Zawartość mfilipiak - Forum Audio.com.pl\nWszystko napisane przez mfilipiak\ntopic odpisał mfilipiak na mfilipiak w Stereo\nhej Jeśli chodzi o miejsce na kolumny - bedzie to drewniana zabudowa przymocowana do sciany. Na kolumny mam miejsce 120x25 cm\nPostaram sie odpowiedziec w kolejnosci: @Angel - oczywiście fizycznie jest to możliwe, żeby ustawic poza zabudową, ale praktycznie mocno ograniczone - kot, dziecko, salon/kuchnia/jadalnia wiec najczesciej wykorzystywana czesc mieszkania . Meble to praktycznie duża kanapa na przeciwko kolumn + jakaś komoda. Na lewej ścianie wewnętrzne półki na książki, po prawej okna. Jeśli chodzi o dźwięk, to bez przesadnych niskich czy wysokich. Zresztą mój poprzedni zostaw był dla mnie OK, wiec można antycypować @S4Home - zastanawiałem się nad takimi montażowymi, ale boję się, że w połączeniu z drewnianą zabudową będzie to wszystko rezonować jak kamerton. Jeśli to byłaby ściana ceglana, to pewnie jest sensowna opcja @Sanwing - nigdy nie miałem zamkniętych - wszystko co się przewinęło miało jakieś dziury\nZrobiłem rysunek pokoju na szybko... Ogólnie sam salon ma około 35 m2, miejsce siedzenia będzie na przeciwko kolumn. Same kolumny mają stać na wysokości 15 cm nad podłogą. Do tej pory używałem bardzo leciwego NADa 320 z monitorami System Audio - dźwięk raczej neutralny. Szczerze mówiąc zastanawiałem się nad Xavian Stella, ale problem jest taki, że producentów (szczególnie kolumn) przybywa w tempie geometrycznym. Wypadłem z obiegu i kompletnie nie wiem w którą stronę udeżyć Co do reszty sprzętu, to jeszcze się nie zastanawiałem, bo wydaje mi się, że będzie już łatwiej, jak będę miał kolumny sensownie wybrane.\ntemat dodał mfilipiak w Stereo\nWitam, Mam pytanie jeszcze przed testami i zakupem, ponieważ być może ktoś walczył z podobnym problemem. Poszukuję kolumn które z konieczności muszę wstawić w zabudowę drewnianą - wyklucza to całkowicie tylny bass reflex, a i to nieduże pocieszenie. Kolumny będą miały kilka cm wolnego miejsca z każdej strony. Czy ktoś w Was zna/słuchał/używa(ł) dobrych kolumn w tej dziwnej konfiguracji. Muzyka to głównie jazz, blues, czasem troche rocka. Budżet 10-15k za parę. Wzmacniacza nie ma - też do kupienia, ale to już będzie łatwiej dopasować


Strona główna Nawigacja GPS - Lark FreeBird 50.1SE\nJuż 10 czerwca dziennik Fakt opublikuje kartę do zbierania kuponów. Ta karta oraz SMS – wysłany między 10-13 czerwca na numer 71150 (koszt 1,22 zł z VAT) – to pewność rezerwacji nawigacji GPS Lark FreeBird 50.1SE z 5-calowym, dotykowym ekranem i aktualną mapą Polski MapaMap Easy Special Edition w specjalnej cenie – 249 zł. Możliwość zakupu daje dopiero prawidłowo wypełniona karta z kompletem – 7 kuponów z kolejnych wydań Faktu (10-17 czerwca). Dopuszczalny jest jeden JOKER, którym można zastąpić brakujący kupon. Jokera wydrukuje Fakt – 18 czerwca i Auto Świat 14 czerwca, będzie go też można znaleźć na stronie http://www.efakt.pl/\nPosiadacze kart do zbierania kuponów (10 czerwca – Fakt TV), którzy we wskazanym terminie zarezerwują urządzenie SMS-em i zbiorą 7 wymaganych kuponów, będą mogli kupić urządzenie Lark FreeBird 50.1SE z 5-calowym, dotykowym ekranem i nawigacją MapaMap Easy Special Edition z aktualną mapą Polski – za 249 zł. Zakupu będzie można dokonać w dniach 21-30 czerwca 2010 w Punktach Obsługi Klienta hipermarketów TESCO. To właśnie ze względu na lokalizację hipermarketów\n– bardzo ważny jest kod wysyłany SMS-em. Powinien on się składać z następujących członów: GPS.Kod pocztowy miejscowości (zamieszkania albo zakładu pracy), według wzoru GPS.85-827.Bydgoszcz\nW odpowiedzi przyjdzie SMS z numerem rezerwacji oraz adresem hipermarketu TESCO, w którym będzie można dokonać zakupu. Na miejscu trzeba będzie wylegitymować się kartą z 7 kuponami oraz wpisanym numerem rezerwacji. SMS z nr rezerwacji oraz adresem hipermarketu należy zachować do dnia zakupu urządzenia.\nWięcej informacji http://www.lark.com.pl/ ; http://www.efakt.pl/


Relacja z zajęć w Szkole Podstawowej w Chrząstawie Wielkiej | 25.01.2017 |\nRelacja z zajęć w Szkole Podstawowej w Chrząstawie Wielkiej | 25.01.2017 - #SuperKoderzy\nZajęcia odbywają się w ramach zajęć pozalekcyjnych, co wymaga niezłej „ekwilibrystki logistycznej” :). Trzeba się było „nagimnastykować”, by pogodzić dostępność sali informatycznej z szeroką gamą innych zajęć pozalekcyjnych, w których uczestniczą nasi uczniowie. Jak widać – udało się!\nZaczęliśmy oczywiście od wprowadzenia do scratcha. Okazało się, że wszyscy uczniowie mieli już kontakt z tym projektem na lekcjach informatyki, choć poziom ich zaawansowania był mocno zróżnicowany. Niektórzy uczniowie są twórcami kilkunastu gier stworzonych w scratchu! W tej sytuacji współpraca koleżeńska okazała się strzałem w dziesiątkę:)\nKolejny etap – zabawa z prostym sekwencerem rytmicznym. Przypomnienie wiadomości o wartościach rytmicznych i zabawa z instrumentami perkusyjnymi pożyczonymi od życzliwych pań z zerówek:). Porównanie tradycyjnego zapisu nutowego z zapisami sekwencera i wyciągnięcie wniosków nie przysporzyło uczniom większych problemów. No a potem mnóstwo radości przy tworzeniu własnych kompozycji rytmicznych. Kolejne zajęcia – przypomnienie wiadomości o gamie, nazwach literowych nut, położeniu nut na pięciolinii – w końcu zabawa z sekwencerem melodycznym. Powrót do scratcha – przecież można go wykorzystać również do komponowania! Tworzymy własne kompozycje lub bazujemy na melodii Panie Janie. Pole do eksperymentów, metodą prób i błędów dochodzimy do satysfakcjonujących efektów.\nNajlepsze jednak przed nami – czyli …AUDIOSAUNA!\nPrzypominamy sobie poprzednie zajęcia z sekwencerem melodycznym i rytmicznym, oglądamy film o pianoli – instrument wzbudza zrozumiały entuzjazm:) Uczniowie błyskawicznie zauważają korelację między zapisem dla pianoli, a edytorem pianolowym, następnie zapoznają się z programem, poznają nowe pojęcia – pętla, ścieżka. Oczywiście muszą wypróbować wszystkie możliwe opcje brzmieniowe:) Zapisujemy w edytorze znaną melodię Pani Janie, ale jedna z uczennic błyskawicznie skończyła zadanie i ambitnie zapisuje jedną z najbardziej znanych melodii na fortepian bardzo znanego kompozytora. Co to za melodia i czyjego autorstwa? Zgadnijcie sami analizując zapis ze zdjęcia:)\nKolejne zajęcia, pojęcia: pattern, preset, ukazanie możliwości aranżacji zapisanej wcześniej melodii Panie Janie. Zapisujemy kanon na 3 ścieżkach.\nBrzmi świetnie! A każda ścieżka ma tyle możliwości – grzech nie wypróbować…;) Zdecydowanie za mało czasu – 1,5 godziny minęło nie wiadomo kiedy. Pozostał niedosyt, więc prawdopodobnie powtórzymy te zajęcia, by mieć możliwość wspólnego poeksperymentowania i wypróbowania wszystkich tajemniczych suwaków:)\nEwa Walasek, nauczyciel muzyki w Zespole Szkół w Chrząstawie Wielkiej.


Bramki garażowe są to bramy jakie | Podróże\nBramki garażowe są to bramy jakie wstawia się z reguły przy osobistym domu. Pozwalają one na bezpieczeństwo prywatnego samochodu. Każdy kto ma chociaż jeden samochód musi je jakoś zabezpieczyć. Taka ochrona wywołuje że pojazd jest bezpieczny przede wszystkim w nocy kiedy wszyscy udają się na odpoczynek. Wstawianie bram garażowych odbywa się przez firmy jakie się tym zajmują. Nie jest to proste albowiem wszystko zależy od rodzaju domu i wielkości przestrzeni jaka on absorbuje. Wstawianie bram garażowych można zamówić sobie na odpowiednie życzenie. W takiej sytuacji należy odkryć firmą dla której bramy koninto fundamentalna usługa. Z reguły pracują tam pracobiorcy jacy posiadają zdolności wstawiania bram przez swoje narzędzia oraz dyspozycje. Wiadome jest że dla korporacji jest to nadzwyczaj proste albowiem ma ona na co dzień z tym do czynienia. Natomiast osoby które nie są w tym temacie lepiej by same tego nie robiły. Bramy garażowe są wstawiane wówczas wtenczas kiedy dom jest już zbudowany. Dostrzega się wówczas jak brama ma wyglądać oraz ile długości jej należy zamontować.


Sprzęt do monitoringu w technologii IP - chichot bloguje\nHome » E-Sklep » Elektronika, RTV, AGD » Sprzęt do monitoringu w technologii IP\nSklep internetowy BCS to miejsce, gdzie nie brakuje innowacyjnych zestawów monitoringu oraz ich poszczególnych części składowych, włącznie z rejestratorami sieciowymi i obrotowymi czy termowizyjnymi kamerami przemysłowymi. W wielu nowoczesnych systemach telewizji dozorowej, wykorzystywana jest kamera IP Full HD, w parze z kompatybilnymi rejestratorami, gwarantuje nagrywanie obrazu w optymalnej rozdzielczości, możliwy jest ich montaż na zewnątrz obiektów, ze względu na ich doskonale szczelną obudowę. Krótkie terminy realizacji zamówień, bogate stany magazynowe, stale poszerzany asortyment, o nowe linie produktów do systemów monitoringu i inteligentnej automatyki domowej - to przekonuje klientów indywidualnych i biznesowych, do regularnego składania zamówień, w tym sklepie online. Przemysłowa kamera IP Full HD, ma najczęściej wbudowany mechaniczny filtr podczerwieni, warto też zasygnalizować obecność praktycznego interfejsu oraz dwukierunkowego systemu audio, a to wszystko w przystępnych cenach.\nWyprawka dla niemowlaka to numer jeden dla przyszłych Rodziców. Warto o niej pomyśleć z odpowiednim wyprzedzeniem, aby móc wszystko na spokojnie skompletować i oczekiwać narodzin malucha. Jeżeli interesują Was potrzebne i funkcjonalne produkty dla Waszych dzieci, to musicie koniecznie odwiedzić nasz sklep. Po...


inwestor - Książki online,ebooki, audiobooki, sklep mp3\nW jaki sposób zarabiać na nastrojach inwestorów? Czy badanie polskiego Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych daje tak samo dobre wskazania, jak badanie amerykańskiego odpowiednika? Czy inwestorzy kupujący fundusze reagują podobnie jak giełdowi? Czy rzeczywiście najbardziej opłaca się kupować wtedy, gdy większość jest pesymistami, a sprzedawać wtedy, gdy większość jest optymistami?\nBenchmark: o czym mówi i czy jest potrzebny inwestorom - ebook\nWyjaśniamy znaczenie tajemniczego słowa benchmark, które jest niezwykle ważne dla osób inwestujących poprzez fundusze inwestycyjne. W jaki sposób inwestor może go wykorzystać w praktyce - podpowiadamy!\nJak przewidzieć upadłość spółki giełdowej i ustrzec się przed nietrafioną inwestycją - ebook\nCzy to już bessa, czy tylko korekta - ebook\nTłumaczymy, co wywołało sierpniowe tąpnięcie na giełdach, jak zachowały się ceny niemieckich i amerykańskich obligacji i dlaczego warto je obserwować, czemu na wykresach WIG i WIG20 pojawiły się "białe młotki" i co one znaczają, co inwestor powinien robić jeśli nadejdzie kolejny krach i dlaczego zawsze powinien mieć około 20% portfela w gotówce.\nModel Camarilla - ebook\nWielu inwestorów przed zakończeniem roku chce podjąć intratne decyzje. Tymczasem na warszawskim parkiecie mamy tak silne i chaotyczne wahania, że trudno o jednoznaczne prognozy. Nie znaczy to jednak, że w takich warunkach nie można znaleźć perełek inwestycyjnych. Dlatego prezentujemy strategię Camarilla, która ułatwia polowanie na cenne walory i, co istotne, sprawdza się, kiedy na rynku rozgrywają...


