YEYINTNGE(CANADA): Wednesday, June 08\n– With authentic Burmese cuisine and entertainment ofaCanadian folk singer - T. Nile\nHonoring Aung San Suu Kyi on Special Occasion of her 60th Birthday\nSaturday, June 18 @ 8:00pm - 9:30pm\nAdmission: Advance ticket $22; at the door $25; SPECIAL OFFER: For each advance ticket purchased you can receiveacomplimentary copy of the audio book, The Voice of Hope: Conversations with Aung San Suu Kyi, as an mp3 download,a$25 value. To receive the audio book email contact@worlddharma.com with the name and email address of each person in your party. Type in the subject box, [The Voice of Hope - June 18] and you will receive the audio book link right away.for each advance ticket purchase,acomplimentary copy of the audio book, the Voice of Hope:aConversation with Aung San Suu Kyi, will be received; Advance reserved ticket online or email contact@worlddharma.com\nAdmission: $40 (three course meal incl. tea/coffee, taxes/gratuities) - space is limited\nBY ရဲရင့်ငယ်(ကနေဒါ) ... 6/08/20110အကြံပြုခြင်း\nအထက်ပါ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဓါတ်ပုံအား (၆၆)နှစ်မြောက် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်မွေးနေ့ (မြန်မာနိုင်ငံအမျိုးသမီးများနေ့) အခမ်းအနားများ ကျင်းပရာတွင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးရှိ မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီအင်အားစုများ\nတညီတညွတ်တည်း သုံးစွဲနိုင်ရန် ဖြန့်ဝေပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တညီတညွတ်တည်းသုံးစွဲကြရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။\nby Soe Min on Wednesday, June 8, 2011 at 9:29am\nအရင်တခေါက်တုန်းက လူနာရှင်တွေကို တရားနဲ့ ဖြေခိုင်းသလိုပဲ ဒီတခါမှာတော့ ဆရာဝန်တွေကိုယ်တိုင် တရားနဲ့ ဖြေကြရတဲ့ အဖြစ်ကလေးတွေ ပြောပြချင်ပါတယ်။ သူတို့ခမျာမလည်း ကံဆိုးလွန်းလို့ ပြဿနာတက်မယ့်လူနာနဲ့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် လာတွေ့ကြရတာ မဟုတ်ပါလား။ မိတ်ဆွေတရားသူကြီးတစ်ယောက်ပြောတာ မှတ်သားဖူးသလောက်တော့ သူတို့မှာ မလိုင်ကေ့စ်ရယ် ဘိုင်ကေ့စ်ရယ် ကွိုင်ကေ့စ်ရယ် လို့ သုံးမျိုးသုံးစား ရှိသတဲ့။ သူသူကိုယ်ကိုယ် မလိုင်ကေ့စ်လေးနဲ့ပဲ နှပ်နေချင်ကြတာပေါ့။ မတတ်သာလို့ ဘိုင်ကေ့စ်နဲ့ တွေ့ရတော့လည်း ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မသကာ စိုက်ရရုံပေါ့။ ကွိုင်ကေ့စ်ကတော့ သတိထား။ ရှော့ခ်ရှိတယ်ဗျ။ ဂန့်သွားမယ်။ ဘာမှတ်လဲနော့။ ခက်တာက ကံနိမ့်နေပြီဆို အဲဒီ ကွိုင်ကေ့စ်တွေကလည်း ရှောင်လို့ မလွတ်ပြန်ဘူးဗျား။ ဒီတခါတော့ ဆရာဝန်တွေ တသီတတန်းကြီး မြွေဆိပ်သင့်သွားတဲ့ဘက် လှည့်လိုက်ကြရအောင်နော်။ ဘုရား ဘုရား။ ပြောမယ့်သာ ပြောနေရ။ တယ်လည်း ပြုတ်စော်နံပါလားနော်။ ကျော်စားတော့ ညှော်မိ၊ ပေါင်းစားတော့ တတွဲလုံးနူးကုန်မယ့်အတူတူ ပြုတ်တော့လည်း\nဟိုးအရင် သီချင်းတွေအကြောင်းရေးတုန်းက ထန်းတပင်ဘက်က အစုကြီးရွာမှာ ဘုန်းကြီးသွားဝတ်ရင်း ၀မ်းလျှောတဲ့လူနာကို ထော်လာဂျီနဲ့ လှိုင်သာယာဆေးရုံပို့ခဲ့တဲ့အကြောင်း ရေးဖူးပါတယ်။ သတိလစ်နေတဲ့ဘုန်းကြီးကို လယ်ကွင်းတွေထဲက ဖြတ်ပြီး တရကြမ်းမောင်းတာတောင် ဆေးရုံကို တနာရီကျော်ကျော်ကြာမှ ရောက်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်စိတ်မော စ်ိတ်လောရသလဲဆိုတာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ခံစားဖူးလို့သိတာပေါ့။ ရောက်ရောက်ချင်း သင်္ကန်းကြီးတဖားဖားနဲ့ ဆေးထိုးဆေးသွင်း လုပ်ခဲ့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီကော။ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ လိုတဲ့ဆေးတွေ အကုန်ရခဲ့သလေ။ ဒီလိုကေ့စ်မျိုးတော့ ဘယ်နှစ်ယောက် ကုရကုရ။ လာစမ်းပါ။\nဒီအဖြစ်နဲ့ ထပ်တူထပ်မျှ နီးပါးပါပဲ။ အစုကြီးရွာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက နည်းပညာတက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းသားတစ်ယောက် မြွေကိုက်ခံရလို့ ညကြီး အချိန်မတော် လှိုင်သာယာဆေးရုံကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ခက်တာက အဲဒိမြွေက လူနာတင်မကဘူး။ ဆရာဝန်တွေပါ ဆက်ကာဆက်ကာ ကိုက်သွားတာ မီးခိုးမဆုံး မိုးမဆုံးပဲ။ မြွေဆိပ်ဖြေဆေးမရှိတြဲ့ပဿနာပါ။ လှိုင်သာယာကနေ အင်းစိန်ဆေးရုံကိုလွှဲ၊ အင်းစိန်ဆေးရုံကနေ ရန်ကုန်ဆေးရုံသစ်ကြီးကိုလွှဲ၊ ရန်ကုန်ဆေးရုံသစ်ကြီးကနေ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကို ပြန်လွှဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ လူနာလည်း ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်သွားပါတယ်။ နတ်ပြည်ကို။\n“ကြည့်စမ်း ကြည့်စမ်း။ ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုး ရှိတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဘယ်သူ့အပြစ်လဲ။ ဘယ်သူ့မှာ တာဝန်ရှိသလဲ။ အကုန်လုံး ဖြုတ်ပစ်လိုက်။ နောင်ကျဉ်သွားအောင်။ ငါ့လက်ထက်မှာ ဒါမျိုးနောက်မကြားချင်ဘူး။ လိုင်ယင်းနား။ ခိုင် ... ဒါ ...” ဒီစကားမျိုးကတော့ ပေါင်ချိန်ကပြောပြော၊ ပ၀မ်ရယ်ကပြောပြော၊ မင်းကြီးဝမ်းရှနဲ့ ညာညာမိဘုရားကြီးကပဲ မိန့်တော်မူမူ လူကြားလို့တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အမှုတွဲထဲက ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နားထောင်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ့်နှယ့်နေမလဲ။ ဆန်ကာတစ်ချပ် လက်ထဲထည့်ပြီး ရေဗူးပေါက်တာ မလိုချင်ဘူး။ ရေပါတာပဲ လိုချင်တယ် လို့ခိုင်းသလိုပဲ။\nအစိုးရ၀န်ထမ်းအဖြစ် ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးတွေမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးတဲ့ ဆရာဝန်တိုင်းဟာ ကိုယ့်ဆီမှာ ဘာတွေ ရှိပြီး ဆေးဆိုင်မှဘာတွေ ၀ယ်ခိုင်းလို့ ရတယ်ဆိုတာ အကြမ်းဖျင်းတော့ သိကြပါတယ်။ လူနာတွေကို ဆေးနဲ့ ကုနေရတာလေ။ ရေမန်းပေးနေတာမှ မဟတ်ပဲ။ အရေးပေါ်မှာ တာဝန်ကျရင် တစ်ရက်ကြိုပြီး ဆေးနဲ့ စာရင်းနဲ့ စစ်၊ လိုနေတာကို ပထမလက်ထောက်ဆရာဝန်ဆီတောင်း၊ စမ်းသပ်တဲ့ ကိရိယာပစ္စည်းတွေ စုံမစုံ ကောင်းမကောင်းကိုလည်း စစ်ထားရတာ အလုပ်သင်ဆရာဝန်ဘ၀ကတည်းက ကျင့်ပေးထားတာပါ။ မြွေဆိပ်ဖြေဆေးမရှိပဲနဲ့ လူနာကို “ကာဖီပူလေးသောက်လိုက်ပါဦး” လို့ ဧည့်ခံမထားနိုင်ပဲ ဆေးရှိရာ အချိန်မီရောက်အောင် စီစဉ်ပေးရမှာပေါ့။\nဆေးကရော ဘာကိစ္စမရှိရမှာလဲ။ နိုင်ငံတော်က ဆေးရုံတိုင်းကို အပြည့်အ၀ ထုတ်ပေးထားတယ်လေ လို့ ပြောရင်လည်း နားထောင်နေရမှာပ။ ဒါပေမယ့် ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ တံဆိပ်မှာကိုက မမြင်ဘူးလား။ မြွေတစ်ကောင်ပဲ ပါတယ်ဗျ။ နှစ်ကောင်မပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာရှိတာတွေကလည်း အများအားဖြင့် တစ်ကောင်စာ တစ်ကိုက်စာပဲ ရှိတာ။ ကိုတာပြည့်သွားရင် နောက်ကိုက်မယ့်မြွေကို အရေးပေါ်ဆေးထုတ်ပြန်မလာမချင်း ဆိုင်းငံ့ထားရတယ်။ ပုလင်းခွံအဟောင်း ပြန်အပ်မှ ပုလင်းအသစ်ရတယ်။ ကိုယ်မရောက်ခင်ကလူက အခွံလွှင့်ပစ်မိလို့ဖြစ်ဖြစ်၊ အပြင်မှာ ရောင်းစားထားလို့ ဖြစ်ဖြစ် မအပ်နိုင်ရင် နောက်ထပ်ထုတ်မပေးဘူး။ တခါတလေ မြွေဟောက်အဆိပ်ဖြေဆေးချည့်ရပြီး မြွေပွေးဆိပ်ဖြေဆေးမပါရင် ဆေးရုံမှာ\n“မြွေပွေးကိုက်ခြင်း သည်းခံပါ” လို့ စာဆွဲထားရမလိုပဲ။\nအဲဒါတွေ အပြင်မှာ အရေးပေါ်တာဝန်ကျဆရာဝန်ဆိုတာ ကိုယ်ရောက်ရာ အရပ်က ဌာနတွင်းစည်းကမ်းချက်တွေကိုလည်း လိုက်နာရပါသေးတယ်။ တချို့မမတွေက သူတို့အိမ်က ထမင်းချက်ကို နိုင်မနိုင်တော့ မသိဘူး။ ၀ဒ်ထဲက ဆရာဝန်ကလေးတွေကိုတော့ လူ့ရှေ့သူ့ရှေ့ ပက်ပက်စက်စက် ဟောက်တတ်ပါတယ်။ မမက ဘူးဆိုရင် ဖယုံလာမသီးလေနဲ့။ ဒီတော့ ဆရာဝန်လေးတွေခမျာ မကြောက်တတ်သည့်တိုင် နားမညီးချင်တာနဲ့ စိတ်ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးရတာပဲ။ သူကမှ ဒီလူနာ ဒီရောဂါ ကုစရာဆေးမရှိလို့ မတင်ပါနဲ့ လွှဲပါ လို့ မှာထားရင် ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် တင်လို့ မရပါဘူး။ တဘက်ကကြည့်တော့လည်း ဘုမသိဘမသိနဲ့ သူများတကာ ပုတ်ထုတ်သမျှ အရှုပ်ထုပ်တွေ ဒိုင်ခံရှင်းနေရတာ စောမေတို့က နောကျေနေပြီမို့ ဒီလိုမှ ကြိုကန်မထားရင် မရဘူး ဆိုတာကလည်း ဟုတ်သယောင်ယောင်။ နောက်ဆုံး ငယ်ထိပ်မြွေပေါက်လာတဲ့ အခါကျမှ ငယ်ငယ်တုန်းက စာကလေး အမွှေးနှုတ် ဗြုတ် ဆော့သလို ကိုယ့်လက်ကလေးတွေကို ရုပ်သွားလိုက်ကြတာ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့အကောင် ဂွိကနဲ မိတော့တာပေါ့။ ဆရာဝန်လောကမှာ နန်းတွင်းသမားတော် ဇာတ်လမ်းတွဲထက် ဆန်းပြားတာတွေ တပုံတပင်ရှိပါတယ်။\n“မြွေဆိပ်ဖြေဆေးတော့ ဆေးရုံမှာ မရှိတော့ဘူးဗျာ။ အိမ်မှာဆောင်ထားတာလေးတော့ရှိတယ်။ လိုချင်ရင် ဘယ်ရွေ့ ဘယ်မျှ” လို့ ပြောတတ်တဲ့ ဆရာဝန်မျိုး မရှိနိုင်သလို ရှိလာရင်လည်း အဲဒီလူ ဆရာဝန် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အခုဟာက တစုံတခုသော အကြောင်းကြောင့် အမှန်တကယ် လက်ဝယ် ရှိမနေတာမို့ ဒုကူလ နဲ့ပါရိကာတို့လို “ မြားဆိပ်ပြယ်စေသတည်း” လို့ သစ္စာပြုရုံသာ ရှိတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆေးရုံဆိုတာ သမဆိုင်တွေလို “မရှိဘူး မသိဘူး။ ကုန်ပြီ။” စကားကြီးသုံးခွန်းနဲ့ မောင်ရင်လာ တံခါးပိတ် ဂျိတ် လုပ်လွှတ်လို့ မရလေတော့ ပြဿနာက မီးခိုးကြွက်လျှောက် လိုက်လာပါတော့တယ်။ “ဘယ်သူပြောတာလဲ။ မရှိဘူးဆိုတာ။ မရှိတာလား။ မသိတာလား။ ဒီမှာ စာရွက်ပေါ်မှာအထောက်အထား။ ဘယ်နေ့ ဘယ်ရက်က ဘယ်ရွေ့ ဘယ်မျှ ထုတ်ပေးထားတယ်။ မရှိရင် ရှိအောင် ဘာလို့ မလုပ်သလဲ။” စသည်စသည်ဖြင့် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ အလွန်ပါးနပ်သော ဆရာကြီးနဲ့ မအူမလည် ဆရာဝန်ကလေးများ တွေ့ကြတဲ့အခါ ဟက်တက်ကြိးကို ကွဲတော့တာပါပဲ။ ကိုဒါသကို မြွေကိုက်တုန်းက မပဋာသာဆေးရုံကို အချိန်မီပို့နိုင်လို့ရှိရင် အ၀တ်မကပ်ပဲ ပြေးလွှားနေရမယ့်သူဟာ မြန်မာဆရာဝန်လေးတွေများ ဖြစ်မလားပဲ။\nဖားတုလို့ ခရုခုန်ရင် အိုင်ပျက်ရုံသာ ရှိတတ်သတဲ့။ မလောက်လေးမလောက်စား ဆရာဝန်လေးဘ၀နဲ့တော့ နိုင်ငံတော်ကြီးကို အပြစ်တင်ဖို့ မစဉ်းစားလေနဲ့မောင်။ ဆက်ပြောရင် ရှေ့နေငှားမှ ထောင်လုံးလုံးကျသွားမှာစိုးလို့ အာဇာနည်သီချင်းလေးပဲ ဆိုနေလိုက်တော့။ “ နောက်ထပ်လာချင် လာပါ။ မထူးဆန်းတော့ပါ..။” ဆိုတာလေ။ တကယ်တော့ တရားခံရှာပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပြစ်ဖို့နေမယ့်အစား လူနာတွေကိုတရားချခဲ့သလို ကံကိုသာ ယိုးမယ်ဖွဲ့ကြပါစို့။ ဟုတ်တယ်လေ။ ဒီ့ထက် မဟုတ် မတရားတဲ့ အကုသိုလ်တွေ ကြောက်ခမန်းလိလိ ကျူးလွန်သူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေပေမယ့် ပြဿနာက တက်ချင်မှ တက်တာ။ ကိုယ့်ကိုယ်က ကံမကောင်း အကြောင်းမလှလို့ ဘာမဟုတ်တာလေးနဲ့ ဆွမ်းခံရင်း ငှက်သင့်တတ်တာကို သဘောပေါက်ထားဖို့လိုတယ်။ ဒါလည်း ကံ ကံ၏အကျိုး လို့ ယူလို့ရတယ်။\nဒီအခါမှာ တရားနဲ့ဖြေကြရမှာက ကိုကိုဒေါက်တာတို့ အလှည့်ပေါ့ကွယ်။ ဆရာဝန်အလုပ်ကပြုတ်သွားလို့ လိုင်စင်အသိမ်းခံလိုက်ရလို့ အရှက်နဲ့ အသက်လဲသွားတဲ့ ဆရာဝန်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ အတိုင်အတော အမှုအခင်းဆိုတာ တခါတရံမှာ မလွှဲရှောင်သာပါဘူး။ ဒီအခါမှာ အရေးပါလာတာက အကပ်ကောင်းဖို့ အသိအကျွမ်းရှိဖို့၊ မယ်မယ်ဘုရားကယ်ဖို့ လို့ ထင်ရင် မှားပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ “လိပ်ပြာ” သာ အရေးကြီးဆုံးလို့ ထင်ပါတယ်။ မကောင်းတဲ့ အတိတ်ကံကို ကိုယ့်ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ လိပ်ပြာနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျော်ဖြတ်လို့ ရပါတယ်။ လိုင်စင်သိမ်းလိုက်တာဟာ စစ်မှန်တဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ အတတ်ပညာကို နှုတ်ယူမသွားနိုင်ပါဘူး။ အကြွေးရှိရင် ပေးဆပ်လိုက်ပါ။ လဲသွားရင် ပြန်ထပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်လျှောက်လိုက်ပါလို့ပဲ ပြောချင်ပါတယ်။\nတခါတခါမှာ ကံကြမ္မာဆိုတာကြီးကလည်း လှည့်စားတတ်ပါသေးတယ်။ ရန်ကုန်မှာနေတုန်းက လက်ထောက်ဆရာဝန်ဘ၀နဲ့ ရှင်ပါကူဆေးခန်းမှာ အချိန်ပိုင်း ၀င်လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ နှစ်နှစ်ကျော်ကြာခဲ့တာပေါ့။ ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကိုယ့်နေရာဝင်ပြိး ကန်ထုတ်ခဲ့လို့ အလုပ်ပြုတ်သွားရာမှာ အခုတော့ သူ့ကို ကျေးဇူးရှင်စာရင်းထဲတောင် ထည့်ထားရမလိုပါပဲ။ အလုပ်မရှိလို့ ညနေပိုင်း အချိန်ပိုတွေမှာ ပြင်သစ်စာသင်လိုက်မိတာ အတွေးအမြင် အယူအဆ အသိုင်းအ၀ိုင်း အားလုံး ပြောင်းလဲသွားတာကိုး။ မျက်စိပွင့် နားပွင့်သွားတယ် ဆိုပါစို့။ ကိုယ့်ဘ၀ရဲ့ အချိန်တွေကို ငွေနဲ့ ရောင်းစားနေရာကနေ ပိုပြိး အကျိုးရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ခွင့်ရသွားတာပေါ့။ ပြောချင်တာကတော့ ကြမ္မာဆိုးဆိုတာ ကံကောင်းဖို့ အတွက်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်လာတတ်သေးတယ် လို့။ နိုင်ငံရပ်ခြား တိုင်းတပါးမှာ ကြီးပွားမယ့်ဇာတာရှင်အဖို့ ပြည်တွင်းက ထွက်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာရတာပေါ့နော်။ ရောဂါဗေဒဌာနမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းက ဆရာမကြီး ဒေါ်အေးအေးမြင့် ဆုံးမခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလေးကို လက်ဆင့်ကမ်းပါရစေ။ “ ကောင်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်အရာမဆို အခိုက်အတံ့ပါပဲ” တဲ့။ အချိန်တန်တော့လည်း ပြီးဆုံးသွားရမှာပါ။\nအစိုးရ၀န်ထမ်းဆရာဝန်တွေမှာ အဲဒီလို အကျိုးအမြတ်တစ်ခုလည်း ရတတ်ပါသေးတယ်။ ပညာရည် ဥာဏ်ရည်မြင့်သူတွေထံမှာ ဆည်းပူးခွင့်ရတော့ အသက်မွေးမှု အတတ်အပြင် ဒဿနပိုင်းမှာပါ မှတ်သားလောက်တဲ့ အဆုံးအမစကားတွေကို နာယူခွင့် ရတာပေါ့။ ပဏ္ဍိတာနဉ္စ သေ၀နာ မင်္ဂလာလေ။ ကောင်းတာတွေလည်း တွေ့ရမှာပဲ။ ဆိုးတာတွေလည်း တွေ့ရမှာပဲ။ ကိုယ့်အတွက် ကောင်းတာတွေ ယူလာရင် ကောင်းတဲ့ကိုယ်ဖြစ်ပြီး မကောင်းတာတွေ အတုခိုးမှားလာရင်တော့ မကောင်းတဲ့ကိုယ် ဖြစ်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပဲနော်။ နှစ်တွေ လတွေ ကြာညောင်းလာလို့ ကိုယ်စိုက်ထားတဲ့ အပင်ကြီးက အသီးအပွင့်တွေ ဝေေ၀ဆာဆာဖြစ်လာတဲ့အခါ မိမိ သူတပါး ဆွတ်ယူစားသုံးစရာတွေမှာ အဆိပ်အတောက်တွေ ပါမလာအောင် မကောင်းတဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အစမလုပ်ခဲ့ဖို့ သတိပေးချင်တာပါပဲ။ အားလုံးပဲ မြွေဆိပ်ပြယ်နိုင်ကြပါစေ။\n1016K View Download\nChild Care နှင့် စေတနာရှင်လူငယ်များဧ။် စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်အလှူ\nယနေ့ Child Care နှင့် စေတနာရှင်လူငယ်များဧ။် စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်အလှူအဖြစ်\nကော့မှူးမြို့နယ်၊ ဘုရားကြီးရပ်ကွက်ရှိ သူငယ်တန်းမှ န၀မတန်းအထိ\nကျောင်းသား/သူစုစုပေါင်း ၇၀ ကိုပုံနှိပ်စာအုပ်၊ ဗလာစာအုပ်၊ လွယ်အိတ်၊ ခဲတံ၊\n257K View Download\n282K View Download\n177K View Download\n255K View Download\n260K View Download\n261K View Downloa\n8 Jun 2011 Yeyintnge's Diary.doc\n2039K View Download\n8 Jun 2011 Yeyintnge's Diary.pdf\n8 Jun 2011 Yeyintnge's Diary\n“အရေခွံလဲအစိုးရ၊ ဆိတ်သားရေဖုံး ဆင်သေကောင်များနဲ့ သံခင်းတမန်ခင်း”\n၁၈ ကြိမ်မြောက် အာဆီယံ အဖွဲ့ကြီးရဲ့ အစည်း အဝေးကြီးကိုလည်း မေလအတွင်း အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံမှာ ကျင်းပပြီးခဲ့ ပါ ပြီ။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ တကယ့်စစ်မှန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေလုပ်ဖို့၊ ဖမ်းဆီးထားတဲ့ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသား တွေ အားလုံးကို လွှတ်ပေးဖို့၊ စာနယ်ဇင်းလွတ်လပ်ခွင့် အပါအဝင် အခြေခံဒီမိုကရေစီအခွင့်အရေးတွေ ပေးအပ်ဖို့ တိုက်တွန်းအပ်ပါကြောင်း တရားဝင် အစည်းအဝေးကြီးအတွင်း တိုက်တွန်းတောင်းဆိုခဲ့ကြသလို အလွတ်သဘော တွေ့ဆုံမှုတွေမှာလည်း မြန်မာနိုင်ငံအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မိတဲ့အကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြပါတယ်။ အဓိက အရေးကြီးတဲ့ အ ချက်ကတော့ မြန်မာနိုင်ငံက မကြာခင်မှာ ရရှိလာတော့မယ့် အာဆီယံအဖွဲ့ကြီးရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို ပေးအပ်လို့ ဖြစ်ပါ့မ လား။ လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုမှတ်တမ်းတွေနဲ့ လက်ရှိ လူ့အခွင့်အရေး ဒီမိုကရေစီရေး တည်ဆောက်မှုတွေမှာ လိုက်နာလုပ်ဆောင်တာတွေ မတွေ့ ရသေးတဲ့အတွက် ဥက္ကဋ္ဌ နေရာကိုတော့ ပေးအပ်လို့ မဖြစ်လောက်သေးဘူးလို့ ယူဆနေတဲ့ နိုင်ငံတွေကလည်း သတိပေး နေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အမေရိကန်နဲ့ ဂျာမနီနိုင်ငံနဲ့ ဗြိတိန်နိုင်ငံတွေက သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ အယူအဆကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့ကြပါတယ်။\nပြောရရင်တော့ အာဆီယံဥက္ကဋ္ဌပေးဖို့ ဆိုရင်တော့ မထိုက်တန်သေးဘူးပေါ့လေ။ ဆက်ဆံရတာ သိပ်ခက်ခဲသွားမှာ ဖြစ်သလို ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံကြီးတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ အများကြီး ထိခိုက်နစ်နာသွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိတယ်လို့ သုံးသပ် ကန့် ကွက်ကြပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံ တာဝန်ရှိပုဂ္ဂိုလ် ကြီးတွေလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယူဆ၊ ကိုယ့်ရာထူး ကိုယ်ခန့် ထားတဲ့ သူတွေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လိမ်ညာကြ၊ ကာကွယ်ကြ လုပ်ကြတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့်…။\nနောက် မကြာခင် ကာလလေးကမှ သမ္မတဆိုသူ ဦးသိန်းစိန်ကလည်း သူ့ရဲ့ကျေးဇူးရှင် တရုတ်နိုင်ငံကို သွားရောက် လည်ပတ်ပြီး စီးပွားရေးမက်လုံးတွေပေးအပ်ပြီး ကျနော်က တကယ်လုပ်မှာပါ။ ယုံပါ။ မြန်မာနိင်ငံကို စစ်တပ်က ချည် ပြီးတုပ်ပြီး လုပ်ပြီးရင် တဖြည်းဖြည်း တရွေ့ရွေ့ စည်းကမ်းပြည့်ဝ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားနေတဲ့ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတခု တည်ဆောက်ပေးမှာ ဖြစ်တဲ့အကြောင်းကတိပေး ပြောကြားခဲ့ပါပြီ။\nတရုတ်တာဝန်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကတော့ သူတို့နိုင်ငံရဲ့ ဖွံဖြိုးတိုးတက်မှု ပြည်သူလူထု အကျိုးစီးပွားရမယ်ဆိုတဲ့ စကား ကြောင့် “ဟောင် ဟောင်” လို့ ပြောပြီး ကျနော်တို့က မြန်မာနိုင်ငံ အစိုးရသစ်ဟာ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတခုအဖြစ် တိုးတက် ပြောင်းလဲ၊ ဈေးကွက်စီးပွားရေးမှာလည်း တက်တက်ကြွကြွပါဝင်လာပြီး ဒေသဖွံဖြိုးရေးအတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် လာမယ်လို့ ယုံကြည်ပါကြောင်း ဘာညာပြောပြီး ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကာကွယ်ပြီး သွားသလို မြန်မာအရေခွံလဲ သမ္မတကြီး ကလည်း စစ်တပ်အကျိုးစီးပွား ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။ အလွန်လှပအတိုင်အဖောက် ညီပါပေတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင်းမှာကတော့ တနှစ်ကြီးတောင် လျှော့ပေါ့ပေးလိုက်တဲ့ ထောင်ဒဏ်အတွက် နှစ် ၆၀ ကျော် ၁၀၀ ကျော် အကျဉ်းကျခံနေတဲ့ နိုင်ငံရေးသမား နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားသူတွေက အတော်ကြီး စိတ်ပျက်အားလျှော့ (အားလျှော့ မယ်ဆိုလည်း လျှော့စရာပါ။) သွားကြသလို မိသားစုတွေကလည်း ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျသွားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ တို့ယောင်္ကျား၊ တို့မိန်းမတော့ မိသားစုတွေနဲ့ ပြန်တွေ့စရာအကြောင်း မရှိတော့ပါဘူး။ စစ်အစိုးရသစ် အောက်မှာတော့ လွတ်လာစရာ မရှိတော့ဘူးလို့ စိတ်လျှော့သွား ကြသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျနော်တို့ အကျဉ်းကျ ခံနေရတဲ့ကာလမှာ ၁၁/၉၂ နဲ့ လိမ်တာကို ခံခဲ့ရသလိုပါပဲ။ သူတို့က ထုံးစံအတိုင်း လိမ်နေကျ အတိုင်း လိမ်နေတာပါ။\nခုတခါ အမေရိကန်နိုင်ငံရဲ့ အလွန်သြဇာရှိတဲ့ ရပတ်ဗလစ်ကန်ပါတီကြီးရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲဝင် သမ္မတလောင်းဟောင်း အထက်လွှတ်တော်အမတ်မင်း ဗီယက်နမ်စစ်အကျဉ်းသားဟောင်း မစ္စတာ ဂျွန်မက်ကိန်း ရောက်ရှိလို့လာပြန်ပါပြီ။ ကျနော်တို့ ငယ်ငယ်က ဇာတ်ပွဲမှာ တရုတ်သူရဲကောင်းတွေ တယောက်ပြီးတယောက်ထွက်ပြီး ကိုယ်ရည်သွေး ဓားစွမ်း ပြနေသလိုပါပဲ။ လာပြန်ပြီ သူရဲကောင်းတယောက်။\n“ကျနော်တို့အနေနဲ့ ဒီမိုကရေစီ အခွင့်အရေးတွေကို တဖြည်ဖြည်း ပေးနေပါကြောင်း …\nနိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားဆိုတာ လည်း ကျနော်တို့ နိုင်ငံမှာ မရှိပါကြောင်း …\nရာဇဝတ်ပြစ်မှု ကျူးလွန်လို့သာ ဖမ်းဆီး ပြစ်ဒဏ် ခံနေရတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပါကြောင်း …\nဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း ပြောလိုပါကြောင်း …\nအနိုင်နိုင်ငံမှာလို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခွင့်အတွက် ဥပဒေတွေ ပြဌာန်းပေးထာားပါကြောင်း …\nလွှတ်တော်တင်မကပဲ ပြည်သူ့ဆန္ဒခံပွဲ နည်းနဲ့ လည်း ပြောင်းလဲနိုင်ခွင့် ပေးထားပါကြောင်း…\n(ကျနော်ဒီဆောာင်းပါးရေးနေတုန်း မြန်မာ့ရုပ်မြင်သံကြားက ကြားနေရတဲ့ အသံတွေကို ထည့်ရိုက် ပေးလိုက်တာပါ) အမေရိကန်နိုင်ငံနဲ့ အနာဂတ် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင် ရွက်မှုတွေ လုပ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါ ကြောင်း… မျက်နှာထားတည်တည်နဲ့ ဗြောင်လိမ်သွားတာ တွေ့ရပါတယ်။\nဂျွန်မက်ကိန်းခမျာလည်း သံတမန်အဖြစ်လာရတဲ့ လူကြီးသူကြီး အထက်လွှတ်တော်အမတ် သမ္မတလောင်းဟောင်း ဆိုတောာ့ ခုလိုကြားရတာ ဝမ်းမြောက်ပါကြောင်း မြန်မာနိုင်ငံပြည်သူတွေ မကြာခင်ဒီမိုကရေစီအခွင့်အရေးတွေ ပြည့် ပြည့်ဝဝရရှိကြ ပြီးတင့်တင့်တယ်တယ် ချမ်းချမ်းသာသာ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေနိုင်ကြတော့မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါကြောင်း ပြောပြီး ပြည်တော်ပြန်ပါပြီ။\n၂၀၁၀ ရွေးကောာက်ပွဲဝင် ပါတီတွေက ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့လည်း တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့အဓိကထား ပြော ခဲ့တာကတော့ မြန်မာနိုင်ငံကို ချမှတ်ထားတဲ့ စီးပွားရေး အရေးယူပိတ်ဆို့မှု ကို ရုတ်သိမ်းပေးဖို့ပါ။ အဲဒီ နိုင်ငံရေးပါတီ ခေါင်းဆောင်တွေက စီးပွားရေး အရေးယူ ပိတ်ဆို့မှုတွေကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ ဆင်းရဲနေတာ၊ ပြည်သူလူထုတွေ ဆင်းရဲ တွင်းနက်နေတာလို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေ ကြတာလား။ အခွင့်အရေးကို မျှော်ပြီး စစ်အစိုးရအကြိုက် လိုက်ပြောနေ ကြလေသလား ဆိုတာာကတော့ သူတို့ပဲ သိပါလိမ့်မယ်။\nရပ်ကွက်ဈေးလောက်ရောက်ဖူးရင်တောင် ပြည်သူလူထု အသံကို ကြားရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုလည်း သိကြပုံမရ ပါဘူး။ ပြည်သူလူထုနဲ့ ကင်းကွာ တဲ့ သူတွေဟာ နိုင်ငံရေးလုပ်လို့ မရဘူးဆိုတာကို သိဖို့အရေးကြီးပါတယ်။ ပြည်သူ လူထုကြီး တရပ်လုံးနဲ့ ပြည်သူလူထု ထောက်ခံမဲပေးခဲ့တဲ့ အဓိက နိုင်ငံရေး ပါတီကြီးက လူထုခေါင်းဆောင်တွေက ပြောနေတာကိ်ုလည်း ဂရုမစိုက် စစ်အစိုးရ အကြိုက် လိုက်ပြောနေတာကို ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ် မရှက်တတ်ကြတာကို အံ့သြရပါတယ်။\nခု မြန်မာနိုင်ငံက စစ်အစိုးရရဲ့ ရုပ်သေးသမ္မတနဲ့ ဝန်ကြီး ဆိုသူတွေက အမေရိကန် အထက်လွှတ်တော်အမတ်မင်းကို တဦးချင်းရော စုပေါင်းလို့ပါ လိမ်လိုက်ကြ ပြန်ပါပြီ။\nဒါပေမယ့် သူဟာ မြန်မာနိုင်ငံအကြောင်း ဘာမှ မသိတဲ့သူတယောက်တော့ မဟုတ်သလို နိုင်ငံရေး နားမလည်သူ လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မှာ နားတထောင်ရှိပါလိမ့်မယ်၊ မြင်နေတာ ကြားနေ တာတွေလည်း ရှိပါလိမ့်မယ်။\nတကယ့်ပြည်သူလူထုကြီးရဲ့ အသံကို ပေးနိုင်ခဲ့ကြ တဲ့ သူတွေရဲ့ အသံကိုလည်း သူနားထောင်ပြီး သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါ ကြောင့်လည်း အထက်လွှတ်တော်အမတ် ဂျွန်မက်ကိန်းက လူထုခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၊ ပြည်သူ့လွှတ် တော် ကိုယ်စားပြုကော်မတီတို့နဲ့တွေ့ဆုံရာမှာနဲ့ သံရုံးကထုတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ထုတ်ပြန်ကြေငြာချက်မှာ အကျဉ်း သားလွှတ် ပြမှုဟာ မလုံလောက်သေးဘဲ အထွေထွေလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးဖို့ထိ တိုက်တွန်းပြောဆိုမယ့်အကြောင်း၊ ဒေါ် အောင်ဆန်းစုကြည်ရဲ့ လူထု စည်းရုံးရေးခရီးစဉ်ထွက်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အစိုးရသစ်ရဲ့ သဘောထားကို စမ်းသပ်တာ ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း၊ လုံခြုံရေးအတွက်လက်ရှိတက်လာတဲ့ အစိုးရမှာသာ တာဝန်ရှိတဲ့အကြောင်း၊ အစိုးရက ဒေါ်အောင် ဆန်းးစုကြည်ကို သာမန်ပြည်သူ တယောက်လို သဘောထားတယ်ဆိုရင် ပြည်သူလူထုတွေ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အခွင့်အ ရေးတွေနဲ့ ကာကွယ် စောင့်ရှောက် မှုတွေကို ပေးဖို့တာဝန်ရှိတဲ့အကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။ အမေရိကန်ရဲ့ မြန်မာ နိုင်ငံအပေါ် ချမှတ်ထားတဲ့ အရေးယူပိတ်ဆို့မှုတွေကို မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရသစ်က ခိုင်မာတဲ့ ဒီမိုကရေစီပြုပြင်ပြောင်းလဲ ရေးတွေ တကယ်တမ်းလုပ် ပြလာမှသာ ရုတ်သိမ်းပေးနိုင်မှာဖြစ်ကြောင်းနွေးထွေးတဲ့ စကားပြောဆိုမှုနဲ့တင် မရဘဲ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြသရမှာဖြစ်ကြောင်းပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ နယ်စပ်ဒေသက တိုင်းရင်းသားတွေ အပေါ်ထားရှိတဲ့ သဘောထားနဲ့ လုပ်ဆောင် ချက်တွေကိုလည်း ထိုင်းနိုင်ငံနယ် နိမိတ်အတွင်းက မြန်မာဒုက္ခသည် စခန်းကြီးတခုကို သွားရောက်ပြီး တကယ့်ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ ခံစားချက်ကို သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်တဲ့ အထက်လွှတ်တော် အမတ်ကြီးက အဲဒီ ဖြစ် ရပ်တွေကို မြန်မာအစိုးရအနေနဲ့ သတိပြုရမှာဖြစ်ကြောင်းပြောပြ၊ ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ စစ်အစိုးရ ဖုံးထားတဲ့ ဆိတ်သားရေ အောက်က ဆင်သေကောင်တွေကို မစ္စတာဂျွန်မက်ကိန်းက တွေ့မြင်ပြီးဖြစ်ပါတယ်။ မင်းသားခေါင်းဆောင်းနောက်က ဘီလူးမျက်နှာတွေကိုလည်း မြင်ပြီးပါပြီ။ သူ့ခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့အစိုးရအဖွဲ့ကို တင်ပြပြောဆိုတဲ့အခါ ဘယ်လို ပြောမလဲ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုအစိုးရက မြန်မာနိုင်ငံဒီမိုကရေစီရေးအတွက်၊ စစ်အာဏာရှင်စနစ်အောက်က ဖိနှိပ် ခံပြည်သူလူထုအတွက် ဘယ်လိုများဆက်ပြီး ဆောင်ရွက်သွားမယ်ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပါပဲ။\nဒါပေမယ့် အမေရိကန် လွှတ်တော်အမတ်တယောက်ရဲ့ ခရီးစဉ်ဟာ ကျနော်တို့နိုင်ငံရဲ့ ဒီမိုကရေစီရေးလွတ်လပ်ရေး ငြိမ်းချမ်းရေးပြဿနာမှာ သိပ်အဓိက မကျပါဘူး။ အဓိကက ကျနော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသား ဒီမိုကရေစီဘက်တော်သား တွေ၊ နိုင်ငံရေးပါတီ နိုင်ငံရေးသမားတွေ၊ ရဟန်းရှင်လူ ပြည်သူလူထုတွေရဲ့ ကိစ္စသာ ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်အာဏာရှင် လက်အောက်မှာ ဖိစီးနှိပ်စက်တာကို ဆက်မခံချင်ကြရင် စစ်အာဏာရှင်တွေကို ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့ အာခံဆန့်ကျင်တိုက် ခိုက်မှုနဲ့ အာခံဆန့်ကျင် တိုက်ခိုက်ကြဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ လိုလျှင်ကြံဆနည်းလမ်းရ ဆိုသလိုပါပဲ။ နည်းလမ်းတွေရှိပါ တယ်။ အကြမ်းမဖက်၊ တပိုင်း အကြမ်းဖက်၊ အကြမ်းဖက် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီးတိုက်ခိုက်ကြဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဦးဆောင် နိုင်စွမ်းရှိသူတွေက မှန်မှန်ကန်ကန် ဦးဆောင်။ မှန်ကန်တဲ့ ဦးဆောင်မှုနောက်ကို ရဲရဲရင့်ရင့် လိုက်ပါတဲ့သူ တွေက လိုက်ပါ။ စည်းလုံးညီညွတ် မှုရှိကြမယ်ဆိုရင်။ စစ်အာဏာရှင်စနစ် ကျဆုံး ရမှာပါပဲ။ နိုင်ငံသားတိုင်း ပြည်သူလူ ထုတိုင်းက ကိုယ့်ရဲ့တာဝန်ရှိမှုကို ကိုယ် နားလည်လက်ခံ လက်တွေ့လုပ်ကိုင် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ကြဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တယောက်ကိုတယောာက် အပြစ်ဖို့ အပြစ်တင်နေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘဲ လက်ကိုမြဲမြဲ တွဲဆုပ်ပြီး စစ်အာဏာရှင် စနစ်ကို အမြစ်က နှုတ်ပစ်ရမယ့်အချိန် ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်ယုံကြည်ရာ လုပ်နိုင်ရာ တိုက်ပွဲနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ပြီး ဘုံရန်သူစစ်အစိုးရကို ကိုယ်စီကိုယ်စီ တိုက်ခိုက်ကြဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ။\nလူထုခေါင်းဆောင်ဆိုတာ လူထုနဲ့အတူ ယှဉ်တွဲပြီး ရှိရတယ်\nမိုးမခ၊ ဇွန် ၈၊ ၂၀၁၁\nယမန်နေ့ နေ့ခင်း ဆရာဦးဝင်းတင် နေ့စဉ်ဆေးခန်းပြ ဆေးကုသမှုကအပြန် နေအိမ်မှာ ခေတ္တတွေ့ဆုံ စကားပြောခွင့်ရတယ်။ ခြေထောက်က အနာတွေ သက်သာတယ်ဆိုပေမယ့် အာရုံကြော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ သူက သူရဲ့ အိ်ုခြင်း၊ နာခြင်း ဒုက္ခတွေကို မပြောဘူး၊ ပြောတာလဲ ကြိုက်ပုံမရဘူး။ သူ လက်ရှိ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေဟာ ဝေဒနာကြောင့် ကန့်သတ်ခံထားရချိန်၊ အင်န်အယ်ဒီပါတီရုံးကို နေ့စဉ် ရုံးဆင်း ရုံးတက် လုပ်ခွင့်မသာဘဲ နေအိမ်မှာ အနားယူနေရချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီးတော့ ဒေါ်စု ခရီးသွားမယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို မေးဖြစ်တယ်။\nဒေါ်စုက ခရီးထွက်မယ်လို့ ပြောလဲ ပြောလိုက်ကော တော်တော်ကို တုန့်ပြန်ချက်တွေ မျိူးစုံကြားရတယ်။ စိုးရိမ်တာတွေ၊ ၀မ်းသာတာတွေ၊ ကြိုဆိုတာတွေ အများကြီး ကြားရတယ်။ ရန်ကုန်မှာ၊ နယ်မှာ၊ ပြည်တွင်း ပြည်ပမှာ အစုံပဲ ကြားရတယ်။ မက်ကိန်းနဲ့ တွေ့အပြီး သတင်းထောက်တွေကလည်း မေးကြတယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာက ဘယ်လို ထင်မြင်ချက်ရှိသလဲ။\nလူထုဆီက တိုက်ရိုက်အသံကို နားထောင်ကြည့်တော့ ကြိုဆိုမှုနဲ့ စိုးရိမ်မှု ၂ ခု ဖြစ်လာတာ တွေ့ရတယ်။ ကြိုဆိုမှုကတော့ ဘာမှထူးပြီး ပြောစရာမရှိဘူး။ လူထုနဲ့ ဒေါ်စုဟာ တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံတာတွေ ကင်းကွာနေတာ ကြာပြီ။ လူထုက ဒေါ်စုကို တွေ့ဆုံလိုတယ်၊ ကြိုဆိုလိုတယ်။ ဒါဟာ လူထုခေါင်းဆောင်တဦးနဲ့ လူထုကြားမှာ မဆန်းပါဘူး။ ကြိုဆိုကြမှာပဲ။ လှိုက်လှဲ ၀မ်းသာစွာ ကြိုဆိုကြမှာပဲ။ သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။\nဒါပေမယ့် စိုးရိမ်မှုမှာကတော့ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တခု ဖြစ်လာတယ်။ ၀ိဝါဒလို ဖြစ်လာတယ်။ တချိူ့က ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြောသလဲဆိုတော့ လုပ်ကြံခံရရင် ခင်ဗျားတို့ တာဝန်ခံမလားလို့ ပြောကြတယ်။ နောက်ပြီးတော့ ဒေါ်စုကို လုပ်ကြံဖို့ အန္တရာယ်တွေ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် ခိုင်မာအောင် လုပ်ပါဦး။ ဘာတွေ စီမံတာတွေ ရှိလို့လဲလို့ မေးလာကြတာတွေ ရှိတယ်။ အစိုးရကကော အာမခံမှာ မို့လားဆိုပြီးတော့ မေးလာကြတာတွေလည်း ရှိတယ်။\n"ဆိုတော့ ဒီလိုမျိူး စိုးရိမ်တာတွေ၊ ကြိုဆိုတာတွေက ဟိုတုန်းကကော ပေါ်ခဲ့တာလား၊ အယင်တုန်းကကော မရှိခဲ့ဘူးလား ဆရာ"\nဒါမျိူးတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ ကျော်တုန်းကတည်းက၊ ၈လေးလုံး ကာလမှာကတည်းက ရှိခဲ့တာပဲ ဆိုတာကို ကျနော်က မီးမောင်းပြန်ထိုးပြချင်တယ်။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို လူထုနဲ့ ပထမဦးဆုံး ထိတွေ့ပြီး ဟောပြောမယ်၊ စသည်ဖြင့် စီစဉ်ကြတုန်းကလည်း တချို့အနီးမှာ ရှိတဲ့သူတချို့က ခင်ဗျားတို့ အာမခံမလား။ ပစ်သတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောကြတာတွေ ရှိတယ်။ စကားများကြတာတွေ ရှိတယ်။ ကျနော်တို့ဘက်က လူထုခေါင်းဆောင်၊ လူထုဘက်က ရပ်တည်တဲ့သူဆိုပြီးတော့ လူထုကြားထဲ မသွားဝံ့ရင် ဘယ်နှယ့် ဖြစ်မှာလဲ လို့ ပြန်ပြောကြတာမျိူးတွေတောင် ရှိဖူးတယ်။\n"အဲသည်တော့ ဒေါ်စုက ၈၈ အရေးအခင်းကာလ စစ်အုပ်ချုပ်ရေး ထုတ်တားတဲ့အချိန်မှာ လူထုနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး မိန့်ခွန်းပြောတာလုပ်ခဲ့တယ်ပေါ့။ ဟုတ်လား"\nဟုတ်တယ်။ အဲသည်တုန်းက စစ်အုပ်ချူပ်ရေး မရုပ်သေးဘူး။ ၈ လေးလုံး အရေးအခင်းကာလတုန်းက ၁၉၈၈ သြဂုတ်လ ၂၄ ရက်၊ မနက်ခင်း၊ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ သပိတ်စခန်း၊ စာပေနဲ့ စာနယ်ဇင်းသမားများသမဂ္ဂရဲ့ ဟောပြောပွဲ စင်မြင့်မှာ သွားရောက်ပြီး စကားပြောတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ သူရဲ့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် လူထုနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောတာပဲ။ စစ်အုပ်ချူပ်ရေးမရုပ်သိမ်းခင် နာရီပိုင်းအတွင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ဒါဟာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောချင်တယ်။\nကောင်းပြီ။ အဲသည်တုန်းက စစ်အုပ်ချူပ်ရေးကာလအတွင်းမှာတောင် ဒေါ်စုက လူထုနဲ့ တွေဆုံပြီး စကားပြောတာကို လုပ်ခဲ့သေးရင် အခု ဒီမိုကရေစီအစိုးရလိုလို အရပ်သားအစိုးရလိုလို ခေါ်ဝေါ် ပြောဆိုနေကြတဲ့ အခုလို ကာလမျိူးမှာ ဘာဖြစ်လို့ လူထုကြားထဲဆင်းဖို့ တွန့်ဆုတ်နေရမှာလဲ။ ဘာအကြောင်းကြောင့် မသွားရဲ၊ မလာရဲ၊ မလုပ်ရဲ၊ မကိုင်ရဲ၊ မပြောရဲ၊ မဆိုရဲ ဖြစ်နေရမှာလဲ။ လူထုကြားထဲ ထွက်ရမယ်။ တွေ့ဆုံရမယ်။ ပြောရ ဆိုရမယ်။ ဒီလိုမျိူး ကာလ ၂ ခု ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီး ကျနော်တို့အနေနဲ့ ပြောစရာ ရှိလာတယ်။\n"ဟိုတုန်းကတော့ ဒေါ်စုက ဒီမိုကရေစီအရေးတော်ပုံအတွင်းမှာမို့ လူထုကြားထဲကို ထွက်ခဲ့တယ်။ အခုကျတော့လည်း ဒေါ်စုက လူထုကြားထဲ ထွက်ဖို့ လိုသေးလို့လား ဆရာ။ ဒါမျိူးမေးလာရင်ကော ဆရာက ဘယ်လိုဖြေမလဲ"\nဒီမိုကရေစီခေါင်းဆောင်တို့ အမျိူသားခေါင်းဆောင်တို့ စသည်ဖြင့် ဒေါ်စုကို အမျိုးမျိုး ခေါင်းစဉ်တွေ တတ်ကြတယ်။ အဲသည်ထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံး ဒေါ်စုရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ဘာလဲ ဆိုတော့ ဒေါ်စုဟာ လူထုခေါင်းဆောင် ဆိုတာပဲဖြစ်တယ်။ လူထုခေါင်းဆောင်တယောက်ဟာ လူထုကြားထဲကို မသွားဝံ့ရင် ဘာလူထုခေါင်းဆောင် ဖြစ်မှာလဲ။ ကျနော်တို့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ တုန်းကလည်း ပြောခဲ့တာ ရှိတယ်။ အောင်ဆန်းစုကြည်ဆိုတာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသမီး ဆိုတာနဲ့ မဖြစ်ဘူး။ အောင်ဆန်းစုကြည်ဆိုပြီးတော့ သည်တိုင်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် လူထုခေါင်းဆောင်ဆိုတာ လူထုနဲ့ တွေ့ဆုံမှ၊ လူထုနဲ့ အတူယှဉ်တွဲနေမှ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ လူထုနဲ့ တသားတည်းဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။\n"အခု လူထုခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို လက်ရှိအစိုးရဆိုတဲ့သူတွေကကော ဘယ်လိုမျိူး အသိအမှတ်ပြုလို့လဲ ဆရာ။ ဒီအစိုးရကို လူထုကိုယ်တိုင်က အယုံအကြည်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် လူထုက ဒေါ်စုအတွက် စိုးရိမ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"\nဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ အခုလည်းပဲ လူတွေက လူထုခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အတွက် စိုးရိမ်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာကြပြန်တယ်။ စိုးရိမ်တဲ့ လူတွေကတော့ ဒီမိုကရေစီတပိုင်းအစိုးရတို့၊ စစ်အာဏာရှင်တပိုင်းအစိုးရတို့ ဘာမှ လျောက်ပြောမနေနဲ့၊ ဒီလက်ရှိအစိုးရကို မယုံရဘူး။ ဒီအစိုးရဟာ လုံခြုံမှု၊ ကာကွယ်မှု၊ တာဝန်ယူမှုတွေ ဘာမှ ပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ စသည်ဖြင့် ပြောလာကြတယ်။ ကျနော်တို့က သူတို့ စိုးရိမ်ကြတာတွေကိုလည်း နားထောင်ပါတယ်။ လေ့လာပါတယ်။\n"ဒါဆိုရင် အဲသည်စိုးရိမ်မှုတွေကို အသိအမှတ်ပြုတယ် ဆိုရင် အဲသည်အတွက် ဆရာတို့က ဘယ်လို ပြင်ဆင်မှာလဲ၊ ရင်ဆိုင်ကြမှာ မို့လို့လဲ"\nကျနော်တို့က ကျနော်တို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ၊ အင်အားတွေကို ဘာပြောသလဲဆိုတော့။ ကျနော်တို့က အဓိကဘာလုပ်နိုင်သလဲဆိုတော့ ကျနော်တို့က ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ဒေသခံပြည်သူတွေကြားမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သတင်းတွေကို စုဆောင်းတယ်၊ နားစွင့်တယ်။ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေတယ်။ နောက်တခုကလည်း ကျနော်တို့က သတိအမြဲထားပြီး ကျနော်တို့ဆီက လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူနေကြသူတွေနဲ့ ပြည်သူတွေကပါ သတိထားပြီး လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ကြတယ်။ နောက်တချက်ကတော့ ကျနော်တို့တွေကြားထဲမှာလည်း သဘောထားတခုတည်းကို ထားရှိတယ်။ ဒီလိုမျိူး ပြောချင်တယ်။\n"တခုတည်းသော သဘောထားဆိုတာက ဘာလဲ ဆရာ"\nဒီ ၁၉၈၉ နောက်ပိုင်း ကျနော် ထောင်ထဲကို ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ၊ အပြင်မှာထုတ်ဝေတဲ့ တိုင်းလား နယူးစ၀ိလား မသိဘူး။ စာစောင်တခုရဲ့ အာဘော်ပေါ့လေ။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က ပြောတယ်တဲ့။ ကျမကို ဒီနေ့ ပစ်သတ်ဦး၊ သေနတ်မောင်းဆွဲသူဟာ ဘယ်လိုမှ မထင်ထားတဲ့ သီလရှင်တဦး ဖြစ်နေစေဦး၊ အဲသည်က လာတဲ့ ကျည်ဆံဟာ တကယ်တမ်းကျတော့ အာဏာရှင်တွေဆီက လာတဲ့ ကျည်ဆံဖြစ်တယ်။ နေ၀င်းတို့ စောမောင်တို့ရဲ့ လက်ချက်ပဲဖြစ်တယ် လို့ သူက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီသဘောထားကို ပြောတာဖြစ်တယ်။ အဲဒါကို ကျနော်တို့က သဘောထားအနေနဲ့ စွဲကိုင်ရမယ်။\nလူထုခေါင်းဆောင်တဦးဟာ လူထုကြားထဲမှာ သွားလာ နေထိုင်ရမှာပဲ။ လူထုကြားထဲမှာ နေထိုင်တဲ့အတွက် လူတွေကြားထဲကနေ သူကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာကို ကြုံရမှာပဲ။ ဒါအတွက် ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ခုနင်ကပြောတဲ့ ဥပမာအတိုင်း ကျည်ဆံဟာ ဘယ်သူကနေပဲ ထွက်ထွက်၊ တကယ်တမ်း လုပ်ကြံသူဟာ စစ်အုပ်စုပဲဖြစ်တယ်။ စစ်အာဏာရှင်ဆိုသူတွေပဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်ထားကြဖို့ ဖြစ်တယ်။\nဒီတော့ ကျနော်တို့မှာ သ သုံးလုံးပဲ ရှိတယ်။ သတင်းရယ်၊ သတိရယ်၊ သဘောထားရယ် ဒါနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ကြရမှာပဲ။ ကျနော်တို့မှာ တခြား ဘာမှလဲ မရှိဘူး။ စစ်တပ်လည်း မရှိဘူး။ အင်အားတွေလည်း မရှိဘူး။ ဒီလိုမျိူ ကျနော်တို့က ရင်ဆိုင်ကြရမှာပဲ။ သွားကြရမှာပဲ။\n"တခြား နိုင်ငံတကာတွေ၊ တခြားသူတွေအနေနဲ့ ဘာတွေ လုပ်ပေးနိုင်ဦးမှာလဲ ဆရာ။"\nဒီစိုးရိမ်မှုတွေ ရှိတဲ့သူတွေအနေနဲ့ကတော့ သူတို့ရဲ့ "သက်ဆိုင်ရာ" တွေကို ပြောဆို ချည်းကပ်ကြဖို့၊ ဒီအရေးကို မြှင့်တင်ပေးကြဖို့ကို ကျနော်က တိုက်တွန်းလိုပါတယ်။ နိုင်ငံတကာက အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ သံတမန်တွေနဲ့ ကျနော်တို့တွေကိုယ်တိုင်လည်း ပြောပါတယ်။ ဒေါ်စုရဲ့ လုံခြုံရေးကို ခင်ဗျားတို့တွေကိုယ်တိုင် စိုးရိမ်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့အစိုးရတွေကိုယ်တိုင်က ဒီက အစိုးရဆိုသူတွေကို တိုက်ရိုက်စကားပြောဆိုပြီးတော့ ဒေါ်စုလုံခြုံရေးဟာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဖိအားပေးပြီး နိုင်ငံတော်တခုအနေနဲ့ ပြောဆိုကြပါလို့ ကျနော်တို့က ပြောတယ်။ ဒါက ကျနော်တို့ရဲ့ တိုက်တွန်းချက်ပဲ ဖြစ်တယ်။\n"ဆရာတို့နဲ့ ပြောဆိုဆွေးနွေးနေတဲ့ မြန်မာ့အရေးအဖွဲ့အစည်းဆိုတာတွေလည်း ရှိသေးတယ်လေ ဆရာ။ သူတို့ကိုကော ဆရာက ဘယ်လို တိုက်တွန်းလဲ"\nအေး ဟုတ်တယ်။ နိုင်ငံတကာက နေရာအနှံ့မှာရှိတယ် ဆိုတဲ့ အင်န်အယ်ဒီ အယ်လ်အေ တို့စတဲ့ နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတွေက လှမ်းပြောတယ်။ ဒေါ်စုရဲ့ ခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စိုးရိမ်တယ် စသည်ဖြင့် လှမ်းပြောတယ်။ အဲသည်အခါကျတော့ ကျနော်တို့က ဘာပြန်ပြောသလဲ ဆိုတော့ - အဲဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့တတွေက ကိုယ့်သက်ဆိုင်ရာ မြို့နယ်မှာ ရှိတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေ၊ အမတ်တွေ၊ အစိုးရအဖွဲ့ဝင်တွေ၊ ၀န်ကြီးတွေကို သွားရောက် ချည်းကပ်ပြီး ဒေါ်စုရဲ့ လုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်တယ်ဆိုပြီး သွားရောက် ပြောဆိုပါ။ သက်ဆိုင်ရာအစိုးရတွေက အစိုးရချင်း စကားပြောဆို သတိပေးနိုင်အောင် တိုက်တွန်းကြပါလို့ ကျနော်တို့က သူတို့ကို အကြံပေးပါတယ်။ ကျနော် အမြဲတမ်းပြောပါတယ်။ ဒါလည်း အရေးကြီးတဲ့ အရေးဖြစ်ပါတယ်။ မက်ကိန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီက အစိုးရက ဒုတိယသမ္မတကို ဒေါ်စုရဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူပါ။ ကာကွယ်ပါလို့ ပြောသွားတယ်။ ဒါဟာ ကျနော်တို့ပြောတဲ့ အချက်တွေကို သူတို့တွေက အရေးယူနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။\n"ဆိုတော့ ဆရာတို့ရဲ့ အနီးကပ်ပါတီဝင်တွေ၊ အင်အားစုတွေက သတင်း၊ သတိ၊ သဘောထားဆိုတဲ့ အချက်တွေနဲ့ ရပ်တည်နေတယ်။ အဝေးမှာရှိနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ အင်အားတွေအနေနဲ့ကျတော့ နိုင်ငံတကာက သက်ဆိုင်ရာအစိုးရတွေကနေ တိုက်ရိုက် ဖိအားပေး အရေးဆိုပေးကြဖို့ကို တိုက်တွန်းတယ်။ သည်လိုမျိူးပေါ့။ ဟုတ်လား ဆရာ။"\nဟုတ်တယ်။ ကျနော်တို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း တွေ့ဆုံနေတဲ့ အဖွဲ့တွေ၊ သံတမန်တွေ၊ သတင်းသမားတွေကိုလည်း ဒီအရေးကို မြှင့်တင်ပြောဆိုပေးကြဖို့လည်း တိုက်တွန်းလျက် ရှိနေပါတယ်။\n"သတိဆိုတာကလည်း သတိပေ့ါ ဆရာရယ်။ စပြီး ခရီးထွက်တာနဲ့ တခါတည်း အဝေးကြီးတွေ၊ အကြာကြီးတွေ ထွက်တာမျိူးတွေတော့ မလုပ်ဘူး ထင်ပါရဲ့"\nကျနော်တို့ကလည်း ခရီးထွက်တယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ လွယ်ကူတဲ့နေရာတွေ၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အဆင်ပြေချောမွေ့တဲ့ နေရာတွေ၊ လူထုတွေကိုယ်တိုင်က ၀ိုင်းဝန်းစောင့်ရှောက်ကြမယ့်နေရာတွေ၊ ဒါတွေကို ရွေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အားလုံးကို ချိန်ဆပြီး သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရန်ကုန်တိုင်းအတွင်းမှာ သွားနိုင်မယ့် မြို့နယ်တွေကိုယ်တိုင်က အများကြီး ရှိပါတယ်။ အရေးတကြီး နေရာတခုတည်းကို သွားမယ်ဆိုရင်လည်း အဲသည်ကို တိုက်ရိုက် အရောက်သွားမယ်၊ တိုက်ရိုက် ပြန်လာမယ်။ ဒါမျိုးတွေ စဉ်းစားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\n"ဘယ်တော့လောက် ဖြစ်မယ် ထင်သလဲ။ မွေးနေ့ ပြီးမှလား ဆရာ"\nဖြစ်နိုင်ရင်တော့ မွေးနေ့ကျော်၊ ဇူလိုင်လဆန်းလောက်မှာမှ စတင်စီစဉ်မှုတွေ ဖြစ်လာမယ် ထင်ပါတယ်။ ခရီးထွက်ဖြစ်မယ် ဆိုရင်လည်း အားလုံးကို အသိပေးအကြောင်းကြားပြီး ထွက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူထုခေါင်းဆောင်ကို မျှော်လင့်နေတဲ့ မြန်မာပြည်သူတွေကလည်း ကြိုဆိုဖို့သာ ပြင်ဆင်ထားကြပေတော့လို့ ပြောချင်တယ်။ ကျနော်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း တတ်နိုင်သလောက် ပြင်ဆင်ပြီး ဆောင်ရွက်နေတယ်။ တိုက်တွန်းနေတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် စိုးရိမ်သင့်တာထက် ပိုပြီး မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့ လို့ ပြောချင်ပါတယ်။ ဒါပါပဲ။"\nမြန်မာ ငွေ တက်ဖိုးတက် သောကြောင့် နိုင်ငံခြား ခရီးသွား အ၀င်နည်း\nby FNG on June 8, 2011\nနေမျိုးဦး ၊ ၊မေလဆန်း မှ စတင်ကာ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေသည့် အမေရိကန်\nဒေါ်လာ ဈေးနှုန်း နှင့် မြန်မာ ကျပ်ငွေဈေး ဆက်တိုက် မြင့်တက် နေမှုကြောင့် နိုင်ငံခြားသား\nခရီးသွား မြန်မာ နိုင်ငံ သို့ ဝင်ရောက်မှု သိသိသာ သာ နည်းသွား သည် ဟု ရန်ကုန် မြို့လည်\nရှိ ကုန် သည် ကြီးများ ဟိုတယ် မှ မန်နေဂျာ တစ်ဦး က FNG သို့ ပြောသည်။\n့မြန်မာ ကျပ်ငွေ နှင့် လဲလှယ်ရာတွင် အမေရိကန် တစ်ဒေါ်လာ ဈေးနှုန်း မှာ ယခင် သီတင်း\nပတ်က ၈၀၀ ကျပ် နီးပါး ရှိ ခဲ့ သော် လည်း ယနေ့ဈေးကွက် ပေါက်ဈေး တွင် ၇၃၀ ကျပ်\nလောက် နှင့် သာ အရောင်း ၊အ၀ယ် ဖြစ်တော့ သည် ဟု သိရသည်။\nမြန်မာ ငွေ တက် ဖိုး ဆက်လက် မြင့်တက်နေသောကြောင့် ထိုင်းဘတ်ငွေ၊ စင်္ကာပူဒေါ်လာ\nနှင့် ဥရောပ ယူရို ငွေများ နှင့် လဲလှယ်ရာတွင် လည်း မြန်မာ ကျပ်ငွေ တန်ဖိုး မှာ ယခင်က\nထက် ပို ၍ ဈေးမြင့် နေသည်။\nရန်ကုန် မြို့ ရှိ ခရီးသွားလာရေး ဧဂျင်စီ တစ်ခု မှ တာဝန် ရှိ သူ တစ်ဦး က FNG သို့ ပြောကြား\nရာတွင် ” ဟုတ်တယ်၊ နိုင်ငံခြား တိုးရစ်တွေ သိသိသာသာ အ၀င် နည်း သွားတယ်။ ဒေါ်လာ\nဈေး ကျတာ အဓိကပေါ့ နော်၊ အမေရိကန် နဲ့ဥရော ပ က ခရီး သည်တွေ ပို အ၀င်နည်း\nသွားတာ ” ဟု ပြောသည်။\nယခု နှစ်ဆန်းက ရန်ကုန် မြို့ကမ္ဘာအေး ဘုရားလမ်း ရှိ ဆီဒီုးနား ဟိုတယ် ဉ် လစဉ် နိုင်ငံ\nခြား သား ခရီးသွား ၃၀၀၀ နီးပါး တည်းခိုမှု ရှိသော် လည်း မေလ နှောင်း ပိုင်း မှ စ၍ တစ်ထောင်\nကျော်သာ တည်း ခို တော့ကြောင်း သိရသည်။\nမြန်မာ ငွေဈေးမာမှု ကြောင့် နိုင်ငံခြား သား ခရီးသွား အ၀င် နည်း သလို့နိုင်ငံတွင်း သို့ \nနိုင်ငံရပ်ခြား ရောက် မြန်မာ လူမျိုး မှာ ငွေကြေး လွှဲပြောင်း ပို့ ဆောင်သည့် ဟွန်ဒီ ခေါ်\nငွေကြေး လွှဲပြောင်း လုပ်ငန်း အချို့ မှာ ပြည်ပ မှ ပြည်တွင်း သို့ ငွေ ပို့ နှုန်း သိသိသာသာ\nကျဆင်း သွားသည် ဟု ဆိုသည်။\nယခင်က ဟိုတယ် အချို့ မှာ Waiting List ခေါ် စောင့် ဆိုင်း စာရင်း ဖြင့် တည်းခို ရသော်\nလည်း ယခု အခန်း လွတ်များ ပိုလျှံ နေသည် ဟု သိရသည်။\nပုဂံ၊ညောင်ဦး ဒေသ ၏ ခရီးသွား ရာသီ မဟုတ် သေးသည့် အတွက် ထိုဒေသရှိ ဟိုတယ်\nများ တွင် ဒေသတွင်း မှ ခရီးသွား ဧည့်သည် များလောက် သာရှိ သည်။\nရန်ကုန် နိုင်ငံခြားငွေ လဲလှယ်ရေး ဈေးကွက်တွင် ထွက်ပေါ်နေသော အမေရိကန် တစ်ဒေါ်လာ\nလျှင် မြန်မာငွေ ကျပ် ၇၅၀ နှုန်း ပုံသေအဖြစ် အစိုးရက သတ်မှတ်မည်ဟူသော သတင်းများကို\nမြန်မာနိုင်ငံ စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီး ဦးဝင်းမြင့်က ယနေ့ \nလတ်တလောတွင် တစ်ဒေါ်လာလျှင် မြန်မာငွေလဲလှယ်နှုန်း ကျပ် ၈၀၀အောက်သို့ စံချိန်တင်\nကျဆင်းနေပြီး ပို့ကုန်လုပ်ငန်းများ ထိခိုက်လျက်ရှိသည်။ အဓိက အခက်တွေ့စေမည့် လုပ်ငန်း\nများမှာ ဆန်တင်ပို့သူများ၊ ပဲတင်ပို့သူများမှတစ်ဆင့် တောင်သူများသို့ပင် ကူးစက်ထိခိုက်နိုင်ကြောင်း\nပြည်တွင်း စီးပွားရေး ပညာရှင်များက ပြောကြားသည်။\nထိုကဲ့သို့ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ဈေးကျဆင်းမှုနှင့်အတူ ပို့ကုန်ရငွေ တန်ဖိုးမှာလည်း ဆက်တိုက် ကျဆင်းလျက်ရှိပြီး ပြည်တွင်းဈေးကွက်အတွက် စောင့်ကြည့် လေ့လာကြရဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း\nစီးပွားရေး ပညာရှင်များက ပြောကြားခဲ့ကြောင်း ၂၀၁၁ခုနှစ် ဇွန်လ ၉ရက်နေ့ထုတ် Popular News\nBy ဦးသားညွန့်ဦး ဗုဒ္ဓဟူး, 08 ဇွန် 2011\n“မြန်မာအစိုးရရဲ့ သက်တမ်းဟာ အခုမှ ၆၉ ရက်သားပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အင်မတန် နုနယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြားနိုင်ငံတွေ ပြောသလိုပါပဲ၊ လူ့အခွင့်အရေး ကာကွယ် မြှင့်တင်ရေးအတွက် စိတ်ဆန္ဒ အပြည့်ရှိပါတယ်။ ဒီလို စိတ်ဆန္ဒတွေကြောင့်ပဲ အစိုးရရဲ့ အခုလို နုနယ်တဲ့ သက်တမ်းအတွင်းမှာ ဥပဒေတွေနဲ့ လက်တွေ့ကိစ္စတွေမှာ လူ့အခွင့်အရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဆောင်ရွက်ချက်တွေ တွေ့ရပါမယ်။ ဒီအထဲမှာ လူ့အခွင့်အရေး အခြေအနေ တိုးတက်လာဖို့ ကုလသမဂ္ဂနဲ့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်တာလည်း ပါဝင်ပါတယ်။” ဆိုပြီး မြန်မာကိုယ်စားလှယ် ဦးရဲမြင့်အောင်က ပြောသွားတာပါ။\nကန် သံတမန်ဟောင်းက ဒေါ်စုခရီးစဉ်အပေါ် စိုးရိမ်\nမဇ္ဈိမသတင်းဌာန | ဗုဒ္ဓဟူးနေ့၊ ဇွန်လ ၀၈ ရက် ၂၀၁၁ ခုနှစ် ၁၉ နာရီ ၅၁ မိနစ်\nချင်းမိုင် (မဇ္ဈိမ) ။ ။ မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ အမေရိကန် မစ်ရှင်အဖွဲ့ အကြီးအကဲဟောင်း မစ္စစ် Priscilla Clapp က ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၏ မကြာခင် စတင်မည့် ပြည်တွင်းခရီးစဉ်အတွင်း လုံခြုံရေးနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ပူပန်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။\nစတင်တော့မည့် တိုင်းနှင့် ပြည်နယ်များသို့ ခရီးစဉ်အတွင်း ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နှင့် သူ့ကိုထောက်ခံသူများ အတွက် လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်စေသည်ဟု အာရှလူ့ဘောင်၏ ၂ဝ၁ဝ မြန်မာ့အရေး မူဝါဒဆိုင်ရာ အထူးလုပ်ငန်း အဖွဲ့၏ အကြီးတန်း အကြံပေး အရာရှိလည်းဖြစ်သူ မစ္စစ် Priscilla Clapp က ယခုလ အစောပိုင်းတွင် အာရှလူ့ဘောင်အဖွဲ့သို့ တယ်လီဖုန်း အင်တာဗျူးတခုတွင် ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\n၁၉၉၉ ခုနှစ်မှ ၂ဝဝ၂ ခုနှစ်အတွင်း မြန်မာနိုင်ငံတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် မစ္စစ် Clapp က ယခုအချိန်၌ ကန့်သန့်ချုပ်ချယ်ထားမှုများ မရှိတော့သည့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အနေနှင့် တချိန်ချိန်တွင် ခရီးထွက်လိမ့်မည်ဟု\nမြန်မာအစိုးရသစ် မျှော်လင့်ထားမှာဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။\n‘‘အခြေအနေက ပြောင်းလဲနေပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁ဝ နှစ်ကျော်တုန်းက သူ့ကိုလွှတ်ပေးတုန်းကတော့ ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ လွှတ်ပေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက သူဟာ ရန်ကုန်မြို့ကနေ ထွက်ခွင့် မရခဲ့ပါဘူး” ဟု Clapp က ဆိုခဲ့သည်။\nမစ္စစ် Clapp က ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်သည် ၂ဝဝ၂-ဝ၃ ခုနှစ်တွင် စည်းရုံးရေး ခရီးထွက်ရာက လူအများအပြားကို စုရုံးနိုင်ခဲ့သဖြင့် စစ်အစိုးရအတွက် ထိတ်လန့်စရာဖြစ်ခဲ့ကာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းရန် ဆင်ခြေတခု ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။\n‘‘ကျမအနေနဲ့ ဒီဖြစ်နိုင်ချေကို ထည့်မတွက်ဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ လူစုလူဝေးကြီး ဖြစ်လာပြီးတော့ အစိုးရက သူတို့အာဏာကို ခြိမ်းခြောက်လာပြီလို့ ထင်ရင်တော့ အလားတူ ဖြစ်ရပ်တခုကို ဖန်တီးနိုင်စရာ ရှိပါတယ်’’ ဟု သူက ဆိုသည်။\n၂ဝဝ၃ မေလနှောင်းပိုင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဒီပဲယင်း အရေးအခင်း၌ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်သည် စစ်အစိုးရ စုဖွဲ့ထားသော လူမိုက်အုပ်စုကြီး၏ အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး၊ NLD နှင့် ပတ်သက်သူ အနည်းဆုံး ၇ဝ ခန့်မှာ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။\n“သူ့အနေနဲ့ လုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ လူတိုင်းကလည်း သူ့လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအကြိမ်ကလို အဖြစ်အပျက်မျိုး ထပ်ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်နေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူလည်း ဒါကို စဉ်းစားမိမယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ အစိုးရအနေနဲ့ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေမှာကိုတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုပါဘူး။ အစိုးရက ဒေါ်စုအပေါ် မိတ်ဆွေဆန်ဆန် ဆက်ဆံဖို့ကတော့ သိပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိပါဘူး” ဟု Clapp က ဆိုသည်။\nသံတမန်ဟောင်း Clapp က “၂ဝဝ၃ ခုနှစ်တုန်းက အစိုးရက ဒေါ်စုအတွက် အစိုးရ လုံခြုံရေး အစောင့်အကြပ် တယောက် ထားပေးခဲ့တာမို့ ၂ဝဝ၃ ခုနှစ်ကမှ အခုအချိန်ထက် ပိုပြီး လုံခြုံစိတ်ချရသေးတယ်လို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။ လက်ရှိအစိုးရက အခုအချိန်ထိ ဒေါ်စုအတွက် လုံခြုံရေး တစုံတရာ စီစဉ်ပေးမယ့် လက္ခဏာ မတွေ့ရသေးပါဘူး။ တကယ်ဆို ဒါဟာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပါတယ်။ ခရီးထွက်ရင် အရင်ကလိုပဲ လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ် ဆိုတာကတော့ သေချာပါတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။\nအကယ်၍ သူ့အနေနှင့် ခရီးထွက်လျှင် အာမခံ ပေးရန်မှာ အစိုးရ၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ဒေါ်စုက\nလူအုပ်ကြီးသည် ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ အစိုးရက လူစုလူဝေးအပေါ် ရသည့်နည်းဖြင့် ထိန်းချုပ်မှုများ ပြုမပြုကို ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု Clapp က ဆိုသည်။ “အခုက ရွေးကောက်ခံ အစိုးရ ရှိနေတော့ လူတွေ အပြင်ထွက် ကြိုဆိုလိုက်ပါဖို့ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွားမလား၊ မလျော့သွားဘူးလား ဆိုတာကတော့ ပြောဖို့ ခက်ပါတယ်” ဟု Clapp က ဆိုခဲ့သည်။\nမစ္စစ် Clapp က ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အား အများပြည်သူအကျိုးကို အထိရောက်ဆုံး စောင့်ကြည့်\nဆောင်ရွက်နေသူဟု ချီးကျူးလိုက်ပြီး၊ မြန်မာ့နိုင်ငံရေး အခင်းအကျင်းတွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။\nအာရှလူ့ဘောင်အဖွဲ့၏ အကြီးတန်း အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် Clapp က မကြာသေးခင်က မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ဒီမိုကရေစီစနစ် ရွေးကောက်ပွဲသည် ပြောင်းလဲမှု အချို့ကို ယူဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ အစိုးရ ဖွဲ့စည်းပုံ ပြောင်းလဲသွားကာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်ဟုလည်း ဆိုသည်။ မြန်မာပြည်သားများအတွက် လွတ်လပ်မှု အနည်းငယ် ပိုမိုရရှိလာခဲ့သော်လည်း စီးပွားရေးနှင့် လူ့အခွင့်အရေး ရှုထောင့်က ကြည့်လျှင် ပြောင်းလဲမှုတခု\nမြင်တွေ့ရဖို့ အလွန်စောသေးသည်ဟုပါ ပြောသည်။\nအထည်ချုပ် လုပ်သား ၁၀၀ အလုပ်ထွက်\nကျော်ခ | ဗုဒ္ဓဟူးနေ့၊ ဇွန်လ ၀၈ ရက် ၂၀၁၁ ခုနှစ် ၂၁ နာရီ ၁၈ မိနစ်\nချင်းမိုင် (မဇ္ဈိမ) ။ ။ လုပ်ခအပြည့် မရသဖြင့် ရန်ကုန်တိုင်း လှိုင်သာယာ စက်မှုဇုန် ၄ ရှိ Tailor Garment အထည်ချုပ် စက်ရုံ အလုပ်သမား ၁ဝ၁ ဦးက တပြိုင်တည်း အလုပ်ထွက်မှု လွန်ခဲ့သည့် တနင်္လာနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။\nအလုပ်သမ တဦးလျှင် အခြခံလစာ ၃၈,၂ဝဝ ကျပ် သတ်မှတ်ပေးသော်လည်း မေလအတွက် ထုတ်ပေးသည့် လစာ၌မူ ချုပ်ထည် အရေအတွက် မပြည့်ဟုဆိုကာ တဦးလျှင် ပျမ်းမျှ ကျပ် ၁၅,ဝဝဝ ခန့် အဖြတ်ခံရပြီးနောက် အလုပ်သမားများ၏ မကျေနပ်မှု စတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လုပ်ခလျှော့ချခံရမှုကို တိုးမြှင့်ပေးရန်၊ စနေ တနင်္ဂနွေတွင် အားလပ်ချိန် ပေးရန်နှင့် အချိန်ပိုကြေးများ ထိုက်တန်စွာ ပေးရန် တောင်းဆိုမှုကို အလုပ်ရှင်ဘက်မှ မလိုက်လျောခဲ့ဟု အလုပ်သမားများဘက်က ကူညီဆောင်ရွက်ပေးသူ ရှေ့နေ ဦးဖိုးဖြူက ပြောသည်။\n“ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြတောင်းဆိုမှုတွေကို စက်ရုံက\nအလုပ်သမား ၁ဝ၁ ဦးက တပြိုင်တည်း အလုပ်ထွက်မှု လွန်ခဲ့သည့် တနင်္လာနေ့က လှိုင်သာယာ စက်မှုဇုန် ၄ ရှိ Tailor Garment အထည်ချုပ် စက်ရုံတွင် ဖြစ်ပွား (ဓါတ်ပုံ မဇ္ဈိမ)\nဘာတခုမှ တုံ့ပြန်မှု မပေးတဲ့အတွက် သူတို့ အလုပ်ထွက်သွားကြပြီ။ သူတို့အနေနဲ့လည်း ဒီလစာနဲ့ အလုပ်ဆက်လုပ်လို့ မဖြစ်တော့တဲ့အတွက် သွားကြတာလို့ သူတို့က ပြောတယ်” ဟု ဦးဖိုးဖြူက မဇ္ဈိမကို ပြောပြသည်။\nစက်ရုံမှ သတ်မှတ်ပေးမှုအရ စက်ချုပ်လုပ်သား ၄ဝ နီးပါးကို တနေ့လျှင် မိုးကာအထည် ၄ဝဝ အပြီးချုပ်ပေးရန် ချမှတ်ထားသည်ကို အလုပ်သမားများဘက်မှ ၃၆ဝ သာ ချုပ်လုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် စက်ရုံဘက်က လစာငွေ\nလျှော့ချ ဖြတ်တောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။\nကျွမ်းကျင်မှုရှိသော လုပ်သားများ လိုအပ်မှုကြောင့် သတ်မှတ်ချက်ထက် လျော့နည်းရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု လုပ်သားများဘက်က ပြောသည်။\nစက်ရုံကို ၂ဝ၁ဝ နှစ်လည်ပိုင်းတွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး တရုတ်-မြန်မာ နှစ်နိုင်ငံက လုပ်ငန်းရှင်များ စုပေါင်းကာ ရှယ်ယာ လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ဝန်ထမ်းပေါင်း ၃၀၀ ကျော်ရှိကာ အမျိုးသမီး အများဆုံး ဖြစ်သည်။\nအလုပ်သမား ၁ဝ၁ ဦးက တပြိုင်တည်း အလုပ်ထွက် Tailor Garment အထည်ချုပ် စက်ရုံ (ဓါတ်ပုံ မဇ္ဈိမ)\nလစာ ၇ သောင်းအထက် ရရှိသူ အလုပ်ကြီးကြပ်သူများနှင့် အလုပ်သစ်ရှာရန် ခက်ခဲမည်ကို စိုးရွံ့သူ အလုပ်သမား ၂ဝဝ ကျော်ခန့်က ဆန္ဒပြမှုတွင် မပါဝင်သူများလည်း ရှိသည်။\nအလုပ်သမားများ၏ တောင်းဆိုမှုများကို ရန်ကုန်တိုင်း အလုပ်သမား ညွှန်ကြားရေး ဦးစီးဌာနသို့ တင်ပြခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရခဲ့ဟု ဦးဖိုးဖြူက ပြောသည်။ တောင်းဆိုချက်များကို ရန်ကုန်အခြေစိုက် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အလုပ်သမား အဖွဲ့ချုပ်ရုံး ILO သို့ မိတ္တူပေးပို့ခဲ့သည်။\nအလားတူ ဆန္ဒပြမှုမျိုး ဇွန်လ ၆ ရက်နေ့တွင် ပဲခူးမြို့ ဟင်္သာကုန်းရပ်ကွက်ရှိ Cap 1 ဦးထုပ် စက်ရုံတွင် လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း တင်းကျပ်သည့် စည်းမျဉ်းများ လျှော့ချရန် ပဲခူးမြို့ရှိ ဦးထုပ်စက်ရုံမှ အလုပ်သမား ၆၅ ဦးက တရက် အလုပ်မဆင်းဘဲ ဆန္ဒပြပြီးနောက် လုပ်ငန်းရှင်ဘက်က လိုက်လျော၍ ပြေလည်မှု ရရှိခဲ့သည်။\nChild Care နှင့် စေတနာရှင်လူငယ်များဧ။် စတုတ္ထအကြိမ်...\n“အရေခွံလဲအစိုးရ၊ ဆိတ်သားရေဖုံး ဆင်သေကောင်များနဲ့ သ...\nမြန်မာ ငွေ တက်ဖိုးတက် သောကြောင့် နိုင်ငံခြား ခရီးသ...\nမြန်မာ့အရေး ကော်မရှင်ဖွဲ့ စုံစမ်းဖို့ UPR မှာ လူ့အ...


