Świat jest moim plemieniem - Ewa Bieńkowska - Portal OPOKA\nŚwiat jest moim plemieniem\nGuy Sorman, Le monde est ma tribu, Fayard, Paris 1997, ss. 480\nNowa książka Guy Sormana stała się wydarzeniem na francuskim rynku dzieł poświęconych analizie świata współczesnego. Istnieje już bowiem cała odrębna biblioteka na ten temat, podzielona między różnych wydawców, a zasilana przez socjologów, politologów, ekonomistów, dziennikarzy. Wraz z przybliżeniem się końca stulecia - końca tysiąclecia! - pozycje tej biblioteki mnożą się. Można wręcz mówić o inflacji produkcji na temat świata, w którym żyjemy, jego nowych i przełomowych cech; na temat przyszłości, która nas czeka, i jej bardziej czy mniej przewidywalnych zapowiedzi. Najtęższe głowy Francji, najbardziej mediatyczne osobistości zabierają głos w ogólnej dyskusji i powiększają naszą bibliotekę, wzmacniając zwłaszcza jej skrajne skrzydła: skrzydło niepokoju i czarnowidztwa oraz skrzydło rześkiej wiary w jutro. Książka Sormana pod wieloma względami odbija od panującej atmosfery: jest książką zasadniczo optymistyczną, ale i trzeźwą, nie ukrywającą różnych lęków. Jest poświęcona najbardziej uniwersalnym problemom, ale jej materia jest konkretna, gęsta i barwna.\nNa wstępie Sorman przywołuje (bez fałszywej skromności) dwóch wielkich patronów, autorów książek podróżniczych należących do nasłynniejszych w literaturze światowej. Tak się złożyło, że obaj są Francuzami i obaj podróżowali i pisali w pierwszej połowie XIX wieku. To Alexis de Tocqueville ze swoją Demokracją w Ameryce i Astolphe de Custine z Listami z Rosji. Taki patronat zobowiązuje, wskazuje na pewien wzór formy: uważna obserwacja społecznego konkretu i analiza intelektualna jako jej przedłużenie. Nakazuje też wysoki poziom rzetelności obserwatora, odrzucenie gotowych przekonań i dogmatycznych okularów. To, co nowe i inne, ma być uchwycone w swojej odmienności, ale i skonfrontowane z tym, co wiemy o naszym własnym świecie - dzięki milczącej pewności, że mimo wszelkich różnic cywilizacyjnych świat ludzki jest jeden i natura ludzka jest jedna. W ten sposób Tocqueville odkrył w Ameryce przyszłość społeczeństw europejskich (podczas gdy jego współcześni widzieli w niej raczej powtórzone dzieciństwo Zachodu), a Custine w Rosji zobaczył złowieszczą alternatywę dla zachodniego postulatu wolności. Mimo że porównanie z dwoma XIX-wiecznymi myślicielami jest karkołomnym wyzwaniem dla każdego dzisiejszego pisarza, który wybiera się w podróż po to, by zrozumieć świat, Guy Sorman nie wychodzi z niego najgorzej. Książka jest inteligentna i żywa, wyruszając w drogę podróżnik wie, czego będzie szukał, lecz nie podchodzi do napotkanych ludzi i zjawisk z przygniatającym ciężarem gotowej wiedzy i nie usiłuje przyciąć rzeczy do wymyślonych z góry tez. Ale też nie kryje przed nami, że ożywiają go w tej drodze przeświadczenia, które wyprzedzają kontakt z nowymi obszarami rzeczywistości - pewna wizja człowieka i pewne wymaganie wobec zbiorowości.\nDwaj XIX-wieczni poprzednicy Sormana mieli prostsze zadanie - jeden podróżował na zachód, drugi na wschód. Nasz autor ma poczucie, że aby dzisiaj zrozumieć cokolwiek z tego, co się wokół nas dzieje, należy udać się w podróż dookoła świata. Żadne cząstkowe doświadczenie nie da dostępu do zjawisk, które nas najściślej dotyczą. Na progu trzeciego tysiąclecia właściwą sceną człowieka - każdego człowieka, nawet gdy jego życie zdaje się obracać w wąskim kręgu - jest cały świat. Podróż Sormana trwała w sumie dwa lata, książkę otwiera mapa globu, gdzie zaznaczono miejsca jego postojów. Od razu możemy się zorientować, że nie są to miejsca neutralne. To punkty zapalne naszej planety, węzły napięć, których takie czy inne rozwiązanie będzie stanowiło o jej przyszłości.