Śmietanka towarzyska (2016) online | Obsada, fabuła, zwiastun\n„Śmietanka towarzyska” to film o marzeniach i miłości, które potrafią wywrócić życie do góry nogami. Jedna znajomość potrafi czasem odmienić zupełnie wszystko. Reżyserem i scenarzystą filmu jest Woody Allen.\nGłównym bohaterem filmu jest Bobby (Jesse Eisenberg) - młody chłopak z amerykańskiego Bronxu, który ma duszę wrażliwego romantyka. Marzy on o wielkiej karierze i wyrusza do Los Angeles - tam pod okiem wuja (Steve Carell) ma rozpocząć pracę w Hollywood. Niesmodziewanie jednak jego plany się zmieniają - poznaje bowiem Vonnie (Kristen Stewart). Bobby zakochuje się w pięknej sekretarce - uczucie zmieni jego życie o sto osiemdziesiąt stopni. Film obecnie obejrzeć można między innymi za pośrednictwem serwisów Chili, CDA, Player czy VOD.pl.\nSteve Carell - Phil Stern\nCorey Stoll - Ben Dorfman\nParker Posey - Rad Taylor\nJeannie Berlin - Rose Dorfman\nKen Stott - Marty Dorfman\nJesse Eisenberg wystąpił także w filmach takich jak The Social Network czy American Ultra.\nSłudzy diabła - zjawa zmarłej nawiedza jej rodzinę\nSlumber (2017) online. Obsada, opinie, opis fabuły, zwiastun


Projekt Nowy zawód nową szansą jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego - PDF\nProjekt Nowy zawód nową szansą jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego\nDownload "Projekt Nowy zawód nową szansą jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego"\n1 REGULAMIN REKRUTACJI I UCZESTNICTWA w Projekcie Nowy zawód nową szansą 1 Definicje stosowane w Regulaminie 1. Projekt tj. Projekt pt. Nowy zawód nową szansą realizowany w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanym ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, w ramach Priorytetu VIII Regionalne Kadry Gospodarki, Działanie 8.1. Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałanie Wsparcie procesów adaptacyjnych i modernizacyjnych w regionie 2. Projektodawca/Lider Projektu Syntea S.A. ul. Wojciechowska 9a, Lublin 3. Partner Projektu Miasto Stołeczne Warszawa Urząd Dzielnicy Włochy al. Krakowska 257, Warszawa; Urząd Dzielnicy Białołęka ul. Modlińska 197, Warszawa 4. Uczestnik Projektu osoba zakwalifikowana do udziału w projekcie przez Komisję Rekrutacyjną, zgodnie z zasadami określonymi w niniejszym Regulaminie, która podpisała Deklarację uczestnictwa w projekcie i zgodę na przetwarzanie danych osobowych. 5. Osoba bezrobotna osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dn r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm. 6. Biuro Projektu Oddział Syntea SA, Warszawa, ul. Postępu Biuro rekrutacji Punkty konsultacyjne w siedzibie Partnerów Projektu. 2 Informacje ogólne 1. Projekt Nowy zawód nową szansą współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, w ramach Priorytetu VIII Regionalne Kadry Gospodarki, Działanie 8.1. Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałanie Wsparcie procesów adaptacyjnych i modernizacyjnych w regionie. 2. Projekt Nowy zawód nową szansą realizowany jest na podstawie umowy UDA-POKL /13 podpisanej z Mazowiecką Jednostką Wdrażania Programów Unijnych. 3. Projekt Nowy zawód nową szansą jest projektem partnerskim. Liderem projektu jest SYNTEA S.A. z siedzibą przy ulicy Wojciechowskiej 9a, w Lublinie, wpisana do KRAJOWEGO REJESTRU Strona1\n2 SĄDOWEGO pod numerem KRS Partnerem projektu jest Miasto Stołeczne Warszawa Dzielnica Włochy oraz Miasto Stołeczne Warszawa Dzielnica Białołęka. 4. Projekt realizowany jest na terenie województwa mazowieckiego w okresie od r. do r. 3 Przepisy ogólne 1. Niniejszy Regulamin określa zasady przeprowadzania rekrutacji i udziału Uczestników Projektu w Projekcie. 2. Przedmiotem Regulaminu jest określenie warunków uczestnictwa i rekrutacji w Projekcie oraz praw i obowiązków Uczestników Projektu. 3. Każda osoba ubiegająca się o udział w Projekcie zobowiązana jest zapoznać się z treścią niniejszego Regulaminu i może rozpocząć udział w Projekcie po uprzedniej pisemnej akceptacji wszystkich jego postanowień oraz zakwalifikowaniu się. 4 Uczestnicy projektu: 1. Projekt zakłada udział 100 Uczestników Projektu, w tym min. 50 Kobiet. 2. O udział w Projekcie ubiegać mogą się wyłącznie osoby fizyczne, które w momencie składania dokumentów rekrutacyjnych jednocześnie spełniają następujące kryteria: a) zamieszkują na terenie woj. mazowieckiego miasto st. Warszawa, b) posiadają status osoby bezrobotnej, które utraciły pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy przed dniem przystąpienia do Projektu, c) są zdolne do podjęcia zatrudnienia na stanowiskach odpowiadających oferowanym w Projekcie szkoleniom opartym na certyfikacji VCC. 5 Działania realizowane w ramach projektu 1. Udział w Projekcie jest bezpłatny. 2. W ramach Projektu uczestnicy skorzystają z następujących form wsparcia: a) Indywidualne doradztwo zawodowe (4 godziny na każdą osobę), Strona2\n3 b) Blok szkoleń zawodowych opartych na certyfikacji VCC w następujących modułach (każda osoba będzie uczestniczyć w wybranym bloku w łącznym wymiarze 240 h): - Administrator sieci komputerowych - Administrator baz danych - Florysta - Grafik komputerowy - Logistyk/spedytor - Opiekun dziecięcy - Opiekun osób starszych - Opiekun ruchu turystycznego - Pracownik obsługi biurowej - Projektant baz danych - Projektant stron internetowych (webmaster) - Sekretarka - Telemarketer - Monter suchej zabudowy wraz z dostosowanym do danego zawodu bloku IT oraz języka obcego branżowego. c) Poradnictwo psychologiczne (12 godziny na każdą osobę), d) Staże (3 miesiące x 150 h), e) Pośrednictwo pracy (min. 4 oferty pracy dla każdej osoby). 3. W ramach projektu Uczestnicy otrzymają: - przerwę kawową podczas szkoleń zawodowych opartych na certyfikacji VCC (ciastka, kawa, herbata) - podręczniki zawodowe VCC, - podręczniki językowe VCC, - materiały piśmiennicze, - ubezpieczenie NNW, - 3 miesięczne stypendium szkoleniowe podczas uczestnictwa w szkoleniach, - 3 miesięczne stypendium stażowe podczas odbywania stażu zawodowego u pracodawcy. 4. Działania założone w ramach projektu odbywać się będą na terenie województwa mazowieckiego Strona3\n4 6 Procedura Rekrutacji 1. Nabór uczestników prowadzą Partnerzy Projektu tj. Miasto Stołeczne Warszawa Dzielnica Włochy oraz Miasto Stołeczne Warszawa Dzielnica Białołęka wraz z Liderem Projektu. 2. Nabór do projektu jest otwarty. 3. Rekrutacja odbywa się sukcesywnie w okresie realizacji Projektu, do momentu uzyskania wymaganej liczby uczestników. 4. Warunkiem zgłoszenia chęci udziału w Projekcie jest wypełnienie Dokumentów rekrutacyjnych tj. Formularza zgłoszeniowego wraz z oświadczeniem uczestnika projektu o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych i ich złożenie osobiście w Biurze Rekrutacji 5. Dokumenty rekrutacyjne są dostępne w Biurze Projektu i punktach konsultacyjnych u partnerów oraz na podstronie Internetowej Projektu 6. Dokumenty rekrutacyjne należy wypełnić w języku polskim, w sposób czytelny. 7. Przyjmowane będą jedynie kompletne, poprawnie wypełnione dokumenty rekrutacyjne opatrzone datą oraz imieniem i nazwiskiem potencjalnego Uczestnika. 10. Kryteria rekrutacji: a) formalne wymienione w 4 niniejszego regulaminu oraz kompletność dokumentów, b) dodatkowe złożenie w terminie poprawnie wypełnionych dokumentów aplikacyjnych. 11. Zgłoszenia na listę podstawową będą przyjmowane do momentu uzyskania wymaganej liczby uczestników (100 osób w tym min. 50 kobiet). Kandydaci, którzy nie zostaną zarejestrowani na listę podstawową zostaną umieszczeni na liście rezerwowej. 12. Kwalifikacji Uczestników do projektu dokonuje Komisja Rekrutacyjna. 13. Komisja Rekrutacyjna (w składzie: Kierownik Projektu, Specjalista ds. rekrutacji) w oparciu o złożone dokumenty rekrutacyjne wyłoni ostateczną listę uczestników oraz ułoży listę rezerwową. 14. W przypadku kilku osób spełniających identyczne kryteria o zakwalifikowaniu do projektu decydować będzie data złożenia dokumentów. 15. O zakwalifikowaniu się do udziału w projekcie uczestnicy zostaną powiadomieni telefonicznie lub pisemnie. 16. Rekrutacja do projektu zostanie poprzedzona akcją promocyjną na terenie miasta s. Warszawa w postaci ulotek, plakatów, informacji umieszczanych na dzielnicowych tablicach ogłoszeń oraz poprzez utworzoną dla potrzeb projektu stronę internetową. 17. Z przeprowadzonego procesu rekrutacji zostaną sporządzone protokoły. Strona4\n5 7 Obowiązki Uczestników Projektu 1. Uczestnik projektu w momencie zakwalifikowania do udziału w Projekcie zobowiązany jest do: a) Podpisania: Deklaracji uczestnictwa w Projekcie, umowy uczestnictwa w Projekcie, zgody na przetwarzanie danych osobowych. b) Aktywnego i regularnego uczestnictwa w każdym z działań przewidzianych dla Uczestnika Projektu wskazanych w 5, do których zostanie zakwalifikowany. c) Rzetelnego przygotowywania się do działań w ramach Projektu. d) Udziału w każdym z działań przewidzianych dla Uczestnika Projektu wskazanych w 5, w wyznaczonych terminach. e) Każdorazowego potwierdzania swojego uczestnictwa w działaniach przewidzianych w 5 na listach obecności. f) Wypełniania ankiet ewaluacyjnych. g) Bieżącego informowania Beneficjenta o wszystkich zdarzeniach mogących zakłócić jego dalszy udział w Projekcie. h) Natychmiastowego informowania Beneficjenta o zmianie jakichkolwiek danych osobowych wpisanych w Formularzu zgłoszeniowym oraz o zmianie swojej sytuacji zawodowej (np. podjęcie zatrudnienia). 8 Wsparcie doradczo - psychologiczne 1. Każdy Uczestnik Projektu otrzyma 4 godziny indywidualnego doradztwa zawodowego. Jego efektem będzie identyfikacja potrzeb szkoleniowych oraz opracowanie Indywidualnego Planu Działania. 2. Każdy Uczestnik Projektu weźmie udział w poradnictwie psychologicznym (12 godzin 2 godziny/miesiąc przez okres 6 m-cy). 9 Szkolenia zawodowe 1. W ramach Projektu Uczestnicy Projektu zostaną objęci 1 ze szkoleń zawodowych opartych na certyfikacji VCC wymienionych w 5. Ich celem jest zdobycie kwalifikacji zawodowych, na które jest zapotrzebowanie na regionalnym rynku pracy. 2. Wszystkie szkolenia zawodowe kończyć się będą egzaminem i uzyskaniem certyfikatu VCC potwierdzającego uzyskane kompetencje i kwalifikacje. Aby otrzymać certyfikat VCC New Competences Uczesstnicy Projektu zdadzą egzaminy w następujących obszarach kompetencji: a) Kompetencje zawodowe teoretyczne. Strona5\n6 b) Kompetencje zawodowe praktyczne. c) Kompetencje językowe. d) Kompetencje informatyczne. 3. Zakwalifikowanie na jedno z oferowanych w ramach projektu szkoleń zawodowych odbędzie się na podstawie wyniku identyfikacji potrzeb szkoleniowych zawartych w Indywidualnym Planie Działania oraz preferencji Uczestników Projektu. 4. W ramach szkoleń zawodowych Uczestnicy projektu otrzymają ciastka, kawę, herbatę, materiały piśmiennicze, podręczniki zawodowe, podręczniki językowe oraz stypendium szkoleniowe. 5. Stypendium szkoleniowe wypłacane będzie zgodnie z zasadami finansowania wydatków ponoszonych w projektach realizowanych w ramach PO KL oraz założeniami budżetu Projektu. 6. Podstawą do naliczenia stypendium szkoleniowego będą listy obecności na szkoleniu. Stypendium szkoleniowe będzie naliczane za 1 godzinę uczestnictwa w szkoleniu. 7. W przypadku nieusprawiedliwionej nieobecności na szkoleniu Uczestnik Projektu traci prawo do stypendium szkoleniowego za czas jego nieusprawiedliwionej nieobecności obliczany proporcjonalnie. 8. Stypendium szkoleniowe będzie wypłacane jednorazowo w terminie 10 dni od zakończenia przez Uczestnika Projektu udziału w szkoleniu pod warunkiem otrzymania przez Projektodawcę od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych transzy dotacji, w ramach której przewidziane zostały, zgodnie z harmonogramem płatności dotyczącym projektu, środki pieniężne na ten cel. 9. Stypendium szkoleniowe wypłacane będzie na rachunek bankowy wskazany przez Uczestnika Projektu. 10 Staże zawodowe 1. Staże zawodowe u pracodawców trwać będą 3 miesięcy i realizowane będą w oparciu o Umowę stażową. 2. W ramach staży zawodowych Uczestnicy Projektu otrzymają stypendium stażowe. 3. Stypendium stażowe wypłacane będzie na podstawie Umowy podpisanej z Projektodawcą, zgodnie z zasadami finansowania wydatków ponoszonych w projektach realizowanych w ramach PO KL oraz założeniami budżetu Projektu. 4. Podstawą do naliczenia stypendium stażowego będą listy obecności. Stypendium stażowe przysługuje Uczestnikowi Projektu także za dni wolne od pracy, jak również za czas przebywania Strona6\n7 na zwolnieniu lekarskim. Stypendium stażowe nie przysługuje za nieusprawiedliwioną nieobecność na stażu. 5. Stypendium stażowe przysługuje uczestnikowi za każdy miesiąc odbywania stażu. 6. Stypendium stażowe będzie wypłacane nie częściej niż raz w miesiącu po miesiącu odbycia stażu, pod warunkiem otrzymania przez Projektodawcę od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych transzy dotacji, w ramach której przewidziane zostały, zgodnie z harmonogramem płatności dotyczącego projektu, środki pieniężne na ten cel. 7. Stypendium stażowe wypłacane będzie na rachunek bankowy wskazany przez Uczestnika Projektu. 8. Uczestnicy Projektu po zakończonym stażu wypełniają sprawozdania z realizacji stażu. Po zakończeniu udziału w stażu Uczestnicy Projektu otrzymają zaświadczenie o zakończeniu stażu, opinię opiekuna stażu zawierającą m.in. informację o zadaniach realizowanych oraz umiejętnościach zawodowych pozyskanych podczas stażu. 11 Pośrednictwo pracy Każdy Uczestnik projektu otrzyma minimum 4 sprawdzone oferty pracy. 12 Zasady rezygnacji z uczestnictwa w projekcie 1. Rezygnacja z udziału w Projekcie możliwa jest tylko w uzasadnionych przypadkach i następuje poprzez złożenie pisemnego oświadczenia na formularzu dostarczonym przez Projektodawcę. 2. Uzasadnione przypadki o których mowa w pkt. 1 niniejszego paragrafu mogą wynikać ze znalezienia przez Uczestnika Projektu zatrudnienia (umowa o pracę) lub innej pracy zarobkowej (umowa cywilnoprawna lub działalność gospodarcza), przy czym zatrudnienie to musi być na okres minimum 1 miesiąca, z przyczyn zdrowotnych lub działania siły wyższej i nie mogą być znane Uczestnikowi Projektu w momencie rozpoczęcia udziału w projekcie. 3. W przypadku podjęcia przez Uczestnika projektu zatrudnienia, Uczestnik zobowiązany jest niezwłocznie poinformować o tym Projektodawcę oraz złożyć pisemne oświadczenie o rezygnacji z udziału w Projekcie na wzorze przygotowanym przez Projektodawcę oraz dostarczyć potwierdzające to dokumenty tj. zaświadczenie z zakładu pracy, kopia zawartej umowy, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. 4. Projektodawca zastrzega sobie prawo do skreślenia Uczestnika Projektu z listy uczestników Strona7\n8 projektu w przypadku naruszenia przez Uczestnika zasad niniejszego Regulaminu i/lub zasad współżycia społecznego. 5. W przypadku rezygnacji lub skreślenia Uczestnika projektu z listy osób zakwalifikowanych do projektu, jego miejsce zajmie pierwsza osoba z listy rezerwowej. Uczestnicy projektu zobowiązani są do obecności na co najmniej 80% przewidzianych w projekcie działań (dotyczy doradztwa i szkoleń zawodowych), chyba że zaistnieją nieprzewidziane sytuacje losowe. Limit nieobecności ustala się w przeliczeniu na godziny zajęć. 6. Wszelkie nieobecności wymagają uzasadnienia. W przypadku nieobecności spowodowanej chorobą lub problemami zdrowotnymi, Uczestnik zobowiązany jest do dostarczenia do biura projektu zwolnienia lekarskiego. 7. Przekroczenie określonego limitu nieobecności jest równoznaczne z rezygnacją Uczestnika z dalszego uczestnictwa w projekcie. 13 Postanowienia końcowe 1. W sprawach nieuregulowanych mają zastosowanie postanowienia wynikające z Umowy o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nr UDA-POKL /13 oraz obowiązujące Wytyczne w zakresie Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki oraz przepisy prawa. 2. Zastrzega się prawo do wprowadzenia zmian w niniejszym Regulaminie w przypadku, gdyby było to konieczne z uwagi na zmianę warunków realizacji Projektu, a także w przypadku pisemnego zalecenia wprowadzenia określonych zmian ze strony Instytucji Wdrażającej (Instytucji Pośredniczącej II stopnia), bądź innych organów lub instytucji uprawnionych do przeprowadzenia kontroli realizacji Projektu, lub w innych uzasadnionych przypadkach. 3. O wszelkich zmianach dotyczących zasad i warunków wsparcia i uczestnictwa Uczestników w Projekcie, zostaną oni indywidualnie poinformowani przez Projektodawcę telefonicznie lub za pośrednictwem poczty tradycyjnej bądź elektronicznej. Projektodawca zamieści odpowiednie informacje na stronie internetowej projektu. 4. Regulamin wchodzi w życie z dniem r. i obowiązuje przez cały czas trwania projektu. Sporządziła: Dominika Kultys Zatwierdził: Marcin Przypis Strona8\nREGULAMIN REKRUTACJI I UCZESTNICTWA W PROJEKCIE. pn. Niepełnosprawni też są ważni!!!\nStrona1 REGULAMIN REKRUTACJI I UCZESTNICTWA W PROJEKCIE Ilekroć w regulaminie jest mowa o: pn. Niepełnosprawni też są ważni!!! 1. Osobie bezrobotnej zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy oznacza\nZał. nr 1 do Umowy Uczestnictwa i Rekrutacji w Projekcie\nZał. nr 1 do Umowy Uczestnictwa i Rekrutacji w Projekcie REGULAMIN REKRUTACJI I UCZESTNICTWA W PROJEKCIE Aktywny rynek pracy w powiecie lubelskim II edycja nr POKL.06.01.01-06-114/13 1 Definicje stosowane\nUMOWA UCZESTNICTWA W PROJEKCIE Akcja Aktywizacja\nUMOWA UCZESTNICTWA W PROJEKCIE Akcja Aktywizacja Zawarta w dniu w Lublinie pomiędzy: Polską Giełdą Pracy Sp. z o.o., ul. Poznańska 29, 20-731 Lublin, reprezentowaną przez...., zwaną dalej Realizatorem\nStrona1 R E G U L A M I N P R O J E K T U W S T R O N Ę S U K C E S U Nr umowy: POKL.07.02.01-06-155/13-00 1 Informacja o projekcie 1. Niniejszy Regulamin określa zasady uczestnictwa w projekcie "W stronę


