25 lut 2007, o 11:09\nwitam zgodnie z obietnica dosylam wam moj widok\n24 lut 2007, o 21:59\n24 lut 2007, o 21:55\nNo dobra to wyzyjta sie i nad moim Avatarem ( choc tak naprawde chyba jestem troszke bardziej skomplikowany niz to tam wyglada)\n24 lut 2007, o 17:52\nHarna pisze: [. No, małą wątpliwość mam w przypadku Ultora — kogo mści?\nMoze msci sie ze nie ma odwagi na tyle zeby samemu byc wiernym tradycji i wolnosci wampirzej egzystencji ?\n22 lut 2007, o 16:58\nDzięki wlasnie o cos takiego mi chodzilo\n21 lut 2007, o 11:33\nSymbolika imon bohaterow\nYello @ll Nie wiem czy podobny topic byl juz na forum aczkolwiek ja go nie zobaczylem. Czy ktos moze zna/jest w stanie/ moze pomoc* ( *niepotrzebe skreslic) wyjasnic symbolike imion bohaterow cyklu ? Ja osobiscie malo sie wyznaje na lacienie no moze poza alea iacta est a bardzo mnie ciekawi co tak n...\n20 lut 2007, o 17:49\nz kwestii formalnej mam problem z rejestracja na chat. Mianowicie zarejestrowalemsie jakies kilka dni temu ( chyba z piec) i niestety nie przychodzi mi mail z linkiem aktywacyjnym, jak sie probuje zalogowac raz jeszcze to to niestety dostaje komunikat ze istnieje juz ten login. Czy mozna jakos spraw...\n20 lut 2007, o 16:55\nNie da sie ukryc ze FS zrobila na rynku bardzo duze zamieszanie i chyba dobrze po niezbyt udanym debiucuie w/g mnie wydawnictwa Runa oraz juz chyba lekko skostnialym Mag-u dzije sie poprostu na rynku orzywienie. No i autorzy ktorych wydawca skupil wokol siebie. W tej chwili to chyba najprezniej dzia...\n20 lut 2007, o 14:46\n19 lut 2007, o 20:26\nRegis jest the Besciak aczkolwiek bardzo mi sie podoba postac Genevieve z ksiązki 669 letnia wampirzyca o wyglądzie 16 letniej dziewczyny, to postać ktora jakos dziwnym trafem wbila mi sie w pamiec. Sam nie wiem dlaczego ale postac jest nasamowita dobry wampir troszczacy sie o innych ludzi cos w tym...\n19 lut 2007, o 20:12\nmoim zdaniem nie trzeba szukac daleko wystarczy posluchac Jacka \_kaczmarskiego "Epitafium dla Włodziemierza Wysockiego" slowa tej piosenki w/g mnie doskonale oddaja charakter i wewnetrze rozterki Vespiego. To moja droga z piekła do piekła W dół na złamanie karku gnam! Nikt mnie nie trzyma, nikt nie ...\n19 lut 2007, o 19:54\nTemat: Ulubione filmowe wampirki\nA dla mnie mistrzeowsko zagral Klaus Kinski w Nosferatu Wampir ( tytul org. Nosferatu: Phantom der Nacht ) Od momentu oobejrzenia tego filmu inni sa tylko nasladowcami choc zdarzaja sie klasyki. Moze poprostu lubie stare kino i czasami mecza mnie 200 metrowe skoki i wybuchy i moze oczekuje czasem cz...\n19 lut 2007, o 18:39\nTemat: Fotki Madzik.\nhehehe niezle, najpierw kliklem na tak w ankiecie a potem oblookalem zdjatko i wiecie co jest tak jak mi sie kliklo ( pierwsza pozycja w ankiecie choc potem sie zastanowilem nad 3)\nOczywiscie nie jest to w zadnym razie proba jakiego kolwiek podlizywania\n19 lut 2007, o 18:28\nOk. Już się chwalę. Choć nie bardzo jest to chaos (lubie porządek). Główne stanowisko: http://img398.imageshack.us/img398/2226/hpim4570js8.jpg Biblioteczka plus schowek na materialy (nie wybuchowe) plus ROŚLINKA: http://img522.imageshack.us/img522/8443/hpim4571hv5.jpg A toto są statki jedynie obraz...\n19 lut 2007, o 18:18


Czy warto korzystać z płatnych typów bukmacherskich? | Dobry bukmacher online\nDobry bukmacher online Zakłady bukmacherskie Czy warto korzystać z płatnych typów bukmacherskich?\nKtóż z nas nigdy nie marzył o tym, żeby być naprawdę bogatym człowiekiem. Takie życie jawi się jako raj na ziemi. Co prawda nie do końca tak jest, ale większość jest przekonanych, że nie można sobie wyobrazić nic lepszego. Zakłady bukmacherskie stwarzają pewną możliwość, aby zarobić naprawdę dużo pieniędzy i rzeczywiście stać się bogatym, wpływowym Polakiem. Niektórzy korzystają z płatnych typów. Dzisiaj dowiecie się dużo więcej na ten temat. Kiedy wybrać taki wariant? Jacy typujący będą najlepsi? Jak powinni być „przesiani” przez sito selekcji?\nKiedy warto grać płatne typy bukmacherskie?\nPowstaje coraz więcej serwisów, gdzie można zapłacić za płatne typy. Kiedy warto zdecydować się na coś takiego? Na przykład wtedy, kiedy sami nie macie zbyt dużo czasu na analizę spotkań. Żyjemy w ciągłym pośpiechu. Większość ludzi pracuje po kilka, nawet kilkanaście godzin w trakcie każdego dnia – wliczając w to nawet weekendy.\nSą osoby, które po prostu nie mają odpowiednio dużo czasu, aby spokojnie usiąść i przeanalizować wszystkie najważniejsze parametry. Wtedy można kupić płatne typy bukmacherskie i zainwestować w nie określoną sumę gotówki. Czy taka inwestycja się zwróci? Ciężko odpowiedzieć na to pytanie. Gdyby istniała osoba, która zawsze miałaby trafne przewidywania, lub praktycznie zawsze, to raczej nie sprzedawałaby płatnych typów, ponieważ byłaby w stanie samodzielnie zarobić gigantyczne pieniądze.\nNie można zatem oczekiwać kokosów, ale z drugiej strony są typerzy, którzy rzeczywiście pomagają regularnie zarabiać sensowne pieniądze. Korzystanie z pomocy innych jest też dobre dla osób, które po prostu nie mają do tego smykałki, a chcą zainwestować pieniądze właśnie w legalnie działających bukmacherów na terenie naszego kraju.\nW każdej dziedzinie jest tak, że jedna osoba jest fachowcem, druga jakoś sobie radzi, a trzecia kompletnie się do tego nie nadaje. Tutaj sprawa wygląda podobnie. Są gracze, którzy naprawdę mają pojęcie o typowaniu. Są zawodnicy, którzy prezentują przeciętne statystyki. Są też osoby, które sprzedają płatne typy, chociaż w ogóle nie mają pojęcia o skutecznej grze i właściwej strategii.\n„Ja wybieram zawsze typy bukmacherskie z forum betonline.net.pl, na którym najlepsi w Polsce typerzy obstawiają swoje kupony. Oczywiście za darmo, nikt nie daje tam płatnych typów bo to darmowa strona.” – typer z itypy.pl\nCo to pokazuje? To dowód na to, że tak samo, jak starannie trzeba wybierać typy, tak samo starannie trzeba też wybierać graczy. Pomagają w tym różnego rodzaju ranking i klasyfikacje. Warto sprawdzić zawodników pod kątem osiąganego yieldu. To chyba najlepszy parametr, który określa poziom konkretnego zawodnika. Należy też sprawdzić, jaka jest jego specjalizacja. Warto również odrzucać osoby, które typują wszystko, co wpadnie im pod rękę. Oni nie są specjalistami z niczego.\nWyłącznie sprawdzone źródła typów\nNie brakuje osób, które ogłaszają się na różnych forach, że mają pewniaki, czy posiadają dostęp do ustawionych meczów. Takie informacje trzeba traktować z przymrużeniem oka. Jeśli chcecie jakieś płatne typy, to tylko ze sprawdzonych źródeł.\nOmijajcie natomiast osoby, które podają się za wielkich znawców, a tak naprawdę szukają tylko ludzi, żeby naciągnąć ich na gotówkę.\nPoprzedni artykułKiedy zmienić strategię gry w zakładach bukmacherskich?\nNastępny artykułDarmowe bonusy na start od bukmacherów


Showing results for tags 'fuzja jądrowa'. - Forum Kopalni Wiedzy\nShowing results for tags 'fuzja jądrowa'.\nŚwiat potrzebuje nowych źródeł energii. Musimy odejść od energetyki opartej na węglu, jednocześnie jednak coraz większym miastom energii nie zapewnią elektrownie wiatrowe czy słoneczne. Energetyka atomowa wciąż zaś budzi liczne obawy. Potrzebne jest czyste, bezpieczne, pewne, efektywne źródło, z którego można produkować duże ilości energii, a które nie będzie zajmowało tak olbrzymich obszarów, jak farmy wiatrowe czy słoneczne. Takim źródłem może być reaktor fuzyjny. Kanadyjscy eksperci twierdzą, że dzięki ostatnim postępom technologicznym oraz prywatnym inwestycjom pierwsze komercyjne reaktory produkujące energię z fuzji jądrowej mogą pojawić się już za 10–15 lat. Fuzja jądrowa polega na łączeniu lekkich jąder w jądro cięższe. Jest to więc inne zjawisko niż to, które zachodzi w reaktorach atomowych, gdzie cięższe jądra są rozszczepiane. Wiąże się to z uwolnieniem energii i niebezpiecznego promieniowania. Koszty awarii i wypadków w elektrowniach atomowych są niezwykle wysokie. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa powoduje, że koszty budowy elektrowni atomowych stały się zbyt wysokie. W ubiegłym tygodniu firma Hitachi zrezygnowała z budowy elektrowni w Wielkiej Brytanii, odpisując na poczet strat 3 miliardy dolarów. Dlatego też elektrownie atomowe są obecnie budowane w głównej mierze z pieniędzy podatników lub też przez nie gwarantowane. A koszty budowy, użytkowania i składowania odpadów z takich elektrowni ciągle rosną. Jednocześnie zaś ciągle spadają koszty pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych. Elektrownie atomowe stały się więc nieopłacalne, a źródła odnawialne nie zapewniają wystarczającej ilości energii. Problemem jest bowiem gęstość energii. Rozrastające się miasta, których mieszkańcy używają coraz więcej urządzeń wymagających energii elektrycznej i których przyszłością są samochody elektryczne potrzebują skoncentrowanych źródeł energii. Jeśli spróbujemy przestawić się na energię odnawialną, to gęstość źródeł energii spadnie, gdy tymczasem potrzebujemy jej wzrostu. Przejście na energetykę odnawialną wymaga też całkowitego przeprogramowania i przebudowy systemów energetycznych. Proces ten właśnie trwa w wielu miejscach na świecie. Jednak może go zatrzymać szybkie pojawienie się energii z fuzji jądrowej. Skomercjalizowanie tego typu systemu produkcji energii zaważyłoby nie tylko na losach energetyki opartej na węglu, ale również tej opartej na słońcu i wietrze. Mike Delage, prezes ds. technologicznych firmy General Fusion twierdzi, że komercyjna fuzja jądrowa może zadebiutować na rynku już za 10 lat. Jednym z powodów, dla których tak twierdzi, jest rosnące zainteresowanie tym rynkiem ze strony prywatnego biznesu. Piętnaście lat temu na tym rynku działało General Fusion i jedna lub dwie inne firmy. Teraz wiemy o istnieniu ponad 20 firm, mówi Delage. Jedną z nowych firm jest Commonwealth Fusion Systems z MIT, który został dofinansowany kwotą 50 milionów USD przez włoskiego giganta energetycznego ENI. Wielu ekspertów twierdzi jednak, że na komercyjne reaktory fuzyjne będziemy musieli poczekać do około 2050 roku. Niezależnie jednak od tego, czy energię z fuzji opanujemy za 10 czy za 30 lat, jej pojawienie się doprowadzi do marginalizacji dotychczasowych metod produkcji energii, zauważa fizyk Allan Offenberger, który pracował jako doradca wielu rządów na całym świecie. Jednak, jak dodaje uczony, tak perspektywa 10, jak i 30 lat to zbyt długo, by czekać. Należy przestawiać gospodarkę na energię odnawialną, energetyka oparta na węglu, chociaż będzie odgrywała coraz mniejsze znaczenie, wciąż będzie potrzebna, a kluczową rolę w okresie przejściowym odegra energia atomowa. Reaktory fuzyjne nie pojawią się na tyle szybko, byśmy mogli błyskawicznie przerwać emisję gazów cieplarnianych. Potrzebujemy okresu przejściowego, po którym fuzja jądrowa będzie głównym źródłem energii. To jednak potrwa. Można tylko powiedzieć, że stanie się to w obecnym wieku, dodaje Offenberger. « powrót do artykułu\nPrzed tygodniem w National Ignition Facility (NIF) uzyskano rekordowo silny impuls lasera. W ramach badań nad nowymi źródłami energii 192 lasery wysłały jednocześnie ultrafioletowe impulsy świetlne w kierunku centralnej komory, w której uzyskano 1,875 megadżula. Każdy z impulsów trwał 23 miliardowe części sekundy i w sumie wygenerowały one moc 411 biliardów watów (TW) czyli 1000 razy większą niż potrzebna jest do zasilenia całych Stanów Zjednoczonych. To ważny krok w kierunku rozpoczęcia fuzji. Podczas przygotowań do uruchomienia NIF dokonywaliśmy wielu podobnych prób, podczas których uruchamiany był jeden laser czy też zestawy po cztery. Tym razem jednak jednocześnie wystrzeliły 192 lasery - mówi Edward Moses, dyrektor NIF. Moc laserów NIF wynosi w sumie 2,03 MJ, jednak zanim promienie dosięgną centralnej komory ich moc nieco spada ona podczas przechodzenia przez instrumenty diagnostyczne i optykę. NIF jest zatem pierwszym ośrodkiem, w którym lasery ultrafioletowe osiągnęły moc 2 MJ. To niemal 100-krotnie więcej niż możliwości innych podobnych ośrodków. Podczas testu osiągnięto też bardzo dużą precyzję produkcji energii. Odchylenie nie przekraczało 1,3%. Precyzja jest niezwykle ważna, gdyż to rozkład energii pomiędzy poszczególnymi promieniami będzie decydował o symetrii implozji w kapsułach zawierających paliwo niezbędne do rozpoczęcia fuzji. National Ignition Facility pracuje w ramach Lawrence Livermore National Laboratory. O otwarciu zakładu oraz jego zadaniach informowaliśmy w 2009 roku.\nOtwarto National Ignition Facility\nW Lawrence Livermore National Laboratory otwarto National Ignition Facility (NIF), miejsce w którym będzie pracował najpotężniejszy laser na świecie i gdzie będą prowadzone prace nad pozyskiwaniem energii w wyniku fuzji jądrowej. Zakład ma rozpocząć pracę pełną parą już w 2010 roku. Wówczas 192 gigantyczne lasery będą w stanie skupić swe wiązki na niewielkiej "pigułce" zawierającej wodór, rozpoczynając fuzję jądrową. Będzie to pierwszy system laserów, który wyprodukuje więcej energii, niż jej zużyje. Ma umożliwić rozpoczęcie pierwszej kontrolowanej reakcji termonuklearnej. NIF już zapisał się w historii nauki, jako pierwszy system, który dostarczył więcej niż megadżul energii. Po osiągnięciu w przyszłym roku pełnej mocy lasery dostarczą w sumie dwóch megadżuli energii. NIF ma jednak nie tylko rozpocząć epokę kontrolowanej reakcji termonuklearnej. Zakład posłuży do badań nad bronią jądrową. Stany Zjednoczone od ponad 20 lat nie wyprodukowały żadnej nowej głowicy jądrowej, a od 1992 roku nie przeprowadziły żadnej podziemnej próby z bronią jądrową. NIF pozwoli zachować starzejący się arsenał w dobrym stanie. W końcu trzecim z zadań National Ignition Facility będzie umożliwienie naukowcom badania tego, co dzieje się wewnątrz gwiazd. Otwarcie NIF spotkało się także z głosami krytyki. Budowa zakładu kosztowała 3,5 miliarda dolarów, a roczne koszty operacyjne wyniosą 140 milionów USD. Niektórzy uważają, że w czasie kryzysu gospodarczego są lepsze sposoby na wydawanie tak olbrzymich sum.\nFuzja jądrowa to bardzo obiecujące, źródło czystej energii. Wciąż jednak istnieją olbrzymie trudności natury technicznej, które uniemożliwiają zbudowanie wydajnego reaktora fuzyjnego. Tymczasem tego typu urządzenia mogłyby na długi czas rozwiązać problemy energetyczne, gdyż posiadamy sporo potencjalnych źródeł taniego paliwa, podczas fuzji nie są produkowane żadne zanieczyszczenia, powstaje jedynie niewielka ilość odpadów radioaktywnych o bardzo krótkim czasie połowicznego rozpadu. Jednym z największych problemów, z którym borykają się badacze fuzji, jest utrzymanie plazmy z dala od ścian reaktora. Gdy plazma styka się ze ścianami, traci ciepło. Problemem są też wewnętrzne turbulencje, które zmniejszają efektywność reakcji. Z tych powodów dotychczas nie udało się stworzyć eksperymentalnego reaktora, który produkowałby więcej energii niż sam jej potrzebuje do pracy. Yijun Lin i John Rice z MIT-u opracowali metodę utrzymania plazmy z dala od ścian reaktora za pomocą fal radiowych. Ponadto, jak wykazały eksperymenty, ich technika zapobiega powstawaniu wewnętrznych turbulencji w plazmie. To bardzo ważne odkrycie, gdyż obecnie stosowane techniki "odpychania" plazmy nie będą sprawdzały się w dużych reaktorach. Działają jedynie w niewielkich urządzeniach eksperymentalnych. Twórcy nowej technologii przyznają, że sami jej do końca nie rozumieją. Niektóre wyniki testów są "zaskakujące dla teoretyków" - mówi Lin. Dodaje, że obecnie nie istnieje teoria, która potrafiłaby wytłumaczyć część zjawisk i wyjaśnić, dlaczego nowa technika działa. Testy wykazały jednak, że funkcjonuje ona tak, jakbyśmy tego chcieli i sprawdzi się w dużych reaktorach, takich jak np. ITER. Odkrycie Rice'a i Lina nadeszło w samą porę. Na całym świecie naukowcy od lat szukali sposobu na kontrolowanie ruchów plazmy i dotąd się to nie udawało. Tymczasem już za osiem lat ma ruszyć ITER i, gdyby nie prace uczonych z MIT-u, cały projekt mógłby spalić na panewce.


