Лета як магчымасць зарабіць і атрымаць практычныя веды\nУ Мінскай вобласці ўжо сфарміравана 206 студэнцкіх атрадаў, а гэта 4 з паловай тысячы чалавек. Адзін з самых папулярных кірункаў працоўнай моладзі – будаўніцтва і рэканструкцыя сацыяльна значных аб'ектаў. На ўзвядзенні другой Мінскай кальцавой дарогі зараз працуюць тры студэнцкія атрады ў асноўным профільных дарожных спецыяльнасцяў. Надзея Сербіненка пабывала на самай маштабнай будаўнічай пляцоўцы Мінскай вобласці.\nСтудэнты факультэта транспартных камунікацый БНТУ - будучыя дарожнікі. Раней гэтыя чацвёртакурснікі ведалі пра ўкладку дарожнага палатна толькі ў тэорыі, на занятках ім пра гэта гаварылі выкладчыкі. А гэтым летам студэнты не проста працуюць плячо ў плячо з прафесійнымі будаўнікамі і інжынерамі – кожны дзень яны вучацца чамусьці новаму.\nРазраўняць шчэбень уздоўж новага бетоннага пакрыцця, умацаваць земляныя адкосы і засеяць траву. За дзесяць рабочых гадзін - менавіта столькі кожны дзень студэнты праводзяць на будпляцоўцы – студэнты павінны ўсё паспець.\nДругая Мінская кальцавая дарога сёлета будзе прызнана аб’ектам абласнога моладзевага будаўніцтва. На працягу аднаго працоўнага трыместра тут будуць працаваць адразу 6 студатрадаў. Для іх гэта магчымасць набыць неабходныя веды і практыку.\nЗа выкананнем работ сочаць майстры і прарабы – для іх студэнты ў першую чаргу надзейныя памочнікі.\nСтудэнцкі атрад – гэта яшчэ і магчымасць зарабіць. За адзін месяц працы, у залежнасці ад складанасці і колькасці працоўных гадзін, студэнт можа зарабіць ад 5 да 15 мільёнаў рублёў.\nУ асноўным моладзь займаецца рэканструкцыяй і рамонтам навучальных устаноў вобласці, будаўніцтвам сацыяльна значных аб'ектаў. У дзіцячых аздараўленчых лагерах і аздараўленчых цэнтрах, размешчаных на тэрыторыі вобласці, працуюць 700 маладых выхавальнікаў. У складзе 72 сельскагаспадарчых атрадаў працуюць 1,1 тысячы маладых людзей. Актыўны ўдзел моладзь Мінскай вобласці прымае ў работах на Усебеларускай маладзёжнай будоўлі АЭС у Астраўцы.\nСупрацоўнікі ДАІ і валанцёры Чырвонага Крыжа выехалі ў палі Гомельскага раёна\nДзень яўрэйскай культуры пройдзе ў Мінску\nСёння ў Беларусі Дзень без аўтамабіля


Дом-інтэрнат. Да другой хвалі віруса падрыхтаваліся — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n16.01.2021 15.01.2021 admin235Комментарии on Дом-інтэрнат. Да другой хвалі віруса падрыхтаваліся\nДУ «Мікалаеўшчынскі дом—інтэрнат для састарэлых і інвалідаў» традыцыйна ў ліку лідараў. Па выніках работы за 2020 год яго калектыў прызнаны пераможцам у Мінскай вобласці і прызёрам (трэцяе месца) – у Беларусі. Асаблівая гордасць – званне пераможцы ў рэспубліканскім конкурсе «Святло міласэрнасці».\nАднак не менш значныя паўсядзённыя перамогі калектыву дома-інтэрната – у барацьбе з каранавіруснай інфекцыяй.\nЭпідэміялагічная бяспека 230 падапечных і каля сотні супрацоўнікаў – бадай, самы актуальны напрамак у дзейнасці сацыяльнай установы.\n– Да другой хвалі інфекцыі мы падышлі больш падрыхтаванымі. У адрозненне ад першай, калі адчуваўся дэфіцыт інфармацыі, мы ўжо ведалі, як працаваць са сродкамі індывідуальнай аховы, што неабходна перааснасціць, якія новыя методыкі або прыёмы выкарыстоўваць у лячэнні, аздараўленні і прафілактыцы, – зазначае дырэктар дома-інтэрната Валянціна Атрушкевіч.\nДом-інтэрнат знаходзіцца пад патранажам Стаўбцоўскай ЦРБ і дзякуючы бальніцы вясной былі абследаваны з дапамогай тэстаў 112 жыхароў сацыяльнай установы, а таксама ўсе яе работнікі перад заступленнем на вахту. Бальніца прымае жыхароў дома-інтэрната пры неабходнасці іх ізаляцыі. Супрацоўніцтва дзвюх устаноў, дарэчы, носіць пастаянны характар.\nУ гэты няпросты час дом-інтэрнат не застаецца без фінансавай падтрымкі з боку аблвыканкама і спонсараў.\n– Забяспечанасць сродкамі індывідуальнай аховы (а гэта шматразовыя супрацьчумныя касцюмы, бахілы, маскі, пальчаткі, санітайзеры) у нас у тры разы большая, чым прадугледжана нормамі. Набыты 46 пульсаксіметраў для вымярэння кіслароду ў крыві, азанатары для ачысткі паветра ў фае і калідорах, якія здольны знішчаць вірус нават пад плінтусам, – расказвае старшая медыцынская сястра Ніна Асіпенка.\nУмацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы сведчыць пра дзяржаўны клопат аб здароўі і жыцці людзей, якія пражываюць у доме-інтэрнаце. Пад поўную патрэбнасць яны забяспечаны лекавымі сродкамі. Акрамя медыкаментознага лячэння ім прапануюцца фізіятэрапія, ЛФК, масаж, пры неабходнасці – дыетычнае харчаванне. У доме-інтэрнаце працуюць два ўрачы і 17 медыцынскіх сясцёр.\nПадапечныя аздараўліваюцца ў ваенным шпіталі і санаторыях. У доме-інтэрнаце працуе трэнажорная зала. Карыстаюцца попытам заняткі скандынаўскай хадзьбой, лячэбнай фізкультурай. Запрашаюць школа дыябету, курсы па актыўным даўгалецці і аздараўленчым методыкам, профільныя гурткі, лячэбна-працоўныя майстэрні, дзе ўласнымі рукамі можна ствараць шэдэўры.\nУ групе рызыкі – людзі ва ўзросце 80+, з букетам хранічных захворванняў, таму для іх створана аддзяленне інтэнсіўнай тэрапіі. У аддзяленні 24 пацыенты ўмацавалі сваё здароўе.\nУ доме-інтэрнаце, як і паўсюдна, прытрымліваюцца мер перасцярогі: сацыяльнае дыстанцыраванне, нашэнне маскі, асабістая гігіена. І рассадка пастаяльцаў за сталом – у шахматным парадку.


Перавагі і недахопы лічбавых клавішных інструментау\nГалоўная ➠ Навіны ➠ Перавагі і недахопы лічбавых клавішных інструментау\nАпублікавана 07.03.2016 12:48\nлічбавыя піяніна - Прадстаўляюць сабой высокатэхналагічныя музычныя інструменты, якія злучаюць ў сабе стандартную клавіятуру фартэпіяна і яго гучанне з магчымасцямі мідзі-кантролераў і сінтэзатараў.\nДа бясспрэчным пераваг такіх інструментаў ставіцца магчымасць рэгуляцыі гучнасці гуку на выхадзе і прымянення слухавак, дзякуючы чаму можна практыкавацца, гуляць і імправізаваць ні якой выявай не замінаючы тым, хто вас акружае. Лічбавыя піяніна таксама і каштуюць танней традыцыйных клавішных інструментаў. Акрамя таго, яны адрозніваюцца і значна меншай масай, габарытамі, што дазваляе без ускладненняў вырабляць іх транспарціроўку, а таксама дае магчымасць выкарыстання ў невялікіх памяшканнях.\nпіяніна лічбавыя не патрабуюць налады, здабываць з іх гук не залежыць ад часу, гэта значыць з гадамі ён не змяняецца. У тым ліку і неспрыяльныя кліматычныя ўмовы не аказваюць на яго ніякага ўплыву.\nвыкарыстоўваючы лічбавыя клавішныя інструменты, значна прасцей вырабляць гукапіс. усе таму, што ўсе разумеем працэсы ажыццяўляюцца пры непасрэдным падключэнні інструмента да кампутарнага ці іншаму гуказапісвальнаму абсталяванню. Пры гэтым неабходнасці ва ўжыванні мікрафонаў, гукаізаляцыі для памяшканняў няма.\nДа таго ж, гук можна апрацоўваць праз адмысловыя кампутарныя праграмы.\nёсць у разгляданых інструментаў і некаторыя недахопы. Напрыклад, несупадзенне манер гульні пальцаў у дачыненні да спробаў выразнага гуказдабыцця. Так, на традыцыйных, піяніна гэтая функцыя адрозніваецца вялікім выгодай.\nАкрамя таго, у гукаў на лічбавых клавішных недастаткова багатая афарбоўка.\nКошт непрытомнасці. Дзень Халакоста\nНавагодняя ноч забрала жыццё алімпійскага чэмпіёна\nФарс У маскву пачауся завочны суд над Беразоускім


Міякінскі раён — Вікіпедыя\n53°38′00″ пн. ш. 54°47′00″ у. д.HGЯO\nбашк.: Миәкә районы\n20 жніўня 1930 і 13 студзеня 1965\n28 224 чал. (2010)\n2 051,28 км²\nМіякінскі раён на Вікісховішчы\nМія́кінскі раён (руск.: Миякинский район; башк.: Миәкә районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Кіргіз-Міякі.\nМіякінскі раён мяжуе з Стэрлітамацкім, Стэрлібашаўскім, Біжбуляцкім і Альшэеўскім раёнамі, а таксама з Арэнбургскай вобласцю. Плошча раёна складае 2051,28 км².\nМіякінскі раён быў утвораны ў 1930 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.\nНасельніцтва раёна станам на 2017 год складала 25620 чалавек. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (43 %), далей ідуць татары (39,6 %), чувашы (9,3 %), рускія (6,1 %) і ўкраінцы (1,1 %).\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Міякінскі раён\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Міякінскі_раён&oldid=3605445"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:37, 29 красавіка 2020.


Расія распрацоўвае 47 вакцын ад каронавіруса\nРаней прадстаўнікі расійскага навуковага цэнтра "Вектар" заяўлялі, што разлічваюць зарэгістраваць вакцыну ад каронавіруса ў верасні. 20.05.2020, Sputnik Беларусь\nкаронавірус covid-19, навіны , у беларусі, грамадства, расія\nРаней прадстаўнікі расійскага навуковага цэнтра "Вектар" заяўлялі, што разлічваюць зарэгістраваць вакцыну ад каронавіруса ў верасні.\nМІНСК, 20 мая - Sputnik. У цяперашні час у Расіі ідзе распрацоўка 47 вакцын ад каронавіруса, паведаміла ў сераду віцэ-прэм'ер расійскага ўрада Таццяна Голікава.\nГэтай праблемай займаюцца 14 платформаў.\n"У цяперашні час у краіне вядзецца распрацоўка вакцын на 14 платформах у агульнай колькасці 47. Мы вельмі разлічваем, што нейкія з іх дадуць адчувальны вынік", - сказала Голікава ў ходзе пасяджэння Савета Федэрацыі.\nРаней прадстаўнікі расійскага навуковага цэнтра "Вектар" заяўлялі, што разлічваюць зарэгістраваць вакцыну ад каронавіруса ўжо ў верасні. Гендырэктар "Вектара" Рынат Максюкоў казаў, што ў чэрвені будуць завершаны даклінічныя даследаванні эфектыўнасці і бяспекі ўжо гатовай лекавай формы вакцыны. Яе аб'ём будзе дастатковы для для пераходу на клінічныя даследаванні сумарна на 300 добраахвотніках.\nГолікава таксама распавяла, што ў цяперашні час у Расіі праводзяцца клінічныя выпрабаванні пяці прэпаратаў для лячэння каронавіруснай інфекцыі, яшчэ чатыры прэпараты знаходзяцца на дзяржаўнай рэгістрацыі. Іх плануецца выкарыстоўваць у лячэнні пацыентаў.


Настаўніцу асудзілі за шпацыр з бела-чырвоным парасонам. Сведка — яе былы вучань | Новы Час\nАлена Мікалаеўна (у першым шэрагудругая злева) на судзе. Фота "Першы Рэгіён".\nАлена Мікалаеўна Пуцыковіч — выкладчык з амаль 30-гадовым педагагічным стажам. У Іванаўскай школе яна выкладае рускую мову і літаратуру. Раней у судах настаўніца не бывала, затое са жніўня яе выклікалі ўжо тройчы. За ўдзел у несанкцыянаваных мерапрыемствах і непадпарадкаванне супрацоўнікам міліцыі ёй ужо далі штрафаў на 100 базавых велічынь (2700 рублёў).\nАпошні раз Алену Мікалаеўну судзілі 11 лістапада. Падставай для разбору стала прагулка па Іванава ў нядзелю 25 кастрычніка. У той дзень каля 20 жыхарак райцэнтра прайшлі па вуліцы Савецкай. У дзвюх з іх у руках былі бела-чырвоныя парасоны, у адной — толькі чырвоны.\nСведкам на судзе выступаў старшы інспектар Іванаўскага РАУС. У свой час Алена Мікалаеўна выкладала яму рускую мову і літаратуру.\nСуд прызнаў Алену Мікалаеўну вінаватай і прызначыў ёй 55 базавых велічынь штрафу (1485 рублёў). Яшчэ адна ўдзельніца прагулкі, Марына Кіевец, атрымала 30 базавых (810 рублёў).\nСтаў вядомы прысуд за БЧБ-шыльду з назвай вуліцы ў Іванава


