Макей: У нас, краін Усходняга партнёрства, агульная еўрапейская будучыня | euroradio.fm\nМакей: У нас, краін Усходняга партнёрства, агульная еўрапейская будучыня\n01/12/2013 - 13:17\nМіністр замежных справаў выказаўся на саміце ў Вільні пра навязванне фальшывых выбараў і дыялог Беларусі з ЕС.\nВось поўны тэкст выступу Уладзіміра Макея на пленарным паседжанні саміту Усходняга партнёрства ў Вільні 29 лістапада.\n“Ваша мосць, спадарства,\nДазвольце мне, найперш, падзякаваць Прэзідэнту Літоўскай Рэспублікі Яе Мосць спадарыні Далі Грыбаўскайтэ за цёплую гасціннасць тут, у Вільні — у месцы, якое мае вельмі сімвалічнае значэнне для нашай агульнай гісторыі.\nЗ задавальненнем адзначаю, што намі зроблены відавочны крок наперад у параўнанні з папярэднім Самітам. Прынамсі, сёння мы сабраліся ўсе разам. Гэта не нейкая дробязь, гэта — важнае агульнае дасягненне. Саміт зламанага шэлегу не варты, калі ён не ўвасабляе самой роўнасць, адзінства і салідарнасць паміж намі. Усё “Усходняе партнёрства” зламанага шэлегу не вартае, калі яно не з’яўляецца насамрэч інклюзіўным праектам.\nНягледзячы на прагрэс, які мы бачым сёння, “Усходняе партнёрства” яшчэ рана назваць паспяховым, і яно сутыкаецца з шэрагам сур’ёзных выклікаў. Я мяркую, што праблема звязаная з трыма “фальшывымі выбарамі”, якія тым ці іншым чынам нам навязваюцца.\nФальшывы выбар №1: “Свой шлях развіцця або мадэль ЕС”. Сэнс “Усходняга партнёрства” заключаецца, найперш, у збліжэнні краін-партнёраў з Еўрасаюзам і ў аказанні ім дапамогі з боку ЕС у правядзенні праграм рэфармавання. У партнёраў, аднак, не павінна стварацца ўражання, што калі яны нешта робяць на свой лад, гэта апрыёры няправільна\nМы, краіна-партнёры, раздзяляем агульныя каштоўнасці, у нас агульная еўрапейская будучыня (больш-менш амбіцыйная). Але пры гэтым у кожнага з нас спадчына, гісторыя і прыярытэты свае, індывідуальныя. Мы нацэленыя на правядзенне мадэрнізацыі і рэформаў. Але не дзеля Еўрасаюза, а, найперш, дзеля саміх сябе. Не важна, з Еўрасаюзам або без яго, мы іх ажыццявім. Так, мы часам робім памылкі. І ЕС можа нам дапамагаць і спрыяць. Але дапамагаць, а не караць.\nУ сувязі з гэтым мы разлічваем, што палітыка санкцыяў і абмежаванняў, якая праводзіцца Еўрасаюзам у дачыненні Беларусі, якая ў сваёй аснове супярэчыць самому духу “Усходняга партнёрства”, будзе адмененай раз і назаўсёды.\nБеларусь як незалежная і суверэнная дзяржава існуе толькі дваццаць гадоў. Выходзячы з гістарычнага ценю вялікіх суседзяў, беларуская нацыя ўсё яшчэ працягвае адладжваць сваю ідэнтычнасць. На гэта патрэбны час і гэта нельга навязаць або штучна паскорыць.\nТакім чынам, “Усходняму партнёрству” варта было б засяродзіцца на прыцягненні, умацаванні даверу, дасягненні разумення спецыфікі сітуацыі, у якой цяпер знаходзіцца кожны з партнёраў. Дыферэнцыяцыя і абумоўленасць могуць рэгуляваць ступень збліжэння. Але яныне могуць падрываць асноўных прынцыпаў “сумеснага вядзення” і “недыскрымінацыі.\nФальшывы выбар №2: “Бяры або сыходзь”. “Усходняе партнёрства” — не створаны раз і назаўсёды набор інструментаў.\nРазвіццё адносінаў з Едрасаюзам і збліжэнне з ім могуць прымаць самыя розныя формы. Ключ да поспеху “Усходняга партнёрства” ляжыць у выяўленні індывідуальных падыходаў да кожнай з шасці камбінацыяў сумесных інтарэсаў ЕС і інтарэсаў асобных краін-партнёраў. Калі гэтага зрабіць не атрымаецца — дакладней, калі нам гэтага зрабіць не атрымаецца, — “Усходняепартнёрства” застанецца “кульгавай качкай”: наборам інструментаў для далучэння да ЕС без гарантыяў перспектывы і перспектывай супрацоўніцтва без набору неабходных інструментаў.\nМы раней уносілі шэраг прапановаў, каб не давялося сутыкацца з гэтым фальшывым выбарам. Я спадзяюся, што вы добра пра іх ведаеце.\nФальшывы выбар №3: “Усход або Захад”. Не павінна быць месца геапалітычнаму суперніцтву ў нашым рэгіёне, які з’яўляецца і заўсёды з’яўляўся перакрыжаваннем розных інтэграцыйных праектаў, а не сферай нечых прывілеяваных інтарэсаў.\nПадзеі апошніх дзён і рэзкая рыторыка ў нашым рэгіёне вяртаюць нас да эпохі халоднай вайны. Мы супраць любога ціску на суверэнныя дзяржавы, якімі б ні былі яго крыніцы і матывы. Але мы таксама супраць новых дэмаркацыйных ліній у Еўропе.\nУ партнёраў не павінна ўзнікаць фальшывага ўражання, што за магчымасць знаходзіцца тут, у складзе “Усходняга партнёрства”, яны павінны ахвяраваць сваімі стратэгічнымі інтарэсамі на іншых кірунках. Еўрасаюзу ж не варта ўспрымаць гэтыя інтарэсы як перашкоду, а пагатоў пагрозу для дасягнення мэтаў “Усходняга партнёрства”.\nВыступаючы ў якасці моста паміж Мытным саюзам / Адзінай эканамічнай прасторай і Еўрапейскім саюзам, Беларусь разглядае гэтыя два інтэграцыйныя працэсы як узаемадапаўняльныя і, у доўгатэрміновай перспектыве, канвергентныя. Мы вылучылі і працягваем вы адстойваць ідэю “інтэграцыі інтэграцый” з мэтай стварэння агульнай эканамічнай прасторы “ад Лісабону да Уладзівастоку”. Мы перакананыя, што гэта — адзіная магчымасць пазбегнуць новыя падзелаў і напружанасці ў Еўропе і ў рэгіёне.\nАпошні, але не менш важны момант. Каб “Усходняе партнёрства” стала рэальным праектам, які прыносіць канкрэтныя вынікі, мы павінны зрабіць яго больш заўважным, больш прывабным, больш унікальным у сэнсе забеспячэння магчымасцяў і механізмаў падвышэння ўзроўню дабрабыту людзей. У выніку менавіта нашы грамадзяне (усе грамадзяне, а не жменька абраных) павінны ў першую чаргу атрымаць перавагі ад паспяховай рэалізацыі праекту “Усходняе партнёрства”. Дык давайце ж аб’яднаем нашыя намаганні, каб жыхары нашых краін былі ўпэўненыя, што гэту ініцыятыву варта далей развіваць.\nДарэчы, адметна, што, згодна з некаторымі даследаваннямі, праведзенымі Еўрасаюзам, беларусы пачуваюцца еўрапейцамі значна болей, чым грамадзяне іншых краін “Усходняга партнёрства”.\nУ заключэнні хацеў бы пацвердзіць шчырую зацікаўленасць Беларусі ў развіцці адкрытага дыялогу, узаемавыгаднага супрацоўніцтва і сапраўднага партнёрства з Еўрапейскім саюзам. Беларусь гатовая да пачатку перамоваў з ЕС па заключэнні пагадненняў аб спрашчэнні візавых працэдур і рэадмісіі, бо гэта важна для нашых грамадзян. Мы поўныя надзеяў, што “Усходняе партнёрства” будзе спрыяць прагрэсу ў гэтым сэнсе, а цяперашні Саміт адкрые новы пазітыўны раздзел у нашых адносінах з Еўрасаюзам.\nМы нацэленыя на сумесную працу ў імя пераменаў да лепшага. Але, як аднойчы адзначыў Прэзідэнт ЗША Барак Абама ў сваёй кнізе, гэта павінны быць “перамены, у якія мы можам верыць”.\nМіністр замежных спраў Польшчы: "Усходняе партнёрства" скончылася катастрофай\nЭксперты: Знешняя палітыка Беларусі кіруецца прынцыпам “Маўчы і плаці!”\nШтэфан Фюле кажа, што размарозкі стасункаў з Мінскам не будзе\nПа выніках віленскага саміту Малдова і Грузія зальюць Еўропу сваім віном\nМакей — пра размову з Фюле, палітвязняў і санкцыі (відэа)


Ужо сёньня, 16 ліпеня: Паніхіда па Валерыі Навадворскай\n16 ліпень 2014, 00:01\nІлюстрацыя з Календара Бахарэвіча\nПаніхіда па расейскай праваабаронцы беларускага паходжаньня Валерыі Навадворскай. Наўпроставую відэатрансьляцыю з цырымоніі глядзіце на нашым сайце ад 9.00.\nУ клюбе «Doodah King» (Менск, вул. Берсана 14) адбудзецца канцэрт джаз-трыё Канстанціна Гарачага. Пачатак а 21.00.\n1054 – папскія легаты абвясьцілі адлучэньне ад Царквы канстантынопальскага патрыярха Міхаіла Керуларыя, а ён – легатаў. Гэтая дата лічыцца пачаткам Вялікай схізмы, якая падзяліла адзіную да таго часу хрысьціянскую Царкву на дзьве часткі.\n1945 – ЗША правялі першае пасьпяховае выпрабаваньне атамнай бомбы на палігоне ў штаце Нью-Мэксыка. Выпрабаваньне адбылося ў рамках гэтак званага «Праекту Мангэтан», у якім былі створаныя тры атамныя бомбы: плютоніевая «Штучка» (Gadget) была ўзарваная 16 ліпеня; уранавы «Малыш» (Little Boy) скінуты на Хірасіму 6 жніўня; плютоніевы «Таўстун» (Fat Man) скінуты на Нагасакі 9 жніўня 1945 году. Кіравалі праектам амэрыканскі фізык Робэрт Опэнгаймэр і генэрал Лесьлі Гроўз.\n1951 – быў апублікаваны славуты раман «Лавец у жыце» амэрыканскага пісьменьніка Джэрома Сэлінджэра.\nПрыкмета нясьпеласьці чалавека – тое, што ён хоча высакародна памерці за слушную справу, а прыкмета сталасьці – тое, што ён хоча пакорліва жыць дзеля слушнай справы.\nДжэром Сэлінджэр, цытата з «Лаўца ў жыце»\n1990 – Вярхоўная Рада Ўкраіны прыняла Дэклярацыю аб дзяржаўным сувэрэнітэце.\n1879 – Васіль Рагуля, беларускі грамадзка-палітычны дзяяч. У 1922 абраны дэпутатам у польскі сойм ад Блёку Нацыянальных Меншасьцяў, у 1928 ад таго ж блёку – у сэнат. Уваходзіў у Беларускі пасольскі клюб. Рагулю арыштоўвалі польскія ўлады. У 1930-х працаваў на сялянскай гаспадарцы. Пасьля далучэньня Заходняй Беларусі да БССР – 20 чэрвеня 1941 году арыштаваны савецкімі органамі дзяржбясьпекі. З пачаткам нямецка-савецкай вайны ўцёк з турмы. Падчас нямецкай акупацыі – бурмістар Дзятлава. Удзельнік 2-га Усебеларускага кангрэсу. Зь лета 1944 – на эміграцыі. Памёр у 1955 годзе ў Нью-Ёрку.\n1908 – Юрка Лявонны, беларускі паэт. Расстраляны савецкімі карнымі органамі ў 1938 годзе.\nПрыйшоў квяцісты травень,\nАхінуты ў белы футарал.\nІ на яблынях пялёсткавую навісь\nКінула шаўковая зара.\n...Сьветлы мой! Мне сёньня –\nНу, а ты, здаецца, маладзей...\nМне так хочацца вясёла прывітацца\nІ з табою разам заірдзець!\nЮрка Лявонны, фрагмэнт верша «Ён прыйшоў...»\nЗ КАЛЕНДАРА БАХАРЭВІЧА\nПравілы гігіены. 16 ліпеня 1439 году ў Ангельшчыне пацалункі былі забароненыя законам


«Мова родная – мова сэрца»\nПредыдущая статья «Права и обязанности подростка»\nСледующая статья “Вандроўкі з грошыкам”\n16 лютага ў гарадской бiблiятэцы №1 да Мiжнароднага дня роднай мовы для вучняў УА «Барысаўскi дзяржаўны каледж» праведзен лiтаратурна-фальклорны мікс «Мова родная – мова сэрца». Бiблiятэкар Ларыса Шкрэдава расказала гiсторыю святкавання Мiжнароднага дня роднай мовы, аб вялiкай сiле роднага слова i аб значэннi роднай мовы для кожнага беларуса.\nГосць сустрэчы – паэтэса, удзельнiца Барысаўскага лiтаратурнага аб’яднання «Натхненне» i народнага клуба кампазiтараў і паэтаў Міншчыны «Жывiца» Людміла Валасевіч чытала свае вершы пра любоў i павагу да Айчыны, роднай мовы, да людзей i роднай прыроды. Асаблiва пяшчотна, нібы музыка гучалi вершы на беларускай мове ў выкананні вучняў. З вялiкiм задавальненнем прысутныя разгадвалі загадкі-жарты, спявалі беларускія народныя песні, прынялi ўдзел у лiтаратурнай вiктарыне. Удзельнiкам сустрэчы былi прапанаваны матэрыялы кнiжнай выставы «Мова народа – яго святыня», а ў завяршэнні мерапрыемства спявалi песню на словы Алеся Ставера «Наша мова».