LED Display တပ်ဆင်နည်း\nမှန်ကန်မြန်ဆန်သော တပ်ဆင်မှုတစ်ခုအတွက်၊ မျက်နှာစာများ သို့မဟုတ် ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် တပ်ဆင်ခြင်းများတွင်သာမက ကုန်ပစ္စည်းကိုယ်တိုင်ကိုပါ အကာအကွယ်ပေးခြင်းအတွက် လူများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝလေးစားမှုဖြင့် ကောင်းစွာသတ်မှတ်ထားသော ပရိုတိုကောများအတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ပါ။\n1. ထုပ်ပိုးခြင်းနှင့် ကိုင်တွယ်ခြင်း။\nထုပ်ပိုးခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း LED ဗီဒိုများကို ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေရန် ဂရုတစိုက်ကိုင်တွယ်ရမည်။ဤအဆင့်တွင်၊ မျက်နှာပြင်ပြသသည့် module များကိုဆွဲယူခြင်း သို့မဟုတ် မထိမိစေရန် ဂရုပြုရပါမည်။ပန်းကန်ပြားများ၏ထောင့်များနှင့် ဘေးနှစ်ဖက်တွင်ရှိသော LED မီးများကို အထူးသတိထားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာများတွင် မှုတ်ထုတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပါ။\n2. LED မျက်နှာပြင်ကို နေရာချထားခြင်းနှင့် တပ်ဆင်ခြင်း။\nစခရင်ကို စတင်တပ်ဆင်ရန်၊ မော်ဂျူးများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဘေးတွင်ထားရှိရပါမည်။ဗီရိုများတွင် အပေါ်ပိုင်းနှင့် ဘေးတိုက်အစိတ်အပိုင်းများတွင် အလျားလိုက်နှင့် ဒေါင်လိုက် ချိတ်ဆက်မှုများအတွက် ချိတ်ဆက်နိုင်စေမည့် ချိတ်တွဲယန္တရားများရှိသည်။\nဒေတာဝါယာကြိုး လုပ်ငန်းစဉ်သည် ဘယ်ဘက်အောက်ခြေရှိ ဗီရိုများကြားရှိ ဇစ်ဇတ်အစီအစဥ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရပါမည်။ထို့နောက် modules များသည် data in နှင့် data out port သို့ချိတ်ဆက်ထားသည်။ကျွန်ုပ်တို့၏စနစ်ဆော့ဖ်ဝဲကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရိုးရှင်းသောစမ်းသပ်မှုများဖြင့် စခရင်တစ်ခုလုံး၏ မှန်ကန်သောဝိုင်ယာကြိုးကို စစ်ဆေးနိုင်ပါသည်။နောက်ဆုံးတွင် အရောင်ချိန်ညှိခြင်းနှင့် တောက်ပမှု ဆက်တင်ကို လိုက်နာပါ။\nဖန်သားပြင်တွင် ပေါင်းစပ်ထားသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ချိတ်ဆက်ကိရိယာများကြောင့် ပါဝါဝါယာကြိုးများ ပြီးမြောက်ရန် လွယ်ကူသည်။\nLed မျက်နှာပြင် LED ရုပ်ထွက် Outdoor Led မျက်နှာပြင် Led Display မျက်နှာပြင် Outdoor Led Display ၊ ဆိုင်းဘုတ်


Cervarix (သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာကာကွယ်ဆေး) - Hello Sayarwon\nHelloSayarwon » ဆေးဝါးများ » ဆေးဝါးနှင့်ဆေးဖက်ဝင် » ဆေးဝါးများအားလုံး » Cervarix (သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာကာကွယ်ဆေး)\nCervarix ကို ဘာအတွက်အသုံးပြုကြသလဲ\nသားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာကာကွယ်ဆေးကို ဘယ်သူတွေထိုးသင့်သလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာလဲ\nCervarix ကာကွယ်ဆေး ထိုးတဲ့အခါ\nGeneric Name: Cervarix (သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာကာကွယ်ဆေး) Brand Name(s): Generics only. No brands available.\nCervarix ဆိုတာ သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆြာဖစ်စေနိုင်တဲ့ Human papillomavirus (HPV) ဗိုင်းရပ်စ်အမျိုးအစားတွေဖြစ်တဲ့HPV 16 နဲ့ HPV 18 တို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ကာကွယ်ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်ပါတယ်။Cervarix ကာကွယ်ဆေးကို အသက် ၉နှစ်ကနေ ၂၅ နှစ်အတွင်း မိန်းကလေးတွေမှာ ထိုးပေးနိုင်ပါတယ်။\nHPV ကူးစက်ခံရတာက အဖြစ်များကြပါတယ်။ ဒီဗိုင်းရပ်စ်ဟာ လိင်ဆက်ဆံမှုကတဆင့်ကူးစက်နိုင်တဲ့ရောဂါပိုးဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကူးစက်ခံရတဲ့အမျိုးသမီးတိုင်းမှာ သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆြာဖစ်စေနိုင်တဲ့တခြားအကြောင်းရင်းတွေရှိနိုင်ပါသေးတယ်။\nHuman papillomavirus (HPV) ဗိုင်းရပ်စ်က လိင်အင်္ဂါကြွက်နို့၊သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာ၊ စအိုကင်ဆာ၊အပြင်ယောနိမှာဖြစ်တဲ့ ကင်ဆာရောဂါတွေကိုလည်းဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။\nHPV စစ်ဆေးမှု သို့မဟုတ် Pap Test (သားအိမ်ခေါင်းချွဲမြှေးယူစစ်ဆေးမှု) တို့လုပ်ဆောင်ပြီးရောဂါပိုးကူးစက်ခံခြင်းမရှိရင်Cervarix ကို ထိုးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဆေးက HPVကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ကင်ဆာရောဂါတွေကိုမကုသနိုင် သလို HPV ကူးစက်ခံရပြီးသူတွေကိုလည်း ကုသနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။\nCervarix ကHPV အမျိုးအစား 16 နဲ့ 18 တို့ကြောင့်ဖြစ်တဲ့ရောဂါတွေကိုပဲ ကာကွယ်နိုင်တာဖြစ်ပြီး HPVကြောင့်ဖြစ်တဲ့တခြားရောဂါတွေကို မကာကွယ်နိုင်ပါဘူး။\nဒီအသက်အရွယ်ပိုင်းမှာ ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့လိုအပ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ ဆေးမထိုးခင်မှာ ဒီရောဂါပိုး ကူးစက်ခံရပြီးသူတွေမဖြစ်စေဖို့မိန်းကလေးတွေမှာ တစ်ခါမှလိင်မဆက်ဆံရသေးတဲ့သူဖြစ်ဖို့လိုတာကြောင့်ပါ။\nမိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက် သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မှာ ဒီဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်ခံရပြီးသားဖြစ်နေရင် ကာကွယ်ဆေးက အကျိုးထူးမှာမဟုတ်လို့ဖြစ်ပါတယ်။\nငယ်ငယ်တုန်းက မထိုးခဲ့ရတဲ့သူတွေအနေနဲ့လည်း အသက် ၁၃ နှစ်နဲ့ ၂၆ နှစ်အတွင်း မိန်းကလေးတွေ ကာကွယ်ဆေးထိုးလို့ရသေးတယ်လို့ သိရပါတယ်။\nHPV ကာကွယ်ဆေးထိုးတဲ့အချိန်မှာ တခြားကာကွယ်ဆေးတွေလည်းထိုးနိုင်ပါတယ်။\nHPV ကာကွယ်ဆေးကို မထိုးသင့်တဲ့လူတွေ သို့မဟုတ် ဆေးထိုးဖို့အချိန်စောင့်ဆိုင်းသင့်တဲ့သူတွေကတော့ –\nHPV ကာကွယ်ဆေးရဲ့ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုခုနဲ့အသက်အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် ဓါတ်မတည့်မှုဖြစ်ခဲ့ဖူးသူတွေ ဒါမှမဟုတ်HPV ကာကွယ်ဆေးထိုးခဲ့စဉ်က ဓါတ်မတည့်မှုပြင်းထန်ခဲ့သူတွေ (latex ဓါတ်မတည့်မှုအပါအဝင် ကိုယ့်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ဓါတ်မတည့်မှုတစ်ခုခုရှိရင် ဆရာဝန်ကိုပြောပြပါ)\nဒီကာကွယ်ဆေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတွေထိုးလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့်ကလေးနို့တိုက်မိခင်တွေတော့ ထိုးလို့ရပါတယ်။\nဒီဆေးကို Cervarix လက်မောင်းကြွက်သားမှာထိုးပေးတာဖြစ်ပြီး သုံးကြိမ်ထိုးရပါတယ်။ ပထမအကြိမ်ကို အသက် ၉ နှစ်ကနေ ၂၆ နှစ်အတွင်း ဘယ်အချိန်မှာထိုးခဲ့ပါစေ၊ ထိုးပြီး ၁ လအကြာမှာ ဒုတိယအကြိမ်ထပ်ထိုးရပါတယ်။ ပထမဆေးထိုးပြီၤး ၆ လအကြာမှာတော့နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ဆေးထိုးရတာဖြစ်ပါတယ်။\nဒီအဆင့်အတိုင်းမပျက်မကွက်ဆေးထိုးဖို့တော့လိုပါတယ်။ မဟုတ်ရင်ရောဂါကာကွယ်နိုင်စွမ်း အပြည့်အဝမရရှိနိုင်ပါဘူး။\nCervarixဆေးက သင့်အတွက်ဘေးကင်းမကင်းသေချာစေဖို့အောက်ပါအချက်တွေသင့်မှာ ရှိနေရင် ဆရာဝန်ကိုပြောပြပါ –\nသင်က ကင်ဆာဆေး၊စတီးရွိုက် ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ခံအားကျစေနိုင်တဲ့ဆေးဝါးတွေသောက်နေရသူဖြစ်ရင်\nCervarix က သန္ဓေသားကို မထိခိုက်စေနိုင်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ရပေမယ့် ဆေးထိုးကာလအတွင်း ကိုယ်ဝန်ရှိလာရင် ဒါမှမဟုတ် ကလေးယူဖို့အစီအစဉ်ရှိရင် ဆရာဝန်ကိုပြောပြပါ။\nCervarix ကို ကမ္ဘာတလွှားမှာ အသုံးပြုနေကြတာနှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီးဘေးအန္တရာယ်လည်းကင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်ဆေးတိုင်းမှာဘေးဥပါဒ်နဲ့ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက မကင်းကြပါဘူး။ အနည်းနဲ့အများသာပြင်းထန်မှုအတိုင်းအတာကွာခြားတာဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုးရွားတဲ့ ထိခိုက်မှု၊သေဆုံးမှုဖြစ်ဖို့ကတော့ဖြစ်နိုင်ခြေအရမ်းနည်းပါတယ်။\nတခြားကာကွယ်ဆေးတွေလိုပဲ HPVကာကွယ်ဆေးကိုလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့၊ပြင်းထန်တဲ့ပြဿနာတွေဖြစ်လာခြင်းရှိမရှိ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ Cervarix ကိုထိုးပြီးနောက်ပိုင်းဖြစ်လာသမျှထူးခြားမှုတွေကိုစောင့်ကြည့်ပါ။\nCervarixဆေးကိုထိုးပြီးရင် တချို့လူတွေမှာ မူးကနဲမိုက်ကနဲဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဆေးထိုးပြီး ၁၅ မိနစ်လောက် ထိုင်နေ၊ လှဲလျောင်းနေသင့်ပါတယ်။\nCervarix ရဲ့အဖြစ်များတဲ့ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတချို့က –\nဆေးထိုးတဲ့နေရာမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲခြင်း၊ရောင်ရမ်းခြင်း၊ နီရဲခြင်း၊\nဒါတွေအားလုံးကဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအားလုံးပါတဲ့အတိအကျမဟုတ်ပါဘူး။ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆရာဝန်ကိုမေးမြန်းပြီး သူ့ရဲ့အကြံဉာဏ်ရယူပါ။


Heated Discussion – အတ္တကျော်ရဲ့ စာပေါင်းစုံ\nကျွန်တော့်ရဲ့ “ကြိတ်မနိုင် ခဲမရ” (On Contemporary Burmese Literature) ဆိုတဲ့ ပို့(စ်)မှာ ကျွန်တော့်ထက် ဘလော့ဂါ ၀ါရင့်သူ ဆရာမ မေဓာဝီက comment ရေးပြီးမှ ပြန်ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော့် email ကိုလည်း တောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဆရာမကို ကျွန်တော် မေး(လ်)ပို့ခဲ့တယ်။ ဖျက်လိုက်တဲ့ comment ကိုလည်း နှမျောမိတဲ့အကြောင်း ရေးလိုက်မိသွားတယ်။ သည်အခါ ဆရာမဆီကနေ ကျွန်တော့်ဆီကို မေး(လ်) ပြန်ဝင်လာတယ်။ ဆရာမပြောတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေပေမယ့် ဆရာမက ဘလော့(ဂ်)မှာ မတင်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ဆရာမ ပြောတာကို ပြန်ဆွေးနွေးပြီး မေး(လ်)ပို့ရင်း ဘလော့(ဂ်)မှာ တင်ချင်တဲ့အကြောင်း ထပ်ပြောမိတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဆရာမက ခွင့်ပြုလာတာမို့ ကျွန်တော်တို့ချင်းကြားက အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးချက်တွေကို တင်လိုက်ပါတယ်။\nဘယ်သူနဲ့မှ ပြဿနာ ဖြစ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆွေးနွေးအပ်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို အခြေအတင် ဆွေးနွေးငြင်းခုန်ကြရင်း အဖြေကို ၀ိုင်းရှာကြစေချင်လို့ပါ။\nအခု ပို့(စ်)ကို ဖတ်ဖြစ်သွားကြသူများ အားလုံးလည်း အားတက်သရော ၀ိုင်းဝန်းဆွေးနွေးကြစေချင်တာကတော့ အဓိက ရည်ရွယ်ရင်းပါပဲ။\nကဲ… ဆရာမ မေဓာဝီရဲ့ comment ပါ email ကို အရင်ဆုံး ဖတ်ကြည့်တော်မူကြပါခင်ဗျား။\n< လွတ်လပ်စွာ သဘောထားကွဲလွဲပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ဆွေးနွေးငြင်းခုန်ရတဲ့ အရသာကို ခံစားဖြစ်အောင် ခံစားကြည့်လိုက်ကြစမ်းပါလားခင်ဗျာ >\nFrom: May Darwii\nDate: Wed, Sep 23, 2009 at 2:22 AM\nsubject: Deleted Long Comment\nမြန်မာစာပေကို အင်္ဂလိပ်လို ရေးဖို့ ကိစ္စ ကျမလည်း စဉ်းစားမိဖူးတယ်။\nအရင်တုန်းက ဆရာတချို့ ရေးခဲ့ကြဖူးတယ် ထင်တယ်။ ကျမ မှတ်မိသလောက် ဦးနုရေးတယ်၊ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ် ရေးတယ်၊ အခုခေတ်မှာ မြန်မာတွေရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားလို့များ မရေးကြတော့သလားလို့ တွေးမိဖူးပါတယ်။ စာပေတွင်မကဘူး ဂီတ (သီချင်း) ကိုပါ အင်္ဂလိပ်လို ဆိုစေချင်တဲ့ ဆန္ဒဖြစ်မိတယ်။ နိုင်ငံတကာ အဆင့်မီလို မီငြားပေါ့ ဆရာရေ။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်တိုင်းပြည်က အနုပညာတွေဟာ ၀ါးလုံးခေါင်းလေးထဲမှာ ကွက်ကွက်ကလေး သာနေတဲ့ လလို ဖြစ်နေသလားလို့ပါ။\nအင်္ဂလိပ်စာက မိခင်ဘာသာစကားလည်း မဟုတ်၊ ရုံးသုံးလည်း မဟုတ်တော့ အင်္ဂလိပ်လို မရေးနိုင်တာ ခဏထား၊ မြန်မာစာကို မြန်မာလို ကျကျနန အဆင့်မြင့်မြင့် ရေးနိုင်ဖို့ကို အရင် တွေးကြည့်မိပြန်တယ်။ ကျမတို့ တိုင်းပြည်က မြန်မာစာသည် ဒို့စာ … စသဖြင့် ကြွေးကြော်နေပေမဲ့လို့ မြန်မာစာ မြန်မာစကားကိုလည်း ဟုတ်ဟုတ်ငြားငြား လေ့လာပြီး နားလည်တဲ့သူက အရှားသား။ အဲဒီလို ကြွေးကြော်သလို လက်တွေ့ ကိုယ့်စာကို ချစ်ပြီး ကိုယ့်စာ တန်ဖိုးကို မြှင့်တင်ကြမယ်ဆိုရင်တော့ ကောင်းပါရဲ့ ဆရာ။ ခုဟာက နာမည်ရ ဆရာ/မ တချို့တောင် မြန်မာ စကားပြေကို သဒ္ဒါမှန်မှန် အသုံးအနှုန်းမှန်မှန် ပြေပြစ်အောင် မရေးကြတော့ဘဲ မဟုတ်လား။\n၁၉၉၀ကျော် ကာလတွေတုန်းက ၀တ္ထုတို ရွှေခေတ်ဆိုပြီး ကြွေးကြော်သံတွေ ကြားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ၀တ္ထုကို အသားပေးတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေလည်း များတာကိုး။ ကလောင်သစ်တွေ တင်ပေးတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေလည်း ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ မဂ္ဂဇင်းဆို လေးရောင်ခြယ် ကြော်ငြာတွေနဲ့ ထူနေတဲ့ အထူထုတ် မဂ္ဂဇင်းမျိုးလောက်သာ ဈေးကွက်မှာ နေရာရပြီး ၀တ္ထုကို အသားပေးတဲ့ မဂ္ဂဇင်းမျိုးက ရောင်းတမ်း မ၀င်သလို ဖြစ်နေတော့ မြန်မာဝတ္ထု ရေးတဲ့သူတွေလည်း အားလျော့ပြီး မရေးကြတော့တာများလား စဉ်းစားမိပါတယ်။ ၀တ္ထုရှည်မှာ အောင်မြင်တဲ့သူတွေလည်း မဂ္ဂဇင်း ၀တ္ထုတိုတွေနဲ့ စရတာပဲမို့ ၀တ္ထုတို အထွက် နည်းရင် ၀တ္ထုရှည်လည်း အထွက်နည်းမယ်လို့ ထင်တာပဲ။\n(ဆရာ) သော်တာဆွေ့ စာထဲမှာ ၁၉၅၀ ၀န်းကျင်လောက်တုန်းက သူရေးတဲ့ ၀တ္ထုအတွက် စာမူခ ၅၀၀ – ၆၀၀ လောက် ရတယ်လို့ ဖတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီခေတ်က ၀တ္ထုတပုဒ် ရေးရင် တလလောက် ထိုင်စားနိုင်တယ်။\n၁၉၈၉ မှာ ကျမရဲ့ ပထမဆုံး ၀တ္ထုတိုလေး အတွက် စာမူခ ၁၅၀ ကျပ် ရပါတယ်။ ကလောင်သစ်မို့ အဲဒီလောက်ပဲ ပေးတာလို့ ထင်ပေမဲ့ ကလောင် ၀ါရင့်ကြီးတွေကိုလည်း အဲဒီအချိန်က ၅၀၀ ထက်ပိုပေးတဲ့ မဂ္ဂဇင်း မရှိပါဘူး။ မှတ်မှတ်ရရ စားဖျော်က ထုတ်တဲ့ ရွှေဝတ်မှုန် မဂ္ဂဇင်းက ၃၀၀ ပေးလို့ တော်တော်လေး ၀မ်းသာခဲ့ရဖူးတယ်။ သက္ကရာဇ် ၂၀၀၀ ကျော်ကျော် ကာလတွေမှာတော့ စာမူခက ၁၅၀၀၊ ၂၀၀၀ လောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ မှတ်မိနေပါတယ်။\nစာမူခသည်လည်း စာပေဖန်တီးမှုကို တနည်းတဖုံ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ် မဟုတ်လား ဆရာ။ စာပေနဲ့သာ အသက်မွေးသူတယောက်ဟာ အရင်ခေတ်က တလကို ၃-၄ ပုဒ် စိတ်ကြိုက် ဆန်ခါတင် ရေးပြီး ထိုင်စားနိုင်ပေမဲ့ ခုခေတ်မှာတော့ အဲဒီလောက်နဲ့ အဆင်မပြေနိုင်တော့ဘူး။ ဒီတော့ များများ ရေးရမယ်၊ များများရေးတော့… quantity များသလို quality ကောင်းရင်တော့ အကြောင်းမဟုတ်ဘူးပေါ့ ဆရာ။\nလူနားလည်အောင် ရေးတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာပြောတာကို ထောက်ခံပါတယ်။ စကားပြေဆိုတာ ပြေပြစ် ချောမွေ့နေရမယ်။ လူတိုင်း နားလည်စေရမယ်လို့ သဘောပေါက်ပါတယ်။\nယေဘုယျ ပြောရင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကထက် အခုအနေအထားက တက်မလာသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာသာပြန်ရလောက်အောင် အဆင့်မမီတာ လုံးဝမရှိဘူးတော့လဲ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါတယ်ဆရာ။\nနောက်ပြီး … အခု ဒီဘက်နှစ်တွေမှာ ၀မ်းသာစရာ ကောင်းတာက ဘလော့တွေပေါ်လာတော့ လူငယ် လူရွယ် တော်တော်များများ စာရေး စာဖတ်ကို အရင်ထက်ပိုပြီး အာသန်လာကြတာ တွေ့ရတယ်။ ကိုယ့် အသိုင်းအ၀ိုင်းလေးထဲမှာ အချင်းချင်း အားပေးရင်းပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့စာ ကိုယ့်စာ ဖတ်ကြပြုကြရင်း … မြန်မာစာကို စိတ်ဝင်စားလာကြတာ အားရစရာပဲ။\nဘလော့တွေကို ဆရာ လေ့လာကြည့်ပါ။ စာပေလောကမှာ နာမည်ရှိပြီးသားသူတွေ ရေးတဲ့ ဘလော့တွေကတော့ ပြောစရာ မရှိဘူးပေါ့လေ … တချို့ ၀ါသနာရှင်တွေ ရေးတာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။\nနောက်တခုက ဆရာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း နိုင်ငံခြားသား တယောက်ကို ၀ိုင်းပြီး တရားလွန် တရားမင်း ဂါရ၀ ပြုနေကြတာတော့ မကောင်းပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ … ကျမကြားဖူးတာလေး တခုပြောပါရစေဦး။ ကျောင်းသားမိဘ တယောက် ပြန်ပြောပြတာပါ။ နွေရာသီ (***) ကျောင်းမှာ ကျောင်းတက်ပြီး အစိုးရကျောင်းလည်း ပုံမှန် တက်နေတဲ့ ကလေးတယောက်က (***) က နိုင်ငံခြားသား ဆရာမရှေ့က အဖြတ် ခါးလေးညွှတ် ခေါင်းလေး ငုံ့သွားတော့ အဲဒီဆရာမက ပြန်ခေါ်ပြီး လူအချင်းချင်း ဦးညွှတ်စရာမလိုဘူး မတ်မတ် လျှောက်ပြီး ပြန်ဖြတ်ပါလို့ ပြောသတဲ့။\nပြောပြသူက သူကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ ကြားခဲ့ရတာပါ။ သူက အဲဒီလိုသာဆို မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုတွေ လူ့ကျင့်ဝတ် နီတိတွေ ပျောက်ကုန်တော့မှာ စိုးရိမ်သတဲ့၊ အဲဒီကျောင်းမှာလည်း သူ့ကလေးကို မထားလိုတော့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။\nဆိုတော့… ဆရာရယ်… မြန်မာတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အခြေခံထားတာ မဟုတ်လား။ ဂါရဝေါစ နိဝါတောစ မင်္ဂလာကိုတော့ မပျောက်စေချင်ပါဘူး။ ကျမအခု အနောက်နိုင်ငံမှာ စာသင်နေတော့ ကျောင်းသားတွေက ဆရာကို မလေးစားကြတာတွေ အများကြီးတွေ့ရတယ်။ အဲဒီလိုတွေ မြင်ရရင် ဆရာဂိုဏ်းသင့်မှာ သူတို့ကိုယ်စား စိုးရိမ်မိပါတယ်။ ဆရာပြောသလို တအား လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်တာမျိုးကတော့ မဖြစ်သင့်ပါဘူး၊ ဂါရ၀တရားကနေ ဖားတဲ့ အဆင့် ဖြစ်သွားတာကိုး။\nဒီလိုပဲ မြန်မာစာပေမှာလည်း သိမ်သိမ်ငယ်ငယ် ရေးတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဆင်းရဲတဲ့ ကျေးလက် ဒေသအကြောင်းလေးတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖတ်ချင်စဖွယ် ရေးရင် ဘာသာပြန်လို့ အဆင်ပြေမယ် (အဆင့်မီမယ်) ထင်တာပါပဲ။ ဥပမာ ဆရာမ ခင်ခင်ထူးတို့လို့ ဆရာနေ၀င်းမြင့်တို့လိုပေါ့။ ချစ်ရာ မြတ်နိုးစရာ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်းလည်း နိုင်ငံတကာက သိစေချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျမ သဘောကတော့ နိုင်ငံတကာစိတ် နိုင်ငံတကာ အတွေးအမြင်ကို တမင် လုပ်ယူမနေဘဲ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှု၊ ကိုယ့်ဒေသ ကိုယ့်နိုင်ငံ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က အဖြစ်အပျက် အမှန်တွေကို ရိုးရိုးသားသား ရေးရင် အဲဒီစာဟာ အဆင့်မီတဲ့ စာတပုဒ် ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ၀တ္ထုရေးဆရာဟာ တက်ကျမ်းဆရာ မဟုတ်တဲ့အတွက် အောင်မြင်အောင် ကြီးပွား ချမ်းသာအောင် ဘယ်သို့ဘယ်ပုံ နေပါထိုင်ပါ ဆိုတာ သိသိသာသာ (အတုံးလိုက် အတစ်လိုက်) ရေးဖို့မလိုပါဘူး။ သူ့ ၀တ္ထုအလိုက် ဇာတ်ကောင်စရိုက် အမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးပြီး ပြောချင်တာကို ခပ်ပါးပါး သရုပ်ဖော်သွားမယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။\nတော်တော်လည်း ရှည်သွားပြီ ဆရာရေ … ။ ဒီမှာတွင် ရပ်လိုက်ပါတော့မယ်။ ဆရာဖတ်ဖို့သာ ပို့ပေးရကြောင်းပါ။ ဖတ်ပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။\nအဲဒီ့ မေး(လ်)ကို ကျွန်တော် ပြန်ကြားခဲ့တာကတော့ သည်လိုပါ။\nTo: May Darwii\nDate: Wed, Sep 23, 2009 at 2:05 PM\nsubject: Ref: Deleted Long Comment\nအန်တီမေ့ comment တွေမှာ စာပေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ၀ိဝါဒကွဲစရာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးချင်တာက ကျောင်းသား မိဘတစ်ယောက် ပြန်ပြောပြတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စလေးပါ။\nလွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က ကျွန်တော့်ကို ပစ္ဆိမာရုံစာသင်တိုက်မှာ ဖွင့်ထားတဲ့ အခမဲ့ ပညာဒါနသင်တန်းကနေ ဒုတိယအကြိမ် ခေါ်ပြီး ဟောပြောဖို့ ကမ်းလှမ်းလာပါတယ်။ ဘယ်သူတွေကို ဟောရမှာလဲဆိုတော့ ၁၀ တန်းအောက် ကလေးတွေတဲ့။ နွေရာသီ “ယဉ်ကျေးလိမ္မာ”သင်တန်းသားတွေတဲ့။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ “မယဉ်ကျေးကြပါနဲ့၊ မလိမ္မာကြပါနဲ့”ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဟောရင် ရမလားလို့ မေးလိုက်မိတယ်။ လာဖိတ်တဲ့သူ လန့်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ရှင်းပြလိုက်တော့ ဆရာရယ် တစ်ခုပဲ လုပ်ပါ၊ “မလိမ္မာကြပါနဲ့”လောက်ဆိုရင် မရဘူးလားလို့ ဈေးဆစ်တော့ ကျွန်တော် လျှော့ပေးလိုက်တယ်။ တကယ်လည်း အဲဒီ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဟောခဲ့ပါတယ်။\nအန်တီမေ မျက်လုံး ပြူးနေပြီထင်တယ်။\nဟုတ်တယ် အန်တီမေ။ ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေကို “ဟန်တွေ၊” “အမူအရာတွေ” သင်ပေးနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတာ ကြာပြီဗျ။ အင်မတန် ပျပ်ဝပ် ရိုသေတဲ့ ဟန်တွေနဲ့ ကိုယ်အမူအရာတွေပဲ သင်ပေးနေကြတာ။ ရှေ့တင်မှာ အထက်အရာရှိကို တအား ပျပ်ဝပ် ရိုကျိုးပြနေပြီး ကွယ်ရာကနေ “နွားကြီး”လို့ ခေါ်တာ ကျွန်တော် နားနဲ့ ဆတ်ဆတ် ကြားဖူးတဲ့အကြောင်း စာတစ်ပုဒ်တောင် ရေးဖူးသေးတယ်။ မိဘကိုလည်း ရှေ့တင် တအား ရိုသေပြပြီး ဘိန်းစွဲနေတဲ့ အသက် ၃၈နှစ်အရွယ် သားတစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုကလည်း ကျွန်တော့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတယ်။ သူတို့ မိသားစုလောက် ကိုယ်အမူအရာ နှုတ်အမူအရာ ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာတာ ရှိမယ်တောင် မထင်ဘူး။ သို့သော် မိသားတစ်စုလုံးဟာ ပျက်ချင်တိုင်း ပျက်နေကြတာလည်း အမှန်ပဲ။\nအဖြေကို ရှာကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အာရှသားတွေမှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို သွားတွေ့တယ်။ အဲဒါက “လေးစားမှု”ပဲ။ ရိုသေတာကို သင်ရင် အသက်အရွယ်၊ ဂုဏ်၊ ပညာ ကြီးသူကို ရိုသေရမယ်ဆိုတဲ့ “သညာသိ”ကို ရသွားစေတယ်။ လေးစားမှုကျတော့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တ၀ါ ဆင်းရဲ ချမ်းသာ မရွေးတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ခမျာများမှာက ရိုသေတာကိုချည်း ဖိအသင်ခံထားရတော့ လေးစားမှုက ဘယ်ဆီနေမှန်း မသိဘူး။ ဆိုရိုးကလည်း အလွဲ၊ (ဘယ်သူမှလည်း အဲဒီ့ ဆိုရိုးကို တခုတ်တရ ထုတ်မသုံးကြပါဘူးလေ) ဘာတဲ့… “ကြီးသူကို ရိုသေ၊ ရွယ်တူကို လေးစား၊ ငယ်သူကို သနား”တဲ့။ လွဲချက်က ကမ်းကုန်ပဲ။\nအမှန်က သနားစရာမလိုသလို ရိုသေစရာ မလိုဘူးလို့လည်း ကျွန်တော်တော့ ခံယူတယ်။ လေးစားမှုလေးပဲ အဓိကကျတာပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာက ထစ်ခနဲရှိ၊ ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ်၊ ဂိုဏ်းသင့်မယ်ဆိုတဲ့ ခြောက်လုံးများနဲ့ ပိတ်လှောင်ခံထားရတော့ အားလုံး လွဲနေတယ်။ ကျွန်တော့် သားငယ် သမီးငယ်များ ပဲ့ပြင်ထိန်းကျောင်းခြင်း အနုပညာ စာအုပ်ထဲမှာ ပါပါတယ်။ မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်ဘုရားကြီးရဲ့ သံပေါက်ပါ။ “မည်သူ့ကိုမျှ မညှာကြနဲ့၊ မိဘ ဆရာ ဆိုစေကာလည်း၊ သူဟာ ဗာလ၊ ပဏ္ဍိတဟု၊ ကျနစင်စစ်၊ တွေ့တိုင်းစစ်၊ စနစ်ကျစေကွဲ့”တဲ့။ မိဘဆိုပေမယ့် လမ်းလွဲနေတဲ့ မိဘတွေ အများကြီးပါ၊ (ဥပမာ ဆရာသာဓုရဲ့ မိခင်ကြီးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်အဖေပေါ့။ သည့်ထက်ပြောရင်တော့ သုဒ္ဒောဒန မင်းကြီးပေါ့။) မိဘဖြစ်တိုင်း အရာခပ်သိမ်း မှန်နေမှာ မဟုတ်သလို ဆရာဖြစ်တိုင်းလည်း အလုံးစုံကို ထိုးထွင်း သိမြင်နေသူ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးဆိုတာတော့ အန်တီမေလည်း လက်ခံမှာပါ။\nသည်လိုဆိုတဲ့အတွက် မိဘ ဆရာကို ကဏ္ဍကောစ လုပ်ရမယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သို့သော် ရိုသေမှုကို လျှော့ချပြီး လေးစားမှုကို ရှေ့တန်း တင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ အများကြီး တိုးတက်လာတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တွေ့ သိထားပါတယ်။\nဥပမာပြောမယ် အန်တီမေရယ်။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယား (မိဘနှစ်ပါး)က ကြမ်းပေါ်မှာ ဖျာခင်းပြီး လဲလျောင်းကာ ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းရင်း တစ်ပေ မရှိတဲ့ အကွာအဝေးက ဆက်တီပေါ်မှာ သမီးက ထိုင်ပြီး တယ်လီဖုန်း ပြောနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညာဘက် ဆက်တီရှည်ပေါ်မှာ သားက လှဲပြီး စာအုပ် ဖတ်နေတယ်။ ဒါ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ဖြစ်နေကျပါ။ မြန်မာ့ အရိုးစွဲ မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင်တော့ အချိုးက တစ်စက်မှ ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှု၊ နွေးထွေးမှုကတော့ အဲဒါကြောင့် ပျက်မသွားသလို ကျွန်တော့် သားနဲ့ သမီးဟာလည်း ကျွန်တော်တို့အပေါ်မှာ တစ်ခါဖူးမျှ စော်စော်ကားကား မပြုမူဖူးတဲ့အပြင် မိဘကို ဒုက္ခပေးတဲ့ သားသမီးစာရင်းထဲမှာလည်း ဘယ်တုန်းကမှ မပါခဲ့ဖူးဘူး။ အပြင်လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရာမှာလည်း ထိုက်သင့်တဲ့ သိမ်မွေ့မှုလေးတွေ ရှိနေကြပါတယ်။ သိုးဆောင်းစကားနဲ့ ပြောရင် courteous ဖြစ်ကြပါတယ်ပေါ့ဗျာ။\nအဲလောက်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကျေနပ်တယ်။ Horizontal relationship လို့ ကျွန်တော် သတ်မှတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရိုသေမှုနဲ့ နီတိတွေကကျတော့ vertical relationship ကို အကူအပံ့ ဖြစ်နေစေတယ်။ အားပေးနေတယ်။ အဲဒီ့ vertical relationship ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကနေ့ ရင်ဆိုင် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အထွေထွေ ဒုက္ခဆင်းရဲများ ပေါ်ပေါက်နေတာပါ။ Transparency နဲ့ sincerity (or honesty) ကို ဖျက်နေ၊ မှောင့်နေတာက အဲဒီ့ vertical relationship ပဲ။\nကျွန်တော် နှစ်ပေါင်း ၂၀ကျော် စာသင်စားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့် တပည့်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာလည်းပဲ ဘေးတိုက် ဆက်ဆံရေးကိုပဲ တစ်သမတ်တည်း ထူထောင်ထားခဲ့ပါတယ်။ အရိုသေ တန်စေတယ်လို့ တချို့က တွေးရင် တွေးမှာပေါ့။ သို့သော် ကျွန်တော့်ကို ထိပ်ပုတ် ခေါင်းပုတ် လုပ်တဲ့ တပည့်ရယ်လို့ တစ်ယောက်မှာ မပေါ်ခဲ့ပါဘူး။ သို့သော် တာရှည်ခံတဲ့ ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုကို ယနေ့ထက်တိုင် ရနေတာလည်း အမှန်ပါပဲ။\nအဲတော့ဗျာ၊ ရှည်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လေကို ခြုံ့ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ရိုသေတာကို ပယ်ဖျက်ပြီး အဲဒီ့နေရာမှာ လေးစားမှုကို အစားထိုးချင်ပါတယ်။ အနောက်နိုင်ငံက ကျောင်းသားတွေ ဆရာကို မရိုသေကြဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သို့သော် မလေးစားဘူးလို့တော့ ကျွန်တော် မပြောရဲဘူးနော်။ သူတို့စရိုက်က ဟန်ပြစရိုက်မဟုတ်ဘူး။ အနှစ်ပါတဲ့၊ ပွင့်လင်းတဲ့ စရိုက်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း အနောက်နိုင်ငံသားတွေနဲ့ တစ်ပတ်မှာ ငါးရက်နှုန်းနဲ့ ၁၅နှစ်ကျော် ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။ အနောက်နိုင်ငံသားတွေ ပို့ချတဲ့ သင်တန်း အထွေထွေကိုလည်း တက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူတို့သည် ကိုယ်အမူအရာအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ မျက်စိထဲမှာ ထော်လော်ကန့်လန့် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်၊ သို့သော် သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထက်-အောက် ဆက်ဆံရေးထက် အဆင်ပြေ ချောမွေ့နေတာလည်း အမှန်ပဲ။\n၂၀၀၃ခုနှစ်က ရန်ကုန် တက္ကသိုလ်မှာ ကျွန်တော် အသုံးချ စိတ်ပညာ သွားတက်တယ်။ သင်တဲ့ ဆရာမကြီးတွေက တကယ့် ဟိုးခေတ်က ဆရာမကြီးတွေ။ အတန်းထဲမှာ ကျွန်တော် ထိုင်ရာမထ စာမေးတယ်။ မေးချင်ရင် မတ်တတ် ထပြီး စာမေးရတယ်ဆိုတဲ့ အသိကို အတန်းဖော်တွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပျောက်သွား စေချင်လို့။ သုံးလလောက် ကြာတော့ ကျွန်တော့်လိုပဲ စာမေးတဲ့သူတွေ အတန်းထဲမှာ များလာတယ်။ နောက်ပိုင်း အသုတ်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ အတန်းရဲ့ သင်ခန်းစာအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု၊ အမေးအမြန်း ထူမှုကို နမူနာယူထိုက်တဲ့အကြောင်း ဆရာမကြီးတွေ ကိုယ်တိုင်က တဖွဖွ ပြောကြတာကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြားရပါတယ်။ ကျွန်တော်က တစ်လမ်းသွား သင်ယူမှုကိုမှ မလိုချင်တာကိုး။ သင်ယူမှုသည် နှစ်လမ်းသွားဆိုတာ လက်တွေ့ ချပြခဲ့တာပါ။\nအဲဒါနဲ့ပဲ ဆရာတွေကို မရိုသေဘူး၊ ဂိုဏ်းသင့်မယ်ဆိုလည်း ကျွန်တော်တော့ ပျော်ပျော်ကြီး အသင့်ခံလိုက်ပါ့မယ် အန်တီမေ။\nကျွန်တော် ပြောချင်တာ အန်တီမေ မြင်ပြီလား မသိဘူး။ အန်တီမေ ပြောတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အခြေခံထားတာ မဟုတ်လားဆိုတာကိုလည်း သိပ်တော့ ဘ၀င်မကျဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာက အင်မတန်လွတ်လပ်တဲ့ဘာသာ။ ငါဘုရားကို ရှိခိုးနေရုံနှင့် မပြီးဆိုတဲ့ ဘာသာဖြစ်တဲ့အပြင် ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်က သူ ပြောတိုင်း လက်မခံပါနဲ့၊ အစဉ်အဆက် ရှိတိုင်းလည်း လက်မခံပါနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ ချင့်ချိန်ပြီးမှ လက်ခံပါလို့ မိန့်ကြားခဲ့တဲ့ ဘာသာပါ အန်တီမေ။ သည်လို မိန့်ကြားချက်မျိုး ဘယ်ဘာသာမှာမှ မရှိပါဘူး။ အဲတော့ဗျာ ဂါရ၀အစား ဘာသာပြန်ရ ခက်တဲ့ courtesy က ပိုပြီး သင့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ရိုသေမှုအစား လေးစားမှုကို ရှေ့တန်း တင်သင့်တယ်လို့လည်း ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။\nနောက်ဆုံး တစ်ချက်ကတော့ ဆရာနေ၀င်းမြင့်တို့ မောင်နှံကိစ္စပါ။ သူတို့ စာရေး ကောင်းလှတာကို ငြင်းစရာ မရှိပါဘူး။ ကျေးလက်နံ့လေးတွေ သင်းပျံ့နေတဲ့ အဖွဲ့အနွဲ့လေးတွေလည်း သိပ်ကောင်းကြတာ လက်ခံပါတယ်။ သို့ပေမယ့် နိုင်ငံတကာ တန်းဝင် ၀တ္ထုတိုအနည်းအပါးကိုတော့ ဆရာနေ၀င်းမြင့် (အရင်က) ရေးပြနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ခင်ခင်ထူးလည်း အတိုမှာ အနည်းအပါး ရှိပါလိမ့်မယ်။ သို့သော် အခုနောက်ပိုင်းမှာတော့ အတတ်ကျူးတော့ ဘီလူးဖြစ်ဆိုသလိုပဲ သူတို့ ရေးတတ်တာအပေါ်မှာ အသာယာလွန်နေကြပြီး ၀ါကျလှလှတွေ၊ အသုံးအနှုန်း တင့်တင့်တယ်တယ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အနှစ်မဲ့ စာတွေ ဖြစ်လာနေကြတယ်။ အကောင်းဆုံး နမူနာကတော့ တစ်လထက် တစ်လ ပျင်းစရာ ကောင်းလာတဲ့ “မအိမ်ကံ”ပါပဲ။ အချီ ကောင်းခဲ့ပေမယ့် မျောနေတာလည်း စာဖတ်သူ အားလုံး အသိပါ။ အဆိုးဆုံးက ကျွန်တော့်ဆောင်းပါးမှာ ရေးခဲ့သလို ဆရာမ ၀င်းဝင်းလတ်ရဲ့ ၀တ္ထုကို ကျော်နိုင်ဖို့ နေနေသာသာ အဲသလောက် အဆင့်ကို နောက်က ကပ်လိုက်နိုင်တဲ့ Novel ကို ယနေ့ထက်တိုင် သူတို့စုံတွဲ အပါအ၀င် ဘယ်ဝတ္ထုဆရာမှ ရေးမပြနိုင်ကြသေးတာပါပဲ။\nအန်တီမေက ကျွန်တော် ဖတ်ဖို့ပဲ ရေးလိုက်တာဆိုလို့သာဗျာ… မဟုတ်ရင် အန်တီမေ့ comment ရော၊ ကျွန်တော့် ပြန်လည်ဆွေးနွေးချက်ပါ တင်လိုက်နိုင်လို့ကတော့ အတော် ၀က်ဝက်ကွဲသွားမယ်ထင်တယ်။\nခွင်ပြုနိုင်ရင် ပြုပေးပါလား အန်တီမေ။\nစာရှည်လွန်းမက ရှည်တဲ့အတွက် မတောင်းပန်တော့ဘူးနော်။ စာသမားချင်းဆိုတော့ စာဖတ်ရတာ မညည်းငွေ့တတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်လို့ပါ။\nအဲသလို ကျွန်တော်က ပြန်ရေးလိုက်တဲ့အခါ ဆရာမ မေဓာဝီဆီက ပြန်ကြားတဲ့ မေး(လ်)ကို ရလာပြန်ပါတယ်။\nDate: Wed, Sep 23, 2009 at 3:05 PM\nဆရာပြောတာ လက်မခံနိုင်စရာ မရှိပါဘူး။ ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျမလဲ တခါတုန်းက ဘလော့မှာ ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျမ ငယ်ငယ်က ဆရာမတွေကို စာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဟိုမေး ဒီမေး စောဒက တက်တာများတော့ ဆရာမတွေက အမြင်မကြည်ကြဘူး။ မကြိုက်ကြဘူး။ နောက်တော့ မမေးရဲသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးတယ်။ ကျမတို့နိုင်ငံရဲ့ ပညာသင်ကြားပုံ စနစ်က စောဒကတက်ခွင့် မရှိသလောက်ဘဲ။ ပြောတာ နားထောင်၊ ခေါင်းညိတ်၊ ဒါပဲ။ ဘာသာရေး တရားပွဲတွေမှာလဲ ဒီအတိုင်းပဲ။ ဘုန်းကြီးတရားဟောတာ နားထောင် … အလိုက်အထိုက် တရားနားခံ လုပ်၊ ဆုံးရင် သာဓုခေါ်။ ပြန်ဆွေးနွေးနိုင်တာမျိုးရယ်လို့ မရှိဘူး။ မေးရင်လည်း မကြိုက်ကြဘူး။ အခု တချို့ဘုန်းကြီးတွေတော့ ပြန်မေးခွင့် ဆွေးနွေးခွင့် ပေးနေပါပြီ။\nလူအချင်းချင်း လေးစားမှု ရှိဖို့ သိပ်အရေးကြီးတယ် ဆိုတာ မှန်ပါတယ် ဆရာ။ ကျမ အခု ဒီနိုင်ငံ (အင်္ဂလန်) ရောက်မှ … အဲဒါကို ပိုပြီး သဘောပေါက်တယ်။ ဒီမှာ လူအချင်းချင်း လေးစားကြတယ်။ တယောက်နဲ့ တယောက် ဦးစားပေးကြတယ်။ မပေးတဲ့သူတွေလည်း ရှိတော့ ရှိပါတယ်။ အနည်းစုပေါ့။ လမ်းလျှောက်လျှောက် ကားစီးစီး ဈေးဝယ်ဝယ် ဘယ်နေရာမှာမဆို တလေးတစား ဆက်ဆံကြတာ မြင်ရတော့ ကိုယ့်နိုင်ငံက ဗုဒ္ဓဘာသာ တိုင်းပြည် ဖြစ်ရက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလို အမူအကျင့်တွေ အတုမယူရပါလိမ့်လို့ စိတ်ထဲ အားမလို အားမရဖြစ်မိတယ်။\nသူတို့က လူလူချင်းတွင်မက တရိစ္ဆာန်တွေကိုပါ လေးစားတာ ဆိုရင် နည်းနည်း ပိုသလိုများ ဖြစ်မလားမသိဘူး။ ဘာမင်ဂန်ကျောင်းက ဘုန်းဘုန်းတပါး ကိုယ်တိုင် သူ့အဖြစ်နဲ့ ယှဉ်ပြောပြဖူးလို့ပါ။ ဘုန်းဘုန်းကပြောတယ်… ဒီကလူတွေက ခွေးတွေ ကြောင်တွေမြင်ရင် ချစ်ကြတယ်တဲ့။ ငါတို့ဆီမှာတော့ လူမပြောနဲ့ … ငါတို့ ကိုရင်ဘ၀ကတောင် ခွေးမြင်ရင် ခဲနဲ့ပေါက်၊ ကြောင်ဆို ကန်ကြ ကျောက်ကြနဲ့ နှိပ်စက်ချင်တဲ့ ဥာဉ်တွေရှိတယ် လို့ပြောတယ်။ ဟုတ်လဲ ဟုတ်တာပဲ။ တချို့ဆို သတ်တောင် စားကြသေးတာကလား။\nတခုရှိတာက ကျမတို့နိုင်ငံက လူအများစုက စားဝတ်နေရေး မပြေလည်ကြတော့ အဲဒီအတွက် ရုန်းကန် လှုပ်ရှားနေရတာမို့ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေ ပိုများနေကြတာလားလို့… စဉ်းစားမိပါတယ်။\nဒီမှာ တယောက်နဲ့ တယောက် လေးစားတယ် ဆိုပေမဲ့ သူတို့က အရာရာကို right .. right နဲ့ လုပ်နေတာတော့ စိတ်ထဲ သိပ်ဘ၀င်မကျမိဘူး။ သားသမီးကိုလည်း မိဘက ကောင်းကောင်း ဆုံးမလို့ မရတော့ဘူး။ ဆရာကလည်း တပည့်ကို ဆုံးမလို့ မရတော့ဘူး။ ကိုယ့်သားသမီး ကိုယ့်တပည့်ကို ကောင်းစေချင်လို့ ဆုံးမတာကို သူတို့က right တွေနဲ့ ကိုင်ကိုင် ပေါက်နေကြတာ တခုတော့ မကြိုက်ဘူး ဆရာရေ။\nသူတို့ အမြဲမမှန်ဘူး ဆိုတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်။ မိဘတိုင်း မကောင်းဘူးဆိုတာလည်း မှန်ပါတယ်။ အဖေ အမေ မကောင်းဘူးဆိုတာက ကိုယ့်ရဲ့ အကုသိုလ်ကံကြောင့် မကောင်းတဲ့ မိဘဆီရောက်ရတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိဘက မိဘပဲ။ သူမကောင်းတာ သူ့ကဏ္ဍပဲ။ ကိုယ်က ပြစ်မှား စော်ကားလို့ မရဘူး။ လုပ်မိရင် ကိုယ်ပဲ ထပ်ပြီး အကုသိုလ်ဖြစ်မှာပဲ။ (ဂိုဏ်းသင့်မယ်ဆိုတာ မိဘကို စော်ကားတဲ့ အကုသိုလ်ကံကို ခံရမှာကို ပြောချင်တာပါ)\nကြီးသူကို ရိုသေ၊ ရွယ်တူကို လေးစား၊ ငယ်သူကို သနားဆိုတာကိုတော့ ကျမစိတ်ထဲ လက်ခံမိတုန်းပဲ။ အရွယ်သုံးပါး လေးစားရမှာ မှန်ပေမဲ့ အထူးသဖြင့် ကြီးသူကို ရိုသေ၊ ငယ်သူကို သနားရမယ်ဆိုပြီး ပြောတာလို့ထင်ပါတယ်။\nတန်းတူတွေ့လျှင် မေတ္တာဝင် … မ၀င်နိုင်က ပြိုင်တတ်တယ်၊ ပြိုင်မယ့်အစား မေတ္တာပွား စိတ်ထားပြုပြင်ပြောင်းပါ့မယ်။\nကိုယ့်ထက်သာလျှင် မုဒိတာဝင် .. မ၀င်နိုင်က ယိုင်တတ်တယ်၊ ယိုင်မယ့်အစား မုဒိတာပွား ….