Znika parking w centrum Wrocławia - Radio Wrocław\nDorota Kuźnik\t| Utworzono: 2018-04-23 15:30\t| Zmodyfikowano: 2018-04-23 15:30\nZ pierwszymi dniami maja przy wrocławskiej operze zniknie parking. To co prawda prywatne przedsiębiorstwo, które dzierżawiło ten teren od Opery, ale korzystało z niego wielu przyjeżdżających autokarami turystów. Jego likwidacja przede wszystkim nie podoba się organizatorom wycieczek i miejskim przewodnikom. Wielu z nich pracę miało zorganizowaną właśnie pod ten parking, co tłumaczy przewodnik Norbert Kulpiński:\nStare miasto było zawsze ostatnim punktem zwiedzania. Z rynku każdy w pięć minut mógł się dostać na ten parking. Teraz zostaje nam postój na Ofiar Oświęcimskim i nic więcej.\nTeraz sytuacja wygląda we Wrocławiu tak, że miejsc, w którym autokary mogą stanąć na dłużej, w okolicy ścisłego centrum jest niewiele. Oprócz Ostrowa Tumskiego i parkingu koło Panoramy Racławickiej alternatywy za bardzo nie ma. Parkingi na Ofiar Oświęcimskich i obok Heliosa dają opcję w zasadzie tylko ekspresowego wysadzenia i umożliwienia wejścia turystom. W przeciwnym razie autokarów przybywa, to generuje korki i złość kierowców. Tymczasem są tacy turyści i nie jest to mała grupa, który czasu potrzebują więcej. - Tłumaczy Norbert Kulpiński:\nMamy bardzo dużo gości - seniorów, którzy odwiedzają miasto punktowo, czyli zatrzymujemy się przy konkretnych miejscach. Takie osoby nie są w stanie dojść na przykład z Ostrowa Tumskiego.\nWłaśnie dlatego wspomniana ulica ofiar Oświęcimskich, przy której są 3 miejsca dla autokarów, dla wielu wycieczek nie jest dobrą alternatywą. - Wystarczy, że ktoś nielegalnie zaparkuje na takim miejscu samochód osobowy, co jest tam normą, albo miejsca są zajęte, w kilkadziesiąt sekund robi się tam korek sięgający placu Dominikańskiego - dodają inni przewodnicy.\nSkoro Wrocław jest miastem turystycznym, a polityka miasta jest właśnie kierowana tak, żeby tych atrakcji dla turystów było sporo, co zatem z niezbędną infrastrukturą? Zapytaliśmy o to w magistracie. Rzecznik prezydenta Wrocławia Arkadiusz Filipowski zapewnił, że urząd reaguje na potrzeby organizatorów wycieczek:\nW ramach rozmów z przewodnikami i tour-operatorami my udostępniamy przestrzenie miejskie, na których można wysadzić turystów i odjechać dalej i tych miejsc jest coraz więcej. Przykładem może być tu ulica Ofiar Oświęcimskich, teren pod Narodowym Forum muzyki, najnowszy wniosek dotyczy ulicy Białoskórniczej, skąd do rynku jest bardzo blisko.\nArkadiusz Filipowski dodaje też, że autokary mogą bezpłatnie parkować nieopodal Wybrzeża Słowackiego i stamtąd podjeżdżać po turystów. - Dotąd było tam czternaście miejsc, teraz stworzyliśmy kilka dodatkowych - tłumaczy Filipowski.\nCo w miejsce parkingu? Opera ogłosiła przetarg na rozbudowę swoich pomieszczeń. Co ma tam powstać, o tym w grudniu mówił dyrektor - Marcin Nałęcz-Niesiołowski:\nJesteśmy tuż przed rozpoczęciem rozbudowy Opery Wrocławskiej, najpierw o przestrzeń magazynową i będzie to pierwszy etap, w drugim etapie będziemy budować sale prób dla chóru, baletu itd.\nW komunikacie dotyczącym przetargu możemy przeczytać, że wartość prac oszacowano na ponad 16 milionów złotych, więcej na ten temat dowiemy się w środę, kiedy to władze opery ma zwołać oficjalne spotkanie w tej sprawie. Więcej na temat planów opery na ten rok można przeczytać tutaj.\n~Czarna gorąca maż\nCoraz więcej betonu w mieście i coraz więcej smogu? Przypadek?\nCos zlego dzieje sie z Wroclawiem. Kazdy skrawek w miescie jest natychmiast zamieniany w beton. Brak miejsc parkingowych i brak zieleni. Kamienno- betonowa pustynia. Mieszkam w Niemczech i mam porownanie z ich miastami. Ulice obsadzone drzewami, miedzy drzewami sa miejsca dla samochodow. Tramwaje miedzy drzewami i nikt nikomu nie przeszkadza...mozna ? mozna.\nPowód może być jeden. Dutkiewicz oszalał (syfilis?) Wiesz o tym, że przez 16 lat kadencji Dutkiewicza to miasto nie miało dendrologa? Ogrodnik zaś miejska nie kryje się z tym, że nie ma pojęcia o roślinach.\nUrbanistyka we Wrocławiu strasznie kuleje! Nie idzie z duchem czasu i potrzebami mieszkańców! 1. Kolej nie sprzyja mieszkańcom 2. Brak planów sensownej komunikacji z WĘZŁAMI KOMUNIKACYJNYMI 3. ścieżki dla rowerzystów kończą się i zaczynają bez logiki, już nie wspomnę o krawężnikach 4. Brak wizji przestrzennej 5. Po co nam w centrum następne galerie handlowe? Czy tego nie jest już za dużo? 6. ...można by tu wymieniać i wymieniać... Co raz to ciężej żyje się we Wrocławiu. Kiedyś uwielbiałem to.miasto, dzisiaj ciężko mi się tu odnaleźć\nWolałbym zlikwidować Urząd Miejski.


MAŁA OAZA: Projekt Denko - Sierpień\n1 i 2) Żel & Szampon firmy Balea dla dzieci, używałam ich razem z synkiem, ponieważ podobał mi się zapach :)\n3) Szampon do włosów z aloesem, kupiony w promocji za ok 3 zł, powiem Wam, że nie był taki zły, bardzo wydajny, dobrze mył, ale nie wysuszał włosów jeden z delikatniejszych szamponów jakie miałam.\n4) Odżywka Mango + Aloes, dosyć rzadka konsystencja, ładny zapach, a działanie? No cóż nic specjalnego, taki zwyklaczek.\n5) Maska intensywnie regenerująca z olejem arganowym Biovax. Produkt godny polecenia, fajnie nawilżał włosy. Lepsze działanie zauważyłam gdy trzymałam maskę na włosach pod czepkiem ok 2 godzin (zalecane jest ok 30 min)\n6) Kokosowa maska do włosów firmy Joanna. Fajna do zniszczonych i puszących się włosów. Czasami mieszałam ją z miodem i trzymałam od 2 do 3 godzin. Nie obciąża.\n7) Mleczko do demakijażu L'oreal. Powiem szczerze, że średnio sobie radził ze zmywaniem makijażu, bardziej rozmazywał, po zastosowaniu tego produktu i tak musiałam twarz umyć wodą, ponieważ miałam uczucie tłustej brudnej buzi.\nPierwsze denko za mną, podejrzewam, że we wrześniu będzie tego trochę więcej bo sporo rzeczy mam na wykończeniu :)\nFajny jest widok znikających produktów z łazienkowej pułki, to iż nie stoi dziesięć szamponów tylko do połowy zużytych i czekających na swoją kolej :)\nIz. 28 sierpnia 2014 09:29\nZaciekawiłaś mnie tą kokosową maską :) Gratuluję denka :)\nIza D 28 sierpnia 2014 09:33\nMaskę kupiłam przez internet, ale chyba dostępna jest też w drogeriach HEBE.\nswiaturody 28 sierpnia 2014 11:40\nIza D 28 sierpnia 2014 12:34\nHUTOSIA 28 sierpnia 2014 12:24\nmam nr 4 i oczekuję, że lepiej się sprawdzi i będę miała inne zdanie\nMoże na Twoje włoski lepiej zadziała :)\nMagdalena B 28 sierpnia 2014 18:34\nKusi mnie ta maska z Biovaxu. Ciekawe jak sprawdziłaby się u mnie.\nkasistarstyle 28 sierpnia 2014 20:25\nwypróbowałabym tą kokosową maskę;)\nPuderniczka Tekli 28 sierpnia 2014 20:28\nZgadzam się miło jak coś ubywa, mnie już powoli przerasta to gromadzenie kosmetyków, chyba czas na jakiś odwyk ;)\nIza D 28 sierpnia 2014 20:47\nO tak odwyk to jest dobry pomysł :D\nKana 1 września 2014 19:08\nSama piszę raz na jakiś czas posty z denkiem, bo uważam że pomaga to w organizacji w zużywaniu kosmetyków. W sobotę wyrzuciłam kilka przeterminowanych produktów :( bardzo lubiłam tą maskę Biovaxu :)\nwłosovelove. 15 września 2014 22:18\nJestem ciekawa jak sprawdziłaby się u mnie ta kokosowa maska z Joanny ;)


ziółka « Mały biust\nMarzec 12th, 2010 . No Comments »\nCzytając te wszystkie kurację uwierzyłam że mogę coś sama zrobić, aby moje piersi były większe.\nNa początku kupiłam kozieradke. I codziennie starałam się wypić herbatkę z kozieradki, niestety dostawałam napadów głodu, oraz mieć rewolucje w żołądku. Po jakimś czasie nie mogłam już na nią patrzeć. Stwierdziłam, że w moim trybie życia kupię jakieś gotowe specyfiki, które zawierają jak najwięcej ziół które występują w kuracjach Pammy, Lucy i Satu. Znalazłam także kozieradkę w tabletach w sklepie ziołowym , co znacznie ułatwiło mi jej spożywanie. Kupiłam też jakąś specjalną herbatkę na allegro, która miała powodować zwiększenie biustu. W składzie pisało czego ona to nie zawiera, po otworzeniu woreczka stwierdziłam, że prócz najzwyklejszej zielonej herbaty tam nic nie ma. Na allegro było dużo pozytywnych komentarzy i gwarancja zwrotu, jeśli nie pomoże. Wydaje mi się że większość komentarzy dana była zawczasu, a gwarancja hmm, biorąc po sobie przykład to mało osób reklamuje.\nCzytając dużo na temat różnych sposobów powiększania piersi, doszłam do wniosku, że w wielu przypadkach jest to ” potęga podświadomości” – tak mocno w to wierzymy, że rzeczywiście nasz biust staje się nieco większy. A większość cudownych specyfików działa na zasadzie PLACEBO. Z tego co pamiętam nawet był wymyślony specjalny dzwonek, który podobno tak pobudzał, ze biust rósł. Poszukałam na necie i ściągnęłam te brzdęki :), słuchałam regularnie (w końcu nic nie kosztowało by spróbować), ale mój biust ani drgnął.\nPróbowałam też medytacji i podświadomie co wieczór skupiałam się i wyobrażałam, że mój biust rośnie.\nTags: biust, dzwonek, kozieradka, Kuracja, Lucy, Pammy, piersi, placebo, potęga podświadomości, powiększanie piersi, satu, Zioła