(JESZCZE JEDNA) OPOWIEŚĆ WIGILIJNA - rockhard - Portal Pisarski\n(JESZCZE JEDNA) OPOWIEŚĆ WIGILIJNA - rockhard\nProza » Miniatura » (JESZCZE JEDNA) OPOWIEŚĆ WIGILIJNA\nW krzątaninie przedświątecznych zakupów prawie nikt nie zwracał uwagi na łachman, spoczywający w bramie jednej ze stuletnich kamienic. Może co dwudziesty przechodzień zatrzymał na nim wzrok, może nie. Nie było zresztą na co patrzeć - po prostu kolejny stary wór, wypchany Bóg Wie Czym. Nic godnego - chwilowego nawet - zainteresowania. Ludzie łazili tam i z powrotem, wzdychali, palili papierosy, szukali drobnych i na widok porzuconego pakunku wznosili co najwyżej oczy do nieba. A wór? W środku mogła być zarówno Gioconda, jak i bomba atomowa. Nikogo to nie obchodziło.\nZainteresowany był jedynie, przez chwilę zresztą, jakiś przemarznięty pies. Pełny pęcherz zmusił go do wstydliwego kompromisu : rezygnacji z poszukiwania drzewka i załatwienia sprawy w najbliższym, nie przynoszącym ujmy miejscu. Z lodowatą obojętnością obwąchał pakunek, po czym podniósł nogę. W zimnym powietrzu unosiła się przez jakiś czas lekka mgiełka. Gdy opadła, psa już nie było.\nA gdy zapadł zmrok, ucichły przebrzydłe piosenki z dzwoneczkami i ogłupiające „ho ho ho”, rozbrzmiewające na każdym rogu, śnieżyca zaatakowała z podwójną zaciekłością. Zaś wór mogący mieścić zarówno Giocondę jak i bombę atomową wstał i powlókł się w noc\nMożesz wierzyć, że to co dostajesz jest zasługą jakichś bliżej nieokreślonych sił. Że na wszystko co dobre (i złe) jest jakiś plan. Możesz wierzyć w Mikołaja, dobrą karmę, odpowiedni układ gwiazd, cokolwiek. Jeśli nawet największa i najbardziej soczysta bzdura sprawi, że staniesz się lepszy albo lepiej ci się będzie żyło – wierz w nią bez ograniczeń.\nJednak tego, co drzemało pod budynkiem na Grottgera nie zapewnił fart. Ani wróżka ani nawet Święty od butelki z colą. Było zbyt prawdziwe, miało cztery wielkie koła, jeszcze większy silnik i tysiące dupereli sprawiających, że za jego cenę dałoby się kopać studnie gdzieś w Sudanie do skończenia świata. Jan harował dniami i nocami, miesiącami i latami aby sprawić sobie to kosmiczne auto. I tysiące innych rzeczy, których potrzebował sam lub myślał, że je potrzebuje. Praca, ciężka praca, symbol naszych czasów – nigdy nie narzekał jednak bo nie każdy ma ten wrzód na tyłku, który wprawdzie boli ale także daje niezależność. Skończył niezłe studia, znalazł dobrą pracę i po kilku latach było jak w mydlanym filmie lub reklamie serka. Patrząc w lustrze na swą twarz odczuwał dumę : oto dowód na to, że gdy chcesz – to możesz. Wszystkie te przedmioty wokół potwierdzały, że ma rację.\nMoże to i mydlana telenowela … miał to jednak gdzieś. Kamera, akcja, klaps. Zadowolony z siebie stoi przy swym wielkim samochodzie, zamyślony lecz zadowolony. Są też i reminiscencje - te filmowe deja vu wyjaśniające czemu tak się cieszy i dlaczego tak powinien. Jest tu więc rudera, którą zwykł nazywać domem, jest mężczyzna o czerwonych oczach i trzęsących rękach i zestresowana, chuda matka. Jest też morze alkoholu, prokurator i podbite oczy. Jakże kontrastuje to z dzisiejszą, cichą sceną na filmowym planie; w tle uliczki na warszawskim Mokotowie, w uspokajającej bieli i dzwoneczkach kwitnie otoczone przedmiotami szczęście Full HD. Pora na ujęcie trzecie. W wielkim aucie siedzą dzieci, roześmiane i szczęśliwe, zaś ich matka – elegancka, piękna i pociągająca – śmieje się na cały głos. Bo się udało ! W czasach krótkich i niecelnych związków, które tracą rację bytu zaraz po Konsumpcji (albo nawet, co smutniejsze, jeszcze przed) my wciąż Jesteśmy. Klaps i zejście do czarnego.\nJan zaciera ręce i spogląda na smartwatcha – pora wreszcie ruszać. Aby widz zrozumiał o co chodzi, gra muzyka w tle bo życie bez muzyki w tle jest nie do ogarnięcia. Rusza zatem wielka fura aby nieść przez śnieg, zadymkę, mgłę i wyciszenie bohaterów mdłej telenoweli do ich drewnianego domu w górach : właśnie tam odbędą się Cudowne Święta. Będzie keks, muzyka i spacery przy księżycu. Będzie pięknie. Będzie tak, jak być powinno.\nKlaps … i koniec już na dzisiaj. Zapraszamy znowu jutro.\nCzemu? Cuda się zdarzają.\nTo jest już zupełnie inny film.\nWnętrze miejskiego kanału nie jest bynajmniej repliką pokoju w Wersalu. Nawet do seryjnych klatek mieszkaniowych w betonowych nibymiastach ma się tak, jak wół do zielonego – nie ma się po prostu nijak.. Próżno szukać tam zapachów miłych (albo choćby neutralnych ) dla ludzkiego nosa. Jednym i jedynym i tym wszechobecnym jest powalający smród rozkładu. Nikt z wyjątkiem świrów i ciekawskich, małych chłopców się tam nie zapuszcza gdy nie musi. Małych chłopców, którzy mają Nóż Indiany Jonesa ,Plecak Jonesa i Kanapki Jonesa i zmierzają po Przygodę. Często po to, by powrócić jako inni mali chłopcy. Lub by nie powrócić w ogóle. Mali chłopcy, których Nieobecność po miesiącach poszukiwań ksiądz tłumaczy krótkim, wypełnionym żalem „Bóg-Tak-Chciał”. Kto w to zresztą wierzy? Cóż to jest za Bóg, co jako finał dla Przygody Chłopca daje zamiast skrzyni pełnej skarbów nóż i opuszczone spodnie świra ? A w tle smród i mrok i czasem piski szczura.\nKanał. Jedna z najbardziej nieludzkich i okrutnych twarzy miasta.\nOstrożnie stawiając kroki, wszedł do głębokiej niszy. Ostrożnie - bo to żadna frajda wejść na szczura, który (właśnie dlatego, że jest ciemno), stanie się dla zmęczonej głowy stworem z piekła rodem. Tak, zdecydowanie tak, lepiej jest uważać. Po prostu lepiej.\nNisza była niewielka i sucha. Prawdopodobnie ci, którzy budowali ten podziemny labirynt, przeznaczyli ją na składowisko jakiegoś sprzętu. Musiało to być jednak bardzo dawno temu. Niegdyś od reszty ścieku odgradzała ją solidna krata - dziś tylko pajęczyna. Krata wisiała smętnie na resztkach zawiasów, upiłowana i zardzewiała. Nie patrząc nawet przed siebie wymacał tekturowe pudło, ironiczny substytut łóżka. Upewnił się jeszcze, czy w pudle nic nie ma, po czym wlazł do środka.\nNie zamierzał jednak spać. Nie dzisiaj. Sen zazwyczaj oznaczał strach, a ten strach - zawsze - konkretną potrzebę fizyczną. Zawsze, zawsze, zawsze ….\nOtrząsnął się nagle z niesmakiem. Potrzebę fizyczną … Boże, co za hipokryzja. Tu, w tym miejscu… Umysł otępiały przez lata permanentnego zalewania go wszelkimi dostępnymi formami jakiegokolwiek alkoholu, potrafił wciąż jeszcze posługiwać się określeniami, które\n( potrzeba fizyczna)\nbrzmiały co najmniej tak, jakby pochodziły z języka suahili. Potrzeba fizyczna! Tak jednak właśnie pomyślał, po czym zniesmaczony usiadł w swoim pudle. Głowa, mimo wszystkich tych dni, miesięcy, lat, dalej usiłowała pracować według zasad sprzed ... Nieważne, sprzed wieków. Czy to nie żałosne ? Kultura, resztki ogłady, proszę bardzo ... Ale na co to dzisiaj komu? POTRZEBA FIZYCZNA !!! A cóż to może oznaczać tutaj, wobec pływających w każdą stronę, cuchnących i odrażających zwałów gówna ? Potrzeba fizyczna… Bo ciągle nie potrafię przyznać się przed sobą, kim zostałem i co robię. Jakie to żałosne. Moje myśli – komu są potrzebne? Cóż to znaczy ? To oznacza tylko, że chcę kupę. Kupę chcesz, tatuśku? Powiedz. Może jednak wolisz mieć ...potrzeby? Albo nawet odbyć stolec ? Szczurzy Wersal. Nawet tam król nie miał potrzeb, szedł po prostu w krzaki. Amen. A ja mam potrzeby. Jeden – zero w tym nierównym meczu. Głowa zwyciężyła kupę.\nPo tych wszystkich dniach, które zmieniły się w tygodnie, w miesiące, lata, życie wciąż usiłowało płynąć jakimś dawno utartym i wytyczonym torem. Po co ? Przecież tamto było nieważne, nieistotne, zniknęło. Żadna z zasad, którymi kierował się tamten\n( pieprzony )\nświat, nie miała tu najmniejszego zastosowania. Tu wolniej płynęły dni, nie dzwoniły telefony, nie spacerowali ludzie. Nie było terminów. Nie było smutku. Nie było radości, NIC, kurwa, nie było. Teraz lepiej… Nie, nie lepiej ... Gdzieś w środku, w miejscu dawno zapomnianym i niepotrzebnym, kołatały się bzdury jak ta. Potrzeba fizyczna ? Wspaniale. A nie można po prostu stanąć twarzą w twarz z rzeczywistością ? Przed kim nie chcesz przyznać się do tego, że kiedy zaśniesz, będziesz śnił o\n( znowuumieram znowuumieram)\ntamtym ? Przecież nie przed sobą? Przecież dobrze wiesz, co będzie dalej. We śnie i nie tylko - tu, na twoim kartonowym łożu. Będziesz patrzył na to z boku, krzyczał, płakał i nikt tego nie usłyszy. Nikt nie powie, że to koniec, że to tylko durny film, że już zaraz będą szły napisy. I jak zawsze będzie w tobie rosnąć strach, będzie dławił, obejmował, gwałcił i zatykał ; dotknie twojej duszy, dotknie jej każdego zakamarka. I sparaliżuje cię na dobre, tak jak zawsze, gdy płomienie sięgną twojej twarzy. Tyle sen. A jawa ? Strach ustąpi nagle, dając pole temu przedziwnemu czemuś, co zaczyna się na stopach, kończy zaś\n( w dupie )\nWłaśnie, w dupie. I znów się obudzisz, gryząc któryś z palców, zapłakany i gorący, nieprzytomny i od góry aż po pompon zafajdany. Takie to jest straszne? To ta potrzeba? Powiedz, powiedz, powiedz !!!!!!!!\nChcesz kupę, tatuśku ?\nGdzieś w oddali zakrzyczał szczur. To go otrzeźwiło.\nDzisiaj nie mógł zasnąć. Albo może mógł a po prostu nie chciał. Ta noc jest szczególna, zdarza się tak rzadko. Zbyt by ryzykować, zbyt by znowu bratać się ze strachem. I zbyt rzadko aby wierzyć, że ten nie nadejdzie. Sen nie daje ukojenia a psychika jest odporna na te wszystkie Daty i Okazje. I złośliwa tak, jak Mała Mi z Muminków… Podświadomość za to jest jak czołg – prze przed siebie i nie patrzy co jej wpadło w gąsienice. Jeśli tylko ma punkt zaczepienia i cień choćby szansy, by ci dać po głowie, bez wątpienia nie zmarnuje tej okazji. Wtedy gdy nie będziesz mógł się bronić. Zwykle w nocy.\nA on chciał tę noc spędzić inaczej.\nNawet jeśli jesteś odczłowieczonym alkoholikiem z resztką mózgu przeżartą chemią i poziomem emocji zbliżonym do przeciętnego kamienia i tak nie uciekniesz przed myślami. Możesz tylko próbować się przed nimi chronić ale i tak ci się to nie uda.\nZaczął gmerać w kartonowym pudle, stojącym pod ścianą. Nazbierało się tam przez ostatnie tygodnie całe mnóstwo jakichś mniej albo bardziej ważnych przedmiotów. Ser. Właściwie stary trep, nadający się do jedzenia tylko wtedy, gdy od tygodnia nie jadło się nic. Szmata. Dobra sprawa - gdy jest zimno, można się nią przykryć, gdy gorąco - powachlować. A gdy jest ci smutno, da się w nią wypłakać.\nTrafił na coś sztywnego. Przejechał po tym palcem - lepiło się od brudu i jedzenia. Prostokątne, sztywne, ale jednocześnie giętkie coś. Wiedział co ma w ręku mimo, że zapałka zgasła.\nKartonik. Resztka pudełka po papierosach, może i po ciastkach. Może jeszcze coś innego. Mały kartonik, który wesołymi, czerwonymi literami wołał : JESTEM BIEDNY I GŁODNY. Poczuł, jak narasta irytacja i dławiący wstyd.\nBo wymowa tego kartonika była jasna. Równie dobrze mógłby tam napisać : NIENAWIDZĘ PREZYDENTA , JESTEM Z MARSA , albo zgoła DUPA. Mało kto w ogóle zwróciłby uwagę na tę deklarację, a jeżeli nawet to jedynie po to by oznajmić, że gówno go to obchodzi. Jego zresztą też nie obchodziło ale piekło gdzieś pod powiekami. Mocno piekło.\nStrzępek położyła przed nim pani, miła pani o gołębich oczach. Tydzień, miesiąc, może sto lat temu. Starsza pani, przyodziana w granatowy płaszcz i granatowy beret. Starsza pani z resztką włosów na błękitno (i gromadą ukochanych wnuków pewnie). Siedział wtedy na ulicy, tak po prostu SIEDZIAŁ. Pani przeszła, zatrzymała się, poszła, powróciła, znów odeszła, znów wróciła. A gdy byli sami, gdy nie patrzył absolutnie nikt, wyjęła szminkę i tekturkę po czym nabazgrała coś pospiesznie. Potem to rzuciła i odeszła – bardzo szybko, bardzo gorączkowo - zanim jednak to zrobiła, przeżegnała się pospiesznie ; tak to wyglądało, jakby jednocześnie zaswędziało ją na czole i na dwóch ramionach. Ze złośliwą satysfakcją myślał później o żołnierzach wieszających nad Chrystusem to szydercze i złośliwe INRI. Aż się zdziwił podobieństwem.\nI nie użył oczywiście tego śmiecia. Nigdy.\nKamera, klaps. Akcja.\nWielkie auto płynie przez mrok. Nie jedzie, nie wlecze się - płynie. Cichutko mruczy silnik, pada drobny śnieg. Jaka to przeszkoda dla ksenonów? Natura przegrywa z wynalazkiem. Człowiek w końcu osiągnął to, o czym marzył przez całe tysiąclecia, nie jest już bezradnym, przerażonym stworzeniem, które usłyszawszy huk pioruna, kryje się w najciemniejszym kącie swojej jaskini, klepiąc bezsensowne modlitwy do bogów, których nie potrafi objąć swym maleńkim umysłem. Nie boi się już mrozu ani ciemności - sił, które dotąd wyznaczały granice jego egzystencji. Lampy wyłuskują z ciemności tysiące śnieżynek - tej pozornie niewinnej i uroczej i dlatego właśnie jednej z najbardziej niebezpiecznych armii świata. Groźnej ... ale tylko w ciemności. Dzisiaj Jan jest górą. Zdemaskowane przez reflektor śnieżynki tańczą swój obłędny taniec tysiąca luster.\nMuzyka w tle … Że niby sztucznie i mdło ? I co z tego? Wszelkie półprawdy, nieprawdy a nawet złe prawdy stają się dobrymi, jeśli pomagają stworzyć coś dobrego.\nKlaps, kamera. Jan łagodnie zwalnia. Czemu? Żeby nie zepsuć odcinka. Auto jest potężne, nowe i bezpieczne, strzeżonego jednak Pan Bóg strzeże. Szczęście w końcu jest jak gaz – trudno nim napełnić duży balon. A ulotnić się potrafi błyskawicznie. Czasem nawet z hukiem.\nKoniec odcinka. Muzyka w tle.\nSmutek jednak przyszedł. Nieproszony gość. Nie można przed nim uciec, nie ma na niego mocnych, nikt tego nie potrafi. A na pewno nie ten, kto w taką noc siedzi sam. Mniej nawet ważne gdzie ale sam. A miejsce ... Cóż, siedząc w otoczeniu całych pokładów ludzkiego gówna, mając za towarzystwo jedynie powalający fetor i popiskujące szczury i wiedząc, że tak będzie już do końca, ciężko być szczęśliwym. Dobry żart. Szczęśliwym. Ciężko BYĆ w ogóle. Ciężko nie zwariować, nie zacząć się drzeć i przestać dopiero wtedy, kiedy jakaś postać położy ci rękę na ramieniu i powie, że już dobrze, już OK, już nie trzeba. Postać, która się przedstawi – ma na imię Piotr i przeprowadzi cię przez rzekę do tych wymarzonych drzwi. Może przez nie przejdziesz, może nie, przestań tylko, proszę, krzyczeć. Alleluja.\nPustka. Smutek, urozmaicony głośniejszymi pluśnięciami w Styksie, w tym gównianym Styksie. Cicha Noc jest, święta Noc…\nPrzecież ... Przecież to wszystko miało być, kurwa, inaczej. Zupełnie nie tak. Od tygodni zbierał na śmietnikach to, co wpadło w ręce. Kradł choinki. Patrzyli na niego, w osłupieniu, nikt nie myślał nawet o policji. Bo po co takiemu łachowi choinka? Nie odpowiadał jednak na te spojrzenia – były głupie. Składał wszystko w jednym z najmniej zaśmieconych kątów swojej niszy. No i było dobrze, ostatecznie świąt nie było od ... od ognia. Ale to nie wszystko. Chodził do kościołów. Jakiś gruby, młody, uśmiechnięty ksiądz chciał połamać się opłatkiem. Zgodził się bo ksiądz był miły. I uśmiechnął się do niego. Żadnych pytań, żadnych idiotycznych komentarzy. Życzył mu spokoju. I zaprosił na wieczerzę dla samotnych. On odmówił. Pewnie to nie było dobre lecz odmówił.\nSmutek. Pustka. Rzeka kałem i moczem płynąca. Rzeczywistość. Smród ... potrzeby fizyczne. Chcesz kupę tatuśku ? …\nAby odegnać smutek i to, przed czym nie ma ucieczki, wyjął z kieszeni znaleziony gdzieś ogarek. Kiedyś to była świeczka, dziś tylko smętny szczątek. Trzasnęła zapałka i wkrótce na ceglanych ścianach roztańczyły się cienie. Patrzył prosto w płomień. Mimo wszystko chyba dobrze, że nie skorzystał z zaproszenia księdza. Jak automat sięgnął do kieszeni i zacisnął pięść na małym prostokącie, małym i wymiętym skrawku papieru. Tekturka. Jakże ważna i jak bardzo inna od wesołego, pieprzonego INRI, które dostał od starej, pustej kobiety. Podniósł pięść do oczu. Teraz, w mdłym blasku umierającej świeczki był sam na sam z czymś, co kiedyś, w zamierzchłej ale wcale nie tak odległej przeszłości nazywało się życiem. Po prostu. Bez figur gramatycznych, bez cudzysłowia. Pomału rozprostował palce. Spojrzenie trafiło dokładnie tam, gdzie miało trafić. Zdjęcie już zdążyło zblaknąć. Patrzyła na niego twarz... Patrzyła nie jedna a kilka twarzy, uśmiechniętych i szczęśliwych. W tle zamazywały się kontury choinki i drewnianej ściany, jednak twarze były wciąż wyraźne.\nByć może to się wcale nie stało. Być może po prostu CHCIAŁ, żeby tak się stało, po prostu WYOBRAZIŁ to sobie. A jednak. Zdychający płomyk skoczył do góry. Wszechobecny fetor zniknął, jego miejsce zajął inny ... Zapach ? Teraz znowu płonął cały świat. Czy to te resztki choinek tak pięknie pachniały, czy po prostu ...Do diabła z tym zresztą! Zamilkły szczury, uciszyło się też morze fekaliów. Wzrok człowieka jeszcze raz powędrował do dłoni. Do spoczywającej w niej fotografii.\nOdrobina światła wystrzeliła w górę, oświetlając niechlujną twarz.\n- Wesołych Świąt .- Powiedział człowiek.\nNa planie mydlanej telenoweli jest biało. Wszystko jest białe – dom, droga, majaczące gdzieś w oddali góry. Wielkie auto już hamuje. Wokół spokój i poczucie bezpieczeństwa – towar tak deficytowy w świecie, który ponad wszystko ceni chaos. Który woli szkło i beton zamiast cieszyć się swobodą posiadanych przestrzeni. W którym istnieją tylko dwa znane punkty odniesienia : dupa i elektroniczny gadżet.\nDzieci są zachwycone. Patrzą jak Jan i Żona ubierają Choinkę. Słuchają, jak przekomarzają się w kuchni. Wieczorem idą na spacer, śmieją się, obrzucają śniegiem i próbują postawić bałwana. Próbują, gdyż bałwan przy próbie wetknięcia mu marchewki w oblicze, przewraca się i rozsypuje. Ktoś stwierdza, że nie każdemu i nie wszędzie można wetknąć marchewkę i tym samym bałwan idzie w zapomnienie. Przy kolacji wszyscy przysięgają, że księżyc puścił do nich oko.\nOpłatek, życzenia, prezenty. Karp w galarecie.\nI rodzinne zdjęcie na tle choinki.\nKlaps. Muzyka w tle.\nZwabieni nędznym płomykiem przyszli i inni mieszkańcy podziemi. Szczury, pająki, jednookie śmierdzące koty - całe to towarzystwo zebrało się przed niszą, w której wegetował człowiek. Każde, najbardziej nawet szpetne i odrażające bydlę, wyczuwało swoim szóstym, jedenastym czy sto pierwszym zmysłem, że dzieje się coś ważnego. Człowiek siedział na swym pudle i bez pośpiechu wyrzucał z niego to wszystko, co udało mu się zebrać. Stęchły ser. Kiełbasa, pewnie gdzieś ją ukradł. Chleb. Kamienne ciasto. Grzyby - dobre choć spleśniałe.\nRzucał to wszystko zwierzętom, które obojętne na to, że przecież właśnie dziś powinny zachowywać się z godnością, może nawet mówić ludzkim głosem, toczyły krwawe boje o najnędzniejszy nawet ochłap. Człowiek śmiał się i rzucał dalej. W ręku wciąż ściskał kartonik.\n-Chodźcie wszyscy. - Wołał. - Dziś jest Wigilia. Wesołych Świąt!\nCzasem zdarza się, że filmy, postacie, które biorą w nich udział, ożywają. Są tylko produktem wyobraźni reżyserów, scenarzystów, literatów a jednak ożywają. I przez chwilę żyją własnym życiem, na które nikt nie ma wpływu. I o którym, tak na dobrą sprawę, nikt nie ma pojęcia.\nJan rzuca się w łóżku. Może przejadł się świątecznymi specjałami, może wypił za dużo wina a może po prostu jest chory.\nKobieta budzi się. Patrzy zaniepokojona. Bierze go za rękę.\nJan nie otwiera oczu. Mamrocze coś przez sen.\nKobieta kładzie mu dłoń na czole. Czoło jest rozpalone.\nPotrząsa nim. Potem jeszcze raz i jeszcze\nJan budzi się. Ma przerażone, nieobecne spojrzenie. Mija chwila, zanim dociera do niego, że jest w swoim pięknym, drewnianym domu. Że się nic nie stało. Oddycha z ulgą choć nie ma muzyki w tle.\n- Miałem paskudny sen, mówi, próbując uspokoić serce. - Śniła mi się śmierć.\nKobieta kładzie mu dłoń na ramieniu. Uspokaja go. To był tylko sen… Teraz mówi ona, a ton jej głosu wycisza szalejące w nim demony. Wstaje, aby napić się wody. Po powrocie do łóżka długo się kochają. Wreszcie, zmęczeni, opadają w siebie. Świta.\n- Co to był za sen ? - pyta kobieta. Jan opowiada. Nawet teraz jeszcze drży. Śnił mu się ogień. Ogień i śmierć. I zniszczenie. I potworny smród. Przetrwał tylko on, lecz chciał umrzeć. Nie mógł umrzeć.\nKobieta głaszcze go po głowie. To się nigdy nie zdarzy. – mówi.\nCały czas nie ma muzyki w tle. Ani napisów końcowych. Tego odcinka nie było w scenariuszu. I na pewno nigdy nie pokaże go telewizja.\nŚwieczka zdechła nagle i bez żadnego uprzedzenia. Chwilę potem odeszły zwierzęta. Nażarte i zadowolone, szukały bezpiecznych miejsc odpoczynku. Zapach choinki gdzieś się ulotnił, znowu czuć było tylko smród gównianej rzeki.\nCzłowiek siedział zamyślony. Smutek i pustka powróciły. Skończyła się Wigilia, jedyny dzień w roku, gdy zwierzęta mówią ludzkim głosem. Mówią ? Bzdura. Nikt nie mówi ludzkim głosem, nawet życie. Życie. Mała wnęka w kanałach, znienawidzona karteczka z szyderczym wyznaniem wiary i niespokojny sen. Spróbuj to powiedzieć po ludzku.\nŻycie. Mała wnęka w kanałach.\nI może jeszcze ta zniszczona, świąteczna fotografia.\nrockhard · dnia 18.12.2018 22:54 · Czytań: 162 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 1\nAntoniGrycuk dnia 19.12.2018 18:55\nZupełnie nie mój klimat, mimo iż ładnie napisane. Doczytałem gdzieś do 1/3, dalej nie dałem rady.\nWiększych błędów nie zauważyłem.