Шукаеце унікальны досвед падарожжаў па ежы? Як наконт памылак і лічынак?\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Кулінарны » Шукаеце унікальны досвед падарожжаў па ежы? Як наконт памылак і лічынак?\nАпошнія навіны Аўстраліі • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Апошнія навіны Камбоджы • Кулінарны • Апошнія навіны Японіі • Апошнія навіны Мексікі • навіны • Апошнія навіны Паўднёвай Афрыкі • Апошнія навіны Паўднёвай Карэі • Апошнія навіны Тайланда • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада • актуальныя\nКалі вы шукаеце прыгожае падарожжа па ежы, вось некалькі самых папулярных чарвякоў, якія можна паесці па ўсім свеце.\nНасякомыя і ліхачы - папулярная і нармальная ежа ў многіх краінах свету. Я памятаю паездку ў Паўднёвую Карэю, калі мы ехалі на пароме на востраў і, высадзіўшыся, у паветры адчуваўся гэты рэзкі пах. Хіба толькі я гэта заўважыў, бо, здаецца, гэта не прыцягвала чужой увагі. Калі мы ішлі па вуліцах, пах станавіўся ўсё мацнейшым, і я ведаў, што мы знаходзімся на правільным шляху да пошуку крыніцы водару. І вось яны былі - у той момант, калі мае вочы сустрэлі нюх, калі я ўтаропіўся ў вялікі кошык распараных граб.\nЯ спытаў у нашага экскурсавода, ці гэта я думаў, што яны, і яна засмяялася і сказала так, давайце купім, каб вы маглі паспрабаваць. Яны вельмі папулярныя ў барах, бо выдатна спалучаюцца з напоямі. Добра, ну, я мяркую, што я не такі азартны, але калі вы, вось некаторыя лепшыя глючныя чарвякі, якія можна паесці па ўсім свеце.\nАфрыка: смярдзючыя памылкі\nВерыце ці не, смярдзючыя жукі на самой справе нагадваюць густ яблыкаў. Іх альбо ядуць прама як закуску, альбо выкарыстоўваюць як араматызатар для такіх рэчаў, як рагу. У абодвух выпадках яны варацца, і менавіта падчас гэтага працэсу гатавання яны вылучаюць сваю смурод як тактыку выжывання. Ну, добра ... добра паспрабуй маленькіх памылак.\nАўстралія: Witchetty Grubs\nДэлікатэсы-глыбінкі ўваходзяць у сямейства бушавых. Каму падабаецца ў сырам выглядзе - на смак як міндаль, а камусьці, як прыгатаванаму, - як смажаная курыца. Унутранасць? Ну, яны падобныя на яечню. Ці трэба ісці далей?\nКамбоджа: смажаныя павукі\nЧаму ў Азіі так шмат памылак? Гэтак жа, як у коніка, у гэтых вялікіх павукоў больш мяса, чым у коніка, і ён здзіўляе, калі ўкусіш яго (як і конік) - карычневы асадак, які складаецца з яек, экскрыментаў і нутро. Калі ласка, перадайце мне міску. Звычайна яго марынуюць у цукры, солі і MSG, а потым абсмажваюць з часнаком. Добра, на самай справе гэтая частка гучыць добра.\nЯкраз і варта было чакаць, што гэта сухарыкі, у якія ўкатваюцца восы перад тым, як спячыся. Ці ўявіце сабе шакаладнае пячэнне, акрамя таго, што шакаладныя чыпсы - гэта восы. Гэтыя восы маюць магутнае ўкус, таму мы можам толькі спадзявацца, што яны знялі скуру яшчэ да таго, як іх запеклі ў вашым сухарыку.\nМексіка: Ікра насякомых\nУ Мексіцы яго называюць эскамол - ікра насякомых. Яго вырабляюць з лялячак мурашак і ядомых лічынак, якія збіраюць з расліны мескаль або тэкіла. Водар апісваецца як арэхавы і здобны з тэкстурай тварагу. Ммм ммм добра.\nПаўднёвая Карэя: Шаўковыя чарвякі\nНе толькі для адзення, Beondegi, таксама вядомы як шаўковыя чарвякі, з'яўляецца вельмі папулярнай закускай у Паўднёвай Карэі. Яны адварваюць іх, рыхтуюць на пару і запраўляюць. Вы можаце знайсці іх у барах, у вулічных прадаўцоў, практычна ў любой кропцы краіны. Водар шмат у чым нагадваюць дрэва. Дрэва. Калі ў апошні раз у вас была цяга да дрэва?\nПаўднёва-Усходняя Азія: захапленне саго\nГэтая крупы досыць універсальная, каб яе можна было ўжываць у вараным або сырам выглядзе. Кажуць, што прыгатаваны на смак падобны на бекон, сыры ... ну, ён мае крэмавую структуру - што яшчэ? Як і іншыя азіяцкія ласункі, яго звычайна запраўляюць і рыхтуюць, каб дадаць смаку стравы.\nПаўднёвая Афрыка: чарвякі мопана\nПаводле паведамленняў тых, хто паспрабаваў яго, Mopand Worms на смак вельмі падобны на курыцу, прыгатаваную на грылі. Яны вялікія і сакавітыя - вялікі мясны кавалак - іх звычайна вэнджаюць альбо сушаць, а затым регідратаруюць і вараць альбо з чылі, альбо з таматным соусам.\nУявіце сабе вялікага - і мы маем на ўвазе вялікага - коніка, запраўленага соллю, перцам у парашку і чылі, які потым абсмажваюць у вялікім воку. На смак як полая скура папкорна, за выключэннем таго факту, што пры ўкусе ў яе з арганізма пырскае трохі соку. Глыток. Папытаеце Jing Leed выпрабаваць гэтую "хмельную" ежу.


Прэс-сакратар Мінспорту: Беларусы пранеслі сцяг Расіі? Гэтая акцыя не была санкцыянаваная міністэрствам\nПрэс-сакратар Мінспорту: Беларусы пранеслі сцяг Расіі? Гэтая акцыя не была санкцыянаваная міністэрствам 6\nПрэс-сакратар Міністэрства спорту Уладзімір Несцяровіч заявіў, што беларускае Міністэрства спорту і турызму пакуль не пачынала высвятляць асобу чалавека, які нёс сцяг Расіі на адкрыцці Паралімпійскіх гульняў.\n«Я пакуль што не ведаю, хто гэты чалавек. Менавіта цяпер я не ўпэўнены, што будзем гэтым займацца. Не, нам цікава, хто гэта, бо гэтая акцыя не была санкцыянаваная міністэрствам. Але хто гэты чалавек… Паспрабуем высветліць».\nКалі МПК высветляе, то пытанне да міжнароднага Паралімпійскага камітэта. Яны ўжо ведаюць — ну, пачакаем. Мабыць, яны раскажуць, што гэта за чалавек і што яны прыдумалі рабіць цяпер», — сказаў Несцяровіч.\nПа фота падобна, што гэта не адзін з беларускіх паралімпійцаў. У Міжнародным паралімпійскім камітэце заявілі, што яго асоба ідэнтыфікаваная, абмяркоўваюцца магчымыя дысцыплінарныя меры.\n08.09.2016 / 11:11\nІнвалід на галаву з радаснай усмешкай пранес трыкалор....\nГнаць у шыю гэтага "рускаміраўца", які прымазаўся да каманды. МПК правільна зробіць, калі адправіць назад усю беларускую зборную. Трэба думаць і бачыць , хто з табой едзе, а не патураць розным правакацыйным выхадкам\nУволить виновного, однозначно.


Святыня ў святыні\nОпубликовано: 26.10.2011 18:16:34\nНА ЯЕ ўрачыстым адкрыцці пабывалі пілігрымы з розных куткоў нашай краіны і каталіцкае духавенства Беларусі — больш за 150 чалавек. Табліца ўсталявана на сцяне храма Pater Noster у сталіцы Ізраіля Іерусаліме. Яна керамічная, мае памер 1,2х2 м. Праца па вырабе табліцы была досыць складанай з-за асаблівасцяў беларускага алфавіту.\nУ Іерусаліме з’явілася табліца з малітвай «Ойча наш» на беларускай мове.\n— Інсталяцыя табліцы «Ойча наш» на беларускай мове ў Ізраілі — важная падзея не толькі ў рэлігійным плане, але і ў культурным, — адзначыў пробашч рымска-каталіцкай парафіі ў Расонах і каардынатар пілігрымак Віцебскай дыяцэзіі ксёндз Вячаслаў Барок. — Гэта сведчыць аб тым, што культура нашай краіны гарманічна ўпісваецца ў культуру іншых народаў і займае сярод іх годнае месца. Табліца з’яўляецца сімвалам таго, што беларуская мова жывая, і, прынамсі, і яе на Беларусі шануюць. У тым ліку каталіцкі касцёл, які прыкладае шмат намаганняў, каб захаваць гэты дар Божы, якім з’яўляецца мова.\nАсвячэнне табліцы ініцыяваў мітрапаліт Мінскі Тадэуш Кандрусевіч. Першапачаткова яно планавалася на май гэтага года, але ў сувязі з беатыфікацыяй Яна Паўла ІІ была перанесена на кастрычнік.\nПілігрымка беларусаў у Святую зямлю доўжылася цэлы тыдзень. За гэты час вернікі не толькі пабывалі на цырымоніі адкрыцця беларускай табліцы, але і наведалі найбольш значныя месцы, пра якія ўзгадваецца ў Евангеллі: сталіцу рымскіх пракуратараў Кейсарыю, святыя месцы ў наваколлі Галілейскага мора, Назарэт, гару Фавор, Мёртвае мора, раку Іардан, сам Іерусалім.\nПадрыхтавана па матэрыялах інтэрнэт-крыніц


Жыццё робіць нас мацнейшымі, сцвярджаюць наведвальнікі гэтага аддзялення, дзе пануюць атмасфера творчасці, увага і дабрыня. І даказваюць гэта сваім уласным, няхай і нялёгкім, прыкладам — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n01/12/2017 318 redakcyja 0 Comment\nКалі атрымала рэдакцыйнае заданне расказаць пра аддзяленне дзённага знаходжання для інвалідаў, доўга думала, з чаго пачаць размову, на чым засяродзіць увагу. Мае хваляванні былі лішнімі, таму што… Літаральна з парога адчуваецца асаблівая ўтульнасць, зусім не характэрная для райбальніцы (пад яе дахам знаходзіцца аддзяленне) дамашняя атмасфера, вее цеплынёй і клопатам.\nМастак Іван Рашанаў і загадчыца аддзялення Святлана Несцяровіч\n– Прывітанне! Вы з газеты? Чытаем-выпісваем любімую раёнку, – так душэўна, па-свойску сустрэлі падапечныя аддзялення. І з гэтага моманту час нібы перастаў існаваць – пачалося падарожжа, здаецца, у нейкі іншы свет – свет бязмежных магчымасцей, дзе ўсё прасякнута любоўю і творчасцю.\n…Раніца. За акном яшчэ не развіднела. А Ала Шапель, якая прыходзіць сюды з мужам Васіліем, ужо займаецца. Некалькі хвілін яна адводзіць працы з ручнымі трэнажорамі (іх атрымалі па праекце «Санаторый дома»), пасля пераходзіць на больш рухомыя.\nУ Мікалая Аляксейчыка спартыўная хвіліна\nПобач на веласіпедным трэнажоры запланаваную дыстанцыю пераадольвае Мікалай Аляксейчык. У аддзяленне ён прыязджае са Старых Будаў: адлегласць не палохае, упэўнены, што жыццё і ёсць рух. Расказвае, што за\n4 гады тут шмат чаму навучыўся, значна ўмацаваў здароўе. І сёння яму пад сілу тое, што раней з-за наступстваў хваробы здавалася немагчымым.\n– Планаў многа, – дзеліцца Мікалай, галоўнае, каб было з кім іх ажыццявіць. Мару пра сям’ю і, канешне, паправіць здароўе.\nПакуль у наведвальнікаў спартыўная хвіліна, разглядаю пакойчыкі аддзялення. Хочацца зноў і зноў углядацца ў безліч творчых прац, якія проста ўражваюць сваёй арыгінальнасцю, нестандартнасцю, глыбінёй задумкі. Без перабольшання: яны ўнікальныя, кожная па-свойму. Немагчыма адарваць вочы ад шкатулак, дошчачак, ваз, выкананых у тэхніцы дэкупаж. А якія атрымліваюцца сувенірныя бутэлькі, дэкарыраваныя папяровымі сурвэткамі, бісерам ці атласнымі стужачкамі. Фантастычна, стыльна, сучасна – захапляе ўсё, што давялося ўбачыць. І між волі пачынаеш уяўляць, як той ці іншы выраб упрыгожыць кватэру ці стане неверагодным падарункам блізкаму чалавеку. Хочацца што-небудзь набыць (дарэчы, працуе сацыяльны магазін) з рэчаў ручной работы, з гэтага асартыменту часам вельмі смелых інтэр’ерных рашэнняў. Зараз гурткоўцы «Пейп-арту», «Свету дэкупажу», «Сюрпрыза», «Майстрыхі» рыхтуюцца да навагодніх святаў. Галіна Малевіч з заўсёднай акуратнасцю, стараннасцю працуе над святочнымі ўпрыгожаннямі, Ганна Лук’янава спасцігае мастацтва арыгамі.\nУ майстэрні пануе пераднавагодні настрой. Са сваімі падапечнымі Ганнай Лук’янавай і Галінай Малевіч кіраўнік гуртка Дзіна Кендыш і інструктар па парацоўнай тэрапіі Вераніка Коктыш (у цэнтры)\nУжо гатовы і хутка адправяцца на чарговую выставу навагоднія дэкарыраваныя свечкі, калядныя анёлачкі, ёлачныя цацкі, віншавальныя паштоўкі, шакаладніцы. Дзівішся, няўжо ўсё гэта – ручная праца.\n– Глядзіце, што фантазія нашых падапечных зрабіла са звычайнай пластмасавай бутэлькі, – дэманструюць прыгожыя святочныя званочкі кіраўнікі гурткоў Дзіна Кендыш і Лілія Буйко.\nЦікавы стыль размалёўкі ў Дзмітрыя Сталярчука: яго работу лёгка пазнаць сярод іншых – кожны элемент малюнка заштрыхаваны. Незвычайны падыход. Дарэчы, Дзмітрый – актыўны ўдзельнік тэатральнага гуртка «Экспромт». Пастаноўкі казак, сцэнак, мініяцюр у выкананні «Экспромта» бачылі многія: ставяць і для сябе, заўсёды чаканыя госці ў ЦКРНіР, выступалі на сцэне гарадскога Дома культуры. Зараз са сцэнкай «Семачкі» заявяць пра сябе на фестывалі творчасці «Кветка сонца» ў аграгарадку Мірны Баранавіцкага раёна. Дарэчы, сцэнарыі часта пішуць самі.\nА вось работы Івана Рашанава вядомы не толькі ляхавічанам, пабывалі яны на «Славянскім базары», і нават цяпер многія з іх адпраўлены на конкурс у Брэст. Яго малюнкі часта ўпрыгожваюць выставы па-за межамі краіны. Яны ўражваюць сваёй строгасцю, у нейкім плане ім уласціва лёгкая стрыманасць. Асабліва атрымліваецца маляваць, а, дакладней, перарысоўваць архітэктурныя аб’екты – храмы, гарадскія збудаванні. А пачынаў Іван Рашанаў з сюжэтаў дыснэеўскіх мультфільмаў, маляваў і ў стылі фэнтэзі.\nГалоўнае, знайсці цікавы момант, фотаздымак. З жартам успамінае, як заўважыў у кватэры сяброў шпалеры з незвычайным рысункам. На наступны дзень прыйшоў у аддзяленне з кавалачкам шпалеры і жаданнем хутчэй перанесці прыгожы сюжэт на паперу.\nСёння пазнаёміцца з творчасцю Івана Рашанава можна ў аддзяленні дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту, дзе арганізавана выстава яго малюнкаў.\nА яшчэ ён не ўяўляе жыццё без падарожжаў і толькі «за», каб прайсціся ў грыбы, адправіцца ў паход або спякотны дзень правесці каля рэчкі. Асабліва запомнілася экскурсія ў музей чыгуначнай тэхнікі, займальна правялі час і на выставе робатаў у Баранавічах.\nЛюбяць наведвальнікі аддзялення экскурсіі. І вельмі ўдзячныя за разуменне і падтрымку ад сваіх даўніх сяброў – калектыву малочнага завода.\n– Да жыцця трэба ставіцца сур’ёзна, але з настроем на пазітыў. Праблемы будуць заўсёды, ды ў гэтым і ёсць жыццё: клопаты, прыемныя і не толькі, радасці, перамогі і паражэнні. Няхай усё робіць нас мацнейшымі, – шчыра жадаюць сабе і чытачам раёнкі гурткоўцы.\n– Для нашых падапечных аддзяленне стала другім домам. Яны спяшаюцца сюды і з добрым настроем, каб падзяліцца з іншымі, і з дрэнным, каб абмеркаваць свае праблемы, расказаць, што хвалюе, каб стала лягчэй. Бо ўпэўнены: іх тут чакаюць, любяць і заўсёды прыйдуць на дапамогу. У іх вераць. Дзеля нашых сяброў мы і працуем, – гаворыць загадчыца аддзялення Святлана Несцяровіч.\n← У асноўным стабільна, але ёсць пытанні. У Ляхавічах прайшло пасяджэнне райвыканкама\nВ Петуховщине Ляховичского района горела дача →


Сяргей Сяргеевіч Альшэўскі — Вікіпедыя\nСяргей Сяргеевіч Альшэўскі\n15 мая 1984(1984-05-15) (36 гадоў)\nСяргей Сяргеевіч Альшэўскі (15 мая 1984) — фінансавы дырэктар «Press Club Belarus», беларускі палітвязень, затрыманы і абвінавачаны ў час пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.\nБыў затрыманы 22 снежня 2020 года ў сядзібе «Press Club Belarus». У загараднай хаце Альшэўскага прайшоў ператрус (у той момант там знаходзілася яго жонка), па выніках якога былі забраны ўсе ноўтбукі, у тым ліку і жонкі, ды банкаўскія карты. Пасля затрымання Сяргея даставілі на допыт у Дэпартамент фінансавых расследаванняў.\nСпачатку Сяргея змясцілі ў ізалятар на вул. Акрэсціна, а затым перавялі ў СІЗА-1 у Мінску.\n31 снежня 2020 года стала вядома, што Альшэўскаму прад’яўлена абвінавачванне па ч. 2 артыкула 243 Крымінальнага кодэкса «Ухіленне ад выплаты сум падаткаў, збораў у асабліва буйным памеры».\n13 студзеня 2021 года сумеснай заяваю адзінадцацці арганізацыяў (праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі ПЭН-цэнтр ды інш.) Альшэўскі разам з іншымі арыштаванымі супрацоўнікамі «Press Club Belarus» быў прызнаны палітычным зняволеным.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сяргей_Сяргеевіч_Альшэўскі&oldid=3843093"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:09, 4 мая 2021.