Wózki hotelowe do sprzątania, na brudną pościel - RIGHT WAY\n171,09 zł - 1 900,00 zł (5)\nUtrzymanie czystości i higieny w hotelach to jedno z ważniejszych zadań, które rzutuje na ocenę gości oraz opinię o danym miejscu. Wiemy o tym doskonale, dlatego naszym klientom proponujemy profesjonalne modułowe wózki serwisowe, dzięki którym utrzymanie najwyższych standardów czystości będzie łatwiejsze.\nUtrzymanie czystości to dla nas priorytet\nKomfortowa i dobrze przemyślana konstrukcja wózków hotelowych czyni z nich akcesoria cenione przez zarządców obiektów hotelowych. Korzystając z nich serwis sprzątający może szybko i sprawnie posprzątać pokoje gości, korytarze oraz wspólne części. Naszym klientom proponujemy kilka wariantów mobilnego sprzętu – każdy z nich wyróżnia się praktycznością i estetycznym wyglądem. Oprócz klasycznych produktów na detergenty i akcesoria do sprzątania polecamy także wózki na brudną pościel. Zachęcamy Państwa do zapoznania się z naszym asortymentem oraz składnia zamówień online. Chętnie też opowiemy Państwu, co jeszcze możemy zaoferować – w tym celu zapraszamy do kontaktu.\nTts worek poliestrowy na brudną pościel 70l\nCena: 5 345,70 zł (netto: 4 346,10 zł )\nCena: 3 385,70 zł (netto: 2 752,60 zł )\nCena: 3 670,10 zł (netto: 2 983,82 zł )\nCena: 3 425,18 zł (netto: 2 784,70 zł )\nWózek hotelowy tts magic art 262 - x safety plus\nCena: 9 528,16 zł (netto: 7 746,47 zł )\nCena: 2 597,53 zł (netto: 2 111,81 zł )\nCena: 1 774,98 zł (netto: 1 443,07 zł )\nTts worek poliestrowy na brudną pościel 70 l


Droga rowerowa w okolicach Wismaru | Znajkraj!\nDroga rowerowa w okolicach Wismaru\n... odem Słońca, które oświetlało panoramę centrum miasta, położonego ponad portową dzielnicą. W ciepłym, wieczornym świetle wyróżniała się samotna wieża kościoła-pomnika Mariackiego, niżej malowała się oryginalna Brama Wodna i charakterystyczny, choć znany głównie ze zdjęć z drugiej strony, dom stojący nad kanałem Grube, będącym najstarszym sztucznym kanałem w Niemczech. Na wismarskim nabrzeżu rozpoczęliśmy także kolejny dzień - udając się na śniadanie przy jednym z cumujących przy nabrzeżu kutrów. Zachód Słońca w starym porcie w Wismarze Ryba w bułce prosto z kutra Podróżując nadmorskim szlakiem po niemieckim wybrzeżu owoce morza kupić można prawie na każdym kroku. Najpopularniejszym, wręcz powszechnym, ich symbolem są Fisc...\n... c - estetyczne, aranżacyjne, ale także te polegające na innym postrzeganiu tej samej historii - jakby nadawały nowego światła, pozwalały spojrzeć na polski gotyk ceglany świeżym spojrzeniem. Wnętrze kościoła św. Mikołaja w Stralsundzie Trasa wzdłuż Bałtyku w Polsce dopiero w 2020 roku Wspólny przebieg europejskiej trasy EuroVelo 10 wokół Bałtyku z niemieckim szlakiem rowerowym wzdłuż Morza Bałtyckiego był dla nas szczególnie interesujący ze względu na rozpoczętą realizację szlaku EV 10 w Polsce. Zainaugurowane wiosną tego roku w Gdańsku przedsięwzięcie ma przynieść polskiej turystyce rowerowej produkt równie dobrej jakości, co niemiecki. Poprzeczka została postawiona przez Niemców niezwykle wysoko, bo przejechany przez nas odcinek nadb...


Strona główna > Zabawki i gry>Gry edukacyjne>Gry planszowe>Edoludo Quantitix nauka liczenia Djeco\nEdoludo Quantitix nauka liczenia...\nEdoludo Quantitix nauka liczenia Djeco. Spójrz na kartę z obrazkami i policz, ile zwierząt jest na niej. Tą liczbę następnie zaznaczana na planszy w odpowiedniej kratce. Możesz znaleźć zwierzątko najpierw w rzędzie, a następnie wyszukać odpowiednią liczbę w kolumnie.Po wypełnieniu siatki obróć kartę i porównaj wyniki. Karty są pięknie ilustrowane.\nEdoludo Quantitix nauka liczenia Djeco. Spójrz na kartę z obrazkami i policz, ile zwierząt jest na niej. Tą liczbę następnie zaznaczana na planszy w odpowiedniej kratce. Możesz znaleźć zwierzątko najpierw w rzędzie, a następnie wyszukać odpowiednią liczbę w kolumnie.Po wypełnieniu siatki obróć kartę i porównaj wyniki. Karty są pięknie ilustrowane.Gra wspiera rozwój logicznego myślenia, idei matematycznych, nauki liczenia do pięciu. Gry Eduludo są zaprojektowane do nauki gry i liczenia dlatego są dobrym narzędziem do edukacji przedszkolnej. Treść: drewniana plansza 20 x 20 cm, 5 drewnianych żetonów, 20 kart z obrazkami.\nWiek: 4 - 6 lat\nLiczba graczy: Odpowiedni dla 1 gracza\nMudpuppy Zestaw drewni...\nNauka liczenia BJ531 B...\nEduludo - Additions - ...


Internet Dobierzyn: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nCiesz się największą szybkością połączenia dzięki internetowi światłowodowemu w Twoim domu! Internet Dobierzyn, który zyskuje prędkość nawet do 1 Gbps, pozwala na korzystanie z usługi bez ograniczeń. Internet, dostarczony bezpośrednio do mieszkania, zapewnia nieograniczony dostęp bez zacinania, nawet w przypadku, gdy z internetu w jednym momencie korzysta cała rodzina. Wybierz światłowód, który pozwoli Ci na przeżywanie emocji w najwyższym standardzie!\nDobierzyn – Inne Usługi od RFC


Ogrodzenia plastikowe pełne i ich własności w korzystaniu - sapsug.org\nogrodzenia plastikowe Ogrodzenia z tworzyw sztucznych i ogrodzenia z pcv: zalety\nPlastikowe ogrodzenia to dobry sposób na zabezpieczenie balkonu. Są tanie i łatwe w montażu.\nPlastikowe ogrodzenie to materiał ogrodzeniowy pokryty błyszczącą, przezroczystą folią. Może być stosowany w różnych sytuacjach – jako bariera wizualna do ochrony ogrodu, jako element dekoracyjny na podwórku, a nawet jako atrakcyjny element w domu.\nOgrodzenia plastikowe są łatwe w montażu i utrzymaniu, ale nie są tanie. Jeśli więc chcesz, aby Twój ogród wyglądał schludnie i schludnie, musisz dobrać do niego odpowiedni materiał. Plastikowe ogrodzenia stają się drogie, gdy zaczynasz je budować coraz większe – warto więc upewnić się, że wybierzesz najlepsze dla swoich potrzeb.\nOgrodzenia plastikowe służą do stworzenia bariery między posesją a ogrodem. Ogrodzenie montuje się na ścianie lub płycie betonowej. Ogrodzenie wykonane jest z tworzywa sztucznego, dzięki czemu jest bardzo trwałe i łatwe w utrzymaniu.\nogrodzenia plastikowe Opinia o ogrodzeniach z PCV\nOd dłuższego czasu używamy plastikowych ogrodzeń. ogrodzenia plastikowe opinie https://www.homify.pl/profesjonalisci/8977207/ogrodzenia-plastikowe Są tanie i łatwe w montażu. Ale nie są tak trwałe jak ogrodzenia z drewna. Dlatego musimy się do nich przyzwyczaić.\nNie powinniśmy myśleć o tych plastikowych ogrodzeniach jako zamiennikach drewnianych ogrodzeń. To tylko kolejny produkt, którego używamy w naszych domach i firmach, ale można je zastąpić ogrodzeniem drewnianym, jeśli chcemy ogrodzenia drewnianego w naszych domach i firmach.\nOgrodzenia plastikowe to powszechna forma ogrodzenia wokół posesji. Wykonany jest z cienkiej warstwy tworzywa sztucznego, którą można rozciągać i skręcać, aby zakryć obszar.\nZazwyczaj tego typu ogrodzenia są używane, aby uniemożliwić zwierzętom wejście na posesję z jedzeniem lub wyniesieniem innych przedmiotów. Jednak niektórzy ludzie nadal używają ich na różne sposoby. Na przykład mogą umieszczać plastikowe ogrodzenia wokół swoich domów, aby chronić przed intruzami, którzy mogą próbować włamać się do ich domów.\nOgrodzenia plastikowe to produkt, który istnieje od dawna. Pierwotnie służył do zapobiegania przedostawaniu się zwierząt do domu i ogrodu.\nDziś ogrodzenia z tworzywa sztucznego stosuje się, gdy chcemy uniemożliwić ludziom wejście na naszą posesję. Może być używany jako ogrodzenie ochronne lub może być używany jako ogrodzenie do samodzielnego montażu.\nogrodzenia plastikowe Ogrodzenia plastikowe do balkonów.\nOgrodzenia plastikowe to najczęstszy rodzaj ogrodzeń. Jest łatwy w montażu i może być używany w każdym środowisku. Ma dobry poziom ochrony przed ptakami, owadami i innymi szkodnikami, ale może być również uciążliwy dla osób mieszkających w jego pobliżu.\nW przyszłości możemy spodziewać się, że w miastach będzie mieszkać coraz więcej ludzi. Będzie większy ruch, więcej zanieczyszczeń i ogólnie więcej hałasu. To jeszcze bardziej utrudnia nam spanie w nocy.\nPlastikowe ogrodzenia są łatwe w montażu, ale z biegiem czasu mają tendencję do pękania. Jest to również powszechny problem z ogrodzeniem z pcv. Ogrodzenia winylowe na balkonach to idealne rozwiązanie, które nie wymaga żadnych specjalnych narzędzi ani umiejętności, ale jest drogie i wymaga również konserwacji.\nOgrodzenia plastikowe są bardzo łatwe w montażu, ale mogą być niebezpieczne, jeśli nie są odpowiednio obsługiwane. Powinny być montowane określoną techniką, a także zabezpieczone określonym rodzajem okuć.\nUsługi montażu i instalacji ogrodzeń z tworzyw sztucznych\nOgrodzenia plastikowe są bardzo popularnym rodzajem ogrodzeń w USA. Są wykonane z tworzywa sztucznego, takiego jak polipropylen, polietylen lub winyl i mają wiele warstw tworzywa sztucznego. Głównym powodem stosowania plastikowych ogrodzeń jest to, że można je łatwo naprawić lub wymienić, jeśli ulegną uszkodzeniu.\nOgrodzenia plastikowe są zwykle używane do prywatności, bezpieczeństwa i ochrony mienia. Ogrodzenia winylowe są wykonane z materiału winylowego i służą głównie do zapewnienia prywatności i bezpieczeństwa.\nMożemy użyć ogrodzeń z tworzywa sztucznego do ochrony naszych posesji przed intruzami, szkodnikami czy zwierzętami. Możemy również użyć go do stworzenia bariery między domami lub innymi nieruchomościami. W tym przypadku musimy znać właściwości materiałów ogrodzeniowych z tworzyw sztucznych, aby móc zaprojektować odpowiednie ogrodzenie o odpowiedniej specyfikacji.\nOgrodzenia plastikowe wykonane są z mocnego i trwałego materiału, który jest łatwy w montażu i ma wiele zastosowań.\nJak sama nazwa wskazuje, plastikowe ogrodzenia wykonane są z tworzyw sztucznych. Są stosunkowo tanie i łatwe w montażu. Ale mają też kilka wad: łatwo ulegają uszkodzeniom, wymagają konserwacji, a materiał po pewnym czasie zużywa się.\nOgrodzenia plastikowe, ogrodzenia winylowe Ceny tutaj\nOgrodzenia plastikowe są tanie, trwałe i łatwe w montażu. Jest również bardzo łatwy w utrzymaniu.\nTworzywa sztuczne wykorzystywane są do produkcji ogrodzeń i innych produktów. Ale są bardzo drogie, a ceny rosną.\nOgrodzenia plastikowe to rodzaj ogrodzeń wykonanych z polichlorku winylu (PVC). Jest to bardzo tani i trwały materiał.\nOgrodzenia plastikowe są zwykle używane do celów bezpieczeństwa. Główną zaletą stosowania ogrodzeń z tworzywa sztucznego jest ich niski koszt. Materiały ogrodzeniowe z PVC są uważane za bardzo trwałe i mocne, co czyni je dobrym wyborem do zastosowań zewnętrznych. Jednak materiały ogrodzeniowe z PVC mogą być również stosowane w zastosowaniach wewnętrznych, takich jak domy mieszkalne, biura, szkoły i inne budynki. Ceny ogrodzeń winylowych są również znacznie niższe niż ogrodzeń stalowych lub aluminiowych, ponieważ materiał winylowy może lepiej wytrzymać wysokie temperatury niż stal lub aluminium. Ogrodzenia plastikowe mają wiele zalet w porównaniu z ogrodzeniami metalowymi, ponieważ nie rdzewieją łatwo i nie wymagają konserwacji, tak jak ogrodzenia metalowe. Oferują również większą elastyczność, ponieważ można je zainstalować


WYNIKI NA ŻYWO Z LAS VEGAS\nZa nami pierwszy pojedynek rozpiski PPV gali Fury vs Wilder II. Sporo dobrego boksu w Las Vegas już widzieliśmy, a jeszcze lepszy przed nami.\nNa początek Vito Mielnicki Jr (5-0, 3 KO) rzucił Coreya Championa (1-3, 1 KO) na deski w drugiej rundzie, pewnie wygrywając na pełnym dystansie - 40:34 i dwukrotnie 40:35.\nSwoje zrobił "piórkowy" Isaac Lowe (20-0-3, 6 KO), który wypunktował Alberto Guevarę (27-6, 12 KO). Posłał rywala w ósmej rundzie na deski, lecz nie zachwycił. Sędzia Vic Drakulich odebrał zawodnikom łącznie sześć punktów. Brzydki, nierówny pojedynek. Ostateczny werdykt 95:88 i dwukrotnie 96:87 - wszyscy na korzyść wciąż niepokonanego Lowe'a.\nW potyczce kategorii junior półśredniej niespodziankę sprawił Petros Ananyan (15-2-2, 7 KO). Doświadczony Rosjanin urodzony w Armenii od początku ruszył na portorykańskiego króla nokautu, spychając Subriela Matiasa (15-1, 15 KO) do odwrotu. To była twarda bitka, ale nokdaun jaki Ananyan zafundował rywalowi w siódmej odsłonie zdecydował o wyniku walki - 96:93 i dwukrotnie 95:94.\nSwego czasu Amir Imam (22-3, 19 KO) szykowany był na mistrza świata, nigdy jednak nie spełnił pokładanych w nim nadziei. I to sprawdziło się również dzisiaj. Dobrze dysponowany Javier Molina (22-2, 9 KO) zdominował byłego challengera do pasa WBC i znalazł uznanie na kartach wszystkich sędziów - 79:73 i dwukrotnie 78:74.\nWe wspomnianej walce otwierającej przekaz PPV mierzący blisko dwa metry wzrostu, a występujący w kategorii junior średniej Sebastian Fundora (14-0-1, 9 KO) pokonał na pełnym dystansie niezwyciężonego dotąd Daniela Lewisa (6-1, 4 KO). Niższy o głowę Australijczyk od początku ruszył ostrym pressingiem. W drugiej rundzie Fundora pogubił się i był w tarapatach, potem jednak opanował sytuację i wykorzystując bajeczne warunki fizyczne kontrolował ambitnego, ale nie mającego wystarczającej mocy w swoich ciosach przeciwnika. Po gongu kończącym dziesiątą rundę sędziowie punktowali na korzyść 22-letniego Amerykanina 97:93, 98:82 i 99:91.\nData: 23-02-2020 04:27:42\nTego dwumetrowca co się kisi w tej śmiesznej wadze nie da się oglądać. Mam nadzieje, ze pojdzie po rozum do glowy i chociaz do polciezkiej pojdzie.