Budynek Zachodni kompleksu Mennica Legacy Tower oddany do użytku | BiznesINFO\nKolejny etap realizacji warszawskiej inwestycji Mennica Legacy Tower dobiegł końca. Do użytkowania oddano Budynek Zachodni, którego wyłącznym najemcą biurowym jest operator przestrzeni coworkingowych – WeWork. Nowa lokalizacja tej firmy będzie największą „elastyczną powierzchnią” do wynajęcia w całej Europie Środkowo-Wschodniej. Ostatnią fazą realizacji Mennica Legacy Tower będą prace aranżacyjne w 140-metrowej Wieży kompleksu.\nMennica Legacy Tower to inwestycja biurowa realizowana przez Golub GetHouse i Mennicę Polską S.A. przy skrzyżowaniu ulic Prostej i Żelaznej na warszawskiej Woli. Kompleks o powierzchni 65 630 m kw. tworzy 140-metrowa Wieża i sąsiadujący z nią 43-metrowy Budynek Zachodni, który dokładnie 3 lata po rozpoczęciu budowy, otrzymał pozwolenie na użytkowanie. Wraz z finalizacją prac nad tą częścią inwestycji, zakończono także budowę garażu podziemnego.\nOstatnim etapem realizacji Mennica Legacy Tower będzie przekazanie najemcom powierzchni Wieży, które zaplanowane zostało na jesień 2020 roku. Rozpoczęto już prace aranżacyjne dla mBank, głównego najemcy Wieży. Na terenie obiektu trwają także prace wykończeniowe w 12-metrowym lobby głównym oraz prowadzone są prace związane z zagospodarowaniem pasażu miejskiego przed i pomiędzy budynkami kompleksu – w tym nasadzenia drzew. W przestrzeniach otaczających Mennica Legacy Tower zostały posadzone m. in. starannie wyselekcjonowane drzewa z gatunku Liquidambar styraciflua (Ambrowiec balsamiczny). Ich wysokość wynosi ok. 8-9 m, a szerokość korony sięga 4 m. Drzewa przetransportowano do Polski prosto ze szkółki w Anglii.\n– Realizacja tak nowoczesnej i technologiczne zaawansowanej inwestycji była dla nas niemałym wyzwaniem, dlatego fakt oddania Budynku Zachodniego do użytkowania i wprowadzenia się do niego pierwszego najemcy to ogromna radość i satysfakcja. Oczywiście to nie koniec prac związanych z Mennica Legacy Tower. Przed nami jeszcze jeden bardzo ważny etap – wykończenie Wieży kompleksu, w której 45 600 m kw. wynajął mBank na swoją nową główną siedzibę – powiedział Cezary Jarząbek, Założyciel i Prezes Zarządu Golub GetHouse.


