'Jesteśmy ludźmi, nie ideologią. Karta Rodziny uderza w naszą społeczność'\n"Jesteśmy ludźmi, nie ideologią. Karta Rodziny uderza w naszą społeczność"\n11 czerwca 2020 | 11:11\nNa Paradzie Równości 2018 (Fot. Maciej Łuczniewski/NurPhoto/Getty Images / NurPhoto via Getty Images)\nPrezydent Andrzej Duda podpisał w środę Kartę Rodziny. "Ile jeszcze dzieciaków ma odebrać sobie życie, żebyście zrozumieli, co robicie?"- pyta Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza.\nPrezydent Andrzej Duda podpisał w środę "Kartę Rodziny"."Karta rodziny" deklaruje, że "polska rodzina musi mieć zapewnione godne warunki do życia, bez obaw o zagrożenie niszczącymi ją ideologiami".\n"Karta rodziny" składa się z siedmiu punktów. Dwa z nich uderzają bezpośrednio w naszą społeczność. Mowa w nich o "ochronie dzieci przed ideologią LGBT", "obronie instytucji małżeństwa", o "zakazie propagowania ideologii LGBT w instytucjach publicznych".\nJesteśmy rodzinami, polskimi rodzinami, których obroną politycy wycierają sobie usta pełne okrągłych i pustych zdań. Potrzebujemy ochrony i bezpieczeństwa. W tym momencie musimy sobie radzić zupełnie sami. Dlatego często po prostu wyjeżdżamy do państw, które traktują nas tak, jak na to zasługuje każda rodzina, każdy człowiek.\nJesteśmy ludźmi, nie ideologią\nJesteśmy ludźmi, nie ideologią. Wymazywanie naszego istnienia, naszych doświadczeń, zaklinanie rzeczywistości w kolejnych gminach nie sprawi, że wszyscy magicznie znikniemy. Używanie naszej społeczności do podbijania wyborczych słupków przez mobilizację społeczeństwa przeciwko nam jest podłe i obrzydliwe.\nHistoria niczego was nie nauczyła – was, którzy tak chętnie się na nią powołujecie. Wciągacie nas w swoją wojnę, chociaż my chcemy po prostu żyć. Jesteśmy dumne i dumni, z tego, kim jesteśmy, z tego, że jesteśmy. Jest nas w Polsce około trzech milionów. To trzy miliony obywatelek i obywateli, których próbujecie zastraszyć, których używacie jak instrumentu do zabawy w politykę.\nIle jeszcze dzieciaków ma odebrać sobie życie, żebyście zrozumieli, co robicie? I czy jest taka liczba? Czujemy zmęczenie, frustrację, często lęk, ale czujemy też dumę – dumę z tego, kim jesteśmy, dumę z tego, że w ogóle jesteśmy, mimo licznych prób wymazania nas i naszych doświadczeń. Dumę z tego, że nadal walczymy o siebie i swoje życia.\nPanie prezydencie, stoi pan po złej stronie historii\nPanie „prezydencie wszystkich Polaków”, jak sam pan siebie nazywa. Stoi pan po złej stronie historii. Wiemy, że prędzej czy później wygramy wojnę, w którą sami nas wciągnęliście, a następne pokolenia, o które tak pięknie troszczycie się we wzniosłych słowach, ocenią was jeszcze surowiej niż my.\nHej, wszystkie osoby ze społeczności – trans i cis, homo, bi, pan, a, queer, my wszystkie, my wszyscy – jesteśmy siłą, której nie da się zatrzymać żadną kartą, żadną ustawą, żadnym niebieskim paskiem na dole ekranu telewizora. Jesteśmy wspaniali w tym, jak bardzo jesteśmy różni. Jesteśmy razem.\nHej, milcząca większości, nasi sojusznicy i sojuszniczki, ludzie, którzy nie chcą Polski budowanej na trupach dzieci zaszczutych w szkole i skopanych za niesienie tęczowej flagi. Pokażcie swoją solidarność i stańcie po naszej stronie. Rozmawiajcie, wyjaśniajcie, edukujcie siebie i innych, nie głosujcie na ludzi, którzy z nienawiści robią klucz do prezydentury i Sejmu. Przede wszystkim - reagujcie. Nie jesteśmy ideologią tylko waszymi dziećmi, rodzinami, przyjaciółmi, koleżankami z pracy, waszymi lekarzami i nauczycielkami, waszymi współobywatelami i współobywatelkami - dziś drugiej kategorii.\nWasza obojętność to zgoda na przemoc, która zawsze zaczyna się od słów. Nie składamy flag i nie chowamy ich do szaf. Przyjdzie jeszcze czas na oddech. Teraz walczymy.\nCzekamy na Wasze listy. Piszcie na listy@wyborcza.pl\nWięcej na ten temat: wyborcza to wy, LGBT, Andrzej Duda, homoseksualizm, karta rodziny, Miłość nie wyklucza\nJog 11.06.2020, 11:35\nWalczcie! Czasem mam wrażenie, że wielu Waszych przeciwników zazdrości Wam, że potraficie kochać się wbrew przeszkodom i trudnościom, jakie Was spotykają. Historia (jestem po historii) to walka postępu z ludzką głupotą, zabobonami, niewiedzą i strachem wykorzystywanymi przez cynicznych i chciwych cwaniaków. Miejmy nadzieję, że po rządach PiS nastąpi przesilenie. Powodzenia!\nFels940 11.06.2020, 12:44\n"Homoseksualiści zagrażają naszym rodzinom, dzieciom, większości narodu" - Heinrich Himler, szef SS i Gestapo. Szanuje pan naprawdę zacne wzorce "panie" Andrzeju.\ngastonbodineau 11.06.2020, 11:34\nHaniebne zachowanie, ale Adrianowi nie pomoże - betonu przekonywać nie trzeba, beton jest przekonany i zrobi wszystkie sztuczki, żeby dostać od pańcia chrupki. Dla przyzwoitych ludzi dyskryminowanie innych ze względu na orientację to zwykłe sku...syństwo.\ncercis 11.06.2020, 11:55\nkaczyzm to nazizm, Auschwitz jest dowodem na zezwierzęcenie ludzi i nigdy przenigdy nie wolno dopuścić, by to się powtórzyło, dlatego Polki i Polacy, idźcie do urn i wybierzcie lepszą przyszłość i skończcie panowanie nazistów\nSzafirowlosa 11.06.2020, 11:53\nCharakterystyczne dla ideologii rzymskokatolickiej zawłaszczanie słów, tym razem "rodzina". Powinnyśmy nazywać ten dokument "rzymskokatolicka ideologia rodziny patriarchalnej".\ndworek111 11.06.2020, 12:50\n"polska rodzina musi mieć zapewnione godne warunki do życia, bez obaw o zagrożenie niszczącymi ją ideologiami" wy i kk jesteście tą niszczącą ideologią\nwlada 11.06.2020, 12:10\nW końcu pod tym wywołującym tyle emocji i sprzeciwu słowem "małżeństwo" jest najzwyklejsza REJESTRACJA związku ludzi, którzy i tak stosują w nim swoje zasady bycia razem. Częściej do siebie mówią "misiu", "myszko" czy "stary" , "stara" niż myślą o sobie jako o mężu i żonie.\ndworek111 11.06.2020, 12:52\nA jak tam u dudusia i jego żonki jest?\nlina55 11.06.2020, 13:02\nNapuszczony przez pisiorów Ciemnogród tego nie rozumie, bo Jędraszewski i jemu podobni uczą ciemny lud tolerancji!


Kość wieprzowa wędzona ok. 19CM - Karmy dla psów i kotów ekarmy24.pl\n» Kość wieprzowa wędzona ok. 19CM\nWieprzowa kość wędzona o długości około 19cm to naturalny przysmak dla psów sprzyjający zdrowiu dziąseł i oczyszczający zęby. Jest idealnym uzupełnieniem codziennej diety. Specjalny proces wędzenia zapewnia wyjątkowy, intensywny smak, bez użycia konserwantów oraz sztucznych substancji aromatycznych. Produkt całkowicie naturalny, z surowców najwyższej jakości.


7,53 (2621 ocen\ti\t215 opinii) Zobacz oceny\nOddechPoranka | 2013-09-07\nJest to moja pierwsza przygoda z tym panem i dziwię się że tak późno sięgnęłam po jego powieść. Dobry, trzymający w napięciu kryminał, który zaskakuje z każdą kolejną stroną. Po tak dobrej powieść aż chce się wstać i zaklaskać. Muszę przeczytać wszystkie powieści tego autora. Mam nadzieję, że będą tak dobre jak ta.\nPiesza pielgrzymka do Santiago fascynuje mnie odkąd lata temu przeczytałam o niej po raz pierwszy, w którejś z powieści Lodge'a. Marzę o tym, by wybra...


Hejt mięsny a odżywianie roślinne - Renata Rusnak\nwritten by Renata Rusnak 14 stycznia 2014\nOdpisuję zbiorczo i ostatni raz oraz dużymi literami na komentarze, jakie pojawiły się na Fejsbukowej grupie Krakowskie Wieści Spożywcze:\nNic mi do tego kto co jada i z jakich powodów. Absolutnie nie zamierzam nikogo w życiu nawracać, bo zbyt wiele czasu już zmarnowałam na uzdrawianie tych, którzy zdrowi być nie chcą.\nZupełnie nie dbam o to, czy ktoś odchudza się przy pomocy codziennego zjadania kilku jajek, czy chudnie na samym mięsie, albo czy poprawia sobie stan kamieni na woreczku, wypijając pół litra oliwy, przy okazji kompletnie paraliżując wątrobę i cały system krwionośny. Naprawdę nie obchodzi mnie to. Wierzę jednak w ludzkość, dlatego kiedy ktoś stawia mi pytanie – odpowiadam. I teraz też odpowiem, skoro już zostałam wywołana do odpowiedzi.\nPlant Based Diet jest dietą opartą na ponad 30 letnich badaniach kompleksowych, prowadzonych na różnych kontynentach, w różnych krajach i przez różne i niezależne jednostki na BARDZO szerokiej grupie. Opiera się o badania zbiorcze. Nie na szczurach, nie na 5 przypadkowych osobach. Uniwersytet Harvarda, Wydział Zdrowia Publicznego od wielu już lat gromadzi te badania, weryfikuje i podaje do publicznej i oficjalnej wiadomości. To, że te badania nie docierają do nas jeszcze nie jest niczym dziwnym, skoro wszystko tutaj dociera z ogromnym opóźnieniem. Nawet moda na styl vege, jak choćby w Berlinie…\nW 2010 roku Departament Zdrowia USA oficjalnie uznał Plant Based Diet, jako jedyną dietę równą w swojej skuteczności z chirurgią na otwartym sercu w LECZENIU bardzo zaawansowanych chorób serca. Oficjalnie nazywa się to Dr Ornish Diet, i każdy, kto ma ubezpieczenie, dostanie zwrot kosztów wprowadzenia diety w swoje życie.We wszystkich niezależnych i obiektywnych rankingach najzdrowszych i najlepszych na serce diet, te, które ogółem można nazwać “Plant Based”, łącznie zresztą ze standardową wegańską, mieszczą się w samych czołówkach (Ornish na 1 miejscu diet nasercowych), podczas gdy wszystkie mięsne diety zajmują mało szczytne ostatnie, -dzieste z rzędu miejsca.\nW całym tym stylu jedzenia chodzi w jednej tylko połowie o ograniczeniu produktów promujących choroby cywilizacyjne, takich jak mięso czerwone, tłuszcze, nabiał i żywność wysokoprzetworzoną, ale w drugiej połowie chodzi o prawidłowe DOŻYWIENIE SIĘ pokarmem o jak najwyższej wartości odżywczej. Paradoksalnie żyjemy w czasach, w których mając największy dostęp do żywności, chodzimy mocno niedożywieni, jednocześnie pobierając najwięcej w historii pustych kalorii. Ale to jest już temat na osobny wpis.\nZarzucanie mi neofictwa w kwestiach żywieniowych, po tylu latach spędzonych na dokładnym studiowaniu tematu, wprowadzaniu w życie kolejnych etapów odżywiania, prowadzeniu zdrowej knajpy, przeczytaniu tylu pozycji, obejrzeniu tylu filmów, po udziale w seminarium w Stanach, po tylu pozytywnych odpowiedziach od osób, którym za moim poleceniem czy pod moim okiem ta dieta odmieniła życie, jest po prostu śmieszne.\nJeśli zresztą ktokolwiek z hejterów zajrzałby na mojego bloga, po pierwsze zauważyłby, że są na nim również przepisy na zdrowsze przygotowanie mięsa. Po drugie, dowiedziałby się, że oficjalne badania mówią o tym, że czerwone mięso, nabiał i tłuszcz promują choroby cywilizacyjne, i że białe mięso oraz ryby wolne od metali ciężkich na zdrowie nie szkodzą. Dowiedziałby się ponadto, że w swojej organicznej knajpie mięso podawałam, oraz że raz na kwartał czy pół roku jadam mięso, choć oczywiście wyłącznie ze znanego źródła. I że nie jadam go częściej, bo mi zwyczajnie przestało smakować, odkąd żywię się prawidłowo.\nJeśli zaś pokusiłby się o lepsze poznanie mnie, zrozumiałby, że cechuje mnie spory dystans do wszystkiego, wyrażany w ironicznej lub żartobliwej formie i nie biłby piany tam, gdzie tego nie trzeba.\nBardzo dużo czasu poświęcam świadomemu odżywianiu i zdrowiu, i zwyczajnie brakuje mi go, żeby brać udział w każdej toczącej się dyskusji wokół jedzenia mięsa. Kto chce, znajdzie mój blog i fejsa, sięgnie do źródeł i albo w to wejdzie, albo nie. Naprawdę wolę swój czas poświęcić blogowi i tym, którzy chcą się czegoś dowiedzieć, niż tym, którzy z zasady wszystko wiedza lepiej. Generalnie jestem peace & love i unikam środowisk konfliktowych.\nProszę o nie wyciąganie mnie w jałowe dyskusje, bo niestety mam masę rzeczy do zrobienia, a czas, który mi pozostaje wolny, wolę spędzać na dalszym studiowaniu oraz na przyjemnościach. Hejterów odsyłam pod inny adres. Mi szkoda życia.\nNawiasem, odsyłam do moich doświadczeń z nowotworem u mojej suki.