Dzień 19 listopada pozostanie na długo w pamięci dzieci z grupy Misie. Tego właśnie dnia odbyła się pierwsza ważna przedszkolna uroczystość – PASOWANIE NA PRZEDSZKOLAKA.\nW tym roku po raz kolejny nasze przedszkole włączyło się w ogólnopolską akcję "Szkoła do hymnu". W dniu dzisiejszym tzn. 10 listopada 2021r. o godz. 11:11 dzieci z wszystkich grup uroczyście odśpiewały w swoich salach hymn państwowy.\nMiejska Biblioteka Publiczna im. Stanisława Gabryela w Gorlicach zachęca rodziców do wzięcia udziału w akcji Mała Książka - Wielki Człowiek.\nDzień Edukacji Narodowej - nagrody za osiągnięcia w pracy dydaktyczno - wychowawczej\n14 października to wyjątkowy dzień dla wszystkich pracowników oświaty, ponieważ w tym dniu obchodzimy Dzień Edukacji Narodowej. Grupa Krasnali chcąc podziękować nauczycielom, pracownikom przedszkola za opiekę, wychowanie, naukę, troskliwe ramiona, dobre rady, czyste sale, smaczne posiłki i wszelkie naprawy zaprosiła gości na specjalny występ.\nZdrowie na talerzu - Grupa Misie\nDzieci z grupy MISIE w ten piątek tj. 8 października nawiązując do realizowanej tematyki „Zdrowie na talerzu”, przygotowały z pomocą Pań pyszny, zdrowy koktajl owocowy.\nJak zachęcić dzieci do zdrowego odżywiania ?\nW piątek tj. 30. września dzieci z grupy SMERFY miały okazję na smaczne podsumowanie tygodnia: Pyszne i zdrowe. Przedszkolaki na zajęciach własnoręcznie przyrządziły sałatkę owocową. Powstała z najlepszych owoców, „starannie wyselekcjonowanych” przez dzieci.\nSoki pijemy, długo żyjemy\nKrasnale dobrze wiedzą, że aby być zdrowym trzeba się dobrze odżywiać, a najwięcej witamin mają owoce i warzywa. Z myślą o pysznych witaminkach, dnia 01.10.2021 postanowiły sprawdzić jak wyczarować pyszny sok ze zgromadzonych zapasów owoców i warzyw.\nJesienne spotkania online z Biblioteką Miejską\n30.09.2021 wznowiliśmy cykliczne spotkania z zaprzyjaźnionymi Paniami z Biblioteki Miejskiej. Przedszkolaki wysłuchały pięknych wierszy o tematyce jesiennej, bezbłędnie rozpoznawały i nazywały zaprezentowane owoce i warzywa.\nDnia 23.09.2021 w naszym przedszkolu odbyła się próbna ewakuacja. Przedszkolaki bardzo sprytnie opuściły budynek, poznały zasady postępowania w sytuacji zagrożenia. Na zewnątrz czekała na nich niespodzianka – spotkanie ze strażakami.


Półki skandynawskie stają się coraz bardziej popularne – Dom Kreatywny\nStyl skandynawski staje się coraz popularniejszy, zachwyca on swoją prostotą oraz elegancją. Jednym z takich mebli są właśnie półki w stylu skandynawskim.\nNa czym polega fenomen półek skandynawskich?\nPółki skandynawskie (takie) stanowią bazę, pod miejsce na ułożenie ozdób. Jest to bardzo prosty sposób na efektowne udekorowanie mieszkania. Półki same w sobie nie są ozdobą, całą robotę robią dobrane oraz odpowiednio akcesoria, takie jak: książki, zdjęcia, rośliny oraz porcelanowe figurki.\nWystarczy tylko powiesić półki skandynawskie i ułożyć na nich wybrane akcesoria, aby nadać wnętrzom odpowiedniego klimatu. Warto, aby pasowały one kolorystycznie lub chociaż stylowo do pozostałych mebli znajdujących się w dany pomieszczeniu, aby wszystko stanowiło pewną spójną całość.\nGłównym przeznaczeniem półek w stylu skandynawskim jest wyeksponowanie przedmiotów, w odróżnieniu od typowych użytkowych mebli. Dlatego właśnie, przy włożeniu niewielkiego wysiłku, chociażby zmianą samych dodatków, można uzyskać zupełnie inny efekt. Dlatego półki w stylu skandynawskim powinny być bardzo uniwersalne oraz proste, aby nie przytłoczyły dekoracji.\nJedna czy wiele półek skandynawskich?\nPojedyncza półka skandynawska może również ciekawie wyglądać. Zajmuje ona bardzo niewiele miejsca, więc na pewno sprawdzi się w każdej przestrzeni. Jednak takie rozwiązanie, daje niewiele możliwości na dekoracje.\nNatomiast półki skandynawskie mogą występować w całych kompletach. Na pewno takie połączenie kilka mebli, wygląda dużo bardziej efektywnie. Pozwala również na dużo więcej możliwości, mogą być ze sobą połączone albo oddzielnie.


Przedsiębiorca w związku zawodowym? Tak to możliwe - Magazyn FIRMA\nPrzedsiębiorca w związku zawodowym? Tak to możliwe\nprzez Natalia Ryńska 25 marca 2021 25 marca 2021 Zostaw komentarz\nPrawo tworzenia i bycia członkiem związku zawodowego do 2019 roku było niedostępne dla samozatrudnionych. Ale to się zmieniło. Obecnie nawet osoba prowadząca własną działalność może być aktywna związkowo. Co więcej przedsiębiorca w związku zawodowym może liczyć na przywileje.\nRok 2019 był przełomowy pod względem uprawnień związanych z tworzeniem i uczestniczeniem w związkach zawodowych. Jak jednak zauważają eksperci, część przepisów, które wprowadziła nowelizacja jest zbyt szeroka. Co może skutkować problemami dla usługodawcy, u którego działa organizacja związkowa.\nPrzedsiębiorca w związku zawodowym – warunki\nObecnie każdy, kto jest zatrudniony bez względu na umowę stanowiącą podstawę tego stosunku, może przystąpić lub założyć związek zawodowy. Oznacza to, że także osoby samozatrudnione, czyli w świetle prawa przedsiębiorcy prowadzący jednoosobową działalność mają otwartą drogę do kariery związkowej. Jednym z dwóch warunków do realizacji omawianego prawa jest konieczność samodzielnego wykonywania obowiązków. Czyli przedsiębiorca nie może zlecać zadań podwykonawcom. Po drugie samozatrudniony powinien posiadać interes zawodowy korelujący z wykonywaniem pracy, który będzie podlegał grupowej ochronie.\n10 osób wystarczy, by utworzyć związek zawodowy\nW praktyce stworzenie związku zawodowego stało się bardzo proste. Wystarczy 10 osób, w tym samozatrudnieni przedstawiciele wolnych zawodów np. prawnicy, graficy. Przepisy nie wskazują czasu, który musi trwać współpraca. Tak więc do związku można przystąpić już w pierwszym dniu.\nCZYTAJ TAKŻE: Ulga na wczasy dla samozatrudnionych. To byłaby bajka\nPrzedsiębiorca w związku zawodowym – jakie ma uprawnienia\nCzłonkostwo w związku zawodowym się naprawdę opłaca. Dlaczego? Po pierwsze za czas poświęcony na doraźne sprawy związkowe należy się wynagrodzenie. Po drugie na rozwiązanie umowy, łączącej usługobiorcę ze związkowcem, ten pierwszy będzie potrzebował zgody związku. Czyli szef nie dość, że będzie płacił za czas jaki związkowiec poświęci na społeczne aktywności, to jeszcze nie będzie mógł sam podjąć decyzji o zerwaniu współpracy.\nJeśli pracodawca naruszy wskazaną procedurę i pominie organizację związkową podczas zwolnienia, samozatrudniony otrzyma rekompensatę. Jej wysokości będzie odpowiadała 6-miesięcznemu wynagrodzeniu, w wysokości równej tej z dnia rozwiązania współpracy. W przypadku gdyby wynagrodzenie nie było wypłacane w ujęciu miesięcznym, będzie to sześciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego przez GUS.\ndziałalność związkowaprzedsiębiorcasamozatrudnieniezwiązek zawodowyzwiązki zawodowe\nAllegro zapakuje i wyśle oferowane produkty. Tak jak Amazon\nMŚP coraz słabiej ufają sobie nawzajem. Zobacz, jaki jest powód\nMały ZUS. Jak działa i kto może z niego skorzystać?\nKrajowy Rejestr Zadłużonych coraz bliżej. W lipcu sprawdzisz przeszłość kontrahenta