Лукашэнка сустрэўся з начальнікам ААЦ\n05.08.2019 / 14:32\nАндрэй Паўлючэнка на сустрычы з Аляксандрам Лукашэнкам.\nАляксандр Лукашэнка правёў сустрэчу з начальнікам Аператыўна-аналітычнага цэнтра Андрэем Паўлючэнкам. Пра гэта БелТА паведамілі ў прэс-службе беларускага лідара.\nКіраўнік дзяржавы пацікавіўся вынікамі выканання ранейшых даручэнняў па развіцці дадзенай структуры. Абмеркаваныя таксама асноўныя напрамкі працы ААЦ, актуальная тэматыка, якая ляжыць у поле зроку цэнтра, кадравыя пытанні.\nАндрэй Паўлючэнка далажыў аб суправаджэнні цэнтрам рэзанансных крымінальных спраў, а таксама шэрагу буйных інфраструктурных праектаў.


Як расійскія СМІ робяць прапаганду пра мінскія акцыі супраць інтэграцыі | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Як расійскія СМІ робяць прапаганду пра мінскія акцыі супраць інтэграцыі\nПрыхільнікам незалежнай Беларусі прыпісваюць дзеянні іх праціўнікаў, беларускім пратэстам — рысы ўкраінскіх.\nЁсць на сайце расійскага інфармагенцтва "РІА Навіны" аўтар Нюра Н. Берг. Раз на тыдзень ён (яна) выдае калонку, якая "выкрывае" ўкраінскую "крывавую хунту". Гэтыя тэксты стракацяць кідкімі загалоўкамі накшталт "Кіеў перад нармандскім самітам: рыхтуйце дровы для Майдана", "Як "галоўны русафоб Украіны" вярнуўся ва ўладу" ці "Хітры план Зяленскага: што рабіў прэм'ер Украіны ў гасцях у нацыстаў".\nУ персанажа ёсць твітэр, тэлеграм-канал і старонка ў "Фэйсбуку". Там Нюра піша пра "ўкраінскіх карнікаў" і навінавы парадак дня Украіны праз прызму велікарускага шавінізму. Але 15 снежня сёе-тое змянілася. Свежы артыкул Нюры Н. Берг называецца "Украінцаў выгналі з Ганконга, на чарзе Беларусія". Інакш кажучы, да антыўкраінскай дадалася антыбеларуская прапаганда.\nАўтар артыкула літаральна выварочвае рэчаіснасць навыварат, прыпісваючы прыхільнікам незалежнасці Беларусі дзеянні іх ідэалагічна зараджаных сапернікаў. Зараз пакажам як.\nБеларуская мова як экзотыка\nАпошнія абзацы артыкулы прысвечаны Беларусі і беларускім актывістам, якія пратэстуюць супраць інтэграцыі з Расіяй. Нюра Н. Берг транслюе наступнае пасланне: гэта "сапраўдныя малодшыя браты ўкраінскіх майданшчыкаў, якія ахвотна і літаральна атрымліваюць у спадчыну ўсе тэхналогіі ўкраінцаў".\nСамы яскравы момант у "сітуацыі", якая "разгойдваецца па адпрацаванай праграме", — гэта "барацьба за родную беларускую мову, якая ў краіне сёння выглядае хутчэй экзотыкай", лічыць аўтар калонкі. "Ужо сёння актывісты скандаляць у грамадскіх месцах, заяўляючы пра тое, што не разумеюць "парузскі", і патрабуючы ад касіраў і прадаўцоў абслужыць іх на мове", — заяўляе ён (яна).\nУ Расіі гэта распаўсюджаны прапагандысцкі штамп. Пры гэтым сітуацыя ў Беларусі, хутчэй, адваротная. Шырокі розгалас атрымаў выпадак, калі былы галоўны ідэолаг Беларусі Уладзімір Замяталін зладзіў скандал у краме з-за таго, што касір звярнулася да яго на беларускай мове. "Ды не хачу я гаварыць на вашай дзяўбанай мове. Канстытуцыю пачытайце і адказвайце мне па-руску!" — крычаў ён на касіра.\nУкраінскія карнікі мадэруюць беларускія паблікі\nАле ўсё ж галоўная пратэставая сіла ў Беларусі, на думку Нюры Н. Берг, гэта... украінцы! "Перадавыя атрады ўкраінскіх тэхнолагаў, навучанне якіх і так ужо абышлося ў немалыя сумы амерыканскім і іншым падаткаплацельшчыкам, даўно кансультуюць беларускіх шукальнікаў Еўропы", — такі меседж скормліваюць расіянам. Нават незразумела, чаму гэтыя ўзброеныя тэхналогіямі да зубоў прафесіяналы вулічнага бунту дагэтуль не збіраюць у Мінску шматтысячныя акцыі!\n"Дастаткова пачытаць беларускія паблікі, каб пераканацца, наколькі вялікая роля ўкраінскіх актывістаў у мадэраванні дыскусій пра будучыню краіны, як напорыста яны ствараюць дыскурс, як жорстка распраўляюцца з апанентамі, налятаючы зграяй і маральна знішчаючы крытыкаў, — працягвае Нюра Н. Берг. — Многія з іх удзельнічалі ў карнай аперацыі ў Данбасе, а цяпер ваююць на ідэалагічным фронце, інструктуючы беларускіх пабрацімаў".\nШкада, аўтар не ўдакладняе, пра якія паблікі ідзе гаворка. У беларускім сегменце "Тэлеграма" такіх няма, а ў "Фэйсбуку", не кажучы ўжо пра "УКантакце" і "Аднакласнікі", колькасная перавага даўным-даўно на баку ольгінскіх ботаў. Часам яны нават рашаюцца на скаардынаваныя акцыі. У канцы 2018 года дзясятак быццам бы не звязаных адзін з адным рэгіянальных паблікаў "УКантакце" (накшталт "Твой Минск", "БрестСИТИ", "НЕтипичный Витебск") раптам практычна адначасова выкацілі аднатыпныя апытанні пра тое, ці хочуць іх чытачы ўвайсці ў склад Расіі. Таксама ў Беларусі разгорнута сетка сайтаў з беларусафобскай пазіцыяй і антызаходнім парадкам дня, карані якіх вядуць у Расію.\n"Майданныя" лозунгі ў Мінску?\nФраў Н. над усім бачыць злавесную цень Майдана. І нават лозунгі, пад якімі пратэстуюць у Мінску і ў Кіеве, не пазбеглі параўнання:\n"Асноўныя пасылы змагароў — абсалютная калька з майданных лозунгаў: "Не капітуляцыі", "Не Тайговаму саюзу" (так называюць МС украінскія ідэолагі яшчэ з дамайданных часоў), "Вярніце нам нашу мову!", "Беларусь — гэта Еўропа". У рамках барацьбы за незалежнасць разганяецца нянавісць да праваахоўнікаў, якіх інтэнсіўна расчалавечваюць з падачы тых жа інструктараў. І вядома, скачкі з вядомымі крычалкамі".\nТут у аўтара ўвогуле ўсё перамяшалася. З лозунгам "Беларусь у Еўропу" і яго вядомым працягам у Мінску выступалі яшчэ ў сярэдзіне 2000-х, задоўга да ўкраінскай "Рэвалюцыі Годнасці". Пад лозунгам "Не Тайговаму саюзу" ў Мінску ніхто не пратэстуе, у нас цяпер праблемы не з МС, а з Саюзнай дзяржавай. Гэты фрагмент артыкула Нюры Н. Берг — якраз той выпадак, калі расіян палохаюць тым, што ў Беларусі — ужо "як ва Украіне", проста прыпісваючы беларускім пратэстам рысы ўкраінскіх, хоць у рэчаіснасці для гэтага няма ніякіх падстаў, беларусы крэатывяць самі.\nШто да "вядомых крычалак" пра "скачкі", то аўтар РІА Навіны, мабыць, проста не ў курсе, што яны, а дакладней, яна — дзе там некалькі? — прызнаная ў Беларусі экстрэмісцкай. А беларусы — законапаслухмяныя грамадзяне, экстрэмісцкія крычалкі не скандуюць! А як можна расчалавечыць безаблічных "людзей у цывільным", якія здымаюць пратэстоўцаў на камеры, і хто гэтым займаецца? Пакінем гэтыя пытанні на сумленні Нюры Н. Берг.


Smart Application Controller што гэта за праграма - www.amigoplus.ru\nНекаторыя карыстальнікі могуць выявіць у сябе на кампутары усталяванае дадатак «Smart Application Controller», прычым самі карыстальнікі часта не памятаюць, калі яны ўсталеўвалі падобную праграму. Функцыянал названага прадукту прызначаны для аддаленага кіравання іншымі smart-прыладамі, пры гэтым з-за свайго абмежаванага функцыяналу дадзеная праграма ўжываецца даволі рэдка. У дадзеным артыкуле я распавяду, што гэта за праграма Smart Application Controller, для якіх мэт яна прызначана, і як выдаліць Smart Application Controller на вашым ПК.\nАпісанне прыкладання Smart Application Controller\nЧто такое Smart Application Controller 1 Што такое Smart Application Controller\nДля чего нужен Smart Application Controller 2 Для чаго патрэбен Smart Application Controller\nКак удалить Smart Application Controller 3 Як выдаліць Smart Application Controller\nШто такое Smart Application Controller\nДык што ж гэта Smart Application Controller? Гэта разумная праграма-кантролер прыкладанняў, якая дазваляе ажыццяўляць кіраванне аддаленымі прыладамі (планшэт, смартфон, гадзіннік, Smart TV і гэтак далей) і сінхранізацыю паміж імі, прычым усе паказаныя прылады знаходзяцца ў межах адной Wi-Fi сеткі.\nДадзеная тэхналогія з'яўляецца чарговай рэалізацыяй папулярнай ідэі «разумная хата», аўтаматызуюць працу з рознымі бытавымі прыладамі, якая робіць працэс кіравання імі простым, зручным і ажыццяўляюцца з адзінага цэнтра.\nСамае прыкладанне звычайна размяшчаецца ў дырэкторыі З: \_ Program Files \_ Smart Application Controller, і мае памер каля 10 мегабайт.\nНа кампутар карыстальніка гэтая праграма Smart Application Controller звычайна трапляе ў выніку бандлинга (разам з іншымі праграмамі), і калі вы не запампоўвалі яго самастойна, тады рэкамендую выдаліць яго з вашага ПК, так як бываюць выпадкі, што пад дадзеным найменнем хаваецца чарговы вірус.\nДля чаго патрэбен Smart Application Controller\nПасля таго, як мы ўсьвядомілі, што такое Smart Application Controller варта таксама вызначыцца з тым, для чаго прызначаны Smart Application Controller. Як я ўжо згадваў ледзь вышэй, функцыянал дадзенага прыкладання складаецца ў аддаленым кіраванні рознымі прыладамі, а таксама ў сінхранізацыі дадзеных паміж імі.\nДадаткам падтрымліваецца трансляцыя экрана аддаленага прылады на вашым ПК, што даволі зручна і дазваляе наглядна кіраваць патрэбным прыладай на адлегласці.\nПры гэтым колькасць падтрымоўваных дадаткам прылад пакуль не вяліка, але распрацоўшчыкі абяцаюць будучыню пашырэнне функцыяналу і магчымасцяў дадзенага прыкладання.\nЯк выдаліць Smart Application Controller\nПасля таго, як мы разабраліся з тым, што за праграма Smart Application Controller і якое яна мае прызначэнне, варта таксама разгледзець пытанне аб тым, як выдаліць Smart Application Controller з кампутара. У большасці выпадкаў бывае досыць перайсці ў сістэмнае выдаленне праграм, знайсці ў спісе праграм ўказаны софт і выдаліць яго з вашага ПК.\nКалі ж у спісе праграм для выдалення дадзенае прыкладанне не прадстаўлена, тады рэкамендуецца перайсці па адрасе C: \_ Program Files \_ Smart Application Controller, знайсці там файл «unins000.exe» і, клікнуўшы на яго, выдаліць дадзенае прыкладанне з кампутара.\nТаксама можа быць актуальным выкарыстанне спецыяльных прыкладанняў для выдалення праграм (узроўня CCleaner), якія пісьменна выдаляюць не толькі саму непажаданую праграму, але і ўсе яе сляды на кампутары.\nДэўсталёўка Smart Application Controller з дапамогай CCleaner\nВышэй мы даведаліся, што гэта за праграма Smart Application Controller. Пры гэтым адзначу, што інфармацыі аб дадзеным дадатку даволі мала як у рускамоўным, так і англамоўным сегменце сеткі Інтэрнэт, што наводзіць на думку аб сумніўным статусе дадзенага прадукту. Таму калі вы не запампоўваць яго самастойна, рэкамендую выдаліць дадзеную праграму з вашага кампутара, а сам кампутар праверыць на віруса з дапамогай Dr.Web CureIt! і іншых адпаведных праграм, лішнім гэта дакладна не будзе.\n(29 адзнак, сярэдняе: 4,83 з 5)\n” Каментар "Smart Application Controller што гэта за праграма"\n31 кастрычніка 2018 у 16:53\nблет яна усталявалася мне сама на комп спс што дапамог за мной думаў хакеры сачылі\nЯк на клавіятуры набраць сабаку


