ကျနော့်ရဲ့ ပျားဘုရင်မလေး – Grab Love Story\nဦးကျော်ခေါင် သီတာဆွေခေါင်းကို ထပ်ဖိချရန် ကြိုးစားပေမယ့် သီတာဆွေက သူ့အကြံကို သိနေသည့်အလား ပါးစပ်ထဲ မ၀င်နိုင်သေးသော အရင်းပိုင်းကို လက်ဖြင့် အရင်လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဦးကျော်ခေါင်၏ အကြံ မအောင်မြင်လိုက်။ သို့သော် သူက ထပ်တွန့်တက်ပြီး သီတာဆွေကို လက်ဖယ်ဖို့ အမိန့်ပေးတာမျိုးတော့ မလုပ်တော့ပါ။ သီတာဆွေက အလိုက်တသိနှင့် ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်ပြီး လီးကိုစတင်စုပ်ပေးနေလို့ ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် လီးအရင်းအား ကိုင်ထားသော လက်ကလဲ ဂွင်းတိုက်ပေးသလို လှုပ်ခါပေးသည်။ “အား … ရှီ .. ကောင်းလိုက်တာ … လုပ် လုပ် .. အဲဒီလိုမျိုး” သီတာဆွေ တခြားနေရာများတွင် ဘယ်လောက် အရည်အချင်း ရှိသည်တော့ မသိ။ လီးစုပ်သည့် နေရာတွင်တော့ တော်တော်ကြီး ကျွမ်းကျင်သည်ကို ဦးကျော်ခေါင် သတိထားမိသည်။ သူမ ချစ်သူဆိုသော ကိုဝင်းခိုင်ကို စုပ်ပေးနေကြ ဖြစ်ရမည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ သီတာဆွေ၏ ထိုကျွမ်းကျင်မှုက ဦးကျော်ခေါင်အတွက် ကောင်းကောင်းကြီး အလုပ်ဖြစ်စေနေသည်သာ။ ဦးကျော်ခေါင်၏ လက်က သီတာဆွေခေါင်းအား လှမ်းပြီး ထိန်းပေးထားစရာတောင် မလိုတော့ပေ။ မျက်နှာတစ်ဖက်ခြမ်း ၌ သိမ်းကာစုထားသော ဆံပင်ရှည်ရှည်များအား ကိုင်ပေးထားယုံသာ လိုအပ်သည်။\nသီတာဆွေက သူမဖာသာ သူမ ခေါင်းကို နိမ့်လိုက် ကြွလိုက်နှင့် လီးကြီးအား ပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်ပြန်ထွက်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ရင်း ပါးကလေးများ ဖောင်းလာသည်အထိ အားတက်သရော စုပ်ပေးနေသည်။ လီးစုပ်သံ တပြွတ်ပြွတ်နှင့် ဦးကျော်ခေါင်၏ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသံ တရှူးရှူး တရှဲရှဲကသာ အခန်းထဲတွင် ကြီးစိုးထားသည်။ “ကောင်းတယ် .. သီတာ .. စုပ်စုပ် ..” လွတ်နေသာလက်တစ်ဖက်က နို့ကြီးတွေကို လှမ်း၍ဆွဲကာဆော့ရင်း ဦးကျော်ခေါင် ဖင်ကြီးကို လှုပ်ကာ သီတာဆွေ ပါးစပ်ကို စတင်၍ လိုးဆောင့်သည်။ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ခြေကုန်သုတ်၍ ပြေးတက်ရသလို ဦးကျော်ခေါင် အားကုန်ထုတ်သည်။ လီးတန် အရင်းပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သီတာဆွေ၏ လက်သည်သာ နှုတ်ခမ်းသားများနှင့် ဆီးစပ် မထိတွေ့ရအောင် တားဆီထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီး ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင် လီးကြီးတစ်ခုလုံး သီတာဆွေ ပါးစပ်ထဲ ၀င်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားမှာ သေချာလှသည်။ နောက်ထပ်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာအောင် မာရသွန်ပြေးသလို တောက်လျှောက်ဆွဲပြီးနောက် ဦးကျော်ခေါင် လီးတလျှောက် ကျင်စိမ့်တက်လာသည်။ “ထွက် .. ထွက်တော့မယ် … သေချာ မျိုချ .. သီတာ .. အပြင်ကို တစ်စက်မှ မကျစေနဲ့ “ လက်နှစ်ဖက်စလုံးနှင့် သီတာဆွေ ခေါင်းအား ညှပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဦးကျော်ခေါင် ကျားရိုင်းတစ်ကောင်၏ အားမာန်ဖြင့် သီတာဆွေပါးစပ်ထဲသို့ လီးတန်အား ထိုးထည့်သည်။ အားပါလှသော ဆောင့်ချက်များကြောင့် သီတာဆွေ လက်သည်လည်း လီးတန်အရင်းအား ဖမ်းကိုင်ထားခြင်း မပြုနိုင်တော့။ တံတွေးရည်များဖြင့် ပေကျံစိုရွှဲနေသော လီးတစ်ချောင်းလုံး သူမပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်ပြန်ထွက်ဖြစ်နေသည်။ “အား … ရှစ် .. ထွက် .. ထွက်ပြီ” ၀မ်းခေါင်းသံကြီးနှင့် ဦးကျော်ခေါင် အော်ညည်းပြီးနောက် သီတာဆွေခေါင်းအား သူ့ပေါင်ရင်းနှင့် ထိသည်အထိ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ လည်ချောင်းဝကို ကျော်၍ ရောက်နေသော ဒစ်လုံးကြီးသည် အစွမ်းကုန် တင်းမာသွားပြီးနောက် သုတ်ရည်တွေ ဒလဟော ပန်းထွက်ကုန်သည်။ ဘာမှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် အရည်ပျစ်ပျစ်တွေအား သီတာဆွေ မျိုချလိုက်ရရှာသည်။ ဦးကျော်ခေါင် ဖင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆတ်ခါဆတ်ခါ တုန်နေသည်။ ထို့အတူ သီတာဆွေ၏ လည်တိုင်သွယ်သွယ်လေးသည်လည်း\nဆတ်ခါဆတ်ခါ တုန်နေရှာသည်။ ဦးကျော်ခေါင် တစ်ချက်ကော့တိုင်း သီတာဆွေ တစ်ချက်မျိုချနေရတော့သည်။ “၀ိုး .. အန်ကယ် တကယ်ပဲ ဖိအားတွေများနေတာကိုး .. ဟူး” တစ်စက်မကျန် ကုန်သည်အထိ သုတ်ရည်များအား စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် လီးကြီးအား ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် သီတာဆွေ အတော်လေးပင် မောဟိုက်နေရှာသည်။ သီတာဆွေ နည်းတူ ဦးကျော်ခေါင်သည်လည်း ဟောဟဲဟောဟဲ ဖြစ်နေသည်။သီတာဆွေ၏ မှတ်ချက်ကို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပဲ ယောင်ယောင်လေးပြုံး၍သာ ထောက်ခံသည့်အနေနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။ ဦးကျော်ခေါင်၏ အပြုံးမျက်နှာသည့် မည့်သည့်အဓိပ္ပါယ်ဆောင်သည်ကို သူသာလျှင် အသိဆုံးဖြစ်ပေတော့မည်။ထိုနေ့မှစ၍ နောက်ထပ်ရက်များတွင်တော့ ဦးကျော်ခေါင်တစ်ယောက် သူ့ပီအေဖြစ်သူ သီတာဆွေ၏ နောက်တိုးတာဝန် ဖြစ်သော လီးစုပ်ပေးခြင်းအမှုကို ကောင်းကောင်းအသုံးချလေတော့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်းလိုလို အနည်းဆုံး နှစ်ကြိမ် ဒါမှမဟုတ် သုံးကြိမ်လောက်တော့ သီတာဆွေခမျာ သူ့လီးအား စုပ်ပေးရသည်။ ထိုသို့စုပ်ပေးရာတွင် တခါတလေတော့ ဦးကျော်ခေါင် ဘာမှဝင်ရောက်မစွက်ဖက်။ ထိုင်ခုံတွင် အခန့်သား ကျောဆန့်ကာထိုင်ရင်း ခြေတန်များကို ကားပေးထားလိုက်ယုံပင်။ သီတာဆွေသာလျှင် မာတောင်နေသည့် လီးကြီးကို ပါးစပ်ထဲ အထုတ်အသွင်းလုပ်ပြီး ကောင်းကောင်းကြီး စုပ်ပေးရရှာသည်။\nသီတာဆွေ ပြုစုသမျှ ဦးကျော်ခေါင်က အလိုက်သင့် ခံစား၊ စံစားနေယုံသာ ..။သို့သော် တစ်ချို့သောအချိန်များတွင်မူ အရမ်းကိုဖိအားများသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်နှင့် သီတာဆွေအား အခန်းအလယ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ခိုင်းပြီး၊ သူက လက်နှစ်ဖက်နှင့် သူမခေါင်းအား ညှပ်ထိန်းကိုင်ပြီး ပါးစပ်ပေါက်အား ကောင်းကောင်းလိုးတော့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖိအားလျှော့ခြင်းကိစ္စသည် လီးထိပ်ဝမှ ပန်းထွက်လာသော သုတ်ရည်များကို သီတာဆွေ တစ်စက်မကျန် သောက်မျိုချရခြင်းနှင့်သာ အမြဲ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ထိုအတွက် ဦးကျော်ခေါင်၏ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ရုံးခန်းထဲတွင် ပေကျံခြင်း မဖြစ်အောင်ဆိုသော အချက်ပင်ဖြစ်တော့သည်။ အားလုံးကို ချုံငုံ၍ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဦးကျော်ခေါင်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခြေအနေတစ်ခုကို လက်ဝယ်ပိုင်ပိုင် ရရှိထားသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ပါးရည်နပ်ရည်ရှိပြီး ဘ၀တလျှောက်လုံး လည်လျှင်လည်သလို စားသုံးလာခဲ့သည်မို့ ဒီမျှနှင့် သူ့ခမျာ မကျေနပ်နိုင်။ ဦးကျော်ခေါင်အတွက်တော့ မြက်ဆိုသည်မှာ တခြားဘက်တွင် ပိုစိမ်းသည်လို့ ခံယူထားသည်သာ။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူလုံးဝ စိတ်ကျေနပ်သွားဖို့အတွက်ရန် သီတာဆွေအား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိုးရမလဲဆိုတာ အမြဲအာရုံရောက်နေသည်။ တစ်နည်းနည်းနှင့်တော့ သီတာဆွေ ပင်တီကို ချွတ်ပြစ်နိုင်အောင် သူကြိုးစားရမည်။ ဤသည်ကား ဦးကျော်ခေါင်အတွက် အဓိကပန်းတိုင်ပင် ..။ ထိုင်နေကြ ဆုံလည်ခုံပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုခပ်လျော့လျော့ အနေအထားနှင့် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း ဦးကျော်ခေါင် သူ့ဦးနှောက်ကို အပြေးအလွှား အလုပ်ပေးမိသည်။\nသီတာဆွေကို ဘယ်လိုလိုးရမလဲဆိုတာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အသည်းအသန် စဉ်းစားနေရလို့လား မသိ။ သူ့ခေါင်းတွင် ဆံပင်ဖြူတွေပင် ထပ်တိုးလာသလို ခံစားရသည်။ ဟူး .. ကျော်ခေါင် .. မင်း ကြံစမ်း ပြီးခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းအတွင်းကပင် သီတာဆွေတစ်ယောက် သစ်သားစားပွဲကြီးအောက် ဒူးထောက်ကာ ၀င်ပြီး သူ့လီးအား တစ်ချီပြီးအောင် စုပ်ပေးခဲ့သေးသည်။ အခုတော့ ဦးကျော်ခေါင် နောက်ထပ် ထပ်လိုချင်နေသေးသည်။ တကယ်ကို ရလေလိုလေ အိုတစ္ဆေ အကြီးစားပင်။ (ကျော်ခေါင် .. ကျော်ခေါင် .. သိပ်လောဘမကြီးစမ်းနဲ့) ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ဆုံးမ ဖျောင်းဖျပြီး ဦးကျော်ခေါင် သက်ပြင်းချသည်။ တခြားလုပ်စရာလည်း လောလောဆယ် မရှိသဖြင့် ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ စားပွဲအံဆွဲကို လှမ်းဖွင့်သည်။ အထဲမှာ မြင်လိုက်ရသော ပါးစပ်အနံ့ပျောက်ဆေး (မင့်)ဗူးကို လှမ်းယူပြီး ဆေးလုံးဖြူဖြူလေးနှစ်ခုကို လက်ဝါးထဲ ခေါက်ချလိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲ ထည့်မယ်ဆိုပြီး လက်ကိုမြှောက်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခုက ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာတော့သည်။ ဦးကျော်ခေါင်၏ အကြံသစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့တော့ ရက်အနည်းငယ် စောင့်လိုက်ရသည်။ အခုရက်ပိုင်းအတွင်း —- ကုမ္ပဏီက အလုပ်တော်တော်ဖြစ်ထွန်းသည်။ ထိုရောအခါ ဦးကျော်ခေါင်တစ်ယောက် ပို၍ဖိအားများသလို ခံစားရသည်။ ဦးကျော်ခေါင် ဖိအားများခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးတရားကား သီတာဆွေ တစ်ယောက် ပိုပို၍ သူ့လီးအား စုပ်ပေးလာရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ပတ် ရုံးဖွင့်သည့် တနင်္လာနေ့မှ စ၍ သီတာဆွေ တစ်ယောက် သူမပါးစပ်ကို နားရသည်ဟူ၍ မရှိ။\nသေချာသာ တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သီတာဆွေ တစ်ယောက် သူမအလုပ်ကို သူမလုပ်ရသည်ထက် ရုံးခန်းထဲတွင် ဦးကျော်ခေါင်လီးကို စုပ်ပေးရတာက ပိုများသည်ဟုတောင် ဆိုရမလား မသိ။ အခုလဲကြည့်။ မိနစ်နှစ်ဆယ် နီးပါးလောက် ကြာအောင် ဦးကျော်ခေါင်လီးအား သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်သည်အထိ ရုံးခန်းထဲ စုပ်ပေးခဲ့တာမှ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေး။ ဆယ်မိနစ်သာသာလောက်ပဲ ရှိဦးမလား မသိ။ ရုံးခန်းထဲမှ ဦးကျော်ခေါင်၏ “သီတာရေ အထဲ ၀င်ခဲ့ပါဦး”ဆိုသည့် အသံကြောင့် သီတာဆွေ စိတ်တွေ လေးလံသွားရရှာသည်။ သီတာဆွေသည် အပျော့သားထဘီစကတ် အနက်ရောင်ကို အဖြူရောင် ရုံးဝတ်ရှပ်အင်္ကျီနှင့်တွဲ၍ ၀တ်ဆင်ထားသည်။ ထဘီစကတ်က ဘေးခွဲဖြစ်ပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ဖြူဖွေးသွယ်တန်းသော ပေါင်တန်တစ်ဖက်အား ဒူးအထက်လောက်ထိ မြင်နေရသည်။ မိန်းမ၀တ်ရှပ်အင်္ကျီကမူ ကြယ်သီးတပ်ဖြစ်ပြီး မို့ဝန်းသောစနေနှစ်ခိုင်အား လုံလုံခြုံခြုံဖြစ်အောင် ဖုံးကွယ်ထားပေးသည်။ သီတာဆွေ၏ အတွေးက ဒီလိုမျိုး လုံလုံခြုံခြုံဝတ်ထားလျှင် သူမအင်္ကျီထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး နို့တွေကို ဦးကျော်ခေါင် မသုံးနိုင်ဟူသော အတွေး။ သို့သော် ဦးကျော်ခေါင်က သူမပါးစပ်အား မလိုးခင်မှာ နို့တွေကို အင်္ကျီပေါ်ကနေ ကောင်းကောင်းကိုင်ပြီး ဆုပ်နယ်လိမ့်မည်ဆိုသော အချက်ကိုတော့ မေ့သွားခဲ့သည်။ မနက်ပိုင်း တစ်ဆက်ရှင်ပြီးလို့ သူမ ရုံးခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ခပ်ကြေကြေဖြစ်သွားသော အင်္ကျီရှေ့ပိုင်းကို မနည်းပင် ပြန့်အောင် ပြန်လုပ်ထားခဲ့ရသည်။ ငြင်းဆန်လို့ရမှာ မဟုတ်သည့်အလျောက် သီတာဆွေ စိတ်လျှော့ပြီး ရုံးခန်းထဲ ၀င်လာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်လာရင်း မေးရိုးနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်သည်။\nမိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် နမ်းစတော့ ပလွေမှုတ်ပေးခဲ့ရသဖြင့် ပါးရိုးတွေက အတော်ညောင်းနေသည်။ ကြမ်းပြင်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ခဲ့ရသဖြင့်လည်း ဒူးခေါင်းနေရာက အနည်းငယ် နာနေသည်။ တတ်နိုင်လျှင် သီတာဆွေ ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး ဦးကျော်ခေါင် လီးအား စုပ်မပေးချင်တော့။ ဒီလိုနှုန်းထားအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် ဒီနေ့တော့ တစ်နေ့တာအတွက် အများဆုံး စံချိန်အဖြစ် တင်ထားခဲ့သော ခြောက်ကြိမ်ဆိုသည့် နှုန်းကို ကျိုးမည်လား မသိ။ သီတာဆွေ စံချိန် မကျိုးချင်ပါ။ “ဒီမှာ ထိုင်ဦး သီတာ ..” တော်သေးသည်။ ဒီတစ်ခါ ဦးကျော်ခေါင် ခေါ်တာ အလုပ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ဟန်ရှိသည်။ စားပွဲရှေ့ က ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြပြီး ထိုင်ခိုင်းလို့ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ဘဲ လီးစုပ်ပေးရမည်ဆိုလျှင် သူ့ရှေ့က ကြမ်းပြင်ကို ညွှန်ပြပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ခိုင်းမှာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်လေတော့ သူမကို သစ်သားစားပွဲကြီးပေါ် ကန့်လန့်ဖြတ် ပက်လက်လန်ကာ အိပ်ခိုင်းပြီး သူက စားပွဲဟိုဘက်စွန်းမှနေ၍ ပါးစပ်ကို သုံးလေ့ရှိသည်။ ဒါကလဲ တခါတလေမှ ဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့်တော့ သီတာဆွေ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး စုပ်ပေးရတာက ပိုများလေသည်။\nသီတာဆွေ ထိုင်ခုံမှ ၀င်ထိုင်လိုက်ပေမယ့် ဦးကျော်ခေါင်က စကားကို ချက်ချင်းစမပြောသေးပါ။ တစ်စုံတစ်ခုတွင် အတွေးနစ်နေဟန်ဖြင့် သေချာစဉ်းစားနေတာ တွေ့သည်။ ခနနေမှ .. “အင်း … သီတာရေ .. အန်ကယ်တော့ ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိဘူး” စိတ်သက်သာသလို ဖြစ်နေသည့် သီတာဆွေ အန်ကယ်ဦးကျော်ခေါင် စကားကြောင့် စိတ်ထဲမတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်။ ဘာ .. ဘာများ ဖြစ်ပြန်တာပါလိမ့် …။ “ဟိုလေ .. ပြောရမှာ အားတော့နာတယ် … သီတာ ပါးစပ်က အနံ့အကြောင်း ပြောချင်တာ .. အဲ ဒါလေး ..” သီတာဆွေ မျက်တောင်လေးများ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်သွားသည်။ “သီတာ့ ပါးစပ်က အနံ့ဟုတ်လား .. အန်ကယ် .. ဘာဖြစ်လို့လဲ” “ဟုတ်တယ် .. သီတာ .. ဘယ်လိုပြောရမလဲ .. သီတာပါးစပ်က စကားပြောလိုက်တိုင်း အနံ့တစ်မျိုး ရနေတယ်” ဦးကျော်ခေါင်က ထိုစကားကိုပြောရင်းနှင့် သူ့အဆိုကို အားဖြည့်ဟန် နှာခေါင်းဝကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ပိတ်ပြသည်။ ဒီစကားနှင့် အမူအရာကြောင့် သီတာဆွေ မျက်နှာလေး ညိုသွားရှာသည်။ မသိမသာခေါင်းလေး ငုံ့ကျသွားပြီး ၀မ်းနည်းသည့်အသံနှင့် တုံ့ပြန်ပြောသည်။ “သီတာလဲ စိတ်မကောင်းဘူး .. နဲနဲတော့ သတိထားမိတယ် .. မနေ့ကညနေတုန်းကဆိုရင် သီတာ့ချစ်သူနဲ့တွေ့တော့ သူကတောင် ပြောသေးတယ် .. သီတာ့ပါးစပ်က အနံ့တစ်မျိုးရနေတယ်တဲ့” “ဟုတ်တယ် .. သီတာ .. ကြည့်ရတာ .. အန်ကယ့်အရည်တွေကို သီတာ အမြဲမျိုချနေရလို့ ဖြစ်မယ်” သီတာဆွေ ထိုစကားကို ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။ ဒီအချက်ကြောင့် ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်သည်။\nဦးကျော်ခေါင် သူမပါးစပ်ကို ဖိအားလျှော့ဖို့ဆိုပြီး မသုံးခင်က ဒီလိုမျိုး အနံ့မရခဲ့ပါ။ ကိုဝင်းခိုင်ကလဲ သူမနှင့် နမ်းစုပ်တိုင်း ဘာကွန်ပလိန်းမှ မတတ်ခဲ့ပေ။ အခုကျမှ ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမယ်မှန်း မသိ။ တကယ်တမ်းတော့ ဖိအားများသည်ဆိုသူက သူမ မဟုတ်။ ဦးကျော်ခေါင်သာလျှင်။ သူမက ပီအေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကူညီခြင်းသာ။ အကယ်၍သာ ပါးစပ်ကို မသုံးဘဲ တခြားနည်းလမ်းနှင့် ဖြေရှင်းလို့ရမည်ဆိုလျှင် သူမ၀မ်းသာမိမှာ သေချာပါသည်။ သီတာဆွေ အတွေးထဲတွင် နှစ်မျောနေခိုက်တွင် ဦးကျော်ခေါင် ထိုင်နေရာမှထကာ သူမနားသို့ လျှောက်လာသည်ကိုတွေ့ရသည်။ သီတာဆွေ၏ နောက်ဘက်ရောက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာဆန့်ထုတ်ရင်း သူမနို့တွေ့ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ခြင်း ခံရသလိုမို့ သီတာဆွေ ကိုယ်ကလေးအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ဦးကျော်ခေါင်က သူမ နားနားကပ်၍ သူစဉ်းစားထားသည်ကို ဆက်ပြောပြန်သည်။ “သီတာ့ပါးစပ်ကို မသုံးဘဲ စထရပ်လျှော့တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ အန်ကယ်တို့တတွေ ရှာဖို့ လိုအပ်နေပြီ” “ဟုတ် .. ဟို .. ဟိုလေ .. သီတာ့လက်နဲ့ ပြန်ပြီး ဂွင်းတိုက်ပေးရမလား အန်ကယ်” “မကောင်းဘူး .. သီတာ .. အဆင်မပြေဘူး .. အဲဒီနည်းက ပေတာကျံတာတွေ များတယ်” သီတာဆွေ အကြံပြုချက်ကို ကန့်ကွက်လိုက်ရင်း ဦးကျော်ခေါင် သူ့နှာဝသို့ ပြန့်နှံ့လာသော ကိုယ်သင်းနံ့နံ့လေးကို ခိုး၍ ရှုလိုက်မိသည်။ သီတာဆွေသည် ဥာဏ်ရည်ထိုင်းသလောက် သူမကိုယ်သူမတော့ ဘယ်လိုအလှပြင်ရမည်ဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိပေသည်။ ဆံကေသာအနံ့က သင်းသင်းလေးမွှေးနေသလို၊ ကိုယ်သင်းနံ့ကလဲ ယဉ်ယဉ်လေးနှင့် ဆွဲဆောင်နေသည်။\nအနီးကပ် နောက်ဘက်မှ မြင်နေရသော ပါးပြင်ဖွေးဖွေးလေးကို မနမ်းရှိုက်မိအောင် ဦးကျော်ခေါင် မနည်းကို စိတ်ထိန်းထားရသည်။ ရမ္မက်ဇော၏ ထွက်ပေါက်အဖြစ် လောလောဆယ် သုံးလို့ရနေသော နို့လုံးအိအိတွေကိုသာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ညှစ်ကာဆော့ပစ်လိုက်သည်။ “အန်ကယ်တစ်ခု စဉ်းစားမိတာတော့ ရှိတယ် .. သီတာ လက်ခံမလား မသိဘူး” “ဟုတ် .. ဘာများလဲ အန်ကယ် ပြောပါဦး” “ဒီလိုလေ .. အန်ကယ်တို့ ပါးစပ်အစား နောက်ထပ်အပေါက်တစ်ပေါက်ကို ပြောင်းသုံးရင် ကောင်းမယ်” “နောက်ထပ်အပေါက် ??” ဦးကျော်ခေါင်၏ စကားအား နားမရှင်းမှုကြောင့် သီတာဆွေ သူမခေါင်းလေးကို လည်ပြန်လှည့်ရင်း မေးသည်။ နို့တွေအား ဆုပ်နယ်နေသည့် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဦးကျော်ခေါင် သီတာဆွေရှေ့က စားပွဲပေါ်တွင် တစောင်းဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ စိတ်အားထက်သန်သည့် အမူအရာနှင့် သီတာဆွေအား အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့စကားကို ဆက်သည်။ “ဟုတ်တယ် .. ပါးစပ်မဟုတ်တဲ့ အပေါက် .. စောက်ဖုတ်အပေါက် .. ဒါမှမဟုတ် စအိုအပေါက်” “စအိုအပေါက် … အာ .. မဟုတ်တာ!!” စအိုပေါက်ဆိုသည့် စကားတွင် သီတာဆွေ ရွံရှာဟန်နှင့် မျက်နှာလေးမဲ့သွားသည်။ ဟုတ်သည်။ သူမချစ်သူ ကိုဝင်းခိုင်နှင့်တောင် တစ်ခါမှ စအိုပေါက်ကို အသုံးပြုတာ ခံဖူးခဲ့သည် မဟုတ်။ စအိုပေါက်ဆိုသော