Ursula K. le Guin - Morski trakt PDF Ebook Mobi Epub | PDF-X.PL\nUrsula K. le Guin - Morski trakt pdf podgląd\nUrsula K. le Guin - Morski trakt\nTytuł Ursula K. le Guin - Morski trakt\nUrsula K. le Guin - Morski trakt PDF Ebook podgląd online:\nZobacz podgląd Ursula K. le Guin - Morski trakt pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Ursula K. le Guin - Morski trakt Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.\nUrsula K. le Guin - Morski trakt Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:\nStrona 1 Ursula K. Le Guin Morski Trakt Searoad Przełożyła Maria Grabska-Ryńska Strona 2 Strona 3 Strona 4 KOBIETY Z PIANY, KOBIETY Z DESZCZU Kobiety z piany są wzburzone, unoszą się, toczą - białe, brudnobiałe, żółtawe lub śniade; pędzą szybko wraz z falą, chwieją się, padają i leżą zdruzgotane tam, gdzie porzuciło je morze. Ich nazbyt pulchne ciała, krągłe biodra i trzęsące się pośladki drżą spazmatycznie pod brutalnym naporem wiatru, który bierze je w posiadanie i rozprasza w nicość. Lecz oto nadchodzi kolejna fala i znów tam są - białe, brudnobiałe, żółtawe i śniade, dygoczą tarmoszone przez wiatr i nikną, nim złamie się następna długa fala. Kobiety z deszczu są rosłe i dumne, noszą głowy w chmurach. Kroczą w tempie sztormowego wiatru, prędko, acz z godnością. To wysmukłe córy wody i światła, które przechadzają się po wydmach na skraju ciemnego lasu, a potem skręcają na północ, w głąb lądu, na wzgórza. Wchodzą w wąwozy, wnikają w rozpadliny gór, stanowcze i niepowstrzymane. Tak samo światło wnika w mrok, mgła w las, deszcz w ziemię. Strona 5 BOCIANIE GNIAZDO Jeśli ktoś chciał znaleźć w Klatsand dobry motel, jechał do Białej Mewy. Od 1964 roku prowadzili go państwo Brinnesi, nie szczędząc trudu i starań. Co parę lat ściany szesnastu krytych gontem chatek malowano starannie na biało. W każdej był kominek, skrzynki z kwiatami przy schodkach, w kuchence lśniący markowy piecyk i lodówka. W ostatnich latach płaciło się tu sześćdziesiąt dolarów za nocleg w domku z widokiem na ocean, a w sezonie letnim motel nie przyjmował dłuższych rezerwacji, lecz mimo to w każdy weekend było tam pełno. Pani Brinnesi nosiła sukienki, nigdy spodnie, i była religijna. Jeździła na niedzielne msze do kościoła Świętego Józefa w pobliskim miasteczku, brała udział w rekolekcjach i katolickim ruchu kobiet. Potrafiła powiedzieć komuś prosto w oczy, że jeśli chce urządzić głośną popijawę lub w jakikolwiek inny sposób obrażać moralność, może sobie poszukać innego motelu w innej miejscowości. Państwo Brinnesi mieli zasady, ot co. Niestety, syn im się nie udał. W szkole średniej mieli z nim poważne kłopoty, potem uciekł do Portland i został kimś w rodzaju hipisa, nie wiedzieli nawet, gdzie się teraz podziewa. Tim Merion ze stacji benzynowej słyszał od kogoś, że młody Brinnesi ma AIDS i mieszka w San Francisco. Ale państwo Brinnesi byli dobrymi sąsiadami, a Biała Mewa - zajazdem, z którego mieszkańcy Klatsand mogli być dumni. Z kolei za obwodnicą, w mieszanym świerkowo-olchowym lesie, kryło się Ustronie Hanny. Większość ludzi sądziła, że motel został tak nazwany na cześć jakiejś kobiety, ale od starszych mieszkańców takich jak pan Voder można się było dowiedzieć, że człowiek, który zbudował go dawno temu - jeszcze w czasach wielkiego kryzysu - nazywał się John Hanna, pochodził z Portland, był ekscentrykiem i dorobił się na wyrębie lasów. Klatsand było wówczas zapadłą dziurą z walącym się starym hotelem, sklepem i paroma domami oraz garścią domków letnich rozsianych pomiędzy drogą a plażą. Rolę trasy przelotowej pełniła jeszcze dzisiejsza obwodnica; dopiero później zbudowano drogę szybkiego ruchu wiodącą wzdłuż wybrzeża. John Hanna postawił dla siebie chatę w lesie nad Rybim Potokiem. Zaraz potem wzniósł drugą dla swojej żony (było to właściwie coś w rodzaju wieży, dwa pokoje, lecz jeden nad drugim). Twierdził, że żona działa mu na nerwy, kiedy przesiaduje w jego chacie, robiąc na drutach. Potem odwiedził go jakiś znajomek, więc John zbudował chatę i dla niego. A że znajomych miał więcej, skończyło się na siedmiu odrębnych domkach Strona 6 rozrzuconych na dwóch i pól akra lasu. Spadkobiercy Hanny sprzedali tę parcelę wraz z zabudowaniami. W późniejszym okresie Ustronie Hanny stało się, jak mawiał pan Voder, „zbójecką kryjówką” - chaty wynajmowano grupom mężczyzn, którzy kupowali alkohol na beczki, a kobiety na pęczki i nigdy nie pojawiali się w miasteczku. Następni właściciele wysprzątali wszystko na błysk i urządzili w lesie półprywatny klub. W latach siedemdziesiątych Ustronie przeszło w kolejne ręce i spadło do rangi trzeciorzędnego motelu. Teraz jednak pod okiem państwa Shoto prosperowało całkiem nieźle, głównie na długoterminowych (tygodniowych, a nawet miesięcznych) wynajmach w sezonie letnim, no i zatrzymywali się w nim znacznie milsi ludzie. Pomimo to w atmosferze Ustronia pozostało coś z lekka niesamowitego. Wtulone w gęsty las ciemne chaty o stromych dachach i wyżkach, do których wchodziło się po drabinie, były niewątpliwie czymś zupełnie innym niż zdobna w białe płotki i słoneczne nagietki Biała Mewa, mieszcząca się nieomal w centrum miasta, tuż nad plażą. W Klatsand był jeszcze jeden motel, Bocianie Gniazdo. W połowie lat osiemdziesiątych, kiedy był już prawie w ruinie, kupili go niejacy Tucketowie. Był to pozbawiony jakiegokolwiek stylu podwójny rząd prefabrykowanych segmentów przegrodzonych co dwa miejscami do parkowania, stojących przy podjeździe w kształcie litery U okrążającym wyleniały trawnik. Na prawo od wjazdu znajdowały się recepcja i mieszkanie właścicieli, a u zachodniego krańca - magazyn, który łączył i zamykał dwa szeregi domków. Cztery segmenty po lewej miały kuchnie i mogły pomieścić pięcioro gości. Trzy po prawej były „dwurodzinne”; w każdej części był pokój z jednym podwójnym albo dwoma pojedynczymi łóżkami oraz łazienka. Plastykowe kabiny prysznicowe odpowiadały standardom lat pięćdziesiątych, kiedy zbudowano motel, i obecnie przedstawiały obraz nędzy i rozpaczy - poobłamywane, popękane, z brudem wżartym w pęknięcia. Na dodatek ciekły. Kurki chwiały się w gniazdach, a rury wciąż się zatykały. Ciężkie lampowe telewizory stały na topornych stolikach ze sklejki; w mniejszych pokojach trudno się było przecisnąć między odbiornikiem a łóżkiem. Większość odbierała cztery albo pięć kanałów z pakietu minimum (ale żaden całego pakietu). Kapy na łóżkach, zasłony i wykładziny śmierdziały papierosami i pleśnią. Wyposażenie kuchenek było równie żałosne: jęczące po nocach lodówki, piecyki z nieczynnymi palnikami, jeden lub dwa cienkie blaszane garnki, odrapana teflonowa patelnia, na której wszystko się przypalało, aluminiowe noże stołowe i widelce z jakiejś charytatywnej zbiórki, jeden tępy nóż kuchenny, niedobrane plastykowe talerze i kubki, porysowane, poprzypalane i ściochrane do tego stopnia, że agresywny róż, oranż, szmaragd i żółtozielony zdarły się do jednolitej szarawej bieli. No cóż, sami Tucketowie też wyglądali, jakby lepsze Strona 7 czasy mieli już za sobą. Pan Tucket miał na imię Bob, służył ongiś w piechocie morskiej i tylko tyle było o nim wiadomo. Jak długo i kiedy, tego już pani Tucket nie wyjawiła. Rosemarie Tucket była jego drugą żoną. Zażartowała kiedyś, że przy zamążpójściu powinna była przybrać imię Nan (śmiesznie byłoby się przedstawiać: „Nan-Tucket”, prawda?), ale to był oczywiście tylko żart. Ona także była wcześniej zamężna, lecz nic więcej na ten temat nie mówiła. Była miła i grzeczna, o czym ludzie mogli się przekonać, spotykając ją w sklepie. Czasem zamieniła parę słów z Timem przy napełnianiu baku albo z Bigleyem wezwanym do naprawy cieknącej rury. Nie zdołała nawiązać żadnej bliższej przyjaźni, czemu trudno się dziwić, bo motel trzymał ją na krótkiej smyczy. Prawie wszystko musiała robić sama. Nie zatrudniali nikogo do pomocy, zaś pan Tucket był schorowany, a wkrótce po nabyciu Bocianiego Gniazda jeszcze mu się pogorszyło. Nie mógł przesuwać mebli ani wykonywać żadnych cięższych prac. Dostawał zadyszki nawet przy obsłudze topornego starego odkurzacza. Na ogół siedział w pokoiku za recepcją, oglądał transmisje meczów koszykówki, odbierał telefony i wychodził do recepcji, kiedy zjawiał się klient. Motel nie prowadził rezerwacji, bo nigdy nie było tu ruchu, no, może z wyjątkiem długich weekendów przy okazji Memorial Day, Czwartego Lipca i wrześniowego Święta Pracy, a także Wielkiego Konkursu Zamków z Piasku, organizowanego corocznie w Cannon Beach. Ludzie zwykle skręcali do motelu, widząc znak przy drodze, albo byli tu kierowani z Mewy czy Ustronia, jeśli tamte nie miały wolnych miejsc. Znajdował się przy obwodnicy na południe od miasta. Nie miał widoku na morze, ale tylko kawałek piaszczystej drogi i pas porośniętych rzadką trawą wydm dzieliły go od plaży. To mogłoby być ładne miejsce i z pewnością Tucketowie zamierzali je upiększyć, a w każdym razie taki zamiar miała Rosemarie. Jej mąż wydawał się jednym z tych ludzi, którzy do niczego nie potrafią się rzetelnie przyłożyć, a tylko się złoszczą, kiedy samo nie wychodzi. Na samym początku Rosemarie napomykała o swoich planach. Miała nadzieję zrobić z Bocianiego Gniazda porządny, miły motel. Zaraz po przyjeździe zasadziła petunie przed budynkiem recepcji. Zawarła dobry kontrakt na wymianę i pranie pościeli i ręczników z pewnym młodym małżeństwem, które właśnie otwarło taką firmę w Astorii. W pierwszym tygodniu od zakupu motelu wyrzuciła wszystkie stare kapy z łóżek (nadawały się tylko na posłanie dla psa albo do owinięcia mebli przy transporcie). Kupiła bladozielone pikowane kapy, które pełniły zarazem rolę ciepłych pledów oraz nakryć na łóżka i były niepalne. Papieros pozostawiał tylko dziurkę o twardych brązowych brzegach. (Kilkoro palących gości w mig to odkryło). W dziesięciu segmentach do nakrycia było sześć królewskich łóżek, dwa podwójne i dwanaście bliźniaczych, toteż zakup kosztował ją więcej, niż się spodziewała. W Strona 8 efekcie wersalki i rozkładane łóżka musiały się obyć starzyzną. Nabyła jednak dobry zasłonowy materiał, beżowy w bladozielone pasy, i uszyła zasłonki do frontowych segmentów numer 1 i 2 (tych z kuchenkami), ale wszywanie żabek trwało w nieskończoność, były ich setki. Kiedy miała to zrobić? Wieczorem światło było za słabe, żeby szyć. Cały ranek zajmowało jej sprzątanie pokoi, żeby były gotowe na drugą po południu. Poza tym musiała ogarnąć własne mieszkanie, ugotować, pozmywać, a choć odrobinę czasu chciała mieć dla siebie. Czyż nie szukali motelu w małym nadmorskim miasteczku właśnie po to, żeby mieć trochę czasu dla siebie? Samotność nigdy jej nie doskwierała; przeciwnie, lubiła się nią napawać, jeśli tylko trafiła się okazja. Z góry założyła, że nie będzie się spoufalać z gośćmi. Może było to normą w wymyślnych pensjonatach, w których podawano szampana i sok pomarańczowy i wszyscy zwracali się do siebie po imieniu. Ale zdaniem Rosemarie gość w motelu chce tylko spokojnie odpocząć. Postanowiła więc witać każdego mile, żeby czuł się jak w domu, skasować pieniądze i dać mu klucz, a nazajutrz rano po nim posprzątać. Była w pełni świadoma, co to oznacza. Pomagając przed laty pierwszemu mężowi, który miał warsztat w Tucson, zdążyła się przekonać, co ludzie wyprawiają w cudzych toaletach. Na podłodze mocz i zużyty papier, podrapana farba, wykręcona armatura, nawet powyrywane muszle klozetowe - wyglądało to nieraz jak klatka w zoo zdemolowana przez stado wściekłych małp. Nie oczekiwała, że sprzątanie będzie przyjemne. Czasem zastawała taki gnój, że człowiek miał ochotę wytarzać w nim nos klienta. Inni jednak zostawiali po sobie porządek: używane ręczniki złożone w kostkę, śmieci w kuble, czasem nawet dolarowy banknot pod popielniczką, jak dla kelnerki, ale w końcu liczą się dobre intencje. No i nikt nie urządzał tu dzikich orgii jak w dużych miastach. Większość zjeżdżała z nadmorskiej autostrady, żeby przenocować i rano ruszać dalej. Przeważali samotni mężczyźni, stosunkowo sporo było małżeństw w starszym wieku, rzadziej trafiały się rodziny z małymi dziećmi. Te ostatnie brały segmenty wyposażone w kuchnie, nieraz na parę dni. W czasie gdy dzieci bawiły się na plaży, matki przychodziły do Rosemarie na pogawędkę. Zaczynały zwykle od skarg na lodówkę czy prysznic albo prośby o dodatkowe kubki, ale czasem zaczynały też mówić o swoim życiu i to było ciekawe. W niektórych opowieściach poznawała od razu ból i wyobcowanie, których sama doświadczała; inne z kolei interesowały ją dlatego, że były banalne i przez to swojskie, a ich bohaterki skarżyły się na ten banał pogodnie, bez zdziwienia i bez goryczy. Rozmowy miały na ogół miejsce w recepcji albo przy drzwiach domków. Raz pewna starsza pani, która przyjechała na konferencję kościelną w Seaside i zatrzymała się w Bocianim Gnieździe na cały weekend, zaprosiła Rosemarie na mrożoną herbatę. Rosemarie Strona 9 czuła, że nie powinna przyjmować zaproszenia, i nie miała ochoty go przyjmować, ale doceniła gest. Jej własna kuchnia była zagracona, salonik zaś ciemny i śmierdzący skarpetkami Boba, który godzinami oglądał tu telewizję przy spuszczonych żaluzjach. Ponieważ tkwił w mieszkaniu i mógł w każdej chwili wyjść do recepcji, tej jesieni Rosemarie zwykła spędzać sporo czasu w magazynie. Było w nim jedyne wychodzące na zachód okno. Pomiędzy wysokimi czarnymi świerkami widać było porośnięte rzadką szorstką trawą wydmy i - jeśli chciało się usłyszeć - słyszało się szum niewidocznego morza. Kiedy indziej zaszywała się w domku numer 10, którego nie wynajmowali nawet w lecie, bo szwankował w nim zarówno telewizor, jak ogrzewanie. Kładła się na łóżku dalszym od drzwi, przeglądała