\nPrzyjrzyjmy się mapie od zachodu po wschód: granica między Meksykiem i Stanami Zjednoczonymi, nowojorski Brooklyn, Londonderry i Belfast w Irlandii Północnej, Ceuta, port afrykański położony na wprost Gibraltaru, administrowany przez Hiszpanów na ziemi marokańskiej, Johannesburg i Soweto w Afryce Południowej, Berlin, Frankfurt nad Odrą, Sarajewo, Brześć Litewski, Istanbul, Jerozolima, przejście górskie w Afganistanie, Sachalin, Wyspy Kurylskie, Mur Chiński, 38. równoleżnik dzielący dwie Koree... Egzotyczna zbieranina tej listy łatwo zdradza swój sekret: to granice oddzielające zbiorowości, które na różne sposoby bronią się przed sobą. Bronią jednej dostępu do zamożności wypracowanej przez drugą, bronią jedna przed drugą terytoriów uświęconych przez tradycję i jedna przed drugą nietykalnej specyfiki własnych zwyczajów i norm. Bronią się (z jednej bądź obu stron) przed groźbą porowatości, przepuszczalności granic, przed perspektywą ich otwarcia i wprowadzenia swobodnego przepływu ludności. Chcą zakreślić lub utrzymać linie podziału, czerpiące usprawiedliwienie z przeszłości albo nie mające wcale usprawiedliwienia, by ochronić to, co własne i odrębne, przed intruzami z zewnątrz. Zachować nie zmieniony kształt społeczeństwa, reguły myślenia, nietknięty czasem język, rytuał, posłuszeństwo. Miejscom tym znaczącego charakteru nadaje fakt, że utrzymują się w świecie, który zdaje się być opanowany przeciwną tendencją: parciem ku obalaniu i przekraczaniu granic, z jednej strony rozprzestrzenianiem się cywilizacji technicznej niosącej te same modele życia, wzory pracy i rozrywki, z drugiej migracjami mas ludzkich z południa na północ, aspiracją do podobnego poziomu życia i korzystania ze zdobyczy społeczeństw najbardziej rozwiniętych. W ten oto sposób przedstawiliśmy dwóch wrogich sobie protagonistów książki Sormana. To globalizacja - proces obejmujący stopniowo coraz większe połacie planety - i jej przeciwnik: duch plemienny. Pierwszego autor nazywa żartobliwie McŚwiat (po francusku McMonde - w Stanach Zjednoczonych nieco wcześniej zaproponowano termin McWorld), ponieważ ten ekspansywny model przyjmuje często formy zapożyczone z amerykańskiej kultury masowej.\nGuy Sorman jest od przeszło dziesięciu lat znany jako analityk i obrońca liberalnej koncepcji społeczeństwa, którą nazywa również kapitalizmem liberalnym. Wśród francuskich intelektualistów to opcja dość rzadka. Ale zaletą ostatniej książki jest to, że autor nie ułatwia sobie zadania, nie wpycha życia w aprioryczne ramki. Stąd idea podróży: zobaczyć, jak na miejscu żyją ludzie, co myślą o sytuacji, w którą zagnała ich historia czy ekonomia, decyzje własnej i cudzej władzy; wypytać, jakie wyjście widzą dla siebie w rozdzieranym sprzecznościami świecie. Ta - podróżnicza - strona książki jest bodaj najciekawsza, ponieważ autor umie patrzeć i słuchać. Spotykamy z nim ludzi na granicach usłanych trupami, w dawnej Jugosławii, Irlandii Północnej, na terenach oddanych przez Izrael Palestyńczykom. Spotykamy innych, żyjących wobec granicy fikcyjnej, utrzymywanej przez