စကားကြောင့် သီတာဆွေ မျက်နှာလေးပျက်သွားသည်ကို လူလည်ကြီး ဦးကျော်ခေါင် ဒက်ခနဲ ရိပ်မိသည်။\n“အင်း .. စအိုပေါက်တော့ မသုံးတာ ကောင်းပါတယ်” ဦးကျော်ခေါင် နှုတ်က ထိုစကားကြောင့် မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေသော သီတာဆွေ စိတ်အေးချမ်းသွားရသည်။ ယောင်ယမ်းပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်တွင် ဦးကျော်ခေါင်က ကျေနပ်အားရဟန်နှင့် လက်ခုတ်တစ်ချက်တီးသည်။ “ကောင်းပြီ .. ဒါဆိုအဆင်ပြေသွားပြီ” “ဟုတ်လား .. အန်ကယ် .. အဆင်ပြေသွားပြီ??” (ဘာကြောင့် ဦးကျော်ခေါင် ၀မ်းသာသွားသည်ကို စဉ်းစားမရဟန်ဖြင့် သီတာဆွေ မေးမိသည်) “ဟုတ်တယ် .. ဒီလိုလုပ်မယ်လေ” စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရာမှ ဦးကျော်ခေါင် ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သီတာဆွေအားလဲ ထိုင်ခုံမှထအောင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထူလိုက်သည်။ အူကြောင်ကြောင်နှင့် သီတာဆွေ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်တွင် သူမကိုယ်လေးကို စားပွဲဘက်သို့ တွန်းပို့တာ ခံလိုက်ရသည်။ သီတာဆွေ လက်နှစ်ဖက်က စားပွဲမျက်နှာပြင် ထောက်မိသွားသည်။ “အန်ကယ် .. ဘာလုပ်မလို့လဲ??” ဘာမှန်းညာမှန်း မသိဘဲ စားပွဲဆီသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် သီတာဆွေ ကမန်းကတမ်း လှမ်းမေးလိုက်စဉ်တွင် ဦးကျော်ခေါင်က သူမတင်ပါးနောက်တွင် ကပ်ကာ နေရာယူလိုက်သည်။ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ် ဖြစ်နေသော သီတာဆွေအား ပါးစပ် နားရွက်တက်ချိတ် လောက်မတတ် ပြုံးပြလိုက်ရင်း ဖြေလိုက်သည်က .. အန်ကယ် သီတာ အဖုတ်ကို သုံးမလို့ … ဟု ဖြစ်တော့သည်။ “ဟင်!!” သီတာဆွေ ထံမှ ဟင်ဆိုသော အသံမှမဆုံးသေး။ ဦးကျော်ခေါင်က သူမကျောကို လက်နှင့်ဖိချလိုက်ရာ စားပွဲအစွန်တွင် ကုန်ပေးထားသော ပုံစံ အလိုလို ရောက်သွားသည်။ ဦးကျော်ခေါင်က နောက်မှ ကပ်၍ ရပ်နေသည်ဖြစ်ရာ ကော့တင်းတက်လာသော သီတာဆွေ ဖင်လုံးကြီးနှစ်ခုနှင့် သူ့ဆီးစပ် ပြေးအပ်မိသည်။ ပုဆိုးအောက်မှ မာတင်းစပြုလာသော လီးကြီးက ဖင်ကြားကို တည့်တည့်ထောက်သည်။\nသီတာဆွေ ယောင်ပြီး တင်ပါးတွေ လှုပ်ခါမိသည်။ “သီတာပဲ ပြောတာလေ .. ဖင်ပေါက်ကိုတော့ မသုံးချင်ဘူးဆိုတာ .. အဲဒါကြောင့်ပါ” “အော် .. အင်း” (သူပြောတာ ဟုတ်ရှာသားဟု သီတာဆွေ အတွေးရောက်သည်) ဘာပြီးလျှင်ဘာလုပ်ရမည်ဆိုတာ သိနေသူ ဦးကျော်ခေါင်ကတော့ လက်သွက်လှသည်။ စကတ်ထဘီ၏ ဘေးချိတ်နေရာကို လက်နှင့်စမ်းပြီး ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ထဘီစက ခါးနေရာမှ ကွာသွားပြီး အောက်ခံပင်တီ အ၀ါရောင်လေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ စွင့်ကားလှသော တင်အိုးတွေက တောင့်ခံထားသဖြင့် ထဘီက အောက်ကိုတော့ လျှောကျမသွား။ ဦးကျော်ခေါင်ပင် လက်နှင့်ဟိုဘက်ဒီဘက် ထိန်းကိုင်ပြီး တင်ပါးတွေကို ကျော်အောင် လိပ်ချလိုက်သည်။ ပျော့ပြောင်းသည့် ထဘီအနက်လေး ခြေရင်းမှာ ပုံသွားချေပြီ။ “အားပါးပါး .. တောက်!!” ဇာပင်တီပါးလေးနှင့် မလုံ့တလုံထုပ်ထားရှာသော တင်အိုးတွေက ပြည့်တင်းတောင့်တင်းလှသည်။ ကားစွင့်ဝိုင်းစက်ကာလဲ ရှိနေသည်။ တော်သေးသည်။ ဦးကျော်ခေါင် အခုအသက်အရွယ်ထိ ရောဂါရယ်လို့ မယ်မယ်ရရ မရှိလို့။ မဟုတ်လျှင် နေရာတွင် နှလုံးရပ်ပြီး ကိစ္စချောသွားနိုင်သည်။ မျက်လုံးရော၊ နှာခေါင်းပါ အပူရှိန်တွေ တမဟုတ်ခြင်း ပြင်းလာသည်မို့ ဦးကျော်ခေါင် ပင်တီကို ချွတ်ဖယ်ဖို့ပင် စိတ်မကူးနိုင်တော့။ ပင်တီစတစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ဖင်သားတစ်ခြမ်းဖက်ပေါ်သို့ လှမ်းတင်သည်။ — ကုမ္ပဏီကို စရောက်ခါစကတည်းက အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်တောင့်တ နေခဲ့ရသော သီတာဆွေ၏ အဖုတ်က ကုန်းပေးထားသဖြင့် ဖင်ကြားကနေ ပြူးခနဲ ထွက်လာသည်။ “ရွှီ ..” ဒီတစ်ခါတော့ ၀မ်းသာမှုကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်သည်မို့ ဦးကျော်ခေါင် လေချွန်ဖြစ်အောင် ချွန်ဖြစ်သွားသည်။ လေချွန်သံကြားတော့ သီတာဆွေသည် စားပွဲပေါ်လက်ထောက် ကုန်းထားရာမှ သူ့ကို နောက်လှည့်ကြည့်သည်။\n“အန် .. အန်ကယ် .. ဒီဟာက ဖိအားလျှော့တာဟုတ် .. တခြားဘာမှ မဟုတ်ဘူးနော် ..” “ဟုတ်တယ် .. ဟုတ်တယ် .. ဖိအားလျှော့တာ” ကမူးရှူးထိုး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ဦးကျော်ခေါင် ပုဆိုးကိုဖြေချလိုက်သည်။ ပေါင်ကြားရှိ လီးကြီးကတော့ နောက်ဆုံးပိတ်အိတ်နှင့်လွယ်ရတော့မည်ကို သိနေသည်အလား ခေါင်းထောင်စပြုနေပြီ။ ညာဘက်လက်နှင့် လီးကို အရင်းမှလှမ်းကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အပြူးသားထွက်စပြုနေသော စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးဆီသို့ ထိပ်ကို ပြေးကပ်သည်။ သီတာဆွေနှုတ်မှ အင်းခနဲ ညည်းသံထွက်သည်။ “ဖိအားလျှော့တာ သိလား .. သီတာ .. တခြားတွေးမနေနဲ့ .. အလုပ်အကြောင်းပဲတွေး .. ဒါအလုပ်ပဲ” အဆက်မပြတ်ပြောရင်း လီးထိပ်နှင့် အဖုတ်ဝကို စမ်းကာထောက်သည်။ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများက ပူနွေးနေပြီး အ၀လေးကမူ ခပ်စိုစိုဖြစ်နေသည်ကို ဦးကျော်ခေါင် သတိထားမိသည်။ နောက်ထပ်တစ်ချက် နှစ်ချက်လောက် ဒစ်ကိုဖိဖိထိုး၍ ဆွပေးလိုက်ပြီး တတိယတစ်ချက်တွင်တော့ အားနှင့်သုံးကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်။ ပြစ်ခနဲ အသံက ခပ်ကျယ်ကျယ်ပေါ်ထွက်လာပြီး ဦးကျော်ခေါင် လီးထိပ်က စောက်ဖုတ်ဝထဲ မြုပ်ဝင်သွားသည်။ တင်းကျပ်နွေးထွေးသော အရသာကြောင့် ဦးကျော်ခေါင် အူးခနဲ ရေရွတ်မိပြီး ခေါင်းမော့တက်သည်။ “ဖက်ခ် . ကျပ်လှချည်လား … အားပါးပါး” စိတ်ဆန္ဒပြည့်ဝသွားယုံမက တင်းရင်းပြီးအိစက်နေသည့် အရသာကြောင့် ဦးကျော်ခေါင် အခိုက်ကြီးခိုက်ကာ အော်ညည်းသည်။ သီတာဆွေခါးအား ထိန်းကိုင်ပြီး လမ်းကြောင်းမှန်နေသည့် လီးအား ပို၍ တိုးဝင်အောင် ထပ်ဆောင့်သည်။ လီးက တင်းတင်းကျပ်ကျပ်နှင့် ထပ်ဝင်ပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သီတာဆွေသည်လည်းပဲ အောင့်မထားနိုင်တော့ပဲ နှုတ်မှ တရှီးရှီးနှင့် စတင်၍ ညည်းသည်။ လုံးပတ်တုတ်လှသည့် ဦးကျော်ခေါင်၏ လီးကြောင့် သူမအပေါက်လေးသည် ကိုဝင်းခိုင်ထက်စာလျှင် လမ်းပိုဖွင့်ပေးရရှာသည်။\nထိထိမိမိတော့ ရှိလှသည့်ဖြစ်ခြင်း ..။ “ကောင်းတယ် .. သီတာ … အရမ်းကောင်းတယ် .. မင်း အဖုတ်က စပယ်ရှယ်ကိုကောင်းတယ်” ကောင်းတယ်ဆိုသော စကားတွေ မိုးမွှန်အောင်ဆိုရင်း ဦးကျော်ခေါင် လီးကုန်အောင် ဆောင့်ထည့်လိုက်သည်။ အားပါးလှသည့် အချက်မို့ သီတာဆွေ သူမကိုယ်စားပွဲပေါ် လဲမကျသွားအောင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းတောင့်ခံထားရသည်။ လီးကြီးကတော့ အဖုတ်ထဲတွင် တစ်ချောင်းလုံး ကုန်အောင်မြုပ်နေပြီး တင်ပါးဖွေးဖွေးကြီး နှစ်ဖက်နှင့် ဦးကျော်ခေါင် ဆီးစပ်က ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မိတ်ဆက်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ .. ခါးသွယ်သွယ်လေးအား ထိန်းကာကိုင်ထားသော ဦးကျော်ခေါင်၏ လက်များကား ပင်တီလေး မလုံ့တလုံဖုံးနေသော တင်ပါးကြီးများပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။ အီးလိုသာဆိုလျှင် ဂေါဂျက်စ်ဟု တင်စားခေါ်ဆိုရမည့် အကောင်းစား စံချိန်မှီ လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးတစ်စုံကို စိတ်ကြိုက် နယ်ဖတ်၍ ဆုပ်ဆွဲသည်။ သီတာဆွေ အဖုတ်ထဲ မြုပ်ဝင်နေသော လီးကို လိုးဆောင့်မှုကိုလည်း တစ်ချက်လေးမှတောင် မရပ်။ သူ့ဟာကြီးကို ပတ်ပတ်ဆွဲနေသလို ဖြစ်သော နူးညံ့လှသည့် အတွင်းသားများ၏ အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားရင်း ရှိရှိသမျှသော အားတွေကို သုံးကာ ဆောင့်သည်။ ဆီးခုံနှင့် သီတာဆွေ နောက်ပိုင်း ပြေးပြေးရိုက်သံသည် အခန်းထဲတွင် တဖတ်ဖတ်နှင့်ကို မြည်ဟီးနေတော့သည်။ အချိန်ကြာလှသည်နှင့်အမျှ သီတာဆွေ စောက်ဖုတ်က အရည်လိုက်ပြီး လိုးရတာ အဆင်ပြေချောမွေ့လာသည်။ သီတာဆွေ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှက်တာကြောက်တာတွေ ရှိမနေတော့ဘဲ အန်ကယ်ဦးကျော်ခေါင် ဖိအားလျှော့ဖို့ကိစ္စကို တတ်နိုင်သလောက် ပြန်ကူညီလာသည်။\nဦးကျော်ခေါင် ဆောင့်ချက်တွေနှင့်အညီ သူမက နောက်ပြန်၍ တင်ပါးတွေကို တွန်းတွန်းပေးရာ နှစ်ဦးစလုံးအဖို့ ခံစားမှုဖီလင် မြင့်သထက်မြင့်လာအောင် ဖန်တီးပေးသလို ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ဦးကျော်ခေါင်တစ်ယောက် အလျင်လိုခြင်း လုံးဝမရှိ။ ကောင်းမွန်လှသော အရသာကြောင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးသွားမှာကို မလိုလားပါ။ လီးကို တစ်ချက်ဆောင့်သွင်းပြီး စောက်ဖုတ်ထဲမှ အနှုတ်တွင် အပြင်သို့ရောက်အောင် ချွတ်ပြစ်လိုက်သည်။ ကောင်းခါစပြုနေပြီဖြစ်သော သီတာဆွေ စိတ်ထဲ ဟာခနဲတောင် ဖြစ်သည်။ ဘာများဖြစ်တာလိမ့်ဆိုပြီး ကုန်းထားရာမှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှည့်ကြည့်သည်။ သီတာဆွေ ထိုင်ခဲ့သော ထိုင်ခုံတွင် ဦးကျော်ခေါင် ၀င်ထိုင်လိုက်ရင်း သူမကို လက်ပြကာ လှမ်းခေါ်တာ တွေ့သည်။ “လာ .. သီတာ .. တစ်မျိုးစမ်းကြည့်အောင် .. အန်ကယ်ပေါ် တက်ခွလိုက် ..” ဦးကျော်ခေါင်အတွက် ကောင်းဖို့ကတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွင်တော့ သီတာဆွေအား နှစ်ခါရှင်းပြစရာမလို။ ဘာဆိုလိုသည်မှန်း ချက်ချင်းသိပြီး ထိုင်နေသည့် သူ့အပေါ်တွင် တက်ခွသည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်အနေအထားနှင့် တက်ခွပြီးနောက် ဦးကျော်ခေါင် မတ်နေအောင် ထိန်းကိုင်ထားသည့် လီးကို လက်ပြောင်း၍ပင် ယူလိုက်သည်။ တခြားနောက်ထပ် ဘာမှ တိုက်တွန်းစရာမလို။ အရည်တွေရွှဲရွှဲစိုနေပြီ ဖြစ်သော အဖုတ်ဝနှင့် ပြန်တေ့လိုက်ပြီး ချိန်သားကိုက်သည်တွင် တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ဖိချသည်။\n“အိုး .. ဖက်ခ်” သီတာဆွေ၏ ထိုအပြုအမူကြောင့် ဦးကျော်ခေါင်၏ ရမ္မက်လှိုင်းသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ လှပကျော့ရှင်းသော သီတာဆွေကိုယ်လုံးအထက်ပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ဖြစ်နေသည့် အင်္ကျီအား ရင်ဘတ်ရှေ့ပိုင်းမှ စုကိုင်ပြီးဆွဲဖွင့်သည်။ ဖောက်ဖောက်ဆိုသော အသံတွေ မြည်ပြီး ကြယ်သီးတွေ အကုန်ပြုတ်ထွက်သည်။ ဘရာမပါသော ရင်နှစ်မွှာက အကာအကွယ်မဲ့စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်တွင် ဦးကျော်ခေါင် လက်နှစ်ဖက်က တစ်လုံးခြင်းစီကို ဆုပ်စွဲလိုက်သည်။ ပြီးသည်နှင့် သူ့မျက်နှာအား ရင်ညွန့်ဖွေးဖွေးများဆီသို့ ထိုးအပ်လိုက်ပြီး လျှာကြီးကိုထုတ်ကာ စတင်လျက်တော့သည်။ “အမလေး .. အန်ကယ် … ရှီး .. ရှီး … အာ့ .. အား” “အိုး … ပြတ် … ပြွတ် … ပြွတ်” နို့သီးစူစူလေးနှစ်ခုအား တစ်ခုချင်းစီ ငုံ့စုပ်နေသည့် အချိန်တွင် သီတာဆွေတစ်ယောက် ဦးကျော်ခေါင် ပုခုံးအား အားပြုကာ အစွမ်းကုန်အပေါ်စီးမှ တက်ဆောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ စိတ်တက်ကြွမှု အရှိန်က သူမထံတွင်လည်း မြင့်တက်နေပြီမို့ သီတာဆွေ၏ ဆောင့်ချက်တွေကလည်း အားပါနေသည်။ ဦးကျော်ခေါင်တောင် နို့သီးတွေကို လျှာနှင့် အကြာကြီး ငုံထားလို့မရ။ “အင်း .. ကောင်းတယ် .. သီတာရယ် .. သိပ်ကောင်းတယ် .. ဒီနည်းက ပါးစပ်အနံ့မရှိစေဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ ..” အသက်ကို ဖုတ်လိုက်ဖုတ်လိုက် ရှူရင်းမှ ဦးကျော်ခေါင် သီတာဆွေ စိတ်ရှင်းအောင် ထပ်မံ၍ရှင်းပြသည်။\nမျက်လုံးလေးများ မှေးတေးတေးဖြစ်နေသော သီတာဆွေက ဦးကျော်ခေါင်စကားကို နားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထိုရောအခါ ဦးကျော်ခေါင်က ပြုံးပြရင်း သီတာဆွေ မျက်နှာလေးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ညှပ်ကိုင်သည်။ “သေချာအောင် အန်ကယ် သီတာ ပါးစပ်အနံ့ကို ခံလိုက်ဦးမယ်” ဘာမှန်းမသိခင်မှာပင် ဦးကျော်ခေါင် နှုတ်ခမ်းတွေက သူမနှုတ်ခမ်းများအား လာဖိကာ အတင်းစုပ်နမ်းခြင်း ခံရသည်။ သီတာဆွေ အွန်းခနဲ ညည်းသံထွက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလွှာနှစ်ခု ခပ်ဟဟပွင့်ထွက်သွားသောအခါ သူ့လျှာကြီး အတင်းကို တွန်းထိုး၍ အထဲ ရောက်လာသည်။ သီတာဆွေ လုပ်မိလုပ်ရာအဖြစ် သူမလျှာလေးနှင့် ကျူးကျော်လာသူ လျှာကြီးကို ဆီးပတ်၍ တောင့်ခံထားလိုက်သည်။ သီတာဆွေတစ်ယောက် အောက်ဘက်ကို အာရုံမရောက်ဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်လာသည့် ဦးကျော်ခေါင်လျှာနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေခိုက်၊ ဦးကျော်ခေါင်က ဖင်ကြီးတွေကို ကော့ကော့တင့်ပြီး အောက်ကနေ အပြတ်လှုပ်ရှားသည်။ လေးငါးချက်လောက် ဇယ်ဆက်သလို ဆက်တိုက်ဆောင့်တင်လိုက်ပြီးသောအခါ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပြာဝေသွားသလို ခံစားရပြီး နားထင်ကြောတွေ ပွင့်ထွက်သည်။ “ဖက်ခ် … ရှစ် !” နှုတ်ခမ်းချင်း အတင်းဖိကပ်ထားမှုက ကွာသွားပြီးနောက် ဦးကျော်ခေါင် အရုပ်ကြိုးပြတ်သည့်နှင့် ထိုင်ခုံနောက်သို့ လန်ကျသည်။ သီတာဆွေ စောက်ဖုတ်ထဲ အဆုံးထိတိုင်အောင် နစ်ဝင်နေသော လီးထိပ်ကမူ သုတ်ရည်ပူပူတွေကို မီးတောက်ပေါက်ကွဲသည့်အလား ပန်းထုတ်ပစ်သည်။သားအိမ်ဝတွင် နွေးခနဲနေအောင် ခံစားရလိုက်သည့် အတွေ့ကြောင့် သီတာဆွေ ယောင်ယမ်းပြီး အဖုတ်အတွင်းသားများကို ကျုံ့ မိသည်။ “ကောင်း .. ကောင်းတယ်” ဒီစကားလေး နှစ်လုံးကိုတောင် ဦးကျော်ခေါင် မနည်းရေရွတ်လိုက်ရသည်။ ကျန်တာတော့ ဘာမှ ထပ်ပြောမနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း အသက်ကိုပုံမှန်ဖြစ်အောင် ပြန်ရှူနေရသည်။\nမျက်စိမှိတ်ရင်း ငြိမ်သက်သွားသည့် ဦးကျော်ခေါင်ကြောင့် သီတာဆွေ ဘာဆက်လုပ်ရမည်မသိ။ ဒီတစ်ခါ ဦးကျော်ခေါင် ဖိအားလျှော့ခြင်းသည် နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အတော်ပင်ပန်းစေသည်သာ။ သီတာဆွေ ခနတာမျှ ဦးကျော်ခေါင် နည်းတူငြိမ်နေလိုက်ပြီး တအောင့်လောက်အကြာတွင် ဒီအတိုင်းချည်း မသင့်တော်ဘူးဟု အတွေးပေါက်ကာ ဦးကျော်ခေါင်အား ခွထားရာမှ ခြေထောက်ကြွ၍ အောက်ဆင်းလိုက်သည်။ သီတာဆွေ အလှုပ်တွင် ဦးကျော်ခေါင် မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာသည်။ “အဆင်ပြေသွားပြီ .. သီတာ ကျေးဇူးပဲ .. ပြန်နားချင်နားတော့ … အော် ဒါနဲ့ .. တလက်စထဲ အန်ကယ့်လီးမှာ ပေနေတာတွေ စင်သွားအောင် နဲနဲလျက်ပေးသွားဦး” ဟုတ်ပေသားပဲဟု သီတာဆွေ တွေးလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံအောက်သို့ လျှော့ဆင်းကာ နှစ်ဦးသားအရည်များ ပေနေသော လိင်တန်ကို လျှာနှင့်လျက်ပေးလိုက်သည်။ ပါးစပ်အနံ့ မနံစေချင်လို့ စောက်ဖုတ်ကို သုံးလိုက်ရသည်ဆိုသော အချက်ကိုမူ သီတာဆွေ ထုံးစံအတိုင်း ယောင်လို့တောင် မတွေးမိခဲ့ပါ။ ဦးကျော်ခေါင်တစ်ယောက်ကတော့ သီတာဆွေ၏ လျှာအရသာလေးကို ခံစားရင်း စိတ်ထဲအပျော်ကြီး ပျော်နေသည်။ ကျမ်းစာများထဲတွင် သုံးနှုန်းသော ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ ဘာမှန်းမသိပေမယ့် အခုလောလောဆယ်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ဇာတ်လမ်းအစက ဆိုခဲ့သလို ဦးကျော်ခေါင်တစ်ယောက် အသက်ကြီးမှ မုတ်ဆိတ်ပျားလာစွဲသမျိုး အဖြစ်အပျက်နှင့် ကြုံတွေ့ရတာ ဖြစ်သည်။ ပျားတောင်မှ သီတာဆွေဆိုသော ပျားသည် ရိုးရိုးပျား မဟုတ် .. ပျားဘုရင်မဟု ဆိုရမည့် တကယ့်အမိုက်စားပင်။ တကယ်ဆိုလျှင် သီတာဆွေသည် ဦးကျော်ခေါင်အတွက်တော့ ကျနော့်ရဲ့ ပျားဘုရင်မလေးဟု တင်စားခေါ်ရမည့်သူသာ ဖြစ်တော့လေသည်။


ပုဂံမှာ နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်လို့ ပရိသတ်ကို စိတ်မကောင်းစွာရင်ဖွင့်လာတဲ့ ဘေဘီမောင် - Zeekwat Hot News\nပုဂံမှာ နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်လို့ ပရိသတ်ကို စိတ်မကောင်းစွာရင်ဖွင့်လာတဲ့ ဘေဘီမောင်\nSeptember 14, 20190242\nပရိသတ်ကြီးရေ…မော်ဒယ်နဲ့ သရုပ်ဆောင် မင်းသမီးချောလေး ဘေဘီမောင်ကို တော့ ပရိတ်တွေကို အထူးတလည် မိတ်ဆက် ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်နော် …. ပြည်ပြည့် ဖောင်းဖောင်းနဲ့ အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းနေတဲ့ သူမ ကတော့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ကိုယ်ပိုင်ပရိသတ်လေတွေ နဲ့ အောင်မြင်လာတဲ့ သရုပ်ဆောင်ကောင်း တစ်ယောက် လည်း ဖြစ်ပါတယ်နော်။\nPhoto Thar Gan\nသူမရဲ့ အမိုက်စား ခန္ဓာကိုယ် ကောင်ကြောင်း အလှလေးတွေကြောင့် ပုရိသတွေကြားမှာ ရေပန်စားသလို မိန်းကလေး ချင်လည်း ကြွေရလောက်တဲ့ ထိပ်တန်းမော်ဒယ် သရုပ်ဆောင် တစ်ယောကလည်း ဖြစ်ပါတယ်နော်။ သူမရဲ့ လတ်တေ လာအနုပညာ လှုပ်ရှားမှု ပုံရိပ်လေးတွေ ကတော့ အဖိတ်ခံ ပွဲလေးတွေကို အမိုက်စားဖက်ရှင် ပုံရိပ်လေးတွေနဲ့ တက်ေ ရာက် ချီးမြှင့်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။\nသူမရဲ့ ပုံရိပ်လေးတေတွကို လည်း သူမရဲ့ လူမှုကွန်ယက် တခုဖြစ်တဲ့ သူမရဲ့ Facebook စာမျက်နှာပေါ် မှာ အမြဲတင် ဆက်ဖ်ာပြလေ့ရှိပြီး သူမရဲ့ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှု ပုံရိပ်လေးတွေပါ သူမရဲ့ ချစ်ပရိသတ်တွေကို အမြဲ ချပြလေ့ရှိသူ တစ်ေ ယာက် လည်း ဖြစ်ပါတယ်နော်။ ဘေဘီမောင်က ရွှေတိဂုံဘုရားမှာ “ဘမျိုးဘိုးတူ” ဇာတ်ကားအတွက် ကန်တော့ပွဲပေး ခဲ့တဲ့ ပုံတွေကို တင်ထားတာ တွေ့ရပါတယ်။\nဘေဘီမောင်က အဲဒီဇာတ်ကားမှာ သရုပ်ဆောင် မင်းရာဇာ၊ နဒီဝင့်နိုင် တို့နဲ့အတူ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘေဘီမောင်က ပုဂံကိုရောက်ရှိနေတာဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေးမကောင်းဖြစ်နေတယ်လို့ ပရိသတ်ကြီးကို ပြောပြထားပါ တယ်။ “ပုဂံရောက်ပီးနေမကောင်းဖြစ်လို့ မြန်မာတစ်စုံနဲ့ပဲ ဝတ်ပီးဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်ရတဲ့ အမှတ်တရ အရေးထဲထိုင်ေ နချိန် အင်္ကျီလေးဆွဲချဖို့မေ့သွားတယ် အင်္ကျီလေးနဲနဲတွန့်😂 လှတဲ့နေရာလေး ရွေးရိုက်ပေးလို့ပုံ လှလှလေး ထွက်လာ တာ စိတ်ကမပါဘူး😔” ဆိုပြီး ပုဂံက ပုံရိပ်တွေကို ချပြထားပါတယ်။\nလှပပြီး တည်ငြိမ်မူတွေနဲ့အတူ ကျက်သရေရှိလှနေတဲ့ ဘေဘီမောင်ရဲ့ မြန်မာဆန်တဲ့ ပုံရိပ်လေးတွေကို ဇီးကွက်ပ ရိသတ်တွေ အတွက်လည်း ပြန်လည်လို့ မျှဝေပေးလိုက်ပါရစေနာ်။ ပရိသတ်တွေကလည်း ဘေဘီလေးကို ချစ်ရင် အမြန်နေကောင်းဖို့ ဂစိုက်ဖို့ပြောပေးခဲ့နော်………။ အနုပညာ ရှင်တွေရဲ့ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှု ပုံရိပ်လေးတွေကို သိရှိခံ စားနိုင်အောင်လို့ ဇီးကွက် Page လေးကို Like လေး လုပ်ထား ဖို့ ပြောခဲ့ပါရစေနော်.….…။\nပုဂံမှာ နမေကောငျးဖွဈနတေယျလို့ ပရိသတျကို စိတျမကောငျးစှာရငျဖှငျ့လာတဲ့ ဘဘေီမောငျ\nပရိသတျကွီးရေ…မျောဒယျနဲ့ သရုပျဆောငျ မငျးသမီးခြောလေး ဘဘေီမောငျကို တော့ ပရိတျတှကေို အထူးတလညျ မိတျဆကျ ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး ထငျပါတယျနျော …. ပွညျပွညျ့ ဖောငျးဖောငျးနဲ့ အရမျးကို ခဈြစရာကောငျးနတေဲ့ သူမ ကတော့ လကျရှိအခြိနျမှာတော့ ကိုယျပိုငျပရိသတျလတှေေ နဲ့ အောငျမွငျလာတဲ့ သရုပျဆောငျကောငျး တဈယောကျလညျး ဖွဈပါတယျနျော သူမရဲ့ အမိုကျစား ခန်ဓာကိုယျ ကောငျကွောငျး အလှလေးတှကွေောငျ့ ပုရိသတှကွေားမှာ ရပေနျစားသလို မိနျးကလေးခငျြလညျး ကွှရေလောကျတဲ့ ထိပျတနျးမျောဒယျ သရုပျဆောငျ တဈယောကလညျး ဖွဈပါတယျနျော။ သူမရဲ့ လတျ တလောအနုပညာ လှုပျရှားမှု ပုံရိပျလေးတှေ ကတော့ အဖိတျခံ ပှဲလေးတှကေို အမိုကျစားဖကျရှငျ ပုံရိပျလေးတှေ နဲ့ တကျရောကျ ခြီးမွှငျ့ပေးလရှေိ့ပါတယျ။ သူမရဲ့ ပုံရိပျလေးတတှေကို လညျး သူမရဲ့ လူမှုကှနျယကျ တခုဖွဈတဲ့ သူမရဲ့ Facebook စာမကျြနှာပျေါ မှာ အမွဲတငျဆကျ ဖျောပွလရှေိ့ပွီး သူမရဲ့ နစေ့ဉျလှုပျရှားမှု ပုံရိပျလေးတှပေါ သူမရဲ့ ခဈြပရိသတျတှကေို အမွဲ ခပြွလရှေိ့သူ တဈယောကျလညျး ဖွဈပါတယျနျော။ ဘဘေီမောငျက ရှတေိဂုံဘုရားမှာ “ဘမြိုးဘိုးတူ” ဇာတျကားအတှကျ ကနျတော့ပှဲပေးခဲ့တဲ့ ပုံတှကေို တငျထားတာ တှရေ့ပါတယျ။ ဘဘေီမောငျက အဲဒီဇာတျကားမှာ သရုပျဆောငျ မငျးရာဇာ၊ နဒီဝငျ့နိုငျ တို့နဲ့အတူ ပါဝငျသရုပျဆောငျမှာ ဖွဈပါတယျ။ ဘဘေီမောငျက ပုဂံကိုရောကျရှိနတောဖွဈပွီး ကနျြးမာရေးမကောငျးဖွဈနတေယျလို့ ပရိသတျကွီးကို ပွောပွထားပါတယျ။ “ပုဂံရောကျပီးနမေကောငျးဖွဈလို့ မွနျမာတဈစုံနဲ့ပဲ ဝတျပီးဓာတျပုံရိုကျလိုကျရတဲ့ အမှတျတရ အရေးထဲထိုငျနခြေိနျ အင်ျကြီလေးဆှဲခဖြို့မသှေ့ားတယျ အင်ျကြီလေးနဲနဲတှနျ့😂 လှတဲ့နရောလေး ရှေးရိုကျပေးလို့ပုံ လှလှလေး ထှကျလာတာ စိတျကမပါဘူး😔” ဆိုပွီး ပုဂံက ပုံရိပျတှကေို ခပြွထားပါတယျ။ လှပပွီး တညျငွိမျမူတှနေဲ့အတူ ကကျြသရရှေိလှနတေဲ့ ဘဘေီမောငျရဲ့ မွနျမာဆနျတဲ့ ပုံရိပျလေးတှကေို ဇီးကှကျပရိသတျတှေ အတှကျလညျး ပွနျလညျလို့ မြှဝပေေးလိုကျပါရစနျော။ ပရိသတျတှကေလညျး ဘဘေီလေးကို ခဈြရငျ အမွနျနကေောငျးဖို့ ဂစိုကျဖို့ပွောပေးခဲ့နျော………။ အနုပညာ ရှငျတှရေဲ့ နစေ့ဉျလှုပျရှားမှု ပုံရိပျလေးတှကေို သိရှိခံစားနိုငျအောငျလို့ ဇီးကှကျ Page လေးကို Like လေး လုပျထား ဖို့ ပွောခဲ့ပါရစနေျော.….…။\nPropak Myanmar : Myanmar Expo ထိပ်တန်းထုတ်လုပ်ခြင်း နှင့် ထုတ်ပိုးခြင်းဆိုင်ရာ ပြပွဲ ကြီး\nညစ်တွန်းရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကြီးရဲ့ Premiere Show ကို အမိုက်စား Fashion နဲ့တက်ရောက်ခဲ့တဲ့ မခိုင်လေး