Кандрат Крапіва. Гарэлік і яго жонка\nГарэлік і яго жонка\nКалі вы любіце ружовае,\nкалі вы любіце белае,\nкалі вы любіце круглае, мяккае, салодкае, цёплае, то вы бярэце гэтакую жонку, як у Гарэліка.\nОх, што ў яго за жонка!\nГэта не жонка, а... Я ўжо й сам не ведаю, што гэта такое.\nВочкі ў яе блішчаць, як мацыцовыя гузікі; губкі, дык гэта, я вам скажу,— монпасье. І ўся яна вабіць, цягне да сябе, як бакалейная крамка.\nНяма ў Гарэліка нічога мілейшага на свеце, як яго крамка ды яго жонка. Толькі абедзве яны наадварот: крамка з кожным годам пусцее, а жонка з кожным днём паўнее.\nЧаму паўнее? Чаго паўнее?\nКалі вы чалавек недагадлівы, то вы яшчэ не дагадаліся, то вам прыйдзецца пачакаць.\nА жонка ходзіць, а жонку нудзіць, а жонцы хочацца.\nЧаго ёй хочацца?\nКалі вы чалавек недагадлівы, то вы яшчэ не дагадаліся. Калі вы чалавек недагадлівы, то... ёй хочацца селядца, ёй хочацца кіслага, ёй хочацца вострага, ёй хочацца салёнага.\nОх, чаго ёй хочацца! Ей хочацца нават таго, чаго ў краме Гарэліка няма.\nА чаму ёй хочацца вострага?\nКалі вы чалавек дагадлівы...\nКожны дзень жонка Гарэліка то шые кашулькі, то кроіць шапачкі; то шые шапачкі, то рыхтуе пялёначкі. Кожны дзень яна баіцца, каб не прыйшлося памерці, як прыйдзе тая пара.\nОх, як не хочацца яшчэ паміраць! Ой, як гэта страшна. Ёй ні разу ў жыцці яшчэ не даводзілася паміраць.\nГарэлік кожны дзень ёй гаворыць:\n— Мілая, ты мне даражэй за ўсё на свеце. Ты мне дорага, як патэнт, але тваё хныканне праціўна мне, як фінаддзел. Ой гэты фінаддзел! Ён з мяне вантробы выцягне! Ён мне краму зачыніць!\nПраз гадзіну Гарэлік супакойваецца. Ён задуменна глядзіць недзе далёка ўперад, як бы прыслухоўваючыся да таго, што робіцца ў яго ўсярэдзіне, і нешта паціху мармыча, нібы ката пяе.\nПотым яны лічаць. Жонка лічыць, калі ёй прыйдзецца паміраць, а Гарэлік лічыць, калі яму прыйдзецца заплаціць паўтара рубля за фурманку. Жонка кажа — пятнаццатага, а Гарэлік кажа — трынаццатага.\nОх, як яны спрачаюцца!\n— Гэта было ў той дзень,— кажа Гарэлік,— калі мне нейкі паскуда ўпёр за дзвесце грам цукру мікалаеўскую залатоўку.\n— Не,— кажа жонка,— гэта было якраз у пятніцу перад суботаю. Я помню гэта ўсё роўна як на далоні.\n— Я ўжо не ведаю, што ты помніш,— кажа Гарэлік.— Ты, мусіць, помніш адно, а я другое.\n— Я помню тое, што павінна помніць кожная жанчына, а ты, можа, што іншае — я ж не ведаю,— адказвае жонка.\n— Ты помніш? Дык няўжо ж людзі брэшуць, што ў бабы волас доўгі, а памяць кароткая?\n— А ў цябе што доўгае? У цябе й волас кароткі, і памяць кароткая, і ўсё тваё кароткае, і сам ты кароткі...\nШто б вы сказалі тут на месцы Гарэліка?\nЁн таксама маўчаў.\nА жонка, каб завяршыць сваю перамогу, казала далей:\n— Але слухай — чаго нам спрачацца. Я вылічыла пятнаццатага, то я сабе буду раджаць пятнаццатага, ты вылічыў трынаццатага, ну, то ты сабе раджай трынаццатага.\nІ чаго ёй сёння так жывот баліць?\nОх, як баліць жывот! Кажуць, калі раджаеш, дык тагды таксама баліць жывот. Значыцца, яна раджае.\n— Ой! Ой! Ой, вязі мяне!.. Ой, вязі, бо я не вытрымаю! Вязі, бо я, здэцца, пачынаю паміраць!\nГарэлік спужаўся, Гарэлік павёз.\nПрывёз ён. Жонку ў пакой бяруць, а Гарэліка ў калідоры пакідаюць.\n— Я таксама хачу з ёю.\n— Вы таксама раджаць? Запрасіце акушэрку да хаты — вам тут не можна.\nЯкое яна мае права смяяцца? Гарэлік грошы заплаціў, а яна кпіны строіць.\nЁн так зазлаваў, так зазлаваў, што аж не ведаў, што яму рабіць, і стаяў як мыла з’еўшы. Пасля ён дагадаўся — узяў ды пайшоў дадому. Хацеў са злосці плюнуць на адыходак, але на сцяне было напісана: «Пляваць на падлогу забараняецца».\nІ што ж вы сабе думалі? Толькі што зачынілі крамы, прыяжджае Гарэлікава жонка дадому, уваходзіць у хату ды плача.\nА слёзы па твары так бягуць, так бягуць. Вы ведаеце, як яны бягуць і як гэта шкода? Не, вы гэтага не ведаеце. Вы бачылі, як Гарэлік вязе вялікую бутлю газы, як бутля адаткнецца і па ёй бягуць светлыя рагі? Вось тагды сэрца Гарэліка таксама сціскаецца ад жалю, і ён таксама не можа глядзець на гэтыя светлыя рагі.\nВы мо думалі, што жонка Гарэліка прыехала з дзіцем? Не, саўсім не. Мо дзіця там пакінула? Таксама не. Можа, нежывое мела? О, не — не пры нас казана!\n— Ну, дык што ж ты там рабіла? — пытаецца ў яе Гарэлік.\n— Хіба ты не ведаеш, што робяць людзі, калі ў іх баліць жывот і калі ім даюць піць ложку рыцыны? — адказала праз плач жонка. «Вы, кажуць, раджаць яшчэ не збіраецеся, дык едзьце дадому, а праз месяц які, як трэба будзе, зноў да нас прыедзьце».\n— Ну, то чаго ж ты плачаш?\n— Як жа мне не плакаць, калі прыйдзецца яшчэ раз раджаць і яшчэ раз паміраць.\n— Ціха, не плач,— цешыць яе Гарэлік.— Не памерла гэты раз, то вытрымаеш і яшчэ раз. Лепш двое радзін, як адна смерць.\nІ паўнее далей Гарэлікава жонка, і пусцее Гарэлікава крамка. І будзе так цягнуцца, пакуль у гэту справу не ўмяшаецца дыялектыка і не перавядзе колькасць у якасць. Тагды адным Гарэлікам на свеце стане болей і адною крамкаю меней.


Святы Павел Мікі (Paul Miki) (1564-1597) | Jezuity.by\nлют 6, 2020 | Святыя езуіты |\n6 лютага Каталіцкі Касцёл згадвае сваіх герічных сыноў, членаў Таварыства Езуса: св. Паўла Мікі (1564-1597), і двух ягоных сабратоў: свв. Яна дэ Гото і Якуба Кісаі – японскіх мучанікаў, а таксама бл. Карла Спінолу (1564-1622), святара, Себасцьяна Кімура, святара, і трыццаць трох іх сабратоў.\nКалі японскія мучанікі прынялі смерць за веру, Паўлу Мікі было 33 гады. Ён нарадзіўся ў 1562 г. ў сям’і вайсковага капітана. Выхоўваўся ў езуіцкім калегіуме, у васемнаццацігадовым узросце сам уступіў у ордэн езуітаў, вучыўся ў семінарыях Адзуці і Такацукі. Павінен быў неўзабаве прыняць святарскае пасвячэнне і быў лепшым прапаведнікам Японіі.\nЯну дэ Гото было 19 год; ён паходзіў з хрысціянскай сям’і, вучыўся ў езуіцкай школе ў Нагасакі, а затым паступіў у калегію для катэхізатараў у Сікі. Арыштаваны ў езуіцкім доме ў Осацы.\nЯкуб Кісаі вырас у будыйскім манастыры. Навярнуўшыся ў хрысціянства, ён ажаніўся з дзяўчынай-хрысціянкай, з якой пазней вымушаны быў развітацца, бо яна настойвала на вяртанні да язычніцтва. Затым ён уступіў у Таварыства ў якасці брата.\nВось як прынялі вянок мучаніцтва за Хрыста Павел Мікі і яго сабраты: 5 лютага 1597 года асуджаныя прыбылі на месца пакарання, дзе для іх ужо былі падрыхтаваныя крыжы. Кожны асуджаны паглядзеў на свой крыж і абняў яго. Каты не прыбівалі хрысціян да крыжоў, але прымацоўвалі да дрэва жалезнымі колцамі за рукі, ногі і шыю. У ката, які займаўся Паўлам Мікі, узнікла нечаканая цяжкасць: езуіт быў малога росту, і ногі не даставалі да ніжняй папярэчыны. Тады кат прывязаў Паўла да крыжа паласой тканіны. Каб тужэй завязаць вузел, ён жорстка наступіў Паўлу на грудзі. Адзін з місіянераў абурыўся, але Павел перарваў яго: “Пакіньце яго, айцец. Нічога страшнага”.\nКалі ўсе былі гатовыя, усе дваццаць шэсць крыжоў узняліся амаль адначасова. Павел Мікі прамовіў сваё апошняе казанне: “Я японец і брат Таварыства Езуса. Я не здзейсніў ніякага злачынства і паміраю толькі за тое, што абвяшчаў Пана нашага Езуса Хрыста. Я рады, што паміраю за гэта. Гэта вялікае благаслаўленне, якое даў мне Бог. Запэўніваю вас, што няма іншага шляху да збаўлення. А паколькі хрысціянства вучыць мяне прабачаць кожнаму, хто чыніць мне зло, я ад усяго сэрца прабачаю караля і ўсіх, хто адказны за маю смерць, і вельмі прашу іх прыняць хрост”.\nЗатым ён звярнуўся да сваіх сабратоў, якія былі побач і заклікаў іх адважна сустрэць апошняе імгненне. Хутка пасля гэтага каты пачалі дабіваць мучанікаў дзідамі.\nНа месцы смяротнага пакарання японскія хрысціяне пасадзілі дрэвы, і кожную пятніцу збіраліся там, каб псальмамі праслаўляць Бога. Усяго на тым пагорку прынялі мучаніцкую смерць больш за 650 вернікаў.\nСв. Павел Мікі і сабраты ягоныя, маліцеся за нас!\nPreviousУ руках Бога\nNextПрагляд дня падчас хваробы\nСв. Альберта Уртада (1901-1952)


Назва Конкурс праводзіцца з 14 сакавіка па 15 лістапада 2012 года\nправядзення конкурсу “Праз творчасць у прафесію жыцця”\nў рамках рэспубліканскай акцыі навучэнскай моладзі\nАрганізатарам правядзення конкурсу з’яўляецца ўстанова адукацыі ”Нацыянальны цэнтр мастацкай творчасці дзяцей і моладзі“ Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.\nКонкурс праводзіцца з 14 сакавіка па 15 лістапада 2012 года.\nразвіццё інтэлектуальнага і творчага патэнцыялу асобы навучэнца, яго здольнасці да планавання сваёй прафесійнай будучыні..\n” Прызванне.Творчасць.Майстэрства “ (калектыўная).\nДаследванне павінна ўключаць матэрыял аб жыццёвым і творчым шляху славутых людзей краю – прадстаўнікоў творчых прафесій (земляка, члена сям’і, настаўніка, дзеяча культуры і мастацтва); звесткі аб малой радзіме, аб гісторыі мясцовых культурных традыцый, аб сучасных культурных падзеях, аб удзелу ў іх героя даследавання; выпіскі з пісьмовых крыніц; тэксты ўспамінаў; фотаздымкі; матэрыялы, змешчаныя ў сродках масавай інфармацыі, і г.д. Пажадана, каб ў рабоце былі змешчаны банк даных прадстаўнікоў творчых прафесій, вядомых у краіне і за яе межамі,– выхадцаў з малой радзімы аўтараў даследавання.\n” Мой шлях да прафесіі жыцця “ (індывідуальная).\nПрадстаўляецца даследаванне пра будучую прафесію аўтара, якое павінна ўтрымліваць звесткі пра абраную прафесію: яе гісторыю, спецыфіку, значнасць, становішча на рынку працы, а таксама атрыбуты прафесіі (традыцыі, сімвалы, міфы, прафесійныя тэрміны і інш.); апісанне матываў выбару прафесіі, прафесійнага прыкладу, шляхоў вызначэння паспяховасці ў абранай спецыяльнасці (у тым ліку асабістых якасцей); спіс устаноў адукацыі, у якіх магчыма атрымаць абраную альбо роднасную ёй прафесію; бачанне будучыні прафесіі і асабістых перспектыў у ёй; пажадана падцвердзіць творчы накірунак аўтара на будучую прафесію ў дадатках (відэа, аўдыяматэрыял, фотаздымкі і інш).\nКонкурсныя работы прадстаўляюцца ў друкаваным выглядзе і на электронным носьбіце, маюць тытульную старонку на беларускай мове з пазначэннем вобласці, раёна/горада, установы адукацыі, назвы работы, інфармацыі аб аўтары работы (прозвішча, імя, імя па бацьку, клас/гурток) і аб кіраўніку/кіраўніках (прозвішча, імя, імя па бацьку, пасада), а таксама нумары кантактных тэлефонаў.\nКонкурсныя матэрыялы (па 6 лепшых работ у кожнай намінацыі – пераможцаў абласнога этапу конкурсу) і пратаколы пасяджэння журы дасылаюцца на рэспубліканскі этап да 15 лістапада 2012 года па адрасе: 220030, г. Мінск, вул. Кірава, 16, Нацыянальны цэнтр мастацкай творчасці дзяцей і моладзі. Тэлефон: (017) 227 12 06, 227 86 61 e-mail: nchtdm@mail.ru.\nКонкурс егу "інтэлектуальны марафон-2009"\nМарафон уключае тры дыстанцыі: Інтэрнэт-віктарыну "Эрудыт" (20 сакавіка 2009 года); Інтэрнэт-алімпіяду "Знаўца" (22-23 сакавіка)...\nПлан работы Дзяржаўнай установы адукацыі "Заастравецкая сярэдняя школа Клецкага раёна" з 12 сакавіка па 17 сакавіка 2012 года\nКансультацыя для маладых спецыялістаў па правядзенні прамежкавай атэстацыі вучняў


студзень 2017 - Краязнаўчая газета\nАрхівы па месяцах: January, 2017\nІніцыятыва да 500-годдзя беларускага кнігадруку\nВыканкам грамадскага аб’яднання «Беларускі фонд культуры» сумесна з Грамадскай назіральнай камісіяй пры Міністэрстве культуры Рэспублікі Беларусь па ахове гісторыка-культурнай спадчыны звярнуліся ў Савет Міністраў...\nУладзiмiр Гiлеп - 20 студзеня, 2017 0\nШаноўныя аўтары, звярніце ўвагу!\nРэдкалегія і рэдакцыя «Краязнаўчай газеты» шчыра ўдзячная нашым чытачам і аўтарам за ўвагу да нашага выдання. Але, на жаль, часам бываюць прыкрыя выпадкі, што...\nНовая рубрыка: Будзем памятаць мы…\n«Краязнаўчая газета» амаль у кожным нумары імкнецца распавядаць пра цікавых людзей, якія сваёй працай зрабілі ўнёсак у нацыянальную культуру. І вось лагічна наспела неабходнасць...\nУладзiмiр Гiлеп - 13 студзеня, 2017 0\n500-годдзя Беларускага Кнігадруку\nГодна адсвяткуем юбілей першай друкаванай беларускай кнігі Мяркую, на свеце мала краінаў, чыё нацыянальнае кнігадрукаванне налічвае 500 гадоў. Беларусь у ліку гэтых нешматлікіх паўтысячагадовых сёлетніх...\nУладзiмiр Гiлеп - 6 студзеня, 2017 0\n500-годдзе Беларускай Кнігі\nБог – Біблія – Бацькаўшчына! Францыск Скарына S.D.G et H.B.M.V. Жыццё-вера-памяць-святасць! Ніякай працы і скарбаў ніякіх не шкадуйце для паспалітай карысці для Айчыны сваёй. Любіце і шануйце, як святыню, роднае слова, з...


Трансгранічны летнік над Семяноўкай\nКаля 30 беларускіх праваабаронцаў, грамадскіх актывістаў, гісторыкаў і мастакоў сустрэлася над Семяноўскім вадасховішчам на летніку «За еўрапейскую інтэграцыю Беларусі», ладжаным Альянсам «Грамадзянская Гарадзеншчына». Падчас мерапрыемства прайшлі сустрэчы з беларускімі дзеячамі Падляшша. Усё гэта, каб завязаць бліжэйшае супрацоўніцтва і інтэграваць беларусаў, пражываючых па абодвух баках мяжы.\n— Мы запрасілі людзей з розных гарадоў Гарадзенскай вобласці, — кажа Васіль Клімовіч з Альянсу «Грамадзянская Гарадзеншчына». — Мы хацелі зрабіць летнік, каб аб’яднаць гэтую суполку, каб больш было інтэграцыі і камунікацыі. Каб людзі знаёміліся, размаўлялі і развіваліся ў рамках летніка.\nМіжрэгіянальны інтэграцыйны летнік гэта першы гэтага тыпу праект, накіраваны на інтэграцыю грамадскіх актывістаў з абодвух бакоў мяжы. Удзельнікі летніка гэта перш за ўсё беларускія дзеячы з розных гарадоў Гарадзеншчыны: Зэльвы, Мастоў, Ваўкавыска, Шчучына ды Слоніма.\nСемяноўка, распаложаная сярод нескажонай прыроды, прыцягвае турыстаў не толькі з Падляшша, але і з за мяжы. Блізкасць Нараўчанскай гміны да Гарадзеншчыны, супольная культура і мова вырашылі аб гэтым, што якраз тут прайшоў міжрэгіянальны летнік. На Беларусі пакуль што немагчымым з’яўляецца павесіць побач сябе (як гэта зрабілі ўдзельнікі летніка) бел- чырвона-белы сцяг, сцяг салідарнасці з Украінай, сцягі польскі і еўрапейскі. (...)