Другое вяртаньне крылатых вершнікаў\n27 студзень 2005, 13:38\nВячаслаў Кулік, Менск У сталіцы Беларусі рыхтуецца новая касьцюміраваная імпрэза коньнікаў. Грамадзкае аб’яднаньне “Prodyus” плянуе паказаць менчукам амуніцыю крылатага гусара-вершніка з войскаў Вялікага княства Літоўскага. Упершыню гэтыя незвычайныя воі вызначыліся 400 гадоў таму ў пераможнай бітве войскаў Яна Хадкевіча са швэдамі на Дзьвіне.\nРаспачаць падрыхтоўку да гістарычнай імпрэзы коньнікаў з “Prodyusu” падштурхнула грунтоўнае дасьледаваньне пісьменьніка Міхася Чарняўскага. У добра ілюстраванай кнізе “Дзесяць бітваў” ён апавядае пра найбуйнейшыя перамогі з удзелам беларусаў ад 11-га да 17-га стагодзьдзяў. Паводле артыкула “Бітва пад Кірхгольмам”, у 1605 годзе на Дзьвіне асабліва выявілі сябе крылатыя вершнікі – “улюбёныя войскі” вялікага гетмана Яна Караля Хадкевіча. Па меркаваньню аўтара, высокія крылы для лёгкай кавалерыі былі ў той час выдатным вынаходніцтвам псыхалягічнага ціску на непрыяцеля.\n(Чарняўскі: ) “Я нават ня ведаю, ці былі, напрыклад, у немцаў, у італьянцаў, у французаў крылатыя гусары. Здаецца, гэта нашае вынаходніцтва. Уяўляеце: імчыць лава нахіленых коньнікаў зь 5-мэтровымі дзідамі; за сьпінамі вершнікаў вялізарныя чорныя крылы, што пад ветрам шумяць! Коні ворага звычайна палохаліся, а вершнікі прыходзілі ў жах ад гэтай “нябачнай крылатай коньніцы” праціўніка. У пару Хадкевіча крылатыя вершнікі прыносілі нашаму войску найвялікшую славу”.\nЦяпер менскі клюб аматараў коней “Prodyus” захоплены аднаўленьнем амуніцыі крылатых вершнікаў. Як паведамляе дружнік Аляксандр Усьціновіч, перадусім у вырабе мэталёвага панцырніка выкарыстоўваецца тэхналёгія старасьвеччыны, і толькі ў выключных выпадках – заменьнікі зь сучасных матэрыялаў.\n(Усьцьновіч: ) “Сакаліных пёраў зараз ня возьмеш – гэтая птушка ў Чырвонай кнізе. Дык можна зь індыка прымацаваць, яны, адпаведна, крылам сакаліным вельмі падобныя. Крылы захоўвалі ад удараў са сьпіны і збоку. Былі дапамогай, калі за гусарам маглі гнацца і кідаць ласо. Так як крылы над галавой, то пятля патрапляла на крыло, яно ламалася, і кавалерыст далей ляцеў на сваім кані”.\nПаводле кіраўніка клюбу “Prodyus” Юрыя Баярына, на паказ коннай імпрэзы патрабуецца ня менш як 6 узораў амуніцыі крылатага вершніка 17-га веку.\n(Баярын: ) “У нас ёсьць ідэя зрабіць гусарскае шоў. Хацелася б, каб людзі ў Беларусі ведалі, што ў нашай гісторыі былі непераможныя крылатыя коньнікі. Я ўжо спрабаваў імчаць на кані ў амуніцыі 17-га стагодзьдзя. Гэта незабыўнае ўражаньне!”\nНапачатку 90-х гадоў 20-га стагодзьдзя Ю.Баярын быў адным зь першых удзельнікаў касьцюміраванага шэсьця коньнікаў з калёнаю БНФ у Менску. Пасьпяховымі для коньнікаў клюбу “Prodyus” былі таксама рэпэтыцыі вулічнага опэрнага спэктаклю паводле аповесьці Ўладзімера Караткевіча “Дзікае паляваньне караля Стаха”.


Варшавяне павіншавалі беларусаў з Днём волі\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Варшавяне павіншавалі беларусаў з Днём волі\nЗамест адной абяцанай паштоўкі памерам 2,5 на 3 метры каля брамы з’явіліся 2 вялікія планшэты, на якіх кожны ахвотны мог напісаць свае віншаванні і пажаданні.\nТакім чынам арганізатары хацелі паказаць салідарнасць іншых народаў з беларусамі, якія 25 сакавіка выйдуць на вуліцы Мінска ды іншых гарадоў, каб адзначыць Дзень незалежнасці БНР. Менавіта да гэтых людзей і скіраваная першая паштоўка. А вось другая прызначаная для пасланняў беларускім уладам. Яе адна з арганізатарак акцыі беларуска Вікторыя Хакімава паабяцала перадаць у Беларускую амбасаду ў Варшаве.\nПрадстаўнікі каля дзесяці нацыянальнасцяў намалявалі для беларусаў і беларускіх уладаў дзве вялікія паштоўкі каля брамы Варшаўскага ўніверсітэту. "Еўропа не кусаецца", — пераконвалі беларускіх чыноўнікаў віншавальнікі. Паліцыянты, што назіралі за акцыяй, таксама слалі вітанні.\nВікторыя Хакімава: “Ініцыятыва “Вольная Беларусь” хоча павіншаваць беларусаў, усіх людзей, якія цікавяцца гісторыяй, культурай і грамадскім жыццём Беларусі, з Днём волі — сапраўдным Днём незалежнасці Беларусі. Мы хочам сказаць, што палякі і ўвесь свет салідарныя з вамі, мы памятаем, які сёння дзень. І мы радыя, што робім гэта ў Польшчы, краіне, якая заўсёды падтрымлівае сваіх сяброў-беларусаў”.\nПаглядзець на паштоўку для беларусаў прыйшоў і прадстаўнік Беларускай амбасады ў Варшаве, праўда ад афіцыйных каментароў адмовіўся. Затое падзякаваў за віншаванні з Днём волі ад журналістаў Белсата.\nЗа некалькіх гадзін маляванне святочных паштовак пераўтварылася ў сапраўдную міжнародную акцыю, да якой далучаліся турысты і студэнты з Паўночнай Карэі, Швецыі, Казахстана, Украіны і беларусы, якія жывуць у Варшаве.\nРадэк, польскі студэнт: “Я б хацеў пажадаць беларускім уладам, каб яны больш адкрыліся на Еўропу, яна не кусаецца!”\nДаша, студэнтка з Казахстана: “Я хачу, сказаць, што ва ўсім свеце павінен быць спакой. А мы, казастанцы, заўсёды падтрымаем беларусаў”.\nВікторыя, беларуска: “Віншую ўсіх са святам і спадзяюся, што калісьці мы зможам адзначаць гэтае свята на нашым пляцы, у Мінску”.\nТакім чынам на планшэтах з’явіліся віншаванні на розных мовах свету, малюнкі і нават іерогліфы. Да віншаванняў далучыліся і польскія паліцыянты, якія назіралі за хэпэнінгам з службовага аўтамабіля.\nПаліцыянты: “Мы перадаем прывітанне беларусам і жадаем толькі самых светлых дзён!”\nПраўда, фатаграфавацца і далучыцца да малявання яны адмовіліся, маўляў: "Прабачце, мы на службе".\nСвой след на паштоўках пакінула і Еўрарадыё.\nА так выглядала цэлая паштоўка для беларусаў:\nА вось другая, скіраваная да ўладаў:\nГанна Балаховіч, "Еўрарадыё"


У Будславе Кандрусевіч згадаў 100-годдзе БНР і заклікаў да духоўнай перамены\nУ Будславе мітрапаліт Кандрусевіч згадаў 100-годдзе БНР і заклікаў да духоўнай перамены – belsat.eu\nУ Будславе мітрапаліт Кандрусевіч згадаў 100-годдзе БНР і заклікаў да духоўнай перамены\nТадэвуш Кандрусевіч звярнуўся да наведнікаў працэсіі ў Будславе з пажаданнем не шукаць вінаватых і распачаць перамены з сябе. Арцыбіскуп таксама выказаў «заклапочанасць маральным становішчам сучаснага чалавека і асабліва маладога пакалення».\n«Нам і нашаму народу, які сёлета адзначае 100-годдзе абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі – факту, якога нельга ігнараваць, бо гэта частка нашай гісторыі, – неабходная духоўная перамена.\nРаспачаць яе неабходна з сябе, не шукаючы вінаватых. Неабходна на шляху шчырага дыялогу шукаць шляхоў вырашэння існых праблем нашага грамадства. Не кампрамісу, а дыялогу, бо калі кампраміс мае на мэце атрымаць «большы кавалак торта», то мэта дыялогу – дасягненне супольнага дабра».\nБольш за 2500 пешых пілігрымаў адсвяткавалі ў Будславе 20-годдзе каранацыі цудадзейнага абраза Маці Божай, паведамляе catholic.by.\nКожны год у першыя выходныя ліпеня ў вёсцы Будслаў Мядзельскага раёну Менскай вобласці адбываецца фэст у гонар абраза Маці Божай Будслаўскай, куды збіраюцца тысячы ўдзельнікаў пешых, роварных, аўтамабільных і матацыклетных пілігрымак. Свята збірае католікаў з усёй Беларусі, а таксама гасцей з Польшчы, Украіны, Расеі, Літвы і іншых еўрапейскіх краінаў.\nТэгі: БНР Кандрусевіч


«Доўг» Дашкевіча перад калёніяй у Горках — 9 дзён карцэру | Малады Фронт\n«Доўг» Дашкевіча перад калёніяй у Горках — 9 дзён карцэру\nАндрэй Саньнікаў, Зьміцер Бандарэнка, Зьміцер Дашкевіч, Мікалай Статкевіч, палітвязьні, Эдуард Лобаў\nНевядома, ці давядзецца Зьмітру Дашкевічу адбываць 9 дзён карцэру, якія ён не дасядзеў у горацкай калёніі. Ці этапавалі Андрэя Саньнікава ў бабруйскую калёнію ў кайданках? Адвакат Дзьмітрыя Вуса накіравала запыт адносна стану здароўя падабароннага. Дзьмітрый Бандарэнка ўжо не пакутуе ад болю ў левай назе. Эдуард Лобаў наракае на холад у калёніі.\n1 кастрычніка з ізалятару на Акрэсьціна выйшаў на волю актывіст «Маладога фронту»Уладзь Яроменак, які быў асуджаны на 12 дзён арышту за акцыю ў 20-ю гадавіну прыняцьця «Пагоні» і бел-чырвона-белага сьцяга дзяржаўнымі сымбалямі Рэспублікі Беларусь. За дзень да таго выйшла на волю і намесьніца старшыні «Маладога фронту» Наста Палажанка, якая за тую ж акцыю адбыла за кратамі 11 дзён. Наста паведаміла, што асноўнай праблемай для яе на Акрэсьціна быў холад у камэры. «Але дапамаглі практыкаваньні, якім мяне навучыў Мікіта Ліхавід», — кажа Наста Палажанка. Пры гэтым актывістка мяркуе, што пакуты вязьняў на Акрэсьціна нельга параўнаць з тым, што выпала на лёс старшыні «Маладога фронту» Зьмітра Дашкевіча, якога нядаўна перавялі з Горацкай калёніі ў Глыбоцкую турму і трымаюць у адзіночнай камэры:\n«Яго адвакат наведваў 28 верасьня. Вядома толькі, што ён знаходзіцца ў нейкай адзіночнай камэры і што на ім „вісіць“ 9 сутак „шыза“, якія ён не дабыў у калёніі ў Горках. Невядома, ці прыйдзецца яму гэты тэрмін даадбываць. Я паеду туды ў аўторак, каб разьбірацца».\nСаму Насту Палажанку на панядзелак, 3 кастрычніка, выклікаюць у міліцыю паводле парушэньня ў адбыцьці пакараньня, якое ёй залічылі, арыштаваўшы на 11 сутак.\nЭкс-кандыдат на прэзыдэнта Андрэй Саньнікаў у ноч на 30 верасьня быў прывезены з магілёўскага ізалятару ў бабруйскую калёнію.\nЖонка палітыка журналістка Ірына Халіп: «Ён пэўна ў Бабруйску. Вядома, што пагражалі туды прывезьці ў кайданках. Адвакат яго наведаў і сказаў, што небясьпека для жыцьця застаецца. Але падрабязнасьцяў няма, і ня ўсё можна паведаміць праз тэлефон».\nЗьвестак ад экс-кандыдата на прэзыдэнта Мікалая Статкевіча няма болей за два тыдні.\nАд каардынатара «Эўрапейскай Беларусі» Зьмітра Бандарэнкі ягоная жонка Вольга атрымала два лісты і паштоўку з віншаваньнямі на дзень народзінаў. Зьміцер паведаміў таксама, што падаў заяву на тэлефонны званок дамоў у нядзелю, але ня ведае дакладна час званку. Пра сваё здароўе Бандарэнка напісаў, што стала лепей зь левай нагой — пакутлівых боляў ужо не адчувае.\nВязень калёніі «Ваўчыныя норы» пад Івацэвічамі Эдуард Лобаў паведаміў пра пагаршэньне ўмоваў утрыманьня.\nМаці актывіста Марына Лобава: «На здароўе ня скардзіўся, адзінае, што стала холадна па начах, а цёплыя рэчы, цёплую бялізну не выдаюць. Здаў увесну на захоўваньне цёплыя рэчы і пакуль, да 15 кастрычніка, не выдаюць, бо кажуць, што няма пераходу на зімовую форму адзеньня. Таму раніцай холадна. Майка і адна роба — гэта холадна».\n11.09.2012 Падтрымка палітвязьняў\n30.07.2011 Спынім катаваньні! Падтрымаем палітвязьняў!