jakiś katalog wysyłkowy, drzemała albo rozmyślała. Czasem czytała powieści lub czasopisma science fiction z księgarni w Astorii, gdzie można było kupić używane książki w tanich wydaniach. Nigdy nie lubiła tego, co nazywano literaturą kobiecą. Większość powieści fantastycznych też jej się nie podobała - za dużo w nich było wojen, narkotyków i śmierci, całego tego zła znanego na wylot z codziennych gazet. Niektóre jednak opowiadały o przedziwnych, nieziemskich miejscach. Nieraz się zastanawiała, skąd pisarze biorą takie pomysły. Rozkładała nietkniętą bladozieloną kapę z powrotem na łóżku i wracała do magazynu, żeby włożyć pranie do suszarki. Patrzyła przez okno na skraj suchego lądu, ostrą trawę gnącą się w podmuchach wiatru od morza, i wyobrażała sobie, że idzie piaszczystą drogą między rzadkimi świerkami, aż wreszcie staje na skraju wydm i widzi coś zupełnie nowego - nie rozległą brązowawą plażę, fale przyboju i szary horyzont, lecz inny świat. Może miasto o wieżach z zielonego szkła, szpiczastych jak iglice kościołów. I nieziemską istotę, która idzie jej naprzeciw. Mieszkaniec zielonego miasta lśni, jarzy się po brzegach, włosy mu iskrzą, bo nie jest z ciała i krwi jak Ziemianie, lecz z energii. Rosemarie nie ośmiela się ująć go za rękę, chociaż tamten ją wyciąga. Boi się, że dotyk ją zabije, lecz on mówi z uśmiechem: „Nic ci nie grozi”. Rosemarie uśmiecha się do niego, a właściwie do własnych marzeń, i kończy ładować suszarkę. Napotkany nieczłowiek pozostał w jej pamięci. Był smutny, zatroskany; uświadomiła to sobie innego dnia, kiedy sprzątnęła już dwójkę i szóstkę, włożyła nowe kostki zapachowe do zbiorników toalet i opróżniła worek odkurzacza, żeby Bob mógł go użyć. Otwierała właśnie opakowanie plastykowych kubków łazienkowych. Padało, deszcz bębnił w okno magazynu. Za mokrą szybą rozmyte sylwetki starych świerków poruszały zdrewniałymi ramionami. Grzbiet wydm zdawał się jaśnieć na tle ciemnoszarej pokrywy chmur. Pomyślała o tym, jak by to było, gdyby jej znajomy wyłonił się zza wydm i ruszył piaszczystą drogą w Strona 10 stronę motelu. Potrzebował pomocy. Wygnano go z zielonego miasta, bo pokrewne mu istoty go nie rozumiały. Miał wrogów i był w niebezpieczeństwie - być może dlatego, że potrafił się porozumiewać z ludźmi jej świata. Poszła do segmentu numer 10 i wytarła z kurzu lampy oraz telewizor, a potem zdjęła kapę, zzuła buty i położyła się na jednym z bliźniaczych łóżek, tym dalszym od drzwi. Mógłby tu zamieszkać, ukryć się w domku numer 10. Tu byłby bezpieczny. - Możesz wejść - szepnęła. Bob nigdy nie zaglądał do pomieszczeń dla gości. Sprawa była łatwa. Powiedziała mu, żeby nie wynajmował dziesiątki do czasu, aż naprawią telewizor. Na wszelki wypadek - gdyby wpadło mu do głowy zrobić to samemu - rozstroiła odbiornik do reszty. Bob był kiedyś prawdziwą złotą rączką, ale miała wrażenie, że odkąd kupili motel, stracił chęć do jakiejkolwiek pracy. Zamiast wziąć się do wszystkich napraw, które zaplanowali, siedział tylko i oglądał telewizję jak gość, a nie właściciel. A ponieważ roboty naprawdę było dużo, Rosemarie nigdy nie mogła z nią nadążyć. W pewnym sensie było jej na rękę, że deszczową jesienią mieli tak nielicznych gości. Kabina prysznicowa w dwójce, najlepszym segmencie, pękła wzdłuż całej tylnej ścianki. Nastoletnie dzieciaki tych ludzi z Illinois zalały piwem podwójne łóżko w czwórce. Mimo że spryskała cały materac aromatyzowanym detergentem, wciąż śmierdział piwem, tyle tylko że zmieszanym z balonową gumą do żucia. Może kiedy wyschnie, zapach się ulotni i następni klienci nic nie zauważą. A przecież chciała, żeby tu było ładnie. Nie wystawnie, lecz przytulnie. Tak, żeby przyjeżdżali tu co roku mili ludzie, małżeństwa z małymi dziećmi. W przeciwieństwie do wielu innych hotelarzy Rosemarie nie przeszkadzały niemowlęta. Lubiła wyciągać ze składziku i odkurzać starą tradycyjną kołyskę. Dzieci sześcio- lub siedmioletnie dawały niezłego łupnia odbiornikom telewizyjnym, poza tym niewiele szkód mogły tu narobić, a zresztą czy to miało aż tak wielkie znaczenie? - Gdybym użył swojej energii... - odezwał się jej przyjaciel z urzekającym uśmiechem, a ona powtórzyła: - Gdybyś użył swej energii...? - Wszystkie pokoje byłyby pomalowane na biało. To na początek. - Oj, nie - zaprotestowała. - Chciałam, żeby każdy był inny. Jedynka różowa, dwójka brzoskwiniowa, trójka turkusowa, czwórka jasnożółta... Uśmiechnął się, potrząsając jasnopromienistą głową. - Czysto białe - powtórzył. - Energetyzująca biel. Ale w każdym inny dywan. I zasłony. W kratkę czerwono-białą, błękitno-białą, żółto-białą... - Zasłony... - bąknęła żałośnie i serce jej się skurczyło na myśl o wielkiej beli Strona 11 materiału w beżowo-zielone pasy. Znów się roześmiał. Śmiał się z niej tak życzliwie, że musiała mu zawtórować. - W porządku. Ja się tym zajmę - powiedział. I zajął się, w każdym razie przez pewien czas. Rosemarie nie straciła głowy. Czytywała w „Sun” lub „Enquirerze” artykuły na temat odwiedzin przybyszów z kosmosu i bardzo je lubiła, ale były tym samym, czym opowiadania science fiction. Jeśli ktoś w nie wierzył, to znaczyło, że powinien się zacząć o siebie martwić. Jej „znajomość” zaliczała się do innego gatunku, była bowiem tylko grą wyobraźni, a poniekąd i zesłanym jej darem. Przede wszystkim to ona była mu potrzebna. W historiach o latających spodkach kosmici zawsze wszystko wiedzieli i przybywali, żeby ratować ludzi. Wymarzony przyjaciel starał się jej pomóc, ale znalazł się w Klatsand, bo sam był w tarapatach. Po Bożym Narodzeniu Bob miał atak woreczka żółciowego. Myślał, że to zawał, i omal nie umarł ze strachu. Objawy przypominały jednak poprzedni atak woreczka sprzed dwóch lat, toteż Rosemarie zachowała spokój, chociaż nocna jazda do szpitala - nadbrzeżną szosą w strugach czarnego deszczu, z przerażonym Bobem, który z trudem łapał powietrze - przypominała koszmar. Bob nie chciał słuchać, kiedy starała się go uspokoić; ba, nie słuchał też lekarzy i nawet po powrocie ze szpitala (choć faktycznie ograniczył nieco ilość spożywanych przed telewizorem ziemniaczanych czipsów, chrupek i popcornu) wciąż się upierał, że miał atak serca. Słyszała, jak mówił do gościa w recepcji: „Miałem ostatnio trochę problemów z sercem, muszę teraz bardzo na siebie uważać”. Z niektórymi gośćmi - nie zdołała odgadnąć którymi i dlaczego - rozmawiał jak człowiek; w stosunku do innych był cierpki i niegrzeczny jak stara hiena. - Co innego było w styczniu, kiedy byłeś chory, a i tak nikt tu nie zajeżdżał. Jeśli jednak masz urzędować w recepcji, m u s i s z się golić - oznajmiła mu w marcu. (Tego właśnie dnia czteroosobowa rodzina z Waszyngtonu - miłe młode małżeństwo z dwójką ślicznych dzieci: - obejrzała numer 3, bąknęła z zażenowaniem „dziękujemy”, po czym wsiadła do samochodu i odjechała na południe). - Ogolę się, kiedy zechcę, psiakrew - warknął. I przestań wiecznie zrzędzić! Jak gdyby od tamtej nocy, od upiornej jazdy do szpitala, powiedziała mu choć jedno przykre słówko! Hamowała irytację i współczuła mu nawet wtedy, gdy się demonstracyjnie uskarżał na rzekome „kłopoty z sercem”. Ale teraz ją zranił, odepchnął od siebie, całkiem jakby brutalnie zatrzasnął jej drzwi przed nosem. Porośnięta siwą szczeciną broda Boba budziła w niej odrazę. Chciało jej się płakać z obrzydzenia. Wyszła bez słowa i udała się do Strona 12 magazynu, choć właściwie nie miała tam nic do roboty. Było późne popołudnie, w całym motelu zajęty był tylko jeden segment. Wczoraj, jeszcze przed południem, wynajął go młody mężczyzna o niezdrowej cerze człowieka żywiącego się głównie czipsami i pospolitej, nie rzucającej się w oczy twarzy w rodzaju tych, których zdjęcia drukują później w gazetach. Sąsiedzi mówią: „Był zawsze taki spokojny”. Okazuje się potem, że facet zabił najpierw żonę, następnie czteroletnie dziecko, potem niemowlę, jego niańkę, a na końcu siebie, zamiast od tego zacząć. Rosemarie nie odczuła lęku, ale wczorajszy gość zrobił na niej dziwne wrażenie. Umieściła go w dziewiątce, gdzie telewizor odbierał tylko dwa kanały, ponieważ ten właśnie pokój wydał jej się dla niego odpowiedni. Poza tym nie mogła zwalczyć w sobie głębokiego poczucia, że lepsze segmenty powinna trzymać dla miłych rodzin, które być może nadjadą później, wieczorem. Młody człowiek zapłacił gotówką i nie zgłaszał żadnych skarg. Po południu starsze małżeństwo z Montany poprosiło o pokój z kuchenką. Dała im jedynkę, wciąż oszczędzając trójkę dla miłej rodziny z dziećmi (która rzeczywiście przyjechała, lecz Bob ją wypłoszył). Małżeństwo z Montany zapłaciło kartą Visa i Rosemarie czuła, że zostawią po sobie porządek. Już po ósmej z chrzęstem żwiru zahamowała na podjeździe furgonetka na kanadyjskich tablicach. Trzasnęły drzwi i nim Rosemarie zdążyła dotrzeć do recepcji, gość już tam był, mówił głośnym, tubalnym, z lekka zapijaczonym głosem: - Wszystko czego mi trzeba, to kawałek wyra. Padam z nóg! Bob ulokował go właśnie w trójce (czego Rosemarie by nie zrobiła) i skasował dwadzieścia dolarów więcej za możliwość korzystania z kuchni, której Kanadyjczyk nie potrzebował. Ale on także się nie skarżył, pięć minut później w jego pokoju zgasło światło. Wyjechał jeszcze przed wschodem słońca; Rosemarie słyszała chrzęst opon na podjeździe. Dopiero potem jak co rano rozwrzeszczały się wrony, a z olchowego zagajnika w głębi lądu doleciały świergoty drobniejszego ptactwa. Wstała wcześnie i sama zjadła śniadanie. Posprzątała trójkę, a potem, gdy przygotowała śniadanie dla Boba i ujrzała, że samochód z Montany też odjeżdża - również jedynkę. Jak się spodziewała, został w niej wzorowy porządek. Kiedy wychodziła z wiadrem, mopem i workiem śmieci, napotkała młodego człowieka z dziewiątki, który szedł jej naprzeciw, nie patrząc na nią. - Pomyślałem, że zostanę jeszcze na jedną noc - wymamrotał tonem, który mógł się wydać kpiący. Prawdopodobnie chłopak był po prostu nieśmiały - młodzi ludzie często zachowują się dziwnie, żeby pokryć nieśmiałość - ale mimo to sposób, w jaki spojrzał przez nią na wylot, nie był przyjemny. Rosemarie kiwnęła głową i odparła: Strona 13 - Mąż jest w biurze, proszę mu powiedzieć i zapłacić za kolejną noc. Czy potrzebne panu ręczniki albo cokolwiek? Minął ją beż słowa. Mocno ją tym zirytował. Oczywiście nikt nie ma obowiązku tryskać serdecznością, ale można przecież zachować maniery, nie traktować innych jak powietrze. Młody człowiek nie musi zachowywać się po chamsku, a niektórzy to robią, odnoszą się do każdej kobiety po trzydziestce jak do własnej matki, kompletnie ją lekceważąc. Dzięki Bogu, nie była jego matką. Co z tego, że jest młody? Pora zacząć dostrzegać istnienie bliźnich. Nie miał dziewczyny, inaczej cóż by tutaj robił, mężczyzna niewiele po dwudziestce bez towarzystwa, najwyraźniej bez żadnych planów. Nie wyjrzał nawet na plażę. Poszedł tylko do miasteczka, zapewne coś zjeść, i wrócił przed dziewiątą. No cóż, takim zachowaniem nie zyska wielu przyjaciół. Wobec niej nie zdobył się nawet na „nie, dziękuję”. Obrócił się i poszedł. Cham. Stała przy oknie w magazynie, patrząc na piaszczystą drogę niknącą za garbem wydm, lecz tym razem nie była w stanie myśleć o swoim przyjacielu. Musi coś zrobić, żeby mili ludzie obejrzawszy pokoje, nie jechali gdzie indziej. Bo nie tylko Bob był temu winny. Ale w każdy pokój trzeba byłoby włożyć tyle pracy i pieniędzy, a oni nie mogli się już bardziej zadłużać. Wojskowa emerytura Boba szła na jedzenie. Rentę z ubezpieczalni dostaną dopiero za trzy lata. Ma przecież ten materiał w beżowo-zielone pasy, maszynę do szycia i żabki. Może uszyć zasłony. To najprostsza rzecz, którą jest w stanie zrobić i powinna. Materiał był drogi. Ale jakoś nie mogła się przymusić do wszywania setek żabek pasujących do starych niemodnych karniszy. Poszła do dziesiątki, otworzyła swoim kluczem. Mały pokoik był ciemny i duszny. Śmierdziało brudem. Położę się, tylko na chwileczkę, pomyślała Rosemarie bardzo wyraźnie, jak gdyby słowa same się mówiły, a ona ich słuchała. Zdjęła nową kapę z łóżka, tego dalszego od drzwi. Złożyła ją na drugim łóżku i zrzuciła buty. Przez chwilę leżała nieruchomo i nareszcie zaczęła widzieć piaszczystą drogę. Ktoś po niej szedł, zwrócony do niej plecami; słyszała niepokojący dźwięk, którego nie potrafiła nazwać. Ktoś płacze, uświadomiła sobie po chwili. Ten młody z dziewiątki jest u siebie i płacze. Wezgłowie jego łóżka dzieliła od niej tylko cienka ścianka. Słyszała, a może raczej czuła, jak trzęsie się posłanie. To nie był stłumiony szloch, lecz głośne, straszne, ochrypłe jęki bólu, żalu lub strachu. - Nie zniosę tego, nie mogę tego znieść, co ja mam robić? - powiedziały słowa w głowie Rosemarie. Wstała, wsunęła buty, drżącymi rękami rozłożyła z powrotem kapę i spiesznie wyszła z pokoju. Stanęła w bladym, zasnutym mgiełką słońcu na żwirowej ścieżce przed numerami 9 Strona 14 i 10. Z zewnątrz nie było słychać płaczu. Nie było słychać niczego poza cichym szumem wiatru, morza i samochodów na autostradzie, który zawsze był tu obecny. Miała ochotę zastukać do dziewiątki, ale tego nie mogła zrobić. Nie mogła też otworzyć zapasowym kluczem. Nie miała prawa. Bała się. Myślała tak intensywnie, jak tylko mogła, starając się przesłać mu przez drzwi pozytywną energię, przesłać słowa: „Będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze. Jesteś młody, przeżyjesz. Nie płacz!” Czuła, że to nie działa. Nie umiała pomóc ani człowiekowi z zielonego miasta, ani jemu. Strona 15 DŁOŃ, KUBEK, MUSZLA Ostatni dom przy Morskim Trakcie stał na polu za pasem wydm. Jego północne okna patrzyły na Bretoński Czub, południowe na Wrakowisko, wschodnie na mokradła, zaś