Любань – любоў, любіць…Для мясцовых жыхароў падабенства гэтых слоў відавочна: яны аднакаранёвыя — Минская правда\nredactor2 — 01.02.2019 0 Комментариев , 706 Просмотров\nІ любанцы сэрцам адданыя гэтаму маляўнічаму кутку Палесся, што апелі ў сваіх творах Янка Купала, Алена Васілевіч, Іван Муравейка. Любаншчына – малая радзіма вядомых паэтаў, пісьменнікаў, мастакоў, навукоўцаў, дзяржаўных дзеячаў. Нямала тут засталося і ўнікальных помнікаў архітэктуры, гісторыі і культуры.\nГісторыя Любані як населенага пункта пачынаецца ў XVI стагоддзі. У 1566-м горад упершыню згадваецца ў летапісах. Але яшчэ ў эпоху неаліту і ранняга бронзавага веку тут жылі людзі. У Любанскім раёне знаходзяцца 3 старажытныя гарадзішчы і 8 курганных магільнікаў, якія даследавалі археолагі.\nА ў полі паміж вёскамі Ператок і Дубнікі ёсць адна славутасць, пабачыць якую едуць людзі з розных куточкаў Беларусі: культавы камень з адтулінамі. Валун амаль поўнасцю ўрос у зямлю. У народзе яго называюць Святым, ці Божым каменем. Людзі вераць, што ён можа лячыць ад розных хвароб і дапамагаць у жыцці. Паломнікі пакідаюць у шчылінах запіскі с просьбамі. Некалькі год таму ледніковы валун аб’явілі гісторыка-культурнай каштоўнасцю Рэспублікі Беларусь і ўзялі пад ахову дзяржавы.\nЯшчэ адно цікавае месца на Любаншчыне прываблівае турыстаў – святая крыніца. Знаходзіцца ў лесе побач з вёскай Даросіна. Лічыцца, што ёй каля тысячы год. Па легендзе, маладаму пастуху, які прылёг адпачыць пасля працы, прыснілася Божая Маці. Яна падказала хлопцу, дзе б’е гаючая крыніца. Пазней там пабудавалі калодзеж, а побач усталявалі 12 драўляных крыжоў. Вось ужо шмат вякоў гэтае месца лічыцца святым, да крыніцы на вялікія святы прыходзяць вернікі, набіраюць ваду.\nШкло з Урэчча і музей народнай славы\nУ 1737 годзе, калі Любань знаходзілася ва ўладанні князёў Радзівілаў, у паселішчы Урэчча была заснавана шкляная мануфактура. Свой досвед па вытворчасці вырабаў са шкла мясцовым жыхарам перадавалі майстры з Саксоніі. На ўрэцкай мануфактуры стваралі посуд, люстэркі, аконнае шкло, свяцільнікі і нават кафлю. З цягам часу майстэрства любанскіх умельцаў дасягнула такога высокага ўзроўню, што посуд з Урэчча стаў лічыцца сапраўдным творам мастацтва.\nУ ХІХ стагоддзі ўрэцкая мануфактура спыніла сваю дзейнасць. Тагачасныя шкляныя шэдэўры з адмысловымі ўзорамі можна ўбачыць у Любанскім музеі народнай славы. Акрамя гэтага, у экспазіцыі музея ёсць унікальныя нумізматычныя калекцыі, вялікая колькасць экспанатаў часоў Вялікай Айчыннай вайны і яшчэ шмат чаго цікавага.\nЗнакамітыя людзі любанскага краю\nЛюбанская зямля нарадзіла нямала творчых людзей – пісьменнікаў, паэтаў, мастакоў, навукоўцаў, грамадскіх і дзяржаўных дзеячаў. Сярод самых вядомых любанцаў значыцца беларуска-польскі паэт, краязнаўца, гісторык літаратуры і перакладчык Уладзіслаў Сыракомля. Нарадзіўся ён у фальварку Смольгаў, што за 15 кіламетраў ад райцэнтра. У мясцовай вясковай школе ёсць музей, прысвечаны дзейнасці вядомага земляка.\nЯшчэ адзін пясняр Любаншчыны – паэт Іван Муравейка – добра вядомы дзіцячай аўдыторыі. Ён з’яўляецца ганаровым членам Саюза пісьменнікаў Беларусі, лаўрэатам першай прэміі імя Васіля Віткі, уладальнікам медаля Францыска Скарыны.\nДобра вядомы на Любаншчыне і за яе межамі фалькларыст, этна-харэограф Сяргей Выскварка. Збіральнік, даследчык і папулярызатар беларускай народнай танцавальнай культуры, мастацкі кіраўнік фальклорнага танцавальнага калектыву «Верабейкі», Сяргей Выскварка зрабіў важкі ўнёсак у захаванне айчыннай культуры. За час сваёй дзейнасці ён запісаў каля сотні танцаў, якія былі калісьці папулярнымі на Любаншчыне. І сёння фалькларыст працягвае займацца даследаваннем роднага краю.\nНа беразе ракі Арэсы знайшлося месца для адной з галоўных славутасцей Любані – гарадскога парку культуры і адпачынку. Некалькі гадоў таму тут адбылося маштабнае абнаўленне: зрабілі новыя дарожкі, усталявалі прыгожыя лаўкі, пабудавалі фантан. У парку культуры і адпачынку звычайна праводзяцца розныя святы. Прычым не толькі гарадскога ўзроўню. Напрыклад, у 2017 годзе тут прымалі музычны фестываль «Палесскія сустрэчы», а ў 2018-м – ХVІІ абласное свята-конкурс майстроў драўлянай манументальнай скульптуры «Сонечная цеплыня дрэва». Падчас творчага пленэру ў Любані быў створаны сапраўдны музей драўляных скульптур пад адкрытым небам. 12 цікавых работ ад найлепшых майстроў краіны ўпрыгожылі набярэжную Арэсы. Кожная драўляная скульптура – фантазія майстроў на тэму творчасці любанскага паэта Івана Муравейкі. У большасці гэта казачныя персанажы з адметным, любанскім каларытам. Напрыклад, гомельскі майстар Валерый Казлоўскі звычайную дубовую калоду ператварыў у прыгажуню Любаву, сімвал Любані. А Аляксандр Жураўлевіч, які сам нара-\nдзіўся на Любаншчыне, увогуле стварыў цэлую кампазіцыю: хлопец і дзяўчына ў парку шукаюць папараць-кветку.\n– Мяне натхніў гэты матыў з творчасці Івана Муравейкі. Яшчэ да пачатку работы я бачыў і разумеў, як будзе выглядаць мая кампазіцыя, уяўляў яе ў прасторы парку, – расказаў Аляксандр Жураўлевіч. – Мне прыемна, што гэтыя работы прысвечаны маёй малой радзіме. Я ганаруся тым, што магу зрабіць сваю родную зямлю яшчэ прыгажэйшай.\nНапрыканцы XIX – да пачатку XX стагоддзя Любань была яўрэйскім гарадком. Іўдзеі складалі каля 90% ад усяго насельніцтва горада. У канцы XIX стагоддзя тут пабудавалі першую драўляную сінагогу, пасля другую. У Любані амаль 16 год служыў сусветна вядомы равін Мошэ Файнштэйн.\nНа жаль, час не пашкадаваў адну з сінагог: 10 год таму аварыйны будынак прыйшлося знесці. Затое другая сінагога захавалася, цяпер там размешчана Любанская дзіцячая школа народнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Як згадвае дырэктар школы Любоў Шэравокая, пры рамонце стараліся дзейнічаць вельмі акуратна, каб не пашкодзіць будынак. У выніку ўдалося не толькі зберагчы яго адмысловы выгляд, але і дадаць сучаснай прыгажосці.\nНа сцяне былой сінагогі ўсталявана мемарыяльная дошка Мошэ Файнштэйну.\nГераічны востраў Зыслаў\nЛюбаншчына ў гады Вялікай Айчыннай была цэнтрам партызанскага руху Мінскай вобласці. Тут размяшчаліся партызанскія штабы, друкаваліся падпольныя газеты і лістоўкі. А ўлетку 1942 года на востраве Зыслаў сярод непраходных балотаў партызаны з дапамогай мясцовых жыхароў нават пабудавалі невялікі аэрадром, што дзейнічаў да самага вызвалення раёна. Амаль за 2 тыдні народныя мсціўцы расчысцілі вялікі ўчастак лесу, пабудавалі паўтаракіламетровую ўзлётна-пасадачную паласу і наладзілі сувязь партызанскіх атрадаў з Вялікай зямлёй. Самалётамі на Зыслаў дастаўляліся боепрыпасы, зброя, правізія; з партызанскай зоны ў тыл вывозілі раненых. Нягледзячы на ўсе намаганні, фашыстам так і не ўдалося знайсці партызанскі аэрадром: яго маскіравалі пад лес з дапамогай маладых елак.\nУ памяць аб гераічнай барацьбе любанскага народа на востраве адкрылі ў 1969 годзе мемарыяльны комплекс. Побач знаходзіцца брацкая магіла. У ёй пахаваны амаль 300 чалавек, загінуўшых за свабоду любанскага краю.\nПредыдущая статья Поезда в минском метро в период II Европейских игр будут ходить чаще\nСледующая статья Закрыть в трехмесячный срок: «Минскоблдорстрой» прекращает договорные отношения с владельцами павильонов


Стужкі Польскія жанчыны рэвалюцыі, том 1\nКажуць, рэвалюцыі нараджаюцца ў кавярнях. У 2020 годзе кавярні, як і клубы, рэстараны, музеі і бары былі зачыненыя. Абмежаваныя функцыянаваннем ў інтымных мірах, мы працягвалі працаваць над малымі і вялікімі праблемамі ў абароне годнасці, роўнасці, свабоды і вяршэнства закона. Прасторай рэвалюцыі была, нягледзячы на тое, што нас закрылі ў чатырох сценах, вуліца. Удзел у вулічным пратэсце быў у «нармальных» абставінах выразам мужнасці і салідарнасці, але падчас эпідэміі ён стаў яшчэ больш моцнай праявай адзінства і адданасці пратэстоўцаў.\nУ 2020 годзе я практычна не магла выконваць сваю працу. Я з’яўляюся дыджэйкай, антраполагам культуры і куратаркай, якая працуе пад шыльдай «Ladies on Records». На працягу многіх гадоў я знаёмлю з музыкай, якую ствараюць жанчыны з усяго свету, імкнуся звярнуць увагу на культурнае і палітычнае канструяванне механізмаў ва ўспрыманні актыўных жанчын у мастацтве і шоў-бізнесе. Разам з дыджэйкамі, селектаркамі або музычнымі прадзюсаркамі, якія ўдзельнічалі ў стварэнні сучаснай музычнай культуры, я была пазбаўлена доступу да клубаў — асноўнай прасторы выканання маёй жаночай рэвалюцыі.\nРэвалюцыя польскіх жанчын заспела мяне ў Стамбуле, дзе я жыву больш за 5 гадоў. 22 кастрычніка 2020 я з непакоем і з нарастаючым гневам глядзела на экран камп’ютара, на якім мае польскія сёстры, цёткі і бабулі крычалі, сціснуўшы зубы, нецэнзурныя словы ў бок цяперашняй польскай улады. Пастанова аб узмацненні жорсткасці ўжо тады непрымальнага закона аб абортах у Польшчы вымусіла жанчын выйсці на вуліцу для абароны сваіх правоў чалавека і грамадзяніна. Пратэсты раслі, набіралі сілу і ўздзейнічалі на ўсё большую колькасць людзей у Польшчы і паза яе межамі. Салідарнасць з польскімі жанчынамі праяўлялі асобныя людзі, арганізацыі, СМІ, таксама ў Турцыі, дзе працяглая барацьба за правы і свабоды зрабіла турэцкіх жанчын надзвычай моцнымі і непахіснымі ваяркамі.\nНе маючы магчымасці далучыцца да пратэстаў, не маючы магчымасці ісці маршамі, не маючы магчымасці крычаць і патрабаваць павагі і ўвагі ў такіх фундаментальных пытаннях, як наша жаночае цела і жыццё, я хацела падтрымаць польскіх жанчын у іх барацьбе. Я вырашыла праявіць падтрымку і салідарнасць з імі такім чынам, які мне па-ранейшаму даступны: праз музыку і супрацоўніцтва з моцнай, дынамічнай супольнасцю жанчын, якія ствараюць музычную культуру ва ўсім свеце.\nСтужкі Польскія жанчыны рэвалюцыі, том 2\nПраект «Polish Women Revolution Tapes» быў створаны надзвычай натуральным і арганічным спосабам. На мой заклік у сацыяльных сетках да дыджэяк, селекцыянерак і музычных прадзюсарак аказаць падтрымку пратэстуючым полькам адказалі дзясяткі жанчын з многіх краін і ўсіх кантынентаў. Стварэнне «саўндтрэкаў» да жаночай польскай рэвалюцыі ператварылася ва ўніверсальны выраз жаночай салідарнасці ў барацьбе за правы і годнасць, за права распараджацца сваім жыццём у патрыярхальным свеце. Разам з песнямі для рэвалюцыйных мікстэйпаў, дыджэйкі і прадзюсаркі даслалі словы падтрымкі і падбадзёрвання, поўныя сілы і веры ў магчымасць уздзеяння на агрэсіўную, кансерватыўную палітычную сістэму.\nМэтай удзелу ў праекце было дадаць сілы польскім жанчынам, звярнуць увагу ўсяго свету на гэтую барацьбу, але адначасова ўзмацніць кожную з нас — салідарнасць і дзеянні ў дачыненні да так фундаментальнай і універсальнай справы, як свабода, прывялі да таго, што наша праца – праца мастачак, дыджэяк, прадзюсарак — зноў магла паўплываць на рэальнасць гэтаксама, як калісьці мы гэта рабілі ў клубах, барах або кавярнях.\n«Polish Women Revolution Tapes» складаецца з двух мікстэйпаў і сведчанняў салідарнасці ў выглядзе прыватных паведамленняў ад суаўтараў_ак праекта да польскіх жанчын. Бадзёрыя творы, выкананыя жанчынамі, былі сабраны і прадстаўлены ў выглядзе двух розных па стылістыцы сэтаў. «Vintage Sounds» і «Modern Sounds» — гэта зборнікі, якія адпавядаюць густам розных слухачоў па ўсім свеце. Але іх аб’ядноўвае адно — гэта выраз калектыўнай спагады жанчын у агульных пытаннях, важных для кожнай з нас, незалежна ад краіны ці культуры, з якой мы атаясамліваемся. «Polish Women Revolution Tapes» гучалі ў медыях па ўсім свеце, звяртаючы ўвагу на пратэсты жанчын у Польшчы і салідарнасць жанчын з усяго свету.\nПраект «Polish Women Revolution Tapes» быў праілюстраваны працамі польскай мастачкі Ізабелы Новак, якая жыве ў Берліне і ўдзельнічае ў барацьбе за свабоду жанчын.\nМастачкі, якія прынялі ўдзел у праекце: Miray Nur Yilmaz (Турцыя), Madam Scorcher (Вялікабрытанія), Dj Carie (Францыя), Tasha Goldberg (ЗША), BdL, (Францыя), DJ Nixie (Бельгія), Gelly Mantouvalos (Грэцыя), Coco Maria (Мексіка), DJ Honey, (Аўстралія), Ladies on Records (Польшча), Nathalie Shooter (UK), Giu Nunez (Бразілія), Luanda (Бразілія), Dj Babs (Канада), DJ Eurotrashyash (Канада), Tropical Djipsies (Партугалія), Lola Villa (Калумбія), Cuenique (ЗША), Ellyott (Ізраіль), Pezon DJ (Іспанія), Sharouh (Францыя), Ahu (Турцыя), Djane Irinski (Германія), Tropical djipsies (Бельгія)\nКарнэлія Бініцэвіч — «Ladies on Records», нар. 1979. Дыджэйка і антраполаг культуры, калекцыянерка кружэлак і куратарка музычных зборнікаў. Нарадзілася ў Польшчы, 5 гадоў жыве ў Турцыі. У цяперашні час жыве на адным з Прынцавых астравоў каля Стамбула. Яна займаецца расповедам пра жанчын у музыцы 60-х, 70-х і 80-х гадоў праз дыджэйскія сэты, напісанне артыкулаў і куратарства ў музычных і выдавецкіх праектах. Куратарка такіх зборнікаў, як: “«Turkish Ladies. Female Singers from Turkey 1974-1988» ці «Uzelli Psychedelic Anadolu».


