буду служыць далёка на поўначы, дзе белыя мядзьдзьведзі, дык вось, пастаялі на пляцы цэлы дзень, да нас падыходзяць у марской форме капітан з сэржантам і набіраюць групу такую. Самых апошніх.\nМы сказалі, што, нарэшце, “даскакаліся”, будзем служыць ня год, а паўтара. І на флёце. Але, не пасьпеўшы выехаць далей за межы Ўкраіны, як мы ўжо зразумелі, што ня так ужо і добра выконвае свае абяцаньні таварыш маёр, бо, па-першае, служыць мы будзем не на караблі, а ў берагавой ахове.\nНеўзабаве нам далі цэлую казарму – пад майстэрню. І ў нас пяцёра чалавек, цэлае аддзяленьне, мы рабілі там клюб, фантан. Мы былі задаволеныя. Мы схадзілі ў адпачынак. Мне ўдалося нават два разы – адзін, калі нарадзілася дачка, а другі – гэты фантан.\nВось у другі раз, калі я быў у Менску праездам, я зайшоў у сталоўку побач з ваенкаматам, і там за адным столікам я сядзеў з вайскоўцам. У тым вайскоўцу я пазнаў капітана з ваенкамату, які прысутнічаў пры ўсіх падзеях.\nКалі абед скончыўся, я спытаўся ў яго, як пачуваецца таварыш маёр. А капітан адказаў, што маёра даўно-даўно выгналі. І дадаў: “І правільна зрабілі”. І мне стала вельмі-вельмі прыемна.\nСяржук Цімохаў, Менск


Клеены брус для будаўніцтва дома абіраем з мозгам\nГалоўная ➠ Будаўніцтва і рамонт ➠ Клеены брус для будаўніцтва дома абіраем з мозгам\nАпублікавана 02.04.2016 12:55\nДраўняны прыгарадны дом - гэта выдатна, камфортна і экалагічна. Дрэва не дарэмна стагоддзямі лічылася найлепшым матэрыялам для будаўніцтва жылля: унутраны мікраклімат драўлянага дома карысны для здароўя.\nБольш патрэбныя загарадныя хаты з клеенага бруса: сучасныя метады апрацоўкі драўніны ў купэ з выпрабаванымі спосабамі і прыёмамі драўнянага дойлідства дазваляюць ўзвесці дом з бруса ў самыя кароткія тэрміны. Але тое, як цёплым, моцным і камфартабельным ён будзе, знаходзіцца ў залежнасці ад ўласцівасці матэрыялу, таму галоўнае пры будаўніцтве хаты з бруса - правільна абраць сам брус.\nКлеены брус з лістоўніцы адрозніваецца ад звычайнага тэхналогіяй вытворчасці. Калі звычайны прафіляваны брус робяць з 1-га бярвёны, то клеены - з некалькіх драўняных ламелей (пласцінак), за раней карпатліва прасушаных, а потым спрэсаваных з ужываннем злучае рэчывы. Каб пераканацца ў бяспецы складу клею, перад набыццём клеенага бруса для будаўніцтва дома пільна вывучыце сертыфікаты і спецыфікацыі. Лепш, калі клей мае еўрапейскі сертыфікат, які пацвярджае яго прыдатнасць для вытворчасці канкрэтна апорных клееных драўняных канструкцый (а не ўнутраных перагародак, напрыклад).\nТак як дома з бруса становяцца ўсё больш папулярнымі, нейкія нядбайныя вытворцы дзеля паскарэння і аб'ёмаў вытворчасці трэціруюць нормамі - да прыкладу, не дасушваць сыравіну. Між тым, клеены брус набывае тыя характарыстыкі, за якія ён і цэніцца - фактычна не дае ўсаджванні, ня рэпаецца на тарцах, ня скоробливается - толькі пры поўным выкананні тэхналогіі вытворчасці. Выбіраючы брус, не спяшайцеся: пагутарыце з опытнейшеми будаўнікамі, вывучыце хаты з бруса, пабудаваныя ў вашым рэгіёне. Разабрацца ў тонкасцях вытворчасці бруса спецыяліста цяжка, але гэтага варта прысвяціць некаторы час: бо вы збіраецеся будаваць дом, які павінен праслужыць для вас і вашай сям'і не адзін год.\nКлеены брус - матэрыял, удала які выкарыстоўваецца ў краінах з высокімі патрабаваннямі да якасці жылля і жорсткімі кліматычнымі крытэрамі (Фінляндыя, краіны Скандынавіі, Канада, Японія); ён лічыцца адным з найлепшых будматэрыялаў, якія спалучаюць у сабе усе плюсы натуральнага дрэва з самымі перадавымі тэхналогіямі. Так што галоўнае - правільна абраць брус, дакладней, фірму-вытворцы; тады вы можаце быць перакананыя ў тым, што ваш прыгарадны дом з клеенага бруса будзе доўгачасовым, дабраякасным і цёплым.\nКованые парэнчы для лесвіцы краса і арыгінальнасць\nЯк схаваць трубы ў кватэры