Aktywizm humanistyczny? – Zielone Wiadomości\nCzym jest życie i co po nim, jaka czeka nas przyszłość… oto egzystencjalne pytania, które zadawała kiedyś filozofia czy nauki humanistyczne. Dzisiaj do tej listy można dodać jeszcze dylematy jak np. po co ratować ten świat albo czym jest sprawiedliwość międzypokoleniowa. Kto ma na nie odpowiedzieć – przyrodnicy, humaniści, a może jest trzecia droga?\nNajazd na humanistykę, podważanie jej kompetencji, to fenomen światowy. Prezydent Brazylii oznajmił wręcz, że humanistykę należy wyłączyć z finansowania publicznego, że najważniejsi są naukowcy – przyrodnicy, medycy i inżynierowie. Ale kiedy przychodzi do ostrzegania i sugerowania ostrożności, to okazuje się, że nawet klimatolodzy czy biolodzy traktowani są przez polityków po macoszemu, bo pozbawiają złudzeń ich samych czy inżynierów fantastów, że technologią można uratować świat przed klimatyczną apokalipsą. Wspólny front przyrodników i humanistów przyda się nie tylko w walce o akademicką jakość i sprawiedliwość. Może pomóc w ratowaniu świata.\nNo i gdzie ta interdyscyplinarność?\nO konieczności zasypania przepaści między dyscyplinami mówi od lat tzw. Trzecia Kultura. Problem polega na tym, że gdy przyjrzymy się bliżej temu projektowi, to działają tam głównie przyrodnicy przybliżający społeczeństwu nowinki naukowe z dziedziny klimatologii, chemii, fizyki, matematyki itp. Na stronie Edge.org, która jest swego rodzaju „emanacją” Trzeciej Kultury polecane książki czy wywiady to także głównie popularnonaukowe zbliżanie do świata empirycznego. Jest to działanie wartościowe i nie mam zamiaru tego podważać. Dostrzegam jednak pewną lukę, którą całe szczęście już wypełnia humanistyka czy po prostu literatura piękna. Chodzi nie tyle o uzmysławianie natury fizycznej w naukowy sposób, ile o zasypywanie wyłomu między człowiekiem a przyrodą, ciałem a umysłem, ludzkim i zwierzęcym itp.. W dobie zmiany klimatu nie wystarczy, że zrozumiemy na czym polega efekt cieplarniany i od dawna wiemy, że zaangażowania nie wywołują same fakty. Potrzebne są emocje, a nawet ich zakorzenienie.\nZmiany ludzkiej mentalności antropocentrycznej próbowało wielu. Weźmy na przykład E.O. Wilsona, który od lat przekonuje do bardziej ekologicznej postawy człowieka wobec przyrody. Jego narracja jest mniej więcej taka: dostajemy zestaw danych empirycznych, entuzjazm naukowca, który zna się na bioróżnorodności, a na końcu apel – trzeba chronić przyrodę. Tylko że biorąc pod uwagę nawet ostatni raport ONZ o wymieraniu wiemy, że zainteresował on głównie ludzi z „branży” oraz już wcześniej uwrażliwionych. Pytanie zatem – co sprawiło, że osoby te wcześniej zainteresowały się przyrodą czy jej ochroną. Może były to biwaki, protest songi, filmy albo książki, które są przykładem raczej przyrodoczucia, a nie wyłącznie przyrodoznawstwa?\nW ostatnim czasie, także na polskim rynku wydawniczym pojawiło się wiele książek, które trudno zaliczyć do stricte pozycji naukowych. Są to eseje, pamiętniki, obserwacje dotyczące przyrody, która nie jest rozumiana jak otaczający nas świat, tak jakbyśmy byli jego osobnym elementem. Przyroda jest tu pojęta intymnie, do tego stopnia, że samo nasze ciało traktowane jest jako pomost do dzikości. Dlaczego książki przyrodnicze zyskują popularność właśnie teraz? Być może dlatego, że ludzie coraz mniej czasu spędzają na łonie dzikiej przyrody. A przecież pobyt na dworze, na łące czy w lesie stanowiły dla człowieka jedno z zasadniczych źródeł wiedzy o otaczającym nas świecie. Obecnie chociażby dlatego, że żyjemy w miastach, gdzie jedzenie jest ze sklepu a prąd z gniazdka, niektórzy mogą nawet zapominać, że żyją na planecie Ziemia, że są żywymi organizmami podlegającymi np. prawom grawitacji, że muszą oddychać czystym powietrzem, spożywać wodę. W omawianych publikacjach nawet sama woda zasługuje na osobną uwagę, gdyż jest czymś fundamentalnym, ale jednocześnie przez jej, przynajmniej w Europie, dostępność, staje się czymś zwykłym. Oddalanie od przyrody na skutek życia w miejskiej – czy nawet coraz częściej wiejskiej – naturze wykreowanej sprawia, że zaczynamy żyć „życiem nie z tej Ziemi” i taką też przyjmujemy strategię ekonomiczną czy energetyczną, licząc, że za pieniądze można zdobyć czy odtworzyć wszystko.\nKiedy coś tracimy, zwykle potem idealizujemy dany obiekt czy osobę. Zaczynamy tęsknić. W nostalgicznym podejściu pojawia się rozdarcie, poczucie tracenia, obcość, a nawet wycofanie. W książkach, o których tutaj piszę, chodzi o coś innego. Autorzy budują zmysłową relację z przyrodą. Z tej strategii pisarskiej wyłania się zupełnie inna przyroda, niż znamy ją z książek fachowych ekologów piszących w trzeciej osobie czy używających strony biernej. W nowych książkach o lesie przyroda zaczyna być do nas podobna, bo nie jest wyłącznie obiektem obserwacji. Co więcej, nie jest to przyroda zraniona, ale raczej zwykła i niedoceniona. Emocje jakie pojawiają się podczas lektury to nie poczucie straty, ale ciekawość przeciętności i doszukiwanie się w niej czegoś niesamowitego.\nNie będę omawiać tutaj wszystkich pozycji, jakie ukazały się w Polsce a zainteresowanych odsyłam do artykułów/recenzji „Psychoanaliza lasu” albo „Czy literatura przyrodnicza uratuje świat”, które ukazały się w miesięczniku ODRA oraz do publikacji pod redakcją prof. Przemysława Czaplińskiego „O jeden las za daleko” (2019).\nSmutna ochrona środowiska\nNaukowe pisarstwo ekologiczne charakteryzuje często diagnozowanie kryzysu czy problemu, zwykle też słyszymy, że jest za późno na naprawienie błędów. Pojawiają się wprost, albo implicite, żale, że jako ludzie mentalnie żyjemy w paleolicie. Autorzy nie mogą zrozumieć, dlaczego cały czas nie wykorzystujemy szansy. W pewnym sensie wierzą też, że naukowy żargon przełoży się na zaangażowanie zwykłych ludzi. Sądzę, że jest to podejście naiwne. Po pierwsze nauką interesują się naukowcy, czasami politycy – jakby nie było w skali świata czy nawet kraju, jest to mniejszość społeczeństwa. Politycy mogą, teoretycznie, zrobić najwięcej, jeżeli chodzi o skuteczne prawo i jego respektowanie. Nie dajmy sobie bowiem wmówić, że nasze decyzje konsumenckie zmienią ten świat. Wiele wskazuje, że zatrzymanie katastrofy wiązać się będzie z poważnymi ograniczeniami dla koncernów czy flirtującego z państwami przemysłu. To co my możemy zrobić dla przyrody i dla samych siebie, to między innymi obcowanie z bytem, który wciąż zachwyca.\nW książkach jak np. „Intymne życie łąki”, „Sekretne życie drzew” albo w filmie „Stając się zwierzęciem” akcent pada na medytowanie tego, co zwykle umyka naszej uwadze, bowiem opatrzyło nam się w trakcie codziennego mijania rzeki, drzew, pospolitych ptaków. Np. w książce „Tajemnicze życie grzybów”, autor nie tylko je ogląda, ale też wącha, dotyka czy nasłuchuje. Nas namawia do tego samego – poznawania w sposób dziecięcy, radosny. U podstaw kontaktów z przyrodą leżą bowiem pierwotne doświadczenia, mapy somatosensoryczne, trzewiowe impulsy.\nAutorzy omawianych książek dystansują się wobec antropocentryzmu, ukazują sieciowość przyrody, ważna jest dla nich relacja a nie hierarchia. Nie popadają jednak w patos i sentymentalizm, pokazują przyrodę jako nasz dom czy wręcz „przedłużone” ciało. Peter Wohlleben mówi: „Nie zrozumiemy przyrody, skupiając się na wiedzy specjalistycznej. To tak, jakbyśmy chcieli pojąć, czym jest nasza świadomość, odwołując się redukcjonistycznie do przepływów elektrycznych między neuronami”. Autor ten często spotykał się z uwagami, że pisze niepoważnym językiem, że stosuje antropomorfizm. Ja sama mam wątpliwość czy od antropomorfizmu możemy uciec, chociaż wierzę, że coś takiego jak życiomorfizm mogłoby sprawę ułatwić. I byłoby to coś pouczającego, gdyż wielu z nas chyba nie ma świadomości, że jest przede wszystkim istotą żywą, stałocieplną, ssakiem, a dopiero potem człowiekiem. Samo należenie do gatunku Homo sapiens nie wystarczy, aby uniknąć śmierci spowodowanej przegrzaniem, kiedy np. wyłączona zostanie klimatyzacja.\nPrzyrodoczucie i ciałomysł\nMyślę, że wyjątkowość nowych książek o przyrodzie polega na tym, że prezentują coś innego niż przyrodoznawstwo. Ich autorzy są raczej piewcami przyrodoczucia. Nasze doświadczenia z przyrodą rozpoczynają się nie od poznawania, ale od odczuwania. Organem zaangażowanym w czucie przyrody jest z kolei nie umysł, ale ciałomysł. Nie ma bowiem umysłu poza ciałem. Klarowny podział na ciało i umysł, na przyrodę i społeczeństwo jest nie tylko fałszywy pod względem najnowszych badań naukowych, ale ma u swojego zarania stricte ideologiczne, a nawet kolonialne podłoże. Kartezjusz dzieląc świat na substancję rozciągłą i myślącą, nie tylko dokonał ekstrakcji umysłu z ciała, ale też wyznaczył myślący status dla pewnej klasy ludzi i naturalny dla pozostałych, którzy jakimś “dziwnym” sposobem stali się siłą pociągową oraz tanim zasobem dla tych pierwszych. Przypominanie o przyrodniczym, cielesnym wymiarze naszego człowieczeństwa może dać do zrozumienia, że ratując ją ratujemy także siebie – bo rozdział jest iluzoryczny. Chroniąc swoje ciało i zdrowie, zachowujemy też JA. Poza tym przełamywanie barier może odsłonić ideologiczny wymiar separowania człowieka od rzeczy „rozciągłych”.\nPrzypomnijmy, że w ostatniej historii człowieka do grona osób dołączyli inni ludzie! Samo pojęcie człowiek było kiedyś zarezerwowane tylko dla nielicznych. Tymi mniej wartościowymi i bardziej śmiertelnymi niż ludzie byli „ludzie” o np. innym niż biały kolorze skóry, kobiety czy dzieci. Jakimś sposobem wszyscy oni zapewniali właściwym ludziom pracę na żądanie i tanie zasoby. Dzisiaj do sfery natury należą niezmiennie zwierzęta, rośliny, zasoby naturalne, które wciąż świadczą nam usługi i umożliwiają kapitalistyczny system, który od początku oparty był na wyzysku pewnej klasy istot i bytów. Wyobcowanie człowieka z natury mogło mieć zatem nie tylko filozoficzny czy teologiczny sens, ale wręcz ekonomiczny. To właśnie traktowanie przyrody jako taniego zasobu i zarazem zsypu, stało się przyczyną kryzysu klimatycznego, który stawia pod znakiem zapytania naszą przyszłość. Rozwiązanie tego problemu wymaga nie tylko technologii i nauki, ale też poważnego namysłu oraz aktywizmu humanistycznego. Z tego punktu widzenia włączanie czy antropomorfizm byłoby gestem przykazania miłości – szanuj bliźniego swego, jak siebie samego. Pytanie tylko kim będą owi bliźni. To nie antropomorfizm jest źródłem cierpienia, ale pozbawianie tytułu bliźniego całej masy podobnych do nas bytów.\nNowa literatura “przyrodnicza” pełni moim zdaniem funkcję pojednania. Nie tyle uczy nas o przyrodzie, ale ją przybliża – zmysłowo, egzystencjalnie. Nie ukazuje przyrody odświętną, ale taką, której potrzebujemy cały czas. W budowaniu relacji nie chodzi tylko o artykułowanie problemów czy wiedzy na temat katastrofy. Literatura czy szeroko pojęta sztuka, obok raportów i apeli mogą odegrać rolę pomocniczą w ratowaniu naszego świata. Jak na razie to one najbardziej przybliżają nas do ciała, roślin, innych zwierząt czy nawet samej ziemi. Projekt Trzeciej Kultury będzie jałowy, jeżeli do dyskursu naukowego nie dołączy literatura piękna, eseistyka czy po prostu humanistyka. Obok dźwięku i zapachu współczesnego laboratorium, nie możemy zapominać o ogrodach. W końcu stamtąd przyszliśmy.\nFot. Johannes Plenio/Pixabay.com\nFantastyka i aktywizm Aktywizm w obliczu katastrofalnego upadku ekosystemów Erzac Filozofia, ekologia, miasto Nieodrobiona lekcja przyrody