Шубуршун заваёўвае Паднябесную | zviazda.by\nХатняя старонка » У свеце » Весткі з Кітая » Шубуршун заваёўвае Паднябесную\nЗусім хутка — у лютым — у Выдавецкім доме “Звязда” выходзіць дзіўная кніга. Чытачы атрымаюць аповесць-казку вядомага пісьменніка і публіцыста Алеся Карлюкевіча “Шубуршун і яго сябры” адразу на дзвюх мовах — рускай і кітайскай. Такі падарунак вельмі да месца, паколькі адзначаецца 25-годдзе ўстанаўлення дыпламатычных адносін паміж Беларуссю і Кітаем. Супрацоўніцтва паміж краінамі развіваецца плённа і дынамічна, прычым не толькі ў эканоміцы. Стасункі актыўна развіваюцца і ў культурнай прасторы. Чаму б не прапанаваць маленькім кітайскім чытачам захапіцца прыгодамі незвычайнага беларускага Шубуршуна і яго сяброў? Ідэя насамрэч проста выдатная і цудоўна, што яна нарэшце ўвасобілася ў жыццё.\nНапэўна, сышліся на небе зоркі. Пераклад выканаў мінскі гімназіст з кітайскім прозвішчам Сунь Фаньці. Яго маці — спадарыня Лю Сулін — працуе дырэктарам Рэспубліканскага інстытута кітаязнаўства імя Канфуцыя Беларускага дзяржаўнага універсітэта. А хлопец, закончыўшы пачатковую школа і гімназію Далянскага тэхналагічнага універсітэта, прыехаў да маці ў Мінск. І зараз вучыцца ў сталічнай гімназіі №7. І літаральна “захварэў” Беларуссю.\n— Я яшчэ раней цікавіўся беларускай і рускай літаратурай, вашымі ваеннымі фільмамі і, канешне, смачнымі стравамі беларускай нацыянальнай кухні, —смяецца Фаньці. – Вельмі люблю фатаграфаваць і гуляць у шахматы. У свой вольны час перакладаю на кітайскую мову казку пра прыгоды дзіўнага Шубуршуна.\n— Як з’явілася ідэя перакладу?\n— Ідэя перакладу з’явілася на самай справе ў мяне ўжо даўно, нават яшчэ ў дзяцінстве мяне вельмі цікавіла руская літаратура. І два гады таму, паколькі я пераехаў у Мінск, што называецца, падцягнуў мову, гэта дазволіла мне перакладаць творы.\n— Дагэтуль быў вопыт перакладчыцкай дзейнасці?\n— Да гэтага я ніколі не перакладаў такія творы, але сваю працу я пастараўся зрабіць максімальна добра і веру, што кітайскім чытачам абавязкова спадабаецца гэтая казка.\n— Ці будзе працяг дзейнасці ў сферы перакладу?\n— Так, буду працягваць і расці ў творчым плане (усміхаецца). Пакуль я толькі перакладаю артыкулы на кітайскую, але паступова буду яшчэ перакладаць з кітайскай, да прыкладу, на рускую і беларускую.\n— Шубуршун зацікавіў кітайскіх чытачоў?\n— Аб цікавасці кітайскіх чытачоў да гэтай кнігі казаць пакуль заўчасна, бо яе не прадаюць у Кітаі. Але наколькі я ведаю, усім людзям, якія прачыталі мой пераклад, яна вельмі спадабалася. Казка выстаўлена на кітайскай мове на некаторых Інтэрнэт-рэсурсах.\n— Каго з перакладчыкаў лічыце сваім арыенцірам?\n— Мой любімы перакладчык — Гао Ман. Нягледзячы на тое што яму ўжо летась споўнілася 90 гадоў, гэты легендарны чалавек застаецца ў прафесіі. Да прыкладу, пераклаў на кітайскую мову"Цынкавых хлопчыкаў” Святланы Алексіевіч. Ад усёй душы жадаю, каб казка пра Шубуршуна спадабалася кітайскім чытачам, і дазволіла большай колькасці людзей звярнуць увагу на цудоўную беларускую літаратуру.\n— Мы таксама шчыра зычым Шубуршуну скарыць Паднябесную, а перакладчыку Сунь Фаньці — пакарыць новыя творчыя вяршыні, якіх, перакананы, у яго будзе шмат.


заплечнікі Найк - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ заплечнікі Найк\nКупляючы заплечнік Найк, вы атрымліваеце рэч высокай якасці па вельмі прывабнай цане. А калі ўлічыць, што заплечнік - гэта проста must have гэтага, так і некалькіх наступных сезонаў, то такая купля становіцца надзвычай выгадным.\nЖаночыя заплечнікі Найк\nСпартыўныя заплечнікі Найк, прызначаныя і для дзяўчат, і для маладых людзей адрозніваюцца высокім якасцю матэрыялаў і выканання, яны маюць вялікую колькасць кішэняў, размешчаных такім чынам, што знайсці патрэбную рэч не складзе працы. Ну а яркі дызайн заўсёды быў адметнай рысай мадэляў заплечнікаў менавіта гэтай фірмы.\nКалі вы вырашылі набыць моладзевы заплечнік для дзяўчат Nike, то асаблівую ўвагу трэба надаць падбору фасону. Тут усё залежыць не толькі ад вашых смакавых пераваг, але і ад таго, для якіх мэт у асноўным будзе выкарыстоўвацца заплечнік. Калі для вас ён проста незвычайная і модная альтэрнатыва жаночай сумачцы, то можна спыніцца на заплечніку-мяшку ад Nike, у які дакладна змесцяцца шматлікія дробязі, неабходныя дзяўчыне на працягу дня. Такі заплечнік мае мяккія формы, у яго не ўмацавана спінка, а шлейкі часта не маюць дадатковага мяккага пласта здымае ціск на плечы. Альтэрнатывай заплечніка-мяшку можа стаць трансформер - торба-заплечнік Найк.\nКалі ж вы хочаце насіць у заплечніку цяжкія рэчы, напрыклад, кнігі для навучання, ноўтбук або спартыўны рыштунак, то лепш задумацца аб набыцці больш сур’ёзнай мадэлі. Спартыўныя жаночыя заплечнікі ад Найк звычайна дадаткова ўмацаваную, жорсткую спінку, якая здымае нагрузку з хрыбетніка, а таксама мяккія шлейкі, ня ўразаюцца ў скуру.\nІ тыя, і іншыя мадэлі заплечнікаў выпускаюцца ў розных колерах і варыянтах аздаблення. Так, вельмі папулярныя ружовыя і чырвоныя заплечнікі Найк. Да таго ж, вы заўсёды можаце прыўнесці рысы індывідуальнасці ў ваш заплечнік, напрыклад, выкарыстоўваць нашыўку, значкі або бірулькі, для надання яму пазнавальнасці.\nЗ чым насіць заплечнікі?\nСучасная мода вельмі дэмакратычная і добразычлівая да розных эксперыментаў са стылямі і іх змешваннем. Нездарма ўжо які год на подыуме правіць баль кірунак спорт-шык, якое будуецца на спалучэнні спартыўных рэчаў і класічнага або рамантычнага стылю. Жаночыя заплечнікі Nike Womens як раз і ставяцца да таго разраду спартыўных рэчаў, якія можна ўжываць у паўсядзённым жыцці. Мабыць, адзіная рэч, з якой ён катэгарычна не спалучаецца - гэта вячэрні сукенку.\nСпартыўныя заплечнікі выдатна ўпісваюцца ў стыль casual. Камплекты з джынсамі, сарочкамі, футболкамі, кароткімі трыкатажнымі спадніцамі і сукенкамі, красоўкамі, кедамі, СЛИПОНЫ і балеткам выглядаюць вельмі арганічна і натуральна. Для больш халоднага надвор’я можна накінуць на плечы джынсавую куртку ці скураную касуху.\nІншы варыянт цікавага камплекты будуецца на кантрасце грубай абутку і заплечніка і пяшчотнай тканіны спадніцы: паспрабуйце надзець газавую або фатиновую шматслаёвую пачак даўжынёй ніжэй калена разам са звычайнай футболкай з прынтам. Гэты камплект дапоўніце кедамі або балеткі, а за плечы закіньце рюкзачок - гатовая балерына, якая спяшалася на трэніроўку.\nЗаплечнікі выдатна ўпісваюцца ў стыль хіпі і нагадваюць аб іх качавы, але свабоднай жыцця. Таксама такія заплечнікі можна смела спалучаць з класічнымі паліто яркага колеру і разнастайнымі па фасоне капялюшамі. Дапоўняць падобны камплект туфлі на тоўстым абцасе і масіўнай падэшве або боты белага колеру.\nНавінкі RockAir. Май 2013. Заплечнікі Nike Відэа.\nПапярэдні Тэкст Падрыхтоўка маянэзу ў хатніх умовах\nНаступная Артыкул Сіла слабасці або слабасць сілы


БІБЛІЯТЭКА СТАЛА МУЗЕЕМ — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nБІБЛІЯТЭКА СТАЛА МУЗЕЕМ\nВоскресенье, 9 окт., 2011 89 admin\nСёлета Сінягорская базавая школа рэарганізавана ў пачатковую. Тым не менш, школьныя будынкі нядоўга пуставалі. Неўзабаве дзеці вярнуліся сюды, толькі ўжо ў якасці наведвальнікаў бібліятэкі.\nПрыемны падарунак да Дня работнікаў культуры атрымалі і жыхары аграгарадка Сінягорскае. На днях свае дзверы для іх адчыніла абноўленая бібліятэка. Сёлета культурная ўстанова адзначыць сваё 55-годдзе. Увесь гэты час яе супрацоўнікі, чытачы, кніжныя фонды месціліся ў цесным пакойчыку ў будынку былой калгаснай канторы. Цяпер наведвальнікаў сустракаюць тры прасторныя ўтульныя пакоі: абанемент, чытальная зала і… этнаграфічны музей «Беларуская сялянская хатка».\nІдэя арганізаваць гістарычную экспазіцыю лунала даўно. Дырэктар цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Ніна Паляшчук і яе падначаленыя працяглы час збіралі па сенненскіх вёсках адмысловыя рэчы: старадаўнія прылады працы, прадметы ўжытку. Сабраных матэрыялаў хапіла на паўнацэнную музейную экспазіцыю. Першачаргова музей знаходзіўся ў Белаліпскай бібліятэцы. Потым, з-за неспрыяльных умоў, каштоўныя экспанаты вырашана было перавезці ў Сінягорскае. Тым больш, што плошча новай бібліятэкі дазваляе. Зараз калекцыю папаўняе яе загадчыца Святлана Ярохава. У планах — арганізацыя платных экскурсій.\nНу, а тыя, хто прыйшоў на святочнае адкрыццё, мелі магчымасць бясплатна агледзець музейную экспазіцыю. Павіншаваць сінягорцаў з падзеяй завіталі начальнік аддзела культуры райвыканкама Ларыса Новікава, дырэктар ЦБС Ніна Паляшчук. Музычным падарункам стала выступленне калектыву мастацкай самадзейнасці Студзёнкаўскага сельскага клуба. Права перарэзаць чырвоную стужку атрымалі старшыня Студзёнкаўскага сельскага Савета дэпутатаў Васіль Бараноўскі і Святлана Ярохава.\nУ бібліятэчнай сферы жанчына працуе амаль 30 гадоў. У Сінягорскае трапіла па размеркаванні адразу пасля заканчэння Магілёўскага бібліятэчнага тэхнікума. На абслугоўванні ў Святланы Аляксееўны знаходзіцца 360 жыхароў аграгарадка. Для сваіх чытачоў яна — больш чым бібліятэкар — клубны работнік, арганізатар мерапрыемстваў, кіраўнік гурткоў і проста прыемны субяседнік і дарадца. Адну са сцен пакоя абанемента ўпрыгожвае шафа з незвычайнымі фларыстычнымі кампазіцыямі: кветкі, розныя карэньчыкі, галінкі — да свайго хобі Святлана Ярохава заахвочвае мясцовых дзетак. З-за адсутнасці клуба бібліятэка ў Сінягорскім стала галоўным і адзіным месцам адпачынку для дарослых і маленькіх жыхароў аграгарадка. Між тым сінягорцы не страчваюць надзеі абзавесціся культурнай установай. «Клубная» тэма, прынамсі, уздымалася падчас свята ў размове з прадстаўнікамі сельскай і раённай улады.\nНа здымку: В.Бараноўскі і С.Ярохава пераразаюць стужку; экспанаты бібліятэкі-музея; падчас адкрыцця; выступае Студзёнкаўскі сельскі клуб.\n← Класы народнай творчасці ў хуткім часе з’явяцца ў аграгарадках Машканы і Ходцы.\nМАШКАНСКАЯ СЯМ’Я ЗМАГАЛАСЯ ЗА “УЛАДАРА СЯЛА” →\nУчащиеся Сенненской и Мошканской школ искусств одерживают новые победы\nЧетверг, 14 апр., 2016 admin Комментарии к записи Учащиеся Сенненской и Мошканской школ искусств одерживают новые победы отключены\nКніга — лепшы падарунак\nПонедельник, 8 ноя., 2010 admin Комментарии к записи Кніга — лепшы падарунак отключены\nКРАЯЗНАЎЦЫ БЕШАНКОВІЧ І СЯННО НАВЕДАЛІ МЕСЦА СЛАВУТАЙ БІТВЫ 1812 ГОДА\nСреда, 21 сен., 2011 admin Комментарии к записи КРАЯЗНАЎЦЫ БЕШАНКОВІЧ І СЯННО НАВЕДАЛІ МЕСЦА СЛАВУТАЙ БІТВЫ 1812 ГОДА отключены


«Я прыйшла ў «Маладосць» летам 2020-га. У рэдакцыі было класна і ўтульна, мы ўсе падтрымлівалі адно аднаго ў тыя часы. Зімой звольнілі Святлану Дзмітрыеўну, і мы ўжо ў прынцыпе разумелі, што гэта канец эпохі, — кажа Ганна Варонка. — Каб Святлане Дзмітрыеўне не было за нас сорамна, мы сваёй маленькай рэдакцыяй у маленькай каморачцы на плошчы Перамогі імкнуліся рабіць класны часопіс, наколькі гэта магчыма ў нашых варунках. І, мяркую, часткова атрымалася, хоць не ўсё, што мы хацелі ўкласці на старонках часопіса, пабачыла свет.