\nကိုယ့်အောက်နိမ့်လျှင် ကရုဏာဝင် … မ၀င်နိုင်က နိုင်တတ်တယ်၊ … နိုင်မယ့်အစား ကရုဏာပွား ….\nအဲဒါကို ဆိုလိုတယ်လို့ ထင်ပါတယ် ဆရာ။ ကျမကတော့ အဲဒီလင်္ကာလေးကို သိပ်သဘောကျတာပဲ။\nမြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုက ဗုဒ္ဓဘာသာကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတာလို့ ကျမက ပြောချင်တာပါ။ ဗုဒ္ဓဟောခဲ့တဲ့ မင်္ဂလာ တရားတော်ထဲမှာကိုက ဂါရဝေါစ နိဝါတောစ လို့ ပါတာမဟုတ်လား။ ဘာသာရေး လုပ်မှ ဒါတွေကို လိုက်နာကျင့်ကြံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူမှုရေး နိုင်ငံရေး နေ့စဉ် နေမှုထိုင်မှုမှာကို မင်္ဂလာတရားတော်နဲ့ အညီ နေထိုင်ကြဖို့ ဗုဒ္ဓက ဟောခဲ့တာပဲ။ မင်္ဂလာဆိုတာ ကြီးပွားချမ်းသာကြောင်းလို့ ဆိုထားတယ် မဟုတ်လား။ ပစ္စုပ္ပန် တမလွန် ကြီးပွားချမ်းသာကြောင်း မင်္ဂလာတရားမှာတော့ မှားတာရယ်လို့ မတွေ့မိပါဘူးဆရာ။\nနောက်ဆုံး ပြောရရင်တော့ ဆရာမ ခင်ခင်ထူးရဲ့ မအိမ်ကံကို ကျမ မဖတ်ဖူးသေးဘူး။ ကျမက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဥပမာ အဖြစ်ပြောတာပါဆရာ။\nကဲ ဆရာရေ … ကျောင်းသွားဖို့ နောက်ကျနေပြီမို့ အချိန်မရှိလို့ ဒီလောက်ပဲ ရေးလိုက်ပါဦးမယ်။ ဆရာရေးတာ ဖတ်လို့လဲ ကောင်း၊ ဆွေးနွေးရတာလဲ ကောင်းပါတယ်။\nဆရာ ဘလော့မှာ တင်ချင်သပဆို တင်ပါတော့။ ၀က်ဝက်ကွဲမှာတော့ အကြောက်သား။ (ကျမက လူမုန်းများတယ်။) 🙂\nAuthor lettwebawPosted on 23 September 2009 24 September 2009 Categories Discussion\n14 thoughts on “Heated Discussion”\n23 September 2009 at 5:59 pm\nအင်္ဂလိပ်စာ နိုင်းနင်းသော မြန်မာစာရေးဆရာများ အင်္ဂလိပ်လို ဝတ္ထုတွေ ရေးစေချင်တဲ့ ဆန္ဒ ရှိပါတယ်။\nရိုသေလေးစားမှုကို ကိုယ်နှုတ်အမူအယာများနဲ့ ပြသင့်ပါတယ်။\nဥပမာ စာသင်တဲ့နေရာမှာ ကျောင်းသားက ဆရာ့ကို ကိုယ်မှု နှုတ်မှုယဉ်ကျေးစွာနဲ့ အပြန်အလှန်မေးခွန်းထုတ်ခြင်း၊ ဘုန်းကြီးများနဲ့ တရားဆွေးနွေးရာမှာလည်း ကိုယ်မှု နှုတ်မှုယဉ်ကျေးစွာနဲ့ ပြောဆိုဆက်ဆံသင့်ပါတယ်။ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးခြင်းသည်သာ အဓိကဆိုပြီး ကိုယ်အမှုအယာ နှုတ်အမူအယာ မသိမ်မွေ့ခြင်းကို ကျနော်ကတော့ အားမပေးပါဘူး။\n23 September 2009 at 6:08 pm\n“ရိုသေလေးစား”ဆိုတဲ့ အတွဲ အသုံးကို ခွဲထုတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခံစားလို့ မရတာက “အမူအရာ”ပါ။ “အမူအရာ”ဆိုကတည်းက “အပေါ်ယံသဘော”က မလွဲမသွေ ပါနေတယ်။ “အနှစ်သာရ”ဘယ်လိုပင် ရှိငြား အမူအရာကောင်းဖို့က ပိုအဓိကကျတယ်လို့ ကောက်ယူကုန်ရင် လိမ်ညာခြင်းကို အားပေးရာရောက်တော့မယ်ပေါ့။ အဲဒီ့အစား courteous manner “ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာတဲ့ အပြုအမူနဲ့ ချေချေငံငံ” ပြန်လှန်ဆွေးနွေးတာမျိုးကို ပိုလို့ တောင့်တမိတယ်ဗျာ။\nမည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ယခုကဲ့သို့ ဗွေဆော်ဦး စတင် ဆွေးနွေးလာခြင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျေးဇူးလည်း အထူးတင်ပါသဗျား။\n23 September 2009 at 6:27 pm\ncourteous manner “ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာတဲ့ အပြုအမူနဲ့ ချေချေငံငံ” ဆိုတဲ့ အထဲမှာ အမူအရာမပါဘူးလား ဆရာ။\n23 September 2009 at 6:43 pm\nManner is “the way in which something is done.” လို့ အဘိဓာန်က အနက်ဖွင့်ပါတယ်။ တစ်ခုခုကို လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်သော နည်းလမ်းပါ။ အမူအရာဆိုတာက acting ပါ။ “To do something forapurpose, or to behave inastated way,” လို့ to act ကို ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။ စကားလုံးက ကပ်ရှုပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ပြောချင်တာက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ယဉ်ကျေးပြနေတာမဟုတ်ဘဲ နေရာနဲ့ နေရာ၊\nဥပမာ – ဘုန်းကြီးကို ဘုန်းကြီးလို တင်ပါ့ဆိုတာမျိုးနဲ့၊ လူကို လူလို ဟုတ်ကဲ့ပါဆိုတာမျိုးလောက်နဲ့၊ မယ်သီလရင်ကို အမျိုးသားတစ်ယောက်က “ကန်တော့ပါသေးရဲ့”လို့ ပြောမယ့်အစား “ကြွပါဦးတော့”၊ သူဖုန်းစားတစ်ယောက်ကို “သွားပါဦးတော့”ဆိုတာမျိုးနဲ့ ထိုက်သင့်တဲ့ အသုံးအနှုန်းကို သုံးစွဲပြောဆိုတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း သိပ် ပျပ်ဝပ် ရိုကျိုးပြနေတဲ့ ကိုယ်အမူအရာအစား၊ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထား၊ ခြေဟန်လက်ဟန်၊ မျက်နှာပေးလောက်မျိုးနဲ့ ပြောဆို ဆက်ဆံတာကိုပါ။ အမူအရာကို သိပ် အာရုံစိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ အနက်ကောက်တွေ လွဲကုန်နိုင်ပါတယ်။ Action speaks louder than words လို့လည်း ဆိုကြတယ် မဟုတ်လား။\n24 September 2009 at 7:40 am\n24 September 2009 at 8:03 am\n24 September 2009 at 1:35 pm\n““နောက်တခုက ဆရာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း နိုင်ငံခြားသား တယောက်ကို ၀ိုင်းပြီး တရားလွန် တရားမင်း ဂါရ၀ ပြုနေကြတာတော့ မကောင်းပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ … ကျမကြားဖူးတာလေး တခုပြောပါရစေဦး။ ကျောင်းသားမိဘ တယောက် ပြန်ပြောပြတာပါ။ နွေရာသီ (***) မှာ ကျောင်းတက်ပြီး အစိုးရကျောင်းလည်း ပုံမှန် တက်နေတဲ့ ကလေးတယောက်က (***) က နိုင်ငံခြားသား ဆရာမရှေ့က အဖြတ် ခါးလေးညွှတ် ခေါင်းလေး ငုံ့သွားတော့ အဲဒီဆရာမက ပြန်ခေါ်ပြီး လူအချင်းချင်း ဦးညွှတ်စရာမလိုဘူး မတ်မတ် လျှောက်ပြီး ပြန်ဖြတ်ပါလို့ ပြောသတဲ့။\nပြောပြသူက သူကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ ကြားခဲ့ရတာပါ။ သူက အဲဒီလိုသာဆို မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုတွေ လူ့ကျင့်ဝတ် နီတိတွေ ပျောက်ကုန်တော့မှာ စိုးရိမ်သတဲ့၊ အဲဒီကျောင်းမှာလည်း သူ့ကလေးကို မထားလိုတော့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်””\nအထက်ဆွေးနွေးချက်မှာ (***) ဆိုတဲ့အစား အင်္ဂလိပ်စာသင်တဲ့ကျောင်းတစ်ကျောင်းလို့ ဖော်ပြသင့်ပါတယ်…. ဒါက ပထမဆုံး တောင်းဆိုလိုတဲ့အချက်ပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အခုလို အမည်နှင့်တကွဖော်ပြလိုက်တဲ့အတွက် အသိဥာဏ်သိမ်ဖျင်းသော ဖြန့်ထွက်စဉ်းစားနိုင်ခြင်းနည်းပါးသော စာဖတ်သူများ ဖတ်မိပါက ၄င်းကောင်းကျောင်း၏ကောင်းမွန်သောရည်ရွယ်ချက်များကို သိမ်ဖျင်းစွား ကောက်ချက်ချနိုင်ပါတယ်…\nတဆက်တည်းရှင်းလင်းလိုသည်မှာ – (***) သည် နိုင်ငံခြားသားဆရာ၊ ဆရာမများကို ကျောင်းသားများ၏ အင်္ဂလ်ိပ်စာ လေ့လာမှု လိုအပ်ချက်အရ ခေါ်ယူခန့်ထားသင်ကြားစေသော်လည်း အခြားမည်သည့်အယူအဆဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ သင်ကြားမှုမျိုးကိုမှ ခွင့်မပြုထားပါ။ နိုင်ငံခြားသားဆရာမသည် အတန်းပြင်ပတွင် ၄င်းကျောင်းသားကို သူ့ရဲ့အယူအဆကိုပြောပြလျှင် ပြောပြပါလိမ့်မည်။ မြန်မာလူမျိုးမိဘများမှ ဆင်းသက်လာပြီး မိဘနှင့် မွေးကတည်းက လက်ပွန်းတတည်းနေခဲ့သော မိဘများမှ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံစံများကို သင်ကြားပေးနေခဲ့သော ၊ ကျောင်းမှ မြန်မာရိုးရာယဉ်ကျေးမှု များကို သင်ကြားပေးခြင်းခံနေရသော ထိုကျောင်းသားငယ်ကို အချိန်ပိုင်းသာလျှင်တွေ့ရသော နိုင်ငံခြားသား ဆရာမတစ်ဦးမှ သွန်သင်ချက်တစ်ခုက ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်မည်မဟုတ်သည်ကို ယုတ္တိဗေဒအရ သိနိုင်ပါသည်။\n(***) ကျောင်းသည် ပညာကိုသာ သင်ကြားပါသည်…အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှုကို သင်ကြားသော၊ အထင်ကြီးစေသော ကျောင်းမဟုတ်ပါ… မြန်မာ့ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုနှင့်ဆိုင်သော အခမ်းအနားများ၊ ဘာသာရေးပွဲတော်များ ၊ မြန်မာ့ရိုးရာပွဲတော်များ နှစ်စဉ်ပြုလုပ်ကျင်းပပေးခြင်းဖြင့် ကျောင်းသားကျောင်းသူများကို မြန်မာယဉ်ကျေးမှုနှင့် နီးစပ်စေခဲ့သောကျောင်းဖြစ်ပါတယ်။\nကျောင်းတွင်းစည်းကမ်းအဖြစ် ဆံပင်ရှည်ထားခြင်း၊ ဆံပင်အရောင်ဆိုးခြင်း စသည့် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဆန့်ကျင်သော အပြုအမူများကို ခွင့်မပြုသည့်အပြင် မြန်မာယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာယဉ်ကျေးမှုများကို အပတ်စဉ်ဟောပြောကာ ကျောင်းသားများ၏စိတ်တွင် အမျိုးဂုဏ်ဇာတိဂုဏ်နှင့် မိမိတို့၏ယဉ်ကျေးမှုကို အမြတ်တနိုးတန်ဖိုးထားတတ်စေရန် ဆိုဆုံးမပေးလျှက်ရှိပါတယ်…\nသို့ပါသောကြောင့် အထက်ပါဆွေးနွေးချက်တွင်ပါဝင်သော (***) ဆိုသည့် ကျောင်းနာမည်အား တိုက်ရိုက်ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်းအား ကန့်ကွက်လိုက်ပါသည်။\n24 September 2009 at 2:14 pm\nဦးမျိုးမင်းဝင်းရဲ့ comment ကို ကျေးဇူးတင်စွာ၊ အဲ… ပြီးတော့ အားနာစွာ လက်ခံရရှိပါတယ်။\nကျွန်တော့်ပေါ့လျော့မှုကို ၀န်ခံရင်း ဦးမျိုးမင်းဝင်းရဲ့ ကန့်ကွက်ချက်ကို တလေးတစား အသိအမှတ်ပြု၊ လက်ခံပါကြောင်း တစ်ပါတည်း အစီရင်ခံပါရစေ။ ဦးမျိုးမင်းဝင်းရဲ့ ကန့်ကွက်ချက် ရရချင်းမှာပဲ ပို့(စ်)ပေါ်က ကျောင်းနာမည်ကို ပြင်လိုက်တဲ့အပြင် ဦးမျိုးမင်းဝင်းရဲ့ ကန့်ကွက်ချက်ပါ ကျောင်းအမည်ကိုပါ (***) လို့ပဲ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ် ခင်ဗျား။\nကျွန်တော့်အတွက် နောင်ကို သတိထားသင့်တဲ့ အချက်တစ်ခုကို ထောက်ပြပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဦးမျိုးမင်းဝင်ကို အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါကြောင်း မှတ်တမ်းတင်အပ်ပါတယ်။\n24 September 2009 at 2:40 pm\nအခုလို အရေးတယူ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် လေးစားမိပါတယ်ဗျာ….\n24 September 2009 at 2:55 pm\nတော်တော်လေးကိုကောင်းတဲ့ဆွေးနွေးချက်တွေပါပဲ။ ဖတ်တဲ့သူတွေအတွက်လဲ အကျိုးရှိပါတယ်။ တင်ခွင့်ပေးတဲ့မမေဓာဝီ နဲ့တင်ပေးတဲ့ဘကြီး ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါကြောင်း။ 🙂\n24 September 2009 at 4:47 pm\nဆရာရေ… ဂျေဂျူဝိုင်ပါ။ ဆရာ့ရဲ့ဆိုက်ကို အခုမှ သိလိုက်ရတယ်နော်။ ခုတော့ မဖတ်သေးဘူးဆရာ။ လင့်ခ်ထားလိုက်တယ်။ နောက်မှ လာဖတ်မယ်။ ကူးတော့ကူးသွားတယ်။ page လိုက်ပေါ့\n29 January 2010 at 9:11 am\nသည်ပို့(စ်)နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ၂၀၁၀ ပြည့်နှစ် ဇန်န၀ါရီ ၂၇ရက်နေ့က ကျွန်တော့်ဆီကို မေး(လ်)တစ်စောင် ၀င်လာပါတယ်။ ကွန်မန့်ရေးမသွားဘဲ တိုက်ရိုက် မေး(လ်)ပို့တာဖြစ်ပေမယ့် သည်ပို့(စ်)နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဆွေးနွေးချက် ဖြစ်နေတာကြောင့် ပြန်လည် ကူးယူ ဖော်ပြလိုက်ပါရစေ။\nဆရာမ မေဓာဝီနဲ့ ဆရာနဲ့ ဆွေးနွေးတဲ့ blog ဖတ်ပြီး ဒီစာရေးလိုက်တာပါ။ ဆရာ ဆွေးနွေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာများက မြန်မာလူမျိုးတွေ တော်တော်ပြန်ပြီး ချင့်ချိန်သင့်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေပါ။ ပြောရရင် မြန်မာလူမျိုးတွေက အပြင်ပန်းအရာတွေက်ို ပိုပြီးအလေးထားကြတယ်။ ဆရာနဲ့ ၀ာပည့်ဆက်ဆံရေးမှာဆိုရင် ဆရာတွေက ၀ာပည့်ရဲ့ အပြင်ပန်း ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့တဲ့ အမူအရာကို ကြိုက်တယ်။ ဆရာတွေ မှားတာကိုများ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မထောက်ပြလိုက်နဲ့ ငြိုငြင်တာကို ခံရတာပဲ။ ကျွန်မ ၆ တန်းတုန်းက English သင်တဲ့ ဆရာမက neighbor ကို နေဘာလို့ အသံမထွက်ဘဲ နိုက်ဘာဝါလို့ အသံထွက်တယ်။ တစ်တန်းလုံးက ဆရာမ မှားနေမှန်းသိပေမဲ့ ကြောက်လို့ တိတ်တိတ် ခိုးရယ်ကြတယ်။ ခဏနေတော့ တစ်ယောက်က “Teacher ၊ နေဘာလို့ အသံထွက်တာ မပာုတ်ဘူးလားဟင်” လို့ မေးလိုက်တော့ ဆရာမရဲ့ ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲပြီး တစ်တန်းလုံး ဒဏ်ပေးခံရတယ်။ ကျွန်မတို့ တစ်တန်းလုံးလည်း ဆရာမ ရှေ့တော့ နိုက်ဘာဝါပေါ့… နောက် ကွယ်ရောက်မှ ဆရာမ ဘယ်လို အသံထွက်ကြောင်း တွေ့သမျှ လူစုံ လိုက်ပြောကြတယ်။\nနောက်တစ်ယောက်ကတော့ ၉တန်းဝာုန်းက biology သင်တဲ့ ဆရာမ။ သူကတော့ unique ကို “ယူနီကွေး” တဲ့။ U..n..i က ယူနီ…q..u..e က ကွေး ယူနီကွေး တဲ့။ ကျောင်းသားတွေကလည်း ယူနိခ်လို့ ပြင်ပြီး ဖတ်တယ်။ နောက်တော့ ဆရာမက နင်တို့ ဖတ်ချင်သလို ဖတ်ကြပဲာ့… ငါကတော့ ယူနီကွေးလို့ပဲ ဖတ်မယ်တဲ့…။ ဒဲာဒီ ဆရာမလည်း အဲဒီနေ့က စပြီး ယူနီကွေးလို့ အမည်တွင်သွားတယ်။\nမြန်မာပြည်က ရှိသမျှ ဆရာ၊ ဆရာမတွေကို သိမ်းကြုံးပြီး ပြောတာ မပာုတ်ပါဘူး။ တချို့လည်း ကျောင်းသားတွေကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပြီး မှားတာကို မှားတယ်လို့ ၀န်ခံတဲ့သူ ရှိမှာပါ။ ကျွန်မက ကိုယ့်အတွေ့အကြုံအရ ဆရာမတွေဆိုပြီး ပြောဖြစ်တာပါ။ အဓိကကတော့ မြန်မာ လူ့အသိ်ုင်းအ၀န်းက အသက်အရွယ်၊ ဂုဏ်၊ ပညာ ကြီးသူကို ရိုသေရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ အဲဒီ အသက်အရွယ်၊ ဂုဏ်၊ ပညာကြီးသူကလဲ ကိုယ်လောက်မှ အသက်အရွယ်၊ ဂုဏ်၊ ပညာ မကြီးသူက အမှားတစ်ခု ထောက်ပြရင်ပဲ ကိုယ့်ကို စော်ကားတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်တယ်… ကိုယ့်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချခြင်း (Humility) ဆိုတာကို ရှေ့တန်းတင်တဲ့ ကျွန်မတို့ယဉ်ကျေးမှုမှာ ဂုဏ်တွေ အသက်အရွယ်တွေ ပညာတွေ ရှိသူတွေ ဘယ်လိုများ ကိုယ့်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချနေသလဲလို့ပါ။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ တစ်ခု သွားစဉ်းစားမိတယ်။ မြန်မာလူမျိူးအပါအ၀င် အာရှသားတို့ပာာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် နှိမ့်ခြချင်းကို တလွဲ ယူကြတယ်။ False Humility ဆိုတာက အာရှသားတွေဆီမှာ အများဆုံး တွေ့ရတယ်။ အနောက်နိုင်ငံက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို “You look nice today.” လို့ ပြောရင် သူက “Thank you.” လို့ ပြန်ပြောမယ်။ မြန်မာအမျိုးသမီးများကတော့ ဒီနေ့ တယ်လှပါလားလို့ ပြောရင်တောင် မလှပါဘူးဆိုပြီး ပြန်ဖြေကြတယ်။ ကျေးဇူးပါပဲလို့များ ဖြေရင် အမလေး… ဒီမိန်းမကလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အမွှန်းတင်တယ်လို့ အပြောခံရသေးတယ်။ ဒါတွေကလည်း ကျွန်မတို့တစ်တွေ ငယ်ငယ်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချခြင်းအကြောင်း ဖိအသင်ခံထားရတော့ ချီးမွမ်းခံရရင်တောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မပြောနိုင်တော့ဘူး။\nအဲဒါကြောင့် ဆရာရေ… “မယဉ်ကျေးကြပါနဲ့၊ မလိမ္မာကြပါနဲ့”ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ လူငယ်များကို များများ ဆုံးမနိုင်ဖို့ ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။\n29 January 2010 at 12:04 pm\nကျမတက္ကသိုလ်ပထမနှစ်မှာလဲ အဲဒီလို ကြုံခဲ့ရဖူးတယ်ရှင့်။\nရူပဗေဒသင်တဲ့ ဆရာမတယောက်က echo ကို အီးချိုလို့ဖတ်တာ။ ကျောင်းသားတွေအားလုံးက ဆရာမမှားနေမှန်းသိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြဘူး။\nဒါတောင် တက္ကသိုလ်ရောက်နေပြီနော်။ ဆရာမကလဲ ရူပဗေဒသင်တာ … ဒီစာလုံးမျိုးကို မမှားသင့်ဘူးထင်တာပဲ။\nconductor ကို ကွန်ဂျူတာလို့ အသံထွက်တာလဲ ရှိသေးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။\nတကယ်တော့ ကိုယ်မှားနေရင် အသက်ငယ်ငယ်ကြီးကြီး ထောက်ပြတဲ့သူရှိတဲ့အခါ ၀န်ခံရ ပြင်ရမှာပါပဲ။\nမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်က ရဟန္တာကြီးတပါး (ရှင်သာရိပုတ္တရာလား ရှင်မောဂ္ဂလန်လား မမှတ်မိတော့) တောင် သင်္ကန်းရုံတာ အ၀န်းအ၀ိုင်းမညီလို့ ကိုရင်လေးက ထောက်ပြတဲ့အခါ နာယူလက်ခံပြီး ပြင်ရုံခဲ့သေးတာပဲ။ ညီပါပြီလားလို့တောင် တလေးတစားထပ်မေးသေးတယ်လို့ မှတ်သားခဲ့ဖူးပါတယ်။ လေးစားမှုကလဲ အပြန်အလှန်ရှိမှ ကောင်းမှာပါ။ ဆရာပြောသလို တလမ်းသွားဆိုရင် သိပ်မဟုတ်ဘူးပေါ့ .. နော်။\nAung Maun says:\n25 July 2014 at 4:15 pm\nအဂ္ဂသာဝကကြီးတွေကတော့ သက်တူဝါတူချင်းမပြောပါနဲ့အုံး ငယ်သူကိုတောင် လေးစားနိုင်တဲ့ စံနမူနာတွေပြခဲ့ကြတာပါပဲ ဆရာမကြီးရယ်။ မလိုက်နာကြတာကတော့ ကျွန်တော်တို့လို အန္ဓပုထုဇဉ်တွေပါ။\nLeaveaReply to lettwebaw Cancel reply\nPrevious Previous post: He Really DID Pave the Way!\nNext Next post: Interview with City FM (Part 1 of 4)


Only3Days left to Application Closing! – Impact Hub Yangon\nOnly3Days left to Application Closing!\nအသေးစား၊ အငယ်စားနှင့် အလတ်စား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ စတင်လိုသူများနှင့် ဆက်လက်တိုးချဲ့လိုသူများအတွက် စီးပွားရေးစွမ်းဆောင်ရည် မြှင့်တင်ရေးသင်တန်း၏ လျှောက်လွှာခေါ်ယူခြင်းအား ပိတ်သိမ်းရန် အချိန် (၃) ရက်သာကျန်ပါတော့သည်။\nယခုသင်တန်းအား အောက်တိုဘာလ (၁၉) ရက်နေ့၊ အင်္ဂါနေ့၊ ၂၀၂၁ နောက်ဆုံးထား၍ လျှောက်ထားနိုင်ပါသည်။\nBusiness Idea Stage (လုပ်ငန်း စတင်လုပ်ကိုင်လိုသူများ ) ဖြည့်သွင်းရမည့် လင့်ခ်: https://bit.ly/YgnMdyKachinBusinessIdeaStageApplicationForm\nBusiness Ongoing Stage (လုပ်ငန်းလက်ရှိ လုပ်ကိုင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ) ဖြည့်သွင်းရမည့် လင့်ခ်: https://bit.ly/YgnMdyKachinBusinessOngoingStageApplicationForm\nသင်တန်း တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် လူဦးရေ ကန့်သတ်မှု ရှိပါသောကြောင့် အမြန်ဆုံး လျှောက်ထားကြပါရန် တိုက်တွန်းအပ်ပါသည်။\nPrevious တောင်ကြီးမြို့မှာ ပြုလုပ်သွားမဲ့ Food Startup Booster Program\nNext MSME Virtual Capacity Building Program Timeline!\nတောင်ကြီးမြို့မှာ ပြုလုပ်သွားမဲ့ Food Startup Booster Program\nMSME Virtual Capacity Building Program Timeline!