Old White Table: Pasztet z ciecierzycy\nOstatnim moim odkryciem jest pasztet z ciecierzycy. Zrobienie go zajmuje tylko chwilę, najlepiej zrobić to wieczorem, by na rano był już gotowy. Zamiast ciecierzycy można użyć soczewicy, a jeśli użyjecie takiej z puszki to dodatkowo skrócicie sobie czas przygotowania - nie trzeba będzie ziaren gotować.\nCebulę kroimy w kostkę i smażymy na brązowy kolor na oleju rzepakowym. Wszystkie składniki umieszczamy w misie blendera i miksujemy na gładką masę. Jeśli jest za gęsta dodajemy 2-3 wody.\nInspiracją dla przepisu był "Pasztet z czerwonej soczewicy" wg. pomysłu Trufli w magazynie KukBuk nr 1.\nFernando 2 marca 2013 13:11\nAle fajnie - pasztet bez grama podnoszącego cholesterol tłuszczu zwierzęcego :) Zamiast tego dobrze robiący na serce olej rzepakowy. Dla mnie bomba :)\nKasiaWeganka 2 marca 2013 15:25\nuwielbiam pasty z ciecierzycy, są pyszne:) tylko ja robię z gotowanej. Octu jeszcze nie dodawałam, ciekawa jestem jak wpływa na smak takiej pasty\nZielaczek 2 marca 2013 18:26\nWłaśnie dziś kupiłam cieciorkę właśnie na pasztet :). Super sniadanko :)\nGosia 2 marca 2013 18:28\nchyba jeszcze dziś zrobię i będę się jutro rano delektować zamiast owsianki :)\nJustyna Bąk 2 marca 2013 22:29\nŁucja 2 marca 2013 22:48\nWitam serdecznie :) niezwykle smakowicie wygląda ten pasztet :)\npozdrawiam ze Szczawna :D\nOla 2 marca 2013 22:59\nmam kukbuka ale ten przepis gdzieś mi musiał umknąć... dzięki! :)\nralpheek 3 marca 2013 01:19\npierwszy numer Kukbuka, strona dwudziesta piąta ;)\nMartynCia ^^ 3 marca 2013 17:43\npolecam także z dodatkiem marchewki, bo taki miałam okazję próbować, tez jest super :)\nPatrycja Photography 5 marca 2013 13:54


ŁKS bez Browaru i ...bez Łomży - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nŁKS bez Browaru i ...bez Łomży\nKurator ŁKS-u Wincenty Wybranowski\nMaciej Rybicki, dyrektor generalny Royal Unibrew Polska, powiadomił kuratora ŁKS-u Łomża Wincentego Wybranowskiego o tym, że firma, która jest właścicielem łomżyńskiego browaru i piwnej marki „Łomża”, postanowiła nie kontynuować współpracy z klubem. Dotychczas to był główny sponsor drużyny ŁKS-u. Mimo decyzji RU kurator poinformował, że po rozmowach z zawodnikami i trenerem, zdecydował że drużyna przystąpi do rozgrywek (...chyba że coś te plany pokrzyżuje) i zaapelował od mieszkańców o wpłacanie datków na ten cel bezpośrednio do kasy klubu (konto jest zablokowane przez komornika). Kurator Wybranowski powiedział też, że zaproponował innemu browarowi sponsorowanie piłkarskiej drużyny Łomży.\nCzłonkowie ostatniego zarządu ŁKS-u: Kazimierz Żochowski, Jerzy Kierażyński i Zbigniew Sasinowski\nMaciej Rybicki w piśmie do kuratora ŁKS-u przypomina, że producent piwa „Łomża” z Łomżyńskim Klubem Sportowym współpracuje od 2003 roku. Decyzję o zakończeniu tej współpracy uzasadnia następująco:\n„W przeszłości niejednokrotnie byliśmy zaniepokojeni licznymi sytuacjami świadczącymi o niestabilności klubu i wielokrotnie zwracaliśmy jego władzom uwagę na konieczność poszukiwania dodatkowych sponsorów. Przez długi czas byliśmy formalnie głównym, a w praktyce jedynym sponsorem klubu, zapewniając regularne znaczące świadczenia pieniężne. Nie dostrzegamy żadnych efektów i konkretnych rozwiązań, które mogłyby stać się argumentem za dalszym inwestowaniem przez naszą firmę w klub. Royal Unibrew Polska został tym samym zmuszony do ostatecznego podjęcia decyzji w sprawie współpracy z klubem.”\nKurator Wincenty Wybranowski zwraca szczególną uwagę na ostatni akapit listu, w którym dyrektor Rybicki napisał: „jesteśmy otwarci do podjęcia współpracy z nową jednostką organizacyjną, która kontynuować by miała sportowe tradycje Łomży, pod innym szyldem, z oficjalnym wsparciem Miasta.” W jego ocenie ten akapit „potwierdza dlaczego były trudności co do możliwości współpracy w zakresie sponsorowania drużyny przez Royal Unibrew”. Kurator podczas specjalnej konferencji prasowej sugerował, że mogły być uzgodnienia pomiędzy władzami miasta a władzami firmy odnośnie likwidacji ŁKS-u.\nNa konferencji obecni byli także trzej członkowie ostatniego zarządu ŁKS-u Łomża: Zbigniew Sasinowski, Kazimierz Żochowski i Jerzy Kierażyński. Ten ostatni powiedział nawet że „istnieje grupa ludzi, która chciała utopić ŁKS”. Dopytywany o nazwiska mówił „kliki są różne”, a po pewnym czasie dorzucił jeszcze, że „przeciwko ŁKS-owi jest prezydent”, ale nie chciał już dopowiedzieć czy to prezydent Łomży.\nOdnośnie „decyzji” o przystąpieniu (mimo wszystko) drużyny do wiosennych rozgrywek kurator Wybranowski powiedział, że po niedzieli piłkarze wznowią treningi.\n- Zawodnicy chcą, trener chce – mówi kurator. - Jeżeli nie staną na drodze żadne inne przeszkody klub przystąpi do rozgrywek – dodawał.\nKurator zaapelował też do działaczy klubu, kibiców ŁKS-u i mieszkańców miasta o pomoc finansową, ale nie na konto klubu, bo jest zablokowane przez Urząd Skarbowy w Łomży, ale bezpośrednio do kasy klubu. Pieniądze tak pozyskane mają być m.in. przeznaczone na sfinansowanie startu drużyny w wiosennych rozgrywkach.\nMecenas Wincenty Wybranowski poinformował także, że Wydział Dyscypliny PZPN wezwał go do złożenia wyjaśnień odnośnie sytuacji w klubie, ale jak powiedział termin kiedy ma to uczynić nie został wyznaczony.\nJuż po konferencji kurator Wybranowski mówił, że ma żal do prezydenta Jerzego Brzezińskiego i że „nie dotrzymał (prezydent Brzeziński – dop.red.) danego mu słowa”.\n- Zanim zgodziłem się zostać kuratorem prezydent zaprosił mnie na rozmowę i obiecała wsparcie finansowe i że nie dopuści do tego żeby klub spadł z II ligi. A ponadto powiedział: "czuj się jak gospodarz na stadionie. Gdyby dyrektor Kułaga (dyrektor MPGKiM formalnie administrującego stadionem – dop red.) stwarzał jakieś problemy proszę powołać się na mnie". Dlatego zgodziłem się zostać kuratorem – mówił rozżalony Wybranowski.\nso, 28 lutego 2009 14:41\nData ostatniej edycji: so, 28 lutego 2009 14:49:17


Ada, to nie wypada!: 12/01/2009 - 01/01/2010\n— Wizualnie, ja i Michael, jesteśmy skrajnie różni i nie chodzi tylko o płeć. Jestem naturalną blondynką o rysach twarzy zupełnie innych niż on. Michael był filigranowy, ja raczej przeciwnie — przyznaje Kasia Czarkowska, która występuje jako Majkel Dżekson.\nLubię ludzi, którzy wyróżniają się z tłumu. A Kasia na pewno ma nieprawdopodobne hobby — na co dzień jest menedżerem w firmie telekomunikacyjnej, od święta wciela się w króla popu — Michaela Jacksona. Przedstawia się jednak zawsze jako Majkel Dżekson — żeby nie było wątpliwości: to polska dziewczyna!\nGdy patrzę na ciebie, widzę Jacksona. Ile jest Michaela w Majkelu?\n— Sporo. Michael pojawił się w moim życiu, kiedy miałam 12 lat. Po dwudziestu latach patrzenia na kogoś, kogo uważa się za swój autorytet, kogoś kogo stara się naśladować na scenie, siłą rzeczy przenika się w jego umysł. Kiedy to już nastąpi, pewne zachowania, sposób bycia i spojrzenie na świat stają się bliższe, chętnie przyswajane i wdrażane w życie. Tak też było w moim przypadku.\nJak przygotowujesz się, aby wyjść na scenę jako król popu?\n— Królem popu nie staje się nigdy. Król popu jest i był tylko jeden. My, naśladowcy, sobowtóry, czy jakkolwiek inaczej by nas nie nazwać, możemy jedynie starać się zbliżyć do oryginału. Pytanie tylko, jak bardzo nam się to uda. Przygotowania to nie tylko makijaż, strój, choreografia, wokal. To również zrozumienie pewnym mechanizmów. W sumie, kiedy o tym myślę, to chyba jest najważniejsze... Zrozumienie daje możliwość lepszego wbicia się w rolę i bardziej wiarygodnego jej odtworzenia. Tutaj potrzeba co najmniej kilku lat.\nA różni was wiele — chociażby płeć.\n— Wizualnie, ja i Michael, jesteśmy skrajnie różni i nie chodzi tylko o płeć. Jestem naturalną blondynką o rysach twarzy zupełnie innych niż on. Michael był filigranowy, ja raczej przeciwnie. Wszystko to trzeba korygować makijażem i strojami, ale nie zawsze wszystko się da poprawić.\nCo cię podkusiło, że zaczęłaś się w niego wcielać?\n— W zasadzie przypadek. Choć nie byłoby tego przypadku, gdyby nie fakt, że jestem fanką Michaela od 1989 roku. Jak chyba każdy fan próbowałam uczyć się jego kroków, naśladować wokal. Okazało się, że stworzenie wizualnej iluzji nie jest tak zupełnie niemożliwe. To zachęciło mnie do rozwijania się w tym kierunku.\nCo jest najtrudniejsze w byciu Majkelem?\n— Bycie Majkelem w taki sposób, aby jak najmniej pokazać, że jestem kobietą. Czasem ten Majkel, którego mam w sobie na co dzień, próbuje przeważać. Ma w sobie sporo z kobiety, a ja nie zawsze chcę, aby dominował — zwłaszcza kiedy jestem na scenie. Z jednej strony, na scenie czuję się swobodnie, a z drugiej niemal ciągle muszę się pilnować, aby nie dopuścić do głosu tej niemajkelowej Kasi.\nA co daje ci najwięcej energii i radości?\n— Ludzie, ich cudowne reakcje, wzruszające chwile... To wszystko powoduje, że idę dalej do przodu, że chcę co i rusz wnosić do swojego występu coś nowego, że chcę się rozwijać. Niebywałe, ile publiczność może zdziałać, czasem zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy.\nJakie były początki Majkela Dżeksona? Gdzie tańczyłaś zanim wyszłaś na wielkie sceny?\n— Bywały różne... Był to czas, kiedy jako niezbyt zamożna studentka, przyjmowałam niemal każde zlecenie na bycie Majkelem. Niemal, bo zawsze priorytetem było dla mnie nie szkodzić Michaelowi i jego wizerunkowi. Tańczyłam na biednych festynach wiejskich, na drobnych imprezach firmowych, w klubach czy w hipermarketach. Warunki techniczne często były sporo poniżej oczekiwań lub nie było ich wcale. Z biegiem lat nauczyłam się jednak, że to nie ma sensu, że kłóci się z moją ideologią i sensem bycia Majkelem. Decyzja tym łatwiejsza, że Majkel Dżekson to nie mój zawód, lecz hobby, a praca, jaką wykonuję na co dzień, z powodzeniem zaspakaja moje potrzeby finansowe.\nMichael po swojej śmierci „ożył na nowo”, bo świat sobie o nim przypomniał. W jakim stopniu ty to odczuwasz?\n— Odczuwam to bardzo — zarówno od strony artystycznej, jak i na co dzień. Wejście na scenę, często wiązało się kiedyś z siłą charakteru. Teraz to niemal jak bycie „trendy”. Nie ukrywam, że nie bardzo mi to odpowiada, bo Michael po śmierci nie dokonał niczego, za co można go wielbić bardziej niż za życia. Tymczasem ci sami ludzie, którzy niegdyś go znieważali i poniżali, dziś wynoszą go na piedestał. Smutne jak wizja łatwego zarobku wpływa na ludzi.\nByć jak Elvis, jak Abba, jak Doda. Być jak Michael Jackson\no 11:52 1 komentarz: Linki do tego posta\nTagi: Katarzyna Czarkowska, Majkel Dżekson, Michael Jackson, sobowtór, Wywiad\nKoniec wieńczy dzieło? U nas to dzieło dopiero zaczyna. Skończyły się szkolenia, więc czas wiedzę wprowadzać w praktykę.\nNauka poszła w las? A poszła. W lesie swój finał miała Akademia Interaktywnych Mediów — cykl szkoleń dla Grupy Medialnej Gazety Olsztyńskiej. W lesie, czyli w stajni Janczary w Barczewku za Olsztynem.\nNie było garniturów i krawatów. Ostatni raz szkoliliśmy się na luzie i budowaliśmy zespół. Fachowo nazywa się to team building, więc buildingowaliśmy, a przy okazji uczyliśmy się akceptować zmiany. Bo zmiany są dobre, zmian nie należy się bać, lepiej jest je wyprzedzać. No to wio!\nWiadomo, głowa od wiedzy czasem się przegrzewa. Należy więc zrobić orzełka dla ochłody. Tak, zbliżyć się do natury trzeba koniecznie!\nZmiany są w życiu potrzebne. Na pewno cieplej niż na mrozie jest w samochodzie, który ciągle się zmienia — unowocześnia. Rodzi się grat, który ewoluuje w cudo techniki. Auto należy zbudować ze słomek. Nie da się? Jak to się nie da?\nO, przez przednią szybę widzę już dobre perspektywy!\nA to jest lusterko. Zaraz zamontuję je tuż pod sufitem. Ale najpierw się w nim przejrzę...\nNie tylko technika, ale i plastyka dochodzi do głosu. A ten kolega to niezła sztuka... W chwili, gdy chwyta plakatówkę w dłoń, wraca do dzieciństwa. No, prawie do dzieciństwa. Mężczyźni przecież nie płaczą.\nZdecydowanie koniec wieńczy dzieło. Na happy end ognisko, kiełbaski i muzyka na żywo. Akordeon, gitara i bęben. No to bum!\nA Janczary? Piękne miejsce, niezwykle przyjazny i chętny do zabawy pies, duże izby, ale brudne filiżanki, zalana łazienka i włos na talerzu. Nie polecam też jedzenia. Zupa z proszku, drugie danie (drobiowy schabowy i karkówka w sosie własnym) też nie pobudza apetytu. Ale za to pyszne buraczki z czosnkiem.\nTagi: Akademia Interaktywnych Mediów, Barczewko, Dziennikarstwo, Dziennikarz, Gazeta Olsztyńska, Janczary, stadnina, szkolenia\nPo co przewracać papieża, czyli popularność z przypadku\nZnasz ten stary dowcip o kobiecie, która szukała męża? „Gonił mnie, aż go złapałam”. Ze sławą jest tak samo. Pragniesz jej, ale gdy ją złapiesz, uświadamiasz sobie, że cały czas czekała na ciebie.