Libertad, La - Najnowsze informacje - WP Film\nTen bardzo dziwny film wzbudzał kontrowersje, gdziekolwiek był pokazywany poprzez swą niekonwencjonalną i radykalną formę. Tak naprawdę nic się w nim nie dzieje… Bohater ścina drzewa, jedzie do odbiorcy, dzwoni do domu, poluje i przygotowuje sobie kolację. Śledzimy życie Misaela minuta po minucie, niemalże jak w filmie dokumentalnym, próbując odkryć jego sposób "bycia" na świecie. Do przeżycia wystarcza mu jedynie to, co najbardziej potrzebne. Prawie nie widuje się z innymi ludźmi. Cykliczna, powtarzająca się praca wykonywana przez Misaela zmusza widza do zastanowienia nad wolnością jednostki.\nMuzyka zastosowana w filmie podkreśla granicę między hermetycznym światem lasu a rzeczywistością istniejącą na zewnątrz. Rytmiczne techno towarzyszy pierwszym sekwencjom filmu. Cisza nakłania do rozmyślań, podczas gdy użycie światła i cienia służy do podkreślenia związku drwala z naturą. Uderzające światło pojawia się przy zbliżeniu na twarz głównego bohatera, który wpatruje się bezpośrednio w kamerę, jakby pytał o ocenę etyczną jego spokoju życia.\n"Połowę życia spędzamy na wykonywaniu rutynowych czynności, czego nie zauważamy. Chciałem zarejestrować te niepozorne chwile, żeby widz, po ich obejrzeniu, zaczął znów zastanawiać się, co robi ze swoim życiem" - Lisandro Alonso.\nJavier Didino - (Pracownik stacji benzynowej) (Pracownik stacji benzynowej)\nOmar Didino - (Nabywca drewna) (Nabywca drewna)\nRafael Estrada - (map)\nHumberto Estrada - (map)\nLisandro Alonso - (map)\nMisael Saavedra - (Drwal) (Drwal)


Pogoda dla Jeleniej Góry na 21 września 2020 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Jeleniej Góry na 21 września 2020\nW poniedziałek 21 września, w Jeleniej Górze będzie słonecznie.\nBędzie kolejny bardzo ciepły dzień. Słupek rtęci osiągnie 23 ºC. W nocy temperatura spadnie do 5 stopni.\nSłońce wstanie o 6:42, a zajdzie o 18:56. Dzień potrwa 12 godzin i 14 minut i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o 4 godziny i 16 minut. Pozostał dzień do początku astronomicznej jesieni.\nWschód Księżyca nastąpi o 11:50, a zachód o 21:08. Jego widoczność trzy dni przed pierwszą kwadrą wyniesie 21%. Naturalny satelita oddala się od Ziemi, w perygeum był trzy dni temu.


Prof. Edward Taylor - wystawa w Collegium Minus, fot. Adrian Wykrota\n“Edward Taylor - w poszukiwaniu wartości” - tak zatytułowaną wystawę otwarto we foyer Auli Lubrańskiego w Collegium Minus. Ekspozycję zorganizowało Muzeum UAM z okazji wprowadzenia do obiegu przez Narodowy Bank Polski srebrnej monety z wizerunkiem prof. Edwarda Taylora, twórcy poznańskiej szkoły ekonomicznej, studiów ekonomicznych i prawno-skarbowych na Uniwersytecie Poznańskim.\nSrebrna moneta z nominałem 10 zł została wybita w serii "Wielcy polscy ekonomiści" zainicjowanej w 2017 roku z okazji 100. rocznicy przyjęcia nazwy złoty dla polskiej waluty. NBP w ten sposób przypomina wybitnych polskich ekonomistów, których koncepcje i dorobek naukowy mają znaczenie dla rozwoju polskiej gospodarki, finansów i społeczeństwa. Na awersie monety widnieje cytat pochodzący z jednego z dzieł prof. Edwarda Taylora - “Wstępu do ekonomiki”.\n- Prof. Edward Taylor należy do ojców założycieli naszego Uniwersytetu, do profesorów, którzy przyczynili się w sposób bardzo istotny do powstania i rozwoju uczelni w Poznaniu - mówił Prorektor UAM prof. Tadeusz Wallas, na uroczystości otwarcia wystawy. - Prof. Taylor pozostawił po sobie liczne grono absolwentów, którzy wychowali kolejne pokolenia polskich ekonomistów i w istotny sposób przyczynili się do rozwoju Poznania, regionu oraz naszego państwa, a także uznany dorobek naukowy, z którego nadal korzystamy.\nDzięki zaangażowaniu m.in. prof. Taylora w 1926 roku powstała Wyższa Szkoła Handlowa w Poznaniu, z której wyrósł dzisiejszy Uniwersytet Ekonomiczny.\n- Ze względu na znaczenie prof. Edwarda Taylora dla rozwoju nauk i kształcenia ekonomicznego w Poznaniu czcimy jego pamięć. Dziesięć lat temu odsłoniliśmy jego pomnik przed głównym gmachem uczelni, w której również wykładał. Pragnę wyrazić ogromną radość z tego, że pamiętamy o wielkich naszych poprzednikach - powiedział Rektor Uniwersytetu Ekonomicznego prof. Maciej Żukowski.\n- Jednym z największych osiągnięć prof. Taylora było stworzenie kierunku ekonomicznego na Wydziale Prawa i Administracji, gdzie kształcili się przyszli urzędnicy i przedsiębiorcy związani z bankowością - podkreślił dyrektor Muzeum UAM prof. Andrzej Gulczyński.\nWystawa, która obecnie jest dostępna w Collegium Minus i przedstawia najważniejsze wątki działalności prof. Taylora będzie prezentowana również w Oddziale NBP w Poznaniu.\nW spotkaniu uczestniczył wnuk prof. Edwarda Taylora prof. Jan R. E. Taylor z Uniwersytetu w Białymstoku wraz z synem Karolem i wnuczką Marysią oraz rodziną z Poznania, a także przedstawicielki instytucji, które udostępniły oryginalne obiekty związane z profesorem: Kierownik archiwum UAM Anna Domalanus, Zastępca Biblioteki Uniwersyteckiej Bożena Świstek-Oborska, Kierownik Biblioteki Wydziału Prawa i Administracji Beata Ciesielska i Kierownik poznańskiego Oddziału Archiwum Polskiej Akademii Nauk dr Jarosław Matysiak.\nZobacz też: Prof. Tadeusz Cyprian. Prawnik, żołnierz, fotograf


O NAS - Fotograf ślubny, zdjęcia ślubne Warszawa, fotografia Chrztu Świętego, fotografia dziecięca, rodzinna i ciążowa | Makowscy Fotografia\nJesteśmy małżeństwem fotografującym we dwoje. Świetnie się rozumiemy i doskonale współpracujemy, dlatego zatrzymujemy dla Was magiczne i pełne emocji momenty z najważniejszych chwil Waszego życia.\nJesteśmy z Wami podczas całego reportażu ślubnego. Począwszy od sesji narzeczeńskiej, przygotowań do ceremonii, uroczystości ślubu, przyjęcia weselnego, aż do sesji plenerowej. Z przyjemnością wykonamy dla Was także sesję dziecięcą, podczas której z radością uchwycimy pierwszy uśmiech Waszego maleństwa.\nSkupiamy się nie tylko na momentach oficjalnych i podniosłych jak przysięga czy pierwszy weselny taniec. Chcemy także pokazać Wam pewne smaczki i zabawne momenty, które ożywią Wasz reportaż i spowodują uśmiech wśród Waszej rodziny i przyjaciół.\nDla nas praca we dwoje, to dwa różne spojrzenia, połączenie zwyczajowo oczekiwanych ujęć z akcentami fotoreportażowymi i artystycznymi. To zróżnicowane ukazanie tych najbardziej nieoczekiwanych sytuacji, których jeden fotograf nie byłby w stanie uchwycić.\nDzięki naszej współpracy mamy do zaoferowania więcej zdjęć i bogatszy materiał, urozmaiconą treść i większą pewność, że każda ważna dla Was i Waszych bliskich chwila zostanie uwieczniona. Pracujemy na profesjonalnym sprzęcie firmy Canon, a wykonane przez nas zdjęcia są poddawane autorskiej obróbce cyfrowej, aby spełniły nasze a przede wszystkim Wasze oczekiwania. Zapewniamy z naszej strony pełną dyspozycyjność w trakcie wszelkich uroczystości i pozostałych zleceń.\nNasza oferta jest w pełni elastyczna, a czas i zakres naszej pracy jest dostosowany do Waszych potrzeb. Mieszkamy w Wołominie (koło Warszawy), ale pracujemy na terenie całego kraju. Zapraszamy do zapoznania się z naszym portfolio oraz zachęcamy do kontaktu, aby poznać szczegóły naszej oferty.\nMałgorzata i Michał Makowscy\n© 2021 Makowscy Fotografia | fotograf ślubny Warszawa, zdjęcia ślubne Warszawa, fotografia Chrztu Świętego, fotografia dziecięca, rodzinna i ciążowa