အာရုံလွှင့်ပျံခြင်း ပြဿနာ – Live the Dream\nအလုပ်ထဲ အာရုံမစိုက်နိုင်ဘူး.. စာထဲ အာရုံစိုက်လို့မရဘူး ဆိုတဲ့ ပြဿနာတွေက ကျွန်တော်တို့ အမြဲကြုံရတတ်တဲ့ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အမျိုးမျိုးသော အတွေးတွေ၊ ဘေးအနှောင့်အယှက်တွေကို တားဆီးနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု တွေကတစ်ဖြည်းဖြည်းအားနည်းလာပြီးနောက်ပိုင်း တစ်ခုခုကိုမိနစ်အနည်းငယ်အာရုံစိုက်ဖို့တောင် တော်တော်ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။ ဒီလိုအာရုံမစိုက်နိုင်တဲ့ပြဿနာကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်ယူခြင်းတွေမှာ တိုးတက်မှုမရှိတာ၊ အလုပ်ခွင်တွေမှာ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်နည်းလာမျိုးတွေဖြစ်လာရပါတယ်။\nအာရုံစိုက်မှုအပြည့်အဝပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့အကျိုးများမယ်ဆိုတာ တော့မှန်ပေမယ့်…အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းတွေမြင့်မားအောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာမလွယ်ပါဘူး။ အာရုံစိုက်ခြင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြွက်သားတစ်ခုလို ဖြစ်ပါတယ်။ သန်မာတဲ့ကြွက်သားတစ်ခုရလာအောင် အားကစားသမားတွေ ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရသလိုပဲ အာရုံစိုက်မှုအားကောင်းအောင် ကိုယ့်ရဲ့ရှိပြီးသားအကျင့်ဆိုးတွေပြင်ရတယ်.. အကျင့်အသစ်တွေကို မွေးရတယ်…လေ့ကျင့်ရတယ် စသည်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမယ့်အရာတွေအများကြီးရှိပါတယ်။ ကဲဘာတွေများလုပ်ရမလဲ? အောက်ကအချက်လေးတွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါဦးနော်…\nကျွန်တော်တွေက အာရုံလွှင့်ပျံစေမယ့်အရာတွေများစွားဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရတဲ့သူတွေဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ သူငယ်ချင်း၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ ခေါ်သံတစ်ချက်လေးတောင် ကျွန်တော်တို့ အာရုံလွှင့်ပျံဖို့လွယ်ကြတဲ့သူတွေပါ။ အရမ်း Flexible ဖြစ်လွန်းတယ်လို့ခေါ်မလား? မင်မင်ကိုယ်တိုင်လည်း နှစ်ခါမခေါ်ရဘူး အလုပ်ကို ပစ်ချပြီး ကောက်ကောက်ပါတဲ့အထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။ ။ အနီးကလူတွေတင်မဟုတ်ဘူး ကိုယ့်ရဲ့ Phone တွေ၊ ကွန်ပြူတာတွေရဲ့ Notification အသံလေးတောင် အာရုံမစိုက်နိုင်အောင် အနှောင့်အယှက် ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်လုပ်မယ်လို့ဆုံးဖြတ်တိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်အနှောင့်အယှက်ပေးစေမယ့်အရာတွေကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချဖို့အကြံပေးပါရစေ။ ဥပမာအားဖြင့် ဖုန်းတွေကို Silent Mode လုပ်ထားတာ၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာ တွေမှာ စာလေ့လာတာ(သို့) အလုပ်လုပ်တာ၊ အရေးမကြီးတဲ့အရာတွေကို ဦးစားမပေးမိအောင်သတိထားတာ စသည်ဖြင့် အနှောင့်အယှက်တွေရဲ့အဝေးကို ရှောင်နေဖို့လိုပါတယ်နော်…\nတစ်ချိန်ထဲမှာ အလုပ်နှစ်ခု လုပ်လို့ အလုပ်တွင်မယ်လို့ ထင်ရင် ဒီအယူအဆကို ဖျောက်ပြစ်ဖို့အရင်ဆုံးပြောပါရစေ.. ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ်လုပ်တာက အာရုံလွှင့်ပျံဖို့၊ အာရုံတွေရှုပ်ထွေးသွားစေဖို့ လွယ်ကူလှပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့မှာ လုပ်စရာတွေ၊ လေ့လာစရာတွေ အများကြီးရှိနေသည့်တိုင် တစ်ခုထဲကို အာရုံစိုက်လုပ်ဖို့ အကြံပြုပါရစေ.. တစ်ခုထဲအာရုံစိုက်လုပ်နိုင်ခြင်းကသာ လေ့လာခြင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်ခွင်ထဲမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ထဲထဲဝင်ဝင်နဲ့ အသေးစိတ်ကို သိရှိနိုင်ဖို့၊ အလုပ်ပိုမို မြန်ဆန်တွင်ကျယ်စေဖို့ နည်းလမ်းပဲဖြစ်ပါတယ်။ အလင်းတန်းတစ်ခုကို တစ်နေရာထဲ စုထိုးတာနဲ့ နေရာတော်တော်များများကို ဖြန့်ထိုးတာ ဘယ်အရာက အလင်းအားပိုပြင်းလဲ? ဘယ်အရာက သေချာပိုမြင်ရလဲ? ဆိုတာကို မြင်ယောင်ကြည့်ရုံနဲ့ တစ်ခုထဲအာရုံစူးစိုက်နိုင်ခြင်းအကျိုးကို နားလည်ကြမယ်ထင်ပါတယ်နော်…\nပညာရေး၊ စီးပွားရေး၊ ကျန်းမာရေး လူမှုရေး .. စတဲ့အရေးတွေ အကုန်ရောထွေးပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ဘဝကြီးကို လူတိုင်းပိုင်ဆိုင်ကြပါတယ်။ အဆင်မပြေမှုတွေက တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုရှိတာမို့ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များစွာနဲ့ အတိတ်ကအကြောင်းတွေ၊ အနာဂတ်အကြောင်းတွေကို အများကြီးတွေးဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ အခုလက်ရှိပိုင်ဆိုင်နေတဲ့ ဘဝပျော်ရွင်မှုတွေကို မခံစားနိုင်တော့ဘူးလေ။ အလုပ်ထဲကို လည်းအာရုံမစိုက်နိုင်၊ စာတွေလည်းမလေ့လာနိုင်၊ သူငယ်ချင်းလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ပျော်နေရမယ့်အစား အပူတွေများတော့ မပျော်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီတော့ ဘာကောင်းကျိုးမှမရှိတဲ့ ဒီစိုးရိမ်မှုကြီးကို ဘာလို့ ဖမ်းဆုတ်ထားတော့မှာလဲ? အခုလက်ရှိဖြစ်နေတဲ့အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးသာ အာရုံစိုက် လုပ်ဆောင်ကြည့်ပါ။ ကိုယ့်အတွက်ထူးခြားမှုဆိုတာ ဇွဲလုံ့လရှိတဲ့အတိုင်းပြန်ရစမြဲပဲ။ ဒီတော့ အတိတ်ကိုလည်း မတွေးနဲ့၊ အနာဂတ်အတွက်လည်းစိတ်မပူနဲ့ ခုလက်ရှိပစ္စုပ္ပန်မှာပဲ နေထိုင်ပါ။ ပစ္စုပ္ပန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါနော်..\n၄. အနားယူဖို့ မမေ့နဲ့\nကိုယ့်အနေနဲ့ အကြာကြီးအာရုံစိုက်နေရင် ဦးနှောက်တွေ ထူပူလာပြီး ဘာမှစဉ်းစားလို့မထွက်တဲ့အခြေအနေမျိုးတွေ၊ ဘာမှ ဆက်လုပ်လို့မရတဲ့ အချိန်မျိုးတွေ ကြုံဖူးကြမယ်ထင်ပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာတဲ့အခါ မရမက ဆက်လုပ်မနေပဲ ခဏလမ်းထလျှောက်တာ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ခဏစကားပြောတာ၊ လေ့ကျင့်ခန်းလေးလုပ်လာတာမျိုးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်အနာပေးပါ။ လူရဲ့ဦးနှောက်က အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းအတိုင်းအတာရှိတဲ့အတွက် ခဏအနားယူခြင်းကလည်း အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုပါပဲ.\nနိဒါန်းမှာပြောခဲ့သလိုပဲ အာရုံစိုက်နိုင်ခြင်းဆိုတာ စိတ်ပိုင်ဆိုင်ရာ ကြွက်သားတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကြွက်သားကို ပိုပြီးသန်မာလာအောင် လေ့ကျင့်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကြားဖူးကြမှာပါ Meditation လုပ်တာမျိုးတွေ..။ ဟုတ်ပါတယ် အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းမြှင့်တက်လာအောင် Meditate လုပ်ရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် စာအုပ်ဖတ်တာ၊ သီချင်းနားထောင်တာ၊ ပန်းချီဆွဲတာ၊ အနုပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အရာတွေလေ့လာတာကလည်း အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်စေတဲ့အရာဖြစ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော်တို့အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းကို ဖျက်ဆီးစေတတ်တဲ့ Social Media တွေကို အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့ သုံးဖို့လိုအပ်ပါတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်နေတဲ့ Social Media Post တွေက ဦးနှောက်ရဲ့ အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းကို လျော့ကျစေနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်အနေနဲ့ ဒီလို Social Media တွေကို စွဲလမ်းလေလေ အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းတွေ ပျက်စီးလေလေဖြစ်ပါတယ်။\nနောက်ဆုံးအနေနဲ့ပြောချင်တာကတော့ အာရုံစိုက်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် က အားကစားသမားတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အားကစားသမားတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်အတိုင်းအတာအထိအောင်မြင်နေပါစေ အမြဲတမ်းလေ့ကျင့်နေရပါတယ်.. ဒီလိုပဲ အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းတွေ ပိုမိုမြှင့်တက်ဖို့ဆိုတာ အမြဲတမ်းလေ့ကျင့်နေရမယ့်အရာဖြစ်ပါတယ်။ အပေါ်က အချက်တွေမှာလည်း ဘာတွေလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ပြောပြပေးပြီးပြီးဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်တိုင် အာရုံမစိုက်နိုင်တဲ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲ လိုပါတော့တယ်နော်…


AAPP | Assistance Association for Political Prisoners » Blog Archive » မြန်မာနိုင်ငံတွင်ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းဖြစ်မှုကို ကုသပေးခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော စိတ်ကျန်းမာရေးမူဝါဒများ လိုအပ်မှု\nHome > MHAP အစီရငျခံစာ > မြန်မာနိုင်ငံတွင်ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းဖြစ်မှုကို ကုသပေးခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော စိတ်ကျန်းမာရေးမူဝါဒများ လိုအပ်မှု\nမြန်မာနိုင်ငံတွင်ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းဖြစ်မှုကို ကုသပေးခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော စိတ်ကျန်းမာရေးမူဝါဒများ လိုအပ်မှု\nPosted on October 10, 2019 • Posted in MHAP အစီရငျခံစာ, Slide show (Burmese)\nဤအစီရင်ခံစာဖြစ်မြောက်ရေးအတွက် အဓိကကြိုးစားပေးခဲ့သော Ms.Ronja Baatz အားလည်းကောင်း၊ ဘာသာပြန်ဆိုမှု အပါအဝင် ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့သော AAPP ၏ စိတ်ဓါတ်ပြန်လည်မြှင့်တင်ရေးအစီအစဉ် (MHAP) နှင့် AAPP ဝန်ထမ်းများအား အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။\nထို့အပြင် အစီရင်ခံစာ ထုတ်ဝေနိုင်ရေးအတွက် ငွေကြေးအကူအညီပေးခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ ဗြိတိသျှသံရုံးနှင့် အစီရင်ခံစာမိတ်ဆက်ပွဲကို လက်ခံကျင်းပပေးသော ရန်ကုန်မြို့ မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ ပြင်သစ်သံရုံး ယဉ်ကျေးမှုဌာန Ms. Laetitia Hoarau (Technical Cooperation and Humanitarian Affair Officer, French Embassy in Myanmar ) အပါအဝင် သံရုံးတာဝန်ရှိသူများအား နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများ ကူညီစောင့်ရှောက်ရေးအသင်း (Assistance Association for Political Prisoners) မှ အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါကြောင်း မှတ်တမ်းတင် ဖော်ပြအပ်ပါသည်။\n၂၀၁၅ ထုတ်ပြန်ချက်အရ ကျန်းမာရေးပြဿနာ ၁၀ ခုတွင် စိတ်ဓါတ်ကျမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု စံလွဲခြင်းတို့မှာ အဖြစ်များပြီး ဂရုစိုက်ဖြေရှင်းမှု အားအနည်းဆုံးသော စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာများဖြစ်နေကြပြီး (IMHE 2015)ထိုပြဿနာနှစ်ခုလုံး၏ ဖြစ်ပွားမှုနှုန်းသည် တိုးပွားလျက်ရှိနေသည်။ (WHO 2017) ထိုပြဿနာများသည် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းဖြစ်မှုများဖြစ်သည်။\nဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းမှုများအတွက် ထိရောက်သော ကုသမှုများရှိသော်လည်း ကမ္ဘာ့လူဉီးရေအများစုမှာ ထိုကုသမှုများကို ရရှိနိုင်မှု မရှိကြပေ။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းမှုများအတွက် ကုသမှုကွာဟချက်သည် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါးရှိသည်။ (Than Tun Sein et al. 2014)မြန်မာနိုင်ငံ၏ လက်ရှိနိုင်ငံရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများသည် မူဝါဒရေးစွဲသူများအတွက် အားကောင်းသောစိတ်ကျန်းမာရေးတခုကို ဖန်တီးရန်အခွင့်အလမ်းတရပ် ပွင့်လာခြင်းဖြစ်သည်၊ AAPP သည် စိတ်ကျန်းမာရေးလုပ်ငန်းကို ဉီးစားပေးအကောင်အထည်ဖော်နေသည့်အဖွဲ့များထဲမှ တဖွဲ့ဖြစ်ပြီး စိတ်ကျန်းမာရေးဝန်ဆောင်မှုများ တိုးတက်မှုအတွက် အထောက်အကူပေး‌နေသော အဖွဲ့အစည်းတခုဖြစ်သည်။ ယခုအစီရင်ခံစာသည် စိတ်ကျန်းမာရေးလုပ်ငန်းများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် AAPP ၏ ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာဖြစ်သည်။\nအစီရင်ခံစာအပြည့်အစုံကို ဖတ်ရှုရန် MHAP Report Burmese Version\nဤအစီရငျခံစာဖွဈမွောကျရေးအတှကျ အဓိကကွိုးစားပေးခဲ့သော Ms.Ronja Baatz အားလညျးကောငျး၊ ဘာသာပွနျဆိုမှု အပါအဝငျ ဝိုငျးဝနျးကူညီပေးခဲ့သော AAPP ၏ စိတျဓါတျပွနျလညျမွှငျ့တငျရေးအစီအစဉျ (MHAP) နှငျ့ AAPP ဝနျထမျးမြားအား အထူးကြေးဇူးတငျရှိပါသညျ။\nထို့အပွငျ အစီရငျခံစာ ထုတျဝနေိုငျရေးအတှကျ ငှကွေေးအကူအညီပေးခဲ့သော မွနျမာနိုငျငံဆိုငျရာ ဗွိတိသြှသံရုံးနှငျ့ အစီရငျခံစာမိတျဆကျပှဲကို လကျခံကငျြးပပေးသော ရနျကုနျမွို့ မွနျမာနိုငျငံဆိုငျရာ ပွငျသဈသံရုံး ယဉျကြေးမှုဌာန Ms. Laetitia Hoarau (Technical Cooperation and Humanitarian Affair Officer, French Embassy in Myanmar ) အပါအဝငျ သံရုံးတာဝနျရှိသူမြားအား နိုငျငံရေးအကဉျြးသားမြား ကူညီစောငျ့ရှောကျရေးအသငျး (Assistance Association for Political Prisoners) မှ အထူးကြေးဇူးတငျရှိပါကွောငျး မှတျတမျးတငျ ဖျောပွအပျပါသညျ။\n၂၀၁၅ ထုတျပွနျခကျြအရ ကနျြးမာရေးပွဿနာ ၁၀ ခုတှငျ စိတျဓါတျကမြှုနှငျ့ စိုးရိမျပူပနျမှု စံလှဲခွငျးတို့မှာ အဖွဈမြားပွီး ဂရုစိုကျဖွရှေငျးမှု အားအနညျးဆုံးသော စိတျကနျြးမာရေးဆိုငျရာ ပွဿနာမြားဖွဈနကွေပွီး (IMHE 2015)ထိုပွဿနာနှဈခုလုံး၏ ဖွဈပှားမှုနှုနျးသညျ တိုးပှားလကျြရှိနသေညျ။ (WHO 2017) ထိုပွဿနာမြားသညျ ဖွဈလဖွေ့ဈထရှိသော စိတျပိုငျးဆိုငျရာ နာမကနျြးဖွဈမှုမြားဖွဈသညျ။\nဖွဈလဖွေ့ဈထရှိသော စိတျပိုငျးဆိုငျရာ နာမကနျြးမှုမြားအတှကျ ထိရောကျသော ကုသမှုမြားရှိသျောလညျး ကမ်ဘာ့လူဉီးရအေမြားစုမှာ ထိုကုသမှုမြားကို ရရှိနိုငျမှု မရှိကွပေ။ မွနျမာနိုငျငံတှငျ ဖွဈလဖွေ့ဈထရှိသော စိတျပိုငျးဆိုငျရာ နာမကနျြးမှုမြားအတှကျ ကုသမှုကှာဟခကျြသညျ ၉၀ ရာခိုငျနှုနျးနီးပါးရှိသညျ။ (Than Tun Sein et al. 2014)မွနျမာနိုငျငံ၏ လကျရှိနိုငျငံရေးပွုပွငျပွောငျးလဲမှုမြားသညျ မူဝါဒရေးစှဲသူမြားအတှကျ အားကောငျးသောစိတျကနျြးမာရေးတခုကို ဖနျတီးရနျအခှငျ့အလမျးတရပျ ပှငျ့လာခွငျးဖွဈသညျ၊ AAPP သညျ စိတျကနျြးမာရေးလုပျငနျးကို ဉီးစားပေးအကောငျအထညျဖျောနသေညျ့အဖှဲ့မြားထဲမှ တဖှဲ့ဖွဈပွီး စိတျကနျြးမာရေးဝနျဆောငျမှုမြား တိုးတကျမှုအတှကျ အထောကျအကူပေး‌နသေော အဖှဲ့အစညျးတခုဖွဈသညျ။ ယခုအစီရငျခံစာသညျ စိတျကနျြးမာရေးလုပျငနျးမြား ဖှံ့ဖွိုးတိုးတကျရေးအတှကျ AAPP ၏ ပထမဆုံး အစီရငျခံစာဖွဈသညျ။