\nChcesz być sławny? Skocz z wieżowca, ale wcześniej zaproś media albo chociaż nagraj swój wyczyn, a film zamieść na YouTube. Jeśli los będzie ci sprzyjał, przeżyjesz i staniesz się najpopularniejszym skoczkiem sezonu. Ale to też nie jest pewne, bo skakanie z drapacza chmur to czyn zapewne zamierzony. Innymi słowy: nastawiony na cel, czyli na sławę. A ludzie nie lubią „podlizu pod publiczkę”. Wolą autentyczność, przypadek i zbieg okoliczności.\nI tym właśnie sposobem kilka dni temu Duńczyk Carsten Ohm zyskał sławę jako człowiek kruchy i poddający się sile grawitacji. Pojawił się w telewizji jako specjalista od polityki socjalnej, a wyszedł jako "ten facet, który zemdlał na wizji". Plum, fiknął i zniknął za blatem stołu. Miał facet swój dzień — przede wszystkim w internecie. Każdy chciał zobaczyć osuwającego się na podłogę fachowca. W Danii nie ma już pewnie osoby, która nie znałaby Ohma.\nW Polsce też zdarzają się przypadki sławy bez powodu, a nawet bez talentu. Znana z tego, że jest znana… jest Frytka. Chyba każdy wie, że "to ta, która bzykała się z Kenem w Big Brotherze”. Dziś owo dziewczę może się dwoić i troić, a i tak z szufladki nie wyjdzie. Frytka z takim imagem zbyt głęboko weszła w świadomość Polaków i nawet mocna szminka niczego nie zatuszuje.\nZ Krzysztofem Konowoiczem jest podobnie. Na zawsze zostanie komicznym kandydatem na prezydenta Białegostoku. Nawet często w żartach go cytujemy:\nChcę wyprowadzić policje, żeby policja pilnowała całego naszego porządku, bo od tego jest policja i straż miejska. Od tego oni są! Od tego są oni! Od tego są.\nMłodzież za dużo pije wódki, za dużo pije wina, za dużo pije alkoholu spożywa. Jak ja prezydentem zostanę, miasta Białegostoku, to młodzież nie będzie miała, ani nic, do ust alkoholu.\nA w nocy to wie pani, łatwo wszystko... Wszystkie koty są czarne, nie ma białych.\nPrzypadkowa sława czasem jest jak więzienie. Nie tak łatwo wyswobodzić się z kajdan, jakie serwują media. Niby czas leczy rany, niby ludzie zapominają, bo inni przypadkowi gwiazdorzy przyciągnął ich uwagę. Jednak internet jest chłonny, wystarczy tylko wyklinać przypadkową frazę.\nTak, wszystkie kraje mają swoich „popularnych z przypadku”. Świat też ma.\nSusanna Maiolo na wieki zostanie zapamiętana jako "ta, która przewróciła papieża".\nPodczas pasterki w Watykanie kobieta przewróciła papieża\no 16:54 1 komentarz: Linki do tego posta\nTagi: cytat, Frytka, Kononowicz, papież, popularność, przypadek, sława, Susanna Maiolo\nCo zrobić, żeby święta były udane? I Boże Narodzenie, i Wielkanoc, i imieniny, urodziny, sylwestry, rocznice. Co zrobić, żeby każda impreza dawała kopa, a nie zwalała z nóg?\nPo pierwsze trzeba zarobić dużo pieniędzy, aby je potem wydawać. Najlepiej kupić gotowe jedzenie, żeby nie wylewać siódmych potów przy pieczeniu i gotowaniu. Dla bardziej rozrzutnych proponuję wynająć kucharzy, ale tych najlepszych trzeba zamówić na kilka miesięcy przed imprezą. Chłopaki mają wzięcie.\nŻeby całkowicie się nie zatracić w dobrobycie, proponuję wszystko samemu ułożyć na półmiski i podać. Miano dobrej gospodyni — bezcenne.\nKiedy tłum nasyci się do pełna, trzeba zakasać rękawy i zmywać. Tu potrzebna jest zmywarka. Reklamy mówią, że to oszczędność wody, a życie pokazuje, że to oszczędność czasu. I nerwów. Kręgosłup też skorzysta. Do świąt bez zmywarki nie podchodź!\nDobrze widziany w domu organizatorów imprezy jest też kontener na odpadki poprezentowe. Tu wrzuca się opakowania, plastiki, torebki, gumki i wszystko, co w prezencie jest zbędne, a co czyni go większym i bardziej efektownym. Tam, gdzie są dzieci, kontener musi być nad wyraz chłonny — dziecięce prezenty są zazwyczaj największe.\nKontener wywiezie oczywiście specjalna firma wywozowa. Zapuka do drzwi i gratisowo odbierze odpadki. Są święta przecież, więc trzeba sobie pomagać.\nA po świętach? Mile widziana w domu jest firma remontowa albo co najmniej ekipa wykwalifikowanych sprzątaczek. Ktoś po imprezie musi posprzątać, prawda? Stoły należy poskładać, obrusy wyprać, pozamiatać stłuczone szkło, odkurzyć…\nW życiu wszystkim powyższym zajmuje się kobieta. Albo jedna, albo dwie, albo nawet trzy — w zależności w ile kobiet rodzina jest wyposażona. Dla nich „świąteczny odpoczynek” ma zupełnie inny sens i inaczej pachnie. Na pewno nie zapachem rozgrzanej kuchni.\nTen wpis dedykuję wszystkim matkom Polkom i polskim gospodyniom. Życzę im odpoczynku między świętami, bo polski zwyczaj nie kameleon — szybko się nie zmieni.\nPodobnego zdania jest moja koleżanka Magdalena Wilde, która wygłosiła słowo w :Gazecie Wyborczej":\nDenerwuje mnie patriarchalny charakter świąt. Niby są dla wszystkich, ale kobiety siedzą głównie w kuchni. W zeszłym roku przyjechała do nas rodzina. I bardzo fajnie, że mogliśmy się spotkać. Tylko gdy wszyscy gościli się przy kominku i rozmawiali, ja z mamą siedziałyśmy niemal cały czas w kuchni. Przynieś, podaj, zmień nakrycia, posprzątaj potem — wszystko było na naszej głowie. I gdzie tu czas na gwiazdkową atmosferę?\nPS. Madziu, pozdrawiam!\no 14:18 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTagi: Boże Narodzenie, gotowanie, impreza, kobieta, kuchnia, Praca, święta, Wielkanoc\n— W wigilii jest coś fajnego, tego wieczoru kiełkuje w nas ziarenko nadziei — przyznaje Szymon Hołownia, publicysta katolicki.\nMówi o sobie: Uświadomiłem sobie ostatnio, że jestem niczym przedwojenna pomoc kuchenna (finezja rymu niezamierzona). Interesuję się wyłącznie religią oraz popkulturą... O wigilii można więc tylko pogadać z Szymonem Hołownią.\nDzisiaj wigilia, a większość z nas jeszcze nie czuje klimatu świąt.\n— A mi się wydaje, że to wszystko wina naszego lenistwa. Potrafimy poczuć święta, ale nam się nie chce. Mamy niestety narodową skłonność do narzekania. Biczujemy się przed świętami, zwalamy wszystko na wszechobecną komercję i jęczymy, że świąt w nas nie ma i nie będzie. A właśnie, że święta w nas są — trzeba tylko w siebie wejrzeć. Komercja wcale nas jeszcze nie zżarła, bo jesteśmy odporni. Boże Narodzenie w Polsce ma wymiar bardzo silnie związany z sercem — z miłością, z relacją z najbliższymi. Nie da się od tego uciec. Dla niektórych Boże Narodzenie ma wymiar religijny, a dla innych...\nTo dni wolne od pracy.\n— Nie powiedziałbym tak. Dla innych Boże Narodzenie ma wymiar spotkania z drugim, bliskim człowiekiem. Często jest to idealna okazja, żeby pobyć razem.\nOkazja okazją... Często nie rozmawiamy ze sobą na co dzień, więc i w święta nie rzucimy sobie w ramiona.\n— W sumie racja. Jednak jeśli w rodzinie coś się psuje przez cały rok, w jeden wieczór niczego nie naprawimy. Nie przemówimy w wigilię ludzkim głosem. Święta są pochodną tego, co sobie urządzamy przez cały rok. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. Do Bożego Narodzenia trzeba się przygotowywać dużo wcześniej — każdego dnia przez cały rok.\nPretekstów do rozmowy nigdy nie brakuje — jednym z nich może być gra planszowa, dołączoną do pana książki „Monopol na zbawienie”.\n— Tak, to jest gra, w którą trudno grać bez rozmowy. Na tym ona polega, że ludzie podczas zabawy dochodzą do niesamowitych rzeczy. Pojawiają się pytania, odpowiedzi, wątpliwości, wyjaśnienia. Gracze dzielą się swoimi przeżyciami. To jest okazja do spotkania — nie tylko na polu gry, ale i w życiu.\nCzyli możemy uczyć się słuchać nawzajem.\n— To by było genialne! Ale nie przypisuję sobie aż tak wielkich mocy. Jeżeli ktoś psuje sobie relacje przez kilka lat, nagle mu się nie odmieni. Ale jest w wigilii coś fajnego — nawet jeśli nasze relacje są złe i szykuje się nam świąteczna katastrofa, kiełkuje ziarenko nadziei. Widzimy, myślimy, że nam się nie układa i właśnie te wyrzuty sumienia mogą być początkiem lepszego. I tego wszystkim życzę na te święta — żeby było nam lepiej ze sobą. Wesołych świąt!\nTagi: Boże Narodzenie, Hołownia, Monopol na zbawienie, Polacy, święta, wigilia, Wywiad\n— Jestem przeciwna wysyłaniu smsów z okazji świąt. I kartek właściwie też — twierdzi Beata Tyszkiewicz, aktorka. — Myślę, że pocztówka to tylko konwencjonalność i zwyczaj.\nPolak Polakowi oka nie wykole. Fakt, są chwile, gdy rzucamy się sobie w ramiona. Łączą nas narodowe tragedie, czasami świąteczny klimat. Ale tylko czasami — tego zdania jest też Beata Tyszkiewicz.\nŻyczliwość. To cecha Polaków?\n— Jesteśmy z natury ludźmi życzliwymi i czułymi na ludzkie potrzeby. Jesteśmy jednak często zakłopotani walką o pieniądze. Dobra tego typu są łatwo dostępne i w związku z tym zwiększa się na nie popyt. Zmieniamy się, inne priorytety wchodzą w grę. Pieniądze stają się nie tylko środkiem, ale i celem.\nPieniądze zmieniają ludzi, na więcej sobie pozwalamy, inaczej się zachowujemy. A jak u nas z zasadami savoir vivre’u?\n— Za mało jest konwencjonalnych stosunków. Jeśli już są, to są po prostu są poprawne. Nie wyrażają żadnych uczuć, ale za to ułatwiają szalenie życie.\nJak pani uważa — dobrych manier można się nauczyć w każdym wieku?\n— Oczywiście, że tak. Ale to kobiety uczą się znacznie szybciej od mężczyzn, bo są bardziej chłonne, uważne. Obserwują i dostrzegają wiele rzeczy. Panie w ogóle cały czas się czegoś uczą. Biorą przykład z różnych przekazów i zachowań. Nawet jeśli są w jakiejś sytuacji pierwszy raz, to bardzo się pilnują. A co z tego wynika, wyciągają wnioski i potem wykorzystują je w swoim zachowaniu. I ja to widzę! To dobrze świadczy o Polkach.\nW jakim stopniu nasza kultura różni się od zachowań innych narodowości?\n— Nie wiem, do czego doprowadzi wspólna Europa, ale różnie zachowują się różni ludzie. Jedni są bardzo zamknięci, egocentryczni i egoistyczni. Taka jest na przykład Szwajcaria. Takie są kraje pewnego luksusu — ale luksusu dla ludzi starszych. Inaczej wyglądają ogromne miasta jak Paryż czy Berlin, gdzie triumfuje młodość. Te miasta są bardzo międzynarodowe i to czuć na każdym kroku. Wystarczy wyjść na ulicę i od razu zauważa się naleciałości różnych kultur i zachowań. To się bardzo zmieniło, bo przecież kiedyś w Paryżu byli sami Francuzi. A dziś jest tam bardzo kolorowo.\nCzego możemy się nauczyć od innych narodów?\n— Przede wszystkim powinniśmy ograniczyć wylewność opowiadania o wszystkim. Polacy mówią o każdym szczególe swojego życia — począwszy od rodzinnych stosunków, a skończywszy na bardzo prywatnych kwestiach. Ja się nauczyłam, że na świecie o różnych rzeczach się nie mówi. Żona nie wie, ile mąż zarabia i wcale go o to nie pyta. To są tematy tabu. A u nas jest zupełnie inaczej. Startujemy z niższej pozycji, więc o wszystkim mówmy i wszystko jest przedmiotem rozmowy. Ale to jest słowiański atrybut. Łatwo Polacy mówią, że kogoś kochają. Cechuje nas łatwość, ale na pewno nie solidność.\nSkoro mowa o braku solidności, może można mówić też o nieszczerości?\n— Jeżeli jest miło, to niech ludzie oszukują. Przecież tak naprawdę na małej garstce osób nam zależy. A inni? Reszta niech będzie konwencjonalna i miła. Niech obowiązują jakieś reguły gry.\nMamy uczyć się od innych... a inni od nas? Jesteśmy w czymś lepsi?\n— Ja nie szukam takich cech. Myślę, że to nieskromne myśleć, w czym my jesteśmy lepsi. Raczej patrzmy na tych, którzy są lepsi od nas i uczmy się od nich. To tak, jakby mnie zapytać, w czym ja jestem dobra. Przecież to nie mnie oceniać! Ale jedno mogę powiedzieć — im ludzie są bardziej odsunięci od centrum Polski, tym są życzliwsi. Ale oczywiście gdy nie chodzi o miedzę, bo jeśli w tym sęk, to ho ho!\nJakie najbardziej zaskakujące pozdrowienia otrzymała pani w życiu?\n— Nie mam pojęcia. (śmiech) Nie zbieram takich dziwnych rzeczy. Jestem też przeciwna wysyłaniu smsów z okazji świąt. I kartek właściwie też. Myślę, że pocztówka to tylko konwencjonalność i zwyczaj. Oczywiście zawsze jest miło, że ktoś pomyślał. I nie tyle, że napisał, to jeszcze wysłał pozdrowienia. Ale czy nie lepiej by było, gdyby ludzie się spotykali? O to jest dziś bardzo trudno. Każdy goni gdzieś za swoim.\nTo może zamiast kartki... lepiej zadzwonić?\n— Komuś możemy przeszkodzić swoim telefonem. Uważam, że lepiej list napisać. Ale kto dzisiaj pisze listy?\no 12:43 1 komentarz: Linki do tego posta\nTagi: kartki świąteczne, savoir vivre, święta, Tyszkiewicz, Wywiad, życzenia\nTakiej sławy jeszcze nie doświadczyłam. Wszyscy znajomi, którzy przez wieki się do mnie nie odzywali, raptem ożyli. A wszystkiemu winne Demotywatory.pl i skomentowane zdjęcie z tego bloga.