Мужчына выйшаў з ІЧУ і ў той жа дзень скраў у бацькі $6000 камандзіровачных | zviazda.by\nМужчына выйшаў з ІЧУ і ў той жа дзень скраў у бацькі $6000 камандзіровачных\nСышчыкі Баранавіцкага ГАУС затрымалі 39-гадовага гараджаніна па падазрэнні ў буйным крадзяжы валюты. Мужчына абакраў ўласнага бацьку, пакуль той спаў. З курткі пацярпелага зніклі $6000, паведамілі ў МУС.\nКрымінальная гісторыя здарылася ўвечары. Падазраваны вызваліўся з ізалятара часовага ўтрымання ў Драгічыне, куды быў змешчаны пасля затрымання за крадзеж мабільнага тэлефона. Мужчыну сустрэла яго маці, з якой ён паехаў у Баранавічы.\nУжо падчас чаявання дома да іх далучыўся бацька падазраванага. У сваёй куртцы ён некалькі дзён захоўваў буйную суму, якая прызначалася для паездкі ў замежную камандзіроўку. Пра гэта ведалі блізкія мужчыны.\nЯк толькі ўладальнік грошай заснуў, а яго жонка выйшла з кватэры, падазраваны забраў валюту і знік. У далейшым, па інфармацыі Баранавіцкага ГАУС, гэтыя грошы былі выдаткаваныя на арэнду двух кватэр, наведванне забаўляльных устаноў, куплю залатой пячаткі і дарагога гадзінніка.\nЗ заявай аб знікненні грошай уладальнік звярнуўся толькі праз некалькі дзён. Увесь гэты час ён спадзяваўся ўбачыць сына і ўгаварыць яго вярнуць выкрадзенае.\nПадазраванага затрымалі каля пад'езда шматкватэрнага дома, куды ён прыехаў на таксі працягваць застолле ў здымнай кватэры. Да таго моманту ў мужчыны засталося $800, 110 рублёў, пячатка і гадзіннік.\nЗараз гараджанін зноў знаходзіцца ў ІЧУ. Вядома, што затрыманы неаднаразова выносіў рэчы і грошы з дома бацькоў, а таксама неаднаразова прыцягваўся да крымінальнай адказнасці за крадзеж, рабаванне і незаконны абарот наркотыкаў.


Паводле вынікаў судова-мэдычнай экспэртызы, прычына сьмерці журналіста “Народнай волі” – чэрапна -мазгавая траўма\nhttp://spring96.org/be/news/3022 2005 2005-10-20T10:00:00+0300 2005-10-20T10:00:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ судова-мэдычнай экспэртызе менскага абласнога шпіталю правялі экспэртызу цела журналіста Васіля Гроднікава, якога знайшлі мёртвым 18 кастрычніка ў сваім доме ў Заслаўі. Экспэрт паведаміла радыё Свабода, што прычынай сьмерці зьявілася чэрапна-мазгавая траўма. А была сьмерць гвалтоўная ці не, гэта высьветляць сьледчыя органы, міліцыя і пракуратура.\nБрат Васіля Гроднікава пісьменьнік Мікалай Гроднеў ужо заявіў, што не выключае гвалтоўнай сьмерці брата, у тым ліку ягонага забойства паводле прычынаў, не зьвязаных з побытам ці з крыміналам. Ён спаслаўся на абстаноўку ў доме брата: плямы крыві ў розных пакоях, раскіданыя рэчы, разламаная мэбля.\nПаводле пляменьніка нябожчыка Андрэя Гроднева, увесну Васіль Гроднікаў быў некім зьбіты настолькі, што патрапіў у шпіталь. Пры гэтым ён нікому не казаў, што зь ім адбылося. Андрэй Гроднеў таксама мяркуе, што абстаноўка ў доме памерлага выглядала падазронай: “Ня ведаю. Кроў была і на сьцяне, і на печцы, унізе ўваходных дзьвярэй. Ці ён хадзіў у крыві, ці яго цягалі, хай высьвятляюць”.\nВынікі праверкі сьмерці журналіста, аднак, пакуль невядомыя. Міліцыя Заслаўя перадала праверку гэтага выпадку менскай раённай пракуратуры, што сьведчыць пра яе важкасьць, аднак ці заведзеная крымінальная справа, у пракуратуры 19 кастрычніка не паведамлялі.\nЖурналіста пахаваюць 20 кастрычніка на Паўночных могілках Менску.\nВасіль Гроднікаў быў адным са сталых аўтараў “Народнай Волі”. Ён друкаваў у газэце свае нарысы і артыкулы на вострыя сацыяльныя тэмы. Быў узнагароджаны прэстыжнай журналісцкай прэміяй імя Анатоля Майсені. Між тым, рэдактар “Народнай Волі” Іосіф Сярэдзіч заявіў, што ня бачыць падставаў для забойства журналіста паводле палітычных прычынаў.