Улады прайгралі вайну спадарожнікавым антэнам (ФОТАФАКТ) | Правы чалавека ў Магілеве\nBy mspring 17.04.2019 Гісторыі/Топ\nУлады прайгралі вайну спадарожнікавым антэнам (ФОТАФАКТ)\nСем гадоў таму ў Магілёве абвясцілі змаганне за гарадскую эстэтыку (і, магчыма, супраць БЕЛСАТ). Людзям распавялі пра неабходнасць зняць спадарожнікавыя талеркі. Але план праваліўся.\n17 красавіка. Магілёў. Саша Мінько\nНа галоўным фасадзе гэтага будынка, што выходзіць на адну з центральных магістраляў горада, наш карэспандэнт налічыў адзінаццаць антэн і чатыры кандыцыянеры. Здаецца, улады прайгралі вайну з аматарамі глядзець не цэнзураваныя навіны. Характэрна, што гэты дом па праспекце Міра,12 толькі што быў адрамантаваны капітальна. То бок, улады проста не выканалі ўласныя наказы па аднаўленні фасада будынка.\nУпершыню вайна спадарожнікавым антэнам была абвешчана ў далёкім 2007 годзе, калі ўпершыню зайшла гутарка пра арганізацыю незалежнага тэлевяшчання на Беларусь з тэрыторыі суседніх краін. Афіцыйна чыноўнікі раптам занепакоіліся тым, што “талеркі” псуюць гарадскую эстэтыку і звінавацілі ўладальнікаў антэн у тым, што яны самавольна змяняюць фасады будынкаў. Тады ахвярамі першай атакі сталі жыхары горада Ліда Гарадзенскай вобласці і мінчукі. Там улады абкаталі схему пагроз штрафамі за недэмантаж нелегальных канструкцый, але хутка супакоіліся.\nДругі ўсплеск актыўнасці кантралёраў медыя-прасторы прыйшоўся на 2012 год. Якраз незалежны спадарожнікавы тэлеканал “Белсат”, што вяшчае з Польшчы, тады набіраў звароты.\nУ красавіку месяцы, роўна сем гадоў таму, магілёўскае ЖЭУ №1 развесіў на пад’ездах дамоў у цэнтры Магілёва аб’явы пра тэрміновы дэмантаж самавольна ўсталяваных спадарожнікавых антэн. Таксама было вырашана прыбраць і кандыцыянеры, каб не так кідалася ў вочы змаганне з непажаданым тэлеканалам.\nНекаторыя магілёўцы сапраўды іх прыбралі, спалохаўшыся магчымага штрафу і прымусовага зразання гэтых прылад.\nХтосьці нават вырашыў узаконіць свае прылады, але вельмі хутка высветлілася, што атрымаць дазвол у архітэктурных упраўленнях амаль немагчыма. Нягледзячы на слоўныя абяцанні, ніхто іх не выдаваў.\nАле сёння, глабальна перабудаваўшы балконы падчас рамонту, будаўнікі вельмі акуратна абышлі і антэны, і кандыцыянеры.\nПраўда, гэта не цешыць. Мяркуючы па ўсім, улады разумеюць, што магілёўцы масава далучыліся да расійскага “Трыкалора”. Гэта значыць, яны глядзяць не беларускія навіны без цэнзуры, а расійскія. Прытым, калі ў Беларусі айчынныя міністэрствы могуць уплываць на сетку трансляцыі і пераносяць самыя адыёзныя прапагандысцкія праграмы масквічоў нанач, то спадарожнік дазваляе глядзець шавінісцкія ток-шоу ў зручны час у неабмежаванай колькасці. Улады змагаліся з беларускім незалежным тэлебачаннем і трапілі ў пастку расійскага, якое перыядычна неміласэрна граміць афіцыйны Мінск ва ўгоду сваім імперскім амбіцыям. Расійскія спадарожнікавыя сістэмы лёгка распазнаць.\nПры жаданні магілёўцы могуць вольна глядзець каля сотні руска- і ўкраінскамоўных каналаў са спадарожнікаў Hotbird, Astra і Amos. Гэтыя антэны можна вызначыць па двух-трох канвертарах і павароту ў бок, процілеглы расійскім тэлекамунікацыйным касмічным апаратам. З адзінаццаці антэн на доме па праспекце Міру,12 толькі адна звернута на Еўропу.\nКанчаткова правілы змагання са спадарожнікавымі антэнамі былі афіцыйна аформлены 16 траўня 2013 года, калі Савет міністраў прыняла пастанову №384, паводле якой ўсталёўку спадарожнікавых антэн трэба ўзгадняць з выканаўчым і распарадчым органам. Абсталяванне, усталяванае без узгаднення, павінна дэмантавацца. Асаблівая ўвага надаецца дамам, фасады якіх выходзяць на цэнтральныя магістралі горада. Як бачым, сёння гэта ўжо мала каго цікавіць. Улады зразумелі, што пагрозу цэнзуры ўяўляе інтэрнэт, а не олдскульныя спадарожнікавыя антэны. Але гэта ўжо іншая гісторыя.\nTagged: Tagged: БелСАТ/забарона на спадарожнікавыя талеркі/запрет на спутниковые тарелки/Магілёў/могилев\nPrevious post: Магілёўскія палітыкі падалі паведамленне на пікет з патрабаваннем перанесці «Омск Карбон» у родную вёску прэзідэнта\nNext post: Былы настаўнік з Магілёва расказаў, што не так з мясцовымі школамі


Славильные песні Рускага Сярэднявечча (Х-ХVII стст.) » Белорусские рефераты\nМаладых настав час славіць нам <...>\nздарові будзь князь, і вся дружына здарові!\nСлава князям, і дружыне слава!\nУ пачатковым хоры В«Сонцу Чырвонаму слава!В» з оперы В«Князь ІгарВ» А.П. Барадзін прайгравае, па-відаць, звычайнае всхваленне князя перад выступам у паход. p> Рытуальныя здравіцы князю гучалі таксама на балях, на вяселлях, пасля вдалага палявання. Захаваліся ускосныя сведчанні таго, што падобныя славасловя вжо тады не толькі абвяшчав, але і спяваліся; часам - з iнструментальным суправаджэннем. Апісваючы в паэме В«Руслан і ЛюдмілаВ» вясельны баль у князя Уладзіміра-сонца, Пушкін вводзіць спевака-Баяна, апявав маладую княжацкую пару пад акампанемент гусляв. (1) Вось гэтыя радкі:\nАле раптам пачувся голас прыемны\nІ звонкіх гусляв беглы гук;\nУсе змовклі, слухаюць Баяна:\nІ славіць салодкі спявак\nЛюдмілу-хараство і Руслана\nІ Лелем скручаная, ім вянок. p> З прыняццем хрысціянства і вмацаваннем Масковскага царства многія атрыбуты візантыйскай гимнодии вкараніліся в Расіі другога тысячагоддзя. Гімны, як якія вваходзяць у павсядзённы круг праваславнага набажэнства (В«Бо сьвяты Гасподзь наш В»), так і прысвечаныя найважнейшым святав Нараджэння і Вялікадня (В« Хрыстос уваскрэс з мёртвых В»), становяцца важнымі атрыбутамі духовнага жыцця дзяржавы Расейскай. РЋзмацненне калокагативности (пяшчотнай урачыстасці) рускіх богаслужбовых спевав аказваецца асновнай тэндэнцыяй развіцця богаслужбовых напевав ад знаменнага да дземественнаму распевам. Старажытныя тэксты з Псальмав (Гімнав) Давіда спявалі в царкве. Па іх жа в сярэднявечнай Расіі навучалі грамаце. Практыка праславлення адбілася і в фальклорнай песеннай традыцыі, у прыватнасці, - у вакальным усхваленні жаніха і нявесты падчас вясельнага абраду, да якога непасрэдна прымыкав царковны рытуал вянчання.\nНаравне з праславленнем Госпада, вакальнае называнне вжывалася на Русі і в адносінах да высакародных, шляхетным (гэта значыць - выконваюць Божую волю в высокім чыне дзяржавнага кіравання) людзям: вялікім князям, царов, баярав, ваяводав і інш\nУ эпоху сярэднявечча в іх гонар, па-відаць, спяваліся гімны з царковнага і, радзей, з фальклорнага вжытку, часам адпаведным чынам пераадрасаваныя. Прамых сведчанняв на гэты конт гісторыя не захавала, што само па сабе звяртае на сябе ввагу. Бо да нас дайшлі мноства пісьмовых крыніц, напрыклад, духовных называньне. Такім чынам, хутчэй за всё яны і выконвалі тады роля дзяржавных гімнав. На карысць такога да...


Хатняя старонка > Як беларускія ваенныя інжынеры заваявалі серабро на Армейскіх гульнях\nРолю інжынерных войскаў цяжка пераацаніць. Яны прызначаны для таго, каб аблегчыць складанасць і скараціць час выканання баявых задач іншых падраздзяленняў. На Армейскіх гульнях — 2019, якія праходзілі ў першай палове жніўня, беларускія вайскоўцы паказалі другі вынік у конкурсах «Інжынерная формула» і «Бяспечны маршрут». Прычым па выніках першага паўфіналу «Інжынернай формулы» нашы экіпажы былі і ўвогуле найлепшыя. Праходзілі гэтыя спаборніцтвы на палігоне пад расійскай Цюменню. Падрабязнасці расказвае старшы афіцэр штаба кіравання інжынерных войскаў Генеральнага штаба Узброеных Сіл падпалкоўнік Дзяніс Васілевіч.\n— Падрыхтоўка асабовага складу стартавала яшчэ ў снежні, ад пачатку новага навучальнага года ва Узброеных Сілах. На гэтым этапе мы праводзілі спаборніцтвы паміж падраздзяленнямі і воінскімі часцямі інжынерных войскаў, падчас якіх і былі адабраны па два найлепшыя склады экіпажаў на кожны раўнд «Інжынернай формулы». Пасля гэтага спатрэбіўся яшчэ месяц на канчатковую падрыхтоўку. Усе нашы машыны выконвалі не толькі спецыялізаваныя задачы, але і былі абавязаны праехаць па трасе з перашкодамі. Гэта значыць, пераадолець брод, абмежаваны праход, прайсці «змейкай», спусціцца і падняцца.\nПершай стартавала інжынерная машына загароджання. Яна выконвала задачу па ўладкаванні інжынерных загарод, надаўбняў. З дапамогай маніпулятара браліся бярвёны і ставіліся на падрыхтаваныя ячэйкі. За ёй выходзіла машына для выкопвання катлаванаў. Патрабавалася вырыць паглыбленне даўжынёй чатыры метры і глыбінёй да метра. Катлаваны гэтыя выкарыстоўваюцца для таго, каб схаваць, напрыклад, танкі.\nТрэцяй перад суддзямі з'явілася машына-пуцеўкладчык. Ён прызначаны для пракладвання калоннай шляху для ваеннай тэхнікі ў выглядзе грунтовай дарогі на выпадак руху па бездарожжы. Акрамя таго, калі з-за дзеянняў праціўніка дарожнае палатно аказалася моцна пашкоджаным, гэтая машына яго зараўняе, яна робіць роўную дарогу. І гэта яшчэ не ўсё — пуцеўкладчык мусіў закапаць катлаван.\nЗа ім з'явіўся гусенічны мінны загараджальнік. Гэтая машына выкарыстоўваецца для ўстаноўкі соцень процітанкавых мін перад пярэднім краем на выпадак прарыву праціўніка. Размяшчацца яны могуць як у зямлі, так і на паверхні грунту. Міны адразу ж пераводзяцца ў баявое становішча і гатовы для выкарыстання. На конкурсе ж дастаткова было закласці 16 мін. За загараджальнікам выязджала ўстаноўка размініравання. Яна прызначана рабіць праходы шырынёй да шасці метраў у мінных палях для таго, каб захоўваць тэмп наступлення. Расія, напрыклад, прадэманстравала эфектыўнасць такой устаноўкі падчас канфлікту ў Сірыі. Больш за тое, выкарыстоўваць гэтую машыну можна і ў грамадзянскіх мэтах падчас тушэння лясных пажараў. Толькі тут машына пракладзе ўжо з дапамогай выбухаў зараду паласу, каб агонь не ішоў па зямлі. Агонь будзе адсечаны і неўзабаве патушаны. З адным, праўда, «але». У нашых рэаліях гэта будзе даволі дорага ў параўнанні з традыцыйнымі метадамі. Адзін пагонны метр шнура вымагае некалькі кілаграмаў пластыту.\nАпошнім на дыстанцыю выходзіў экіпаж плавучага транспарцёра. Ён браў на борт аўтамабіль «Урал» ці «Камаз» і адпраўляўся ў заплыў на 150 метраў, агінаў буй і вяртаўся назад. Груз трэба было вярнуць на тое месца, адкуль яго ўзялі.\nНатуральна, немагчыма прайсці гонку без штрафных хвілін. Таму арганізатары вынайшлі цікавы спосаб спрасціць працэс іх падліку. На транспарцёры быў устаноўлены адмысловы таймер. Запускаўся ён толькі пасля таго, як плавучы сродак дасягаў буя. Вымушаны піт-стоп працягваўся, пакуль на таймеры не загараліся адны нулі.\nПлавучым транспарцёрам кіраваў начальнік інжынернай службы 188-й інжынернай брыгады Аляксандр Анчук.\n— Адборачны разлік быў сфарміраваны яшчэ ў сакавіку, — кажа ён. — Яшчэ месяц спатрэбіўся на трэніроўкі, якія праходзілі два-тры разы ў тыдзень. Трэніраваліся мы ў сябе дома ў Магілёве куды больш, чым у Цюменскай вобласці Расіі. Самае складанае тут — не плыць, а пагрузіць і выгрузіць аўтамабіль, які мы цягнем. Вага «Урала» перавышае восем тон! Але мы рухаліся не толькі па вадзе. Напрыклад, па сушы наш транспарцёр мусіў пераадолець некалькі перашкод. Гэта вузкакалейны мост, процітанкавы роў, брод, абмежаваны праход, у тым ліку і з паваротам, «змейка», горка... Сакрэт поспеху быў просты. Гэта імкненне як мага больш скараціць час пры захаванні ўсіх мер бяспекі і зладжаныя дзеянні разліку. Мы шмат часу нагналі менавіта па вадзе, паколькі можна было дапамагаць сабе гусеніцамі.\n— Наколькі вялікай была канкурэнцыя?\n— Гэта ўжо пятыя інжынерныя Гульні, у якіх мы прымаем удзел, — працягвае Дзяніс Васілевіч. — Прычым колькасць дзяржаў расце. Сёлета ўжо было шэсць камандаў — Беларусь, Расія, Манголія, Пакістан, Кітай і Лаос. Прайшлі два паўфіналы. З кожнага з іх у вырашальны раўнд выйшлі па дзве найлепшыя каманды. Прычым наша каманда паказала вельмі годны вынік. Мы ішлі нароўні з Расіяй. А першы паўфінал і наогул выйгралі з істотным запасам па часе. Але вось недзе паспяшаліся і «налавілі» крыху штрафнога часу. Што ж, ёсць над чым працаваць.\n— З каго складаліся экіпажы?\n— Экіпажы гусенічнай машыны загароджання і ўстаноўкі размініравання, напрыклад, поўнасцю скамплектаваны з салдат тэрміновай службы. Астатнія ж экіпажы былі змешаныя — у іх увайшлі і вайскоўцы-кантрактнікі. А вось, напрыклад, у расіян салдат тэрміновай службы наогул не было.\nДа і калі згадаць папярэднюю працэдуру адбору, то ў нас спаборнічалі экіпажы, а ў Расіі — воінскія часці, падраздзяленні і акругі. Гэта цалкам нармальна, калі зважаць на тое, што армейскія рэсурсы дзвюх краін непараўнальныя. Увогуле, Армейскія гульні — гэта цудоўная база для падрыхтоўкі асабовага складу. А зусім хутка мы адправімся на вучэнні «Шчыт Саюза — 2019», якія пройдуць у верасні.\nНачальнік штаба, першы намеснік камандзіра інжынерна-сапёрнага батальёна 2-й інжынернай брыгады Віталь Каржуеў быў капітанам дружыны, якая ўдзельнічала ў конкурсе «Бяспечны маршрут». Нашы ваенныя інжынеры здабылі на «Армейскіх гульнях — 2019» серабро і ў гэтай намінацыі.\n— Для нас спаборніцтвы пачаліся з пераадолення інжынерна-штурмавой паласы перашкод, — расказвае Віталь Каржуеў. — Там шчыравалі камандзір аддзялення і чатыры сапёры. Пасля гэтага трэба было ўстанавіць цяжкі механізаваны мост. І вось тут нас па прылёце ў Расію чакаў сюрпрыз. Калі мы ўстанаўліваем у Беларусі такі мост пры дапамозе аўтамабіля КрАЗ, то на Армейскіх гульнях мы павінны былі паказаць тое самае на Кам-\nАЗах. Кіраванне расійскім аўтамабілем больш складанае. А на асваенне яго ў нас было ўсяго пяць дзён. Але нічога, нашы байцы справіліся там выдатна, устанавіўшы чатыры секцыі моста. І нават больш за тое, менавіта на гэтым этапе яны і выйшлі на другое месца, апярэдзіўшы каманду Узбекістана.\nУ трэцім раўндзе паміж сабой сапернічалі экіпажы пуцепракладчыкаў БАТ. Ім трэба было падрыхтаваць пераход цераз перашкоду. Таксама вызначаўся найлепшы экіпаж інжынернай машыны ІМР. Перад імі была пастаўлена задача разабраць лясны завал і земляную перашкоду, а таксама падрыхтаваць пераход цераз процітанкавы роў. Найлепшым тут стаў экіпаж беларусаў, які атрымаў адпаведную ўзнагароду. А цяпер самае цікавае — ён быў скамплектаваны... з вайскоўцаў тэрміновай службы. Ад іншых краін на машыне ІМР дыстанцыю праходзілі выключна кантрактнікі.\nЗа званне найлепшай сапернічалі пяць камандаў, чатыры з якіх выйшлі ў фінал. Гэта Беларусь, Расія, Узбекістан і Кіргізія. Нашы інжынеры занялі па выніках паўфіналаў трэцяе месца, і гэтага хапіла для выхаду ў вырашальны тур.\nНайлепшых вайскоўцаў на спаборніцтвы адбіраў намеснік камандзіра 2-й інжынернай брыгады Сяргей Дзямчышын.\n— На Армейскіх гульнях мы выступаем ужо пяты раз, — паведаміў ён. — Зборная наша скамплектавана з прадстаўнікоў розных часцей. І каб падрыхтавацца да Гульняў на належным узроўні, мы на тэрыторыі брыгады стварылі амаль такую ж трасу, як і ў Цюмені.\nФота перададзена 2-й інжынернай брыгадай\nЗагаловак у газеце: Формула інжынернага поспеху