\nCzy muszę komentować ten demotywator?\nTo dowód na to, że nie ma anonimowości w internecie. To, co wrzucone, może być nie tyle różnie interpretowane, ile rozmaicie wykorzystane. Daję więc przykład, kłaniam się i pozdrawiam. I tym właśnie sposobem zostałam demotem. Demotem w śmietniku.\nA mogłabym się obrazić, zgrzytać zębami, bo przecież moja facjata została wykorzystana bez mojej zgody. Komentarz do tego obrazka zmajstrował nijaki sobi1973 — internauta, który myśli, że kryjąc się pod nickiem zostaje anonimowy. Guzik prawda! Przykład redakcyjnego kolegi Łukasza Pączkowskiego dowodzi, że nie ma pomysłów i wpisów bezimiennych. Łukasz został zbluzgany przez pewnego niezidentyfikowanego internautę. Zgłosił sprawę na policję i okazało się, że obelgi miały swój finał w sądzie. Iście personalny finał. Kto wygrał? Oczywiście Łukasz. Procesem udowodnił, że nikt dziennikarzowi niezasłużenie nie będzie pluł w twarz. Ani dziennikarzowi, ani panu Jankowi, ani tobie.\nMam nadzieję, że więcej takich kroków nie będę musiał podejmować i takich panów B. będę poznawał normalnie, a nie na sali rozpraw. Może będzie to nauczką dla tych, którzy wciąż decydują się na głupotę w komentarzach. Pan B. już wie, że więcej czegoś takiego nie zrobi.\n(Łukasz Pączkowski: Anonimowość w internecie to mit)\nNie chodzi tylko o chamskie komentarze. Demotywatory.pl — tak popularne przecież — też mogą obrażać czyjeś uczucia. Nawet nie chodzi o samowolne wykorzystanie czyjegoś wizerunku (co jest karygodne), ale przede wszystkim o podpisy. Nie zawsze są zabawne, dwuznaczne, ironiczne. A przecież każdy wie — i ty, i ja — że chamstwo w sieci kwitnie. Demotywatory zresztą też!\n> Przeczytaj tekst o olsztyńskich śmieciarzach\nNiektóre demotywatory są genialne!\nTagi: anonimowość, chamstwo, demotywatory, Internet, komentarze\nSzacun dla polskiej policji! Skradziony napis z muzeum Auschwitz-Birkenau wraca na swoje miejsce. Złodzieje jednak do domu nie wrócą — już siedzą w areszcie. Nareszcie.\nTo sobie chłopaki poświętowali. Pięciu ich było. Zaplanowali, 18 grudnia ukradli tablicę z Auschwitz „Arbeit macht frei”, pocięli ją na trzy kawałki i chcieli sprzedać. Na szczęście policja — wzorem z W11 — natrafiła na ślad złodziei i napis wrócił do muzeum w Oświęcimiu.\nBiedne żony tych facetów. Wierzyły, gdy ci mówili, że idą na ryby. Że jadą za miasto, wywiercą przeręble i złowią karpia. A tu zonk — ani karpia, ani męża na wigilii.\nBiedni złodzieje — mieli takie plany, że głowa mała. Miliony już im się śniły, radość dzieciaków z drogich prezentów. A tu zonk — ani uśmiechów, ani prezentów, ani tatusia.\nZa kradzież napisu mieli dostać 20 tysięcy złotych do podziału od szalonego kolekcjonera ze Szwecji. Żadne to miliony.\nZupełnie inaczej będą wyglądały święta w policyjnych rodzinach. Mężowie awansują, żony swoje biusty napompują dumą, przytulą w nocy. Dobra praca jednak popłaca. A nie było łatwo — trzy dni ciężkiej roboty. Policjanci odebrali ponad 120 zgłoszeń telefonicznych. Klęli jak szewcy, bo za trafną odpowiedź obiecano nagrodę pieniężną. 5 tysięcy dał małopolski komendant policji, 10 tys. zł firma ochroniarska, a aż 100 tysięcy zł dyrekcja muzeum Auschwitz-Birkenau. Taka suma to łakomy kąsek, piechotą nie chodzi.\nZłodzieje wiedzieli, kiedy zdjąć tablicę, by nie natknąć się na obchód strażników z Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau. O trzeciej w nocy wartownicy widzieli napis. Dwie godziny później - podczas kolejnego obchodu - już go nie było. Sprawcy przeciągnęli go blisko kilometr od bramy, na przeciwległą stronę dawnego obozu. Stamtąd po przecięciu drutów kolczastych i przeciśnięciu się przez wyrwę w betonowym, historycznym ogrodzeniu obozu wynieśli go na zewnątrz.\nSkradziona tablica nie była zbyt ciężka. Na metalową konstrukcję składa się obramowanie z pustych w środku rurek i wykonane z płaskowników litery. Byłby ją w stanie udźwignąć nawet jeden silny mężczyzna.\nPrzestępstwa dokonano zaledwie dwa dni po tym, gdy rząd Niemiec zdecydował o przekazaniu 60 mln euro na zasilenie Funduszu Żelaznego Fundacji Auschwitz Birkenau. Jest to aż połowa kwoty potrzebnej na kapitalną konserwację byłego nazistowskiego obozu koncentracyjnego.\n(Skradziono symbol Zagłady)\nPolicja stanęła na wysokości zadania. Leciały słowa na k..., telefony tarabaniły aż tu raptem pojawił się głos w słuchawce. Ten głos.\nGratuluję panom policjantom, że pomimo przedświątecznych porządków, zakasali rękawy i pracowali. Żony się martwiły, a ci szukali. Żony kanapki szykowały, a ci jedli w robocie. Węszyli, wypatrywali, nasłuchiwali. Natrafili! Na północy Polski, w lesie pod stertą gałęzi i śniegu pojawiła się trójca — najpierw ARBEIT, potem MACHT, na końcu FREI.\nTak minęła policjantom niedziela. Złapali złodziei i od dziś będą wyciskać z nich ile wlezie. Oj, posiedzą panowie z dziesięć lat. Kiedy wyjdą na wolność, żony posiwieją, dzieci zmężnieją, a oni wstydzić się będą wyrobionego przez czas garbu. Mówi się na to bagaż doświadczeń...\nW pracy nie jest cacy, czyli kto ukradł napis z Oświęcimia?\nFilm i zdjęcia z zatrzymania\no 10:42 1 komentarz: Linki do tego posta\nTagi: Arbeit macht frei, Auschwitz, Litewskie Muzeum Morza, napis, Oświęcim, policja Auschwitz-Birkenau, złodziej, złodzieje\nI Warmiński Jarmark Świąteczny przyciągnął tłumy spacerowiczów. Zapowiadane atrakcje wypaliły — karuzela i iluminacje świetlne. Gorzej z lodowiskiem — aż zmroziło amatorów łyżwiarstwa.\nLubię, gdy Olsztyn tętni życiem. Lubię, kiedy ludzie rodzinnie spędzają czas. Lubię, gdy dzieciaki bawią się na całego. Takie wrażenia miała zapewnić impreza, która jest w Olsztynie nowością.\nNa I Warmińskim Jarmarku Świątecznym byłam w niedzielę — w czwarty, ostatni dzień zabawy. Przybyłam, zobaczyłam… donoszę.\nJarmarkowanie zaczęłam od przejażdżki 120-letnią wenecką karuzelą. Niby dobijam do trzydziestki, ale kto mi zabroni czuć się dzieckiem? Karuzela dała radę — rozbawiła mnie prawie do łez. Ach, jak to przyjemnie cofnąć się w czasie. No, może nie o 120 lat, ale… chociażby o te dwadzieścia. Param pam pam!\nSkoro już chciałam poczuć jarmark na własnej skórze, na chwil kilka stałam się Eskimosem. Lubię psy, więc ogromniasty przyjaciel strzegł mojego świętego spokoju. Huskych było więcej — nie tylko na monidle, ale przede wszystkim na żywo. Było więc szczekanie live, piszczenie, leżenie i prezentowanie się w pełnej krasie. Pies to potrafi… w wiosce eskimoskiej tym bardziej.\nJarmark reklamowany był nie tylko karuzelą, a przede wszystkim stałym lodowiskiem na Targu Rybnym. Owszem, lodowisko stanęło, ale nie bardzo rozumiem po co. Byłam na jarmarku kilka dobrych (bardzo dobrych chwil), a lodowisko świeciło pustkami. Kiedy rozmawiałam w sobotę ze znajomymi, że lód na jarmarku jest martwy, nie wierzyłam. Ale uwierzyłam.\nNie powiem, tafla lodu gładka jak pupa niemowlaka. Moje zdanie potwierdził wysportowany pan, który przyszedł z przewieszonymi łyżwami przez ramię. Pokręcił się, popatrzył na nieskazitelnie śliski lód i z przekleństwem na ustach odszedł. Zmroziło go pewnie, gdy zobaczył bezludzie. No właśnie, po co wykrzykiwać, że pierwsze lodowisko w centrum Olsztyna jest głównym punktem jarmarkowego programu? Jak jest, skoro nie jest?\nPrzy lodowisku zawisła tablica informująca, że lód czynny jest od piątku od godz. 19. Czyżby tylko wtedy? Jarmark przecież trwa o wiele dłużej! Nie to, że od czwartku, to przede wszystkim do niedzieli — przez cały weekend! Owszem, może lód zaczyna przyjmować łyżwiarzy, gdy mocno się ściemni, bo wtedy — mniemam — jazda w świetle kolorowych lampek jest frajdą. Ale… dzieciaki wieczorami siedzą już w domach, a to przecież dla nich łyżwy są największą atrakcją, prawda? Hmm, za lodowisko stawiam jarmarkowi wielki minus. Myślałam, że na Targu Rybnym będzie ostrrro, a nie tylko cicho i gładko.\nJedyną przynętą na Targu Rybnym — poza wiejącym pustką i chłodem lodowiskiem — była lodowa figura świętego Jakuba. Patron Olsztyna wyglądał jednak bardziej na plastikowy pomnik niż na wyrzeźbiony w lodzie. W dotyku nie był nawet zimny (żeby o lodowym nie wspomnieć). Ale mogę się nie znać, mógł Jakub zostać „zakonserwowany”.\nLodowisko na szczęście świetnie zastąpiła wata cukrowa. Inne emocje, ale równie słodkie doznania.\nStarówkę oblały iluminacje świetlne. Olsztyn stał się magicznym Olsztynem — chociaż na chwilę kolorowe światła przyćmiły prowincjonalny klimat. I Bóg zapłać!\no 20:48 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTagi: Olsztyn, Starówka, Warmia, Warmiński Jarmark Świąteczny\nPrzyszli, ukradli i poszli niezauważeni. Napis „Arbeit macht frei” zniknął z bramy muzeum Auschwitz-Birkenau. Czuję, że to złodziejska prowokacja — dziś co druga firma kojarzy się z obozem zagłady. Prawa pracowników giną w oczach.\nJakim cudem napis „Arbeit macht frei” zniknął z oświęcimskiej bramy? Przecież to nie bułka, którą można schować do kieszeni i wyjść cichaczem ze sklepu.\nDzisiejszego ranka nie potrzebowałam kawy, gdy radio powiedziało mi, że brama obozu koncentracyjnego została ogołocona. Aż za głowę się złapałam, bo Auschwitz-Birkenau jest monitorowane. Muzeum zatrudnia też czterech nocnych stróżów. Spali? Pracowali? Hm, pewnie od obowiązków się uwolnili. Tak, pewnie spali snem kamiennym, bo takiego żelastwa, jakie ukradziono, nie da się od tak zdemontować. Żeby skraść pięciometrową tablicę, złodzieje odkręcili ją tylko z jednej strony. Śruby z drugiej trzymały się zbyt mocno, więc je upiłowali. Pilnikiem? Cichaczem?\nPo co złodziejom symboliczny napis? A może to prowokacja? Na złom z tym nie pójdą, na choince nie zawieszą. A może chcieli udowodnić, że obozy pracy to nie przeszłość, a teraźniejszość? Czuję, że jakiś szef dostanie ten napis w prezencie. Pracownicy zapakują go w czerwony papier, przykleją kokardkę, podpiszą „dla kochanego pracodawcy” i wręczą podczas firmowej wigilii. I będzie to strzał w dziesiątkę — trochę ironiczny, trochę symboliczny, trochę wredny — fakt. Ale jakiego sobie pracownika wychowasz, takiego masz. Może miły jest w rozmowie z tobą, drogi szefie, może udaje, że w pracy jest cacy, ale swoje myśli. A wiadomo nie od dziś, że nerwy puszczają.\nCzasy mamy takie, że nie pracujemy, ale zapierdalamy. Używam tego słowa celowo — wczoraj, 17 grudnia, obchodziliśmy Dzień Bez Przekleństw, więc dzisiaj już śmiało można mówić prosto w oczy. Wszystkie chwyty dozwolone — jakie życie, takie słownictwo.\nPraca czyni wolnym? Tak, przed północą, kiedy dobijasz do domu i po omacku nastawiasz budzik, żeby nie zaspać do roboty. Ale wolności nawet w snach nie doświadczysz, bo szef — jak nigdy — zmienia się w koszmar. Przywdziewa mundur SS-mana i wydaje polecenia w iście niemieckim stylu. Ma pejczyk, buty po kolana i binokl na zajadle wściekłym oku. Aż pot cię zalewa, przewracasz się z boku na bok, zaciskasz wargi, zwijasz w kłębek... No niech wreszcie ten koszmar się skończy! Aż tu raptem dzwoni budzik. Jaka ulga — ARBET MACHT FREI!\nAle, na Boga! Pomimo wszystko, kochani złodzieje, nie pochwalam waszego pomysłu. To chwyt poniżej pasa. Dupki z was, a nie bohaterowie!\nPS. Napis nad bramą "Arbeit macht frei" jest jednym z symboli obozu. Wykonali go więźniowie z komanda ślusarzy pod kierownictwem Jana Liwacza (numer obozowy 1010). Świadomie odwrócili literę B — jako zakamuflowany przejaw nieposłuszeństwa.\n"Barbarzyństwo, skandal, przekroczono wszelkie granice"\nNajmroczniejsza strona człowieczeństwa\nTagi: Arbeit macht frei, Auschwitz, brama, kradzież, Oświęcim, Prowokacja, złodziej\no 00:01 1 komentarz: Linki do tego posta\n„Dom zły” Wojtka Smarzowskiego to film o nieuchwytnej prawdzie. To film o moralności, którą trzeba zniszczyć. To film przede wszystkim o wódce, która jest do wypicia. Ale nie powiem: na zdrowie...\nWódka jest wszędzie. W stodole, w gardłach milicjantów, w oczach prokuratora, na stole, pod stołem, na mrozie, w cieple, w goryczy. Bez wódki — zdaje się — nie ma Polaka. Bez wódki nie ma życia, a przede wszystkim sensu życia. Wódka jest nałogiem, bogiem, napędza akcję. Rządzi naturą, państwem, systemem. Jest główną bohaterką.