စာပဒေသာ | MoeMaKa Burmese News & Media | Page 513\nရေးခဲ့မိသော မှတ်တမ်းများ – (၁၆)\nအုန်းနိုင် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၅၊ ၂၀၁၃ ● ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ ဓနုဖြူ ၁၉၈၉ ဧပြီလ (၅) ရက်နေ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ရဲ့ ဧရာဝတီတိုင်းခရီးစဉ်အတွင်းက ဓနုဖြူမြို့မှာ စစ်တပ်နဲ့ရင်ဆိုင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အဖြစ် အ ပျက်ကိုတော့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ရဲ့  သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ (၄) ထဲကအတိုင်းပဲ ဖော်ပြချင်ပါတယ်။ ဦးကြည်မောင်က မြေပုံနဲ့တကွ ရှင်း ပြပါတယ်။ “တကယ်တော့ ဖြစ်ခဲ့တာက နှစ်ပိုင်းပါ။ ပထမပိုင်းက မနက် (၉)နာရီခွဲလောက်။ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးက နယ်မြေ အမျိုးသားဒီမို ကရေ စီ အဖွဲ့ ချုပ် ရုံးခန်းကထွက်လာကာစဖြစ်ပါတယ်..။(မြေပုံပြသည်) ကျနော်တို့တဖွဲ့ လုံး လူငါးဆယ်လောက် ပါပါတယ်..။ဒီလမ်းအတိုင်း ထွက်လာပါတယ်..။မဟာဗန္ဒုလ လမ်းပါ..။အဲဒီနောက် ဒီနေရာမှာ ဘယ်ဖက်ချိုးပြီး သင်္ဘောဆိပ်ကိုသွားတယ်..။အငှားမော်တော် နဲ့ ရွာတွေဘက် ထွက်မလို့ ပါ..။ကျနော်တို့ ...\nေ နွ လု လု ဦး\nကမာပုလဲ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄၊ ၂၀၁၃ ဆောင်းဟာ နှင်းရုပ်တောင် မပေါ်နိုင်ရှာတော့ … ချောက်တီးချောက်ချက် မြူ အစအန … အက်ကွဲ ပြိုကျနေတဲ့ ဟေမန္တ သရုပ်မှန် ရှုမျှော်ခင်း နှင်းခါးခါး ညတွေကိုမှ လွမ်းလှပါသတဲ့ …။ အိပ်မက်က အသေဖြစ်နေရင် ဘ၀နဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ လူဖြစ်ရှုံးမှုများ ကလေးရယ် … မင်းဟာ ဆာရီရယ်လစ်ဇင် ပန်းချီကားထဲက သက်ပျောက် မန္တာန် တခုသာပ … မင့်နှလုံးသားနဲ့ မင်းအချစ် နီးရက်နဲ့ ဝေးခဲ့မယ် …။ ပျက်ကျမယ့် လေယာဉ်တစင်းပေါ် မင်းရဲ့ တခါက ကတိတွေ စီးနင်းလိုက်ပါသွားပြီလား … ဒီဘ၀ကို အသေအချာ ဒီမျှနဲ့ ကျေနပ်လိုက်ပြီလား … မင့်မုသားက မင့်လျှာကို...\nဒစ်ဂျစ်တယ်စာအုပ် -‘Walking Through The Wonderland’ and Selected Articles’ ရေးသူ – Junior Win ထုတ်ဝေသူ – Moemaka Media၊ ဖြန့်ချိရေး – Amazon Kindle Online မှာ ဖြန့်ချိ်သည်။ နေ့စွဲ – ၁၃ ဖေဖော်ဝါရီ၊ ၂၀၁၃ စာမျက်နှာ – ၁၇၀ခန့် ဆိုဒ် – 2MBခန့် စာအုပ်က အမေဇုံအွန်လိုင်းကနေ ထွက်လာသော ဂျူနီယာဝင်း၏ ပထမဦးဆုံး အင်္ဂလိပ်လိုရေးသားထားသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်ခွဲခန့် http://Juniorwin-english.blogspot.com နှင့် http://moemaka.org မှာရေးသားဖြစ်ခဲ့သမျှနှင့် တစ်လကျော်ကြာ ပြင်ဆင်ခဲ့ရသောရလဒ်က သည်ebook ထွက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ စာအုပ်ကြောငြာကို စတွေ့ခဲ့ချိန်မှာ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတာ...\nထောင်စာပေသမိုင်း မောင်စွမ်းရည်၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄၊ ၂၀၁၃ မျက်မှောက်တေ် ဗမာစာပေလောကမှာ ထွန်းကားပေါ်လွင်တဲ့ စာအုပ်စာပေအမျိုးအစားကို ပြောပါဆိုရင် “ထောင်စာပေ” လို့ ပြောမလား စဉ်းစားနေမိပါတယ်။ စေ့စေ့တွေးတော့ ရေးရေးပေါ် ဆိုသလို ဗမာစာပေအစ ထောင်စာပေကလို့ ပြောရမလားလို့လဲ အောက်မေ့မိပါတယ်။ ကျနော်တို့ငယ်စဉ် ကျောင်းသားဘ၀က ဗမာစာပေ၊ ဗမာကဗျာသင်လို့ရှိရင် အနန္တသူရိယရဲ့ မျက်ဖြေလင်္ကာဆိုတာက စ သင်ရပါတယ်။ “သူတည်းတယောက် ကောင်းဖို့ရောက်မှု၊ သူတယောက်မှာ ပျက်လင့်ကာသာ ဓမ္မတာတည်း။ ရွှေအိမ်နန်းနှင့် ကြငှာန်းလည်း စံ၊ မတ်ပေါင်းရံလျက်၊ ပျော်စံရိပ်ငြိမ်၊ စည်းစိမ်မကွာ၊ မင်းချမ်းသာကား၊ သမုဒ္ဓရာရေထက် ခဏတက်သည့် ရေပွက်ပမာ တသက်လျာတည်း …” စသည်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ကဗျာပါ။ ရှင်ဘုရာက အမျက်ထွက်ပြီး ဖမ်းဆီးထောင်ချရုံမက တောင်စွယ်နေကွယ်လျင်...\nချစ်သူများနေ့ အတွေးများ အရှင်နန္ဒ၀ံသ၊ ဇေယျသုခကျောင်း၊ အမာရီလိုမြို့၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄၊ ၂၀၁၃ • ချစ်သူများနေ့ အတွေးများ စာရေးသူသည် မကြာမီသော ကာလမှာ မိဘဆရာ ညာတကာတို့ရဲ့ မေတ္တာလောင်းရိပ်သို့ ခေတ္တပြန်လည် ခိုဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်လို့နေပါတယ် ……မှတ်မှတ်ရရ အမေရိကန်မှ ခရီးစတင်ထွက်ခွာမည့်နေ့သည်ကား ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၄ ရက်……အများသိသော ချစ်သူများနေ့….. အော် ချစ်သူများနေ့မှာ ချစ်သော မိဘ ဆရာရှိရာ ဇာတိဋ္ဌာနေဆီသို့ ပြန်ရတော့မှာဆိုတော့ ရင်ထဲမှာ ပျော်သလိုလို…. ဒါပေမဲ့ အပျော်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငြိတွယ်ပါလာတဲ့ အတွေးကတော့ …ဒီလို ချစ်သူများ နေ့မှာမှ မိမိကို ချစ်ခင်လေးစားသူတွေရဲ့ ရင်လွှာကို ခွာချန်ပြီး ဇာတိဆီကချစ်ခင်သူတွေထံ ပြန်ဖို့ စီစဉ်မိလေခြင်းကိုပါ….။ ဟိုး ဇာတိမြေမှ မိမ်ိပြန်လာမှာမို့...\nကမာပုလဲ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၃၊ ၂ ၀၁၃ လူတွေ အရပ်ရှည်လာသလို သစ်ပင်တွေလည်း အရပ်ရှည်လာတယ် … ။ လူက အောက်ဆီဂျင်လိုအပ်သလို သစ်ပင်တွေကလည်း အောက်ဆီဂျင်လိုအပ်တယ် … ။ လူတွေ ရေငတ်သလို သစ်ပင်တွေလည်း ရေငတ်တယ် …။ မိုးခေါင်ရေရှား ရပ်ဝန်းမှာ လူက ရေတွင်းနက်နက်တူးပြီး အသက်ရှင်သလို သစ်ပင်တွေက အမြစ်နက်နက်တူးပြီး အသက်ရှင်တယ် …။ လူတွေက အမိုးအကာနဲ့ အရိပ်ကိုရှာတယ် သစ်ပင်တွေက အကိုင်းအခက်အရွက်တွေနဲ့ အရိပ်ကိုပေးတယ် …။ လူတွေက သစ်ပင်တွေကို ခုတ်ဖြတ်သတ်တယ် သစ်ပင်တွေက လူတွေကို ခုတ်ဖြတ် မသတ်ခဲ့ဘူး …။ လူတွေက မတူကွဲပြားတဲ့ ဘာသာတရားတွေမှာ ကိုးကွယ်မှုကျွံရင်း အချင်းချင်း ရန်သတ်ကြ၊ သစ်ပင်တွေက သစ္စာတရားကို...\nဖေဖေါ်ဝါရီဆုတောင်း (Shwe Let Yar Taw)\nဖေဖေါ်ဝါရီဆုတောင်း ရွှေလက်ယာတော်၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၃၊ ၂၀၁၃ မေးတန်းလန်းနဲ့ အမြဲငေးငေး နေရတဲ့ မြို့လေးကနေ သင်တို့ကို ငါတမ်းတလိုက်မိပါရဲ့……။မိတ်ဆွေတို့…………………………………… စာအုပ်ထူထူကြီးတွေကို တရှိုက်မက်မက်၊ ခုံခုံမင်မင်ရှိလှတဲ့ လူငယ်လေးတွေဟာ တောအုပ်ထူထူကြီးတွေထဲကို ဘာကြောင့်ရောက်သွားရတာလဲ….. ငါမဖြေဘူး…. သင်လည်းမဖြေနဲ့… သမိုင်းကဖြေလိမ့်မယ်… အချိန်တော့လိုတာပေါ့။မိတ်ဆွေတို့…. ဒေါင်းပျိုတွေ မြူးတဲ့တောမှာ ၀ဲကတော့တွေကို ဘယ်သူတွေက ပစ်ချသွားကြပါသလဲ… သမိုင်းကဖြေလိမ့်မယ် အချိန်တစ်ခုတော့ ပေးကောင်း ပေးရမှာပေါ့။ မိတ်ဆွေတို့……………. မိဘတွေအိပ်နေချိန်မှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ… မှောင်ရိပ်ကနေ တိတ်တဆိတ်နှုတ်ဆက်… ခြေသံကိုဖွဖွနင်းပြီး ……………….. သူတို့တွေ ခရီးထွက်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ ခြေလှမ်းတွေတိုင်းမှာ ပန်းတွေမပွင့်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူတို့နားလည်ခဲ့ကြပါတယ်………………။ ကြောက်လို့ပြေးတာမဟုတ်.. ခြောက်လို့ပြေးတာမဟုတ်… ခံယူချက်တစ်ခုနဲ့… အမိမြေကိုပေးဆပ်ဖို့ အတွက်… လူငယ်ဆိုတဲ့လတ်ဆတ်တဲ့ဘ၀ကို သူတို့ပုံအောပြီး ပေးပစ်လိုက်ကြတယ်။ သည်ကဗျာဟာ ဘုန်းတော်ဘွဲ့ကဗျာမဟုတ်ပါဘူး…. နောက်ပြီး.....\nဖေဖေါ်ဝါရီ ၁၂ … ကျိန်စာ\nကမာပုလဲ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၂၊ ၂၀၁၃ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အမေဟာ အမေပါပဲ … တဲ့။ ဘယ်လို လူဖြစ်ခွင့်လဲ ပြည့်တန်ဆာ ခေတ်ကြီးမှာ လူမဖြစ်ချင်ပါဘူး မေမေ …။ သိဒ္ဓတ္ထလည်း ပြည့်တန်ဆာ ကျေးကျွန်လူတန်းစား အတွက် လွတ်မြောက်ဖို့ကို ဆောင်ကျဉ်းတိုက်ယူမပေးနိုင်ရှာခဲ့သူ …။ ပြည်ထောင်စုနေ့တဲ့ မဟာ လူမျိုးကြီး ၀ါဒအောက်မှာ ကျီးလန့် အစာစားနေရတဲ့ ခေတ်ပျက်ကြီး လက်ရှိမှာ … ဗမာပြည်ရဲ့ အမျိုးသားညီညွှတ်ရေးဟာ လူတကာ အညစ်အကြေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ မိန်းမရွင်တယောက်ရဲ့ ထမီစုတ် တထည်သာ။ ။ (ဗမာပြည် … ပြည်ထောင်စုနေ့ … ၂၀၁၃) No tags for this post. Related posts...\nငြိ မ်းေ ရးခ ရီးရှ ည် ချီ တ က်နေ သူ များ သို့( ၃ ) (Aung Way)\nLONG WALK TO PEACE OUR JOURNEY IS NOT COMPLETE ငြိ မ်းေ ရးခ ရီးရှ ည် ချီ တ က်နေ သူ များ သို့( ၃ ) အောင်ဝေး၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၂၊ ၂၀၁၃ ရဲဘော်တို့ - ခြေထောက်တွေကို ရွက်လွှင့် ဇော်ဝင်းထွဋ်လို ရွက်လွှင့်။ ကျည်ဆန်များအစား ပန်းများပွင့်စေ။ သေနတ်သံဆိတ် သူငယ်အိပ်စေ။ ငါတို့ ခေတ်မှာ...\nPage 513 of 578«1...511512513514515...578»\nငမိုဃ်း ● ဆီးရီးယား\nလှကျော်ဇော - ကျေးဇူးရှင် မွေးမေမေများသို့\nမြန်မာနိုင်ငံတွင်ကျင်းပခဲ့သော ရွေးကောက်ပွဲများကို စစ်တမ်းထုတ်ကြည့်ခြင်း - အပိုင်း (၉)\nထိုင်ခုံ အလွတ်တွေ - လျူရှား (မျိုးတေဇာမောင် ဘာသာပြန်)


N-GUN JA WA: ရခိုင်လူမျိုးနှင့် မြန်မာစာ - အသျှင် ကုသလ\nရခိုင်လူမျိုးနှင့် မြန်မာစာ - အသျှင် ကုသလ\nဒွါရာဝတီ - အသျှင် ကုသလ(ငွေသဇင်)\n" ရခိုင်လူမျိုးနှင့် မြန်မာစာ " ဟူသော ဆောင်းပါးသည် ရခိုင်လူမျိုးနှင့် မြန်မာစာ မည်သို့မည်ပုံ ဆက်စပ်နေသည်ကို သိရှိနိုင်ကြစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဤဆောင်းပါးကို ရေးသားရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\n" ရခိုင်လူမျိုးနှင့် မြန်မာစာ၊ မြန်မာစာနှင့် ရခိုင်လူမျိုး" ကို မည်သည့်အခါမျှ ခွဲခြား၍ ရလိမ့်မည်မဟုတ်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြန်မာစာကို ရခိုင်လူမျိုးတို့က မိမိတို့၏ " ကိုယ်ပိုင်စာပေ " အနေဖြင့် အသိအမှတ်ပြု ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် " မြန်မာစာ " ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော " အက္ခရာစာပေ " ကို ရခိုင်လူမျိုးတို့က မိမိတို့၏ " ရခိုင်စာ" ဟူ၍သာ သိနေကြပါသည်။ စာပေကို ရေးသားသည့်အခါ၌ ရခိုင်စကားပြော အသုံးအနှုန်းဖြင့် ရေးသားခြင်း၊ စာပေအသုံးအနှုန်းဖြင့် ရေးသားခြင်းဟူ၍သာ ခွဲခြားထားသည်။ အက္ခရာ စာပေအနေဖြင့်မူ သည်အက္ခရာသည် စာပေဖြင့်သာ ရေးသားနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\nယင်းစာအမျိုးအစားကို ရခိုင်တို့က " ရခိုင်စာ " (သို့မဟုတ်) " ရက္ခဝဏ္ဏအက္ခရာ " ဟု အမည်ပေးကာ ခေါ်ဝေါ်သမှု ပြုနေကြသည်ကို လည်း တွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံတွင် လူမျိုးပေါင်း (၁၃၅)မျိုး ရှိကြသည့်အနက် " မြန်မာစာ အရေးအသား" ကို မည်သည့်လူမျိုးတို့က " ရှေးဦးစွာ စတင်ရေးသား " ခဲ့ကြသည်ကို လေ့လာစူးစမ်းဖို့ အချိန်တန်ပြီဟု စာရေးသူ ယူဆပါသည်။ အကယ်၍ အဖြေမှန် ထွက်ရှိခဲ့ပါလျှင်လည်း အားလုံးက သဘောထားကြီးစွာဖြင့် လက်ခံအတည်ပြု ပေးကြဖို့ကိုလည်း အနူးအညွတ် မေတ္တရပ်ခံလိုပါသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံအတွင်း၌ ရှေးကရခိုင်လူမျိုးတို့တွင် "ရခိုင်စာ"၊ မွန်လူမျိုးတို့တွင် "မွန်စာနှင့် ပျူစာ"၊ ပြူ(ပျူ)လူမျိုးတို့တွင် "ပြူ(ပျူ)စာ" ဟူ၍ ကိုယ်ပိုင်စာပေ အသီးသီးရှိခဲ့ကြသည့်အနက် သည်ဆောင်ပါးစာတမ်း၌ "မွန်စာနှင့် ပျူစာ" လေ့လာဆန်းစစ်မှုမပြုတော့ဘဲ "မြန်မာစာ"ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော "ရခိုင်စာ"ကိုသာ နှစ်ဖက်နှိုင်းယှဉ်၍ ဝေဖန်သုံးသပ် တင်ပြသွားမည်ဖြစ်ပါသည်။\nနှစ်ဖက်နှိုင်းယှဉ်ရာ၌ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ထင်ရှားပြီး ခိုင်မာသော သမိုင်းဆိုင်ရာ ခေတ်ပြိုင် အထောက်အထားတစ်ခုစီကိုသာ ထုတ်နုတ်၍ ရေးသားတင်ပြသွားပါမည်။ အထောက်အထားရှိတိုင်း အကျယ်တ၀င့်တင်ပြဖို့ဆိုသည်မှာ အခြေအနေမပေးသေးသဖြင့် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။\nရခိုင်နှင့်မြန်မာ ခေတ်ပြိုင်မှုကို ရှာကြည့်ခြင်း " မြန်မာစာပေ " ကို ရေးသားနေကြသည့် " ရခိုင်လူမျိုးနှင့် မြန်မာလူမျိုးတို့၏ ခေတ်ပြိုင်အချိန်ကာလကို ရှာကြည့်သော် ဤသို့တွေ့ရ၏။ " ပု၊ ပင်း၊ အင်း၊ တောင်၊ ညောင်ရမ်းနောင်၊ ကုန်ဘောင် ခုနှစ်ဆက်" ဟူသော သင်္ကေတ သံပေါက် ကဗျာအရ မြန်မာလူမျိုးတို့တွင် ပုဂံခေတ်၊ ပင်းယခေတ်၊ အင်းဝခေတ်၊ တောင်ငူခေတ်၊ ညောင်ရမ်းခေတ်၊ ကုန်းဘောင်ခေတ် ဟူ၍ ခေတ် (၆)ခေတ် ထွန်းကားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။\nရခိုင်လူမျိုးတို့တွင်လည်း ဒွါရာဝတီခေတ်၊ ရှေးဝေသာလီခေတ်၊ ဓညဝတီ (ပ၊ဒု၊တ)ခေတ်၊ ဝေသာလီကျောက်လှေကားခေတ်၊ လေးမြို့ခေတ်၊ မြောက်ဦး (ပ၊ဒု၊တ)ခေတ်ဟူ၍ ခေတ် (၆)ခေတ် ထွန်း ကားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။ သို့သော် အချိန်ကာလကြာမြင့်ပုံခြင်းတော့ တူနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။\nယင်းတို့အနက် မြန်မာတို့၏ ပုဂံခေတ်နှင့် ရခိုင်တို့၏ လေးမြို့ခေတ်မှာ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်ကြ၏။ မြန်မာတို့ဘက်က ပုဂံခေတ်၏ ထင်ရှားသော " ရာဇကုမာရ်ကျောက်စာ (ခေါ်) မြစေတီကျောက်စာ" ကို ခိုင်မာသော အထောက်အထားအဖြစ် တင်ပြမှာဖြစ်ပြီး၊ ရခိုင်တို့ဘက်က စစ်တွေမြို့၊ ခေါင်းလောင်းကျောင်းတိုက်ရှိ လေးမြို့ခေတ် "ရခိုင်ဘုရင် မင်းရင်ဖြူ " သွန်းလုပ်ပူဇော်ခဲ့သော ဘုရား၏ " စမ္မခဏ်ကမ္ပည်းစာ " ကို ခိုင်မာသော အထောက်အထားအနေဖြင့် တင်ပြသွားမှာ ဖြစ်ပါသည်။\nမြန်မာတို့၏ ပုဂံခေတ် " ကြာ၊ အိုး၊ အံ၊ ပုဂံတည်" ဟူသော ဆောင်ပုဒ်အရ ပျဉ်ပြားမင်း (အေဒီ ၈၄၆ မှ ၈၇၈ ထိ) သည် ယခုလက်ရှိ ပုဂံမြို့ကို တည်ချိန်မှာ ကောဇာ ၂၁၁ ခု၊ ခရစ်အေဒီ ၈၄၉ ခု ဖြစ်၏။ ပုဂံပျက်ချိန်မှာကား " စောမွန်နစ်မင်း " (အေဒီ ၁၃၂၅ မှ ၁၃၆၉ ) လက်ထက်တွင် ဖြစ်လေ၏။\nပျဉ်ပြားမင်းသည် ပုဂံမြို့ကိုတည်ဆောက်နေသည့်အချိန်တွင် ပုဂံ၌ " ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ" မရောက်ရှိသေး။ အလားတူ " မြန်မာစာ" ဟူသော စာပေးရေးသားမှု အတတ်ပညာသည်လည်း လုံးဝမရှိသေး သည်ကို တွေ့ရ၏။\nပုဂံမြို့၌ ပျဉ်ပြားမင်းလွန်ပြီးနောက် တန်နက်မင်း (အေဒီ ၈၇၈-၉၀၆)၊ ၎င်းနောက် စလေငခွေးမင်း (အေဒီ ၉၀၆-၉၁၅)၊ ၎င်းနောက် စလေငခွေးမင်း (အေဒီ ၉၁၅-၉၃၁)၊ ၎င်းနောက် ညောင်ဦးစောရဟန်းမင်း (တောင်သူကြီးမင်း) (အေဒီ ၉၃၁-၉၆၄)၊ ၎င်းနောက် ကွမ်းဆော်ကြောင်ဖြူမင်း (အေဒီ ၉၆၄-၉၆၈)၊ ၎င်းနောက် ကျည်စိုးမင်း (အေဒီ ၉၈၆-၉၉၂)၊ ၎င်းနောက် စုက္ကတေးမင်း (အေဒီ ၉၉၂-၁၀၁၇)၊ ၎င်းနောက် အနော်ရထာမင်း (အေဒီ ၁၀၄၄-၁၀၇၇) လက်ထက်တွင်မှ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာကို မွန်ရဟန်းတော် ရှင်အရဟံ၏ အကူအညီ ဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ရ၏။ ယင်းအချိန်အထိ " ပုဂံ" ၌ " မြန်မာစာ " ဟူသော အရေးအသား မရှိသေးချေ။ မွန်လူမျိုးတို့၏ စာပေကိုသာ မွန်ပညာရှိများ၏ အကူအညီဖြင့် ရေးသားနေကြရလေသည်။\nအနော်ရထာမင်း လွန်ပြီးနောက် စောလူးမင်း (အေဒီိ ၁၀၇၇-၁၀၈၄)၊ ၎င်းနောက် ကျန်စစ်သား မင်း (အေဒီ ၁၀၈၄-၁၁၁၃) လက်ထက်တွင် " ဇေယျခေတ္တရာ" အမည်ရှိသော သားတော် " ရာဇကုမာရ်" သည် ပုဂံ၌ " မြစေတီဘုရား" ကို တည်၏။ မြစေတီဘုရား၌ သူ၏ကုသိုလ်တော် မှတ်တမ်းကို " ပါဠိ၊ မြန်မာ၊ မွန်၊ ပျူ " ဟူ၍ ဘာသာလေးမျိုးဖြင့် ကမ္ပည်းစာ ရေးထိုးစေခဲ့ပါသည်။ ယင်းမြစေတီဘုရား ကျောက်စာကား ပုဂံခေတ် ကျောက်စာများအနက် " ရှေးအကျဆုံးကျောက်စာ" ဖြစ်၏။ မြစေတီကျောက်စာကို သာသနာတော် သက္ကရာဇ် ၁၆၅၇ ခု၊ ကောဇာ ၄၇၅ ခု (ခရစ်အေဒီ ၁၁၁၃ ခု)တွင် ရေးထိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်။ ယင်းအချိန်ထိ ပုဂံ၌ " ပျူလူမျိုး" တို့ ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့ရ၏။\nရခိုင်တို့၏ လေးမြို့ခေတ် ရခိုင်တုိ့၏ လေးမြို့ခေတ်သည် အေဒီ ၈၁၈ မှ ၁၄၃၀ ထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရ၏။ လေးမြို့ခေတ် ဆိုသည်မှာ အဉ္စနနဒီမြစ်၏ ဝဲယာ၌ ပဉ္စာမြို့၊ ပုရိန်မြို့၊ နေရဉ္စရာတောင်ငူမြို့၊ လောင်းကြက်မြို့ဟူ၍ မြို့လေးမြို့ တည်ရှိခဲ့သည်ကို အကြောင်းပြု၍ " လေးမြို့ခေတ်" ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\nမြန်မာတို့၏ " ပျဉ်ပြားမင်း" သည် ယခုလက်ရှိ " ပုဂံမြို့"ကို မတည်ဆောက်ရသေးမီ (၃၁)နှစ်အလိုက လေးမြို့ခေတ် ရခိုင်ဘုရင် " ခေတ္တသင်မင်း" သည် " ပဉ္စာမြို့" ကို သာသနာ ၁၃၆၂ ခု၊ ကောဇာ ၁၈၀ ခု၊ (အေဒီ ၈၁၈) တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်နေပါသည်။\nရခိုင်တို့၏ လေးမြို့ခေတ် " ခေတ္တ သင်မင်း" လက်ထက်တွင် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာ ထွန်းကားနေမှု ကို မဆိုထားဘိ လေးမြို့ခေတ်၏ အထက်က ဝေသာလီ ကျောက်လှေကားခေတ် (အေဒီ ၃၂၇ မှ ၈၁၈ ထိ) တွင် လည်းကောင်း၊ တတိယ ဓညဝတီခေတ် ( ဘီစီ ၅၆၉ မှ အေဒီ ၃၂၆ ထိ ) တွင်လည်းကောင်း၊ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓသာသနာနှင့်ပအတူ စာပေယဉ်ကျေးမှု အနုပညာများ ထွန်းကားလျှက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယ မရှိ ခိုင်မာသော အထောက်အထားများက သက်သေပြလျှက် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ပါသည်။\nယင်းတို့အနက် လေးမြို့ခေတ် (အေဒီ ၈၁၈ မှ ၁၄၃၀ ထိ ) ပဉ္စာမြို့တည် " ခေတ္တ သင်မင်း" မှ (၃) ဆက်မြောက် " ဘုရင်မင်းရင်ဖြူ" လက်ထက် (အေဒီ ၈၄၃-၈၇၃ ထိ) အေဒီ ၈၄၇ တွင် သွန်းလုပ်ပူဇော်ခဲ့သော ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော် ( ဥာဏ်တော်အမြင့် ၁ ပေ ၂.၃ လက်မ၊ ယခုအခါ စစ်တွေမြို့၊ ခေါင်းလောင်း ကျောင်းတိုက် တွင် ကိန်းဝပ်လျှက် ရှိသည်။) ၏ " စမ္မခဏ် ကမ္ပည်းစာ" ကို တင်ပြလိုပါသည်။ ကျန်စာပေ အထောက်အထား များစွာ ရှိကြသော်လည်း စာရေးသူအနေဖြင့် ယင်းဘုရား၌ ပါရှိသော " စမ္မခဏ် ကမ္ပည်းစာ" ကိုသာ ရခိုင်စာပေ ဘက်က ခိုင်မာသော အထောက်အထားတစ်ခု အနေဖြင့် တင်ပြသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။\nဘုရားဆင်းတုတော် စမ္မခဏ်ကမ္ပည်းစာ အဆိုပါဘုရား၏ စမ္မခဏ်ကမ္ပည်းစာမှာ ယခုခေတ် " မြန်မာစာ" ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော " ရခိုင်စာ" အရေးအသားဖြင့် ရေးထိုးမှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ရှိရသည်။\n" သက္ကရာဇ် ၉၊ ကဆုန်လဆန်း ၆ ရက်၊ တနင်္လာ ၅ နာရီကျော်..... ရောက်.......... ကြီးသွန်းအဲသည်။ ငင်္မင်္ရဖြူကောင်းမှု ဘုရားပဉ္စလောဟာပြီးပြည့်စုံသည်၊ ဘုရားပြုသှော အကျိုဝ်အားဖြင့် ဘုရားမချွတ်ဖြစ်စေသှော .........