Рудабе́лка (з 1954 году — Акця́барскі[b]) — мястэчка ў Беларусі, на рацэ Нератоўцы. Адміністрацыйны цэнтар Рудабельскага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва на 2018 год — 6594 чалавекі. Знаходзіцца за 190 км на захад ад Гомелю. Чыгуначная станцыя на лініі Бабруйск — Рабкор. Аўтамабільныя дарогі злучаюць мястэчка з Глускам, Азарычамі, Парычамі, Капаткевічамі.\nАкцябрскі (Рудабелка) , Radzima.org\nРудабелка (рас.), Глёбус Беларусі\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Рудабелка&oldid=2298742»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 18 сакавіка 2022 году ў 18:41.


Агульная аўдыенцыя: не задавальняцца фармальнай рэлігійнасцю - Vatican News\n“Любоў Хрыста, укрыжаванага і ўваскрослага, павінна быць у цэнтры нашага штодзённага жыцця як крыніца збаўлення”, - падкрэсліў Папа падчас агульнай аўдыенцыі 1 верасня 2021 г. у Ватыкане.\nФранцішак працягнуў цыкл катэхез, прысвечаных Пасланню да Галатаў, звяртаючы ўвагу на небяспеку згубы свабоды ў Хрысце. Ён нагадаў, што апостал Павел выкарыстоўваў не вельмі лагодныя словы, калі папярэджваў хрысціян Галатыі пра тое, што па прычыне фармалізму рызыкуюць змарнаваць досвед атрыманай ласкі. У іншых яго пасланнях сустракаюцца такія звароты як “браты” ці “ўмілаваныя”, але тут такіх слоў няма. Павел называе іх проста “галатамі” і двойчы выкарыстоўвае слова “неразумныя”.\n“Ён рабіў так не таму што яны не былі разумнымі людзьмі, але таму, што нават не ўсведамляючы гэтага, рызыкавалі згубіць веру ў Хрыста, якую прынялі з вялікім энтузіязмам. Яны былі неразумнымі, бо не ўсведамлялі небяспекі згубы каштоўнага скарбу, прыгажосці навізны Хрыста. Здзіўленне і смутак апостала былі відавочныя. Не без горычы ён правакаваў гэтых хрысціян узгадаць першае абвяшчэнне, якое ён здзейсніў між імі і праз якое даў ім магчымасць здабыць свабоду, дагэтуль неспадзяваную”, - сказаў Пантыфік.\nАпостал задаваў галатам пытанні, каб узварушыць іх сумленні. Гаворка ідзе пра рытарычныя пытанні, “бо яны добра ведалі, што іх прыйсце да веры ў Хрыста было ласкай, атрыманай праз прапаведванне Евангелля”. Словы, пачутыя імі ад Паўла, былі засяроджаны на любові Бога, цалкам аб’яўленай у смерці і ўваскрасенні Езуса. Павел не мог знайсці больш пераканаўчых слоў, чым тыя, якія, магчыма, шмат разоў казаў падчас прапаведвання: “І ўжо не я жыву, а жыве ўва мне Хрыстус. А што цяпер жыву ў целе, то жыву вераю ў Сына Божага, які палюбіў мяне і аддаў сябе за мяне” (Гал 2,20).\n“Павел меў намер паставіць хрысціян у цяжкую сітуацыю, каб яны ўсвядомілі важнасць пытання і не паддаліся чарам галасоў сірэн, што прагнулі прывесці іх да рэлігійнасці, заснаванай выключна на скрупулёзным выкананні прадпісанняў”, - падкрэсліў Папа.\nНа думку Святога Айца, галаты цудоўна разумелі тое, на што спасылаўся апостал, бо, безумоўна, перажылі досвед дзейнасці Святога Духа ў супольнасці. На пачатку іх прыйсця да веры была Божая ініцыятыва, а не чалавечая. “Святы Дух быў галоўнай дзеючай асобай іх досведу; паставіць Яго зараз на другі план, каб даць прыярытэт уласным справам, было б неразумна”, - дадаў Пантыфік.\n“Такім чынам св. Павел запрашае і нас паразважаць пра тое, як мы жывём верай. Ці застаецца любоў укрыжаванага і ўваскрослага Хрыста ў цэнтры нашага штодзённага жыцця як крыніца збаўлення, або задавальняемся нейкай фармальнай рэлігійнасцю, каб трымаць у парадку сумленне? Ці прывязаны мы да каштоўнага скарбу, прыгажосці навізны Хрыста, або аддаем перавагу нечаму, што на момант прываблівае нас, а потым пакідае ўнутры пустату? Эфемернае часта стучыць у дзверы нашай штодзённасці, але з’яўляецца ўсяго толькі сумнай ілюзіяй, якая падштурхоўвае нас да ўпадання ў павярхоўнасць і перашкаджае распазнаваць тое, дзеля чаго жыць па-сапраўднаму варта”, - сцвердзіў Францішак.\nПапа звярнуў увагу на актуальнасць Паслання да Галатаў у наш час і заклікаў вернікаў захоўваць моцнай перакананасць у тым, што “нават калі паддаемся спакусе аддаліцца, Бог працягвае адорваць сваімі дарамі”. Гэта тое, пра што апостал казаў галатам, нагадваючы, што Айцец “дае вам Духа і здзяйсняе між вамі знакі” (3,5). “Бог ніколі не пакідае нас, але застаецца з намі са сваёй міласэрнай любоўю. Бог заўсёды побач з намі са сваёй дабрынёй. Ён такі, як айцец, што кожны дзень выходзіў на ганак, каб убачыць ці не вяртаецца яго сын: любоў Айца не ведае стомы. Будзем жа прасіць аб мудрасці, каб заўсёды асэнсоўваць гэта”, - сказаў, завяршаючы катэхезу Францішак.\nЗапіс відэатрансляцыі з агульнай аўдыенцыі ў Ватыкане\n01 верасня 2021, 10:51\nПапа: св. Юзаф – непрыкметны абаронца Марыі і Езуса\nПапа: св. Юзаф вучыць распазнаваць і цаніць істотнае\nСвяты Айцец: любоў – галоўнае правіла братэрскага настаўлення


У Польшчы стварылі прарасейскую партыю «Зьмена»\n23 люты 2015, 23:18\nДэманстрацыя ў Варшаве ў падтрымку Ўкраіны ў ліпені 2014 году (ілюстрацыйнае фота)\nЛідэрам новай арганізацыі стаў былы дэпутат ад партыі «Самаабарона» Матэвуш Піскорскі, вядомы, між іншага, тым, што неаднаразова выказваўся ў падтрымку ўладаў Беларусі.\n21 лютага ў Польшчы адбыўся ўстаноўчы зьезд партыі «Зьмена» (Zmiana), якая стаіць на антыамэрыканскіх пазыцыях і дамагаецца больш цесных сувязяў з Расеяй.\n«Зьменаўцы» заявілі аб намеры выставіць свайго кандыдата на наступных прэзыдэнцкіх выбарах, якія адбудуцца ў Польшчы сёлета 10 траўня. Аднак імя будучага кандыдата пакуль не абвяшчалася.\nАдзін з ініцыятараў новай палітычнай сілы — Матэвуш Піскорскі, былы дэпутат ад эўраскептычнай папулісцкай партыі «Самаабарона» (Samoobrona) Анджэя Лепэра. У апошні час ён праславіўся сваімі выступамі ў эфіры расейскага англамоўнага каналу Russia Today, у якіх ён апраўдвае дзеяньні Масквы ва Ўкраіну і ў цэлым на міжнароднай арэне.\nВарта адзначыць, што Піскорскі быў таксама «назіральнікам» на так званым «рэфэрэндуме» ў Крыме і на «выбарах» у самаабвешчаных «ЛНР» і «ДНР». Тады ён запэўніваў, што ўсе гэтыя выбары «прайшлі згодна з законам».\nПіскорскі наведваў і Беларусь, неаднаразова выступаў у дзяржаўных мэдыях Беларусі. На прэзыдэнцкіх выбарах 2010 году Піскорскі быў міжнародным назіральнікам і заявіў, што выбары прайшлі празрыста і свабодна, абвінаваціўшы Польшчу і Захад у перадузятасьці.\nСябрам «Зьмены» стаў таксама гісторык і публіцыст Яцэк Каміньскі. Ён пасьлядоўна адстойвае камуністычныя ідэі, працуе рэдактарам левага сайту Socjalizm Teraz. Каміньскі таксама неаднаразова наведваў кантраляваныя сэпаратыстамі тэрыторыі Данбасу, пісаў антыўкраінскія артыкулы.