Otworzyła oczy. Nie była pewna, jak długo spała, ale czuła się na tyle wypoczęta, żeby zakładać, że minęło przynajmniej kilka godzin. Chwilę leżała, nasłuchując i próbując stwierdzić, czy wszystko jest w porządku. Co prawda nie miała pewności, czego tak naprawdę w związku z tym oczekiwała, ale to na dłuższą metę nie miało znaczenia. Wiedziała jedynie, że była o wiele spokojniejsza niż wieczorem, przynajmniej teoretycznie, o ile to w ogóle było możliwe. Ważniejsze jednak pozostawało to, że pierwszy raz od dawna nie śniła, co samo w sobie wydawało się równie dziwne, co i… niepokojące.\nDrugie z uczuć skutecznie wytrąciło ją z równowagi. Z wolna usiadła, odrzucając jasne włosy na plecy i próbując zrozumieć, dlaczego brak snu o domu wydawał się aż do tego stopnia niewłaściwy. Przynajmniej na pierwszy rzut oka to wydawało się pozbawione sensu, tym bardziej, że nie istniał żadne powód, dla którego miałaby chcieć doświadczać czegoś podobnego. Jeszcze jakiś czas temu wręcz dałaby wszystko, byleby przynajmniej w tej jednej kwestii mieć spokój, a jednak…\nPotrząsnęła głową, żeby łatwiej odrzucić od siebie niechciane myśli. Cokolwiek się działo, najwyraźniej wróciło do normy, a przynajmniej chciała w to uwierzyć. Była w apartamentowcu, względnie bezpieczna i jak najbardziej cała, co zawdzięczała przede wszystkim darowi Damiena. Dla pewności nawet musnęła palcami tył głowy, chociaż dobrze wiedziała, że niczego tam nie znajdzie – żadnych śladów, które świadczyłyby o tym, że uderzyła się w głowę albo została zaatakowana przez jakiegokolwiek wampira. To do pewnego stopnia rozwiązywało wszelakie problemy, choć zarazem wiedziała, że nie wyjaśniało najważniejszego.\n– Nie śpisz już?\nMimowolnie napięła mięśnie, słysząc aż nazbyt znajomy głos. Wcześniej nie zauważyła, że poza nią w sypialni mógłby być ktoś jeszcze, przez co głos Lawrence’a tym bardziej wytrącił ją z równowagi. Instynktownie napięła mięśnie, po czym spojrzała na wampira w co najmniej zaniepokojony, pełen rezerwy sposób. Biorąc pod uwagę fakt, jak wyglądała ich ostatnia rozmowa, zdecydowanie nie miała ochoty na kolejną, nie wspominając o tym, że sam widok L. wystarczył, żeby cały odczuwany przez nią spokój jak na zawołanie wyparował.\n– Nie – mruknęła z opóźnieniem, chociaż przecież był w stanie doskonale to zobaczyć. Co więcej, dosłownie nie odrywał od niej wzroku, wyraźnie na coś czekając, choć nade wszystko próbowała ignorować samą myśl o takiej możliwości. – Co tutaj robisz?\nMusiała zadać to pytanie, nie będąc w stanie tak po prostu zignorować jego obecności. Wiedziała, że gdyby tylko zechciała, mogłaby poprosić, żeby wyszedł, ale nie potrafiła się na to zdobyć. To wystarczyło, żeby zaczęła złościć się na samą siebie, ale co tak naprawdę mogła zrobić? Prawda była taka, że kiedy w grę wchodził Lawrence, wtedy zdecydowanie nie myślała jasno. Co więcej, wciąż miała nadzieję, że od ostatniej rozmowy cokolwiek uległo zmianie, zwłaszcza po tym, jak jasno dała mu do zrozumienia, co najbardziej ją dręczyło. Być może to znaczyło, że naiwnie czekała na cud, ale nie potrafiła zdobyć się na nic innego, podświadomie wciąż licząc na… cokolwiek, co umożliwiłoby jej porozumienie się z tym cholernie upartym idiotą.\nCzekała, w milczeniu wodząc wzrokiem po pokoju. Próbowała stwierdzić, która jest godzina albo w jakikolwiek inny sposób zająć czymś myśli, byleby tylko przestać zadręczać się tym, co działo się wokół niej. W duchu odliczała kolejne sekundy, próbując przekonać samą siebie, że przeciągająca się cisza wcale nie znaczyła, że w każdej chwili mogłaby postradać zmysły. Nie, t zdecydowanie nie było możliwe, a ona po prostu była przewrażliwiona i – przynajmniej do pewnego stopnia – przede wszystkim zagubiona tym, co działo się wokół niej. Tak czy inaczej, to nie miało aż tak wielkiego znaczenia, poza tym…\n– Mam sobie pójść? Usłyszała i to wystarczyło, żeby wyprostowała się niczym struna, nagle jeszcze bardziej zaniepokojona. Żartował sobie z niej?\n– Nie! – wyrzuciła na wydechu, w o wiele zbyt gwałtowny, głośny sposób.\nPrawie natychmiast zamilkła, rumieniąc się i próbując ocenić, jak bardzo zaskoczyła Lawrence’a swoją reakcją. Jego brwi jak na zawołanie powędrowały ku górze, zdradzając przede wszystkim zaskoczenie, chociaż – była gotowa to przysiąc, choć zarazem za wszelką cenę usiłowała wampira ignorować – wyraźnie widziała, że jego oczy zabłysły, zdradzając narastające z każdą kolejną sekundą podekscytowanie. To było tak, jakby od samego początku liczył na podobną reakcję z jej stron, a jego oczekiwania ostatecznie znalazły pokrycie w rzeczywistości. Jakkolwiek by jednak nie było, taki stan rzeczy absolutnie nie był kobiecie na rękę, wręcz doprowadzając ją do szału i sprawiając, że w tym bardziej zawzięty sposób zaczęła szukać możliwości, żeby jednak zapanować nad sytuacją. To nie było tak, że L. mógłby mieć nad na nią jakikolwiek w pływ, a może to po prostu ona robiła wszystko, byleby się do takiej możliwości nie przyznać.\nOch, to nie miało być tak. Musiała być silniejsza, a jednak nie potrafiła zmusić się do zachowywania w sposób, który podpowiadał jej rozsądek. Pragnęła być stanowcza i utrzymywać to, co już raz powiedziała wampirowi podczas kłótni, ale kiedy przyszło co do czego, nie potrafiła się na to zdobyć. Jak mogłaby, skoro raz po raz ją rozpraszał, skutecznie mieszając w głowie i sprawiając, że nie była już pewna niczego, co działo się wokół niej? Nie rozumiała, dlaczego L. miał na nią aż wpływ, nie wspominając o emocjach, które w niej wzbudzał, ale mimo wszystko…\nNie, zdecydowanie nie chciała o tym myśleć. Nie po raz kolejny.\n– W porządku. – Miała wrażenie, że minęła cała wieczność, zanim Lawrence zdecydował się odezwać. Czuła na sobie jego spojrzenie, intensywne bardziej niż zazwyczaj, chociaż nie sądziła, że to w ogóle możliwe. A jednak wszystko wskazywało na to, że mężczyzna dosłownie taksował ją wzrokiem, przypatrując się nań w tak irytująco przeszywający, rozpraszający sposób, że pomimo usilnych starań ledwo była w stanie zebrać myśli. – Więc zostanę… le czy to oznacza, że zamierzasz ze mną porozmawiać?\n– To zależy – wyrzuciła z siebie na wydechu, sama niepewna, jakim cudem zdołała wyrzucić z siebie jakiekolwiek słowo. – Wczoraj próbowałam, a jednak ty…\n– Zdenerwowałem się – przyznał, bez chwilowo wahania wchodząc jej w słowo.\nBeatrycze zacisnęła usta.\n– Nie zmieniłam zdania – oznajmiła z powagą, wahając się nad każdą kolejną częścią wypowiedzi. Zamilkła, czekając na jakąkolwiek reakcję, nic jednak nie wskazywało na to, żeby Lawrence zamierzał znowu jej przerwać. – Dalej uważam, że mnie okłamujesz… A przynajmniej tak było do tej pory. I nie chcę, żebyś to robił – dodała z naciskiem.\n– Taak… Zdaję sobie sprawę z tego, jak to wygląda z twojej perspektywy – zgodził się, kolejny raz wprawiając ją w konsternację.\nWciąż siedziała na łóżku, napinając mięśnie i właściwie bezwiednie zaciskając palce na pościeli. Poczuła ból, kiedy zbytnio wzmocniła uścisk, ale prawie nie zwróciła na tę niedogodność uwagę. W zamian po prostu czekała, samej sobie nie potrafiąc wytłumaczyć, czego tak naprawdę mogłaby oczekiwać. Albo czego raczej powinna, bo to stanowiło inną, niemniej ważną kwestię. W głowie miała mętlik, potęgowany przez konieczność oczekiwania i wciąż przybierające na sile wątpliwości. Milczenie doprowadzało ją do szału, a jednak z uporem w nim trwała, próbując przekonać samą siebie, że to najbezpieczniejsze i najlepsze, na co mogłaby się zdecydować. Cóż, do pewnego stopnia na pewno tak było, chociaż zarazem nie potrafiła tego znosić… Przynajmniej nie na dłuższą metę.\nDlaczego raz po raz musieli robić sobie coś takiego? Wiedziała, że ich relacje są skomplikowane, ale chwilami sama nie była pewna, jak daleko sięgały te zawirowania. Co więcej, coraz częściej miała wątpliwości co do tego, czego Lawrence mógłby od niej chcieć, próbując doszukać się logiki w ich relacji. Próbowała zrozumieć, ale nie potrafiła, w zamian czując co najwyżej żal, kiedy docierało do niej, jak wielu kwestii nie rozumiała. Jakby tego było mało, bolało ją jeszcze coś innego, niekonieczne związanego z m, że wampir mógłby w jakiejkolwiek materii ją okłamywać. To było coś innego – bardziej złożona, trudna do opisania słowami sprawa, która mimo wszystko nie dawała jej spokoju. Rzez jakiś czas nawet usiłowała sobie wmówić, że nie zna odpowiednich słów i pamięta zbyt mało, żeby móc pewne rzeczy nazwać, ale coraz częściej była gotowa przysiąc, że tak naprawdę oszukuje samą siebie.\nPrawda była taka, że chyba wiedziała, co tak naprawdę działo się z nią i jej uczuciami. Chociaż to wydawało się wręcz niemożliwe, to jednak coraz częściej brała pod uwag to, jakie emocje wzbudzał w niej Lawrence. Ba! Wręcz lgnęła do niego, a jakby tego było mało, to chyba…\n– Dlaczego tak dziwie mi się przyglądasz, hm? – Jego pytane skutecznie wyrwało Beatrycze z zamyślenia, sprawiając, że ta poczuła się jeszcze bardziej zdezorientowana. Z opóźnieniem uświadomiła sobie, że już dłuższą chwilę trwała w bezruchu, bezmyślnie wpatrując się w bliżej nieokreślony punkt w przestrzeni tak długo, aż obraz zaczął rozmazywać jej się przed oczami. Zamrugała pośpiesznie, chcąc jak najszybciej doprowadzić się do porządku, to jednak przyszło jej równie opornie, co i próba zebrania myśli. – Beatrycze… – Drgnęła, kiedy nagle ruszył się z miejsca, dosłownie materializując się u jej boku. – Ja… Cholera, gdyby to było takie proste.\nWydawał się sfrustrowany, być może nawet bardziej, niż ona sama. Spojrzała na niego z powątpiewaniem, usiłując zachować spokój, kiedy wyczuła, że materac łagodnie ugina się pod jego ciężarem. Nie próbowała protestować, pozwalając, żeby przysunął się na tyle, by aż poczuła bijący od jego ciała chłód. Mimowolnie zadrżała, ale prawda była taka, że nawet to nie sprawiło, żeby zapragnęła się odsunąć. Wręcz przeciwnie – prawda była taka, że wręcz do niego lgnęła, przez krótką chwilę mając ochotę poprosić, żeby tak po prostu wziął ją w ramiona i nie puszczał.\nMocniej zacisnęła dłonie w pięści, coraz bardziej podenerwowana. To był jeden z tych momentów, w których emocje i zdrowy rozsądek zdecydowanie nie szły ze sobą w parze. Czuła, że serce tłucze się w jej piersi szybko i na tyle mocno, by próba złapania oddechu zaczęła jawić się jako coś co najmniej problematycznego. Czekała, chociaż już dawno przestała rozumieć, co takiego działo się wokół niej i czego powinna się spodziewać nie tylko po swoim towarzyszu, ale przede wszystkim samej sobie. Piekliła się z powodu tego, że traktował ją jak dziecko, uparcie odmawiając we wszystko, co się działo, ale prawda była taka, że zdecydowanie bardziej dręczyła ją inna, pod każdym względem skomplikowana kwestia.\nCóż, Lawrence miał rację – to było skomplikowane, dla każdego z nich w inny sposób. Nie zmieniało to jednak faktu, że musieli przynajmniej spróbować porozmawiać, ale…\n– Sage gdzieś tutaj jest? – wypaliła, próbując zyskać na czasie.\nLawrence jedynie potrząsnął głową.\n– Nie i jego szczęście. Nie mam cierpliwości, żeby dopraszać się o cokolwiek… Również to, żeby wyszedł na kilka godzin – dodał, a Beatrycze westchnęła.\n– Czasami zachowujesz się okropnie – stwierdziła, potrząsając z niedowierzaniem głową.\nO dziwo, wampir jedynie uśmiechnął się w gorzki, nieco wymuszony sposób.\n– Tylko czasami?\nJęknęła, gotowa przysiąc, że znowu próbował wytrącić ją z równowagi. Nie miała pojęcia, czy w ogóle był świadom tego, co jej robił, raz po raz rozpraszając i wzbudzając uczucia, które w znacznym stopniu zaczynały ją przerastać. Nie zdziwiłaby się, gdyby tak właśnie było, choć zarazem miała w pamięci to, że L. przez cały ten czas robił wszystko, co tylko uznał za dobre dla niej.\n– Ja… Nie o tym mieliśmy rozmawiać – przypomniała cicho, siląc się na spokój. Przeczesała włosy palcami, po czym zaczęła nerwowo bawić się końcówkami, raz po raz nawijając kosmyk na palec. Czuła, że nawet wtedy śledził każdy kolejny ruch, wydawał się chłonąć go z uwagą zdecydowanie zbyt wielką, by mogła uwierzyć, że to zwykły przypadek. W takich chwilach wręcz marzyła, żeby jakimś cudem przeniknąć jego umysł i zrozumieć, co takiego myślał, ale nic nie wskazywało, żeby coś podobnego miało być w najbliższym czasie możliwe. – Jeśli chodzi o wczoraj, to niczego nie żałuję. Cammy był ze mną szczery, a ty… Wy wszyscy – dodała z niedowierzaniem. – Nie jestem dzieckiem. To, że jestem człowiekiem i wielu rzeczy nie pamiętam wciąż niczego nie zmienia.\n– Możliwe – stwierdził z rezerwą.\nSpojrzała na niego z niedowierzaniem, bo zdecydowanie nie takiej reakcji spodziewała się na te wszystkie słowa, które padły z jej ust. W efekcie nie miała nawet pewności, czy wampir brał jej żale na poważnie, czy może pozwalał mówić tylko i wyłącznie dla świętego spokoju, być może w podzięce za to, że wciąż nie wyrzuciła go z sypialni. Z opóźnieniem uświadomiła sobie, że teraz tym bardziej miał nad nią przewagę, nie tylko będąc w stanie kontrolować to, czy w ogóle mogłaby wyjść, ale też w każdej chwili mogąc spróbować na nią wpłynąć. Sam dał jej do zrozumienia, że byli sami, a skoro tak…\n– I to wszystko? – zniecierpliwiła się, mając serdecznie dość przeciągającej się ciszy. Rzuciła wampirowi naglące spojrzenie, bezskutecznie próbując określić, czy w ogóle planował dodać cokolwiek.\n– Nie powiedziałaś niczego, czego nie byłbym od wczoraj świadom – oznajmił z rozbrajającą wręcz szczerością. – To raz. Dwa, Alessia też była niezwykle uciążliwa pod tym względem. Uważa, że jestem… nadopiekuńczy – dodał, uśmiechając się blado.\nCoś w jego tonie dało jej do zrozumienia, że najpewniej wypowiedź dziewczyny była o wiele bardziej stanowcza, o ile w ogóle nadawała się do zacytowania. Tak czy inaczej, mimo wszystko poczuła ulgę, mogąc przekonać się, że nie była w swoim myśleniu odosobniona.\n– Bo jesteś – zapewniła natychmiast. – I uparty. I ciągle mnie okłamujesz.\nMiała wrażenie, że brzmi co najmniej żałośnie, trochę jak dziecko, które właśnie próbowało żalić się swojemu opiekunowi na zbyt małą swobodę, ale nie mogła się powstrzymać. Przecież sam L. musiał zdawać sobie sprawę z tego, że cokolwiek mogłoby być nie tak. I tak przez długi czas próbowała znosić sytuację, początkowo zagubiona i skupiona przede wszystkim na poczuciu bezpieczeństwa, które zapewniał jej zarówno on, jak i wszyscy inni, którzy z jakiegoś powodu się nią przejmowali. Od samego początku przyjmowała wszystko to, co się działo, niemalże z uśmiechem, nie próbując zadawać pytań, ale przecież na dłuższą metę to nie miało racji bytu. Wręcz przeciwnie – im dłużej przebywała pośród tych, którzy w którymś momencie stali się dla niej rodziną, tym więcej pragnęła zrozumieć. Jak mogłaby nie próbować odszukać siebie, skoro tak naprawdę niczego nie pamiętała, nie będąc w stanie nawet stwierdzić, kim tak naprawdę była?\nLawrence westchnął, po czym spojrzał na nią w co najmniej bezradny sposób. Bez słowa przesunęła się w jego stronę, instynktownie pragnąć znaleźć się bliżej – najlepiej na tyle, na ile miało okazać się to możliwe. Wampir rzucił jej bliżej nieokreślone, co najmniej troskliwe spojrzenie, co również skutecznie dało Beatrycze do myślenia. Kiedy do tego wszystkiego bezceremonialnie przygarnął ją do siebie, tak po prostu biorąc w ramiona i najwyraźniej nie zamierzając szybko jej wypuścić, poczuła się naprawdę spokojna. To uczucie wydawało się wręcz przysłaniać wszystkie inne – rodzaj nieopisanej wręcz ulgi; odprężenia, którego tak bardzo potrzebowała, choć wcześniej nawet nie zdawała sobie z tego sprawy.\n– Uznajmy, że masz rację – usłyszała tuż przy uchu i mimowolnie zadrżała, kiedy słodki, lodowaty oddech musnął jej policzek. Mimowolnie zadrżała, ale nie zamierzała się odsuwać, skoncentrowana przede wszystkim na wzajemnej bliskości i brzmieniu jego głosu. – Że jesteś o wiele silniejsza, niż mi się do tej pory wydawało… Chyba zdążyłem zapomnieć, że mogłabyś być aż tak silna – dodał tak cicho, że początkowo miała problem ze zrozumieniem poszczególnych słów.\n– Ponieważ… znamy się już jakiś czas, prawda? – zapytała cicho, siląc się na jak najłagodniejszy ton głosu. Zależało jej przede wszystkim na tym, żeby znowu nie próbował wycofać się od odpowiedzi, tym bardziej teraz, kiedy oboje wydawali się czuć aż tak dobrze. – Znasz mnie od dawna…\nByła tego świadoma właściwie już od chwili przebudzenia na cmentarzu, gdzie zobaczyła go po raz pierwszy od chwili przebudzenia. Od tamtej pory tylko jego obecność wydawała się tym, co tak naprawdę miało sens – to, że mogłaby mu zaufać i trwać tuż obok, niezależnie od tego, co miałoby się wydarzyć. Tak po prostu było, a ona rozumiała to przez cały ten czas, uważając za coś absolutnie oczywistego, co po prostu musiało się wydarzyć.\nLawrence nie odpowiedział, ale tak naprawdę wcale tego nie oczekiwała. Znów zadrżała, kiedy w zamian jakby od niechcenia pogładził ją po policzku, raz po raz muskając palcami a to jej włosy, to znów odsłonięte ramiona albo policzki. Jego dotyk miał w sobie coś kojącego, a ona czuła się dobrze, nawet pomimo tego, że temperatura jego ciała na swój sposób dawała jej się we znaki. To nie miało znaczenia, równie nieistotne, co i dotychczas odczuwane gniew oraz żal. Przez krótką chwilę liczyło się wyłącznie to, że ją trzymał i to wszystko; niczego więcej nie było trzeba.\n– Wiesz, że jesteś dla mnie bardzo ważna, prawda? – To pytanie doszło do niej jakby z oddali, przez co początkowo uznała je jako wytwór wyobraźni. Słuchała i nie wierzyła, przez kilka sekund gotowa wręcz przysiąc, że znów się z niej naigrywał albo że to kolejne kłamstwo, na dodatek takie, na które bardzo chętnie by przystała. – Przecież w tym wszystkim nigdy nie chodziło o nic ani nikogo innego… Tylko i wyłącznie ty, Beatrycze – dodał i przez krótką chwilę to naprawdę wydawało się oczywiste, a przy tym bardzo, ale to bardzo proste.\nZ pewnym wysiłkiem zmusiła się do tego, żeby się przemieścić. Ostrożnie uniosła się na łokciach, po czym odwróciła w taki sposób, żeby móc spojrzeć mu w oczy. Zauważyła, że zazwyczaj rubinowe tęczówki nieznacznie pociemniały, zdradzać przede wszystkim zmartwienie, ale również coś więcej, czego jednak na pierwszy rzut oka nie była w stanie za żadne skarby sprecyzować.\nTo nie był pierwszy raz, kiedy próbowała się tego od niego dowiedzieć. Za każdym razem milczał albo ją zbywał, raz po raz wzbudzając w kobiecie coraz silniejsze wątpliwości – i to jak na ironię w kwestii, która wydawała jej się nader istotna. Chciała zrozumieć, niezależnie od możliwych konsekwencji, nawet gdyby prawda okazała się trudna. Jakby tego było mało, chwilami miała wrażenie, że ta znajdowała się dosłownie na wyciągnięcie ręki, chociaż nawet wtedy nie była w stanie jej dosięgnąć.\nMiała wrażenie, że minęła cała wieczność, zanim doczekała się reakcji ze strony Lawrence’a. Całym ciałem Beatrycze wstrząsną kolejny dreszcz, kiedy ostrożnie powiódł wierzchem dłoni po jej policzku. Wpatrywał się w nią tak intensywnie, że aż poczuła się nieswojo, gdy zaś głębiej zajrzała mu w oczy, doszukała się w nich tak wielu tłumionych uczuć, że aż zawirowało jej w głowie. Być może to pozostawało wyłącznie wrażeniem, ale czuła się wręcz gotowa przysiąc, że poza troską dostrzegała w jego spojrzeniu coś znacznie intensywniejszego, nie tylko w postaci nieudolnie tłumionego pożądania, ale też…\nOch, nie… To nie jest możliwe.\nNie mogło być, a przynajmniej nie była w stanie tego ot tak przyjąć do wiadomości. A jednak czuła całą sobą, że pomiędzy nimi jest coś więcej, aniżeli tylko wzajemne przyciąganie – i że gdyby tylko zechciał, Lawrence mógłby ją pocałować albo…\n– Pamiętasz o tej niespodziance, którą ci wczoraj obiecałam? – zapytał nagle, a ona poczuła się trochę tak, jakby ktoś z całej siły zdzielił ją czymś ciężkim po głowie. Otworzyła i zaraz zamknęła usta, niezdolna odpowiedzieć. – Jeśli nie masz nic przeciwko, chciałbym pokazać ci, gdzie moglibyśmy zamieszkać.\nA potem po prostu się odsunął i wzajemne przyciąganie po prostu zniknęło.