။ " ဟူ၍ ရေးထိုးထားပါသည်။\nအထက်ဖော်ပြပါဘုရား၏ "စမ္မခဏ်ကမ္ပည်းစာ"ကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်စွက်ဖတ်ရှုသော် အောက်ပါအ တိုင်း ဖြစ်ပါသည်။\n" သက္ကရာဇ် ၂၀၉၊ ကဆုန်လဆန်း ၆ ရက်၊ တနင်္လာနေ့ ၅ နာရီကျော်သော (အချိန်) ရောက် (သောအခါ) ကြေးသွန်းအပ်သည်။ ငါမင်းရင်ဖြူ ကောင်းမှုဘုရားကို ပဉ္စလောဟာဖြင့် (သွန်းလုပ်) ပြီးပြည့်စုံ သည်။ ဘုရားပြုသော အကျိုးအားဖြင့် ဘုရားမချွတ် ဖြစ်စေသော်။ " ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။\nလေးမြို့ခေတ် ရခိုင်ဘုရင် မင်းရင်ဖြူသည် အထက်ဖော်ပြပါ ဘုရား၏ " စမ္မခဏ် ကမ္ပည်းစာ" ကို " ရက္ခဝဏ္ဏ အက္ခရာ- ရခိုင်စာ" ဖြင့် ရေးထိုးခဲ့သောနှစ်မှာ ကောဇာ ၂၀၉ ခု၊ ခရစ်အေဒီ ၈၄၇ ခုဖြစ်ရာ မြန်မာတို့ ယခုလက်ရှိ ပုဂံမြို့ကို မတည်ဆောက်ရသေးမီ (၂)နှစ်အလိုက ဖြစ်ပါသည်။\nသို့ဖြစ်ပါ၍ " ရာဇကုမာရ်ကျောက်စာ (ခေါ်) မြစေတီ ကျောက်စာ" သည် ယင်းအချိန်၌ ရှိဖို့မဆိုထားနှင့် " ပုဂံမြို့" ပင်မရှိသေးသောကြောင့် " မြန်မာစာပေ" အရေးအသားမှာလည်း မြန်မာတို့အနေဖြင့် " အိမ်မက် တောင်မက်ဖို့" မလွယ်ကူသေးချေ။\nမြန်မာလူမျိုးနှင့် မြန်မာစာ မြန်မာသမိုင်းဆရာများက မြန်မာသည် " ပျူလူမျိုး" က ဆင်းသက်လာသူများဟု ခံယူထားကြ၏။ ယင်းသို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် မြန်မာတို့သည် " ပျူစာ"ကို မိခင်စာပေအဖြစ် ရပ်တည်အောင် မဆောင် ရွက်နိုင်ခဲ့ကြပါသနည်း ? ဟု မေးစရာ ရှိနေပါသည်။ ယခုအခါ ပျူလူမျိုးနှင့် ပျူစာပေမှာ မြန်မာ့မြေမျက်နှာ ပေါ်က လုံးဝဆိတ်သုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။\nအချို့သမိုင်းဆရာများက မြန်မာစာသည် " မွန်စာ"က ဆင်းသက်လာသောစာဟု ကြံဆပြန်၏။ ထိုသို့ ဆိုလျှင်လည်း အဘယ်ကြောင့် မြန်မာတို့သည် " မွန်စာ" ကို နိုင်ငံသုံးစာပေအဖြစ် ရပ်တည်အောင် မဆောင် ရွက်နိုင်ခဲ့ကြပါသနည်း? ဟု မေးစရာတွေ အများကြီးရှိနေပါသည်။\nအမှန်က " ပျူစာ" သည် ပျူလူမျိုးတို့နှင့်သာ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေပြီး၊ " မွန်စာ"သည်လည်း မွန်လူမျိုးတို့နှင့်သာ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေသော စာပေဖြစ်ကြောင်းလည်း လေ့လာတွေ့ရှိရပေသည်။\nယနေ့ မျက်မှောက်ခေတ် " မြန်မာစာ" ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော " ရခိုင်စာ"သည်လည်း ရခိုင်လူမျိုးတို့နှင့်သာ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ရခိုင်လူမျိုးတို့သည် ကိုယ့်စာပေကို ခေတ်အဆက်ဆက် တည်တံ့အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြသည်မှာ ခေတ်တိုင်းခေတ်တိုင်းတွင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သော " ရခိုင် စာပေ အထောက်အထားများ " က သက်သေပြုလျက် ရှိနေပေတော့သည်။\nမြစေတီကျောက်စာ၌ ပါရှိသော " မြန်မာစာ" ကို မြန်မာသမိုင်းဆရာများက " ပျူစာက ဆင်းသက်လာ သောစာ" ဟု ထင်မြင်ချက်ပေးကြ၏။ အလားတူ အချို့သမိုင်းဆရာများက " မွန်စာက ဆင်းသက်လာသောစာ" ဟူ၍လည်း ထင်မြင်ချက်ပေးကြပြန်၏။ အမှန်က ယင်း " ပျူစာနှင့် မွန်စာ" နှစ်မျိုးစလုံးသည်ပင်လျှင် မြစေတီ ကျောက်စာ၌ ပါရှိနေပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ယင်းစာနှစ်မျိုးက ဆင်းသက်လာသောစာဟု သတ်မှတ်နေကြခြင်း သည် လုံးဝယုတ္တိမရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စာပေတို့မည်သည် အချိန်ကာလတစ်ခုတည်း၌ နေ့ချင်းည ချင်း ပြောင်းလဲရိုးထုံးစံမရှိသောကြောင့်တည်း။ ပြောင်းလဲဖို့ဆိုသည်မှာလည်း ခေတ်ကာလ အတော်ကြာမြင့် အောင် စောင့်ဆိုင်းရပေလိမ့်မည်။ မြစေတီကျောက်စာ (မြန်မာ)သည် ပျူစာနှင့် မွန်စာက ဆင်းသက်လာသော စာမဟုတ်ကြောင်းကို " မြစေတီကျောက်စာ" ကပင်လျှင် အခိုင်လုံဆုံး သက်သေပြုလျှက် ရှိနေပေတော့သည်။\nအမှန်က " မြစေတ်ီကျောက်စာ" ၌ ပါရှိသော " မြန်မာစာ" သည် " ပြောင်းလဲလာသောစာ" မဟုတ်ဘဲ " ရောက်ရှိလာသောစာ" ဟုဆိုမှ သဘာဝယုတ္တိကျမည်ကို မြန်မာပညာရှိတို့ သိရှိနိုင်ကြပါလျှက် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ကြပြီး အဖြစ်မှန်ကို ရေငုံနှုတ်ပိတ် လုပ်နေခဲ့ကြသည်ကို တွေ့ရ၏။\nအဖြစ်မှန်ကို သိရှိလိုပါက လေးမြို့ခေတ်၊ ပဉ္စာမြို့(၁၂)ဆက်မြောက် မင်းဘီလူးကို အေဒီ ၁၀၆၈ တွင် " ဝရောင်းငှက် အသင်္ခယာ" အမတ်က လုပ်ကြံသဖြင့် ကွယ်လွန်သည်။ မင်းဘီလူး၏ သားဖြစ်သူ အိမ်ရှေ့မင်း သား " မင်းရဲဘယ" သည် မိဖုရား " စောပေါက်ညို" (ပေါက်ညိုမြ) နှင့်အတူ ရခိုင်ပညာရှိအမတ် အချို့လိုက်ပါ လျှက် " ဘူးရွက် မညိုးလမ်း" က အရှေ့ပုဂံပြည်သို့ ထွက်ပြေးကာ " အနော်ရထာမင်း" ထံ ခိုလှုံခဲ့ရသည်။ အဆို ပါ မင်းရဲဘယမိသားစုတို့သည် ပုဂံပြည်၌ နှစ်ပေါင်း (၃၅)နှစ်ခန့် ကြာမြင့်အောင် အမှုတော်ထမ်းရွက်ကာ နေ ထိုင်ခဲ့ကြရသော သမိုင်းကြောင်းကိုလည်းကောင်း။\nပုဂံမင်းအနော်ရထာအား " ရခိုင်ဝေသာလီ" က " ပဉ္စကလျာဏီ မင်းသမီး" ကို ဆက်သရာတွင် " ကျန် စစ်သား" ကို ရသည်ဟူသော သမိုင်းကြောင်းကို လည်းကောင်း။ ကျန်စစ်သားသည် မြေးတော်အလောင်းစည်သူကို ပုဂံထီးနန်းကို ပေးအပ်ပြီး " ဇေယျခေတ္တရာ" အမည် ဖြင့် သားတော် ရာဇကုမာရ်မင်းသားကို " ဓညဝတီနှင့် တောင်စဉ်ခုနှစ်ခရိုင်" ( မြန်မာ ရာဇဝင်အလို)ကို စဉ်းစား စေခဲ့သော သမိုင်းကြောင်းကို လည်းကောင်း။\nပုံဂံမင်းတို့အထံ၌ ရခိုင်သားများ အမှုတော်ထမ်းရွက်ခဲ့ကြပြီး အချို့က ဘုရားအလှူ့ဒကာများအဖြစ် ခံယူကာ မြန်မာတို့၏ နယ်မြေ၌ ရှိနေခဲ့ကြသည်ဟူသော သမိုင်းကြောင်းကို လည်းကောင်း။ မြန်မာလူမျိုးတို့ကို ရခိုင်လူမျိုးတို့က " အောက်သား" ဟု နာမည်ပေးကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်ဝေါ်လာခဲ့ ကြသည့် သမိုင်းကြောင်းကို လည်းကောင်း။ " ရဟန္တာထွေး (ခေါ် ) အသျှင်ဒိဗ္ဗစက္ခု" အမည်ရှိသော ရခိုင်တို့ ဝေသာလီက ရဟန္တာအသျှင်သူမြတ် သည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ " မဟိန္ဒပါလ မထေရ်မြတ်" ၏ စေလွှတ်ချက်အရ ပင်းယမြို့သို့ ကြွရောက်၍ သာသနာ ပြုခဲ့ရသော သမိုင်းကြောင်းကိုလည်းကောင်း ချန်လှပ်၍ ထားကြမည်ဆိုပါက မည်သည့်အခါမျှ အဖြေမှန်ပေါ် ပေါက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ပုဂံခေတ် ကျောက်စာများ၌ ပါရှိနေသော အချို့စကားလုံးမျာသည် ရခိုင်လူမျိုးတို့၏ နေ့စဉ်သုံး ဝေါဟာ ရများ ဖြစ်နေကြောင်း အောက်ပါစကားလုံးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိရှိနိုင်ပါသည်။\n(၁) ကြာသပတိယ်နိယ်၊ (၂) သုကြ်ာနိယ်၊ (၃) လှိယ်၊ (၄) ရိယ်မှုတ်၊ (၅) အတုမဟိသော၊ (၆) ခြုယ်မ၊ (၇) ခြုပ်မ၊ (၈) အစ်ကို၊ (၉) အစ်မ၊ (၁၀) ပန်စင်၊ (၁၁) ကခြီယ်သည်၊ (၁၂) ပညာမဟိယ်သော၊ (၁၃) သစ္စာ မဟိယ်သော၊ (၁၄) အလှူပိယ်လိုဝ်သော၊ (၁၅) သင်္ဃာတိုဝ်၊ (၁၆) ဤယ်သူ၊ (၁၇) ပတ္တမြားစာတီတိုဝ်၊ (၁၈) လှူခ၏၊ (၁၉) ခြီယ်လက်၊ (၂၀) ခြိယ်ဆိယ်ရိယ်၊ (၂၁) လက်ဆိယ်ရိယ်၊ (၂၂) မပ္လုရကြောင်ဆိုဖိလတ်၊ (၂၃) နိယ်ရလိယ်၏၊ (၂၄) အသရိယ်ဟိသော၊ (၂၅) ခရိုန် စသော ဝေါဟာရများကို ယနေ့ခေတ် မြန်မာတို့ ပြောဆို နေကြပါသေးသလား ? ဟု မေးလျှင် ပြောဖို့မဆိုထားနှင့် အဓိပ္ပါယ်ကို သိရှိအောင် မနည်းကြိုးစားကြရမည် ဟု ထင်ပါသည်။\nအဓိပ္ပါယ်ကို သိသည့်တိုင်အောင် အသံထွက်ကို ပီပီသသ ထွက်ရှိနိုင်ဖို့က ပို၍ခက်ပေလိမ့်မည်။ အလားတူ ရခိုင်ဝေါဟာရ အသုံးအနှုန်းများသည် ပုဂံခေတ်ကျောက်စာများ၌ များစွာကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့ရ၏။\nခရစ်အေဒီ ၁၁၁၃ ခုတွင် ရေးထိုးခဲ့သော မြန်မာတို့၏ ရှေးအကျဆုံးဖြစ်သည့် မြစေတီကျောက်စာထက် လေးမြို့ခေတ်၊ အေဒီ ၈၄၇ ခုတွင် ရခိုင်ဘုရင် မင်းရင်ဖြူ သွန်းလုပ်ပူဇော်ခဲ့သော ကောင်းမှုတော်ဘုရား၏ စမ္မခဏ်း ကမ္ပည်းစာက နှစ်ပေါင်း (၂၆၆) နှစ်စော၍ ရှေးကျနေကြောင်း သိရှိရပါသည်။\nထို့ကြောင့် " မြန်မာနိုင်ငံတွင် မြန်မာစာအရေးအသားကို မည်သည့်လူမျိုးတို့က ရှေးဦးစွာ စတင်ရေး သားခဲ့ကြပါသနည်း။ " ဟူသော အမေးဖြစ်ပေါ်ခဲ့လျှင် ဤဆောင်းပါးစာတမ်းက အထိုက်အလျောက် အဖြေပေး နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆပါသည်။\nနိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ဆိုရသော် " ရခိုင်လူမျိုးနှင့် မြန်မာစာ" မှာ မည်သည့်အခါမျှ ခွဲခြား၍ ရလိမ့်မည် မဟုတ်။ စကားပြောဟန် ရေးနည်းနှင့် စာအသုံးရေးနည်းသာ ခြားနားချက်ရှိနေသည်။ စာပေအက္ခရာမှာ အတူ တူပင်တည်း။ သို့ဖြစ်၍ ယနေ့မျက်မှောက်ခေတ် " မြန်မာစာ" ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော " ရခိုင်စာ" ကို အကြွင်းမဲ့ ခံယူထားကြသည်ကို သုတေသနပြုကာ ရေးသားတင်ပြလိုက်ရပေသည်။\n" ရခိုင်စာပေ" အဖြစ်မှန် ပေါ်ပေါက်ပါစေ။\n၁။ မြစေတီကျောက်စာ၊ လှသမိန်။\n၂။ ပုဂံခေတ် နိုင်ငံရေးသမိုင်း၊ ဒေါက်တာ သန်းထွန်း။\n၃။ တစ်နေ့တစ်လံ ပုဂံဘယ်ပြေးမလဲ၊ ဒေါက်တာ သန်းထွန်း။\n၄။ ကျောင်းသုံး မြန်မာရာဇဝင်၊ ဦးဘသန်း။\n၅။ မင်းရင်ဖြူ ကောင်းမှုတော်ဘုရား စမ္မခဏ် ကမ္ပည်းစာ။\n၆။ သာသနာလင်္ကာရ စာတမ်း ( မူဟောင်း )၊ မဟာဓမ္မ သင်္ကြံအမတ်။\n၇။ ရွှေဘုံနိဒါန်း၊ ဇေယသင်္ခယာ။\n၈။ ဒွါရာဝတီ - အသျှင်ကုသလ မှတ်စု။\nPosted by Lazaru at 1:27 PM


အသက်ကြီးမှ အောင်မြင်လာသော အတုယူဖွယ် အမျိုးသမီး (၁၅)ဦး - ONE DAILY MEDIA\nစစ်တမ်းများအရ (၅၇) ရာခိုင်နှုန်းသော လူများဟာ ဆန္ဒနဲ့ဘဝ တစ်ထပ်တည်းမကျပဲ အများစုဟာ အသက်(၃၀) ခန့်မှာ အိပ်မက်ကို စွန့်လွတ်လိုက်ကြလေ့ရှိပါတယ်။သို့သော်လည်း တချို့ကတော့ အိပ်မက်နောက်ကိုပင်လိုက်ကာ ဆက်လက် ကြိုးစားရုန်းကန်လျက်ရှိနေကြပြီး လူငယ်ဘဝရဲ့ နှောင်းပိုင်းများမှ အောင်မြင်လာသူ လေးစားအတုယူဖွယ်အမျိုးသမီးအချို့လဲ ရှိနေပါတယ်။\nအသက်အရွယ်ဟာ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းသက်သေပြရင်း ဇွဲရှိရှိကြိုးစားမှု ကြောင့် အသက်ကြီးကာမှ အောင်မြင်ခဲ့ကြသူ အမျိုးသမီး (၁၅) ဦးအကြောင်းကို ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။\nLizzo ဟာ အသက်(၂၁) အရွယ်မှာ သူမ၏အဖေကို ဆုံးရှူံးခဲ့ရပြီးနောက် ဂီတလောကသို့ ဝင်ရောက်ရန်ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် သူမအသက်(၂၈) နှစ်အရွယ်မှာတော့ သူမ၏ Coconut Oil album ဟာ R&B/Hip Hop Billboard Top Chart ရဲ့ အဆင့် (၄၄) ဝင်သည်အထိ အောင်မြင်လာခဲ့ပါတော့တယ်။ ထို့အပြင် ဒီနှစ်မှာလဲ ဂရမ်မီဆု (၃) ဆု ရရှိထားပါသေးတယ်။\nViola Davis ဟာ အသက်(၃၀)အရွယ်ထိ ဇာတ်ပို့သရုပ်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး အသိအမှတ်ပြုရခြင်းများလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ သိူ့သော် သူမ အသက်(၄၄) နှစ်မှာတော့ Oscar ဆုဇကာတင် စာရင်းထဲ ပါဝင်လာခဲ့ပြီး အသက် (၄၀-၅၀) ကြားအတွင်းမှာ ဆုများသိမ်းပိုက်ခဲ့ပါသေးတယ်။\nသူမဟာ အထက်တန်းအောင်ပြီးချိန်မှစကာ တီဗွီအစီအစဉ်များမှာ စတင်ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း စစ်ပွဲကြီးအတွင်း ရပ်နားခဲ့ရပါတယ်။စစ်ပွဲကြီးပြီးချိန်မှာတော့ ရုပ်ရှင်လောကသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ” photogenic” မဖြစ်ဘူးဟုဆိုကာ ငြင်းပယ်ခံရခြင်းများ ရှိခဲ့ပါတယ်။သို့သော် သူမဟာ ဇွဲမလျှော့ပဲဆက်လက်ကြိုးစားခဲ့တာ‌ကြောင့် အသက်(၂၉)နှစ်အရွယ်မှာ Emmy Award အတွက် စကာတင်စာရင်းဝင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါမှာတော့ အသက်(၉၈)နှစ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့သူမဟာ Hollywood Walk of Fame ဖြစ်နေပြီပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nအသက်(၂၆)နှစ်အရွယ် Anna Wintour ဟာ Harper’s Bazaar အငယ်တန်း ဖက်ရှင်အယ်ဒီတာ အလုပ်မှ (၉)လဖြင့် ထုတ်ပယ်ခြင်းခံခဲ့ရပါတယ်။ထို့နောက် သူမဟာ အသက် ၃၉ နှစ်မှာတော့ Vogue US ၏ အယ်ဒီတာချုပ် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ Anna ဟာ အပြောင်းအလဲများကို မကြောက်ရွံ့တတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ အကြာမှာတော့ သူမဟာ ဖက်ရှင်လောကရဲ့ လွှမ်းမိုးအရှိဆုံး သူများထဲမှတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။\nနာမည်ကျော် Julliard ဖျော်ဖြေမှုအနုပညာကျောင်းမှဘွဲ့ရသည့်အချိန်၌ သူမအသက်ဟာ ၂၆ နှစ်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။သူမဟာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု နောက်ကျမှစတင်ခဲ့ရုံသာမက အသက် ၃၀ ကျော်ပြီးနောက်မှသာ ပထမဆုံးရုပ်ရှင်ကားကို ရိုက်ကူးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။သို့သော်လည်း အသက် ၃၄ နှစ်မှာ‌တော့ သူမဟာဟောလိဝုဒ်ရဲ့ အကျော်ကြားဆုံးခေါင်းဆောင်မင်းသမီးတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။\nသူမဟာ ဒီဇိုင်နာတစ်ဦးမဖြစ်လာခင် အသက်(၃၀) အရွယ်ထိ ဆရာမတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ထို့နောက် သူမလက်တွဲဖော် Malcolm McLaren နှင့်သူမဖန်တီးမှုများကို punk တီးဝိုင်းများက ၀တ်ဆင်ကြသပြီး punk ဖက်ရှင်ကို ကို mainstream သို့ယူဆောင်လာခဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အသက် (၄၀) အရွယ်မှာတော့ Pirate Collection ဟုအမည်ရသော သူမရဲ့ပထမဆုံး ဖက်ရှင်ရှိူး ကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။\nThe Always Be My Maybe ဇာတ်ကားမှ မင်းသမီးဟာ New York ရောက်ရှိပြီး သူမရဲ့ ပထမနှစ် တွေမှာ ပဲဟင်းနှင့်ဆန်လုံးညိုကိုသာစားခဲ့ရပါတယ်။ “10 comics to watch” မရိုက်ကူးခင် အသက်(၂၉)နှစ်အထိ သူမဟာ တစ်ညလျှင် ရိုက်ကွင်း(၉)ခုခန့် ပြေးလွှားရုန်းကန် ရိုက်ကူးခဲ့ရပါတယ်။ထို့အပြင် မင်းသမီးတစ်ဦးမဖြစ်လာခင် တီဗွီအစီအစဉ်များမှာလည်း ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသေးတယ်။\nအသက်(၂၆)နှစ်နောက်ပိုင်းမှသာ အနုပညာလုပ်ငန်းများ စတင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး King Kong ဇာတ်ကားအတွက် audition ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ထို့နောက် အသက်(၂၉)နှစ်နောက်ပိုင်းမှာ စတင်အောင်မြင်လာခဲ့ပြီး အခုဆိုရင်တော့ အကယ်ဒမီဆုများအတွက် စကာတင်အများဆုံး ရွေးချယ်ခံရသူအဖြစ် စံချိန်တင်ထားပါတယ်။\nသူမဟာ သရုပ်ဆောင်မဖြစ်ခင် မော်ဒယ်လ်တစ်ဦးလည်းဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ရုပ်မြင်သံကြားအစီအစဉ်များမှာလည်း အသက်(၂၄)နှစ်မှစတင် ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။အသက်(၃၂)မှာတော့ Mad Men ဇာတ်ကားဖြင့် ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့ပြီး Primetime Emmy Award 6အတွက် ၆ ကြိမ် စကာတင်ရွေးချယ်ခံရပြီး Screen Actors Guild Awards ကိုတော့ ၂ကြိမ်ရရှိထားပါတယ်။\nသူမဟာ Saturday Night Live (SNL) ၏စာရေးဆရာမတစ်ဦးမဖြစ်လာခင်က ဧည့်ကြိုကောင်တာ တစ်ခုမှာအလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။အသက်(၂၉)နှစ်မှာ SNL၏ပထမဆုံး အမျိုးသမီး စာရေးဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး သူမရဲ့အမှတ်တရဖြစ်နေစေမယ့် Mean Girls ကိုတော့ အသက်(၃၄) နှစ်မှာ ရေးခဲ့ပါတယ်။Golden Globe, Screen Actors Guild Award, နှင့် Emmy Award များကိုတော့ အသက်(၃၈)နှစ်မှာ ရရှိခဲ့ပါတယ်။\n11. Julia Child\nပြင်သစ်ဟင်းလျာ နှင့် သူမ၏ ပွဲဦးထွက်ချက်ပြုတ်စာအုပ် ကို အမေရိကန်လူထုထံသို့ယူဆောင်လာသည့် အရေးပါသောပုဂ္ဂိုလ်ဟု လူသိများသော Julia Child ဟာ သူမခင်ပွန်းနှင့်မတွေ့မီအထိ ချက်ပြုတ်ပုံကို မသင်ယူခဲ့ပါဘူး။ သူမဟာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် သုတေသနပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။သူမဟာ အသက် ၃၉ နှစ် မှာ နာမည်ကျော် Cordon Bleu အချက်အပြုတ်ကျောင်းမှဘွဲ့ရပြီး နောက်ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု အကြာမှာ သူမရဲ့ ချက်ပြုတ်နည်းစာအုပ်ကို ထုတ်ဝေခဲ့ပါတယ်။\nသူမရဲ့ပထမဆုံး ရုပ်သံမှ ချက်ပြုတ်မှု The French Chef အစီအစဉ်ဟာ သူမရဲ့အသက် ၅၀ အရွယ်မှာ ပွဲဦးထွက်ခဲ့ပြီး ဆုအချို့ရရှိခဲ့ပါတယ်။\nSheryl Crow ဟာ Rod Stewart ကဲ့သို့သော ကြယ်ပွင့်များအတွက် နောက်ခံ အဆိုတော်တစ်ယောက် မဖြစ်လာခင် ဂီတဆရာတစ်ဦး အဖြစ်အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။သူမဟာ အသက်(၂၉)နှစ်အရွယ်မှာ ပထမဆုံး album ထွက်နိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မထွက်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမ၏ အမှန်တကယ် ပွဲဦးထွက်အယ်လ်ဘမ်ကို နောက်၂ နှစ်အကြာတွင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခံရမှု မရရှိခဲ့‌သော်လည်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကတော့ မမျှော်လင့်ပဲ ပေါက်ခဲ့ပါတယ်။ယခုဆိုရင်တော့ ဂရမ်မီဆု (၉) ဆုထိရရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ် ပါတယ်။\nKerry Washington ဟာ သူမ၏ အနုပညာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကို အသက် ၁၇ နှစ်တွင်စတင်ခဲ့သည်။သို့သော် အသက်(၃၈) အရွယ်မှသာ Scandal ဇာတ်လမ်းတွဲ Olivia Pope တွင် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ပြီး အောင်မြင်လာခဲ့ပါတယ်။\nသူမဟာ အသက် ၃၆ နှစ်မှာ နိုဘယ်ဆုကိုပထမဆုံးဆွတ်ခူးနိုင်သည့် အမျိုးသမီးဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် ။ သို့သော် ကော်မတီသည် သူမအား အမျိုးသမီးဖြစ်နေခြင်းကြောင့် အမည်စာရင်း မတင်သွင်းခဲ့ဘဲ သူမ၏ခင်ပွန်းက စောဒကတက်ပေးခဲ့ရပါတယ်။သူမဟာ သိပ္ပံနည်းပညာ နယ်ပယ် ၂ ခုမှာ နိုဘယ်ဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်တဲ့တစ်ဦးတည်းသော သူလည်းဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nအစပိုင်းမှာတော့ အသက် (၄၇) နှစ်အရွယ် Susan Boyle ဟာ သူမရဲ့အသက်အရွယ်ကြောင့် Britain’s Got Talent (BGT) ကို ဝငိမပြိုင်လိုခဲ့ပါဘူး ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမ၏ ပထမဆုံးအယ်လ်ဘမ်ဟာ အ‌မေရိကန် Billboard ဇယားတွင် ၆ ပတ်ဆက်တိုက်ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်ခဲ့ပါတယ်။\nသင်အသက်ကြီးရင်တောင် လက်မလျှော့မယ့် မသင်ရဲ့အိမ်မက်ကဘာများလဲ ? သင်ကြားဖူးသော အသက်အရွယ်နှောင်းပိုင်းမှ အောင်မြင်လာတဲ့ အမျိုးသမီးများ အကြောင်းကိုလည်း ဝေမျှပေးခဲ့နိုင်ပါတယ်။\nရိုးရှင်းလွယ်ကူပြီး စားသောက်ဆိုင်ကြီးများအတိုင်း အရသာရှိစေမည့် ဟင်းလျာချက်ပြုတ်နည်း(၈) ချက်