\nW "Domu złym" wszechobecny jest też brud. Na ścianach, między zębami, pod paznokciami, w duszy, w myśli, w tańcu. Kobiety są brudne, mężczyźni nieświeży, plecy świecą się od potu. Nawet poród nie ma niczego wspólnego z „rodzeniem po ludzku”. Krzyk rodzącej kobiety nie jest krzykiem dającym życie. To krzyk rozpaczy, krzyk śmierci… tej sprzed kilku lat. I tej z dziś — krzyk nędzy.\nPolska u Smarzowskiego śmierdzi, a nawet cuchnie. Tapla się w błocie, które – niczym refren – pojawia się na ekranie. To Polska B, a nawet C... A miło być tak bezpiecznie.\nPewnej ulewnej nocy 1978 roku Edward Środoń (Arkadiusz Jakubik) pojawia się przypadkowo w domu Dziabasów (Kinga Preis i Marian Dziędziel). Początkowa nieufność gospodarzy ustępuje miejsca tradycji: gość w dom, Bóg w dom. Na stole ląduje wódka, języki się rozwiązują, a zawiązuje przyjaźń. Jak się okazuje – tylko na chwilę. Pijani mężczyźni planują bimbrowi biznes, chwalą się swoją gotówką… W końcu popijawa przeradza się w krwawą rzeź. W roli głównej: siekiera.\nRównocześnie Smarzowski prowadzi widza w przyszłość. Jest 1982 rok. Ten sam dom, ta sama izba. Tylko błota brak, bo to środek białej zimy. Śnieg zasypał całe zło, które tu się zdarzyło. Na próżno go szukać. Ekipa śledcza z porucznikiem Mrozem na czele (Bartłomiej Topa) rozpoczyna jednak dochodzenie. W progu ponownie staje Środoń. Ma pomóc w rekonstrukcji tajemniczej zbrodni sprzed czterech lat. Kto zabił? Ale dojście do prawdy nie jest najważniejsze. Istotniejszy jest nie tyle alkohol, ile perfidny system. Tu gra toczy się o prawdę, sumienie i moralność. Ale Wojtek Smarzowski w tym miejscu stawia bardzo poważne pytanie: po co to komu?\n"Dom zły" to być może najważniejsze rozliczenie z komunizmem, na jakie zdobyło się polskie kino w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Jednak Smarzowski nie próbuje na siłę uniwersalizować opowiadanej przez siebie historii, ani obciążać jej martyrologicznym balastem. Pilnuje, by fabularne nitki nie wypadły mu z rąk i z zegarmistrzowską precyzją porusza się między dwoma planami czasowymi. Wraz z rozwojem akcji zagęszcza atmosferę i nie rozładowuje napięcia aż do samego końca. Realistyczne z pozoru sceny płynnie przechodzą u niego w dziką fantasmagorię, puentowaną bardzo często smoliście czarnym humorem.\n(Łukasz Muszyński: Uciec, ale dokąd?)\nGenialne aktorstwo – nie ma Smarzowskiego bez swojej stałej ekipy. Aż sobie pomyślałam: że też ten Dziędziel musi zawsze dostawać po tyłku. Nigdy nie gra bohatera, zawsze wciela się w rolę ofiary polskich cuchnących ambicji. W "Weselu" traci rodzinę i palec, w "Domu złym" bilans strat jest znacznie większy. To taki everyman polskiej głupoty.\nPolska z lat 70. i 80. ukazana w "Domu złym" to nie Polska z "Popiełuszki", to nie kraj romantycznych rewolucjonistów, patriotycznych zrywów, pięknych Polaków. Po scenie chodzą istoty rozbite, zdemoralizowane, brutalne i zdesperowane. Oto jak hartowała się stal, oto ten bagaż, z którym weszliśmy do Europy. Możemy go nie widzieć, ale on jest w nas.\n(Jakub Socha: Wśród faworytów)\nDetale. To dzięki nim Smarzowski zrobił aż tak przerażający film. Nie oszczędza widza, nie serwuje mi łatwego i przyjemnego kina. Wali po mordzie – nie da się tego inaczej ująć w słowa. Wali właśnie drobiazgami, niuansami, z których wyłania się polski obraz sprzed laty. Bo PRL, czyli ten „dom zły”, miał nie tylko kiepskie fundamenty, ale koszmarne piwnice. Czy wszystkie je zasypaliśmy?\no 22:26 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTagi: Alkohol, Dom zły, Dziędziel, Film, Jakubik, Polska, Preis, PRL, Recenzja, Smarzowski, Topa\no 16:33 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n— Szanuję ciężką pracę redaktorek z kolorowych pism — przyznaje Tomasz Jachimek, satyryk. — Ale uważam, że wywiady w tych pismach nie są ważne.\nNazywa się Jachimek. Tomasz Jachimek. Urodą nie powala, wydaje się być rozmowny, ale nie zawsze. Po piwie gadać nie chce. Rozmowa z nim przypomina grę w ping ponga — szybkie pytanie, jeszcze szybsza odpowiedź.\nTo dobrze, że kabareciarz ma hobby. Na swojej stronie wymienia pan, że lubi tenis, scrablle, książkę i piwo... Tylko jedną książkę?\n— Książkę pojmuję nieco szerzej i nie jestem w stanie wskazać swojej ulubionej.\nMam nadzieję, że nie jest to książka telefoniczna.\n— Nie! Książka to dla mnie rzecz użytkowa, którą się otwiera, korzysta się z niej, przegląda się ją albo „przeczytuje”. I jest z książką przyjemnie.\nA piwo, jakie musi być, żeby czuł pan niebo w gębie?\n— Wybredny nie jestem. Piwo może być dowolne — byle jasne. Pianka na dwa palce nie ma dla mnie znaczenia. Oczywiście lubię piwo zimne. I tyle.\nDo czego przyznaje się kabareciarz po jednym piwie?\nDo czego przyznaje się kabareciarz po trzech piwach?\n— Też do niczego. Po trzech piwach też nic nie gadam.\nA po pięciu?\n— Po pięciu to nie jestem w stanie już nic powiedzieć, więc też nic nie mówię. Milczę jak głaz.\nOj, nie umówiłabym się z panem na piwo... Nudny z pana kompan.\n— Zgadza się, picie piwa przebiegałoby w zupełnym milczeniu. Ale przyznam, że raczej nie piję w pubach, bo piwo najlepiej smakuje mi przy oglądaniu meczów. Albo się gada, albo ogląda piłkę nożną, prawda?\nNie krzyczy pan przy golach?\n— Nie, absolutnie! Jestem kibicem przeżywającym wewnętrznie.\nNa swojej stronie podaje pan wzór wywiadu dla redaktorek z kolorowych pism. Są banalne pytania i równie śmieszne odpowiedzi. Dlaczego ma pan uprzedzenia do dziennikarek? Czyżby się powtarzały?\n— Ależ ja nie mam żadnego uprzedzenia! Staram się paniom z kolorowych pism ułatwić życie. Nie muszę się fatygować, nie muszą telefonować do mnie, bo podaję im ściągę wywiadu. Wystarczy pytania z odpowiedziami przekopiować i mieć z głowy rozmowę ze mną. W ten sposób wyrażam swoją sympatię, szacunek i uwielbienie dla ich ciężkiej pracy.\nSkopiować pytania? Bo w każdym kolorowym piśmie taki sam Jachimek?\n— Wywiady w takich pismach nie mają najmniejszego znaczenia. Myślę, że w kolorowych pismach nie liczy się to, co ludzie mają do powiedzenia.\nCzyżby zdjęcia były najważniejsze? Pańskie zdjęcia?\n— Ależ skąd! (śmiech) W kolorowej prasie nawet moje zdjęcia nie są ważne. Najbardziej liczy się sprzedaż. Tak, liczy się sprzedaż.\nAle pan też się sprzedaje — ludzie kupują bilety, pan ich bawi. Do czego bycie śmiesznym zobowiązuje?\n— O matko święta! Do niczego. Publiczność nie może stawiać mi warunków. Widzowie to nie jest czarna zbita masa z takimi samymi upodobaniami. Publiczność ma swój gust, a każdy widz ma swojego faworyta. Jedni lubią takich, inni owakich, więc wszystkim się nie dogodzi. Jeśli człowiek mówi, że się podliże publiczności — że będzie śmieszny w taki a taki sposób — szybko przepadnie. Publiczność w mig się zorientuje, że taki komediant chce ich zrobić w balona.\nCzyli trzeba być sobą.\n— Tak! Jeśli mam wysnuć ostateczny wniosek — zgadza się. Trzeba być sobą, bo najlepiej jest być sobą.\nPanie Tomku, niech mi pan wytłumaczy: co to jest patison?\n— To jest albo ogórek, albo warzywo.\nTo ogórek nie jest warzywem?\n— Niech będzie, że jest. Ale patison to jeszcze inna rzecz — to nagroda na festiwalu kabaretowym w Zielonej Górze. Dlatego patison kojarzy mi się wyłącznie z figurką z brązu, jaką dostają nagrodzeni zdolni kabareciarze. To jest właśnie patison.\nMieszkam w Olsztynie, mieście wielu jezior. Lubi pan pływać?\n— Pływać? Ale jak pływać?więc\nWpław albo łódką.\n— Wpław lubię. Ale tylko prywatnie preferuję takie pływanie. Zawodowo nie zanurzam się w wodzie.\nAle zawodowo skacze pan na głęboką wodę. Rozbawić tłum z gustem to trudna rzecz.\n— Lubię skakać na głębiny. Tak samo jak lubię pływać.\nNago czy w slipkach?\n— I nago, i w slipkach. Ale na scenie jestem zazwyczaj ubrany.\nTagi: Jachimek, Kabaret, Piwo, Wywiad\nNie ma uroku osobistego, ale ma urokliwe delfiny. Kłajpeda jest miastem szczególnym na Litwie — morze, żurawie i roztańczone walenie… powalają na kolana.\nKłajpeda ani ziębi, ani grzeje. Nie ma się co zachwycać miastem, ale warto pojechać. Paradoks? Tak, bo Kłajpeda ma to, czego nie ma cała Polska. To właśnie tam znajduje się delfinarium. Ba — jest to najbliższe delfinarium, do którego Polak może się wybrać!\nA czy jest co oglądać w Kłajpedzie? I tu zaczynają się schody, mimo iż Kłajpeda płaska jak deska. Smakosz architektury pewnie znajdzie coś godnego uwagi, ale ja — szybki piechur — nie zatrzymałam się dłużej w żadnym miejscu. Kłajpeda sprawia wrażenie miasta chaotycznego, użytkowego, a nie szczycącego się urodą. Nie dziwię się, bo głównym punktem miasta jest największy port na Litwie. I ten rzeczywiście robi wrażenie, bo ja — szybki piechur — zatrzymałam się, żeby nasycić się widokiem rozciągniętych na brzegu żurawi. A ile ich jest? Nie zliczyłam, palców u rąk i nóg nie starczyło.\nW Kłajpedzie byłam 6 grudnia i właśnie w mikołajki natrafiłam na jarmark, który w mieście jest tradycją. Miejscowi mówią, że od sześciu wieków corocznie rozkładają się stragany, a sprzedawcy zachęcają do kupna rzeczy przydatnych i mniej przydatnych. Są bursztyny, kapcie, chleb litewski, broszki zrobione na szydełku — litewski hit, a przede wszystkim drewniane rosyjskie laleczki, czyli matrioszki. Ta uliczna sprzedaż to miniatura naszego polskiego Jarmarku Dominikańskiego.\nBóg się rodzi, moc truchleje — w Kłajpedzie również. Na starówce ustawiono szopkę bożonarodzeniową — trochę kiczowatą, ale większość szopek świata urodą przecież nie grzeszy. No, może krakowskie szopki wybijają się ponad szeregi… Co też ciekawe — nigdzie w okolicy nie dojrzałam kościoła, więc szopka jest jednym z elementów świątecznego wystroju miasta. Przy choince wystrojonej w czerwone gwiazdy (przypominające sowieckie insygnia) olbrzymia stajenka wygląda rozkosznie. I to właśnie przy świętej rodzince ustawiają się osoby chętne fotografowania. Tu błysk, tam klik… Na pamiątkę. Z Jezuskiem za plecami — tylko w Kłajpedzie, tylko w miniaturowym Betlejem!\nNudzę? Znaczy, że o delfinach powinnam już napisać? Dobrze, będzie o delfinach. Żeby dotrzeć do delfinarium, trzeba załapać się na prom, który z centrum Kłajpedy przepłynie na Mierzeję Kurońską. Rejs trwa ok. 7 minut, ale podróż jest niewątpliwą atrakcją miasta. Podobno Litwini mieli wybudować most, ale machnęli ręką — skoro prom sprawia ludziom tyle radochy, niech zostanie. I został, i przewozi ludzi. Za niecałe trzy lity w obie strony.\nPodczas podróży można przyjrzeć się portowi — i żurawiom, i statkom, i wszystkiemu, co z morzem związane. Najciekawsi wydają się ludzie, którzy wielbią się w wędkowaniu — czerwone nosy i ukochane wędki. No i kumple, bez których połów nie ma smaku. To chyba litewska nadmorska tradycja — porywać się na flądry.\nAcha, o delfinach miało być? Ale jak mam pisać o delfinach, skoro w Kłajpedzie jest fantastyczne Litewskie Muzeum Morza? Tuż obok delfinarium znajduje się stara twierdza, w której utworzono miejsce skupiające ryby całego świata, rośliny podwodne, a przede wszystkim pocieszne zwierzaki. Są morświny, foki, są też boskie pingwiny.\nSą też te delfiny — kilka kroków dalej, w delfinarium. Są też takie toalety...\nA delfiny grają w kosza, tańczą, śpiewają i malują. Nie będę szczegółowo opisywać, zachęcam do obejrzenia filmu:\nZawsze, oglądając rozrywkowe pokazy zwierząt, zastanawiam się, czy nie cierpią. Zoo mnie przeraziło, ale delfiny wydają się być zadowolone z fikołków. Czyżby były dla nich frajdą? Zdaje się, że tak, a potwierdzają to wieloletnie obserwacje i badania, że człowieka i delfina łączy niesamowita więź:\nDelfiny pod względem inteligencji są drugim gatunkiem na ziemi po człowieku (na równi z szympansami)\nDelfiny, jako jedne z nielicznych zwierząt, potrafią imitować mowę ludzką.\nJacques Mayol był pierwszym człowiekiem, który zanurkował na głębokość 100 metrów. Zrobił to w taki sam sposób, w jaki nurkują delfiny — nurkując na jednym oddechu. Obalił w ten sposób teorię fizjologów.\nZnane są przypadki, kiedy delfiny pomagały rybakom, naganiając do ich sieci ryby.\nDzikie delfiny często przypływają blisko plaż, aby być pogłaskane przez człowieka.