06 верасень 2017, 11:00\nАдны лічаць, што яны п’юць занадта многа і ў іх арганізьме нібыта назапашваецца лішак вады, што шкодзіць здароўю. Іншыя пацыенты скардзяцца, што піць ім ня хочацца і пытаюцца ці не пагоршыць гэта іх стан. Цікава, што і тыя і тыя ня маюць рацыі.\nЗгодна з сучаснымі ўяўленьнямі пачуцьцё смагі ў звычайных умовах зьяўляецца хутчэй звычкай, чым важкім патрабаваньнем арганізму. Мяркуйце самі.\nСярэднестатыстычны чалавек вагой 70 кг мае ў сваім арганізьме 45 літраў вады, прычым з гэтай колькасьці 30 літраў прыпадае на ваду, якая знаходзіцца ўнутры клетак, а 15 літраў прыпадае пераважна на плязму крыві і вадкасьць, якая атачае клеткі і знаходзіцца ў тканінах арганізма. Апошняя называецца інтэрстыцыяльнай вадкасьцю. Дык вось тры тыпы вадкасьці — вада ўнутры клетак, плязьме крыві і інтэрстыцыяльная вадкасьць — падзеленыя паміж сабой спэцыяльнымі мэмбранамі, а балянс паміж імі падтрымліваецца трыма электралітамі — а менавіта каліем, натрыем і хлёрам. І ад таго, наколькі гэтая сыстэмы з трох тыпаў вадкасьці і трох электралітаў будзе ўстойлівай, залежыць стан нашага арганізму.\nСёньня дакладна вядома, што ў звычайных, не экстрэмальных умовах жыцьця (напрыклад, у пустэльні) і пры адсутнасьці хвароб, якія лечацца ў аддзяленьні інтэнсіўнай тэрапіі, арганізм вельмі чульліва самастойна рэгулюе водны балянс, адхіленьні ў якім не перавышаюць бясьпечнай мяжы ў 1% нават тады, калі мы вып’ем зашмат ці наадварот замала. Гэтым займаецца пераважна нэрвовая і эндакрынная сыстэмы.\nУ апісаным рэгуляваньні пачуцьцё смагі ня мае асабістага значэньня, бо яно можа залежаць зусім ад іншых прычын. Напрыклад, на экзамэне чалавек хвалюецца, непасрэдна падчас іспыту ў яго перасыхае ў горле і таму ён зашмат п’е. Ён гэта робіць не таму, што ў яго ў арганізьме мала вады, а з прычыны хваляваньня.\nТаму ў звычайнага чалавека колькасьць спажываньня вады зьяўляецца індывідуальнаю і ў сярэднім складае 30-50 мл на кіляграм масы цела. Але ў некаторых абставінах за спажываньнем вадкасьці трэба пільна сачыць, у тым ліку пры доглядзе хворага чалавека.\nЁсьць хваробы, пры якіх назіраецца павышаная страта вады — пры ванітах, павышанай тэмпэратуры цела, наяўнасьці пролежняў, пры прыманьні мачагонных прэпаратаў. Часам чалавек недапівае таму, што ў яго няма магчымасьці аб гэтым сказаць, што часта назіраецца пры інсультах з моўнымі парушэньнямі.\nКалі ў вас няма сур’ёзных хвароб, то няхай пытаньне колькасьці пітва асабліва вас не хвалюе, бо арганізм сам будзе рэгуляваць сваю дзейнасьць і не памыліцца. Сярэдні аб’ём вады ў суткі складае ад 30 да 50 мл на кіляграм масы цела.\nІ, нарэшце, бываюць станы арганізму, калі назіраецца зьніжанае спажываньне і вады, і ежы, у якой таксама знаходзіцца вадкасьць. Да іх адносіцца дэпрэсія, старэчая анарэксія (калі стары чалавек адмаўляецца прымаць ежу і піць), парушэньні глытаньня, пры нетрыманьні мачы, калі жанчыны недапіваюць ў спадзяваньні зьменшыць колькасьць мачы, і іншыя.\nПадагульняючы, скажам наступнае. Калі ў вас няма сур’ёзных хвароб, то няхай пытаньне колькасьці пітва асабліва вас не хвалюе, бо арганізм сам будзе рэгуляваць сваю дзейнасьць і не памыліцца. Сярэдні аб’ём вады ў суткі складае ад 30 да 50 мл на кіляграм масы цела.\nА вось пры наяўнасьці шэрагу хранічных хвароб (напрыклад, хранічная ныркавая недастатковасьць) пра колькасьць спажываньня вадкасьці трэба пагаварыць з лекарам.\nНу і калі вы даглядаеце за хворым чалавекам, трэба памятаць, што пры пералічаных вышэй выпадках ён можа пакутаваць ад недахопу вадкасьці.


На МТФ Верховье УП Свитино-ВМК производственные показатели — на высоком уровне — Бешенковичи. Бешенковичский район. Зара. Районная газета\nНа МТФ Верховье УП Свитино-ВМК производственные показатели — на высоком уровне\n19.12.2016 admin598Комментарии on На МТФ Верховье УП Свитино-ВМК производственные показатели — на высоком уровне\nНа малочнатаварнай ферме «Вярхоўе» УП «Свіціна-ВМК» вытворчыя паказчыкі – на высокім узроўні. За 11 месяцаў бягучага года надоена 2429,1 т малака, прычым 93,3% – гатунку «экстра». У лістападзе ўсё малако – 202,7 т – было атрымана гатункам «экстра». Высокая і яго тлустасць – 3,8-3,9% у сярэднім. Гэта пра многае гаворыць. Такі вынік, безумоўна, заслуга ўсяго калектыву, аднак не ў апошнюю чаргу якасць малака залежыць і ад таго, як выконвае свае абавязкі лабарант Ірына Мікалаеўна Дзямешка.\nАкуратная, уважлівая, працавітая – так характарызуе працаўніцу кіраўніцтва. Калі мы сустрэліся, я зразумела, што жанчына яшчэ прыемная і ўсмешлівая субяседніца. Размаўляць з ёй лёгка. Мініяцюрная з выгляду, далікатная, здзівіла сваім аптымістычным стаўленнем да жыцця. Чамусьці адразу з’явілася ўпэўненасць: Ірына Мікалаеўна – з тых, хто ніколі не падвядзе. З аднолькавым поспехам спраўляецца з абавязкамі лабаранта, а акрамя гэтага, дакладна вядзе ўсю дакументацыю, сочыць за чысцінёй не толькі лабараторыі, але і малочных залаў (а іх дзве), ахаладжальных танкаў. Без прыкрас жанчына распавядала, як трапіла ў наш край, адкуль родам.\n– Нарадзілася і жыла я ў Эстоніі, – пачала расказваць Ірына Мікалаеўна. – У сям’і нас пяцёра: тры сястры, брат і я – самая малодшая. Маці і зараз там жыве, і ўсе родныя. Як трапіла сюды? Прыехала ў Віцебск вучыцца, а на практыку – у тагачасны калгас імя Карла Маркса. З будучым мужам Аляксандрам Генадзьевічам пазнаёміліся на танцах. Спадабаліся адзін аднаму. Праводзіла яго ў армію, а ён служыў далёка, у Германіі. Завязалася перапіска. Гэтыя лісты і нават павестка захаваліся. Бывае, цяпер бяру іх у рукі, бо прыемна перачытаць зноў. Далей было вяселле, нараджэнне дачкі. Калі яна падрасла, на ферму якраз патрабаваўся лабарант. Так паступова, з дапамогай калег, асвоіла хіміка-тэхналагічны працэс і вось ужо 18 гадоў працую на гэтай пасадзе. Дарэчы, муж – трактарыст, шчыруе на свінакомплексе.\nАтмасферай у калектыве Ірына Мікалаеўна задаволена і калег сваіх хваліць. Людзі не пакідаюць адзін аднаго без дапамогі, даюць парады. Ды і ўвогуле на жыццё жанчына не скардзіцца. Лічыць, што галоўнае – гэта здароўе, а ўсё астатняе залежыць ад самога чалавека. Працу сваю Ірына Мікалаеўна любіць і паважае, кожную партыю малака правярае старанна. Падчас размовы з твару жанчыны не сыходзіла ўсмешка. Працаўніца паказала, як вызначае тлустасць малака, за якім два разы на дзень (летам 3-4) прыязджае машына. У руках Ірыны Мікалаеўны вымяральныя прыборы былі паслухмяныя. Узяць пробу ранішняга малака, дабавіць неабходныя прэпараты, на пяць хвілін уключыць цэнтрыфугу, падцяпліць – і вось яна тлустасць – 3,6%. Менавіта з праверкі малака пачынаецца яе дзень. Скончыўшы ўсе справы, жанчына спяшаецца заняцца хатняй гаспадаркай.\n– Трымаем курэй, індыкоў, авечак, катоў ды сабак, –шчыра ўсміхаецца яна. – Жывём так: дзень прайшоў, а заўтра будзе яшчэ лепш. Мой дэвіз – аптымізм. Будзеш жыццярадасным чалавекам – і ўсё атрымаецца. У мяне ёсць дачка, муж, унук, праца. Што яшчэ для шчасця трэба?


Ствараем умовы сваімі сіламі – NG-PRESS.BY\n15.11.2020 17.11.2020 - ГРОДЗЕНШЧЫНА, Рэгiёны\nАсаблівая ўвага ў нашай установе надаецца надворнаму абсталяванню для гульнявых пляцовак і стадыёна, іх тэхнічнаму стану.\nАдной з важных крыніц фінансавання ўстановы сталі добраахвотныя дабрачынныя ахвяраванні ад фізічных і юрыдычных асоб. Адной з такіх форм прыцягнення добраахвотных ахвяраванняў з’яўляецца дзейнасць апякунскага савета нашайўстановы. Так, за кошт фінансавых сродкаў апякунскага савета, дзякуючы супрацоўніцтву з бацькамі, а таксама майстэрству нашых рабочых па комплексным абслугоўванні і рамонце будынкаў і збудаванняў Анатоля Мажэйкі, Уладзіміра Вайцяховіча, Валянціна Янкойця на ўсіх гульнявых участках за гэты год паступова было заменена і дапоўнена абсталяванне, зробленае ўласнымі рукамі. З’явіліся ценявыя навесы, стол для сэнсорыкі, барная стойка, пажарная машына, змейка-цмок, паравоз, карабель, матацыклы, конік, бізі-борд, лічыльнікі, самалёт і іншае.\nАбнаўляецца не толькі тэрыторыя ўстановы. Унутры будынка калектыў пастаянна працуе над стварэннем і паляпшэннем умоў знаходжання дзяцей. Творчымі работнікамі Валянцінай Іваніцкай і Аляксандрай Махневіч афармляюцца сцены калідораў, фае, медыцынскага блока, музычнай і спартыўнай зал і іншых памяшканняў. Сіламі ўсяго калектыву штогод праводзяцца рамонтныя работы. Так, новае аблічча набылі актавая зала, медыцынскі блок, калідоры, фае, спальні і групавыя памяшканні.\nУ рамках рэалізацыі праекта “Арт-тэрапія” выхавальнік дашкольнай адукацыі Яніна Сымановіч стварыла куток арт-тэрапіі, што дало магчымасць педагогу праводзіць з дзецьмі ў цікавай форме заняткі з выкарыстаннем розных тэхнік тэрапіі: песка-, казка-, музыкатэрапіі і г.д.\nУсё гэта спрыяла развіццю і ўмацаванню матэрыяльнай базы ўстановы, арганізацыі якаснай працы з выхаванцамі па розных кірунках адукацыйнай дзейнасці: даследчай працы, пазнавальнай дзейнасці, фізкультурна-аздараўленчай і іншай. Была створана экалагічная сцежка.\nМы не спыняемся на дасягнутым і ідзем далей. Наперадзе ў нас яшчэ шмат задумак і планаў, якія, я думаю, мы сумеснымі намаганнямі рэалізуем.\nзагадчык дашкольнага цэнтра\nразвіцця дзіцяці № 1 Астраўца\nВучні смаргонскай школы № 1 ведаюць правілы энергазберажэння


Амаль палова беларускіх ІП падумвае згарнуць бізнэс - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 30 верасня 2020, Серада, 5:42\nАмаль палова беларускіх ІП падумвае згарнуць бізнэс\nПрадпрымальнікі і далей страчваюць рынак і пакупнікоў.\nУ Беларусі індывідуальныя прадпрымальнікі страчваюць пазіцыі на рынку. У студзені-красавіку гэтага года на ІП і фізічных асоб прыпадала 9,6% ад усяго раздробнага тавараабарачэння за гэты перыяд, а год таму - 11,3%. Гэта вынікае са звестак Белстату, піша tut.by.\nУдзельная вага індывідуальных прадпрымальнікаў і фізічных асоб у раздробным тавараабарачэнні ў студзені−красавіку скарацілася ва ўсіх рэгіёнах да аналагічнага перыяду 2018 года.\nУ лідарах ІП і фізічныя асобы ў раздробным тавараабарачэнні Гарадзенскай, Берасцейскай і Віцебскай вобласці — 13,4% і па 13,1% адпаведна. Да прыкладу, у Берасцейскай і Віцебскай абласцях гэты паказчык год таму быў 15,7%.\nУ аўтсайдарах — Менск і Менская вобласць, дзе на ІП прыпадае 6,8% і 7,6% рынку адпаведна.\nТым часам у Беларусі скарачаецца колькасць індывідуальных прадпрымальнікаў, якія займаюцца раздробным гандлем. Паводле звестак Міністэрства падаткаў і збораў, на 1 красавіка гэтага года іх было 66 325, а годам раней — на 707 больш.\nНагадаем, амаль палова індывідуальных прадпрымальнікаў — 46% — плануе закрыць свой бізнэс цягам найбліжэйшага часу. Прычым 20% - цягам года. Больш за ўсё ахвотных "сысці" ў Менску і Менскай вобласці — 51%. Такія звесткі былі атрыманы падчас даследавання «Найлепшы рэгіён Беларусі для вядзення бізнэсу індывідуальнымі прадпрымальнікамі», яго праводзіла грамадскае аб'яднанне «Перспектыва» ў 2018 годзе.\n24.09 Штучны інтэлект зрывае маскі з беларускіх карнікаў 149,603\n27.09 По всей Беларуси прошел Марш 97% (Онлайн) 96,241\n23.09 Лукашэнка цішком правёў «інаўгурацыю» 83,857\n28.09 Ціханоўская выступіла супраць эканамічных санкцый у дачыненні да рэжыму Лукашэнкі 66,952


Профессия почтальона знакома Татьяне Малаш с детства\nПрырастае Урэчча сябрамі\nОпубликовано: 30.03.2019 08:14:00\nЗ дзяцінства знаёма прафесія паштальёна Таццяне МАЛАШ (на здымку). Школьніцай дапамагала маці Ніне Мікіцічне Карпіевіч дастаўляць газеты і часопісы адрасатам. Лёс так склаўся, што сама Таццяна Уладзіміраўна стала паштальёнам. Потым засвоіла прафесію аператара. Шосты год узначальвае калектыў другога аддзялення паштовай сувязі любанскага гарпасёлка Урэчча.\nЖыхароў былога райцэнтра раней абслугоўвала пяць паштальёнаў. Цяпер засталося тры. Васемнаццаць гадоў дастаўляе карэспандэнцыю Аксана Карпіевіч. Амаль дзесяцігадовы стаж у Іі Перапёлкінай. Летась калектыў папоўніла Настасся Навумовіч.\nСярод актыўных падпісчыкаў гарпасёлка ветэран працы Соф'я Шаржановіч. 83-гадовая гаспадыня з Надрэчнай вуліцы Урэчча — даўні сябра нашай газеты. Соф'я Ануфрыеўна любіць чытаць матэрыялы на гістарычную тэматыку, пра людзей працы, дзеячаў культуры. Кожную суботу з задавальненнем знаёміцца з калонкай «Слова Мітрапаліта». Чакае спецыяльныя выпускі «Саду і агароду».\nПа некалькі газетных выданняў выпісваюць былая старшыня сельвыканкама Валянціна Хамякова, страхавы агент Людміла Жук. Дзесяць экзэмпляраў «Сельскай газеты» выпісалі на другі квартал жыхары Урэчча. Таццяна Уладзіміраўна прыкладае намаганні, каб у гарпасёлку павялічвалася колькасць падпісчыкаў галоўнай аграрнай газеты рэспублікі.