ကလေးလေးတွေ တရေးအိပ်ချိန် | Page3| Dr Myanmar | Myanmar Medical Website\nကလေးလေးတွေ တရေးအိပ်ချိန်ဟာ မေမေတို့တွေအတွက်ပါ အနားရတဲ့အချိန်ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့ကို အိပ်အောင်လုပ်ရတာကတော့ မလွယ်ကူလှပါဘူး။\n>> တစ်နေ့ကို ဘယ်လောက်အိပ်သင့်သလဲ?\nမွေးကင်းစလေးတွေအနေနဲ့ကတော့ အိပ်လိုက်နို့စို့လိုက်ပါပဲ။ အိမ်ချိန်အတိအကျရှိဖို့က အချိန်ယူရပါတယ်။ ကြီးလာတဲ့အခါမှာတော့ တရေးအိပ်ချိန်လေးတွေဟာ ပိုရှည်လာပြီး ခန့်မှန်းရလွယ်ကူလာပါတယ်။ ဥပမာ -\n● ၄ လကနေ ၁ နှစ်အတွင်းမှာ တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ်လောက် တရေးအိပ်တတ်ပြီး မနက်ပိုင်းတစ်ခါ ညနေပိုင်းတစ်ခါ အိပ်ပါတယ်။ တစ်နေ့တာအတွင်း တစ်ရေးအိပ်ချိန် စုစုပေါင်း ၃ နာရီလောက်တော့ အနည်းဆုံးရှိတတ်ပါတယ်။\n● ၁နှစ်အထက် ကလေးတွေမှာတော့ နေ့ခင်းဘက်လောက်ပဲ တရေးအိပ်ပါတော့တယ်။ တစ်ခါအိပ်ရင် ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီလောက် ကြာတတ်ပါတယ်။ အသက် ၃ နှစ် ဒါမှမဟုတ် ၅ နှစ်လောက်အထိကို ဒီလိုပုံစံမျိုး အိပ်တတ်ပါတယ်။\nကလေးတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကွာခြားချက်တွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။\n>> ကလေးကို ဘယ်လိုသိပ်မလဲ?\nအိပ်ချင်စိတ်ပေါ်လာအောင် တိတ်ဆိတ်ပြီး အလင်းရောင်မရှိတဲ့နေရာမှာ သက်သောင့်သက်သာ အနေအထားနဲ့သိပ်ပါ။\nကလေးလေးမျက်ခွံတွေ ငိုက်လာပြီ၊ မျက်လုံးတွေ ပွတ်လာပြီ၊ ဂျီစကျလာပြီဆိုရင် စသိပ်ပါ။ ဒါဟာ အိပ်ချင်တာကိုပြတဲ့ လက္ခဏာပါ။ ဒီအတိုင်း ကြာသွားရင် ကလေးက ပိုစိတ်တိုလာပြီး သိပ်ရခက်သွားပါလိမ့်မယ်။\nကလေးကိုချီပြီး၊ ပုခက်လွှဲပြီး၊ နို့တိုက်ပြီး သိပ်တာမျိုး ရှောင်ပါ။\nကလေးကို ပက်လက်ပဲသိပ်ပါ။ ကလေးအိပ်တဲ့နေရာမှာ စောင်တွေ၊ အရုပ်တွေကို မထားပါနဲ့။ မတော်တဆ ပိနေနိုင်လို့ပါ။\nနေ့တိုင်း ဒီအချိန် တရေးသိပ်မယ်ဆိုရင် မပျက်မကွက် လုပ်ပါ။\n>> ကလေးက လက်ပေါ်ကချပြီး သိပ်တာနဲ့ငိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?\nဒါဟာ ကလေး တော်တော်များများမှာ ဖြစ်နေကျပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခဏကြာရင် သူ့ဘာသာ တိတ်သွားတတ်ပါတယ်။ အဲလိုမတိတ်ဘဲ ငိုတာကြာလာရင် သေးစိုနေလား၊ အကောင်ကိုက်တာလား စတာတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး သီချင်းဆိုပြတာမျိုး လုပ်ပါ။ ပြီးရင် သူ့ဘာသာ ပြန်အိပ်ပျော်အောင် ထားပါ။\nကလေးက သိပ်ပြီး မကြာခင်မှာ နိုးလာတယ်၊ တခြားထူးထူးခြားခြားလည်း မရှိဘူးဆို ဒီတိုင်းလေး ခဏပုတ်ပေး၊ နို့လေး ပြန်တိုက်ပေးပြီး သူ့ဘာသာ ပြန်အိပ်ပျော်အောင် ထားလိုက်ပါ။\n>> ကလေးကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ခိုင်းသင့်လဲ?\nဒါကတော့ ညဘက်မှာ ကောင်းကောင်းအိပ်လားပေါ် မူတည်ပါတယ်။\nတချို့ကလေးတွေမှာ နေ့နဲ့ည မှားနေတာမျိုး၊ နေ့ဘက်မှာ ပိုအိပ်နေတာမျိုးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ ဒီအခါ နေ့ခင်းဘက်တွေမှာ ၃ နာရီ၊ ၄နာရီလောက်ထက်ပိုပြီး ပေးမအိပ်သင့်ပါဘူး။ ညနေခင်းတွေမှာ အကြာကြီးအိပ်ထားရင် ညဘက် အိပ်ပျော်ဖို့ ပိုခက်ပါတယ်။\n>> ကလေးက ရုတ်တရက်ကြီး တရေးအိပ်ဖို့ သိပ်လို့မရတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?\nတချို့ကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ ကလေးကြီးတွေမှာ ဒီလိုအချိန်မျိုး ရှိတတ်ပါတယ်။ ဒီအခါမှာ ညဘက်အိပ်ရာဝင်ချိန်ကို နည်းနည်းရှေ့တိုးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ဆုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပေးတာမျိုးက နေ့ခင်းဘက် တရေးတမောအိပ်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။\nကလေးတွေကို တရေးသိပ်ရတာဟာ လွယ်ကူတဲ့အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း အရမ်းစိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ ကလေးလေး ပင်ပန်းရင်၊ အိပ်ချင်ရင်ပြတဲ့ လက္ခဏာလေးတွေကို ဂရုစိုက်ကြည့်ပြီး နေ့တိုင်းပုံမှန် ကြိုးစားကြည့်ပါ။\nကေလးေလးေတြ တေရးအိပ္ခ်ိန္ဟာ ေမေမတို႔ေတြအတြက္ပါ အနားရတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ကို အိပ္ေအာင္လုပ္ရတာကေတာ့ မလြယ္ကူလွပါဘူး။\n>> တစ္ေန႔ကို ဘယ္ေလာက္အိပ္သင့္သလဲ?\nေမြးကင္းစေလးေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ အိပ္လိုက္ႏို႔စို႔လိုက္ပါပဲ။ အိမ္ခ်ိန္အတိအက်ရွိဖို႔က အခ်ိန္ယူရပါတယ္။ ႀကီးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ တေရးအိပ္ခ်ိန္ေလးေတြဟာ ပိုရွည္လာၿပီး ခန္႔မွန္းရလြယ္ကူလာပါတယ္။ ဥပမာ -\n● ၄ လကေန ၁ ႏွစ္အတြင္းမွာ တစ္ေန႔ကို ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ တေရးအိပ္တတ္ၿပီး မနက္ပိုင္းတစ္ခါ ညေနပိုင္းတစ္ခါ အိပ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တာအတြင္း တစ္ေရးအိပ္ခ်ိန္ စုစုေပါင္း ၃ နာရီေလာက္ေတာ့ အနည္းဆုံးရွိတတ္ပါတယ္။\n● ၁ႏွစ္အထက္ ကေလးေတြမွာေတာ့ ေန႔ခင္းဘက္ေလာက္ပဲ တေရးအိပ္ပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါအိပ္ရင္ ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီေလာက္ ၾကာတတ္ပါတယ္။ အသက္ ၃ ႏွစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၅ ႏွစ္ေလာက္အထိကို ဒီလိုပုံစံမ်ိဳး အိပ္တတ္ပါတယ္။\nကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြာျခားခ်က္ေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။\n>> ကေလးကို ဘယ္လိုသိပ္မလဲ?\nအိပ္ခ်င္စိတ္ေပၚလာေအာင္ တိတ္ဆိတ္ၿပီး အလင္းေရာင္မရွိတဲ့ေနရာမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ အေနအထားနဲ႔သိပ္ပါ။\nကေလးေလးမ်က္ခြံေတြ ငိုက္လာၿပီ၊ မ်က္လုံးေတြ ပြတ္လာၿပီ၊ ဂ်ီစက်လာၿပီဆိုရင္ စသိပ္ပါ။ ဒါဟာ အိပ္ခ်င္တာကိုျပတဲ့ လကၡဏာပါ။ ဒီအတိုင္း ၾကာသြားရင္ ကေလးက ပိုစိတ္တိုလာၿပီး သိပ္ရခက္သြားပါလိမ့္မယ္။\nကေလးကိုခ်ီၿပီး၊ ပုခက္လႊဲၿပီး၊ ႏို႔တိုက္ၿပီး သိပ္တာမ်ိဳး ေရွာင္ပါ။\nကေလးကို ပက္လက္ပဲသိပ္ပါ။ ကေလးအိပ္တဲ့ေနရာမွာ ေစာင္ေတြ၊ အ႐ုပ္ေတြကို မထားပါနဲ႔။ မေတာ္တဆ ပိေနႏိုင္လို႔ပါ။\nေန႔တိုင္း ဒီအခ်ိန္ တေရးသိပ္မယ္ဆိုရင္ မပ်က္မကြက္ လုပ္ပါ။\n>> ကေလးက လက္ေပၚကခ်ၿပီး သိပ္တာနဲ႔ငိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?\nဒါဟာ ကေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျဖစ္ေနက်ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခဏၾကာရင္ သူ႔ဘာသာ တိတ္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲလိုမတိတ္ဘဲ ငိုတာၾကာလာရင္ ေသးစိုေနလား၊ အေကာင္ကိုက္တာလား စတာေတြကို စစ္ေဆးၾကည့္ၿပီး သီခ်င္းဆိုျပတာမ်ိဳး လုပ္ပါ။ ၿပီးရင္ သူ႔ဘာသာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ထားပါ။\nကေလးက သိပ္ၿပီး မၾကာခင္မွာ ႏိုးလာတယ္၊ တျခားထူးထူးျခားျခားလည္း မရွိဘူးဆို ဒီတိုင္းေလး ခဏပုတ္ေပး၊ ႏို႔ေလး ျပန္တိုက္ေပးၿပီး သူ႔ဘာသာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ထားလိုက္ပါ။\n>> ကေလးကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အိပ္ခိုင္းသင့္လဲ?\nဒါကေတာ့ ညဘက္မွာ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လားေပၚ မူတည္ပါတယ္။\nတခ်ိဳ႕ကေလးေတြမွာ ေန႔နဲ႔ည မွားေနတာမ်ိဳး၊ ေန႔ဘက္မွာ ပိုအိပ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီအခါ ေန႔ခင္းဘက္ေတြမွာ ၃ နာရီ၊ ၄နာရီေလာက္ထက္ပိုၿပီး ေပးမအိပ္သင့္ပါဘူး။ ညေနခင္းေတြမွာ အၾကာႀကီးအိပ္ထားရင္ ညဘက္ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ပိုခက္ပါတယ္။\n>> ကေလးက ႐ုတ္တရက္ႀကီး တေရးအိပ္ဖို႔ သိပ္လို႔မရေတာ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?\nတခ်ိဳ႕ကေလးငယ္ေလးေတြနဲ႔ ကေလးႀကီးေတြမွာ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳး ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ညဘက္အိပ္ရာဝင္ခ်ိန္ကို နည္းနည္းေရွ႕တိုးတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆုတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေပးတာမ်ိဳးက ေန႔ခင္းဘက္ တေရးတေမာအိပ္ေအာင္ ကူညီေပးႏိုင္ပါတယ္။\nကေလးေတြကို တေရးသိပ္ရတာဟာ လြယ္ကူတဲ့အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း အရမ္းစိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔။ ကေလးေလး ပင္ပန္းရင္၊ အိပ္ခ်င္ရင္ျပတဲ့ လကၡဏာေလးေတြကို ဂ႐ုစိုက္ၾကည့္ၿပီး ေန႔တိုင္းပုံမွန္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။\nကလေးတို့ရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေး နဲ့ စိတ်ခံစားမှု ဖွံ့ဖြိုးရေးတွေအတွက်\n၂၅.၁.၂ဝ၂၁ | ကလေးများနှင့်ကျန်းမာရေး\n● ကလေးကို ဖြစ်စေချင်တဲ့ပုံစံကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က စံပြနမူနာဖြစ်အောင် လုပ်ပါ။ မိဘဆိုတာ ကလေးရဲ့လက်ဦးဆရာပါပဲ။\n● ကလေးရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေနဲ့ အမူအကျင့်တွေကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေပါ။ ဒီလိုသတိထားမိနေခြင်းက ကလေးနဲ့မေမေဖေဖေတို့ကြား ယုံကြည်မှုကိုဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။\n● အဖွင့်မေးခွန်းကို မေးပေးပါ။ ဥပမာ...\nအိမ်မှာတင် အလွယ်တကူပြုလုပ်နိုင်တဲ့ ချောင်းခြောက်ဆိုးခြင်းကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည့်နည်းများ\n၂၁.၁.၂ဝ၂၁ | ကလေးများနှင့်ကျန်းမာရေး\nမွေးစကနေ ခြောက်လအတွင်း ချောင်းခြောက်ဆိုးနေပြီး နေရခက်နေတဲ့ သားသားမီးမီးအတွက် အကောင်းဆုံး ချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးကတော့ မိခင်နို့ပါတဲ့။ မိခင်နို့လည်း တိုက်သလို ချစ်စရာ့အရွယ်လေးတွေရဲ့ အသက်အပိုင်းအခြားအလိုက် မိမိဘာသာ အလွယ်တကူဖော်စပ်လို့ရတဲ့ ချောင်းဆိုးပျောက် အစွမ်းထက် အိမ်တွင်းဆေးဝါးလေးတွေအကြောင်းလည်း သ...


ဟံသာဝတီ ဦးဝင်းတင် ဖေါင်ဒေးရှင်း: 05/28/12\nပြည်သူ့ ဂုဏ်ရည်ဆု ရှင် "လဖိုင်နော်မိန်း"\nဒီနှစ် ၂၀၁၂ ခုနှစ်အတွက် တတိယ အကြိမ် ပြည်သူ့ဂုဏ်ရည်ဆုကိုတော့ ကချင်ပြည်နယ်မှာ သတင်းမီဒီယာ လုပ်ငန်းတွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်လာဖို့ အဓိက ဦးဆောင် လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့ လဖိုင်နော်မိန်း (Kachin Land News) က ဆုမဲပေါင်း ၅၁၃,၉၂၂ ပေးခဲ့တဲ့အထဲက ၅၁.၂၅ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရပါပြီ။ သူ့ဘ၀ တစေ့တစောင်းလေးကတော့ အောက်မှာ အကျဉ်းဖော်ပြထားပါတယ်။\n“၂ဝဝ၂ ခုနှစ်မှစ၍ မီဒီယာလုပ်ငန်း အဓိကလုပ်ကိုင်ရန်အတွက် မိုင်ဂျာယန်တွင် Sinpraw Bum Media (ဆင်ပရော့ဘွမ် မီဒီယာ) လုပ်ငန်းကို အဓိက ဦးဆောင်လု ပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ လူငယ်များအား မီဒီယာနှင့် ပတ်သက်သည့် သင်တန်းများ ပို့ချခြင်း၊ ကေအိုင်အိုအဖွဲ့၏ သတင်း မှတ်တမ်းဌာနတွင် ကူညီပံ့ပိုးခြင်း၊ ကချင်စကားပြော ဗီဒီယိုဇာတ်လမ်းများ တာဝန်ယူ ရိုက်ကူး ခြင်းလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။\n၂ဝ၁၁ ခုနှစ်တွင် Kachinlandnews Web Site ကို တက်ကြွသည့် ကချင်လူငယ်တစုနှင့်လက်တွဲ၍ ဦးဆောင် တည်ထောင် ခဲ့သည်။ ၂ဝ၁၁ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် ကချင်ပြည်နယ် အတွင်း ပြန်လည် စတင်ခဲ့သော ပြည်တွင်းစစ် ကာလအတွင်း ကချင် လူငယ် တစု စုပေါင်း၍ Kachinland News သတင်းဌာနကို စတင်တည်ထောင်ရာ လဖိုင်နော်မိန်းသည် တက်ကြွစွာ ပါဝင် ခဲ့ပြီး Kachinland News သတင်းဌာန၏ သတင်းထောက်ချုပ် တာဝန်ကိုယူခဲ့သည်။\n၂ဝ၁၂ ခုနှစ် ဇန်န၀ါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် စိန်လုံဒေသရှိ ကောင်းဝဲတိုက်ပွဲအတွင်း စစ်ဖြစ်နေသည့်နေရာသို့ ကိုယ်တိုင်သွား ရောက် သတင်းယူနေစဉ် မြန်မာ အစိုးရ စစ်တပ်မှ ပစ်ခတ်သော သေနတ်ကျည်ဆံ ထိမှန်ကာ လည်ပင်းအောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ် တခုလုံး မလှုပ်ရှားနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။\nလက်ရှိအချိန်တွင် ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်အင်ခွန်ဆိုင်းအောင် နှင့် သမီး လဖိုင်နန်ဆိုင်းပန် တို့က အနီးကပ် ပြုစု စောင့်ရှောက် ပေးနေရသည်။\nလဖိုင်နော်မိန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူငယ်များအား လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရေးကြီးသည့် ရှင်သန်ရပ်တည်မှု အပြင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ စိတ်နှလုံးနှိမ့်ချခြင်းများနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအား အကျိုးပြုစေလိုပြီး လူသားဆန်စွာ အသက် ရှင်သန် ရန် စံနမူနာပြနေထိုင်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။\nဘဝကို ရိုးသားစွာဖြတ်သန်းပြီး သူတပါးအကျိုးအား အမြဲရှေးရှု ကူညီတတ်သူတဦးလည်းဖြစ်သည်။” လို့ သိရပါတယ်။\nPosted by ဟံသာဝတီ ဦးဝင်းတင် ဖေါင်ဒေးရှင်း at 11:46 AM No comments:\nတတိယအကြိမ်ပြည်သူ့ ဂုဏ်ရည်ဆု မှတ်တမ်း\nတတိယအကြိမ်ပြည်သူ.ဂုဏ်ရည်ဆု ဆန်ကာတင်(၅)ဦးအနက် လူမှု.အထောက်အကူပြုအဖွဲ.(အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ.ချုပ်) ကိုယ်စား ဆုတက်ရောက်ယူအပြီးစုပေါင်းရိုက်ကူးထားပုံ။\nတတိယအကြိမ်ပြည်သူ.ဂုဏ်ရည်ဆု ဆန်ကာတင်(၅)ဦးထဲမှ လူမှု.အထောက်အကူပြုအဖွဲ. (အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ.ချုပ်) ကိုယ်စားဆုတက်ရောက်လက်ခံယူအပြီး။(မေလ ၂ရ , ၂၀၁၂)\nမှတ်တမ်း Yanchai Sha\nကျော်ကြားဖို့ မမစဉ်းစားနဲ့ ကိုယ်လူ။\nရိုးသား ကြိုးစား နိုင်ပြီလား။\nပေးဆပ် စွန့် လွှတ်ခြင်းတွေနဲ့ ပါ...တဲ့\nဖြူစင် ရှင်းသန့် တဲ့ စိတ်နဲ့ ပါ...တဲ့ဗျ။\nအကုန် အကုန်လုံးဘဲ ဗျာ။\nကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနဲ့ဒဲ့ပဲ ပြောမယ်\nရိုး ( ခေတ္တရာ)


ဖုံးကွယ်လို့မရတဲ့ သမိုင်းစာမျက်နှာများ ~ Nge Naing\nSaturday, March 12, 2011 Nge Naing 21 comments\n၈၇ စက်တင်ဘာမှာ မဆလအစိုးရက ၂၅၊ ၃၅၊ ၇၅ ကျပ်တန်တွေ တရားမ၀င်တော့ကြောင်း ကြေညာလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက ကိုးတန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ရန်ကုန်မှာ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေက ဆန္ဒပြကြလို့ ကျွန်မတို့ အထက်တန်းကျောင်းတွေ အပါအ၀င် တနိုင်ငံလုံးက ကျောင်းတွေ ပိတ်လိုက်ရလို့သာ ငွေစက္ကူအရေးအခင်း ဆိုတာကို သိရပြီး မတ်လနဲ့ ဇွန်လမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ လုံးဝ မသိလိုက်တာ အမှန်ပဲ။ သို့သော်လည်း အာဏာရှင် အဆက်ဆက်က သမိုင်းကို ဘယ်လိုပဲ ဖုံးကွယ်လာခဲ့ပေမဲ့ လက်ဆက်ကမ်းတဲ့ ကျောင်းသားတွေက တာဝန်ကျေခဲ့လို့ ၈၈ ရဲ့ သြဂုတ်လမှာတော့ ၈၈ ရဲ့ မတ်လ၊ ဇွန်လ အရေးအခင်းတွေသာမက ၆၂ ကစပြီး ဘာအရေးအခင်းတွေ ဘာကြောင့်ဖြစ်လာရတယ်ဆိုတာကို ကျောင်းစာကလွဲပြီး တခြား ဘာကိုမှ စိတ်မ၀င်စားခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံသားထဲ အခုထိ လုံးဝမေ့ပျောက်လို့မရလောက်အောင် ကိန်းအောင်းနေနိုင်တဲ့ အသိတရားကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ ကျရောက်တဲ့ ကိုဖုန်းမော်နေ့ (သို့) မြန်မာနိုင်ငံ လူ့အခွင့်အရေးနေ့မှာ ကျွန်မ မကြုံတွေ့ဖူးတဲ့ မတ်လနဲ့ တံတားနီအရေးအခင်းအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့သူတွေ ရေးဖွဲ့ခံစားထားတဲ့ ကဗျာနှစ်ပုဒ်နှင့်အတူ သမိုင်းအကျဉ်းလေးကို မျှဝေခံစားရင်း ဒီအကြောင်းတွေကို မသိလိုက်သူတွေနဲ့ ကျွန်မထက်နောက်ကျတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက်ပါ မျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်။\nရန်ကုန် စက်မှုတက္ကသိုလ် (Rangoon Institute of Technology – RIT) နှင့် မတ်လ တမ်းချင်း\n၁၉၈၈ ခုနှစ်တုန်းက ရန်ကုန် စက်မှုတက္ကသိုလ် (Rangoon Institute of Technology – RIT)၊ ယခုတော့ အမည်အသစ် ပြောင်းထားတဲ့ (Yangon Technological University – YTU) ဟာ ရှစ်လေးလုံး လူထုအရေးတောာ်ပုံကြီး စတင်ပေါ်ပေါက်စေခဲ့တဲ့ သမိုင်းဝင် စက်မှုတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားအပေါင်းတို့ရဲ့ ကျောင်းတော်ကြီး ဖြစ်ပါတယ်။\nအာဏာရှင်တွေက သမိုင်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ဖျေက်ဖျက်ပစ်ဖို့ အမည်ပြောင်းပြီး ကြိုးစားပေမဲ့ ရန်ကုန် စက်မှုတက္ကသိုလ် (Rangoon Institute of Technology – RIT) ဆိုတာ ကျောင်းသား ပြည်သူတွေ ရင်ထဲမှာ ထ၀ရ ကိန်းအောင်နေမှာပါ။\nအာဏာရှင်တွေရဲ့ ကျောင်းသားတွေအပေါ် မတရားအုပ်ချုပ်မှုတွေ၊ ကျောင်းသားတွေကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုတွေ၊ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အေးချမ်းစွာ ဆန္ဒပြတောင်းဆိုမှုတွေမပေါ် လက်နက်နဲ့ တုံ့ပြန်ပစ်ခတ် သတ်ဖြတ်မှုတွေအတွက် ကျောင်းသားတိုင်းက ခေတ်အဆက်ဆက် တော်လှန်ဆန့်ကျင် တိုက်ပွဲဝင်လျက် ရှိပါတယ်။\nမတရားမှုကို ခေါင်းငုံ့မခံတဲ့ ကျောင်းသားစိတ်ဓါတ်ကြောင့် ၁၉၈၈ ခုနှစ် မတ်လအတွင်း ဖြစ်ပွားမှုများမှာ သွေးမြေကျကာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးနဲ့ စာသင်ခန်းကို ထ၀ရ စွန့်လွတ်ခဲ့ကြရတဲ့ အာဏာရှင်ဆန့်ကျင်ရေးကို ယခုထိတိုင် ဆက်လက်တိုက်ပွဲ ၀င်နေကြဆဲဖြစ်တဲ့ ရန်ကုန် စက်မှုတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားကြီးများအား အထူးဦးညွတ်ဂုဏ်ပြုအပ်ပါတယ်။\nရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားအပေါင်းနဲ့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် (ပင်မ) ကျောင်းသားအပေါင်းအား “မတ်လတမ်းချင်း” ဆိုတဲ့ ကဗျာလေးတပုဒ်ဖြင့်လည်း ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်။\nတက် (တောက်) ခေါက်ရင်းငြ့်\nအမည်မသိ ကဗျာရှင် တဦးမှ ၁၉၈၈ ခုနှစ် ဇူလိုင်လအတွင်းက ရေးစပ်ခဲ့သော ကဗျာလေးတပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။\n“အို - ကျောင်းသား သူရဲကောင်းအပေါင်းတို့ ငါတို့ကျောင်းသားတွေကို သွေးမြေကျအောင် မိုက်ရိုင်းခဲ့ကြတဲ့ အာဏာရှင်တွေကို ငါတို့ကျောင်းသားစိတ်ဓာတ်နဲ့ သမိုင်းကြွေးဆပ်ကြစို့)\nရန်ကုန် စက်မှုတက္ကသိုလ် (Rangoon Institute of Technology – RIT) ရဲ့ ပုံရိပ်လွှာကို ပြန်လည်မြင်တွေ့စေရန်အတွက် ဓါတ်ပုံများအား ဖေါ်ပြထားပါတယ်။ စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ကိုဘုန်းမော် ကျဆုံးခဲ့ရပြီး “ဘုန်းမော်နေ့- မတ်လ (၁၃) ရက်- မြန်မာနိုင်ငံ လူ့အခွင့်အရေးနေ့” ပေါ်ပေါက်စေသော ကျောင်းသားတွေ သွေးမြေကျခဲ့တဲ့ မြန်မာနိုင်ငံ ဆေးဝါးလုပ်ငန်းစက်ရုံ (ကြို့ကုန်း) လမ်းနေရာကိုလည်း ယခုဖေါ်ပြထားတဲ့ ဓါတ်ပုံတွေထဲမှာ မြင်တွေ့ရပါတယ်။\n(စာသားနှင့် ကဗျာကို ဤနေရာ မှ ကူးယူဖေါ်ပြပါတယ်။ ဓါတ်ပုံကို Upload လုပ်လို့မရလို့ မူရင်းနေရာမှာ သွားကြည့်နိုင်ပါတယ် - Nge Naing)\nခင်ဗျားတို့ ကို စိန်ခေါ်တယ်\nအို ဘာကိုထောက်.. ကြောက်ရမှာလဲ\nတိုက်ပွဲ.. တိုက်ပွဲ ရဲရဲတောက်ပ..\nရဲတောက်မဟာ ကျွန်မ.. ကျွန်မ..\nလက်နက်မချ ကျောင်းသားသမဂ္ဂဖွဲ့ ကြ။\nမရ.. မရ.. အို.. မရတော့\nကျွန်မ …တွင်း.. ဖက်ဆစ် ….ကြ\nဖက်ဆစ်မုဒိန်း.. လုံထိန်း လုံထိန်း\nရာဇ၀င် မကျေ.. မကျေ.. မကျေ။\nဟေ့… အစိုးရအမွေ နောက်လိုက်ခွေးတပ်..\nလုံထိန်းတပ်တို့သတ္တိရှိရင် လာစမ်းပါစေ…\nလုံးဝ.. ငါတို့ ဒူးမထောက်\nလုံးဝ.. ငါတို့ ဒူးမထောက်။\n(၁၉၈၈ခုနှစ် မတ်လအရေးအခင်းတွင် မဆလ လုံထိန်းတပ်တို့ ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး၊ ထောင်တွင်းတွင် အဓမ္မမုဒိန်းကျင့်ခံခဲ့ရသော ရန်ုကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦး၏ ရင်တွင်းခံစားချက်။) ..