z zachodnich, tych na piętrze, ponad wydmami i falami morza można było próbować dojrzeć Chiny. Dom na ogół był bardziej pusty niż pełny, ale nigdy zupełnie cichy. Rodzina zjeżdżała się i rozpraszała. Ściągali tu, żeby pobyć razem przez weekend, i natychmiast, odruchowo, od siebie uciekali - jedno do ogrodu, drugie do kuchni, trzecie do biblioteczki, dwoje na spacer plażą, jedno na skały. Piasek, sól i sztormowe wiatry najwyraźniej nie były w stanie zaszkodzić rosnącym za domem krzewom róż, które oplotły parkan i wypuściły długie jesienne pędy, bezładne i piękne w swym żywiołowym chaosie. Możliwe, że róże najlepiej rosną wtedy, gdy się im nie pomaga, co najwyżej zadba o to, by ich nie zadusiły paprocie i bluszcz. Odmiana Bronze Peace rośnie w takich warunkach równie bujnie jak każda dzika róża - o ile oczywiście wytnie się bluszcz. Paskudne zielsko. W dodatku trujące. Ukradkiem wypełza zewsząd, pełne okropieństw: pająków, stonóg, tysiąconóg i miliononóg, szczurów, węży, odłamków szkła, zardzewiałych noży, psich odchodów i oczu wyłupionych lalkom. Muszę go wykarczować aż do płotu, pomyślała Rita, ciągnąc za giętką odnogę, która zaprowadziła ją do opatulonego liśćmi głównego pędu, grubego jak wąż strażacki. Muszę tu częściej zaglądać i nie dopuścić do tego, żeby bluszcz piął się po świerkach. Choćby ten: zabije drzewo w ciągu roku. Szarpnęła. Bluszcz był oporny jak stalowa lina. Zawróciła w stronę ganku, wołając: - Czy mamy jakiś duży sekator? - Z tyłu na ścianie wisi ten do drzewek - odkrzyknęła Mag z kuchni. - W każdym razie p o w i n i e n tam wisieć. * Mąka też powinna być w pojemniku, lecz okazał się pusty. Albo zużyła ją w sierpniu i zapomniała, albo Phil i chłopcy robili naleśniki, kiedy byli tu w zeszłym miesiącu. Gdzie jest bloczek? Musi zapisać, że trzeba kupić mąkę, zanim wybierze się do Hambletona. Też nigdzie nie można go było znaleźć. Powinna kupić bloczek, żeby mieć gdzie zapisać: „kupić bloczek”. W szufladzie z rupieciami znalazła przezroczyste zielone pióro kulkowe z wytłoczoną reklamą: HANK NARZĘDZIA I CZĘŚCI SAMOCHODOWE. Na miękkim Strona 16 papierowym kuchennym ręczniku zapisała: „mąka, fasola, sok pomarańczowy, płatki, jogurt, bloczek”, wycierając nadmiar tuszu w róg arkusika. Wszystko toczy się koliście, a przynajmniej spiralnie. Od poprzedniego października minęła ledwie chwila, w każdym razie znacznie mniej niż dwanaście miesięcy, i oto znów jest w tej samej kuchni, depcze po własnych śladach. To nie déjà vu, tylko déjà vécu, jak wszystkie wcześniejsze październiki, a mimo to w jej śladach stoją dziś inne stopy. Przede wszystkim - pół numeru większe niż w zeszłym roku. Ciekawe, czy będą się rozbijać bez końca, aż zostanie skazana na męskie trapery rozmiar 12? Stopy matki nie robiły jej takich niespodzianek. Zawsze nosiła siódemkę, nosi siódemkę i będzie nosić siódemkę. Z drugiej strony zawsze nosiła i nosi ten sam rodzaj butów, kształtne czółenka na calowych obcasach albo mokasyny. Nie eksperymentuje z sabotami, japońskimi adidasami ani najmodniejszymi szpilkami, których projektant nie przewidział miejsca na paluch. To nawyk kobiety, która musiała się ubierać w pewien określony sposób - jako żona dziekana, lecz także jako córka swego ojca, małomiasteczkowa księżniczka, która nie szuka, tylko wie. Pchnęła zabezpieczone siatką drzwi i wyjrzała na taras. - Wybieram się do sklepu, potrzebujesz czegoś? - zawołała do matki, która wojowała z bluszczem w ogrodzie. - Raczej nie. Idziesz pieszo? - Tak. * To jednak prawda, pomyślała Rita, trzeba się przemóc, żeby powiedzieć proste „tak”, powstrzymać się przed jego zmiękczaniem, zabarwianiem... Raczej tak, chyba tak, tak sądzę... Pozbawione ozdobników „tak” było lakoniczne niemal do grubiaństwa, trąciło testosteronem. Gdyby ona sama powiedziała „nie”, zamiast „raczej nie”, zabrzmiałoby to obcesowo albo świadczyło, że jest wzburzona. Mag z pewnością by to wychwyciła, starała się dowiedzieć, dlaczego matka nie mówi matczynym językiem. * - Idę do sklepu - rzuciła Mag, mijając Phila, który klęczał przy biblioteczce w ciasnej ciemnej sieni, i wyszła. Cztery drewniane schodki ganku, potem ścieżką do furtki, odciągnięcie zasuwki i zamknięcie jej z powrotem. Potem skręt w Morski Trakt wiodący do miasteczka. Znajome ruchy sprawiły jej przyjemność. Szła poboczem od strony wydm, zerkając między ich grzbietami na ocean, grzywiaste fale, których widok odbierał człowiekowi mowę. Milczała. Porośnięte rzadką trawą wydmy odsłaniały skrawki plaży, po której włóczyły się jej dzieci. Strona 17 Greta doszła do samego końca plaży, zamkniętej brunatną bazaltową ostrogą naprzeciw Wrakowiska. Znała ścieżkę pod górę, której nikt inny nie używał, wiodącą stromiznami i półkami cypla. Wspięła się, usiadła na smaganej wiatrem trawie, patrząc na fale rozbijające się o Wrakowisko i rafę, którą tato nazywał Dziadkiem do Orzechów, i w dal na widnokrąg. Mogła iść jeszcze dalej, to znaczy teoretycznie mogła, ale teraz człowiek już nigdy nie był sam. W trawie leżała puszka po piwie, do palika nad szczytem urwiska przywiązany był kawałek pomarańczowej plastykowej taśmy, helikopter straży z łoskotem patrolował wybrzeże do Bretońskiego Czuba na północy i znów z powrotem. Wszyscy okradali wszystkich z samotności. Chciała się zresetować, zrzucić nagromadzony osad, pozbyć się z myśli Davida, egzaminów semestralnych, babci, tego, co ludzie pomyślą, i samych ludzi. Musiała od tego uciec. Uciec jak najdalej. Dawniej było to łatwe, łatwo było odejść, trudniej wrócić, ale teraz rzadko udawało jej się naprawdę uwolnić. Jaki sens ma wpatrywanie się w ocean, kiedy równocześnie myśli o głupim Davidzie i na co jest ten palik, i dlaczego babcia tak dziwnie patrzy na moje paznokcie? Co się ze mną dzieje? Czy zostanę już taka na resztę życia? Nie będę widzieć oceanu, tylko głupią puszkę po piwie? Wstała wściekła, cofnęła się, przymierzyła, kopnęła puszkę płaskim szybkim łukiem do kłębiącego się pod skałą morza, żeby nie było jej widać. Potem wdrapała się na wierzchołek, zaparła kolanami w wilgotnych paprociach i wyrwała palik wraz z pomarańczową taśmą. Cisnęła go na południe; wpadł między paprocie, które go pochłonęły. Wstała, otrzepała dłonie i roztarła miejsca, gdzie szorstkie drewno zadrasnęło skórę. Wiatr był zimny, czuła jego chłód na zębach wyszczerzonych ze złości jak u rozwścieczonej małpy. Na wysokości oczu miała szarą taflę morza, które natychmiast ją objęło, sprowadziło do swego poziomu. Tam nie było tłoku, nie było śmieci. Kiedy possała opuszek kciuka i zęby nareszcie się rozgrzały, pomyślała: moja dusza jest szeroka na dziesięć tysięcy mil i niezmiernie, niezgłębialnie głęboka. Jest wielka jak morze; większa, bo je w sobie mieści. Nie sposób jej wtłoczyć do puszki po piwie ani pod paznokieć, rozparcelować i wziąć w posiadanie. Utoniesz w niej i nawet tego nie zauważysz. * Ależ jestem stara! Przyjechałam nad morze i nawet na nie nie spojrzałam! To straszne. Pognałam prosto do ogrodu, jakby wycinanie bluszczu było najważniejsze. Jakby morze stało się domeną dzieci. Ażeby potwierdzić swoje prawa do oceanu, zaniosła wycięte pędy za dom i upchnąwszy je do kubła, wyprostowała plecy, spoglądając na wydmy, za którymi szumiał. Amory stwierdziłby, że nie ucieknie. Po chwili namysłu ruszyła dalej do furtki, przeszła na Strona 18 drugą stronę zawianej piaskiem drogi i dziesięć kroków dalej, w zagłębieniu pomiędzy trawiastymi grzywkami wydm, zobaczyła rozlewający się Pacyfik. Tu jesteś, stary szary potworze, pomyślała. Ty nie odejdziesz, ale ja tak. Brązowe mokasyny, odrobinę przyduże, już były pełne piasku. Zejść na plażę, gdzie wiatr zechce ją porwać? Rozglądając się z wahaniem, dojrzała czyjąś głowę wyłaniającą się spośród wysokich traw. Mag wraca ze sklepu. Zbliżająca się wolno czarna rozchybotana głowa, jak muł z wysiłkiem drepczący pod górkę do zarośniętego bylicą rancza... Stary muł Bill, kiedy to było? Mulica Mag drepcze uparcie, w milczeniu. Rita zeszła na drogę i stanęła najpierw na jednej nodze, a potem na drugiej, żeby wytrzepać piasek z butów. Uporawszy się z tym, ruszyła na spotkanie córki. - Co słychać u Hambletonów? - Zdrowi i żwawi - odparła Mag. - Kiedy przyjeżdża ta, jak jej tam? - Około południa. - Westchnęła. - Wstałam o piątej. Chyba powinnam się zdrzemnąć przed jej przybyciem. Mam nadzieję, że nie spędzi tu całego dnia. - Kim ona właściwie jest? - No kiedy właśnie... - Chodzi mi o to, kim ona jest z zawodu? Rita zrezygnowała z bezowocnych prób przypomnienia sobie nazwiska. - Pomocnicą biografa, jak sądzę. To znaczy zbiera materiały dla tego akademika, który pisze książkę o Amorym. Zapewne ktoś zwrócił mu uwagę, że będzie to wyglądać dziwnie, jeśli skończy biografię, nie zamieniwszy ani słowa z wdową po jej bohaterze. Ale oczywiście jego interesują tylko idee Amory’ego. W dzisiejszych czasach naukowcy ograniczają się do teorii. Myśl, że za każdą z nich stoi realny człowiek, śmiertelnie ich nudzi. Naturalnie sam profesor nie zniżyłby się do wizyty w kurniku, przysłał więc tę dziewczynę. - Żebyś go nie pozwała. - Naprawdę tak myślisz? - Oczywiście, że tak. Kooptacja. W posłowiu podziękuje ci za bezcenną pomoc, a po tobie jeszcze żonie i maszynistce. - Co to było, ta straszna rzecz, którą mi mówiłaś o żonie Tołstoja? - Przepisała mu ręcznie „Wojnę i pokój” sześć razy. Chociaż z drugiej strony, to chyba lepsze niż sześciokrotne przepisanie większości innych książek. - Shepard. - Co? - Ta dziewczyna. Nazywa się Shepard, imienia nie pamiętam. Strona 19 - Za której bezcenną pomoc profesor Jakmutam z wdzięcznością... nie, to tylko studentka, magistrantka, prawda? Będzie miała szczęście, jeśli w ogóle o niej wspomni. Mężczyźni są mistrzami w splataniu dla siebie zabezpieczających sieci. W każdym węźle tkwi jakaś kobieta. Ta kąśliwa uwaga mogła w równym stopniu dotyczyć Amory’ego Inmana, toteż Rita nie odpowiedziała. Pomogła córce rozpakować kupioną mąkę, płatki kukurydziane, jogurt, herbatniki, banany, winogrona, sałatę, awokado, pomidory i cukier (o bloczku Mag zapomniała). Potem mruknęła: - To ja idę. Zawołaj mnie, kiedy przyjedzie ta dziewczyna. - Wyszła do sieni i ominąwszy zięcia siedzącego na podłodze pod biblioteczką, wspięła się na schody. Piętro domu było proste, praktyczne i białe. Mały prostokątny hol, w środku łazienka, w każdym rogu sypialnia. Mag i Phil od południowego zachodu, babcia od północnego zachodu, Greta - północnego wschodu, chłopcy - południowego wschodu. Starsi mogli się rozkoszować światłem wieczoru, młodzi brzaskiem. Wyjrzała na wydmy. Podchodził do nich przypływ, wiatr czesał grzywy białych koni. Położyła się i spojrzała z przyjemnością na wąskie, malowane na biało deski sufitu, podświetlone od dołu niepodobnym do innych blaskiem odbitym od powierzchni morza. Nie miała ochoty spać, ale piekły ją oczy i nie wzięła ze sobą na górę książki. Z dołu dobiegł dziewczęcy głos, właściwie dwa, przenikliwe, lecz miękkie - jak głos oceanu. * - Gdzie babcia? - Na górze. - Przyszła ta kobieta. Mag weszła do saloniku, dzierżąc ścierkę do naczyń, w którą właśnie wycierała ręce - flagę sygnałową: „Jestem zajęta w kuchni, nie zawracajcie mi głowy wywiadami!”. Oczywiście Greta zostawiła tę dziewczynę na ganku. - Może pani wejdzie? - Jestem Susan Shepard. - Mag Rilow. A to jest Greta. Gretka, skocz na górę i powiedz babci, że pani przyszła, dobrze? - Obróciła się do przybyłej. - Może wolałaby pani zostać na tarasie? Jest tak ciepło. Napije się pani kawy? Piwa? Czegokolwiek? - Bardzo chętnie. Kawa... hm... - To może herbaty? - Tak, bardzo dziękuję. Strona 20 - Ziołowej? Każdy, kto w Fałdzie Czasowej Klamath rościł sobie prawa do intelektu, pił ziołową herbatę. Miętowo-rumiankowa będzie najlepsza. Mag usadziła dziewczynę w wiklinowym fotelu na tarasie i wróciła do środka, omijając Phila, który nadal czytał na podłodze w sieni. - Weźże tę książkę do światła - powiedziała, a on odparł z uśmiechem: - Tak, zaraz - i przewrócił kartkę. - Babcia za chwilkę zejdzie - obwieściła Greta, schodząc ze schodów. - Idź, porozmawiaj z tą panią. Ona też studiuje. - Co? - Nie wiem. Porozmawiaj, to się dowiesz. Greta prychnęła ze złością i zawróciła. - Nie wygodniej byłoby ci czytać przy świetle? - sarknęła, ostrożnie okrążając ojca. - Tak, zaraz - odrzekł pogodnie i przewrócił kolejną kartkę. Greta wyszła na taras i powiedziała: - Podobno studiujesz na uniwerku. W tejże samej chwili przybyła zagadnęła: - Studiujesz, prawda? Greta kiwnęła głową. - Robię magisterium z pedagogiki - podjęła dziewczyna. - Zbieram materiały dla profesora Nabe’a do jego książki. To naprawdę bardzo emocjonujące, że przeprowadzę wywiad z twoją babcią. - Czy ja wiem? Mnie się wydaje dziwaczne. - Uniwersytet jako taki? - Nie. Na chwilę zapadła cisza, którą zaraz wypełnił szum morza. - Jesteś na pierwszym roku? - Pierwszym. - Greta cofnęła się o krok w stronę schodków. - I co dalej? Pedagogika? - O, nie. Broń Boże. - Wybacz. Pewnie wielu ludzi tak zakłada, skoro twój dziadek zyskał sławę w tej dziedzinie. Twoja matka też jest pedagogiem, prawda? - W każdym razie uczy. - Greta dotarła do skraju tarasu i postawiła nogę na pierwszym stopniu. Tędy biegła teraz najkrótsza droga ucieczki. Wcześniej zamierzała się schronić w swoim pokoju, ale zaskoczyło ją pojawienie się tej dziewczyny.\nLęk i fobia. Praktyczny podręcznik dla osób z zaburzeniami lękowymi Ebook\nUrsula K. le Guin - Morski trakt pdf pobierz\nUrsula K. le Guin - Morski trakt doc\nUrsula K. le Guin - Morski trakt ebook za darmo\nUrsula K. le Guin - Morski trakt pdf ebook do pobrania\nUrsula K. le Guin - Morski trakt mobi\nUrsula K. le Guin - Morski trakt epub