1993: Дэпутаты БНФ абараняюць генэралаў КДБ і МУС\n11 кастрычнік 2018, 19:10\nУладзімер Шаўцоў (Мазырская сельская выбарчая акруга № 221): «Зварот. Для ўсіх нас вельмі важна ў гэты цяжкі час захаваць законнасьць у грамадзтве, забясьпечыць пераймальнае разьвіцьцё і рэфармаваньне ўсіх асноўных дзяржаўных структур. Шмат што ў вырашэньні гэтай задачы залежыць ад гатоўнасьці праваахоўных органаў і іншых сілавых структур служыць перш за ўсё закону і дзяржаве. Але тыя працэсы, якія ўсе мы назіраем вакол гэтых структур, выклікаюць сурʼёзную заклапочанасьць і насьцярожваюць грамадзтва. Перш за ўсё мы маем на ўвазе стварэньне не прадугледжанага Канстытуцыяй, не зацьверджанага Вярхоўным Саветам і не падкантрольнага яму Дзяржсакратарыяту па барацьбе са злачыннасьцю і нацыянальнай бясьпецы, які спрабуе па сутнасьці кіраваць Міністэрствам унутраных спраў і Міністэрствам абароны і нават умешваецца ў справы Камітэту дзяржаўнай бясьпекі. Самую сурʼёзную заклапочанасьць выклікае таксама незаконнае стварэньне спэцслужбаў, дзеяньне якіх не прадугледжана існуючымі законамі і знаходзіцца па-за кантролем Вярхоўнага Савету. Да чаго гэта можа прывесьці, паказалі падзеі ў лістападзе, калі ў грамадзтве абсалютна на роўным месцы была створана крызісна небясьпечная сытуацыя…» Зварот падпісалі Партыя народнай згоды, Беларуская сацыял-дэмакратычная грамада, Абʼяднаная дэмакратычная партыя Беларусі, Беларуская хрысьціянска-дэмакратычная злучнасьць, Таварыства беларускай мовы, Беларускае згуртаванае вайскоўцаў, Нацыянальна-дэмакратычная партыя Беларусі і Беларуская сялянская партыя.\nНекалькі разоў у фае Дому ўраду старшыня КДБ Шыркоўскі браў мяне за локаць і імпэтна гаварыў тое самае: «Якія сволачы, а? Я там працаваў, у Віцебску, а яны — “Чужак, яго зь Менску прыслалі!” Ну, ня сволачы?» — «Сволачы, Эдуард Іванавіч, сволачы!» — адказваў я. — «То-та!».\nГэты наш традыцыйны дыялёг тычыўся падзеяў вясны 1990-га, калі Шыркоўскі, тады яшчэ першы намесьнік старшыні КДБ БССР, балятаваўся ў Вярхоўны Савет па адной зь віцебскіх акругаў, суседняй з маёй. Я быў перамог у першым туры выбараў і дапамагаў паэту, рэдактару часопіса «Полымя» Сяргею Законьнікаву, які ішоў у адной акрузе з Шыркоўскім.\nХоць змаганьне было напружаным, але мушу засьведчыць, што апанэнты ў адносінах адзін да аднаго паводзілі сябе карэктна. Ніякіх прэтэнзіяў не магу выказаць і да падначаленых Шыркоўскаму мясцовых чэкістаў, якія, канешне, былі ў ягонай камандзе, але ніякіх сумнеўных мэтадаў супраць канкурэнта свайго шэфа не прымянялі.\nА вось хто прымяняў такія прыёмы (якія безь перабольшаньня можна назваць подлымі) — дык гэта мясцовае партыйнае начальства, найперш супрацоўнікі райкаму партыі, у якіх была «свая» кандыдатура. Законьнікава яны абвінавачвалі ў тым, што ён як «бээнэфавец» хоча паўтарыць Баку і Сумгаіт (там былі крывавыя міжнацыянальныя канфлікты), а Шыркоўскаму інкрымінавалі тое, што ён «прысланы зь Менску» (тое самае — што не мясцовы і ня будзе апекавацца віцебскімі выбаршчыкамі — казалі і пра Законьнікава). Пры гэтым Шыркоўскі яшчэ некалькі месяцаў перад тым працаваў у Віцебску начальнікам абласнога ўпраўленьня КДБ.\nУ выніку, у той раз па гэтай акрузе не перамог ніхто, Законьнікаву не хапіла літаральна некалькіх дзясяткаў галасоў (мая цётка, якая працавала членам камісіі аднаго з участкаў, потым злосна сказала: «Эх, каб ведала — укінула б!»).\nЭдуард Шыркоўскі выступае перад пісьменьнікамі\nТая выбарчая гісторыя і нашыя дыялёгі ў кулюарах Вярхоўнага Савету выразна адлюстроўваюць атмасфэру таго часу, часу пераменаў.\nУ 1930-х сакратар райкаму, які б наважыўся выступіць ці патаемна нешта рабіць супраць намесьніка наркама НКВД, быў бы сьцёрты ў лягерны пыл.\nУ 1970-х мясцовае начальства за вялікую ўдачу палічыла б атрымаць такога «вясельнага генэрала», прычым ня якога-небудзь генэрала артылерыі (зь якога хіба што фэервэрк выпрасіш), а генэрала КДБ. Ужо чые запыты, а звароты такога дэпутата ў Міністэрства аўтамабільных дарог, каб заасфальтавалі вуліцу, ці ў Дзяржснаб, каб выдаткавалі цэглу на будаўніцтва паліклінікі, — выконваліся б імгненна.\nАле ў канцы 1980-х ад страху пазбавіліся і рабілі генэралу дробныя гадасьці, а ў пачатку 1990-х Шыркоўскі, ужо старшыня КДБ, толькі і мог сабе дазволіць, што скардзіцца на віцебскае начальства дэпутату апазыцыі.\nУ 2000-х вернецца тое, што было дзесяцігодзьдзямі — страх перад чэкістамі.\nУ мяне былі своеасаблівыя адносіны з Шыркоўскім, заснаваныя на знаёмстве яшчэ па Віцебску. Якраз у 1993 годзе я паспрабаваў дамагчыся рассакрэчаньня справы забойцы прэзыдэнта ЗША Кенэдзі Лі Гарві Освальда, якая была вернутая ў архіў КДБ Беларусі з Масквы. Перамовы з кіраўніцтвам камітэту ішлі доўга, адзіны рэальны вынік — я стаў першым чалавекам не ў чэкісцкіх пагонах, які патрымаў тую справу ў руках, а таксама пагутарыў з «куратарам» Освальда — усё гэта, зрэшты, падрабязна апісана ў кнізе Аляксандра Лукашука «Освальд у Менску» (больш поўнае выданьне — «Галіяфы», 2017).\nВось тады і давялося пабываць у кабінэце старшыні КДБ, дзе партрэт «жалезнага Фелікса» быў заменены на нейкі пэйзаж з возерам і бярозкамі. Шыркоўскі любіў паразважаць пра цяжкую сытуацыю і «дэстабілізуючыя фактары» (праўда, фактары без фактуры — «Ты сам усё ведаеш, навошта мне табе называць»), а аднойчы паўжартам-паўсур’ёзна прапанаваў мне ісьці ў КДБ прэс-сакратаром — «Уяўляеш, які будзе знак перабудовы органаў!»\nКанешне, да прапановы я паставіўся з жартам, але КДБ сапраўды перабудоўваўся. Ва ўсялякім разе, тады так падавалася: адкрываліся архівы, чэкісты самі друкавалі артыкулы пра рэпрэсаваных. Памятаю, як на Дзяды, магчыма, у гэтым самым 1993 годзе, калі мы праходзілі па праспэкце, супрацоўнікі КДБ выйшлі на прыступкі свайго будынку і моўчкі стаялі — без капелюшоў.\nУ мяне таксама засталіся добрыя ўражаньні ад тых некалькіх маладых афіцэраў дзяржбясьпекі, якія былі ў ахове Станіслава Шушкевіча.\nНя думаю, што Шыркоўскага можна назваць чалавекам дэмакратычных поглядаў, але ён ня быў сатрапам.\nЗрэшты, магчыма, гэта была гульня пад «новыя часы».\nШушкевіч — шэф КДБ\nНя маю намеру ствараць палітычны партрэт старшыні КДБ — у кантэксьце падзеяў першых гадоў беларускай незалежнасьці важна тое, што, паводле закону, Камітэт дзяржаўнай бясьпекі падпарадкоўваўся Вярхоўнаму Савету.\nАле мэханізм гэтага падпарадкаваньня вызначаны ня быў. На практыцы гэта выглядала так, што толькі старшыня Вярхоўнага Савету атрымліваў рэгулярную, практычна штодзённую інфармацыю з КДБ і толькі яму старшыня КДБ дакладаў тое, што лічыў патрэбным дакласьці.\nНават «профільная» камісія Вярхоўнага Савету па пытаньнях нацыянальнай бясьпекі, абароны і барацьбы са злачыннасьцю (заўважым — на першым месцы «нацыянальная бясьпека»), якую ўзначальваў Мечыслаў Грыб, — нават яна такой інфармацыі ня мела, і старшыня КДБ на даклады да кіраўніцтва парлямэнцкай камісіі не хадзіў. Ведаю таксама, што ніколі парлямэнцкая Камісія па пытаньнях галоснасьці, сродкаў масавай інфармацыі і правах чалавека, членам якой я зьяўляўся, ня мела дакладаў з КДБ (натуральна, я не бяру ў разьлік нашу перапіску ў справе рэабілітацыі рэпрэсаваных).\nТыя парлямэнцкія камісіі, якія зьвярталіся ў камітэт па нейкую інфармацыю, звычайна яе атрымлівалі (напрыклад, гэтым карыстаўся Пётра Садоўскі ў бытнасьць старшынём камісіі па міжнародных сувязях і зьнешнеэканамічнай дзейнасьці), але гэта былі адзінкавыя выпадкі.\nТакім чынам, Станіслаў Шушкевіч фактычна адзіны атрымліваў рэгулярную інфармацыю ад Шыркоўскага.\nЯкі аб’ём быў гэтай інфармацыі, што расказваў старшыня КДБ сьпікеру парлямэнту, у якой ступені і наколькі глыбока закраналася сытуацыя, якую прынята называць «унутрыпалітычнай», ці паведамляў Шыркоўскі Шушкевічу пра ўзаемаадносіны ўнутры партый (кіраўнікі КДБ заяўлялі, што не вядуць палітычны вышук), пра ўзаемаадносіны кіраўніцтва ўраду — магу толькі здагадвацца. Але ў студзені 94-га, калі Вярхоўны Савет адправіў яго ў адстаўку, Шыркоўскі сказаў Пазьняку: «Я рабіў для Шушкевіча ўсё!» Нам таксама было вядома, што Шыркоўскі інфармаваў Шушкевіча пра найбольш яскравыя факты карупцыі ў дзяржаўным апараце (ні адзін, ні другі гэтага не хавалі).\nСловам, ад канца 1991-га і да студзеня 1994-га, да сваёй адстаўкі, цягам больш як двух гадоў Станіслаў Шушкевіч быў самым інфармаваным чалавекам у краіне.\nАкрамя самога Шыркоўскага, зразумела.\nІ адзіным чалавекам, якому падпарадкоўваўся КДБ.\nПэўна, варта ўдакладніць — адзіным у Беларусі, бо ці выйшаў КДБ цалкам з-пад кантролю Лубянкі — спрэчнае пытаньне (пасьля сваёй адстаўкі Шыркоўскі пераехаў у Маскву).\nТакая сытуацыя давала Шушкевічу вялікія магчымасьці для дзеяньняў.\nІ што асабліва важна — Шушкевіч мог разьлічваць на падтрымку Шыркоўскага.\nІ тут трэба нагадаць, што Савет міністраў і дзяржсакратар Данілаў неаднаразова рабілі спробы перавесьці КДБ ва ўласнае падпарадкаваньне, але гэта ім не ўдавалася: мы, дэпутаты Апазыцыі БНФ, заўсёды выступалі супраць, да нас далучаліся іншыя, і нават ня ўсе падкантрольныя Кебічу дэпутаты былі згодныя даць прэм’еру канчаткова поўны кантроль над краінай.\nНе атрымаўшы посьпеху легітымным шляхам, атачэньне Кебіча пачало дзейнічаць ціха, праз створаныя і непадкантрольныя (у адрозьненьне ад міністэрстваў) так званыя «галоўныя ўпраўленьні» Савету міністраў. Галоўная роля тут адводзілася Генадзю Данілаву, чыё ведамства выступала ініцыятарам далучэньня Беларусі да сыстэмы калектыўнай бясьпекі.\nУ пэўны момант спробы кантролю зрабіліся нагэтулькі нязноснымі, што супраць выступіў і міністар унутраных спраў Уладзімер Ягораў, які быў членам ураду і падпарадкоўваўся Кебічу паводле Канстытуцыі. Кебічу, але не Данілаву.\nГенэралы КДБ і МУС абараняюць Канстытуцыю\nУ адзін з апошніх дзён восені 1993-га мне пазванілі адразу некалькі журналістаў і запыталі, ці сапраўды Шыркоўскі і Ягораў выступілі супраць Кебіча? Спачатку я падумаў, што гэта нейкая ня надта прадуманая дэзінфармацыя, бо нічога падобнага ў Беларусі яшчэ не здаралася. Аднак неўзабаве я трымаў у руках некалькі аркушаў — ліст, які неўзабаве быў распаўсюджаны і сярод дэпутатаў.\nЛіст меў назоў «Пра некаторыя пытаньні дзяржаўнага ўладкаваньня Рэспублікі Беларусь», падпісаны быў Шыркоўскім і Ягоравым 20 лістапада 1993 года.\nЖурналісты ня мелі рацыі — ліст ня быў супраць Кебіча, больш таго, ён меў два адрасы, Шушкевічу і Кебічу, і аўтары зьвярталіся да абодвух — «Паважаны Станіслаў Станіслававіч! Паважаны Вячаслаў Францавіч!»\nЗварот Ягорава і Шыркоўскага, лістапад 1993. З архіву С. Навумчыка.\nАўтары зьвярталі ўвагу на «нэгатыўныя працэсы ва Ўзброеных Сілах», на прызначэньне на кіруючыя пасады паводле прынцыпу «асабістай адданасьці». Адмоўна ацэньвалі стварэньне самастойных Памежных войскаў («гэта прывяло да неабгрунтаваных калясальных фінансавых і матэрыяльных затратаў»).\nРаней памежнікі ўваходзілі ў структуру КДБ, а з моманту вылучэньня Памежных войскаў у асобную структуру імі камандаваў былы камандзір Віцебскай дэсантнай дывізіі, дэпутат Вярхоўнага Савету Яўген Бачароў, якога называлі генэралам, цалкам падкантрольным Данілаву. Фактычна, Данілаў атрымаў даволі моцную ўзброеную групоўку. Шыркоўскі і Ягораў сьцьвярджалі, што Памежныя войскі ўзялі на сябе функцыю спэцслужбы: «уводзячы КДБ і іншыя органы ўлады ў зман адносна сапраўдных мэтаў, карыстаючыся падтрымкай Дзяржсакратара па барацьбе са злачыннасьцю і нацыянальнай бясьпецы, камандуючы Памежнымі войскамі стварыў АСАМ («асобную службу актыўных мерапрыемстваў»). Апошняя, падмяняючы органы дзяржаўнай бясьпекі і ўнутраных спраў, праводзіць па ўсёй тэрыторыі рэспублікі апэратыўна-вышуковыя дзеяньні ў поўным аб’ёме».\nДалей аўтары сканцэнтраваліся на Дзяржаўным сакратарыяце па барацьбе са злачыннасьцю і нацыянальнай бясьпецы, які ўзначальваў Генадзь Данілаў.\nДзяржсакратарыят «якога-небудзь заўважальнага ўплыву на ўмацаваньне правапарадку ў рэспубліцы… ня робіць, але патрабаваньняў узгадняць чыста службовыя пытаньні ад яго ідзе аж занадта… Мэта самасьцьвярджэньня і стварэньня бачнасьці сваёй дзейнасьці, значнасьці сярод праваахоўных органаў выяўляецца ў настойлівым імкненьні Дзяржсакратарыяту і асабіста Г. Данілава падпарадкаваць сабе кадравую палітыку МУС… Аналіз дзеяньняў Г. Данілава дазваляе з усёй пэўнасьцю зрабіць выснову пра ягоныя спробы ўсталяваць сярод кіраўніцтва МУС атмасфэру падазронасьці і рознагалосьсяў».\nПрыводзіліся і канкрэтныя факты — так, «зь відавочным перавышэньнем сваіх паўнамоцтваў і ў парушэньне існуючых правілаў Дзяржсакратарыят прыняў рашэньне пра ўвоз у рэспубліку вялікай партыі зброі з Расеі, ізноў жа праігнараваўшы пазыцыю МУС».\nШыркоўскі і Ягораў прапаноўвалі перападпарадкаваць войскі Грамадзянскай абароны і Чыгуначныя войскі Міністэрству абароны, а Памежныя войскі — КДБ.\nАле галоўным было іншае: «Дзяржсакратарыят як структура, не прадугледжаная Асноўным Законам (Канстытуцыяй — С. Н.) дзяржавы і якая, сыходзячы з гэтага, не валодае ніякімі ўладнымі паўнамоцтвамі, зьяўляецца залішняй. Лічым, што далейшае ўмяшаньне дзяржсакратара Г. І. Данілава ў працу органаў зьнешняй контравыведкі, МУС і Ўнутраных войскаў цярпець нельга».\nТут упершыню на такім высокім узроўні была прызнаная неканстытуцыйнасьць створаных Кебічам структураў — раней пра гэта казалі толькі мы, дэпутаты Апазыцыі БНФ.\nУ апошнім абзацы Шыркоўскі і Ягораў паведамлялі, што ліст 23 лістапада будзе распаўсюджаны сярод дэпутатаў Вярхоўнага Савету, «якія, як мы спадзяемся, прымуць адпаведнае рашэньне па ўзьнятых пытаньнях».\nБНФ абараняе генэралаў\nСаюзьнікі ў палітыцы могуць быць розныя — сталыя і часовыя, ідэйныя аднадумцы і апанэнты. Здараецца, што менавіта з часовымі саюзьнікамі зь лягеру ідэйных апанэнтаў дасягаюцца найбольшыя перамогі (прыклад — альянс Чэрчыля, Рузвэльта і Сталіна).\nДумаю, што аўтарам ліста падавалася парадаксальным, што іх, былых камуністаў (Шыркоўскі свайго часу працаваў сакратаром райкаму камсамолу, а Ягораў — сакратаром ЦК камсамолу Беларусі), пракамуністычная большасьць падтрымаць адмовілася, а падтрымалі тыя, з кім яны калісьці змагаліся (Ягораў пэўны час служыў у КДБ, у структуры, якая займалася дысыдэнтамі — якраз тады, калі супраць Пазьняка ўжываліся рэпрэсіі за ўдзел у нацыянальным руху).\nАднак для нас было важна, што гэтыя два генэралы знайшлі ў сабе сьмеласьць выступіць супраць спаўзаньня краіны ў беззаконьне. Як потым нам стала вядома, яны разумелі, што нашая падтрымка будзе мець хіба што маральнае і палітычнае значэньне, але спадзяваліся яны на рашучыя дзеяньні Шушкевіча.\nНаяўнасьць прозьвішча Кебіча сярод двух адрасатаў нікога не падманула: Шыркоўскі і Ягораў тым самым давалі прэм’еру шанец выправіць сытуацыю, хоць бясспрэчна, што мізэрнасьць такога шанцу была для іх відавочная. Выступаючы супраць найбліжэйшага палітычнага паплечніка і асабістага сябра Данілава (і адначасна — асабістага ворага Шушкевіча), сілавыя міністры фактычна выступалі супраць Кебіча і ў падтрымку Шушкевіча.\nВа ўсякім разе, Шушкевіч мог разьлічваць на іх падтрымку, і гэта карэнным чынам мяняла расклад сілаў — ён цяпер мінімальна залежаў ад Вярхоўнага Савету.\nУ той сытуацыі гэта азначала шмат, калі ня ўсё. Нават калі ня браць у разьлік Барыса Ельцына, якога Шушкевіч падтрымаў у драматычныя дні кастрычніка і які мог бы адгукнуцца на просьбу Шушкевіча аб падтрымцы ў адказ. Але ў дні адстаўкі Шушкевіча Ельцын такой падтрымкі ня выкажа — праўда, і просьбы не было.\nМагчымасьці Шушкевіча пашыраюцца\nЛіст Ягорава і Шыркоўскага адкрываў перад Шушкевічам магчымасьці, пра якія яшчэ нядаўна можна было толькі марыць.\nКанешне, мы ў тыя дні абмяркоўвалі, што мог і што мусіў зрабіць старшыня Вярхоўнага Савету, прычым цяпер ужо нават ня ставячы наперад пазыцыю большасьці дэпутатаў (гэта была ўлюблёная адгаворка Шушкевіча, у пэўных выпадках справядлівая — парлямэнцкая большасьць здольная была заблякаваць якую заўгодна прапанову).\nШушкевіч мог заявіць пра неабходнасьць адстаўкі ўраду Кебіча, фармаваньня кааліцыйнага пераходнага ўраду, прыняцьця новага закону аб выбарах і іх прызначэньня на вясну 1993 году (апошняе, дарэчы, было абавязкам Вярхоўнага Савету паводле ўласнага рашэньня ў кастрычніку 1992 году).\nТакі альгарытм дзеяньняў мы прапаноўвалі, і ён бы ўратаваў краіну ад таго, што адбылося неўзабаве (адстаўка Шушкевіча, прыняцьце пад ціскам атачэньня Кебіча прэзыдэнцтва і пасьля выбараў — спаўзаньне Беларусі ў аўтарытарызм). А галоўнае, гэта было цалкам рэальна.\nБезумоўна, надзвычайнай сэсіі мусіла папярэднічаць падрыхтоўка.\nУ Шушкевіча была інфармацыя ад Шыркоўскага пра сумнеўныя камэрцыйныя гешэфты некалькіх дзясяткаў дэпутатаў, і індывідуальныя гутаркі з гэтымі дэпутатамі цягам некалькіх дзён прымусілі б іх узважыць сваю пазыцыю. Магчыма, гэта і не зусім прыгожы мэтад — але прыдатны, каб засьцерагчыся ад вялікай бяды ў будучыні. Як кажуць, людзі — не анёлы, такі мэтад прымяняецца ў парлямэнцкай практыцы пераходных краінаў.\nШушкевіч мог выступіць у жывым этэры тэлебачаньня і радыё з фактамі пра карупцыю ў структурах ураду (і гэта былі б рэальныя факты, іх яму ў вялікай колькасьці даваў Шыркоўскі).\nІ гэта было б тое, што завецца «інфармацыйнай бомбай».\nЯкая, акрамя іншага, перацягнула б на сябе антыкарупцыйныя чаканьні грамадзтва, і даклад Лукашэнкі ўжо ня меў бы таго эфэкту, які атрымаў (а найхутчэй, таго дакладу зусім бы не было — бо сэсія мусіла прыняць толькі рашэньні пра адстаўку Кебіча, пераходны кааліцыйны ўрад і новыя выбары).\nЗусім няшмат трэба было Шушкевічу, каб стварыць адпаведную атмасфэру ў грамадзтве. Уласна, такая атмасфэра ўжо існавала, у немалой ступені ў выніку дзейнасьці БНФ — атмасфэра недаверу Кебічу і чаканьня пераменаў.\nА якраз незадоўга да ліста міністраў Шушкевіч меў магчымасьць пераканацца, што менавіта актыўныя энэргічныя і сьмелыя дзеяньні маюць эфэкт у няпростых сытуацыях.\nПасьля забойства старшыні Горадзенскага аблвыканкаму Дзьмітрыя Арцымені Шушкевіч паехаў на сэсію Горадзенскага абласнога савету — пад узмоцненай аховай.\nГорадзенскія дэпутаты, большасьць зь якіх складала намэнклятура, даведаліся пра магчымы прыезд Шушкевіча і ўжо прадчувалі асалоду, як «уваляць яму, як каню» — і за «развал Саюзу», і за «разгул дэмакратыі».\nАднак выгляд ахоўнікаў з аўтаматамі, якія ўвайшлі ў залю, прыклеіў языкі, і «народныя абраньнікі» імгненна зьмянілі сваю пазыцыю ды прагаласавалі не за сваю крэатуру, а за прапанаванага сьпікерам Сямёна Домаша.\nРозныя варыянты дзеяньняў былі ў Станіслава Шушкевіча пры падтрымцы старшыні КДБ і міністра ўнутраных спраў.\nНіводзін зь іх скарыстаны ня быў — Шушкевіч спадзяваўся, што яму ўдалося дасягнуць згоды, і Беларусь у новы 1994 год увойдзе «шляхам канстытуцыйных пераўтварэньняў».\nАле да канца 1993-га адбылася яшчэ адна падзея — перадапошняя ў шэрагу драматычных падзеяў гэтага году, якой, аднак, давялося быць вызначальнай.


Куфар з сакрэтам з LEGO Dots Designer 41938 - bydobry.com\nHomeДзеціNick CraftКуфар з сакрэтам з LEGO Dots Designer 41938\nІдэі ЛЕГА: сёння ў Nick Craft новая ЛЕГА самаробка – куфэрак з сакрэтам з LEGO Dots. Яго можна назваць і шкатулкай сакрэтам з LEGO Dots. Куфар можа падысці для ўпрыгожванняў або іншых каштоўных рэчаў. Справа ў тым, што куфэрак з сакрэтам з LEGO Dots адчыняецца незвычайным спосабам, пра які Nick Craft падзяліцца з вамі ў новым відэа! Для гэтай пабудовы быў узяты творчы набор LEGO Dots Designer.\nPrevious articleЦёмны і горкі ці малочны і белы? Які шакалад больш карысны?\nNext articleПошукавыя сфінксы vs пошукавыя сабакі. Хто каго?


07.03.2021 / 12:54\nЛітоўскія мытнікі ў пункце пропуску Райгардас (Прывалка) выявілі ў беларускай фуры 640 скрынь кантрабандных цыгарэт на суму больш за мільён еўра. Тытунёвыя вырабы былі схаваныя сярод дошак, паведамляе Delfi.lt.\nКантрабанду літоўскія памежнікі выявілі ў пачатку гэтага тыдня. У фуры, якой кіраваў кіроўца-беларус, па дакументах знаходзілася 22 тоны дошак.\nНа прапускны пункт Прывалка-Райгардас машына прыехала ўначы. Велікагруз выклікаў падазрэнні ў літоўскіх мытнікаў: драўніну часта выкарыстоўваюць для маскіроўкі кантрабанды. Таксама падазроным падаўся і маршрут грузу: дошкі везлі транзітам праз Літву ў Эстонію.\nБыло вырашана праверыць груз з дапамогай рэнтгена, але ў Райгардасе такой магчымасці няма, таму фуру з аховай адправілі ў Медзінінкай.\nПраверка пацвердзіла падазрэнні: высветлілася, што дошкі — гэта толькі прыкрыццё. Унутры паўпрычэпа былі схованкі, дзе знаходзілася 320 тысяч пачкаў беларускіх цыгарэт марак Fest, NZ і Minsk. Агульная сума кантрабанды — 1,14 мільёна еўра.\nПа дадзеным факце распачата расследаванне. Груз і фура затрыманыя, кіроўцу на месяц узялі пад арышт.