\n(ခင်ဗျားတို့ကို စိန်ခေါ်သည် ကဗျာကို ဤနေရာမှ ကူးယူဖေါ်ပြပါတယ် - Nge Naing)\n၁။ ၁၉၈၈ ခုနှစ် မတ်လ ၁၃ ရက်နေ့တွင် ရန်ကုန် စက်မှုတက္ကသိုလ် (RIT) ပဉ္စမနှစ်ကျောင်းသား ကိုဖုန်းမော် သေနတ်ဒဏ်ရာဖြင့် သေဆုံး။\n၂။ အာဏာရ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ် လမ်းစဉ်ပါတီ (မဆလ) အစိုးရက ယင်းသေဆုံးမှုမှာ RIT အနီးဝန်းကျင်နေ ပြည်သူများနှင့် စက်မှုကျောင်းသားများ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားရာမှ သေဆုံးရခြင်းဖြစ်ဟု နိုင်ငံပိုင်သတင်းစာများမှ သတင်းထုတ်ပြန်။\n၃။ မတ်လ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ကြိမ်ဒိုင်းနှင့် နံပါတ်ဒုတ်ကိုင် လုံထိန်းအမြောက်အမြားက RIT ကျောင်းဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိစောင့်ကြပ်။ ကျောင်းသားများက ကိုဖုန်းမော် သေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ရပ်မှန်ကို အခြား တက္ကသိုလ်ကျောင်းများသို့ လိုက်လံအသိပေး ရှင်းလင်းပြ။\n၄။ မတ်လ ၁၅ ရက်နေ့တွင် RIT ကျောင်းဝင်းအတွင်း လုံထိန်းနှင့် စစ်သား ၆၀၀ ခန့် ၀င်ရောက်စီးနင်းကာ ကျောင်းသားများကို နံပါတ်ဒုတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်၊ ကျောင်းသား ၃-၄၀၀ ခန့်အား စစ်ကားများပေါ် တင်၍ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွား။\nအစိုးရဘက်ကမူ ရပ်ရွာအေးချမ်းသာယာရေးနှင့် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအတွက် အနှောင့်အယှက်ပြု ဆူပူသူ ကျောင်းသားများအား ထိရောက်စွာ အရေးယူမည်ဟု ကြေညာ။\n၅။ မတ်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် အင်းလျားကန်ဘောင်ဘက်ရှိ ရန်ကုန် ၀ိဇ္ဇာနှင့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ် ကျောင်းဝင်းအတွင်း၌ ကျောင်းသား ထောင်ပေါင်းများစွာက ဖက်ဆစ်အစိုးရ ဖြုတ်ချရေး၊ ဒီမိုကရေစီ ရရှိရေးနှင့် တပါတီစနစ် ကျဆုံးပါစေ ဟူသော ကြွေးကြော်သံများ အော်ဟစ်ကာ ဟောပြောပွဲများ ကျင်းပကြ။\nကျောင်းသားများစွာသည် တက္ကသိုလ်ဝင်းအတွင်းမှ လမ်းပေါ်တက် ဆန္ဒပြချီတက်လာရာ အင်းလျားကန်ဘောင်နှင့် ပြည်လမ်းမကြားရှိ တံတားဖြူဟု လူသိများသော မြောင်းကူးတံတားအလွန်တွင် လုံထိန်းတပ်က နံပါတ်ဒုတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်ရာ ရာနှင့်ချီ၍ သေဆုံးဒဏ်ရာရ၊ ဖမ်းဆီးခံရ။ နောက်ပိုင်းတွင် တံတားနီအရေးအခင်းဟု ကျော်ကြား။\n၆။ မတ်လ ၁၇ ရက်နေ့တွင် အစိုးရက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ကော်မရှင်ဖွဲ့ကာ ကိုဖုန်းမော် သေဆုံးမှုသည် ဓားဒဏ်ရာနှင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သေနတ်ဒဏ်ရာနှင့်ဟူ၍ ၀န်ခံပြောဆို၊ သို့သော် တံတားနီ အရေးအခင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ တခွန်းတပါဒမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိ။\n၇။ မတ်လ ၁၄-၁၅-၁၆-၁၇ ရက်နေ့များအတွင်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ၏ ဆွေးနွေးပွဲများမှ ကိုဖုန်းမော်သေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သတင်းအမှန် ထုတ်ပြန်ရန်နှင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဈာပန ပြုလုပ်ပေးရန်\n၈။ မတ်လ ၁၇ ရက်နေ့တွင် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားအားလုံးကို အစိုးရက စရိတ်ထုတ်ပေးပြီး အိမ်ပြန်စေခဲ့ကာ ကျောင်းများ ပိတ်ပစ်။\n၉။ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည့် ကျောင်းသားများကြောင့် နိုင်ငံတ၀ှမ်းရှိ ပြည်သူများ ကိုဖုန်းမော် အသတ်ခံရမှုအပြင် စစ်တပ်မှ ကျောင်းအတွင်း ၀င်ရောက်ကာ ကျောင်းသားများကို အင်အားသုံး ဖမ်းဆီးခဲ့သည့် သတင်းအမှန် သိရှိခဲ့ရပြီး၊ နိုင်ငံတ၀ှမ်း မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်လာ။\n၁၀။ ၁၉၈၈ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ဖမ်းဆီးခံ ကျောင်းသားများ ပြန်လွတ်လာပြီး BBC နှင့် VOA က ယင်းကျောင်းသားများနှင့် တွေ့ဆုံမေးမြန်းမှု ပြုလုပ်ကာ သတင်းထုတ်လွှင့်သဖြင့် ထောင်ထဲတွင် အာဏာပိုင်များ၏ နှိပ်စက်ပုံများနှင့် နေထိုင်ခဲ့ရပုံများကို အများပြည်သူ သိရှိခဲ့ရ။\n၁၁။ သြဂုတ်လ ၈ ရက်နေ့တွင် - ၁၉၈၇ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၅ ရက်နေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ၂၅၊ ၃၅ နှင့် ၇၅ ကျပ်တန်များအား အစိုးရက ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည့်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ပြည်သူများက ကိုဖုန်းမော် ပစ်ခတ်သေဆုံးမှုကို အကြောင်းရင်းခံကာ မဆလ အစိုးရကို ညီညွတ်စွာ တော်လှန်အုံကြွရာမှ ရှစ်လေးလုံး အရေးတော်ပုံ ပေါ်ပေါက်လာ။\n၁၂။ သြဂုတ်လ ၂၆ ရက်နေ့တွင် လွတ်လပ်ရေးဖခင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ သမီး ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က ရွှေတိဂုံအနောက်မုဒ်တွင် လူထု ၅ သိန်းခန့် တက်ရောက်သော လူထုတရားဟောပွဲတွင် ဟောပြော။\n၁၃။ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် ယင်းအဖွဲ့က ၀န်ကြီးချုပ်ဟောင်းဦးနု၊ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၊ ဦးတင်ဦး၊ ဗိုလ်ရန်နိုင်၊ ဦးအောင်ကြီးတို့နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ကြားဖြတ်အစိုးရတရပ် ဖွဲ့စည်းရန် ဆွေးနွေး။\n၁၄။ ကြားဖြတ်အစိုးရ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဘဲ၊ ယနေ့အထိ စစ်တပ်က နိုင်ငံတော် အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားဆဲ။\n(ရက်စွဲမှတ်တမ်းကို ဤနေရာ မှ ကူးယူဖေါ်ပြသည်- Nge Naing)\nမြန်မာနိုင်ငံလူ့အခွင့်အရေးနေ့နဲ့ ကိုဖုန်းမော်နေ့ အမှတ်တရပို့စ် ဖြစ်ပါတယ်။ သူရဲကောင်းတို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုနဲ့ တန်တဲ့ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ပါစေ။ ဒီပို့စ်နဲ့အတူ ရှစ်လေးလုံးကို သန္ဓေစတည်ပေးခဲ့တဲ့ ငွေစက္ကူ၊ မတ်လနဲ့ တံတားနီအရေးခင်းများမှာ ပါဝင်တိုက်ပွဲဝင်သူအားလုံးကို ဦးညွှတ်ဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီး ကိုဖုန်းမော်နဲ့တကွ အသက်ပေးသွားသူအားလုံး ကောင်းရာသုဂတိ လားပါစေလို့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။\n(မှတ်ချက် ရွှေဝါပြည် နဲ့ Tin Min Htet ဘလော့ဂ်တွေကို ရေးတဲ့ ကိုတင်မင်းထက်က မတ်လတမ်းချင်းကို ရေးသူဟာ ကိုငြိမ်းနိုင်လို့ ဖြည့်စွက်ပေးသလို အနာဂတ်လမ်း ကိုရေးတဲ့ ကိုကျော်ထင်ကလည်း ကိုဖုန်းမော် အပစ်ခံရတာ အင်းစိန်လမ်းမပေါ်မှာ မဟုတ် RIT စက်မှုတက္ကသိုလ် ၀င်းထဲမှာဖြစ်ကြောင်း ဖြည့်စွက်ပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီပို့စ်မှာ ပါဝင်တဲ့ စာသားတွေကို တခြားဘလော့ဂ်တွေက တိုက်ရိုက်ကူးယူ ဖေါ်ပြထားတာ ဖြစ်လို့ ကျွန်မအနေနဲ့ စာသားထဲမှာ ထည့်သွင်းပြင်ဆင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက် သီးသန့် ဖြည့်စွက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။)\nRIT ရဲ့ ပုံရိပ်တချို့ကို ဒီနှစ် မတ်လ ၁၃ ရက်နေ့ မြန်မာနိုင်ငံလူ့အခွင့်အရေးနေ့ အမှတ်တရအဖြစ် ပြန်လည် ဖြည့်စွက်လိုက်ပါတယ်။\nတခါက Rangoon Institute of Technology, RIT\nကိုတင်မင်းထက် Tin Min Htet ဆီမှ\nယခင် Rangoon Institute of Technology(RIT) ဟုထင်ပေါ် ကျော်ကြား ခဲ့သော ဆိုဗီယက်ယူနီယံရဲ့လက်ဆောင်၊ သမ္မတကြီးမန်းဝင်းမောင် အုတ်မြစ်ချခဲ့တဲ့ ယခု YTU (Yangon Technological University) သည်ခန့်ထည်သော မျက်နှာစာ တိုင်လုံးကြီးများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေပါသည်။( Education for Myanmar Youth မှ)\nယခုမြင်တွေ့ရသောRangoon Institute of Technology, RIT\nRIT ကို ယခုတွေ့မြင်ရပုံ (ဒီနေရာမှ)\n( Education for Myanmar Youth မှ)\nBurma Strange News မှ RIT today\nပြီးခဲ့တဲ့နှစ် 13/3/10 3:33 PM မှာ တင်တဲ့ပို့စ်ကို ဒီနှစ် လူ့အခွင့်အရေးနေ့ အမှတ်တရအတွက် ဓါတ်ပုံတွေ နဲ့ ဗွီဒီယိုကို ဖြည့်စွက် ထားပါတယ်။\nသမိုင်းကို လက်နက်နဲ့ ခြိမ်းချောက်ပြီး ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပါ။ ၁၉၈၈ ခု မတ်လ ၁၃ ရက်နေ့မှာ ကျဆုံးခဲ့သော စက်မှုတက္ကသိုလ် RIT ကျောင်းသား အာဇာနည် ကိုဖုန်းမော်နဲ့ မြန်မာနိုင်ငံ ဒီမိုကရေစီ လူ့အခွင့်အရေး အတွက် ခေတ်အဆက်ဆက်မှ ယနေ့အထိ အသက်စွန့်သွားသူအားလုံးအား ဂုဏ်ပြုအလေးပြုကာ မြန်မာနိုင်ငံ လူ့အအခွင့်အရေးသို့ ရှေ့ရှုလျက်\nPosted in: မှတ်တမ်း,မျှဝေခြင်း,သမိုင်းဝင်နေ့များ\nMarch 13, 2010 at 5:48 PM Reply\nသမိုင်း ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ လိမ်ထား ဖုံးထားလို့ မရပါဘူး။\nဒီအကြောင်းတွေ ပြန်ဖတ်တိုင်း အမြဲ အသစ် ဖြစ်ရတာပါပဲ။\nနည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ စွန့်လွတ်ခဲ့သူတွေ အတွက် အကောင်းဆုံး ဦးညွတ်တဲ့နည်းကတော့ ကျန်နေသေးတဲ့ အလုပ်တွေ တတ်နိုင်သလောက် ၀ိုင်းလုပ်ကြဖို့လို့ ထင်ပါတယ်။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်နေရာကပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။\nMarch 13, 2010 at 9:18 PM Reply\nအမငယ်... ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရနိုင်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေပါ။ သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ အဲဒီရက်တွေက အဲဒီအချိန်က ကျောင်းသားတွေ အတွက်တော့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေပါပဲ.. အိမ်မက်ဆိုးတွေကနေ လွတ်မြောက်ချင်ပါပြီ မမရယ်..။\nMarch 13, 2010 at 9:51 PM Reply\nစစ်မှန်တဲ့ သမိုင်း ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရစကောင်းပါဘူး မငယ်နိုင်ရေ..\nအဲ့ဒီအချိန်ကာလတွေကို သတိရတိုင်း လည်း.. “ကမ္ဘာ မကြေ ဘူး ” ဆို တဲ့ သီချင်းလေးကို ပြန် ပြန် ပြီး နားထောင်မိတယ်။\nမရောက်သေးတဲ့ပန်းတိုင်ကို ဦးတည်လျှောက်ကြဖို့အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဆက်လက် ကြိုးစားရမှာပါ။\nသူတလူ ငါတမင်း နဲ့အချင်းချင်းက သွေးမစည်းကြရင် အဖျက်သမား က ပိုပြီး သဘောကျ နေပါလိမ့်မယ်။\nMarch 14, 2010 at 1:13 AM Reply\nသမိုင်းကြောင်းတွေပြန်ဖတ်လိုက်ရတာ... သိပ်မကြာသေးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်.... ကျေးဇူးငယ်နိုင်\ntin min htet says:\nMarch 14, 2010 at 3:13 AM Reply\nမငယ်နိုင်ရေ ဒီပို့စ်အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ။\nတခုပဲ ဖြည့်စွက်ချင်ပါတယ်။ မတ်လတမ်းချင်း ရေးသူက (ကို)ငြိမ်းနိုင် လို့ သိထားပါတယ်။\nMarch 14, 2010 at 9:37 PM Reply\n14 Mar 10, 19:08\nကျော်ထင်: ကိုဖုန်းမော်ဟာ အင်းစိန်လမ်းမပေါ်မှ အပစ်ခံခဲ့ရတာမဟုတ်။ ရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ်RIT ၀င်းထဲမှာ အပစ်ခံခဲ့ရတာပါ။ www.futureroadvisions.blogspot.com\n(ပို့စ်နဲ့ ဆိုင်နေလို့ C-Box ထဲက ကူးလာပါတယ်။)\nကိုဖုန်းမော်နေ့အတွက် လာရောက် မှတ်ချက်ပေးသွားသူအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nကိုတင်မင်းထက်နဲ့ ကိုကျော်ထင်တို့ရဲ့ ဖြည့်စွက်ချက်တွေအတွက်လည်း အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဒီပို့စ်မှာ နိဒါန်းနဲ့ နိဂုံး နှမ်းဖြူးတာကလွဲပြီး ကျန်တာအားလုံးကို သိတဲ့သူတွေရေးထားတာကို တိုက်ရိုက် ကူးယူဖေါ်ပြတာ ဖြစ်လို့ ကျွန်မလိုက်ပြင်ရင် သူတို့ရဲ့ မူရင်း ပျက်သွားမှာမို့ ကျွန်မ လိုက်ပြင်လို့မရပါဘူး။ မူလ Link ကိုလည်း ဖေါ်ပြထား ဖြစ်တဲ့အတွက် မူရင်းပို့စ်ရေးသူတွေဆီမှာလည်း သွားပြီးဖြည့်စွက် Comment ပေးဖို့ ကိုတင်မင်းထက်နဲ့ ကိုကျော်ထင် နှစ်ယောက်စလုံးကို အကြံပြုပါရစေ။ မူရင်း ရေးသူတွေထဲမှာ သွားပြင်လို့ မရပေမဲ့ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဖြည့်စွက်ချက်ကို အောက်မှာ မှတ်ချက်အနေနဲ့ ထည့်သွင်းဖေါ်ပြပေးထားလိုက်မယ်။\nမအယ်ရေ မတ်လ အရေးအခင်းဟာ ကျွန်မ လုံးဝမသိခဲ့ပေမဲ့ သမိုင်းဆိုတာ ဖုံးကွယ်မရလို့သာ သိရတာပေါ့။\nဒဏ္ဍာရီရေ အိပ်မက်ဆိုးကပဲ မြန်မာပြည်သူတွေရဲ့ ဘ၀မှာ ပုံမှန်ဖြစ်နေပြီထင်တယ်။\nကိကိရေ မညီညွတ်လို့ အခုလို ဖြစ်နေရတာ တကယ်ဝမ်းနည်းစရာပဲ။\nRose ရေ မမေ့သင့်တာကို မမေ့အောင် လုပ်ဖို့ အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။\nဒီလိုနေ့တွေကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့သူတွေ သိပ်ကိုနည်းနေတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ ဒီပို့စ်ကို လာရောက် အသိအမှတ်ပြုတဲ့သူတွေကို ကျွန်မ အထူးတလည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ပါတယ်။\nMarch 15, 2010 at 12:02 AM Reply\nဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး အမရယ် ဖတ်သွားရုံပဲ ဖတ်သွားလိုက်ပါတယ်\nAn Asian Tour Operator says:\nMarch 15, 2010 at 6:01 PM Reply\nMarch 12, 2011 at 11:29 PM Reply\nLearn the history.Dont close the eye and argue...i did the 8888.If the U Than Shwe doesent allow,another 888 will never come out.U Nay Win allowed because he wanted to change imself.Learn the histiory.\nBoth side r still cheating the 8888.Anybody can answer my question?Why U Nay Win didnt allow the vote decision at Htuttaw when he propose the multi party or one party system?\nAccording to the Htuttlaw rule,they have to do vote decision for this multi party or one party system.Why he didnt allow vote decision?\nu Nay Win want to finish masala party because his 20 years plan failed and became ldc, he didnt want to get responsible person.That time country had just $30 million.He had no idea what to do next .1987,he talked, its time to change and asked advise but got no advise b/c everybody afraid him.\nWhen country became LDC,he ordered U Aung Gyi to sepead the letters that all r cheating to him,thats why country became ldc.\nU Nay Win is the father ,the founder of masala party but when country became ldc and his 20 years plan fialed and left just only $30 million,he wanted to change system.He wanted U Aung Gyi to run the country economy because he belive U Aung Gyi know how to run teashop.\nIf he allow vote decision,he can not do multi party system and can not put U Aung Gyi.He know if he aske the people directly,people will come out on the street and he can finish masala party.Thats why he said lets make the people decision.သမိုင်းဆိုတာလိမ်ညာလို့မရဘူး\nHe created 888 because he wanted to change the system.People r traped in his trick.\nCan listen what U Nay Win said at htutttaw.\n၁၉၈၇ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၁ဝ ရက်နေ့တွင် မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဦးနေဝင်းသည် ရေဒီယိုမှတဆင့် တိုင်းပြည်သို့ မိန့်ခွန်းစကား ဆို၏။\n၂၅ နှစ်တိုင်တိုင် အာဏာရယူထားခဲ့သည့် မဆလ ၏ လမ်းစဉ်တွင် ‘လုပ်ဟန်’ အမှားထက် ‘လမ်းစဉ်’ ကိုယ်၌ကပင်၊ ချို့ယွင်းမှားယွင်းမှုများ ရှိနေသည်ဟု ဆို၏။ ပြီးလျှင် ပြောင်းလဲနေသည့် အချိန်ကာလနှင့်အညီ ပြောင်းသင့်တာတွေကိုလည်း ပြောင်းလဲရပါမည်ဟု\nထိုစဉ်က မဆလ တွင်ရှိသည့် နိုင်ငံခြားငွေမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၂ဝ-၃ဝ မျှသာ လက်ကျန်ရှိ၏။ အကြွေးက နိုင်ငံစုစုပေါင်း ကုန်ထုတ်လုပ်မှု GDP ၏ ၅ဝ % ကျော်ရာမှ တိုး၍သာ မြင့်တက်၍နေသည်။ လူထုသည် အထွေထွေအကျပ်အတည်းကြီးအတွင်း၌ နစ်၍နေ၏။\n၁၉၈၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂၃ ဆရာစံခန်းမ၊ မဆလ ၏ အထူးအရေးပေါ် ပါတီညီလာခံအား ကျင်းပ၏။ ပါတီဥက္ကဋ္ဌကြီး ဦးနေဝင်းက ညီလာခံတွင် အဖွင့်မိန့်ခွန်းပေး၏။\n“မတ်လနှင့် ဇွန်လများမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ သွေးထွက်သံယို အရေးအခင်းများဟာ အစိုးရအဖွဲ့နဲ့ ထိုအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေတဲ့ ပါတီကို အယုံအကြည်ကင်းမဲ့နေတာ၊ ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်တွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်သူများနဲ့ နောက်မှ အားပေးသူများက ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။ တတိုင်းပြည်လုံး လူထုအနေနဲ့ ဒီအယုံအကြည် ကင်းမဲ့သူဘက်က အများစုလား၊ အနည်းစုလားဆိုတာ ဆန်းစစ်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။\nတပါတီစနစ် (သို့မဟုတ်) ပါတီစုံစနစ်ဆိုတဲ့ စနစ်နှစ်ခုမှာ ဘယ်စနစ်ကို ရွေးပါသလဲလို့ တပြည်လုံး လူထုဆန္ဒခံယူပွဲ ကျင်းပရင် ဆန်းစစ်မှု အဖြေပေါ်နိုင်မည်ဟု ယူဆတာကြောင့် တပြည်လုံး လူထုဆန္ဒခံယူပွဲ ကျင်းပပေးရန် ညီလာခံသို့ တင်ပြပါတယ်”\nThis is the real true history of 8888.\nMarch 12, 2011 at 11:54 PM Reply\n((((Learn the history.Dont close the eye and argue...i did the 8888.If the U Than Shwe doesent allow,another 888 will never come out.U Nay Win allowed because he wanted to change imself.Learn the histiory.))) အဓိပ္ပါယ်မရှိလိုက်တာ ၆၂ ခု7July အရေးအခင်းကနေ ပြီးခဲ့တဲ့ ရွှေဝါရောင် တော်လှန်ရေးအထိ အာဏာရှင်ကို ဆန့်ကျင်လာတဲ့ အရေးအခင်းတွေမှာ ဘယ်အာဏာရှင်က ဘယ်တုန်းက ဘယ်သူ့ကို ခွင့်ပြုခဲ့လို့လဲ။ အရေးအခင်းတွေ အားလုံးက ခွင့်မပြုတဲ့ကြားကပဲ ပေါ်ထွက်လာတာပဲ။ အာဏာရှင်ကို တော်လှန်တယ်ဆိုမှ အာဏာရှင် ခွင့်ပြုမှ လုပ်စရာလား။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ သမိုင်းကို ပြန်လေ့လာလိုက်ဦး Anonymous.