Назва Міхась Зарэцкі таленавіты прадстаўнік новай пісьменніц-кай генерацыі, што прыйшла ў беларускую літаратуру на пачатку 20-х гадоў з аптымістычнай верай у\nМіхась Зарэцкі — таленавіты прадстаўнік новай пісьменніц-кай генерацыі, што прыйшла ў беларускую літаратуру на пачатку 20-х гадоў з аптымістычнай верай у неабходнасць рэвалюцыйна-га абнаўлення жыцця і ўсталяванне сацыяльнай справядлівасці. Прыхільнік рамантычнага кірунку ў беларускай прозе, пісьмен-нік-наватар, М. Зарэцкі стварыў шэраг твораў, якія прыкметна ўзбагацілі беларускае слоўнае мастацтва ў ідэйна-тэматычным, жанрава-стылявым, вобразна-выяўленчым плане і па праву на-лежаць да лепшых дасягненняў нацыянальнага прыгожага пісь-менства. Актыўнасцю вызначалася і пазіцыя М. Зарэцкага ў гра-мадскім, палітычным, культурным жыцці рэспублікі, у разгорт-ванні літаратурнага руху 20 — першай паловы 30-х гадоў. М. За-рэцкі — адзін з заснавальнікаў і кіраўнікоў літаратурнага аб'яд-нання «Маладняк», а затым — «Полымя».\nНарадзіўся Міхась Зарэцкі 20 лістапада 1901 г. у сяле Высокі Гарадзец Сенненскага павета Магілёўскай губерні (цяпер Тала-чынскі раён Віцебскай вобласці) у сям'і вясковага дзяка Яўхіма Ануфрыевіча і Пелагеі Лявонцьеўны Касянковых.\nДзіцячыя гады Міхася прайшлі ў вёсцы Зарэчча пад Шкло-вам, куды быў пераведзены па службе бацька. Паэтычная назва паселішча на беразе Дняпра прадвызначыла і выбар Міхасём Ка-сянковым літаратурнага псеўданіма, а вобраз паўнаводнай ракі ў пазнейшых творах пісьменніка стаў яскравым увасабленнем ха-раства і прыгажосці беларускай прыроды.\nВялікую ролю ў фарміраванні асобы М. Зарэцкага, у развіцці творчых здольнасцей адыгралі яго бацькі. Яўхім Ануфрыевіч кі-раваў царкоўным хорам, любіў спевы, сам спяваў і пісаў музыку на вершы рускіх паэтаў (у тым ліку і Пушкіна) і на творы вус-най народнай творчасці. Маці таксама валодала артыстычным талентам. Хатняя атмасфера дабратворна ўплывала на фарміра-ванне эстэтычных густаў хлапчука. У дзесяцігадовым узросце Міхася аддалі ў Аршанскае духоўнае вучылішча, праз чатыры га (504-505) ды — у Магілёўскую духоўную семінарыю, дзе ён правучыўся голькі два гады. 3 пачаткам рэвалюцыйных падзей М. Зарэцкі працуе ў паўвайсковай часці перапісчыкам, а па вяртанні ў род-ную вёску з прычыны матэрыяльнай беднасці служыць за цар-коўнага вартаўніка.\nЗ 1919 г. М. Зарэцкі настаўнічае ў пачатковай школе на Ма-гілёўшчыне, узначальвае Шклоўскі валасны аддзел народнай ас-веты. У 1920 г. прымае ўдзел ў II Усерасійскім з'ездзе Саюза ра-ботнікаў асветы, на якім абіраецца кандыдатам у члены ЦК гэ-тага саюза.\nДалейшы жыццёвы шлях М. Зарэцкага звязаны з Чырвонай Арміяй: з 1920 па 1927 год ён знаходзіцца на пасадзе палітработ-ніка. Армейская служба паўплывала і на пісьменніцкі лёс М. За-рэцкага: «Бясконцыя блуканні з месца на месца, безліч назіран-няў і ўражанняў, блізкае знаёмства з дзесяткамі і сотнямі самых разнастайных чалавечых тыпаў — усё гэта ўзбагаціла мяне невы-чэрпным запасам матэрыялу, які я выкарыстаў пасля ў цэлым шэрагу сваіх апавяданняў» (Пяцьдзесят чатыры дарогі: Аўтабіяграфіі беларускіх пісьменнікаў. Мн., 1963. С. 216), — прызнаваўся пазней М. Зарэцкі.\nЛітаратурная дзейнасць М. Зарэцкага пачалася ў 1921 г., і працэс станаўлення творчай індывідуальнасці маладога пісьмен-ніка ішоў даволі інтэнсіўна: з-пад яго пяра выходзіць шмат апа-вяданняў, якія пазней склалі асобныя зборнікі — «У віры жыц-ця», «Пела вясна» (абодва — 1925), «Пад сонцам», «42 дакумен-ты і Двое Жвіроўскіх» (абодва — 1926). Змешчаныя тут творы атрымалі ў большасці сваёй высокую ацэнку крытыкі і былі прыхільна сустрэты чытацкай аўдыторыяй. Няўхільна пашыраў-ся і жанравы дыяпазон творчых пошукаў М. Зарэцкага: у тым жа 1926 г. ён піша аповесць «Голы звер», а ў 1927 г. на старонках «Полымя» друкуе раман «Сцежкі-дарожкі».\nУ навукова-крытычнай літаратуры трывала замацавалася думка, нібыта свой шлях у літаратуру М. Зарэцкі пачынаў як ра-мантык — з услаўлення рэвалюцыі, з бадзёра-аптымістычнага, пафаснага апявання светлай сацыялістычнай явы і толькі пас-тупова авалодваў прынцыпамі рэалістычнага пісьма. Гэты вывад патрабуе, аднак, істотнага ўдакладнення. Знаёмства з раннімі творамі — «Цішка Бабыль» (1922), «Як гэта часам трапляецца», «3 нашых дзён», «Ноччу» (усе — 1923) — сведчыць аб тым, што пачынаў пісьменнік якраз у рэчышчы традыцыйнай рэалістыч-на-бытавой прозы. У ранніх творах нямала паасобных праўдзі-вых сцэн, эпізодаў, замалёвак, якія не зліваюцца ў сюжэтна-воб-разнае адзінства. Бытавая плынь тут часта перамагала абагуль (505-506) няючую думку маладога аўтара, звязвала яго творчую фанта-зію. Пісьменнік аказваўся ў палоне натуралістычнай апісальнас-ці. Таму і характары дзейных асобаў глыбока не раскрыты, псі-халагічна не вытлумачаны матывы іх паводзін. Напрыклад, сэнс апавядання «Як гэта часам трапляецца» зводзіўся да абмалёўкі пачварнага ўчынку селяніна Якуба, які праз сваю ўпартасць не паслухаўся жонкі і не прымкнуў на замок кабылу. Калі ж кабылу ўкралі, Якуб з адчаю забівае жонку, быццам гэта яна наклікала бяду. Зусім відавочна, што пісьменнік не пайшоў тут далей па-вярхоўнага, газетна-публіцыстычнага выкрыцця цемнаты, адста-ласці вясковага жыхара. Мастацкая аналітыка ў творы падмене-на дыдактыкай і асветніцкім маралізатарствам.\nНа наш погляд, да рамантычных форм адлюстравання М. За-рэцкі звярнуўся, апроч усяго іншага, і як да ратунку ад пагрозы бытавога апісальніцтва, эмпірыкі, фактаграфічнасці, выразная пячатка якіх ляжыць на многіх творах ранняй пары. Рамантызм болыы адпавядаў прыродзе таленту М. Зарэцкага, быў арганічны яго светаўспрыманню.\nАле і ў ранні перыяд М. Зарэцкі дасягаў поспеху, калі пасіў-на не капіраваў рэчаіснасць, а пераўтвараў яе па законах прыго-жага. Рэалістычныя апавяданні «У Саўках» (1922), «У віры жыц-ця», «Чаплюк», «Мар'я» (усе — 1923) нясуць глыбокую думку, прасякнугы верай у чалавека, у перамогу добрых, светлых пачат-каў над цёмнымі, эгаістычнымі. Так, вясковы хлопец па проз-вішчу Смоўж, што хаваецца ад мабілізацыі («У Саўках»), не пад-даўся ІІа ўгаворы сяброў, не пайшоў на злачынства. Радасць быць разам з людзьмі пераадолела страх пакарання, і ён уцякае з лесу. «У горад... у войска... Няхай будзе, што будзе. Турма дык турма. Абы да людзей, абы жыць так, як людзі, а не туляцца, што воўк, па лясах» (Зарэцкі М. Зб. тв.: У 4 т. Т. 1. Мн., 1989. С. 33. Далей спасылкі на гэтае выданне прыводзяцца ў тэксце. У дужках абазначаны том і старонка), — з такім важкім духоўным набыткам ус-тупае хлопец у новае жыццё.\nI іншыя апавяданні прасякнуты гуманістычным пафасам, сагрэты цёплым аўтарскім пачуццём, шчырым клопатам пра ча-лавека. Тут створаны праўдзівыя, запамінальныя вобразы чырво-наармейца-пісара («Чаплюк»), вясковай жанчыны («Мар'я»), праўдашукальніка Міхалкі («У віры жыцця»). У барацьбе з мяс-цовым начальствам, якое крыўдзіць безабароннага селяніна, Мі-халка трагічна гіне. I хоць ініцыятараў забойства і іх хаўруснікаў арыштавалі, але зусім не аптымістычнай развязкай сюжэта пісь-меннік дае магчымасць адчуць, што шлях да ўсталявання са-цыяльнай справядлівасці і ў новым грамадстве будзе нялёгкім. (506-507) Інакш кажучы, аўтар апавяданняў не схільны спрашчаць рэаль-ныя цяжкасці. Ён не наводзіць глянец на паслякастрычніцкую рэчаіснасць, не ідэалізуе яе, а смела заглыбляецца ў сацыяльныя супрярэчнасці жыцця, закранае вострыя, надзённыя тэмы.\nАдной з такіх была тэма драматычнага лёсу прадстаўнікоў таго класа, каго рэвалюцыя пазбавіла ранейшых прывілеяў лёсу гэтак званых былых. Найболын яскравае адлюстраванне тэма знайшла ў апавяданнях «Ворагі» (1923), «Адна партыя ў шашкі» (1924), «Кветка пажоўклая», «Двое Жвіроўскіх» (абодва — 1926). Значэнне гэтых твораў надзвычай вялікае. Ва ўмовах, калі ідэя класавай барацьбы, ідэя класавага падыходу ўсё больш актыўна навязвалася грамадству, абарона пісьменнікам «былых», «уча-рашніх», яго заклік праявіць спагадлівасць, міласэрнасць, даб-рыню да пераможаных нейтралізавалі гэтую небяспечную ідэю. Сваімі апавяданнямі М. Зарэцкі ўмацоўваў аўтарытэт беларускай літаратуры як мастацтва гуманістычнай скіраванасці.\nКаштоўна тое, што пісьменнік удала пазбег лабавога, адкры-та публіцыстычнага вырашэння складанай тэмы. Ён абраў шлях аналітычнага даследавання ўнутранага стану героя, пададзенага не ў статыцы, а ў развіцці, у эвалюцыі. Калі старшыня павято-вай ЧК Павел Гуторскі арыштавау дачку былога памешчыка Ні-ну Купрыянаву за дапамогу бандытам, ён спярша ўспрымае дзяўчыну варожа, бачбіць у яе абліччы «класавага ворага». Але здарылася так, што Гуторскі наўсуперак жорсткім ідэалагічным устаноўкам рэвалюцыйнай эпохі пакахаў Ніну. Тут М. Зарэцкім створана вострая жыццёнан калізія, дзе сутыкнуліся рэвалюцый-ны абавязак і пачуццё, нсадольная сіла кахання. Пісьменнік смела выпрабоўвае сваіх гсрояў на шчырасць і чалавечнасць. Гу-торскі неўсвядомлена цягнецца да так званага панскага свету, г. зн. да агульначалавечых каштоўнасцяў, якія нёс у сабе адука-ваны свет, да гарадской культуры, кніжных ведаў. I зусім зака-намернымі былі яго разважанні. «Ну што ж там! Любоў мае сваё асабістае права. Любоў не разбірае: ці вораг, ці прыяцель... яна бачыць толькі жанчыну, толькі яе жаночае хараство... I хіба не можа пралетарый любіць буржуйку? Хіба яму можа хто ці што забараніць гэта? Хіба на каханне можна, як і на ўсё, глядзець выключна з класавага погляду? Прэч забабоны!» (1, 139).\nГуторскі, здавалася б, маральна гатовы ўзняцца над класавы-мі забабонамі і дагматычнымі ўстаноўкамі. Але справа ўсклад-няецца тым, што Ніна не здольная адказаць узаемнасцю на Паў-лавы пачуцці, бо яна любіць атамана Зарубу, нават дзіця ад яго чакае. I хоць дзеля выратавання бацькі Ніна добраахвотна выда-ла чэкістам свайго каханка, у яе не знайшлося душэўных сіл пе-раламіць сябе, псіхалагічна яна застался ў мінулым. «Ладу не (507-508) можа быць, мы — розныя людзі. У мяне адны нахілы, а ў вас — другія, у мяне адна ўрода, у вас — другая...» (1, 150), — з сумам адказвае Ніна Гуторскаму на прапанову выходзіць за яго замуж.\nМ. Зарэцкі як мастак-псіхолаг пераканальна раскрывае ха-рактар героя, яго ўчынкі і дзеянні, паказвае іх абумоўленасць канкрэтнымі абставінамі часу. Так, разам з пачуццямі дабрыні, міласэрнасці Гуторскі нясе ў сабе і класавую абмежаванасць. Ён спужаўся ўласнай смеласці, унутранай свабоды, а калі Ніна не адказала ўзаемнасцю, дык паспрабаваў сваё захапленне вытлума-чыць як сацыяльную хваробу: «Ён адарваўся ад народа, адышоў ад яго. Патраціў звязак з яго жыватворчай глебай. Яшчэ момант — і парвуцца астатнія карані, якія яшчэ засталіся, якія яшчэ хаця слаба, але прывязваюць да працоўнае глебы, надаюць яшчэ жыццёвыя сілы» (1, 152). Калі сувязь парвецца, яго, маўляў, ча-кае доля Ніны, «доля пажоўклых, адарваных ад дрэва лістоў».\nМалады герой М. Зарэцкага не здолеў трывала замацаваць прарыў у сферу духоўнай незалежнасці, не ўсвядоміў сябе асо-бай, што мае права на свабоду пачуццяў, свабоду выбару. Заклік Гуторскага не дастасоўваць механістычна прынцып класавай ацэнкі да сферы інтымных адносін так і застаўся голай дэклара-цыяй. Тут М. Зарэцкі своечасова адчуў вялікую небяспеку уніфі-кацыі чалавека новага грамадства, небяспеку яго падпарадкава-насці класавым, ідэалагічным устаноўкам.\nУ гэтым творы і ў апавяданнях «Адна партыя ў шашкі», «Кветка пажоўклая» аўтарская пазіцыя абароны гуманістычных пачаткаў, агульначалавечых маральных каштоўнаоцяў выяўляец-ца не адкрыта, а апасродкавана. Так, камандзір чырвонаармейс-кага атрада Аснач забівае захопленага ім у палон кіраўніка бан-дыцкай групы пасля таго, як апошні выйграў у Аснача партыю ў шашкі. Асуджэнне бесчалавечнага ўчынку камандзіра даведзена логікай мастацкай думкі, псіхалагічна тонкай нюансіроўкай аў-тарскіх разважанняў. Гэта толькі на першы погляд здаецца, што чырвонаармейцы падтрымалі камадзіра: «I дзіўна, што ні ў каго не мігнула ў гэты жудасны момант думка асуджэння. Быццам усе згодны былі з Асначом, быццам кожны разважаў сваім прос-тым, нямудрым розумам.\n— Яму трэ было гэтак зрабіць...» (1, 169).\nТак, прысутныя былі пасіўныя. I гэтая рыса, гатоўнасць па-корліва падпарадкоўвацца волі начальства выхаваны прыгонніц-кім мінульш. Але пасіўнасць яшчэ не ёсць маральная падтрымка і адабрэнне. Чырвонаармейцы не маглі не бачыць, што палонны не прыніжаецца перад пераможцам, не спрабуе ўратаваць жыццё наўмысным пройгрышам. Выйгрыш у Аснача фактычна стаў дэ-манстрацыяй інтэлектуальнай перавагі прадстаўніка калісьці па (508-509) нуючага класа над абаронцам інтарэсаў новай улады. Але ў пе-раможцы інстынкт класавай нянавісці аказаўся мацнейшым за высакародства і літасць. Параўдзіва ўзнавіўшы трагічны выпадак часоў грамадзянскай вайны, М. Зарэцкі паставіў чытача перад неабходнасцю задумацца над будучыняй новага сацыяльнага ла-ду, асновай якога можа стаць не справядлівасць, а ідэя класавай помсты.\nГэтая антыгуманная ідэя, калі яна набывае афіцыйную падт-рымку і становіцца жыццёвай філасофіяй, непазбежна прыво-дзіць яе носьбітаў да маральнай дэградацыі і самаразбурэння. Справядлівасць падобнай высновы пераканальна пацверджана трагічным лёсам Марыны Гарновай, гераіні шырока вядомага апавядання «Кветка пажоўклая». Дачка памешчыка, а затым «спрытная чэкістка з сталёвай цвёрдасцю», Гарнова перайшла мяжу дапушчальнага, забылася ІІра літасць і міласэрнасць. Улас-наручна яна падпісвае смяротны прысуд нават роднаму брату. Барацьба з «контррэвалюцыянерамі» духоўна спустошыла Ма-рыну, пасяліла ў яе сэрцы роспач і страх, адабрала цікавасць да жыцця. Праклятая бацькам, Гарнова заканчвае жыццё сама-губствам — гіне пад коламі цягніка, што ўвасабляе неадухоўле-ную, машынізаваную сілу, якую так бяздушна культывавала ге-раіня.\nЗвернутыя да тэмы «ворнгаў» і ахвяраў рэвалюцыі апавяданні ўяўляюць значны маралыіы набытак беларускай літаратуры 20-х гадоў. I ў жанрава-структурным плане гэта быў прыкметны крок наперад. Майстэрствам ІІабудовы востраканфліктнага твора з дынамічным сюжэтам, драматычнымі сітуацыямі і калізіямі, з дзейсным героем М. Зарэцкі спрыяў пераадоленню ўласцівых тагачаснай прозе апісальнасці, аморфнасці і бытавізму.\nМаральна-этычная праблематыка ў «малой прозе» М. Зарэц-кага не вычэрпвалася, аднак, тэмай «былых», «учарашніх». Ак-тыўную, дзейсную натуру Зарэцкага-мастака неадольна прыцяг-вала і сучасная яму рэчаіснасць, складаныя, супярэчлівыя пра-цэсы, якія адбываліся ў жыцці і свядомасці прадстаўнікоў роз-ных сацыяльных груп. Асаблівую цікавасць у маладога празаіка выклікала тэма моладзі, кахання, сям'і, шлюбу, тэма духоўнага станаўлення чалавека, складванне новай маралі, новых узае-маадносін паміж людзьмі. Але тут поспехі М. Зарэцкага аказаліся не такімі значнымі. Некаторыя апавяданні — «Спакуса» (1923), «Гануля» (1924), «Камсамолка», «У велікодную ноч», «Як Нас-тулька камсамолкай зрабілася», «Пела вясна» (усе — 1925) — не (509-510) ўздымаюцца вышэй газетных агітацыйных публікацый. Гэта — тыповая маладнякоўская проза ранняй пары, бадзёра-ўзвыша-ная, паэтычная, прасякнутая аптымізмам, але павярхоўная і ма-лазмястоўная. Тут няма ні належнай глыбіні, ні псіхалагічнай распрацоўкі характару герояў, што мела месца ў «Ворагах» і «Кветцы пажоўклай». Так, у апавяданні «Спакуса» вясковы ба-цюшка першы раз усумніўся ў патрэбе ввіконваць царкоўнае на-бажэнства. «Слухай, Гаўрылавіч, скажы ты: навошта гэта ўсё?.. Каму гэта патрэбна?.. Для каго гэта?» (I, 61). Аднак са зместу твора і аўтарскіх разважанняў не бачна, што ж паслужыла пры-чвшаю такіх рашучых перамен у светапоглядзе героя. Таму пера-менві ўспрымаюцца як раптоўнвія, нечаканыя. Сваім пафасам да «Спакусы» блізкае апавяданне «У велікодную ноч». Іх яднае ан-тырэлігійная, атэістычная скіраванасцв, народжаная ідэалагіны-мі патрабаваннямі часу.\nI ўсё ж не гэтыя творы вызначалі галоўны кірунак ідэйна-мастацкіх пошукаў М. Зарэцкага ў другой палове 20-х гадоў, не яны сталі яго візітнай карткай як пісьменніка надзённай тэмы. Дакладней было б сказаць, што апавяданні, у якіх услаўляюцца «нязведаныя радасці новага жыцця» (I, 238), — толькі трады-цыйная даніна часу. Назіралвны мастак, М. Зарэцкі не мог не бачыць, што і новая рэчаіснасць напоўнена глыбокімі супярэч-насцямі, і ў ёй ёсць месца гору, пакутам, несправядлівасці.\nПаказальнае ў гэтых адносінах апавяданне «Смерць», герой якога, стары рэвалюцыянер Раговіч, на схіле дзён упершыню сур'ёзна задумаўся над сэнсам жыцця. Раговіча ахапіў усепаглы-нальны страх перад непазбежнасцю смерці, ён не хоча паміраць і не саромсецца самому сабе сказаць, чаму: іншвія застануцца жыць, а ён сыдзе ў нябыт. Хіба гэта справядліва? «Навошта ўсё гэта, калі такі бязглузды канец? Нашто жыццё? Нашто смерць?» (1, 378).\nЎолес Стывенс/ Wallace Stevens\nВядомасць да Стывенса прыйшла ў сярэдзіне 1910-х гадоў, калі вялікую падборку яго вершаў апублікаваў чыкагскі часопіс Poetry. На...