Ciech Sarzyna chce stworzyć 20 nowych produktów do 2021 r. - Agrotechnika\nAutor: PAP 30 maja 2017 14:02\nZakład Ciech Sarzyna / fot. za Farmer.pl\nJak powiedział we wtorek na konferencji prasowej w Rzeszowie prezes Ciech Sarzyna Mariusz Grelewicz, obecnie firma w obszarze agro (ochrona roślin) posiada 24 produkty.\n"Do tego, aby konkurować w Europie i stać się na tym rynku znaczącym graczem, potrzebujemy przynajmniej 100 produktów. Dlatego chcemy do 2021 r. niemal podwoić ilość naszych produktów i rozpocząć ekspansję na rynki europejskie" - dodał.\nWśród nowych produktów mają być głównie herbicydy, fungicydy i insektycydy.\nZ danych przedstawionych na konferencji wynika, że w obszarze agro 25 proc. sprzedaży stanowi eksport.\nPrezes Ciech Sarzyna podkreślił, że zwiększenie eksportu możliwe będzie dzięki m.in. budowaniu nowych kanałów dystrybucji i dzięki kampaniom marketingowym.\n"Na rynkach zagranicznych radzimy sobie coraz lepiej, dowodem jest m.in. rosnąca liczba rejestracji środków ochrony roślin z Sarzyny. W ostatnich miesiącach zarejestrowaliśmy produkty m.in. w Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Macedonii i Iranie. W tym ostatnim państwie było to możliwe po zniesieniu sankcji gospodarczych" - powiedział Grelewicz.\nDrugim obszarem w jakim działa firma jest produkcja żywic m.in. poliestrowych i epoksydowych.\nJak zaznaczył prezes Ciech Sarzyna, firma chce się skupić na nowych sektorach, w których żywica z Podkarpacia mogłaby być wykorzystywana. Chodzi m.in. o sektor transportowy i lotniczy.\nCiech Sarzyna jest jedną z kluczowych spółek Grupy Ciech. W tym roku firma obchodzi swoje 80-lecie. Ciech Sarzyna specjalizuje się w produkcji środków ochrony roślin (agro) oraz żywic. W zakładzie pracuje ok. 470 osób. Natomiast w Nowej Sarzynie dla Grupy Ciech pracuje w sumie prawie 700 osób.


Budowanie zespołu - Centrum Dobrego Wychowania\nCzasami konflikty w grupie lub zespole wynikają z tego, że wzajemnie nie znamy naszych potrzeb. Może czasami wystarczy tylko poznać potrzeby innych i okaże się, że nam też chodzi o to samo. Przedstawiamy Wam bardzo prosty scenariusz gry negocjacyjnej: Wioska…\nMichał Czakon 2018-02-19 2020-01-31 Blog o edukacji, pracy z grupą, wychowaniu, Budowanie zespołu Brak odpowiedzi\nUczestników dzielimy na grupy ok. 10-osobowe. Zadaniem każdej z grup jest zmieszczenie się na kocu. Gdy cała grupa zmieści się na kocu, składamy koc na pół. Następnie znów na pół i znów na pół, do momentu, aż nie uda się…\nadmin 2017-03-02 Budowanie zespołu Brak odpowiedzi\nKoc rozkładamy na ziemi. Uczestnicy stają na nim. Ich zadanie polega teraz na tym, żeby przekręcić do na drugą stronę. Oczywiście nie można zejść na ziemie. Jeśli grupa jest mniejsza koc można złożyć na pół. 5 – 15 min. koc…\nWszyscy stają w kole, zamykają oczy, podnoszą ręce do góry i ruszają (nie szybko!!!) w stronę środka koła. Tam każdy łapie w górze dwie ręce innych osób (ważne żeby swoją lewą ręką złapać czyjąś prawą rękę i swoją prawą czyjąś…\nadmin 2017-03-02 2017-03-02 Budowanie zespołu Brak odpowiedzi\nNajlepiej jak osoby biorące udział chociaż trochę znają teren na którym odbywa się zabawa. Dwa zespoły (wszyscy z zawiązanymi oczami) prowadzący zaprowadza w dwa różne miejsca. Zadanie zespołów polega na dotarciu do wyznaczonego miejsca (np. charakterystyczne drzewo, określone drzwi, itp.).…\nZałogi powinny składać się z około 6 osób. Każda grupa siedzi okrakiem na swoim drągu tyłem do kierunku biegu. Jedynie sternik na końcu drągu odwrócony jest przodem do kierunku biegu i wydaje on polecenia sterując tym samym łódką. Wygrywa drużyna,…\nUstawiamy grupy (po ok. 6 osób) na linii. Zawodnicy w swoich grupach ustawiają się na czworaka i łapią za kostki osobę przed sobą. Wygrywa drużyna, która jako pierwsza dotrze na linię mety i wróci tyłem. Jest to bardzo dobra gra…\nPomiędzy dwoma drzewami, odległymi od siebie o ok. 2 m, rozwieszamy pajęczynę z lin, tak, żeby były w niej oka, przez które zmieści się człowiek. Następnie zespół ma za zadanie przetransportować się na drugą stronę pajęczyny, z tym, że każde…