\nမဆလ လွှတ်တော်က မဲခွဲဆုံးဖြတ်တာ မဖြတ်တာ စိတ်မ၀င်စားစရာ မရှိပါဘူး။ ၂၆ နှစ်လုံးလုံး ပြည်သူကို လိမ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာထားတဲ့အတွက် သူတို့ ဘာပဲဆုံးဖြတ် ဆုံးဖြတ် ဆက်လိမ်ဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်၊ ပြည်သူလူထု အကျိုးစီးပွားကို ဘာမှဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့အာဏာတည်မြဲရေးအတွက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကလေးကစသိပါတယ်။ ပြည်သူလူထုကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ လွှတ်တော် မဟုတ်တာ သူတို့ဖါသာသူတို့ လွှတ်တော်က ဆုံးဖြတ်တာ မဖြတ်တာကို စိတ်ဝင်စားစရာမလိုဘူး။ အဓိကက အာဏာရှင်စနစ် ပြုတ်ကျဖို့ပဲ ဦးတည်စရာလိုတယ်။\nMarch 12, 2011 at 11:58 PM Reply\nအဲဒီညီလာခံမှာပဲ နောင်ဆူဆူပူပူလုပ်ရင်တော့ စစ်တပ်ဆိုတာ သေနတ်မိုးပေါ်ထောင်မပစ်ဘူး ပစ်ရင်တည့်တည့်ပစ်တယ်ဆိုတဲ့ အာဏာရှင်လက်သုံးစကားကိုပဲ ဒေါနဲ့မောနဲ့ပြောခဲ့သေးတာ မဟုတ်လားးး\nMarch 13, 2011 at 11:50 AM Reply\nRead this.This is the true history of 8888.\nwhy he talked like this?\nMarch 13, 2011 at 12:10 PM Reply\nမဆလ လွှတ်တော်က မဲခွဲဆုံးဖြတ်တာ မဖြတ်တာ စိတ်မ၀င်စားစရာ မရှိပါဘူး။\nThis answer is no reasionable.U need to ask the old politican people those have experience.\nMarch 14, 2011 at 12:12 AM Reply\nအဓိပ္ပါယ်မရှိလိုက်တာ ၆၂ ခု7July အရေးအခင်းကနေ ပြီးခဲ့တဲ့ ရွှေဝါရောင် တော်လှန်ရေးအထိ အာဏာရှင်ကို ဆန့်ကျင်လာတဲ့ အရေးအခင်းတွေမှာ ဘယ်အာဏာရှင်က ဘယ်တုန်းက ဘယ်သူ့ကို ခွင့်ပြုခဲ့လို့လဲ။ အရေးအခင်းတွေ အားလုံးက ခွင့်မပြုတဲ့ကြားကပဲ ပေါ်ထွက်လာတာပဲ။ အာဏာရှင်ကို တော်လှန်တယ်ဆိုမှ အာဏာရှင် ခွင့်ပြုမှ လုပ်စရာလား။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ သမိုင်းကို ပြန်လေ့လာလိုက်ဦး\nမည်သူကမျှ သူ့ကို မဆလပါတီ မထွက်ခိုင်းဘဲနှင့်၊ နိုင်ငံရေးတောင်းဆိုမှု မတောင်းဘဲနှင့် သူကိုယ်တိုင်က ပါတီစုံကြိုက်သလား ဟု စလိုက်သည်။\nဦးနေ၀င်းသည် 1962 အာဏာရသည့်အချိန်ကစပြီး အရေးအခင်းအားလုံးကို စေ့စပ်လိုက်လျှောခြင်း လုံးဝ မလုပ်ဘဲ၊ လက်နက်နှင့်သာ ရှင်းခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးမတောင်းဆိုဘဲ လစာနှင့်ဆန်ကိုသာ တောင်းဆိုသော 1976 အလုပ်သမားအရေးအခင်းကိုပင် လက်နက်နှင့်ရှင်းခဲ့သည်။ အလျှော့ပေးစေ့စပ်သည်ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် လုံးဝထုံးစံမရှိခဲ့ပါ။ မည်သည့် အရေးအခင်းကို မဆို ကြာရှည်လှုပ်ရှားခွင့်မပေးပါ။ ခွင့်ပြုလျှင် လူအုပ်ကြီး ကြီးလာမည်ဖြစ်သောကြောင့်- ၁၄၄-ထုတ်ပြီး၊ အင်အားသုံး ရှင်းပစ်လေ့ရှိသည်။ ယခု ပါတီစုံကြိုက်သလား...ဟုမေးပြီး လူအုပ်ကြီးမှ ကျယ်ပြန့်လာရန် အချိန်ပေးခဲ့သည်ကို ထောက်ခြင်းအားဖြင့် ပါတီကိုဖျက်ချင်၍ အချိန်ပေးခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပါသည်။\nမည်သူကမျှ မတောင်းဆိုဘဲ အဘယ်ကြောင့် ပါတီစုံ ကြိုက်သလားဟု လမ်းခင်းပေးရပါသနည်း။ ဦးနေ၀င်းသည် လူထုလှုပ်ရှားမှုကြီးဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဦးအောင်ကြီးနှင့်တိုင်ပင်ပြီး-ြို 21-7-1987တွင် လူထုကြားသို့ဖြန့်စေခဲ့သည်။\nMarch 15, 2011 at 9:55 AM Reply\nသဘောထား ကွဲလွဲတာကို တိတိကျကျ ထောက်ပြပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ဆွေးနွေးခြင်း\nto beagood blogger,before u put ur comment,please discuss with the old people those have politice knowledge,then putacomment to get good impression.\nMarch 20, 2011 at 12:59 PM Reply\nNge Naing,Khin Min Zaw\nPlease read this.this is the true story of 8888.\nMarch 21, 2011 at 12:28 AM Reply\nဘဘပြောပုံအရဆိုရင် ဗိုလ်နေဝင်းကမြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ် လမ်းစဉ်ကို စမ်းလုပ်ကြည့်မယ်။ စမ်းကြည့်ပြီးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုရင် ပြန်ပြောင်းမယ်ပေါ့။\nအဲဒါပဲ။ သူ့ဟာသူ ပြောင်းပစ် တာလေ။ ဦးနေဝင်းက မင်းတို့ တစ်ပါတီကြိုက်သလား၊ ပါတီစုံကြိုက်သလား ပြောတယ်လေ။ သူအဲဒီလို လမ်းဖွင့်ပေး လိုက်လို့ အရေးအခင်း ကြီးပေါ်တာပေါ့။ ဇွတ်အတင်းကိုင် ထားရင်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးနော်။ စဉ်းစားကြည့်လေ။\nMarch 21, 2011 at 12:30 AM Reply\nJuly 29, 2011 at 3:11 PM Reply\n101(B) အ ခန်း ရယ်.... ဩဘာ လမ်းရယ်.... BPI ကားမှတ်တိုင်ရယ် ...BLOCK အဆောင် ကြီးတွေရယ် ....ဒါတွေအားလုံး ဟာ ကျနော့အတွက် စိတ်ဒဏ်ရာ ဒဏ် ချက်တွေပါ.... အောင်မြင် တဲ့ ၁၉၉၆ ဆန္ဒ ပြမှု ကြီးက RIT ကို အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကွဲ သွားစေတဲ့ အဓိက တရားခံပါ ပဲ..... မှားသွားတာက မူရင်းတောင်းဆိုချက် တွေ မှာ အပိုဖြည့်ဆွက် တွေပါသွားတာပဲ.... ဒါကြောင့် master mind တွေ brain wash လုပ်ခံထိသွားတာပေါ့......\nJuly 29, 2011 at 3:19 PM Reply\nBY THE WAY မတ်လတမ်းချင်း ကဗျာ က ဒူးယား ဆောင် အဆောင်မှူး ဦးဝင်းမြင့် ဆီမှာ ဖတ်ဖူးတယ် ဆရာ တစ်ယောက် ရေးတာပဲ လို့ ပြောဖူးတယ်\nAugust 26, 2011 at 1:10 AM Reply\n1996 လှည်းတန်း မီးပွိုင့်က အဖြစ်အပျက် ကို မေ့မရနိုင်ပါ ။ အင်းလေးဆောင် အခန်း ၃၅၂ ကတော့ ----------\n(၄၄) နှစ်မြောက် ဇွန် – ၆ အလုပ်သမားသပိတ် နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားသို့ ပေးပို့သည့် ဂုဏ်ပြုသ၀ဏ်လွှာ (၆၊ ၆၊ ၂၀၁၈)\nကျမကို အရမ်းချစ်တဲ့ အမျိုးသား


ပဲပင်ပေါက်….. | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » ပဲပင်ပေါက်…..\nPosted by hmee on May 30, 2011 in Creative Writing, My Dear Diary | 12 comments\n“ ပဲပင်ပေါက် နဲ့ မဟုတ်ဘူးလားကွ၊ ကြက်သွန် ၊ ဂေါ်ဖီ တွေနဲ့ သုတ်တာ မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောထားတဲ့ဟာကိုကွာ”\n“တခါတလေတော့ သည်းခံတော်၊ အမြဲတန်းတော့ မထည့်နိုင်ဘူး။ ဈေးကြီးကကြီးနဲ့”\nကျွန်မ ပြန်အော်တော့ သူ့ခမျှာ မစားချင်စားချင်နဲ့ စားရှာပါတယ်။ မကြိုက်လို့ ၊ မစားချင်လို့ အပြင်ထွက်စားလို့လည်း ဒါမျိုးအပြင်မှာ ရမှမရတဲ့ နေရာလေ။ ပိတ်ရက်တိုင်း တခါတလေ မုန့်ဟင်းခါး၊ ရံဖန်ရံခါ မုန့်တီ ၊ ကျွန်မစိတ်လိုလက်ရ ရှိရင်တော့ ခေါက်ဆွဲသုတ်ကို ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ သုပ်ကျွေးတတ်ပါတယ်။ အသုပ်သုပ်မယ်ဆို ပဲပင်ပေါက်လေး ရေနွေးဖျောပြီး ထည့်သုပ်မှ။ ကြက်သွန်နီ၊ ဂေါ်ဖီ၊ သခွားသီး ထည့်သုပ်တိုင်း အမြဲစကားအပို ပြောရတယ်။ ကြက်သွန်နီကလည်း လတ်လွန်းလို့လားမသိ ဆားနဲ့နယ်ပြီး ရေဆေးတာတောင် မွှန်တာက မပျောက်တော့ သူကမကြိုက်ဘူး။ ပဲပင်ပေါက်တဗူးကို ဆီတဗူးဘိုးထက် ငွေပိုပေးရတော့ ကျွန်မလည်း အမြဲတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ အသီးအရွက် အလွန်ဈေးကြီးတဲ့ နေရာလေ။ ဒါကိုလည်း အသုပ်သုပ်တိုင်း ရှင်းပြရဲ့နဲ့ စားခါနီးတိုင်း ပြသနာလုပ် ဂျီကျတတ်တယ်။ လင်တော်မောင်ကိုလည်း သနားတော့ သနားမိပါရဲ့။ ကျွန်မ ဘယ်လိုဟင်းချက်ချက်၊ ဘယ်လောက်ပဲ အစပ်အဟပ် မတည့်လည်း မငြီးမငြူပဲ စားတတ်သူ ၊ အလွန်နားအေး ပါးအေးနေတတ်သူ ဒီတခုသာ ဂျီများတော့ အရမ်းလည်း အပြစ်မဆိုသာ ပါဘူး။ ဒါနဲ့ သူ့ အကြိုက်၊ သူ့ဆန္ဒပြည့်အောင်၊ သူခံတွင်းတွေ့သလို စားနိုင်အောင် ကျွန်မအတွက်လည်း ဈေးသက်သာအောင် ကျွန်မမှာ ကြံရဖန်ရ ပြန်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ပဲပင်ပေါက် စမ်းဖေါက်ဖို့ပါ။ ငယ်ငယ်ကတော့ အမေလုပ်တာ မြင်ဖူးနေတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ လုပ်နိုင်တယ်လည်း ထင်တာကိုး။ တောမှာတော့ မြို့မှာလို အရန်သင့် ဝယ်စားလို့ မရတာမို့ မိမိအိမ်မှာ စားချင်လျှင် မိမိဘာသာလုပ်မှ စားရမယ်လေ။ အမေကတော့ တစ်တောင်လောက်ရှိတဲ့ ဝါးခြင်းလေးထဲ ကောက်ရိုးခင်း ကောက်ရိုးကာပါတယ်။ ပဲတီစိမ်းစေ့လေးတွေကို ရေနွေးကြက်သီးနွေးလေးနဲ့ တမနက်လောက်စိမ်ပြီး ခြင်းထဲလောင်းထည့် အပေါ်က ကောက်ရိုးပြန်အုပ်ပေါ့။ ပြီးတော့ ရေကပြင်စွန်က သစ်သားရေစည်ဘေးမှာ တင်ထားတယ်။ မနက်တခါ၊ ညတခါ ရေလောင်းပေး သုံးရက်လောက်နေတော့ ပဲစေ့လေးတွေ အပင်ပေါက်လာပါပြီ။ သန်သန်စွမ်းစွမ်း၊ ရှည်ရှည်မျောမျောလေးနဲ့ တခြင်းလုံး ဖွေးနေတာပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေ ပဲပင်ဖေါက်တာ ခဏခဏ မြင်နေကျမို့ ရေလောင်းပေး ပေါက်တာပဲလို့ အထင်ရှိတာနဲ့ စစမ်းပြီ။ ရွာမှာလို ဝါးခြင်းမရှိလို့ ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ ကော်ဇကာကုံးထဲမှာ ဖေါက်ဖို့ ကြံပါတယ်။ ကောက်ရိုးအစား လင်တော်မောင်ရဲ့ စွပ်ကျယ်အစားထိုး။ မနက်တခါ၊ ညနေတခါ ရေလောင်း။ သုံးရက်ပြည့်တော့ ပဲပင်ပေါက်ဖော်ပါပြီ။ တခါတည်း စိတ်ကိုပျက်သွားတာပဲ။ ပုတိုတို၊ စိမ်းဖန့်ဖန့်နဲ့ ရုပ်ဆိုးလိုက်တဲ့ ပဲပင်ပေါက် တခါမှကို မမြင်ဘူးဖူး။ ဇကာကုံးထဲမှာ စွပ်ကျယ်နဲ့ ထုပ်ပြီး ဖေါက်တာမို့ ထင်ပါရဲ့။ သူ့ခမျှာလည်း ကျင်းကျင်းကျုပ်ကျုပ်ထဲ ပေါက်ရတာဆိုတော့ ဘယ်လာ သန်စွမ်းပါ့မလဲ။ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ် ယာထဲမှာ ကောက်တဲ့ ပဲပင်ပေါက်နဲ့များ ကွာပါ့။\nမိုးဦးကျ မိုးစရွာပြီး နောက်နေ့မှာ မြေပဲစိုက်ခဲ့တဲ့ ယာခင်းဟောင်းထဲမှာ မြေပဲပင်တွေ ပေါက်တာမို့ ပဲပင်ပေါက် ကောက်ကျစမြဲပါ။ သူငယ်ချင်းတွေက ခြံဝကနေ “မှီ…ရေ ဘထွေးလှတို့ ယာထဲမှာ ပဲပင်တွေ ပေါက်နေပြီတဲ့ဟေ့ ၊ ငါတို့ သွားမလို့ လိုက်မလား” လို့ လာခေါ်ပါတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက အမေ့ကို “ အမေ့ လိုက်သွားရမလား” လှမ်းမေး။ အမေ့ရဲ့ “အေး ..လိုက်သွား” ဆိုတဲ့အသံ မဆုံးခင် အိမ်ရှေ့ကပြင်က ခုန်ချ မီးဖိုထရံမှာ ချိပ်ထားတဲ့ ပလိုင်းကို စလွယ်သိုင်းပြီး ပြေးပါတယ်။ “ ဟဲ့ …ကောင်မလေး ခမောက်ဆောင်းသွား ယာထဲမှာ ပူကပူနဲ့ ” လို့ အော်သံကြောင့် နောက်ရင်းပြန်ပြေးပြီး ကပြင်က တိုင်မှာ ချိပ်ထားတဲ့ အဖေ့ခမောက်ကိုယူ မတော်မတည့် ဆောင်းပြီး တပျော်တပါးကြီး ရွာပြင်ကို ထွက်ကြပါတယ်။\nမနှစ်က မြေပဲစိုက်ခဲ့တဲ့ ယာဟောင်း ကွင်းစပ်ရောက်တော့ ကွင်းထဲမှာ မြေပဲပင်ပေါက် ရှာသူတွေ အတော်များနေတာ တွေ့ရလို့ အပြေးအလွှား သွားရပါတယ်။ မနေ့က မိုးရွာထားလို့ ရေဓါတ်ရတာနဲ့ မြေပဲပင်တွေကလည်း ပေါက်လိုက်တာ။ ဟိုမှာတပင် ဒီမှာတပင်နဲ့ လုကောက်ရပါတယ်။ တချို့အပင်က မြေပေါ်မှာ ပေါ်နေပေမဲ့ တချို့ကတော့ မြေအောက်မှာ ထွက်ဖို့ အားယူတုန်း။ ခေါင်းလေးပြူနေတာ မြင်တာနဲ့ မြေကို ယက်ဖော် ကိုယ်ဖော်တဲ့နေရာမှာ လေးငါးခြောက်ပင် စုပြုံနေတာတွေ့ရင် ဝမ်းသာမဆုံးဘူး။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှင်သန်ရလို့ ထင်ပါရဲ့ သန်မာလိုက်တာ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ကြီးနဲ့ ဖွေးဖွေးကို ဖြူနေတာပါ။ မကြိုးပဲ အရှည်လိုက် အကောင်းတိုင်းရအောင် ညှင်ညှင်သာသာနဲ့ စိတ်ရှည်ရပါတယ်။ လောဘတကြီး အလျှင်စလို နှုတ်ရင် ကျိုးပြီးကျန်ခဲ့နိုင်တယ်။ တယောက်နဲ့တယောက် “ဟဲ့ နင်ဘယ်လောက် ရပြီလဲ၊ ငါတော့ ပလိုင်းတဝက် ရပြီဟ” နဲ့ တယာက်တပေါက် ဝမ်းသာအားရ ပြောတာနဲ့ ဘယ်သူအလျှင် ပြည့်မလဲ မှန်းကြည့်နိုင်ပါတယ်။ အရင်ပြည့်သူတွေက မပြည့်သေးသူကို ကူရှာပေးပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ အတွက်တော့ ဒါလည်း မိဘကို တဘက်တလမ်းက ကူညီရင် ကစားတဲ့ကစားနည်း တခုလိုပါပဲ။ အားလုံး ပါလာတဲ့ ပလိုင်းတွေ ပြည့်ပြီဆို နေကလည်း မြင့်နေပါပြီ။ အိမ်ရောက်တော့ စကောထဲထည့် အမြီးသင် တုံကင်ကရေကိုနှိပ် တခါတည်း သန့်သွားအောင် ရေဆေး အမေ့ကို ပေးခဲ့ပြီး ရေချိုးဖို့ မြစ်ဆိပ်ကို ပြေးပါတော့တယ်။ ရေချိုးတယ် ဆိုတာထက် ရေဆော့တယ်ဆိုတာ ပိုမှန်မယ် ထင်တယ်။ မြစ်ထဲမှာ အားပါးတရ ကစားပြီးမှ အိမ်ပြန်လာ အဝတ်အစားလဲ မနက်က ကောက်လာတဲ့ ပဲပင်ပေါက်ကြော်၊ ခရမ်းချဉ်သီး အရည်ကျဲချက်နဲ့ လွေးပါတော့တယ်။ အာဟာရအပြည့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပဲပင်ပေါက်ကြော်မို့ ထမင်း နှစ်ပန်းကန် အသာလေး။ ချော့မော့ပြီး ထမင်းကျွေးရတဲ့ကလေး ကြားတောင်မကြားဘူးဖူး။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြီးထွားလာတာမို့ ကလေးတိုင်း တုတ်တုတ်ခဲခဲလေးတွေ ကြည့်ပါပဲ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း ပဲပင်ပေါက် နှစ်မျိုးကို စိတ်ကူးထဲ ယှဉ်ကြည့်။ နောက် ကျွန်မတို့ ငယ်ဘဝ၊ ကျွန်မသားလေးငယ်ဘဝ။ တကယ်ကို တခြားဆီပါ။ သားလေးမှာ နေရတော့ တိုက်ခန်း။ ကြည့်စရာက အဖေ၊ အမေ မျက်နှာနှစ်ခု။ ဆော့ရတော့ သက်မဲ့အရုပ်လေးတွေနဲ့။ တခါတရံ အဖေ အမေ အားလပ်လို့ ကစားကွင်းပို့တော့ နာရီဝက် အလွန်ဆုံးတနာရီ။ ဆွေမျိုးညာတိ နတ္ထိ။ ကစားဖော်ဆိုတာ မရှိ။ သားခမျှာ သူငယ်ချင်း၊ ကစားဖော်ဆိုတာ နားကို မလည်တာပါ။ အသင်းအဖွဲ့နဲ့ ကစားတာ ကြုံမှမကြုံဘူးတော့ မကစားတတ်လို့ သူကစားနေရာကို တခြားကလေးလာရင် မိဘတွေ ထိုင်နေတာဆီ ပြန်လာပါတယ်။ သူ့စကားကိုယ်နားမလည် ကို့စကားသူမသိမို့ ဘယ်လာအဖော်က ရှိမလဲ။ ကျင်းထဲကျပ်ထဲ ကြီးရလို့ ထွားကြိုင်းမှုကမရှိ။ သူထမင်းတခါစားဖို့ ကျွန်မမှာ စစ်ပွဲတပွဲ နွှဲရတယ်မှတ်တာ။ ချော့တခါ၊ ခြောက်တလှည့် အမျျိုးမျိုး ကြိုးစားကျွေးပေမဲ့ ထမင်း တပန်းကန် ကုန်တဲ့နေ့ ထုံးတို့ မှတ်ရမလိုပါ။ တွေးမိတိုင်းလည်း မိဘခေါ်ရာနောက် ရွေးချယ်ခွင့်မရှိ လိုက်လာရတဲ့ သူ့ကိုလည်း သနားမိပါရဲ့။ လွတ်လပ်မှုမရှိ ဘောင်နဲ့နေရတဲ့ ဘဝမို့ ကျွန်မဖေါက်တဲ့ ပဲပင်ပေါက်လို များလား။ ကျွန်မတို့ ငယ်ဘဝကရော ဆွေမျိုးအစုံအလင်ကြား ချစ်ခင်စရာ သူငယ်ချင်းများကြားမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျော်ပျော်ပါးပါး ကြီးထွားလာတာမို့ ယာခင်းထဲက ပဲပင်ပေါက်လို များလားပေါ့။ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ဘယ်လိုတိုးတက်တယ်ပဲဆိုဆို၊ အနေအထား ဘယ်လောက် သာတယ်ပြောပြော စိတ်လွတ်လပ် ပေါ့ပါးမှုကတော့ ကွာခြားလှတာမို့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဘဝင်မကျသလိုပါပဲ။ အစကတော့ လင်တော်မောင် စားဖို့ ပဲပင်ဖေါက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ အတွေးပေါက်တာ ကျွန်မ ဖြစ်သွားပါတယ်။\nပဲပင်ပေါက်က မဖောက်တတ်လျှင် အဆင်မပြေဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်။\nနိုင်ငံရပ်ခြားရောက်နေတဲ့ လူတွေအတွက်ကတော့ ရွာက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို အမြဲတမ်းမဟုတ်လျှင်တောင် တခါတလေ လွမ်းတတ်ကြပါတယ်။\nကောင်းလိုက်တဲ့ အတွေးလေး ကျွန်တော့ဘာသာလဲ အများကြီး တွေးဖြစ်သွားပါတယ် မမှီ စရေးတုန်းက မန်းဘူးတယ် ထင်တယ် မမှီလက်က ဆရာမ ခင်ခင်ထူး ရဲ့ “အညာသူအညာသား ကျွန်မဆွေမျိုးများ”လို စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်နိုင်လောက်တဲ့ လက်မျိုး အညာအကြောင်းရော အခုရောက်နေတဲ့ ဒေသနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဒေသန္တရဗဟုသုတ အကြောင်းတွေရော ရေး စာအုပ်ထုတ်ရင်ကောင်းမယ်\nအယ်လ်အေတော့ ..ပဲပင်ပေါက်ပေါပါ့..။ အဓိက ၂မျိုးတောင်တွေ့တယ်..။\nပဲခေါင်းကြီးအမာစား ပဲပင်ပေါက်နဲ့.. မြန်မာပြည်ကလို ပဲပင်ပေါက်..။\nတဒေါ်လှလောက်ဆို.. တထုတ်ရတယ်..။ တခါတည်းနဲ့တောင် စားလို့မကုန်..။\nပဲပင်ပေါက်စားတိုင်း.. ငယ်ငယ်က.. မြန်မာပြည်မှာ.. ပဲပင်ပေါက်အမြစ်တွေနွှင်ရတာသတိရမိတယ်..။\nမြန်မာပြည်အပြင်ရောက်ကတည်းက… ပဲပင်ပေါက်ဟာ အမြစ်နွှင်စရာမလိုပဲ.. တပင်လုံးစားရတာကိုး..။\nသဂျီးရေ ဒီမှာက တဒေါ်လာကို အခုဆို ၃.၄၆ ရှကယ်ပေါ့။ အမြင့်ဆုံးဆို ၃.ရရှကယ် လောက်ရတယ်။ ပဲပင်ပေါက်တဗူးကို ပေါရင် ၆ရှကယ်။ ရှားရင် ၈ရှကယ်။ ဆီတဗူးကို ရရှကယ် လေ။ ဆီက ဈေးအကြီးဆုံး ၈.၉၆ လောက်ပေးရတာ။ ပဲပင်ပေါက်တဗူးကို ကြော်စားရင် တနပ်ပဲရတယ်။ ကန်စွန်းရွက် တစည်းကို ရှကယ် ၁၀။ တနှစ်မှာ ၆လလောက်ပဲ ရတယ်။ ကျန်၆လ ရှာလို့တောင်မရဘူး။ ငရုပ်သီးစိမ်း တွေ့တုန်းဝယ်ပြီးခဲထား မဟုတ်လို့ကတော့ ရှာမရဘူး။ မြေထဲပင်လယ် ကမ်းခြေဖြစ်ပြီး ငါးရှားတယ်၊ အုန်းသီးမရှိဘူး။ စွန်ပလွန်သီး ၊ သံလွင်သီးပေါတယ်။ တန်ဖိုးအနိမ့်ဆုံးငွေ ၅ပြားစေ့၊ အကြီးဆုံးငွေ ၂၀၀။ ကိုယ်က ၂၀ဝတန်ပေးရင် မယုံလို့ တခါတလေ ပိုက်ဆံကို ထောင်ကြည့်သေးတာ ဂျုးတွေ ငွေတော့ အတော်မက်တယ်။ ကိုယ့်ဆီမှာ ၂၀ဝတန် ကားခပဲ ရှိတယ်\nပဲပင်ပေါက် အိမ်မှာ ဖောက်စားချင် စိတ်တောင် ပေါက်တယ်။\nတထောင်လောက် ရှိတဲ့ ခြင်း ကို သီရိမင်္ဂလာဈေးမှာ ဝယ်တော့ ၆၀ဝ ပေးရတယ်။\nဈေးတွေမျာ တရာဖိုးဆိုရင် တခါကြော်စာပေါ့.. ဈေးသည်တွေ တခြင်းကို ၂၀၀ဝ လောက်ရအောင် ရောင်းတယ်။\nတိုက်ခန်းထဲက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့အထီးကျန် ဆုံးရှုံးမှု့အကြောင်းရယ်\nမဖတ်ဘူးသော စာတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ခွင့်ရတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါဗျာ\nမြို့ပြနှင့် ကျေးလက်ဒေသအကြောင်းကို စာလေးတစ်ပုဒ်လောက်ရေးမလားတော့စိတ်ကူးမိပါရဲ့\nမှီရဲ့ ဥပမာနဲ့ဥပမေယျလေးက ကောင်းလိုက်တာ။\nဒါလေးဖတ်ရတော့ တခါက ဒေါ်ခင်နှင်းယုရေးဖူးတဲ့ တရုတ်ပြည်က ဂန္ဒမာပန်းတွေအကြောင်းသတိရမိတယ်။\nအဲဒီမှာ ပန်းတွေကပြုစုတာကောင်းတော့ အောင်အောငြ်မင်မြင် အပွင့်တွေစုံလင်နဲ့ပေါ့။ဒါပေမယ့် ပန်းတွေကို ဝါးတွေနဲ့ကပ်ပြီး ကြယ်ပုံတွေဖေါ်ထားခံရတော့ ခင်နှင်းယုက သဘာဝအတိုင်းမဟုတ်လို့ ဘဝင်မကျမိဘူးတဲ့။\nမှီ့ကလေးကိုလည်း ဖြစ်စေချင်တဲ့ တဖက်သတ်စေတနာနဲ့ ပုံမသွင်းမိဖို့တော့ သတိထားပေါ့နော်။\nပဲပင်ပေါက်ဖောက်တာ စွပ်ကျယ်နဲ့ထုပ်မထားပဲ ဇကာထဲ ဖြန့်ပြီး အပေါ်က ဖက်လိုမျိုး အလင်းရောင်မရအောင်အုပ်ပေးထားရတယ်။\nအလင်းရောင်ရရင် ရှည်မျောမျောနဲ့ စိမ်းသွားတတ်တယ်။\nဇွဲမလျှော့ပဲ ချစ်ချစ်အတွက် ထပ်စမ်းသပ်လိုက်ပါအုံး။\nအောင်ဘုကြီး ပဲပင်ပေါက် စားပြီး ရူးသွားချေပြီ။\nခင်ဗျားမှ ဟုတ်ရဲ ့လား။\nတောရွာအလေ့အထလေးနဲ. ငယ်ငယ်က ကစားဖော်တွေနဲ. အတူပျော်ရွှင်စရာဘဝလေးကိုပြန်အမှတ်ရစေတယ်..\nကျွန်တော်လဲ တစ်ခါက ကျွန်တော် အဖေ တာဝန်ကျတဲ့ ရွာဘက်တွေမှာ အဲလို ပဲပင်ပေါက်လိုက်နှုတ်ဘူးတယ်\nအဲလို ရွာဓလေ့ တွေက ကလေးကစားကွင်းတွေထက် ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတယ်…\nအိမ်ထောင်စု တခု ရဲ့ မနက်စာ အခြေအနေကနေ အစပြု ရေးထားပုံ၊\nကျပ်ကျပ် ညှပ်ညှပ် ပေါက်လာ ရတဲ့ ပဲပင်ပေါက် နဲ့ တိုက်ခန်းထဲမှာပဲ ကြီးပြင်းလာရရှာ တဲ့ ခလေး၊\nမြို့ ပြ နှင့် ကျေးလက်၊\nတောဓလေ့ တစေ့ တစောင်း၊\nမိမိ ရင်သွေး အခြေအနေ မိဘတွေ သတိပြု နိုင် ဖို့၊\nအားလုံး ရေးသာချက်တွေ ကလာင်ကောင်း တလက် ပါပဲ။\nမှီ့စာလေးတွေ ဖတ်ရတာ ငယ်ငယ်က တောမှာကြီးလာရတဲ့လူအတွက် တကယ့်ကို ရှေးဖြစ်ဟောင်း အောက်မေ့ဖွယ်ပါပဲ။ ငယ်ငယ်က တောမှာ တစ်နေကုန် ငါးမျှား၊ မြစ်ထဲဆင်း ရေဆော့၊ ဆောင်းတွင်းမနက်အစောကြီး ခရေပန်းလိုက်ကောက်ရတာတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တောထဲသွား ဖလံတောင်မွေး လိုက်ချိုးတာတွေ၊ မာလကာပင်ပေါ်တက် မာလကာသီး ခူးစားကြတာတွေ သတိရပြီး အပျော်လေးတွေ ကူးစက်လာတယ်။ အစ်ကိုတွေနဲ့လိုက်သွားပြီး လေးဂွနဲ့ ငှက်ပစ်တာ တွေကိုရောပေ့ါ။