\nWielokrotnie zdarzało się, że tonących rozbitków na powierzchnię wody wynosiły stada delfinów.\nDelfiny odganiały stada rekinów od kąpiących się ludzi.\nJeżeli delfin upoluje rybę, często pierwszy kęs proponuje zaprzyjaźnionemu człowiekowi.\nDelfiny to jedyne ssaki na świecie, które potrafią prowadzić prawie tak inteligentną rozmowę jak ludzie.\nCzłowiek przestawia się wypowiadając swoje imię. Delfiny wydają charakterystyczny dla nich gwizd — w ten sposób się rozpoznają.\nWięcej o Litwie:\no 00:05 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTagi: Bałtyk, co zobaczyć, co zwiedzić, delfinarium, delfiny, Kłajpeda, Litewskie Muzeum Morza, Litwa, Mierzeja Kurońska, zwierzęta\n— Wszystko samo się toczyło, ludzie roznosili nas pocztą pantoflową. Z ucha do ucha, z ust do ust — o sukcesie Lao Che opowiada Mariusz „Denat” Denst.\nPamiętam ten czas, kiedy pierwszy raz słuchałam „Powstania Warszawskiego”. To był sierpień, więc wagę powstania poczułam nad wyraz. Potem pojechałam do Muzeum Powstania Warszawskiego, żeby ucieleśnić to, o czym czytałam w podręcznikach. Wcześniej nie czułam takiej potrzeby — ja z Olsztyna, ja z daleka... gdzie mi do powstańców? Dlatego dziękuję Lao Che, że zrobili płytę nie tyle genialną, co ważną.\nCzarne kowboje w końcu zagrają w Olsztynie, 10 grudnia.\n— No właśnie, graliśmy u was bardzo dawno temu. Ze sto lat będzie. A nasz akustyk jest z Olsztyna. Michał Dominowski wyrósł w stolicy Warmii, a teraz mieszka w Warszawie. Olsztyn jest jednak dla niego cały czas ważnym miejscem. Czy dłużej pobędziemy w jego rodzinnych stronach? Czasu mamy ostatnio mało, bo siedzimy w studiu i nagrywamy nową płytę.\nZnowu zaskoczycie? Bo co krążek, to inny...\n— Zgadza się, postaraliśmy się znowu odskoczyć od poprzednich dokonań. Tym razem użyjemy więcej elektronicznych dźwięków niż rockowych. Owszem, będzie to elektronika, ale „taka nasza”, taka w stylu Lao Che. Inaczej nie może być.\nAle chyba nie uciekniecie od rocka jak Agnieszka Chylińska!\n— Nie, nie chodzi nam o taneczną formę! Kierujemy się bardziej w stronę nowej fali, ale w naszej interpretacji. Podchodzimy do sprawy artystycznie i poważnie. Każda płyta to wyzwanie dla naszej grupy. Zawsze chcemy sprawdzić się w innej, nowej formie.\nTo jest fajne, bo się nie powtarzacie.\n— Tak, to jest fajne! Nie ma u nas ciągle tego samego grania. Dzięki takiemu podejściu do sprawy możemy nauczyć się wielu ciekawych rzeczy i to potem procentuje przy następnych albumach. Możemy poświęcić się takiej a takiej stylistyce, zgłębić ją po naszemu.\nI to w was cenię, bo nie osiadacie na laurach, a dostaliście tyle nagród, że głowa mała!\n— Bo to, co dla nas jest najważniejsze, to jakość naszego tworu, który produkujemy. Przyznam, że przy każdej płycie nie robiliśmy dużej promocji. Wszystko samo się toczyło, ludzie roznosili nas pocztą pantoflową. Z ucha do ucha, z ust do ust. Jeśli jakość jest dostrzeżona w naszym procesie twórczym, to bardzo nas cieszy i motywuje do kolejnych ciekawych posunięć.\nPodoba mi się to, że mówisz o procesie twórczym, a nie o zwykłym graniu.\n— Bo muzyka to proces. Tworzenie zajmuje dużo czasu — nie trwa ani tydzień, ani miesiąc, ale najmniej rok. Przygotowania do poprzednich produkcji zajmowały nam dwa, trzy lata — począwszy od samej aranżacji po realizację w studiu. Jeśli mamy czas, czyli przestrzeń, możemy dokonać właściwych wyborów. Czas pozwala nam weryfikować pomysły. Nawet nie gramy nowych kawałków na koncertach — póki ich nie nagramy. Nowy materiał na razie się rozwija. Studio też na pewno zmieni nasze zapatrywania, więc za jakiś czas dopiero coś zaprezentujemy. Chcemy robić naszą muzykę dobrze, a nie po łebkach. Chcemy być w pełni przygotowani. Nie zależy nam na improwizacji, która nie ma rąk i nóg.\nCzyli podchodzicie z szacunkiem do fanów.\n— Bo fanom wiele zawdzięczamy. To zawsze ludzie nas nieśli, a potwierdza to przede wszystkim sukces płyty „Powstanie Warszawskie”.\nDzięki wam, nie ukrywajmy, wiele młodych osób zastanowiło się nad tematem powstania.\n— A no właśnie, muzyka działa na ludzi, a zwłaszcza na osoby podatne na emocje. I właśnie ich odczucia są potem ogniwem, które rozogniają koncerty. Żywiołowa reakcja nie bierze się znikąd. Ona się buduje z dwóch stron — i z naszej strony, ale przede wszystkim ze strony publiczności.\nA może nagracie płytę z okazji 600-lecia bitwy pod Grunwaldem?\n— Rozumiemy znaczenie naszych dokonań i właśnie dlatego nie chcemy psuć już tego, co udało nam się stworzyć. Myślę, że podobne działania wpływałyby ujemnie na nasz zespół. Musimy szukać nowych rzeczy.\nAle „Bogarodzica” w waszym wykonaniu byłaby urocza!\n— Ach, na pewno ciekawie by zabrzmiała! I na pewno byśmy długo się przygotowali, żeby oddać klimat tego utworu. Ale zostawmy „Bogarodzicę” — mamy tyle pól do eksploatacji, że wolimy zdobywać nowe tereny. „Powstanie Warszawskie” było niezwykle wyrazista płytą i wszystkie albumy, które nagrane są w innym tonie, nie są do niej porównywane. Wolimy iść w tym kierunku, więc uciekamy od tematów historycznych. Ten kamyczek został już wrzucony do ogródka i ładnie się osadził.\no 14:58 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTagi: Lao Che, Mariusz Denst, Muzyka, Powstanie Warszawskie, Wywiad\nLetnia stolica Litwy oczarowała mnie... poza sezonem. Czyżby dlatego, że lubię morze o chłodnej porze? Nic z tych rzeczy. Pałanga ma zawsze gorącą atmosferę — nawet jeśli wieje. A może przede wszystkim dlatego?\nLitwo, ojczyzno moja… Adam Mickiewicz stracił serce, a pewnie i głowę dla Litwy. Nie dziwi więc, że tłumy polskich wycieczek mkną do zamku w Trokach i Wilna. Wiadomo, polskie korzenie głęboko tam w ziemię wrośnięte, więc nie trudno też porozumieć się po polsku. Co drugi człowiek jak nie mówi, to przynajmniej rozumie. A jak jest w innych rejonach?\nPięknie jest. Byłam, widziałam i teraz uprzejmie donoszę, że nie tylko wiatr nad polskim Bałtykiem wieje przyjemnie. Litewski jest równie zimny — zwłaszcza o tej porze roku. A morze kocham i jesienią, i zimą — w chwilach, kiedy na plażach nie rozkładają się rozgrzane słońcem ciała. Samotne spacery wyciszają niesamowicie.\nPałangę nazywa się letnią stolicą Litwy — przypomina Sopot, ale miasto to jest znacznie bardziej klimatyczne. Zachwyciłam się, po prostu się zachwyciłam. Przede wszystkim wielki plus miastu dodają wszechobecne drewniane chaty. Do czego je przyrównać? Nie są to ani góralskie chaty, ani wiejskie domki — eleganckie budowle, które zdobią nie tylko główną ulicę Vytauto gatvė (ul. Witolda), ile przede wszystkim długi deptak (Basanavičiaus gatvė) prowadzący na molo. W tych domkach mieści się czterdzieści knajp i wiele z nich latem oferuje muzykę na żywo. Poza drogą kuchnią można zjeść też „kebabai” i ochłodzić się „lodai”. Latem, proszę bardzo. Jesienią pewnie znacznie milej napić się litewskiego grzańca.\nWielbiciele picia piwa na świeżym powietrzu też mieliby wiele frajdy, bo na deptaku aż roi się od ławeczek. Policjantów też widziałam (jeden przysypiał w radiowozie), więc i na Litwie łatwo o mandacik dla smakoszy. Nie sprawdzałam, ale dam sobie rękę uciąć — „chcesz pić, idź do knajpy, nie zasłaniaj krajobrazu”. Ale zawsze można poczytać gazetę… Albo wiersze — w Pałandze bawił się sam Adam Mickiewicz i to dwukrotnie — w 1821 i 1824 roku. Pisał? Podrywał? Dziś podobno prym w podrywie wiodą Włosi. Latem oczywiście. W grudniu rwanie ma ktoś inny, ale o tym później.\nNa molo aż kipi od wędkarzy. Wieczorem jest ciekawiej, bo panowie nie tylko pilnują swoich wędek, ale przede wszystkim popijają wódeczkę. Neptun nie ma na nich siły, ale przynajmniej bałtycki chłód im nie straszny. W każdym szaleństwie jest metoda. Ubrani w wielkie kurty i ciepłe czapy wyglądają przekomicznie — zwłaszcza, że polują na malutkie flądry. Co któremu uda się złowić byczą babkę, ale czy ona jest jadalna? Nie wygląda apetycznie, fu!\n5 grudnia Pałanga świętowała. Do litewskiego kurortu zjechała mikołajowa zgraja — każdy reprezentował kraj nadbałtycki, machał chorągiewką i szukał zaczepki. Dlaczego?\nBo tylko polski Święty Mikołaj miał wzięcie (aż mu broda zniknęła z brody). Błyski fleszy oślepiały, kobiety rwały, a inni czerwoni tylko patrzyli. Cóż, szukali kontaktów na własną rękę, a dzieciaki były nadzwyczaj wstydliwe. Polski czerwony miał jak pączek w maśle. Przyjechała wycieczka z Polszy, więc ciągnął swój do swego — szkoda tylko,że nie znał ani jednego polskiego słowa.\nAle w obliczu Bożego Narodzenia na nic obce języki. Jeden jest uniwersalny — uśmiech.\nŚwięta to też czas przygotowań kulinarnych. Może dlatego takim wzięciem cieszą się kramiki ze świeżymi wędzonymi rybami?\nAleja choinek też motywuje do kolędowania. Tak jak i Święty Mikołaj reprezentował swój nadbałtycki kraj, tak i zielone drzewko. Polska choina niestety wyglądała na najuboższą. Kryzys aż tak daleko sięga?\nNad Bałtykiem na Litwie po polsku się nie dogadasz. Litwini mają też problem z angielskim — prym wiedzie język rosyjski. Nie radzę więc ruszać się bez tłumacza. Ale na migi też można dać radę. Da, da! Wsio haraszo!\nByć może po polsku mówi tylko jeden człowiek — pan Edvardas, który jest Polakiem z urodzenia, ale od wielu lat mieszka w Pałandze. Jest przewodnikiem, więc dla wszystkich chętnych podróży nad litewski Bałtyk, polecam! Nie to, że facet ma głowę przepełnioną legendami, to jeszcze mówi tak rozkosznym językiem, że słuchać można go godzinami. I jak każdy Litwin (mimo iż polski) jest święcie przekonany, że Krzyżaków pod Grunwaldem rozgromił — tu cytat — niezwyciężony książę Witold.\nPan Edvardas oprowadza po ogrodzie botanicznym, w którego sercu stoi pałac Tyszkiewiczów, w którym z kolei mieści się muzeum bursztynu. Dla wielbicieli żółtych kamyków i zatopionych w środku pająków, much, roślin i rzeźbionych kobiet — bomba!\nDla znudzonych siedzeniem w niedużej Pałandze, proponuję wypad do Kłajpedy. Niezbyt to urodziwe miasto, ale że mam słabość do stoczniowych żurawi, więc polecam. Jest ich tam mnogo, oj mnogo. Gdańsk niech kuli po sobie uszy! Ale nie bez powodu Kłajpeda słynie z jednego z większych portów.\nKłajpeda słynie też z muzeum morskiego i delfinarium. Tańczące, śpiewające i malujące delfiny są rozkoszne! Wstęp na ich show kosztuje 14 litów, co jest ceną śmiechu wartą. Za takie podrygi i szaleństwa? Fantastyczne!\nCeny na Litwie są przybliżone do cen polskich. Cyferki na produktach są niemal identyczne. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że lit kosztuję ponad złotówkę. O ile na coli się nie przepłaci, tak na samochodzie pewnie już tak.\no 00:10 1 komentarz: Linki do tego posta\nTagi: Bałtyk, delfinarium, Kłajpeda, Litwa, Pałanga


Nowy trend na ogrodowy relaks? - http://wyposazenie-domu.metalchem.opole.pl/\nNowy trend na ogrodowy relaks? czyli balie ogrodowe producent dów i ich warunki. Musimy też zdecydować, co znajdzie się wokół nas i jak wielką willę możemy w tym miejscu postawić. Część z nas chciałaby mieć przy sobie także garaż, gdzie może postawić swój samoch\nDodane: 10-03-2019 05:20\nSauna w ogrodzie do własnego użytkuOgrodowe jacuzzi - czyli nowy trend?Jaki wybrać płot, bramę lub furtkę?O ogrodzeniach ogółemJacuzzi ogrodowe - czy sprawdzi się u Ciebie?Prace wykończeniowe na budowieKostka brukowa i jej kładzenieSolary - dla kogo się opłacająPanele słoneczne i fotowoltaika. Z czym się to je?Krótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońcaCzy ogrodzenie jest ważne w ogrodzie?Solary - ekologia i nowoczesna technologiaNowe podejście w 2020 jak dostać dotację na fotowoltaikęO ogrodzeniach ogółemO kostce brukowej, ogrodzie i elewacjiCzy Wiesz Jak Położyć Kostkę W 3 Dni?Wybieramy ogrodzenie. Typy i rodzaje płotów i ogrodzeńO kostce brukowej, ogrodzie i elewacjiOgrzewana woda w balii kąpielowejDobre strony sauny w ogrodzieJak dostać dopłaty na fotowoltaikęJak dostać dopłaty na panele słoneczneKrótki wpis na temat energii słonecznej i prądu z fotowoltaiki.Kąpiel w bani - ruskiej baniZakosztuj luksusu w Twoim ogrodzieSprawdzamy ogrodowe saunySauna w ogrodzie? Super sprawaFolie grzewcze - w teorii i praktyceW jakim celu kupić fotowoltaikę?Nowy wątek jak dostać dotację na fotowoltaikę?