FORMA TWORZENIA SYTUACJI – Moda - Gry6 cda\nFORMA TWORZENIA SYTUACJI\nDodane przez Agata Inglot dnia Czerwiec 4th, 2010\nNależy przypuszczać, że dla kształtowania zainteresowań w fazie budzenia zaciekawień sztuka pytania odgrywa znamienną rolę. Nie tylko ważne jest, by pytać, ale i sposób, w jaki to „pytanie” przebiega. Inną formę tworzenia sytuacji problemowych dla budzenia zaciekawień stanowią różnego typu demonstracje, pokazy, obrazy, filmy. Uczeń, który obserwuje eksperymentalnie: wytworzone (czy też naturalne) nie znane mu lub zaskakujące go zjawisko, staje wobec „niemego pytania”, wobec problemu, który bądź pytaniem wychowawcy zostanie określone, bądź wymaga sformułowania pytania dla samego siebie. Podobną rolę spełniają różnego rodzaju testy zawierające nowe czy niezwykłe informacje, ewentualnie luki lub niedorzeczności.\n« PRZYPADKI ZDARZEŃ\nWYBÓR PYTANIA »


Świnkonomicon: lipca 2016\n[Książka] "Świnka morska" Marcin Jan Gorazdowski\nTo jest bardzo kiepska książka. Nie kupujcie jej, szkoda tych 4 zł. Serio, jeśli za tę kwotę kupicie śwince paczkę suszonych ziół, to przysłużycie się jej lepiej niż tą książką.\nMniemam jednak, że taka deklaracja to za mało, żeby was przekonać. Potrzebujecie dłuższego uzasadnienia, co jest logiczne i mądre z waszej strony. A i mnie cieszy, bo dzięki temu mam pretekst do napisania tej notki.\nDobrze, a teraz poważnie. Książeczki z serii „Hobby” wydawnictwa Egros są tanie, a przez to bardzo popularne. Nie wiem, jak prezentuje się poziom publikacji odnośnie innych zwierząt, ale książka „Świnka morska” Marcina Jana Gorazdowskiego (nie wiem, z którego roku. W stopce redakcyjnej jest tylko informacja, że to wydanie IV) jest wręcz najeżona błędami i informacjami mocno przestarzałymi (a tekst najwyraźniej od wczesnych lat dziewięćdziesiątych nie był redagowany). Do tego stopnia, że jest ich więcej niż danych aktualnych. I dlatego mam zamiar przeprowadzić tu coś w rodzaju analizy treści, przeglądając rozdział po rozdziale i punktując, co jest źle, a co dobrze. Ale zacznę trochę od końca.\nZawsze, kiedy kupuję poradniki, sprawdzam ich bibliografię. Nie wszystkie co prawda ją mają (co o niczym jeszcze nie świadczy), ale już sama bibliografia może nam sporo powiedzieć o jakości poradnika. W przypadku książek o zwierzętach jest ona szczególnie ważna, bo nasza wiedza o nich rozwija się szybko i sporo danych się dezaktualizuje. „Świnka morska” bibliografię ma. I już tu powinna nam się zapalić czerwona lampka, bo jakkolwiek podane źródła są bardzo wiarygodne (opracowania SGGW czy publikacje PWN), to średnia ich wieku wynosi… 34 lata. Najnowsza z nich została opublikowana 24 lata temu. To szmat czasu, kiedy wiele danych mogło zostać zweryfikowanych i okazać się zwyczajnie błędnymi.\nPo tej wyprawie na tyły wróćmy do początku. Do wstępu, opisu gatunku i systematyki uwag nie mam (bo ta ostatnia pochodzi jeszcze sprzed zmiany świnki morskiej na kawię domową). Potem jednak następuje rozdział o utrzymaniu świnek w domu i tu już nie jest tak dobrze.\nAutor słusznie zauważą, że zanim kupimy świnkę, należy przygotować jej klatkę. Słusznie pisze też o tym, aby klatkę umiejscowić tam gdzie toczy się życie domowników, aby zwierzątko nie czuło się osamotnione. Szkoda jednak, że są to jedynie rady, jakie otrzymujemy odnośnie ustawienia klatki. Nie ma nic o nasłonecznieniu, temperaturze, wysokości czy przeciągach.\nO samej klatce też autor ma niewiele do powiedzenia. Słusznie zauważą, że wybieranie drewnianej bywa ryzykowne ze względu na wsiąkający w nią mocz, trudny potem do usunięcia. Niestety, ani słowem nie wspomina o prawidłowej wentylacji, która na przykład w szklanych terrariach (a takie jest przedstawione na ilustracji) może być utrudniona i niekorzystnie wpływać na zdrowie świnki. Jednak największym grzechem rozdziału jest rozmiar klatki:\n„Za minimalne można przyjąć wymiary 40x60 cm.” [s. 8]\nOtóż, moi drodzy, nie. Według aktualnego standardu utrzymania, są to bowiem wymiary klatki minimalnej dla… chomików karłowatych (dżungarskich, Campbella itp.). Polski standard dla świnek morskich wynosi 80x40 cm (dla jednego osobnika), a zachodni nawet 100x60 cm. Autor też nigdzie się nie zająknął, że należałoby raz dziennie świnkę z klatki wypuścić na wybieg oraz nie trzymać tylko jednej świnki samej, a to również są bardzo ważne kwestie.\nPodrozdziału o ściółce raczej nie można się przyczepić pod względem poprawności danych (autor co prawda nie wspomniał, że trociny dla świnek powinny być odpylone, ale niech tam), natomiast wygląda tak jakby w tej kwestii od dwudziestu lat nic się nie zmieniło. To samo dotyczy akapitów o wyposażeniu klatki. A objawia się tak, że autor sugeruje to wyposażenie stworzyć samodzielnie. Ani się zająknie o szerokim wyborze łatwo dostępnych produktów sklepowych, że już o takiej wiedzy tajemnej jak „czym się kierować, wybierając porządna akcesoria” nie wspomnę. Choć akurat pomysł wykonania domku z ceramicznej doniczki bardzo mi się podoba.\nDo rozdziału o warunkach przebywania świnki na świeżym powietrzu nie mogę się przyczepić. Jest najbardziej poprawny z całej książki. Podobnie ten o transporcie, choć brakuje mi tu porad praktycznych odnośnie zaopatrzenia zwierzęcia na czas jazdy (autor skupił się na wyborze transportera).\nAle potem jest rozdział o żywieniu, a to już sodoma i gomora, dane może i aktualne trzydzieści lat temu, ale teraz każdy rozsądny lekarz czy hodowca złapie się za głowę na takie sugestie.\n„Dieta świnek morskich powinna zawierać zarówno pokarmy wysokoenergetyczne, jak i objętościowe. Do tych pierwszych zaliczyć trzeba przede wszystkim ziarna pszenicy, lnu (siemię lniane) owsa czy kukurydzy. Przysmakiem są również nasiona słonecznika.” [s.16]\nJak widać autor jako karmę podstawową zaleca ziarna. Mają one być podstawą diety (połowa całej dziennie spożywanej paszy). Jest to najprostsza droga do wywołania otyłości u świnki (zwłaszcza len czy słonecznik, które zawierają mnóstwo tłuszczy), okraszonej niedoborami wszelkimi i skutkującej różnymi schorzeniami narządów wewnętrznych na stare lata. Że już o pokaleczeniu pyszczka ostrymi łuskami (których świnka, nie będąc ziarnojadem, nie potrafi samodzielnie usunąć) nie wspomnę. Obecne standardy żywienia odradzają jakiekolwiek nieprzetworzone zboża w paszach (a i te przetworzone mają coraz więcej przeciwników).\nCo ciekawe, autor wspomina o karmach granulowanych, ale jako o dostępnych jedynie dla hurtowego odbiorcy. Czyżby kolejny niezauważony przez redakcję relikt czasów, kiedy akcesoria i karmy dla zwierząt były właściwie niedostępne?\nO paszach objętościowych (siano i zielonka) autor wypowiada się całkiem rozsądnie. Niestety, nigdzie nie informuje, że to siano powinno być podstawą diety, ani że świnka powinna mieć do niego dostęp cały czas. Pisze za to:\n„Pasze objętościowe [czyli siano, trawa i warzywa – przyp. mój] powinny stanowić połowę całej dziennej dawki […], ale można dawać je w nadmiarze bez obawy, że świnka się nimi przeje i pochoruje.” [s. 16-17]\nTyle, że jest to nieprawda. Owszem, po sianie się nie pochoruje, ale już podawanie dużych ilości trawy czy warzyw może wywołać biegunkę. A jeśli to pierwsza porcja trawy po długiej przerwie (czyli np. po zimie), to biegunka może być bardzo poważna. Że już o wzdęciach nie wspomnę.\nA to już kompletne bzdura:\n„Cennym dodatkiem stale obecnym w diecie jest suchy chleb […] jako idealny pokarm ułatwiający naturalne, równomierne ścieranie stale rosnących siekaczy.” [s. 17]\nLOL, nope. Świnki morskie w ogóle nie powinny spożywać żadnych wyrobów piekarniczych, bo ich układ pokarmowy po prostu nie jest przystosowany do trawienia ich i może na to reagować sensacjami. Pomijając już fakt, że obecnie w chlebie mamy różne substancje poza zakwasem, mąką i wodą, które mogą świnkom zaszkodzić (a i sam zakwas nie jest najzdrowszy bo drożdże piekarnicze mogą niekorzystnie wpływać na florę bakteryjną jelit niezbędną świnkom do prawidłowego trawienia). W dodatku ścierne właściwości suchego chleba są mocno przeceniane, bo rozmoczone śliną pieczywo w ogóle nie ściera zębów trzonowych, a to one, nie siekacze, są najczęstszą przyczyną problemów stomatologicznych roślinożernych gryzoni. Siekacze zresztą też ściera raczej kiepsko, z tych samych powodów.\nRozdziału o rozrodzie i odchowie młodych raczej nie będę się czepiać, bo autor opisał tam po prostu biologię rozrodu gatunku. (Z drugiej strony w czasach, kiedy tak wielki nacisk kładzie się na odpowiedzialne utrzymywanie zwierząt towarzyszących i na problem bezdomności sugerowanie, że rozmnażanie pupili tak bardzo pogłębi naszą wiedzę na ich temat, jest trochę nie na miejscu. To raczej z już pogłębioną wiedzą należy się brać za rozmnażanie). Tylko ilustracja mająca posłużyć za instrukcję rozróżniania płci jest tak niewyraźna (żeby nie powiedzieć kiepsko narysowana), że raczej zaciemnia obraz niż go rozjaśnia.\nRozdział o pielęgnacji, taaa… Dobrze, przyznam szczerze że akapitów o przycinaniu pazurków nie mogę się czepić, bo autor fachowo radzi (nawet wspomina o dezynfekcji obcinacza, z czym nie spotkałam się w żadnym innym poradniku, a co uważam za bardzo celną uwagę).\nGorzej z higieną uzębienia. Autor co prawda zwraca uwagę, że zbyt miękki pokarm może powodować przerastanie zębów u świnek, ale znowu skupia się wyłącznie na siekaczach. A siekacze rzadko są problemem, w dodatku nawet jeśli są, to bardzo łatwo go wykryć, bo każdy właściciel jest w stanie sam obejrzeć przednie zęby swojej śwince. Problemem, jeśli już jakiś problem z uzębieniem jest, najczęściej są trzonowce, których ani właściciel samodzielnie nie jest w stanie obejrzeć, ani naprawić, jeśli coś jest z nimi nie tak. Nie wszyscy są tego świadomi i kierowanie uwagi opiekunów li tylko na siekacze uważam za ogromne niedopatrzenie.\nProblem z rozdziałem o chorobach jest taki, że to, co w nim jest nie jest bzdurą, ale za to najważniejszych informacji w nim nie ma. Na przykład autor opisuje, na jakie niepokojące objawy u świnki powinniśmy zwrócić uwagę, ale o najważniejszym, czyli o spadku wagi nie wspomina w ogóle. Nie ostrzega też, że zaprzestanie przyjmowania pokarmu przez świnkę choćby na 24 godziny może mieć poważne (lub nawet nieodwracalne) konsekwencje. Powody biegunki podaje tylko dwa - zmiana diety i infekcja, podczas gdy może ona wynikać też z szeregu innych chorób (nawet z przerostu zębów!). To samo przy zaparciu – przyczyna to zbyt sucha pasza. A o problemach z narządami wewnętrznymi, takimi jak wątroba (że tylko o tym wspomnę) czy innych przyczynach nawet nie piśnie. Za to zdanie:\n„Świnki rzadko kaleczą się w trakcie wzajemnych konfliktów” [s. 27]\nmożna między bajki włożyć. Jasne, to są spokojne zwierzęta, ale u mnie na przykład podszczypywanie zadków zdarza się zwykle raz na miesiąc lub dwa (że o wyskubywaniu sierści nie wspomnę). A na świnkach rany goją się tak szybko, że czasem, przy mniejszych skaleczeniach, właściciel nawet nie zauważy, że była bójka. Chyba, że drobne skaleczenie zmieni się w duży ropień, co wcale nie jest rzadkością. Ale o tym autor też nie wspomina. W ogóle pomija aspekt chorób skóry u świnek, który powinien być (zaraz po sensacjach żołądkowych), najszerzej opisany. Bo taką na przykład grzybicą, nagminną u świnek sklepowych, nieświadomy właściciel sam może się zarazić.\nI tak o – wyszło mi ponad trzy strony A4 uwag do tekstu mającego trzydzieści stron A5 (czyli 15 stron A4) razem ze spisem treści, stronami redakcyjnymi i ilustracjami. Sami osądźcie, czy to dużo, czy mało.\nEtykiety: Książka, opinie