Жанчына, прыкрыйся! Беларускі пасварыліся праз публічнае кармленне грудзьмі - Беларуская Праўда\nЖанчына, прыкрыйся! Беларускі пасварыліся праз...\nЗачынальніцай холівару сярод беларусаў стала вядомая блогерка Ніка Сандрас. І ўжо не ў першы раз, піша Еўрарадыё. Мастачка абурылася тым, што ёй непрыемна глядзець на тое, як жанчыны, “дэманстратыўна вываліўшы грудзі”, кормяць сваіх дзяцей. Бо можна гэта зрабіць менш задзірліва! І тут пачалося.\n“Я чытаю шмат жаночых старонак у “Інстаграме”, і там часта абмяркоўваецца пытанне вар’яцтва жанчын, якія нараджалі, якія менавіта дэманстратыўна «вывальваюць» грудзі, лаюцца, мяркуюць, што ўвесь свет павінен перад імі схіляцца. Мне не шанцуе, у “Інстаграме” я ўвесь час натыкаюся на гэтую “дзіч” і бачу, што гэты мэйнстрым завалодвае розумамі маладых мам, і мяне гэта палохае. Хадзіць з голымі грудзьмі, рабіць кактэйлі са сваёй плацэнты і піць — гэта за межамі майго свету”, — патлумачыла сваю пазіцыю Ніка Сандрас.\nУ сацсетках пачаўся фотафлэшмоб #демонстративновывалила\nБеларускія маці абурыліся і наладзілі ў піку Ніцы Сандрас флэшмоб з хештэгам #демонстративновывалила. Узрушаныя жанчыны пачалі публікаваць у сацсетках фатаграфіі, на якіх яны кормяць грудзьмі сваіх дзяцей.\nПасля першапачатковы пост, які стаў прычынай флэшмобу, быў выдалены. А Ніка Сандрас напісала новы пост, дзе яна паспрабавала растлумачыць сваю пазіцыю:\n“Думка першая. Карміць дзіця грудзьмі ў публічным месцы — ГЭТА НАРМАЛЬНА. Сучасныя мамы носяць спецыяльныя адзежы, якія дазваляюць прыкласці немаўля да грудзей і пакарміць. Гэта сучасна. Гэта міла. Гэта пяшчотна. Толькі ідыёты могуць крывіць нос пры выглядзе мамы, якая корміць.\nДумка другая. Карміць немаўля, ДЭМАНСТРАТЫЎНА вываліўшы голыя грудзі на ўсеагульны агляд, — непрыстойна. Ёсць жанчыны, якія робяць гэта нават з нейкім нездаровым выклікам. Так званыя “яжмаці” лічаць, што могуць дзе заўгодна і што заўгодна рабіць і ўвесь свет ім нешта павінен.\nЯ напісала, што ДЭМАНСТРАТЫЎНАЕ агаленне мяне раздражняе і робіць блага. Я не ведаю, чаму нельга прыкрывацца. Навошта з гэтага інтымнага працэсу рабіць перформанс і відовішча?”.\n“Зграі вар’яцкіх “яжмаці” існуюць толькі ў галовах некаторых людзей”\nДа гэтага моманту беларускіх маці ўжо было не спыніць. Яны на ўсю моц публікавалі фатаграфіі кармлення грудзьмі і дзяліліся сваім меркаваннем пра гэта.\nКсенія Суша лічыць, што мацярынства ўсім даецца па-рознаму і што хоць гэта нялёгка і цяжка, але ўсё ж шчасце. Падтрымка і прыняцце не будуць лішнімі ні для адной маладой мамы:\n“Зграі вар’яцкіх “яжмаці”, мне здаецца, існуюць толькі ў галовах некаторых людзей — гэта пра нейкія асабістыя комплексы, хваробы, няшчасці гэтых людзей. Шчыра жадаю такім людзям фізічнага і духоўнага здароўя, паўнавартаснага шчаслівага жыцця. Упэўненая, што тады яны змогуць быць больш беражлівымі да іншых людзей, асабліва слабым, больш памяркоўнымі да тых, хто адрозніваецца ад іх і спавядае некалькі іншыя каштоўнасці”.\n“Дзіўна, што права карміць грудзьмі даводзіцца адстойваць”\nЮля Касоўская знаходзіць дзіўным, што жанчынам даводзіцца адстойваць права на кармленне дзяцей у грамадскім месцы:\n“Мацярынства звязана менавіта з вобразам маці, якая корміць. І дзіўна, што такое святое права цяпер прыходзіцца адстойваць. Што акт кармлення ўспрымаецца перакручанымі ўяўленнямі людзей як сэксуальны або выклікае гідлівасць. І гэты аспект, як і многія іншыя аспекты мацярынства, вельмі заганяюць пад плінтус і так зацкаваных маці. Ідзіце самі хавайцеся ў туалет, каб паесці або прыкрыйце рот шалікам, паглынаючы сваю піцу.\nЯ карміла абодвух сыноў досыць доўга: 2.3 і 2.7 (5 гадоў на дваіх), прыкладваючы да грудзей тады, калі гэта было неабходна ім, а не па гадзінах і Споку) Мае хлапчукі не ведаюць сосак, бутэлечак і што такое “мамы няма”. За гэты час я наведала мноства культурных мерапрыемстваў, семінараў і майстар-класаў, актыўна ездзіла па Беларусі, жыла ў намётах на фестывалях, лётала ў Індыю. І карміла. Больш за тое — я не ўяўляю, як магла б гэта ажыццяўляць іншым чынам”.\n“Маці, якая корміць, корміць дэманстратыўна? Ідзіце лесам!”\nТаццяна Кандратовіч параіла паглядзець вакол сябе і ўбачыць, што ёсць рэчы сапраўды агідныя і непрыемныя, і гэта зусім не маці, якія кормяць на вуліцы:\n“Усе, хто лічаць, што мама, якая корміць, корміць дэманстратыўна (паверце, каму-небудзь што-небудзь дэманстраваць ёй хочацца менш за ўсё; паспаць, паесці ў цішыні — магчыма, дэманстраваць — дакладна не), што яна павінна прыкрыцца пялёнкай/плашч-палаткай, карміць ў прыбіральні, у падваротні ці яшчэ дзе, дзе яе ніхто не ўбачыць, таму што вам здаецца, што немаўля, якое смокча малако з грудзей (грудзі ж для сэксу і мужыкоў, так?), — гэта так жа жудасна як спаражненні або з чым там яшчэ параўноўвалі. Лесам, сур’ёзна, ідзіце лесам. Калі ў вашым свеце не адбываецца нічога горш, чым жанчыны, якія кормяць немаўлят, і жанчын гэтых трэба цкаваць (сядзі дома, і г.д.) — ідзіце лесам. Калі вам здаецца, што па горадзе тысячамі толькі і носяцца жанчыны з грудзьмі наперавес і гэта праблема, з якой трэба змагацца, апрануўшы белае паліто, то, мабыць, фокус вашай увагі зрушаны моцна не туды. Паглядзіце навокал: кормячую ўбачыце наўрад ці, агіднага шмат. Увогуле, да чаго: вось паверце, жанчына з дзіцем (асабліва з малым да года) — апошні чалавек, якога варта цкаваць, павучаць і вось гэта ўсё”