Trzy dziewczyny i dziecko: Ostatni sezon Kontroli już w czerwcu - Natasza Parzymies zdradziła, co się wydarzy\nŚroda, 11.05.2022 15:29\nfot: materiały prasowe Player\n1 czerwca, wraz z początkiem Miesiąca Dumy, na Playerze pojawi się ostatni sezon serialu "Kontrola". Twórczyni opowiedziała nam, jak zacznie się czwarty sezon. Wiemy, że wystąpi w nim między innymi Katarzyna Zillmann.\nW lutym na platformie Player premierę miał trzeci sezon serialu "Kontrola". Odcinki pierwszego sezonu były publikowane za darmo w serwisie Youtube, a sam pomysł na produkcję był po prostu pracą zaliczeniową studentki Warszawskiej Szkoły Filmowej — Nataszy Parzymies. Po ogromnym sukcesie, serialem zainteresował się Player, który jest odpowiedzialny za pozostałe sezony.\nTeraz fanki i fani mogą odliczać dni do ostatniego, czwartego sezonu, którego premera zapowiadana jest na 1 czerwca. To wyjątkowy termin — początek Miesiąca Dumy.\nWszystkie sześć odcinków od razu pojawi się na Playerze, ale również na discovery+. Tym samym "Kontrola" stanie się jedynym polskim serialem na tej międzynarodowej platformie.\nW rolach głównych znów wystąpią Adrianna Chlebicka i Ewelina Pankowska, ale także Agata Różycka, która wcześniej pojawiała się w serialu jako postać drugoplanowa. Wróci również Anu Czerwiński, Jakub Sielski i Joanna Połeć.\nNatasza Parzymies, twórczyni serialu, zdradziła nam, co się wydarzy w ostatnim sezonie:\nMamy dwie dziewczyny i dziecko, a nawet trzy dziewczyny i dziecko, bo Natalia w tym sezonie jest w mega dobrym i zdrowym związku z Sylwią, w której myślę, wszystkie widzki się zakochają. Mamy gościnnie Kasię Zilmann i Aretę Szpurę. Mamy taki finałowy odcinek sezonu, że już bardziej tęczowo się nie dało. Wszystko nadal w świecie i estetyce Kontroli, ale mnie najbardziej jara ten sezon i z pierwszych pokazów wiem, że nie jestem w tym sama. Nie mogę się doczekać premiery, która zresztą specjalnie jest 1 czerwca, prosto na Miesiąc Dumy!\nNatasza wyjawiła, że wątek Wery i Franka również wszystkich zaskoczy. Jak wspomina "płakaliśmy za każdym razem ze wzruszenia na montażu na ich scenach".\nZOBACZ TEŻ Ncuti Gatwa z Sex Education w przełomowej roli - Doctor Who coraz bardziej inkluzywny\nCzekacie na ostatni sezon? Kibicujecie Majce i Natalii?\nkontrola player seriale lgbt\nŚroda, 26.01.2022 Pałacowe Love: polskie kostiumowe reality show - to jakby pomieszać Bridgertonów i Prince Charming Wtorek, 25.01.2022 Niespodzianka dla fanów i fanek Kontroli: trzeci sezon już w lutym, w obsadzie Ralph Kaminski i... dziecko? Poniedziałek, 20.12.2021 Będziesz chciała być nią albo być z nią - Natasza Parzymies, dasz się zaprosić na randkę? Wtorek, 09.11.2021 Miłość wśród warszawskich neonów: drugi sezon "Kontroli" już w święta - w obsadzie Żak, Segda, Boczarska Czwartek, 04.07.2019 Czy powstanie pierwszy polski serial LGBT?


Jak spędzić czas z dzieckiem 22 kwietnia 2013\nod 16 kwietnia 2013 do 22 kwietnia 2013\nJubileuszowa edycja Tygodnia Ziemi odbywa się pod hasłem Woda Łączy. Zapraszamy do Zabrza! więcej »\nCo można zrobić ze starych rzeczy dowiecie się na warsztatach organizowanych przez Starochorzowski Dom Kultury. więcej »\nUniwersytet Rozwoju przygotował wyjątkowe zajęcia, na których dzieci sprawdzą, czy biodegradowalna reklamówka rozkłada się szybciej niż plastikowa, a także poznają domowy sposób na przetworzenie makulatury w nową kartkę papieru. więcej »\nTytułowym bohaterem jest chłopiec znaleziony pewnego dnia w lesie. Spadający w tym samym czasie meteor przypisany jest niezwykłej mocy chłopca. Przygarnięty i wychowany przez ubogą rodzinę, zaakceptowany i pokochany przez przybrane rodzeństwo, wyrasta na wspaniałego młodzieńca o niespotykanej urodzie. Wewnątrz siebie jest jednak chłopcem pełnym pychy, przekonany o swojej wyższości nad innymi. Przypadkowe spotkanie z żebraczką, która okazuje się jego matką, wywołuje w chłopcu bunt i agresję. Spotyka go za to kara. Staje się chłopcem o szpetnej urodzie. gdzie i kiedy »


Karolina Pilarczyk - wszystko na temat Karolina Pilarczyk | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : Karolina Pilarczyk\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Karolina Pilarczyk. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Karolina Pilarczyk) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Karolina Pilarczyk posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Karolina Pilarczyk jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 4 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 21.06.2016 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 27.04.2015. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Karolina Pilarczyk ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Karolina Pilarczyk.


Książki dla nastolatków Ewy Nowak - Dorota Smakuje\n2 maja 2022 przez dorotasmakuje\nTak się składa, że jestem mamą czwórki moich ulubionych dzieciaków począwszy od nastolatka a skończywszy na niemowlaku.\nTak, mam w domu nastolatka a właściwie nastolatkę i tak, dzieć ten uwielbia czytać – co uważam jest jednym z moich wychowawczych sukcesów\nPrzedstawiam wam więc poniżej cztery książki polecane przez dziecia owego, ale również przeze mnie.\nTak się składa, że czasem sama chętnie czytam książki polecane mi przez córkę, tak by ona chętnie czytała te polecane przeze mnie\nEwa Nowak jest znaną i cenioną pisarką książek dla dzieci i młodzieży – ja pamiętam ją nawet z mojego wieku nastoletniego.\nTeraz z dziećmi czytamy jej książki (niektóre z nich prezentowałam tu na blogu) jak choćby książki z serii Czytam Sobie czy książki z serii o zwierzętach Pomóż mi przetrwać Akademia Mądrego Dziecka.\nJej twórczość podpowiada jak sobie radzić w domu i w szkole, w dobrych i złych chwilach, z przyjaciółmi i z rodzicami. Odnosi się do wartości takich jak uczciwość, szczerość wobec siebie i innych, przyjaźń, miłość i szacunek dla drugiego człowieka. Książki tej autorki cechuje intelektualny humor połączony z celnością opisywania rzeczywistości.\nChciałam wam dzisiaj zaprezentować cztery książki, które ukazały się ostatnio jako nowości nakładem wydawnictwa HarperCollins.\n„Błahostka i kamyk” Ewa Nowak\nGłówną bohaterką jest dziewczyna – nastolatka o imieniu Marlena – sierota.\nRodziców straciła kiedy była jeszcze dzieckiem. Liczna rodzina po ich śmierci chciała sie nią opiekować. Nawet batalie w sądzie o nią toczyli. Jednak stanęło na tym, że w ciągu roku szkolnego mieszka z dziadkiem w Polsce a wakacje spędza w Kanadzie z rodziną wujka.\nDziewczyna właśnie rozpoczyna naukę w średniej szkole i zmaga się z licznymi problemami wieku nastoletniego: nie akceptacją siebie, niskim poczuciem własnej wartości, samotnością, wyobcowaniem w towarzystwie.\nCiągle męczą ją negatywne myśli, obwinia się o śmierć rodziców, czuje się samotna.\nJak to w tym wieku bywa staje przed życiowymi wyzwaniami u progu dorosłości, również udrękami pierwszego zauroczenia ale cieniem kładące się doświadczenia śmierci, rozkładu rodziny utrudniają jej ten start w życie.\nMyślę, że książka świetnie pokazuje nastolatkom, że warto oderwać się od swoich problemów, spojrzeć szerzej na rzeczywistość i świat, bo dookoła nas też są ludzie z problemami, może nawet większymi!\n„Dzień wszystkiego” Ewa Nowak\nKsiążka która porusza wiele ciekawych dla nastolatków tematów: braku akceptacji siebie, wyobcowania w towarzystwie, pierwszej miłości, fałszywych przyjaźni ale też ciekawy temat znęcania się nad zwierzętami – ze względu na ten ostatni może być bardzo emocjonalna dla wysoko wrażliwych.\nGłówna bohaterka to czternastoletnia Majka, która cierpi na chorobliwe zadręczanie się. Mimo że jak ognia unika wszystkiego, co niebezpieczne, przypadkowo zostaje dotkliwie pogryziona przez małpkę w cyrku. Nie wiadomo, czy Majka odzyska pełną sprawność dłoni, w dodatku utraciła radość życia i zaufanie do zwierząt. Na szczęście spotyka swoje alter ego – dziewczynę, którą chciałaby być, tylko brakuje jej odwagi.\nKsiążka dla miłośników zwierząt, ale nie tylko. Zwraca uwagę na problem zwierząt w obecnych czasach. Można ciekawe pomysły do przemyślenia z niej wyciągnąć np używanie kosmetyków testowanych na zwierzętach, chodzenie do przybytków typu cyrk, czy nawet wybranie klasy biologiczno-chemicznej do dalszej nauki.\nTym razem głównym bohaterem jest chłopak w wieku nastoletnim. To Alek, szesnastolatek.\nKiedy go poznajemy jest w trudnym okresie dla jego rodziny i otoczenia, ale również dla niego samego – w okresie buntu. Szuka sposobu na siebie, szuka swojej drogi, szuka atencji płci przeciwnej i akceptacji rówieśniczej. Nie jest łatwą osobą, postrzegany jest przez otoczenie jako arogancki i bezkarny.\nDodatkowym utrudnieniem w jego życiu jest to, że jego rodzina się rozpada o co w jakiś sposób obwinia swoją matkę, uprzykrzając jej życie na wszelkie sposoby.\nUkojenia szuka w oczach płci przeciwnej, flirtuje nieustannie i bez przemyślenia, wplątuje się w relacje z wieloma dziewczynami sam nie wiedząc co do nich czuje.\nCzy uda mu się w tym wszystkim wyjść na prostą?\n„Zerwij z nią” Ewa Nowak\nJacek to nieśmiały i wrażliwy, ale jednocześnie zadziorny chłopak z rozbitej rodziny. Emilka jest oczkiem w głowie rodziców, ma przejąć rodzinny interes i kontynuować wielopokoleniową tradycję. Chłopak i dziewczyna wpadają na siebie przypadkiem. Spragnieni ciepła i akceptacji, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia… Niestety rodzice Emilki nie chcą zaakceptować wyboru córki. Gdy tylko nadarza się okazja, zabraniają jej kontaktów z Jackiem, wciąż powtarzając, że to chłopak nie dla niej, i upierając się, że robią to dla dobra córki. Czy miłość nastolatków zniesie taką próbę? W jakim stopniu rodzice mogą ingerować w życie i wybory własnych dzieci? Jak bardzo te wybory mogą zaważyć na ich losie?\n4 świetne książki dla nastolatków\nKsiążki dla dzieci - ulubieńcy lutego\nPoprzedni artykułBarszcz czerwony z soczewicą żółtąNastępny artykuł Zaginiona wiolonczelistka Anna Bałenkowska


Obrzeża trawnika – jak oddzielić trawnik? | Porady Green Solutions\nGreen Solutions - firma ogrodnicza z PoznaniaBlogInspiracje OgrodoweObrzeża trawnika – jak oddzielić trawnik?\nMiłośnicy ogrodów czy działkowicze hobbyści bardzo często zwracają uwagę na drobne szczegóły wystroju ogrodu, które mimo swoich niewielkich gabarytów przynoszą bardzo pozytywny efekt wizualny. Taką właśnie rolę pełnią obrzeża trawnika. Osobom, które myślą właśnie o założeniu trawnika, jak również tym, którzy posiadają już zielony dywan w swoim ogrodzie, z pewnością przyda się kilka praktycznych informacji na temat ciekawego odgrodzenia trawnika od ogrodowej ścieżki lub np. od rzędu żywotników.\nObrzeża trawnika w praktyce\nOdpowiednie „obudowanie” trawnika to nie tylko ciekawy element wystroju ogrodu, na przykład ogrodu w stylu francuskim, ale także bardzo praktyczny drobiazg, dzięki któremu w łatwy sposób uzyskamy ład i porządek. Ułatwia nam to w ten sposób pielęgnację trawnika. Odgrodzenie trawnika od żywotników np. rzędem ozdobnych kamieni to gwarancja tego, iż kora wysypana pod naszymi iglakami nie będzie z każdym podmuchem wiatru przedostawała się na trawnik. W tym celu należy postawić „granicę” o wysokości kilku centymetrów. Jeśli natomiast trawnik jest nieco wyżej wypoziomowany w stosunku do podłoża dla iglaków, wówczas wystarczy w miarę płaskie obrzeże.\nPlanowanie obrzeży do trawnika\nWykonanie obrzeża do trawnika można rozplanować w dwojaki sposób – poprzez samodzielne zaprojektowanie i ułożenie drobnych elementów lub poprzez zakup gotowego materiału, np. w centrum ogrodniczym. W tym drugim przypadku należy tylko konstrukcję odpowiednio dopasować i zakotwiczyć w ziemi. Pomóc na może również firma ogrodnicza, dla której projektowanie ogrodów, w tym obrzeży chodnika, jest banalnie proste!\nJak oddzielić trawnik – rodzaje obrzeża trawnika\nObrzeża z kostki – tutaj idealnie pasują dachówki, ozdobne lub zwykłe cegły, kostka granitowa, kostka betonowa. Zgromadzony materiał układamy pomiędzy rzędem iglaków, a trawnikiem np. w linii prostej lub według innego, dowolnego projektu.\nObrzeża otoczaków lub płytek kamiennych – na rynku budowlanym i ogrodniczym istnieje szeroki wybór ozdobnych kamieni otoczaków oraz kamiennych płytek. Układa się je bardzo podobnie jak cegiełki – jedna za drugą, gdzie 1/3 materiału powinna być umieszczona pod ziemią.\nObrzeża z plastikowych kątowników lub taśm plastikowych – w tym przypadku konieczne są zakupy w centrum ogrodniczym. Ten towar sprzedawany jest zwykle na metry. Obrzeża plastikowe posiadają specjalne zakotwiczenia lub zaczepy, które trzeba umieścić w ziemi, aby lekka konstrukcja nie przewróciła się. Montaż jest niezwykle prosty i szybki.\nObrzeża z drewnianych palików, palisad i płotków – drewniane obrzeża do trawnika mają dwie cechy: pięknie wyglądają gdy są nowe, natomiast stosunkowo szybko gniją i rozpadają się w wilgotnej ziemi. Płotki kupowane „na metr” nie są drogie, dlatego miłośnicy tego rodzaju elementów wystroju ogrodu mogą rozważyć wymianę obrzeży trawnika co kilka sezonów.\n05/04/2018 at 10:31\nTaki trawnik to marzenie. Mam nadzieję, że uda mi się zadbać o ogród, aby wyglądał tak jak na zdjęciu. Kupiłam już nasiona trawy graminex do tego mam obrzeża limiteo i planuję zakupić jeszcze korę do wysypania między krzewami. Już nie mogę się doczekać jak będzie wyglądał efekt końcowy.