Aplikacje w walce z pandemią – krok w stronę powszechnej inwigilacji? (wywiad) - Polityka i Społeczeństwo\nAplikacje w walce z pandemią – krok w stronę powszechnej inwigilacji? (wywiad)\nPAP • 23 maja 2020 - 06:17\nNiedawno Polska dołączyła do krajów, w których powstała smartfonowa aplikacja informująca, że użytkownik zbliżył się do osoby o dużym ryzyku przenoszenia koronawirusa. O tym, jak skuteczne są tego typu programy i czy stwarzają zagrożenie dla prywatności, mówi PAP dr Szymon Wierciński.\nNauka w Polsce: Do walki z pandemią dołączyli informatycy. W Polsce powstała już rządowa aplikacja ProteGO Safe. Jakie jest dokładnie jej zadanie?\nDr Szymon Wierciński: Powstały już dwie aplikacje, których inicjatorem była strona rządowa. Jedna, obecnie obowiązkowa apka "Kwarantanna domowa", ma sprawdzać, czy osoba na kwarantannie rzeczywiście przebywa w miejscu, które zadeklarowała. Teraz nasz rząd, a także rządy innych krajów oraz firmy technologiczne, w tym Google i Apple, pracują nad aplikacjami, które informują, czy ktoś znalazł się w pobliżu zakażonej koronawirusem osoby.\nPAP: Jak tego typu program realizuje to zadanie?\nS.W.: Aplikacja korzysta z technologii Bluetooth, która pozwala na bezpośrednią komunikację dwóch urządzeń znajdujących się blisko siebie. Teoretycznie można z pomocą tej łączności określić odległość między urządzeniami, a więc także ich właścicielami. Warto podkreślić, że aplikacja cały czas ewoluuje, zmieniają się założenia co do jej funkcjonowania, ma zostać dostosowana do ulepszonego standardu wdrażanego wspólnie przez Apple i Google, więc trudno jest przewidzieć, jak będzie funkcjonowała za miesiąc czy pół roku.\nPAP: Ale już widać potencjalne problemy, prawda?\nS.W.: Po pierwsze, stosuje się tutaj duży skrót, według którego kontaktowi telefonów odpowiada kontakt ludzi. A przecież można np. telefon zostawić w domu lub przełączyć go w tryb samolotowy. Problematyczne jest też mierzenie odległości. Jeśli np. na drodze fal z routera od Wi-Fi stoi duże akwarium, sygnał jest znacznie słabszy. Człowiek także jest w pewnym sensie zbiornikiem z wodą. Jeśli więc dwie osoby będą stały blisko siebie, ale będą miały telefony w kieszeniach po przeciwnych stronach, efekt będzie podobny, jakby znajdowały się w większej odległości od siebie. A co, jeśli spotkają się na światłach w samochodzie? Na przykład kierowca jednego pojazdu i pasażer drugiego mogą znajdować się blisko siebie, a jednak nie będą mieli z sobą praktycznie żadnego kontaktu. I dochodzi jeszcze element związany z nadawaniem sygnału w interwałach, co dodatkowo komplikuje sprawę, ponieważ kontakt będzie zarejestrowany, jeśli akurat trafimy na sygnał lub spędzimy z drugą osobą dłuższy moment.\nPAP: Technologia Bluetooth ma jednak zapewniać poszanowanie dla prywatności, ponieważ telefony kontaktują się w tym przypadku bezpośrednio i nie trzeba np. sprawdzać, ani nigdzie przesyłać danych o geograficznym położeniu.\nS.W.: Tutaj się zaczynają lekkie schody. Obecna aplikacja przetwarza sporą część danych po stronie serwera i nie do końca wiadomo, co się z nimi dzieje. Działanie systemu jest scentralizowane, tak jak w modelu singapurskim. Tam niezależni eksperci nie mieli wglądu w to, jak wygląda kod wykonujący kluczową czynność, czyli odznaczenie kluczy, które miały kontakt z zakażonym. Musimy tutaj ufać Ministerstwu Cyfryzacji, chociaż zapowiedzieli już, że kod po stronie serwera również poddadzą kontroli i opublikują go na licencji otwartej. W drugiej fazie współpracy Apple oraz Google (a to przecież ich systemy umożliwiają ministerstwu tworzenie autorskiego rozwiązania) telefony będą mogły rejestrować kontakt nawet bez instalowania dodatkowych aplikacji. Jednak, nawet gdyby aplikacja była doskonała i przetwarzałaby wszystkie dane wyłącznie w telefonie, nie dawałoby to całkowitej ochrony.\nS.W.: Wyobraźmy sobie, że ktoś bierze udział w jakimś proteście i zostaje zatrzymany przez policję. A ta, korzystając z kilku źródeł informacji, w tym z zarejestrowanych w aplikacji kluczy, mogłaby sprawdzić, z kim dana osoba się kontaktowała podczas działania aplikacji. Program działa w taki sposób, że co jakiś odstęp czasu generuje nowy tzw. tymczasowy klucz identyfikacyjny, który będzie rejestrowany przez telefony w pobliżu. Jeżeli ten klucz będzie aktywny przez dłuższy okres, to użytkownik będzie zostawiał informacje o swoim przemieszczaniu się na innych urządzeniach.\nPAP: To wszystkie kłopoty?\nS.W.: Dochodzi do tego jeszcze jeden problem. Gdyby ministerstwo nie weryfikowało w żaden sposób zgłoszonych w aplikacji zakażeń, cały system mógłby przestać działać po kilku chwilach. Przy danych zdrowotnych wpisywanych samodzielnie mogą pojawić się dowcipnisie, którzy zadeklarują zły stan zdrowia. Wtedy wszyscy, którzy znaleźliby się w ich pobliżu, byliby zaznaczeni jako osoby o wysokim ryzyku infekcji. Kolejnym problemem jest wymóg stosowania aplikacji "Kwarantanna domowa", o której rozmawialiśmy wcześniej. Jest ona właśnie przykładem takiego półdobrowolnego rozwiązania, dla którego alternatywą jest ostracyzm społeczny związany z codziennymi wizytami policji w trakcie kwarantanny.\nPAP: Wspomniał Pan o połączeniu z serwerem. Na czym polega tutaj zagrożenie?\nS.W.: Tworzone przez ministerstwo rozwiązanie ma charakter hybrydowy, czyli nadawanie kluczy odbywa się na poziomie centralnym, na serwerze, ale nie będzie tam kompletu danych potrzebnych do identyfikacji konkretnego użytkownika. Nie zmienia to faktu, że inne firmy, dysponując informacjami na temat adresów IP urządzenia i karty SIM przypisanej do użytkownika, mogłyby taką bazę uzupełnić i zdeanonimizować użytkowników aplikacji. Ja bym w ogóle szerzej rozpatrywał sprawę prywatności.\nS.W.: Należałoby zapytać, na ile jesteśmy w stanie pozwalać na ingerowanie w naszą prywatność. Już dzisiaj do każdej karty SIM przypisane są dane konkretnej osoby. Wszystkie nasze dane geolokalizacyjne są więc i tak przechowywane przez firmy telekomunikacyjne. Tymczasem Polska ileś lat z rzędu bije rekordy w liczbie zapytań różnych instytucji publicznych do sektora telekomunikacyjnego o dostęp właśnie do danych geolokalizacyjnych czy billingowych. Dzisiaj w razie potrzeby np. policja może sprawnie określić lokalizację danego telefonu. Dzięki temu, na przykład, gdy dostanie informację, że ktoś grozi samobójstwem, może na miejsce szybko wysłać patrol.\nPAP: Jednocześnie większość ludzi używa wielu innych aplikacji, które sporo o nas wiedzą.\nS.W.: Firmy reklamowe są zainteresowane różnorodnymi danymi na nasz temat. Google czy Facebook i inne prywatne podmioty gromadzą wszystkie możliwe dane. Niedawno nawet rząd USA zaczął się zastanawiać, czy Google nie zmonopolizowało rynku online, bo każdą osobę korzystającą z ich usług ocenia pod kątem kilku tysięcy parametrów. Pytanie o nową aplikację jest więc trochę głębsze: czy akceptujemy tworzenie nowego źródła danych na nasz temat. Być może dzisiaj nie będzie ono wykorzystywane w niewłaściwych celach, ale sięgnijmy pamięcią ok. 10 lat wstecz. Po rozpracowaniu systemu iPhone'a okazało się, że był w nim plik przechowujący wszystkie dane geolokalizacyjne. Mnóstwo ludzi wtedy protestowało. Teraz nikt nie protestuje, że ma na telefonie może z dziesięć aplikacji, które wysyłają różnego typu dane do prywatnych firm. Nasuwa mi się pytanie - co będzie za kolejną dekadę?\nPAP: Czego możemy się obawiać?\nS.W.: Dorośnie kolejne, młode pokolenie oswojone już z myślą, że np. taka apka do walki z epidemią to norma i za chwilę będziemy używali pięciu innych zbierających jeszcze więcej informacji.\nPAP: Czy możemy więc mówić o pełzającym rozwoju inwigilacji?\nS.W.: To się już dzieje. Pojawiają się np. informacje o systemach monitoringowych, rozpoznających twarz. Kilka lat temu w serialu "Czarne lustro" pojawił się motyw aplikacji, w której każdy obywatel mógł przyznać wybraną liczbę gwiazdek innym osobom. Na tej podstawie zmieniał się status danego człowieka. Niedługo później, w innej formie, lecz podobnie działający system Chiny wprowadziły w rzeczywistości. W USA działa Facebook czy Google, a Snowden (Edward Snowden - amerykański demaskator, były pracownik CIA - przyp. PAP) pokazał, że służby bezpieczeństwa mają pełen wgląd w dane o obywatelach. Pojawia się pytanie, w którą stronę to wszystko zmierza i jaki jest limit? Bo jeżeli nie ma limitu, to już teraz możemy odwiesić prywatność na kołek i nie zastanawiać się, czy ktoś nasze dane będzie wykorzystywał. Przyspieszymy świat o parę lat, wyeliminujemy kilka epidemii, czy rozwiążemy parę problemów związanych z terroryzmem.\nPAP: Chyba jednak nie jest Pan zwolennikiem takiego rozwiązania...\nS.W.: Pytanie, czy chcemy iść w tym kierunku. Niektórzy mówią jednak, że już zrezygnowaliśmy z prywatności, kiedy wzięliśmy do ręki pierwszy telefon komórkowy, bo łączył się z co najmniej trzema stacjami bazowymi. Na tej podstawie można już określić położenie aparatu z dokładnością do kilku metrów. Po wprowadzeniu sieci 5G, być może ta dokładność wzrośnie z uwagi na większą gęstość anten.\nPAP: Liczba zbieranych informacji też może rosnąć. Mówi się już np. o czujnikach medycznych umieszczanych w ciele.\nS.W.: Niedawno pojawiło się doniesienie o pracach nad czipem dostosowanym do obecnej pandemii. Taki niewielki układ mógłby wykrywać koronawirusa, ale też markery glukozy, nowotworów albo różnego typu infekcji. Mógłby łączyć się z urządzeniem mobilnym i przesyłać do niego dane. To dobre rozwiązanie na przykład dla osób z cukrzycą. Powstaje jednak pytanie o dobrowolność. Aplikacja ProteGo Safe jest dobrowolna. Pomijając teorie spiskowe i kierując się tylko rozsądkiem, trzeba jednak zastanowić się, kto nam da gwarancję, że np. taki czip nie będzie kiedyś obowiązkowy.\nPAP: Na razie ludzie są zachęcani do instalowania aplikacji. To nie wygląda groźnie.\nS.W.: Były już jednak dwa inne pomysły, z których się wycofano na wcześniejszym etapie prac nad projektowaniem aplikacji. W pierwszym z nich apka miała być powiązana z numerem telefonu. To łamało zasadę anonimowości. Według drugiego, osoby z aplikacją mogły być uprzywilejowane przy na zakupach w galeriach handlowych czy przy korzystaniu z usług publicznych, a to już oznaczało taką półobowiązkowość. Teraz więc zastanawiamy się, czy powinna ona być całkowicie dobrowolna czy pośrednio obowiązkowa. Za 5-10 lat podstawą może natomiast stać się pośredni obowiązek, a dyskutować będziemy o obowiązku całkowitym.\nPAP: Czy ma Pan jakieś rady dla potencjalnych użytkowników - unikać takiej aplikacji, instalować i się nie przejmować? Używać, ale uważać?\nS.W.: Nie chciałbym być tutaj tym złym posłańcem zniechęcającym do korzystania z rozwiązań podnoszących nasze bezpieczeństwo. Być może po zaadoptowaniu standardów wprowadzanych przez Apple i Google aplikacja faktycznie zacznie działać w modelu rozproszonym i będzie w maksymalny sposób chronić nasze dane. Ale z drugiej strony ta dyskusja miałaby sens, gdybyśmy nie zezwalali korporacjom i innym mniejszym firmom na śledzenie naszych lokalizacji, wzorców zachowań, budowania profili osobowości, które potem są wykorzystywane do serwowania nam spersonalizowanych reklam i wiadomości.\nPAP: Według Pana więc instalować, czy nie instalować?\nS.W.: Jeśli jesteście Państwo świadomymi użytkownikami i przy aktualizacji systemu operacyjnego w telefonie przeczytaliście Państwo regulamin zanim go zaakceptowaliście, to do momentu zaadoptowania lepszych standardów prywatności odradzałbym instalowanie ProteGo. Jeśli jednak akceptujecie regulaminy w innych aplikacjach z automatu, bez czytania, to poziom prywatności w kolejnej aplikacji, którą dołożycie do całego ekosystemu, nie ma większego znaczenia.


Niniejszy dokument stanowi integralną część Regulaminu Sklepu FONTY.PL.\nAdministratorem danych jest firma „Polskie Fonty” z siedzibą we Wrocławiu, ul. Wysockiego 17, NIP: 896-114-87-94, REGON: 931177924, która prowadzi działalność za pośrednictwem sklepu https://fonty.pl.\nKierujemy się następującymi zasadami prywatności:\nBaza danych naszych Klientów została stworzona wyłącznie w celu umożliwienia Klientom dokonania zakupów poprzez stronę WWW Sklepu, udzielenia licencji, realizacji gwarancji, oraz ew. uaktualnienia naszego oprogramowania (fontów/software).\nDane osobowe oraz informacje zawarte w formularzu zamówienia lub w mailu wykorzystywane będą przez Administratora do zawarcia lub zmiany umowy z Klientem oraz zapewnienia jak najwyższej jakości świadczonych usług. W tym celu Administrator może przetwarzać następujące dane: imię i nazwisko, adres e-mail, adres, dane Przedsiębiorcy, NIP.\nW celu dokonania zakupów lub kontaktu nie jest wymagana rejestracja w naszym sklepie, dlatego nie przechowujemy żadnych danych online.\nNigdy nie udostępniamy danych naszych Klientów osobom trzecim ani ich nie sprzedajemy.\nAdministrator zobowiązuje się do zastosowania środków technicznych i organizacyjnych zapewniających ochronę danych, w szczególności przez zabezpieczenie danych przed ich udostępnieniem osobom nieupoważnionym. Powierzone dane osobowe są przechowywane i zabezpieczone zgodnie z zasadami określonymi w obowiązujących przepisach prawa.\nKlient ma prawo wglądu oraz modyfikacji swoich danych osobowych w każdym czasie, jak również natychmiastowego ich usunięcia po zgłoszeniu Administratorowi. W przypadku usunięcia danych Klienta wykonanie niektórych aspektów usług wymienionych w pkt 1. może okazać się niemożliwe.\nObsługę bezpiecznych płatności online powierzyliśmy zewnętrznej firmie PayPro. Serwis Przelewy24 publikuje zasady bezpieczeństwa i prywatności na swojej stronie WWW.