Ад чаго нас выратоўвае лянота і ці варта з ёй змагацца | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Здароўе » Ад чаго нас выратоўвае лянота і ці варта з ёй змагацца\nЛянота — тое, з чым мы сутыкаемся кожны дзень. З ёй прынята змагацца — мы ўсяляк прымушаем сябе ўстаць з ложка, а не ляжаць да абеду, робім тую непрыемную справу, якую хочацца адкласці на потым, пасля работы займаемся дамашнімі справамі ці ідзём у спартыўную залу замест таго, каб пасядзець на канапе... Але медыкі сцвярджаюць, што лянота дадзена нам не проста так — без яе чалавецтва не выжыла б. Таму вынішчаць «пад корань» гэту якасць у сабе не варта. У якіх выпадках яна карысная і ад чаго нас выратоўвае, а таксама чаму варта прыслухоўвацца да свайго арганізма, мы паразважалі з нейрахірургам, навуковым супрацоўнікам аддзялення пухлін галаўнога мозга РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М. М. Аляксандрава, выкладчыкам кафедры неўралогіі і нейрахірургіі БелМАПА Гуменам Гурбаніджадам.\n— Гумен, лянота лічыцца не самай станоўчай нашай якасцю...\n— Лянота пайшла ад слова lenus, якое азначае «марудлівы» або «вялы». Насамрэч гэта тайм-аўт, які неабходны нашаму арганізму і нервовай сістэме. Лянота задумана прыродай для таго, каб мы працавалі больш энергазберагальна. Кожная жывая істота мае пэўныя рэсурсы энергіі, і яны не бясконцыя. Для таго каб чалавек ці жывёла бессэнсоўна іх не расходавалі, у нас ёсць лянота, якая не дае нам «газаваць» на пустым месцы і марнаваць абмежаваны рэсурс.\nЗ іншага боку, лянота — гэта ўнутрыасобасны канфлікт, калі чалавеку штосьці нявыгадна рабіць, але ён робіць, таму што трэба. Калі маці кажа дзіцяці прыбраць у пакоі, яно не хоча гэтага рабіць, але з задавальненнем згоднае патраціць час на футбол, прытым што прыбіранне ў пакоі патрабуе нашмат менш энергіі. Так уладкаваны чалавек — не рабіць тое, што яму не трэба. Як той казаў, не адкладвайце на заўтра тое, што вы не збіраецеся рабіць у гэтым жыцці.\nКаб выправіць дадзеную сітуацыю і пазбегнуць унутранага канфлікту, работадаўцы выкарыстоўваюць розныя методыкі — стымулы. Калі малпу накіроўвалі ў космас, ёй трэба было націснуць кнопку. Для малпы гэта дзеянне бессэнсоўнае, лішняя трата энергіі, таму прыходзілася яе стымуляваць. Яна націскала на кнопку — і атрымлівала банан, яшчэ раз — яшчэ адзін. Каб прымусіць чалавека рабіць тое, што ён не хоча, ёсць зарплата, прэмія і іншыя спосабы, якія прымушаюць нас пераадольваць сваю ляноту і ўнутраны асобасны канфлікт.\n— Гэта значыць, што лянота дадзена нам не проста так?\n— Найперш яна сігналізуе аб тым, што ў нас знікла канцэнтрацыя ўвагі. Мы ўсе ведаем, што у кіроўцы, які ад'ездзіў шмат гадзін за рулём, верагоднасць трапіць у ДТЗ большая, чым у чалавека, які адпачыў. Калі падчас работы з рук пачынае вывальвацца інструмент, гэта сведчыць пра тое, што наш галаўны мозг ператаміўся, нам не хапае канцэнтрацыі, каб выконваць работу дастаткова добра. Калі наша нервовая сістэма фіксуе, што мы не можам дастаткова канцэнтравацца, уключаецца механізм ляноты, яна ўказвае, што нам неабходны перапынак. І тут важна прыслухвацца да свайго арганізма і падпарадкавацца ляноце. Яна дапамагае нам адпачыць і пасля больш эфектыўна займацца разумовай ці фізічнай работай.\nЯшчэ лянота, як ні дзіўна, патрэбная для захавання здароўя і падаўжэння жыцця. Як вядома, калі арганізм працуе ў рэжыме нон-стоп, ён больш зношваецца, у такіх людзей працягласць жыцця меншая. Напрыклад, адна з даследчых работ прыводзіць такія даныя датычна журналістаў, бо іх жыццё больш актыўнае, стрэсавае, і працуюць яны ў напружаным рэжыме. Гэта мы бачым і на прыкладзе жывёл: у тых, што вядуць больш спакойны спосаб жыцця, ніжэйшая верагоднасць знікнуць з планеты. Кракадзілы засталіся з часоў дыназаўраў і яшчэ доўга будуць жыць. А вядуць яны больш чым размераны спосаб жыцця: актывізуюцца толькі тады, калі нападаюць на здабычу. На працягу года ім патрэбная невялікая колькасць мяса ў параўнанні са львом, які шмат рухаецца.\n— Але як знайсці гэты баланс, улічваючы што медыкі раяць нам, наадварот, шмат рухацца?\n— А чаму так раяць? Гэта наступствы цывілізацыі і таго спосабу жыцця, які яна нясе. Тысячу гадоў таму чалавек, каб паесці, мог некалькі гадзін ганяцца за здабычай. І яго не трэба было заклікаць у спартзалу — актыўнасць была натуральная. Калі чалавек быў неактыўны, ён проста не мог выжыць. Цяпер жыццё патрабуе ад нас зусім іншых задач. Аднак калі ляжаць на канапе пасля таго, як восем гадзін прасядзелі ў офісе, паступова аслабляюцца мышцы, сэрца, ды і ўвесь арганізм пачынае працаваць па-іншаму. Селяніну, які дзень працуе на полі, зноў-такі ўвечары ісці ў спартыўную залу не трэба. Дадаваць фізічную актыўнасць мы рэкамендуем людзям, якія вядуць гарадское жыццё — сядзяць у офісе, ездзяць на машыне.\n— Вернемся да ляноты. Ад чаго яшчэ яна нас аберагае?\n— У прыватнасці, абараняе наш мозг ад перагрузкі. Мы ведаем, як некаторыя студэнты рыхтуюцца да экзамена ў апошнюю ноч. У рэшце рэшт наступае такі момант, калі мозг нічога не ўспрымае, у гэты час ужываюць чай ці каву, каб прымусіць яго працаваць. Аднак радыкальна гэта нічога не мяняе, магчыма, падаўжае работу на 30-40 хвілін, і зноў наступае стан ператамлення. І тут таксама ўключаецца механізм ляноты, калі арганізм сігналізуе: стоп, мне патрэбна перазагрузка. Нездарма кажуць: пераначуем — болей пачуем. Калі мы спім, мозг перазагружаецца і назапашвае ў сабе тыя рэчывы, якія выпрацоўваюцца толькі ў сне і расходуюцца днём. Таксама пазбаўляемся ад таксічных рэчываў, якія выпрацавалі падчас разумовай работы. Гадзіна ці паўгадзіны сну дапамагаюць назапасіць больш інфармацыі, чым калі мы не спім усю ноч. Каб павялічыць эфектыўнасць работы, у Паўднёвай Еўропе, Кітаі, Японіі ўводзяць сіесту. Для нас гэта, вядома, экзотыка, хоць нават у Расіі некаторыя кампаніі яе прымяняюць. На першы погляд здаецца, што работадавец плаціць работніку за тое, што той спіць. Насамрэч ад 20 да 40 хвілін, якія адводзяцца на сон, павялічваюць працаздольнасць і канцэнтрацыю работніка, пасля чаго яго эфектыўнасць нашмат павышаецца.\nВядомы закон дысбалансу — так званы прынцып Парэта. Яго сутнасць у тым, што 20 % намаганняў даюць 80 % выніку. А для таго каб атрымаць астатнія 20 % выніку, трэба працаваць з 80 % намаганняў. Таксама лічыцца, што 20 % работнікаў выконваюць 80 % работы, а 80 % работнікаў — толькі 20 %. Чаму так адбываецца? Мозг у 20 % людзей так пабудаваны, што спачатку яны выконваюць важныя работы, а потым усё астатняе. А 80 % з нас выконвае тэрміновыя работы. А для таго каб мозг дакладна вызначыў, якія работы тэрміновыя, а якія важныя, патрэбныя работа нашай падсвядомасці і паўнацэнны адпачынак. Універсітэтам Брытанскай Калумбіі было праведзена навуковае даследаванне. Дзве групы людзей гулялі ў камп'ютарныя гульні. Палова атрымала джойсцікі, якія працавалі паўнавартасна, а другая палова — прылады з дэфектам. І калі гэтыя людзі спалі, даследчыкі вывучалі работу іх галаўнога мозга. У групе з няспраўнымі джойсцікамі мозг падчас сну выпрацоўваў алгарытм для далейшых дзеянняў. І на наступным этапе яны больш эфектыўна выконвалі задачу. Гэта зноў-такі сведчыць пра тое, што лянота з'яўляецца, каб мозг перазагрузіўся і хутчэй знайшоў рашэнне. Мы адпачываем і, як ні парадаксальна, атрымліваем лепшы вынік.\n— Атрымліваецца, каб знайсці вырашэнне нейкай праблемы, якая нас мучыць, дастаткова часам проста паспаць...\n— Вядома, што такія вучоныя, як Ньютан, Архімед, Мендзялееў, калі верыць гісторыі, зрабілі свае важныя адкрыцці, калі адпачывалі. Такую з'яву мы называем інсайтам — калі чалавек раптоўна штосьці спасцігае ці ўсведамляе. Тлумачыцца гэта тым, што падчас адпачынку падсвядомасць пачынае аналізаваць тую інфармацыю, якую яна назапасіла дагэтуль. І такім чынам наступае азарэнне.\n— Кажуць, што найлепшы адпачынак — змена дзейнасці. Папрацаваў за камп'ютарам — выйдзі на прабежку ці пакалі дровы...\n— Гэта так, але не заўсёды. Калі мы кажам дзіцяці адпачыць, каб яно пасля лепш справілася з дамашнімі заданнямі, а тое ўключае камп'ютарную гульню, гэта не адпачынак: стомяцца вочы, нервовая сістэма, мозг пачне горш працаваць. Пасля гэтага, пасадзіўшы яго за кнігі, мы не атрымаем лепшы вынік.\n— Як бы мы ні ўхвалялі ляноту, наймальнікі не вітаюць такую якасць у работніках...\n— Ген ляноты з'яўляецца лакаматывам для росту нашай цывілізацыі. Калі работадаўцу патрэбен чалавек, які б стварыў нешта новае, такі работнік мусіць быць крыху лянівым. Чалавеку не хацелася штурхаць груз, і ён вынайшаў кола. Ленаваўся скакаць наверх — і прыдумаў лесвіцу, неахвота было крычаць — стварыў гучнагаварыцель... Калі чалавек лянуецца штосьці рабіць, мозг пачынае працаваць і думаць, як аблегчыць задачу, каб менш было затрат энергіі. Так і з'яўляюцца новыя ідэі.\nЁсць вучоныя, якія лічаць, што калі ў чалавека адключыць ген ляноты, атрымаецца ідэальны работнік. Але іншыя даследчыкі ўпэўненыя, што ў такім выпадку спыніцца рух цывілізацыі. Паміж імі ідзе дыскусія, ці настолькі добра развітая наша цывілізацыя, што можна абысціся без гена ляноты.\n— Значыць, важна прыслухоўвацца да сваёй ляноты, а не змагацца з ёй?\n— Вельмі часта — так, бо яна — той рубільнік, які дапамагае арганізму не знясільвацца. Праўда, і змагацца з ёй таксама варта, калі тая не абумоўлена стомленасцю. Але тут трэба звярнуць увагу, што нельга блытаць гультайства з сіндромам хранічнай стомленасці і дэпрэсіяй. Бывае, што прычына ляноты — у пачатку нейкай хваробы. Сіндром хранічнай стомленасці — гэта той стан, які патрабуе сур'ёзнай медыцынскай дапамогі, ён можа мець і вірусную прыроду, і іншыя прычыны. Калі перагрузіць нервовую сістэму больш, чым яна можа вытрымаць, яна аўтаматычна адключаецца. Дэпрэсія, калі чалавеку нічога не хочацца рабіць — уставаць з ложка, прымаць душ, хадзіць на работу, — гэта таксама паталагічны стан. Ён патрабуе лячэння, інакш хвароба хутка робіцца хранічнай, і тады ўжо дастаткова цяжка выцягнуць з яе чалавека.\n— Ёсць людзі, якія і без дэпрэсіі нічога ў жыцці не хочуць рабіць...\n— Гэта сведчыць пра адсутнасць мэты, яны ўвесь час быццам бы чагосьці чакаюць. Каб пераадолець гэта, трэба нагадаць сабе, што ніхто, акрамя нас саміх, не зробіць нас шчаслівымі, наша жыццё знаходзіцца ў нашых руках. Заўсёды трэба гэта памятаць. Кожны чалавек мусіць дасягнуць пэўных важных для яго мэт. І калі яны ёсць і мы да іх імкнёмся, знікаюць млявасць і лянота. Калі наша мэта здаецца недасяжнай, трэба памятаць, што слана мы не можам з'есці адразу — ён вялікі, а наш страўнік маленькі, але мы можам есці яго патрошкі. Таму каб дасягнуць мэты і не ўпасці без сіл, калі нічога не атрымліваецца, варта разбіць вялікую работу на маленькія этапы. І мы дасягнем сваёй мэты — без лішніх затрат энергіі.\nЗагаловак у газеце: Лянота — натуральны стан?\n2789 Лукашэнка: Мы павінны прыняць дадатковыя меры па абароне інтарэсаў шматдзетных сем’яў\n2102 У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?