English for Hotel and Catering Industry (Unit 1 Takingaphone call) - Myanmar Network\nPosted by zar ni (My Way!) on October 20, 2012 at 9:02 in အင်္ဂလိပ်စာ သိကောင်းစရာ အဖြာဖြာ\nဟိုတယ်နှင့်စားသောက်ဆိုင်လောကတွင် ၀င်ရောက်လုပ်ကိုင်ဖို့ရည်ရွယ်ထားသူများအတွက် ဒီတစ်ပတ်ကစပြီး Trish Stott & Rod Revell ရေးတဲ့ Highly Recommended English for Hotels and Catering industry (New Edition) ကိုအခြေခံပြီးသင်ခန်းစာများရေးသားပေးသွားပါ့မယ်။ စာဖတ်သူများအတွက် self-study လုပ်နိုင်အောင်တတ်နိုင်သ၍ အားထုတ်ထားပါတယ်။\nဟိုတယ်နှင့်စားသောက်ဆိုင်လောက(Hospitality Industry) သည်အပြုံးတွေနှင့်ဝန်ဆောင်မှု ပေးရသည့်လောက၊ ယဉ်ကျေးဖော်ရွေစွာဝန်ဆောင်မှုပေးရသည့်လောကဖြစ်သည်။ တစ်ချို့ကသည်လောကကို Gentlemen serve gentlemen business. ဟုဖော်ကျူးကြသည်။\nလာရောက်စားသုံးသူကလည်းလူကြီးလူကောင်းများဖြစ်သလို ၀န်ဆောင်မှုပေးသူများကလည်း လူကြီးလူကောင်းများ၏ အပြုအမူ၊ အပြောအဆိုရှိအောင်ကျိုးစားရသည်။ထို့ကြောင့် ဒီလောကတွင် သုံးနှုန်းပြောဆိုသော စကားတို့သည်လည်း ယဉ်ကျေး၍အဆင့်အတန်း ရှိသော (Formal English) ကိုသုံးကြရပါသည်။ဒီသင်ခန်းစာမှာတော့ တယ်လီဖုန်းလက်ခံစကားပြောခြင်းကို လေ့လာကြပါမည်။\nUnit 1.Taking phone Calls (တယ်လီဖုန်းလက်ခံခြင်း)\nပထမဦးစွာ အောက်ပါ dialogue များကိုလေ့လာကြည့်ပါ။\nReceptionist : Good afternoon, New Palace Hotel. May Lee speaking. How Can I help you?\nမင်္ဂလာနေ့လည်ခင်းပါရှင်။ နန်းတောသစ်ဟိုတယ်မှဖြစ်ပါတယ်။ မေလီလက်ခံဖြေကြားနေပါတယ်။ ဘာကူညီရမလဲရှင်။\nCustomer: Good afternoon. I'd like to makearoom reservation for tomorrow night please.\nReceptionist :Yes sir. Can I have your name please?\nCustomer: Phillips. Carl Phillips.\nReceptionist : Good morning, Sofitel Hotel. Mathew speaking. Can I help you?\nCustomer : I'd like to speak to Mrs Bader, room at 329, please.\nReceptionist : One moment and I'll connect you.\nReceptionist : Rio Parthenon, Elizabeth speaking. Can I help you?\nCustomer : Could I reserveaparking space for tomorrow, please?\nReceptionist : Just one moment, who's calling, please?\nCustomer : Mr. Paolo Folgado.\nReceptionist : Thank you Mr Folgado, you're through now.\nနမူနာဝါကျတွေမှာ တယ်လီဖုန်းထူးတဲ့အခါ အပိုင်းသုံးပိုင်းရှိတာကိုတွေ့ရပါမယ်။ ပထမပိုင်းက နှုတ်ဆက်ခြင်း။ ဒုတိယပိုင်းက တယ်လီဖုန်းထူးတဲ့နေရာနဲ့ဌာန ဖြစ်ပြီး တတိယပိုင်းက တယ်လီဖုန်းဆက်သူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ကိုမေးမြန်းခြင်းဖြစ်တယ်။ ဒါဟာ တယ်လီဖုန်းအော်ပရေတာတွေလိုက်နာရမယ့် ယေဘုယျအချက်တွေဖြစ်ပါတယ်။ ပထမဦးစွာ နေ့ရဲ့အချိန်ကိုလိုက်ပြီး good morning, good afternoon, good evening စသည်ဖြင့်နှုတ်ဆက်ကာ မိမိရဲ့ ဟိုတယ်/စားသောက်ဆိုင် နာမည်နဲ့ဌာနကိုပြောပြရပါတယ်။ ဒီလိုပြောရခြင်းဟာ ဖုန်းဆက်သူအနေနဲ့ သူဆက်လိုတဲ့ဖုန်းဟုတ်မဟုတ်တန်းသိနိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ ဟယ်လို ဟုတစ်ခွန်းထဲတုံးတိပြန်ဖြေတဲ့အခါ ကိုယ်ဆက်တဲ့နေရာဟုတ်မဟုတ် ဧည့်သည်ကပြန်မေးရတာကြုံရင်ကြုံဖူးကြပါလိမ့်မယ်။\nဒီနေရာမှာကြုံကြိုက်လို့ ဖုန်းမည်သံ ဘယ်နှစ်ခါမှာ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်မလဲဆိုတာပြောချင်ပါတယ်။ ဖုန်းသံ နှစ်ကြိမ်မှသုံးကြိမ်အတွင်းဖုန်းကိုင်ဖို့အများစုကသတ်မှတ်ထားကြပါတယ်။ ဖုန်းသုံးကြိမ်မည်လို့မှမကိုင်နိုင်တာဟာ ကိုယ့်အလုပ်ကိုဂရုမစိုက်ရာရောက်တတ်ပါတယ်။ ပထမဆုံးမည်ချိန်မှာကိုင်ပြန်လျင်လည်းအလောသုံးဆယ် ဖြစ်လွန်းပြီး ဖုန်းခေါ်သူကအဆင်မသင့်ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဖုန်းထူးတဲ့အခါကိုယ့်နာမည်ကိုပြောပြတာ ပိုပြီးတော့ကောင်းပါတယ်။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ဒါဟာ မိမိနဲ့ စားသုံးသူအကြား ရင်းနှီးမှုပထမဆုံးတည်ဆောက် တာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်အလုပ်ကို ကိုယ်တာဝန်ယူကြောင်းပြရာလည်းရောက်ပါတယ်။\nMay Lee speaking. How Can I help you?\nI'd like to speak to Mrs Bader.\nOne moment and I'll connect you.\nရပါပြီရှင်။ (ကိစ္စပြီးပြတ်သည်။ သူလိုချင်သည့် reservation ရပြီ)\nPlease tell him there'sameeting tomorrow at two o'clock.\nကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို မနက်ဖန်နေ့လည် ၂ နာရီမှာအစည်းအဝေးရှိတယ်လို့ပြောပေးပါ။\nbook (v) ကြိုတင်မှာကြားသည်။\nmakeareservation (v) ကြိုတင်မှာကြားသည်။\nthe line is busy (ဖုန်း)လိုင်းမအားပါ။\ndouble room - နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ပါအခန်း\nsingle room - တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ပါအခန်း\ntwin room - တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်နှစ်လုံးပါအခန်း\n** အခန်းအခေါ်အဝေါ်တွေဟာ နည်းနည်းတော့ရှုပ်ထွေးလို့ ယေဘုယျအဖြစ်သာမှတ်ထားပါရန်။\nmessage - အမှာစကား\nreserve - (v) ချန်လှပ်ထားသည်။\nဒီနေရာမှာနည်းနည်းထွေပြားနိုင်တာလေးက book နဲ့ reservation တို့ရဲ့အသုံးပဲဖြစ်ပါတယ်။ နှစ်ခုစလုံးဟာအဓိပ္ပါယ် တူသော်ညားလည်းဝါကျမှာသုံးပုံကျတော့ကွာခြားပါတယ်။ book ကို ကားရထားလေယဉ်လက်မှတ်တွေ မှာ bookaflight, bookaconference room သုံးတတ်ပေမယ့် စားသောက်ဆိုင်မှာဝိုင်းတစ်ဝိုင်းကြိုတင်မှာတာ ကျတော့ bookatable လို့သုံးလေ့မရှိဘဲနဲ့ reserveatable လို့သာသုံးလေ့ရှိပါတယ်။\nI'd like to bookafirst class seat on the train/plane to Paris.\nWould you like me to reserve [ save]aspot for you at the conference?\nI'd like to book you as our next guest speaker.\nI'd like to bookataxi for 6pm to take me to the airport.\nယဉ်ကျေးစွာတောင်းဆိုမှုလုပ်ရာမှာသုံးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်/မ -------- လုပ်နိုင်မလားဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ရပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်လုပ်ချင်လို့ခွင့်တောင်းရာမှာ Can I/Could I...........? မေးခွန်းပုံစံနဲ့ပြောနိုင်ပြီး ကိုယ်က သူ့ကိုကိုယ့်အစားလုပ်ပေးဖို့အကူအညီတောင်းရာမှာတော့ Can you/Could you ......................? လို့ပြောနိုင်ပါတယ်။ Can I takeamessage? Could you tell him that .....?\nအာက်ပါတို့ကို သုံးပြီး ၀ါကျလေးတွေတည်ဆောက်ကြည့်ပါဦး။\nဥပမာ speak to / Mrs Bader\nCould I speak to Mrs Bader, please?\n1. reserve/aparking space\n2. help / you\n3. make /aroom reservation\n4. have / your name\n5. speak to / Miss Jennifer Diaz\n6. book /adouble room\nI'd like to (I would like to)\nကိုယ်ကတစ်ခုခုလုပ်ချင်၊ လိုချင်လို့ တောင်းဆိုရာမှာသုံးပါတယ်။ အောက်ပါ စကားလုံးတွေကို I'd like to နဲ့ဆက်ပြီး တောင်းဆိုမှုတစ်ချို့လက်တွေ့ချရေးကြည့်ပါဦး။\nbook make speak to reserve\n3.areservation\nဒီသင်ခန်းစာရဲ့အဓိက အသုံးပြုမယ့်ဆက်သွယ်ရေးနယ်ပယ်ကတော့ ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်း(သို့မဟုတ်) ဖုန်းအော်ပရေတာ တစ်ယောက်နေ့စဉ်လုပ်ဆောင်ရမယ့်နယ်ပယ်ဖြစ်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ယောက်တည်းပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ခေါက် သုံးခေါက်လောက် လေ့ကျင့်လိုက်ရင် ဖုန်းလက်ခံထူးခြင်း၊ အမှာစကားမှတ်သားခြင်း၊ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးတောင်းဆိုမှု ပြု လုပ်ခြင်းစတဲ့ ဘာသာစကားလုပ်ငန်းတွေကို အထိုက်အလျောက်လုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ တကယ်ကျွမ်းကျင်မှုကတော့ အလုပ်ထဲကျမှ မပြတ်လေ့လာသင်ယူသွားရမှာဖြစ်ပါတယ်။\n၀န်ဆောင်မှုလောကထဲဝင်မည့်လူသစ်များအတွက် စိတ်ခွန်အားဖြစ်စေမယ့် စကားကိုးလေးနဲ့အားပေးရင်း ဒီသင်ခန်းစာကိုအဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။\nPermalink Reply by chanzonekhun on October 22, 2012 at 12:15\nဒီးသင်္ခန်စာတော့ သိပ်ကောင်းတယ်..ဒါပေမယ့်....ဗွီဒီယိုဖိုင်ရှိရင်လည်းတင်ပေးပါအုံး..(ဖတ်ရင်း နားထောင်ရင်းပေါ)\nPermalink Reply by chanzonekhun on October 22, 2012 at 12:25\nAdminPermalink Reply by Myanmar Network on October 22, 2012 at 13:28\nCopyright ကြောင့် အသံဖိုင်ကိုတော့ တင်ပေးလို့ရမှာမဟုတ်ပါဘူး။\nPermalink Reply by myathazinphyu on October 22, 2012 at 19:24\nPermalink Reply by kyawkyaw on October 23, 2012 at 11:14\nCAN အစား MAY ကိုပြောင်း သုံးလာ နေကြပါတယ်....သဘောက လုံး ၀ ၀န်ဆောင်မှု ပေးဘို့ ..အဆင်သင့်ဘဲ လို့ ဆိုလိုချင် တဲ့ သဘောလို့ ..သင် ၇ပါတယ်....( ဆ၇ာ လုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါ... လက်၇ှိလုပ်ငန်းခွင် မှာ ပြောင်းလဲ တွေ့ ကြုံ လာတာကို ပြန်၇ျယ်တာပါ...)\nPermalink Reply by Wint Phyo on October 23, 2012 at 12:26\nPermalink Reply by NANT WINT WAH LWIN on October 23, 2012 at 13:11\nCopyright ကြောင့် အသံဖိုင်ကိုတော့ တင်ပေးလို့မရရင် ဘယ် Network မှာအသံနားထောင်လို့ရနိုင်မလဲ။\nStar MemberPermalink Reply by zar ni (My Way!) on October 23, 2012 at 13:16\nကျွန်တော်ကတော့ ဒီက download လုပ်ထားပါတယ်။ စမ်းကြည့်ပါဦး။\nPermalink Reply by Tainhlwar on October 24, 2012 at 12:49\nPermalink Reply by Khine Zin Zin Wai on October 24, 2012 at 13:23\ncould I request for learning with audio file\nPermalink Reply by win win shwe on October 24, 2012 at 17:17\nPermalink Reply by Hnin Ei Phyo on October 25, 2012 at 9:56


shwezinu: အထောက်တော် လှအောင် ဘာသာပြန် ရဘက်ကာ, အပိုင်း (၂၁)\nအထောက်တော် လှအောင် ဘာသာပြန် ရဘက်ကာ, အပိုင်း (၂၁)\nပြီးတော့ စကားအနည်းငယ်ဆက်ပြောသည်။ ရယ်မောသံကလေးတွေ ထွက်လာသည်။ စကားပြော ခဏရပ်ကြ သည်။ အခန်းကို မျက်လုံးဝင့်ကြည့်ကြသည်။\n"မန်ဒါလေစံအိမ်ကြီးကတော့ အမြဲတမ်း လှပနေတာပါပဲ။ ဒီစံအိမ်ကြီးကို သဘောကျ ရဲ့လားဟင်..."ဟု သူ တို့ မေးကြမည်။\n"အို... သဘောကျပါသကောရှင်..."ဟု ကျွန်မက ပြန်ပြောမည်။ ပြီးတော့ သူတို့ ပြောသည်များကို နား ထောင်ရင်း အလိုက်သင့်ပြန်ပြောနေမိသည်။ အလိုက် သင့် ပြောသည်ဆိုရာမှာလည်း မလည် မဝယ် ကျောင်းသူ ကလးတစ်ယောက် လို "ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်"ဆိုတာမျိုး။ "သြော်... ဒီလိုပါလား" ဆိုတာမျိုး။ "ကျွန်မ ကတော့ သေသေ ချာချာ မသိပါဘူးရှင်" ဆိုတာမျိုးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မက်ဇင်မ် ရောက် လာ တော့မှ နေသာ ထိုင်သာ ရှိတောသည်။ ထွက်ပေါက်ရသလို ဖြစ်တော့သည်။ သူတို့ကလည်း မက်ဇင်မ် ဘက် လှည့်ပြီး စကားပြောကြတော့မည်။ ကို ဆက်ဖတ်ရန်.......\nထိုဧည့်သည် များ မော်တော်ကားမောင်းပြီး ပြန်သွားသောအခါ "မိန်းကလေးက ထုံထုံထိုင်းထိုင်း ကလေး နော်... ပါးစပ်ကိုတောင် ရဲရဲမဟရဲဘူး"ဟူသော စကားမျိုးကို ပြောသွားကြပေလိမ့်မည်။ ထိုမျှ မကသေး၊ ဘီယက်ထရစ် ပြောခဲ့သလို "ရဘက်ကာနဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"ဟူသော မှတ်ချက်မျိုး ကို လည်း ချကြ ပေလိမ့်မည်။\nကိုယ့်အိမ် သို့ လာရောက်လည်ပတ်သူများထံ ကိုယ်ကလည်း တုံ့ပြန်လည်ပတ်ပါသည်။ ယင်းသို့သော အသေး အဖွဲ့ ကိစ္စ ကလေးများကို မက်ဇင်မ်က အရေးတယူ ဆောင်ရွက်တတ်ပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မူ သူ မလိုက်နိုင်သောကြောင့် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွားရတတ်ပါသည်။\n"မန်ဒါလေ မှာ ဧည့်ခံပွဲကြီးတွေလုပ်ဖို့များ အစီအစဉ်ရှိပါသလား မစ္စက်ဒီဝင်းတား"ဟု သူတို့က မေးကြ သည်။\n"ကျွန်မ မသိပါဘူး ရှင်။ မက်ဇင်မ်က ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မကို ဘာမှမပြောဖူးသေးပါဘူး"ဟု ကျွန်မက ပြန်ဖြေသည်။\n"ဧည့်ခံပွဲ လုပ် ဖို့ အချိန်စောတော့ စောပါသေးတယ်လေ... ဟိုနှစ်တုန်းကဆိုရင် ဧည့်ခံပွဲမှာ လူတွေ ပြည့် နေတာပဲ၊ လန်ဒန်က ဧည့်သည်တွေလဲ လာကြတယ်"\n"သြော်... ဟုတ်လား" ဆိုတာမျိုး။ ဒါမှမဟုတ် "ကျွန်မတော့ ဒီအကြောင်းတွေ မသိပါဘူးရှင်" ဆိုတာမျိုး တစ်ခုခု ပြန်ဖြေမိမည်။\n"အလျင် မစ္စက်ဒီဝင်းတားက သိပ်ကျော်ကြားတဲ့ အမျိုးသမီးပေါ့။ သူ့ရုပ်ရည်ကလဲ အင်မတန်ချောတယ် လေ..." ဟုလည်း သူတို့က ပြောတတ်ကြသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင်...\n"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့... မှန်ပါတယ်ရှင်"ဟု အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ကျွန်မ ပြန်ပြောတတ်သည်။ မနေ တတ် မထိုင်တတ်လည်းဖြစ်လာကာ လက်အိတ်အောက်မှ နာရီကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်မိသည်။ "သြော်... ကျွန်မ ပြန်လိုက်ဦးမှပဲရှင်... လေးနာရီတောင် ထိုးသွားပြီပဲ"\n"လက်ဖက်ရည်သောက်သွားလိုက်ပါဦး... လေးနာရီဆယ့်ငါးမိနစ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ လက်ဖက် ရည် သောက်နေ ကျပါပဲ"\n"နေပါစေတော့ ရှင်... သိပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အချိန်မီ ပြင်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် မက်ဇင်မ်ကို ပြောခဲ့မိ လို့ပါ" စသော စကားများကို ကမန်းကတန်း ပြောပြီး ကျွန်မ ပြန်ဖို့ ကြိုးစားမိခဲ့ပါသည်။ တကယ်ဆိုတော့ သူ ကလည်း လက်ဖက်ရည်သောက်စေချင်လွန်းလို့ မဟုတ်။ ကျွန်မကလည်း မက်ဇင်မ်ကို အချိန်မီ ပြန် လာခဲ့ပါမယ် ဟု ပြောထားခဲ့လို့မဟုတ်။ သူ့အကြောင်း ကိုယ်သိသလို ကိုယ့်အကြောင်းလည်း သူသိပါ လိမ့်မည်။\nကျွန်မ သတ္တိရှိလိုက်ချင်ပါသည်။ ဒါမျိုးတွေကို သွေးအေးအေးနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော သတ္တိမျိုးရ လိုက်ချင်ပါသည်။ သူတို့ဘာပြောပြော ကိုယ်က မတုန်လှုပ်ဘဲ အလိုက်သင့် ပြန်ပြောတတ်ချင်ပါသည်။ အရှက် အကြောက်ကြီးသည့်စိတ်များ ပပျောက်စေချင်ပါသည်။ လူတောမတိုးသည့် အကျင့် များ ပျောက် စေချင် ပါသည်။\nတစ်ခါတွင် ကျွန်မတို့စံအိမ်ကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းဝင်းတွင်နေသော အသင်းတော် ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး ၏ ဇနီးထံသို့ ကျွန်မ သွားရောက်လည်ပတ်ပါသည်။\n"အဝတ်အစား အထူးအဆန်းတွေဝတ်ပြီး တက်ရတဲ့ ဧည့်ခံပွဲကြီးတွေ မန်ဒါလေမှာ ပြန်လုပ်ဖို့ ရှင့် ယောက်ျားမှာ အစီအစဉ်များ ရှိတယ်ထင်ပါသလား။ အဲဒီဧည့်ခံပွဲမျိုးကတော့ အင်မတန်ကောင်းပေ တာ ပဲ။ ကျွန်မဖြင့် တစ်သက်မေ့နိုင်တော့မှ မဟုတ်ဘူး"ဟု ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး၏ဇနီးက မေးပါသည်။\nသည်အကြောင်းတွေအားလုံးကို ကောင်းစွာသိထားသည့် ဂိုက်မျိုးဖမ်းကာ ကျွန်မက ပြန်ပြုံးပြလိုက်ပါ သည်။\n"ကျွန်မတို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူးရှင်... ကျွန်မတို့မှာ အလုပ်တွေကလဲ များပြားနေပါသေးတယ်။ တိုင် ပင်စရာတွေကလဲ ရှိနေပါသေးတယ်"ဟု ကျွန်မက ပြန်ပြောပါသည်။\n"ဟုတ်တာပေါ့လေ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီဧည့်ခံပွဲကြီးမျိုးလုပ်ဖို့တော့ မပျက်ကွက်စေချင်ဘူး။ ရှင့်ယောက်ျားကို ပူဆာပေးဖို့ ကောင်းတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ထဲမှာ တစ်ပွဲမှမလုပ်ဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်က လုပ်ခဲ့တဲ့ ပွဲကြီးကို ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနဲ့ ကျွန်မ သွားခဲ့တယ်လေ။ အင်မတန် ကြီးကျယ်ပါ ပေတယ်။ ခန်းမကြီးထဲမှာ ကကြတယ်။ တေးဂီတခန်းမထဲမှာ ဂီတပညာသည်တွေ ပြည့်လို့။ ဒီလိုပွဲကြီး မျိုး အောင်အောင်မြင်မြင် စည်စည်ကားကား ဖြစ်အောင် စီစဉ်ဖို့ ဆိုတာ မလွယ်ပေဘူး။ လူတိုင်း က သိပ် သဘောကျကြတယ်"\n"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်... မက်ဇင်မ်ကို ကျွန်မ ပြောပါ့မယ်"\nနံနက်ခန်းထဲက စာရေးစားပွဲမှာ ရဘက်ကာ ထိုင်နေသည့်ပုံကို ကျွန်မ မြင်ယောင်လာသည်။ ဖိတ်စာ များ၊ ရှည်လျားသည့် လူနာမည်စာရင်းများ၊ လိပ်စာများနှင့် သူ အလုပ်ရှုပ်နေမည့်ပုံကို ကျွန်မ စဉ်းစား ကြည့်နေ မိသည်။\n"ဥယျာဉ်ပွဲတစ်ခုလဲလုပ်ဖူးသေးတယ်။ ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးနဲ့ ကျွန်မ သွားတယ်။ အကုန်လုံးကို အလှအပ ဆုံး ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ပန်းတွေကလည်း ပင်လုံးညွှတ်ပွင့်ကြလို့။ နှင်းဆီခြံထဲမှာ စားပွဲသေး သေးကလေး တွေ ချခင်းထားတယ်။ အဲဒီမှာ လက်ဖက်ရည်ပွဲနဲ့ ဧည့်ခံတယ်။ အင်မတန်ကောင်း တဲ့ စိတ် ကူးပဲ။ အမျိုးသမီးက အင်မတန် တော်တာကိုး..." ဟု ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး၏ဇနီးက ဆက်ပြောနေသည်။\nပြီးတော့ စကား ကို ချက်ချင်းရပ်ပစ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ရှက်သွေးကလေး အနည်းငယ် ဖြန်းလာသည်။ မပြောသင့်သောစကားကို ပြောလိုက်မိသဖြင့် အားတုံ့ အားနာ ဖြစ်သွားသည့် သဘော ပင်။ ကျွန်မကလည်း သူမ အရှက်ပြေပါစေတော့ဟူသောသဘောဖြင့် အလိုက် သင့် ပြန်ပြော မိပါသည်။\n"ရဘက်ကာဟာ အင်မတန် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်"\n"ရဘက်ကာ"ဆိုသော နာမည်ကြီးကို ကျွန်မ၏နှုတ်ဖျားမှ သည်လိုဖွင့်ဟပြောလိုက်မိခြင်းအတွက် ကိုယ့်နားကိုပင် ကိုယ်မယုံကြည်နိုင်တော့ပါ။ ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာတော့မည်နည်းဟူသော အတွေးဖြင့် ကျွန်မ စောင်နေ့မိပါသည်။ သည်နာမည်ကြီးကို ကျွန်မ ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်မိပြီ။ "ရဘက်ကာ"ဟူသော စကားလုံးကြီး ကို အကျယ်ကြီးပြောလိုက်မိပါသည်။ သည်လို ပြောလိုက်မိသည့်အတွက် စိတ်ထဲမှာ သက်သာ သွားသလို ရှိသည်။ ရင်ထဲမှာ ချောင်သွားသလိုရှိသည်။ ရဘက်ကာ။ ကျွန်မ အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်မိပါပြီ။\nကျွန်မ၏မျက်နှာပေါ်မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်ကို ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး၏ ဇနီး မြင်များသွားလေ သလား ဟု တွေးမိပါသည်။ သို့သော်လည်း သူကပြောလက်စစကားကို ဘာမျှမဖြစ်သလို ချောချောမောမော ဆက် ပြောနေပါသည်။ ကျွန်မ ကလည်း သူပြောသည့် စကားများကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆက် နားထောင်နေ မိ သည်။\n"ရဘက်ကာကို ရှင် မမြင်ဖူးဘူးနော်..." ဟု သူက မေးသည်။ ကျွန်မက ခေါင်းခါပြသည်။ ခဏကြာ အောင် သူ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းလုပ်နေသည်။ ဘာပြောရမည်ကို မသေချာသည့်ပုံမျိုး။\n"ကျွန်မ တို့နဲ့ လူချင်း ဒါလောက်ရင်းနှီးလှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးက ဒီကိုပြောင်းလာ တာ လေးနှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ဧည့်ခံပွဲကြီးနဲ့ ဥယျာဉ်ပွဲကို ကျွန်မတို့ သွားတော့ ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပြုစုပါတယ်။ အင်မတန်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးပါပဲ။ ဘာမှ အပြစ်ပြော စရာ မရှိဘူး"\n"နေရာတကာ မှာလဲ တော်ပုံရပါတယ်"ဟု ကျွန်မက ပြန်ပြောသည်။ သူ့အကြောင်းကို ပြောရသည့်အ တွက် ကျွန်မ ၏စိတ်တွင် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်လေဟန် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပင် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ လက်အိတ် ကိုလည်း လက်ထဲမှာ ဆော့ကစားနေမိသည်။ "အရာရာမှာလဲ တော်တယ်။ ရုပ်ရည် ကလဲ ချောတယ်။ အားကစားကိုလဲ မြတ်နိုးတယ်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး ရှားပါတယ်"\n"ဟုတ်ပါတယ်... တွေ့ရ ခဲပါတယ်။ သူကတော့ ပါရမီကိုပါလာတာ။\nအခုပြောရင်း တောင် ကျွန်မ မျက်စိ ထဲမှာ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ အဝတ်အစား အထူးအဆန်းတွေ ဝတ်ပြီး တက်ရတဲ့ကပွဲကြီးနဲ့ ဧည့်ခံပွဲ ညတုန်းကပေါ့။ လှေကားထိပ်မှာရပ်ပြီး လာသမျှ ဧည့်သည် တွေနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ် ဆက်နေ တယ်။ ဆံပင် လှိုင်းတွန့်ကလေးတွေက ပိတုန်းရောင် နက်မှောင်ပြီး တိမ်တိုက်လို လွင့်နေတယ်။ အင်မတန်ဖြူတဲ့ သူ့ အသားနဲ့ သိပ်လိုက်ဖက်တာပဲ။ သူ့ဂါဝန်ကလဲ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူပြီး သူနဲ့သိပ်ကို ကြည့်ကောင်းနေတယ်။ ဟုတ်တယ်... အရမ်းကိုချောတဲ့ မိန်းမ"\n"အိမ်မှု ကိစ္စတွေ ကိုလဲ သူကိုယ်တိုင်ဦးစီးလုပ်တယ်။ ကျွန်မတော့ စဉ်းစားလို့မရပါဘူးရှင်။ အင်မတန် အချိန်ကုန် တဲ့ အလုပ်ပဲ။ ဒါကြောင့် အိမ်ဖော်တွေလက်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ရတော့တယ်"\n"ဟုတ်တာ ပေါ့ရှင်... ကျွန်မတို့အနေဲ့ အကုန်လုံး ဘယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ။\nနောက်ပြီး တော့ ရှင့်အသက်က သိပ်ငယ်သေးတယ်။ ဟုတ်တယ်နော်... အချိန်တန်တော့လဲ အသားကျလာမှာပေါ့လေ... နောက်ပြီး တော့ ရှင့်မှာက ကိုယ်ပိုင်ဝါသနာလေးတစ်ခုလဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား.. ရှင် ပန်းချီဆွဲတယ်လို့ ကျွန်မကို သူများတွေ ပြောဖူးတယ်"\n"အို... ဒါလောက်တောင် ပြောပလောက်အောင် မဟုတ်ပါဘူးရှင်"\n"အနုပညာ ဗီဇကလေး နည်းနည်းပါးပါးလောက်ရှိရင် ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါလဲ လူတိုင်းဆွဲနိုင်ကြတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါကြောင့် ပန်းချီဆွဲတာကိုတော့ မစွန့်လွှတ်လိုက်ပါနဲ့။ ပန်းချီဆွဲလို့ကောင်းတဲ့ အကွက် အကွင်း တွေ မန်ဒါလေ မှာ အများကြီးရှိပါတယ်"\n"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မလဲ ထင်ပါတယ်ရှင်"\nသူ့စကား ကို အလိုက်သင့် ပြန်ပြောနေသော်လည်း ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပါလေတော့သည်။ "အနု ပညာဗီဇကလေး နည်းနည်းပါးပါးလောက်ရှိရင် ရနိုင်ပါတယ်"ဟူသော စကားကြောင့် ပန်းချီဆွဲပစ္စည်း များကိုပိုက်ပြီး မန်ဒါလေစံအိမ်ကြီးအတွင်းမှာ ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားနေသည့် ကျွန်မ၏အဖြစ်ကို စိတ်ကူးဖြင့် မြင်ယောင်ကြည့်နေမိပါသည်။\n"ရှင် ဘာအားကစား တွေ လုပ်သလဲ... မြင်းစီးသလား၊ အမဲလိုက်သလား"\n"အဲဒါမျိုး တွေ တစ်ခုမှ မလုပ်ပါဘူးရှင်... လမ်းလျှောက်ရတာကိုပဲ ကျွန်မ မြတ်နိုးပါတယ်"\n"ကမ္ဘာပေါ် မှာ အကောင်းဆုံးလေ့ကျင့်ခန်းပေါ့။ ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးနဲ့ ကျွန်မလဲ လိမ်းသိပ်လျှောက်တာ"\nသူတို့လင်မယားနှစ်ယောက် လက်ချင်းတွဲကာ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကိုပတ်ပြီး လျှောက်နေရမည့်အဖြစ် ကို မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်လာပါသည်။ ခွင့်ရက်ရှည်များတွင် မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ ပင်နိုင်းတောင်တန်း များသို့ သွားရောက် အနားယူရင်း တစ်နေ့လျှင် မိုင်နှစ်ဆယ်လောက်အထိ သူတို့လင်မယား လမ်း လျှောက် ကြသည့်အကြောင်းများကို ဆက်ပြောပြနေသည်။\nသူက စကားရပ်လိုက်သည်။ ကျွန်မက လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲရှိ နံရံကပ်နာရီမှ လေးချက်ထိုးလိုက်သဖြင့် ကိုယ့်နာရီကိုယ် ငုံ့ကြည့်ရန်တော့မလိုပါ။ ထိုင်ရာမှ ကျွန်မ ထလိုက်ပါသည်။\n"အခု လို အိမ်မှာ အဆင်သင့်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်... ကျွန်မတို့ဆီကိုလဲ အားရင် အလည်လာ ခဲ့ပါဦး"\n"သိပ်လာလည်ချင်ပါတယ်... ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးကတော့ အမြဲတမ်း အလုပ်များနေတာ... ရှင့်ယောက်ျားကို လဲ သတိရကြောင်း ပြောလိုက်ပါနော်။ ကပွဲကြီးတစ်ခုလုပ်ဖို့လဲ ပြောဖြစ်အောင် ပြောလိုက်ပါဦး"\nသည်အကြောင်းတွေ အားလုံး ကောင်းစွာသိထားသူလို ကျွန်မက ဟန်ဆောင်လိုက်ရပြန်ပါသည်။ အပြန်လမ်း တွင် ကားထဲက ထိုင်နေကျထောင့်မှာထိုင်ရင် လက်သဲများကို ကိုက်နေမိပါသည်။ မန်ဒါ လေစံအိမ်ကြီး တွင် ကျင်းပသည့် အဝတ်အစားအထူးအဆန်းများဝတ်ပြီး တက်ရသောကပွဲကြီးကို တွေး ကြည့်နေမိသည်။\nလူတွေက ကြိတ်ကြိတ်တိုး။ တေးဂီတသံတွေကလည်း တညံညံ။ ရယ်သံမောသံတွေ က ပြည့်လျက်။ ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး၏ဇနီးပြောသလို လှေကားထိပ်မှာရပ်ပြီး ဧည့်သည်များနှင့် လက်ဆွဲနှုတ် ဆက်နေသော အဖြူရောင် ဂါဝန်ကြီးနှင့် ရဘက်ကာကိုလည်း မြင်ယောင်လာမိပါသည်။ သူသည် ဘာ ကိုမျှ အရေး မစိုက်။ ဧည့်သည်များအတွက် လိုအပ်သည်များရှိလျှင် အစေခံများကို အမိန့်လှမ်းပေးလိုက် သည်။ မည်မျှ လွယ်လိုက်ပါသနည်း။ ပြီးတော့ အတွဲတစ်ယောက်ယောက်၏ရင်ခွင်ထဲဝင်ကာ တေးသံ နှင့်အတူ အလိုက် သင့် ကနေပေလိမ့်မည်။\n"မန်ဒါလေ မှာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါသလား မစ္စက်ဒီဝင်းတား..."\nထိုမေးခွန်းကို ကျွန်မ ပြန်လည်ကြားယောင်လာမိသည်။ အကြံပေး တိုက်တွန်းသည့် မေးခွန်းမျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ စပ်စုသည့်မေးခွန်းမျိုးလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။ ထိုမေးခွန်းမေးသူ မှာ ကားရစ်မြို့မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျွန်မဆီသို့ လာရောက် လည်ပတ် ရင်း မေးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက သေး၊ ကျွန်မကိုလည်း ခြေဆုံးခေါင်းဖျား အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ကြည့်ပြီး အကဲခတ်သွားသေးသည်။\nထိုအမျိုးသမီး ကို ကျွန်မ ပြန်မတွေ့ချင်တော့ပါ။ အို… သူ့ကိုသာမဟုတ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်မ မတွေ့ ချင်တော့ပါ။ မန်ဒါလေကို သူတို့လာကြခြင်းမှာ ကျွန်မတို့၏ အိမ်တွင်းရေးကို စပ်စုချင်သောကြောင့် လာကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မ၏ရုပ်၊ ကျွန်မ၏အမူအရာ၊ အနေအထိုင် အပြောအဆို များကို ဝေဖန်လို သောကြောင့် လာကြခြင်းဖြစ်ပါသည်။ မက်ဇင်မ်နှင့် ကျွန်မ၏ ဆက်ဆံရေးကို တစေ့ တစောင်း လေ့လာ အကဲခတ်လိုသောကြောင့် လာကြခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မနှင့် စကား စမြည် ပြောဆိုကြပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ကြမည်။ ရိုးရိုးပြန်တာမျိုးမဟုတ်။ ကွယ်ရာမှာ ကျွန်မတို့ အတင်း များ ကို ပြောကြပေ လိမ့်မည်။\n”ဟိုတုန်းက နဲ့တော့ ကွာပါတော့်.. ” ဟု တစ်ယောက်က ပြောမည်။ တကယ်ကတော့ ကျွန်မကို ရဘက်ကာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုသောကြောင့် သူတို့ အလည်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အတုံ့ အလှယ် သဘောဖြင့် သူတို့အိမ်များသို့ ကျွန်မ သွားရောက်မလည်လိုတော့ပြီ။ မလည်ဖိုလည်း ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါသည်။ သည်အကြောင်းမက်ဇင်မ်ကိုလည်း ဖွင့်ပြောပြရတော့မည်။ ကျွန်မကို ရိုင်းစိုင်း သည်။ လူမှုရေးနားမလည်ဟု ပြောလျှင်လည်း ပြောပါစေတော့။ ကျွန်မအကြောင်း အတင်း အဖျင်းပြော ဖို့၊ ဆွေးနွေးဖို့ သူတို့အတွက် အကြောင်းအရာတွေ ပိုရလျှင်လည်း ရပါစေတော့။\nကျွန်မ သည် အောက်တန်းစားအလွှာထဲက မွေးဖွားကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ပြောကြမည်။\n”အံ့သြစရာ မရှိပါဘူးအေ… သူက ဘာကောင်မမို့လဲ” ဟု ပြောရင်း ဝိုင်းရယ်ချင်လည်း ရယ်နေကြပေ လိမ့်မည်။\nတစ်ယောက် က ”ဒီမှာ.. ညည်းတို့မသိသေးဘူးထင်တယ်။ မွန်တီကာလို အပန်းဖြေစခန်းတစ်နေရာမှာ သူ့ကိုတွေ့ပြီး မက်ဇင်မ် က ကောက်ယူလာတာလေ.. ကောင်မက ခြူးတစ်ပြားတောင် ကပ် တဲ့ကောင်မ မဟုတ် ဘူး။ အမေရိကန် အဘွားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အစေအပါးကောင်မပါ” ဟု ပြောလိမ့်မည်။ သည် အခါ တွင် ကျန်လူတွေက ဝိုင်းရယ်ကြပေလိမ့်မည်။\n”တကယ် ကတော့ ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိပါဘူးနော်… သာမာန်မဟုတ်တဲ့ ယောက်ျားတွေဟာ ဘယ်လောက် များ ထူးဆန်းသလဲ။ မက်ဇင်မ်လဲ ဒီအတိုင်းပေါ့။ အင်မတန်ဇီဇာကြောင်တဲ့လူ။ ရဘက်ကာ မရှိတော့တဲ့နောက် သူ ဘယ်လိုများ ဆက်စခန်းသွားမလဲ မသိဘူးနော်.. ”ဟု လည်း ပြော ကြပေလိမ့်မည်။\nကျွန်မ ဘယ်လိုမှ မအောက်မေ့ပါ။ ဂရုစိုက်စရာလည်း မလိုပါ။ သူတို့ကြိုက်ရာ ပြောနိုင်ကြပါသည်။\nဝင်းတံခါးကိုဝင်ရန် အကွေ့တွင် ကျွန်မက ရှေ့သို့ကုန်းပြီး ပန်းခြံထဲက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လှမ်းပြုံးပြသည်။ ခြံဝကအိမ်တွင်နေသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ ပန်းခြံထဲမှာ ပန်းခူးနေသည်။ ကားသံ ကြားတော့ သူက မော့ကြည့်သည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်မပြုံးပြီး နှုတ်ဆတ်သည်ကို မြင်ပုံမပေါ်ပါ။ ကျွန်မကသာ လက်ယမ်းပြသည်။ သူက ခပ်ကြောင်ကြောင် ငေးကြည့်နေသည်။ ကျွန်မ မည်သူ မည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း လည်း သူ သိပုံမပေါ်ပါ။ နောက်သို့ ကျွန်မ ပြန်မှီချ လိုက်သည်။ မော်တော်ကား က ခြံတွင်းမှ လမ်းကလေးအတိုင်း ဆက်မောင်းလာသည်။\nလမ်းချိုးလေးတစ်ခု ကို ကွေ့လိုက်သည်တွင် ကျွန်မတို့ရှေ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မတို့၏ မန်နေရျာဖရင့်ခရော်လေ ဖြစ်ပါသည်။ ခရော်လေက ကျွန်မကို မြင်တော့ ဦးထုပ်ချွတ်ပြီး ပြုံးနှုတ်ဆက်သည်။ ကျွန်မကို တွေ့ရသည့်အတွက် သူ ဝမ်းသာသွားပုံရပါသည်။ ကျွန်မက ပြန်ပြုံးပြသည်။\nသူ့ကို ကျွန်မ သဘောကျပါသည်။ ဘီယက်ထရစ်ပြောသလို သူ့ကို ထုံးထိုင်းထိုင်းလူ၊ ဘာကိုမှ စိတ် မဝင်စား တတ်သူဟု ကျွန်မ မမြင်ပါ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်က ထုံထိုင်းထိုင်းဖြစ်ပြီး ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စား တတ်သူ မို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံး ထုံထိုင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။\nရှေ့ကမှန် ကို လက်နှင့် ခေါက်ပြီး ကားရပ်ဖို့ ဒရိုင်ဘာကို ပြောလိုက်ပါသည်။\n”မစ္စတာခရော်လေနဲ့ အတူတူ လမ်းလျှောက်ပြီး လိုက်ခဲ့တော့မယ်”\nကားရပ်သွားတော့ ဖရင့်ခရော်လေက ကျွန်မအတွက် ကားတံခါးကို လာဖွင့်ပေးသည်။\n”အိမ်လည်က ပြန်လာပါသလား မစ္စက်ဒီဝင်းတား.. ”ဟု သူက စတင်မေးသည်။\n”ဟုတ်ပါတယ် ဖရင့်”ဟု ကျွန်မက ပြန်ပြောသည်။\nမက်ဇင်မ် က သူ့ကို ဖရင့်ဟု ခေါ်သဖြင့် ကျွန်မလည်း ဖရင့်ဟုပင် လိုက်ခေါ်ပါသည်။ သို့သော်လည်း သူကတော့ ကျွန်မကို ”မစ္စက်ဒီဝင်းတား”ဟု သာ အမြဲတမ်းခေါ်ပါသည်။ လူသူကင်းမဲ့သည့် ကျွန်းကလေး တစ်ခုပေါ်မှာ သူနှင့် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး လက်ပွန်းတတီးကြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံကာ စိတ်ရှိလက်ရှိကြီး နေချင်တိုင်း နေပစ်လိုက်တောင်မှ ကျွန်မကို ”မစ္စက်ဒီဝင်းတား”ဟု ခေါ်နေဦးမည့် လူစား မျိုး ဖြစ်သည်။\n”ဂိုဏ်အုပ်ကြီးအိမ် သွားလည်တာ… ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းအုပ်ကြီး အပြင်သွားနေတယ်။ သူ့မိန်းမနဲ့ပဲ တွေ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လဲ လမ်းလျှောက်တာ ဝါသနာပါသတဲ့။ ပင်နိုင်းတောင်တန်းတွေမှာ တစ်နေ့ကို မိုင်နှစ်ဆယ်လောက်တောင် လမ်းလျှောက်လေ့ရှိတယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောပြတယ်”\n”အဲဒီဒေသ အကြောင်း ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမသိပါဘူး. အင်မတန်နေပျော်တဲ့ အရပ်လို့တော့ ပြောသံကြားဖူးတယ်။ ကျွန်တော့ဦးလေးတစ်ယောက်လဲ အဲဒီမှာသွားပြီး အနားယူလေ့ ရှိတယ်”\nဖရင့်ခရော်လေ သည် သူ၏ဓလေ့အတိုင်း မယုတ်မလွန် မှတ်ချက်မျိုးကိုသာ ပြန်ပြောသည်။\n”အင၀တ်အစားတွေ အဆန်းတကြယ်ဝတ်ပြီး ကကြရတဲ့ ကပွဲမျိုးတစ်ခု မန်ဒါလေမှာ ဘယ်တော့လုပ် မလဲဆိုတာ ဂိုဏ်အုပ်ကြီး ရဲ့ မိန်းမက သိချင်နေတယ်” ဟု ကျွန်မက ထိုစကားကို ပြောရင်း မျက်စိ ထောင့်ကပ်ကာ သူ့မျက်နှာကို မသိမသာ လှမ်းအကဲခတ်မိသည်။ ”နောက်ဆုံး ပွဲတစ်ပွဲကို သူ တက်ခဲ့ တယ်တဲ့။ သိပ်သဘောကျတာပဲတဲ့။ အဲဒီပွဲမျိုး ဒီမှာ ကျင်းပလေ့ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူးဖရင့်”\nစကားမပြန်ခင် သူ ခပ်ဆိုင်းဆိုင်း လုပ်နေသည်။ အနည်းငယ်လည်း အနေရအထိုင်ရ ခက်သွားပုံရ သည်။ ခဏကြာမှ ပြန်ဖြေသည်။\n”သြော်… ဟုတ်ပါတယ်။ မန်ဒါလေကပွဲတွေဟာ နှစ်ပတ်လည် အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ကျင်းပလေ့ ရှိပါတယ်။ ဒီခရိုင်ထဲမှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး လာကြပါတယ်။ လန်ဒန်က ဧည့်သည်တွေလဲ အများ ကြီး လာတယ်။ အင်မတန် ကြီးကျယ်တဲ့ပွဲကြီးတွေပေါ့” ”ဒီပွဲမျိုးဖြစ်အောင် စီစဉ်ရတာ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”\n”ကျွန်မ ထင်တယ်.. ဒီပွဲမျိုးဖြစ်အောင် ရဘက်ကာတစ်ယောက်တည်း ဒိုင်ခံ စီစဉ်တာပဲ ထင်တယ်” ကျွန်မက ဘာကိုမှ အလေးမထားသလို အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ပြောချလိုက်ပါသည်။\nကျွန်မသည် ရှေ့တူရူရှိ မော်တော်ကားလမ်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်မကို သူ လှည့်ကြာ့်လိုက်ကြောင်းကိုမူ သိလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သူ ကြည့်ချင်ဟန် တူသည်။\n”ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဝိုင်းပြီး စီစဉ်ကြရပါတယ်”ဟု သူက ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောသည်။\nသည်စကားကို သူ ပြန်ပြောလိုက်ပုံက ပြောမှားဆိုမှား မဖြစ်စေရန် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ပြောသည့် ပုံမျိုးဖြစ်နေ သည်။ ပြီးတော့လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာပါ ပါနေသည်။ ရှက်တတ်သည့် ကျွန်မ အကျင့် ကိုပင် သတိပြန်ရစေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ရဘက်ကာနှင့် သူ ချစ်ခဲ့ဖူးလေသလားဟု ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိပါသည်။ သူ့လေသံကလည်း တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။\n”အဲဒီလို ကပွဲမျိုးလုပ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မကတော့ ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ.. ဘာတစ်ခုမှလဲ ကျွန်မ က စီစဉ်တတ်တာမှ မဟုတ်ဘဲ”\n”ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဘာမှလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ။ ကိုယ်နေတတ်သလို တင့်တင့်တယ်တယ် ကလေး ထိုင်နေရုံ ပါပဲ”\n”အင်မတန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့စကား ကို ရှင်ပြောလိုက်တာပါပဲ ဖရင့်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလောက်ပဲ ကျွန်မ က မတင့်တယ်နိုင်ပါဘူးရှင်”ဟု ကျွန်မက ရယ်သံကလေး စွက်ပြီး ပြန်ပြောပါသည်။\n”အဲဒီလို ကပွဲမျိုးမှာ ခင်ဗျား က အတင့်တယ်ဆုံးဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်ဗျာ”\nအလွန် ခင်မင်စရာကောင်းတဲ့ ဖရင့်ခရော်လေ။ အခု စကားပြောပုံကို ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်လောက်များ ပညာပါလိုက်သလဲ။ ဘယ်လောက်များ ပရိယာယ်ကြွယ်လိုက်သလဲ။ သူ့ကို ကျွန်မ အရမ်းယုံကြည် သွားပါပြီ။ သို့သော်လည်း သူကတော့ ရိပ်မိပုံမပေါ်။\n”အဲဒီပွဲမျိုးလုပ်ဖို့ မက်ဇင်မ်ကို ပြောပေးပါလားဟင်”\n”ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြောတာ ပိုကောင်းတာပေါ့”\n”ဟင့်အင်း… ကျွန်မ မပြေချင်ဘူး”\nသည်နောက်တော့ ကျွန်မတို့ တိတ်သွားကြသည်။ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ မော်တော်ကားလမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက် လာကြသည်။\nယခုဆိုလျှင် ရဘက်ကာ၏နာမည်ကို ကျွန်မ နှုတ်ဖျားမှ ဖွင့်ဟပြောဆိုနေမိပြီ။ ပထမအကြိမ်က ဂိုဏ်အုပ်ကြီး၏ဇနီးနှင့် ဖြစ်ပြီး ဖရင့်ခရော်လေနှင့် ပြောမိလိုက်ချေပြီ။ ရဘက်ကာ၏ အမည်ကို ယခုလို ပြောမိသည့် အတွက် ကျွန်မရင်ထဲမှာ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ခွန်အားများ ရှိလာသည်ဟု ထင်ရသည်။\n”ဟိုတလောတုန်း က ပင်လယ်ကမ်းခြေကို ကျွန်မရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကမ်းခြေလဲ ရောက်ရော ဂျက်စ်ပါ ဟာ ရုတ်တရက် ဒေါသကြီးလာတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို တအားဟောင်တော့တာပဲ။ အဲဒီလူရဲ့ မျက်လုံး က တစ်မျိုး ပဲလေ။ စိတ်မနှံ့တဲ့လူလိုပဲ” ခဏကြာတော့မှ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကျွန်မက စတင် ဖျက် လိုက်သည်။\n”ဘင်းကို ပြောနေတာထင်တယ်။ ပင်လယ်ကမ်းခြေမှာပဲ သူ အမြဲနေတယ်။ အင်မတန်ကောင်းတဲ့ လူပါ။ သူ့ကို ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။ ယင်ကလေးတစ်ကောင်ကိုတောင်မှ သတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး”\nဖရင့်ခရော်လေ ၏ လေသံသည် အလွန်တရာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။\n” အို… ကျွန်မ လဲ မကြောက်ပါဘူး”\nထိုမျှပြောပြီး စကားမဆက်သေးဘဲ တေးသွားလေးတစ်ခုကို ခပ်တိုးတိုး ညည်းနေမိသည်။ စိတ်ထဲမှာ ယုံကြည်ချက် များ ရှိလာအောင် အားတင်းသည့်သဘော ဖြစ်ပါသည်။\n”အဲဒီမှာ ရှိ တဲ့ တိုက်ပုကလေးတော့ ပျက်စီးတော့မယ် ထင်တယ်”\nကျွန်မက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်မိပြန်ပါသည်။\n”အထဲ ကို ကျွန်မ ဝင်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ဂျက်စ်ပါကိုချည်ဖို့ ကြိုးဝင်ရှာတာလေ…. ပန်းကန်တွေက ဂျီး လက်လေးသစ် ဖြစ်နေပြီ။ စာအုပ်တွေလဲ ပျက်စီးစပြုနေပြီ။ ဘာကြောင့် တစ်ခုခု မလုပ်တာလဲ ဟင် နှမျောစရာ…”\nသူ ချက်ချင်းပြန်ဖြေမည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်မသိပါသည်။ ခါးကုန်းပြဓီး သူ့ဖိနပ်ကြိုးကို ပြင်ချည်နေ သည်။ ကျွန်မ က ချုံတစ်ခုမှ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ခူးပြီး ကြည့်နေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။\nPosted by SHWE ZIN U at 6:12 AM