przemoc i strach, jak w Brooklynie, gdzie ulica dzieli murzyńskie getto i kwartał zamieszkały przez społeczność chasydów. Rozmawiamy z młodą Meksykanką, która chce zebrać oszczędności u północnych sąsiadów i wrócić z pieniędzmi do swojej wioski, a patrole amerykańskie grają z nią i jej ziomkami schizofreniczą grę fałszywej kontroli granic. Oglądamy w Turcji muzułmanów marzących o wejściu do Unii Europejskiej, w którym widzą jedyną pewną metodę walki z rozbuchanym fundamentalizmem. Na Wyspach Kurylskich widzimy Rosjan pragnących rozszerzenia i na nich przygranicznej strefy japońskiej zamożności. Wreszcie w porcie po drugiej stronie Gibraltaru jesteśmy świadkami upartego parcia na północ mieszkańców Czarnej Afryki, którego nie zahamują żadne obostrzenia europejskich rządów, iluzje o nieprzepuszczalnych granicach przywoływane jedynie jako propaganda przedwyborcza. Uchwycenie rozmaitości dzisiejszego świata i zarazem jedności, wzajemnych powiązań wewnątrz rozmaitości, to duży atut książki. Przyjrzyjmy się teraz, jak wygląda z bliska nasz pozytywny bohater - McŚwiat, czyli globalizacja.\nJeszcze raz ukłon pod adresem autora: Świat jest moim plemieniem nie przedstawia recept na rozwiązanie światowych problemów i na (jeszcze jedno) uszczęśliwienie ludzkości. Globalizacja jest przedstawiona tak, jak możemy ją wszędzie obserwować: przenikanie technologii, wynalazków ułatwiających życie, gadżetów symbolizujących pewien styl, elektroniki, muzyki, stroju. I razem z nimi przenikanie nie zawsze świadomego żądania egzystencji swobodniejszej - bardziej godnej. Sorman nie przypisuje rozmyślnie humanistycznych dążeń swemu bohaterowi, który dąży po prostu do rozszerzania rynku pracy i zbytu. Francuski myśliciel jest jednak przekonany, że globalizacja nieuchronnie zakłada powiększenie przestrzeni osobistej wolności i dobrobytu. Ponieważ McŚwiat jest interesowny, z definicji jest też antytotalitarny, antyrasistowski i antydyskryminacyjny, ireniczny, inwencyjny. Stawia na jedność ludzkości (choćby ją interpretował wąsko jako jedność konsumentów) i na jej niewyczerpany zmysł twórczy, zdolność do przezwyciężania sytuacji zastanych w kierunku nowych pomysłów. Sorman nie ma wątpliwości, że współczesny kapitalizm liberalny jest spadkobiercą najcenniejszych osiągnięć kultury zachodniej: przede wszystkim jej zdolności do autokrytycyzmu, do samopodważania, ciągłego przekraczania raz postawionych barier. Jest też spodkobiercą jej etycznych wymagań mających za cel moralizację społeczeństwa. Ponieważ tylko społeczeństwo uwolnione od nierówności, bezprawia i korupcji może stać się płodnym terenem dla liberalnego kapitalizmu, którego mechanizmy zrównują wszystkich mieszkańców ziemi. W tej perspektywie nasz autor poważa się na wyczyn niebezpieczny przy panującej aktualnie ideologii: poważa się na obronę pojęcia postępu, oczernianego przez rozpanoszony "postmodernizm". Tak, powiada, należy to pojęcie obronić, choćby w skromnej formie, odartej z mitologii. Jako ułatwienie życia, uwolnienie ludzi od materialnych przymusów, jako walkę ze śmiercią. Jako rozszerzenie międzyludzkich kontaktów i powiększenie przestrzeni wyborów. Jest to narzędzie, przy którego pomocy możemy robić znakomite rzeczy. A dzięki świadomemu rozeznaniu możemy też ograniczać jego skutki negatywne, to, co może się w nim kryć niszczycielskiego i szalonego. Globalizacja (którą zgorzkniali nazwą amerykanizacją) nie jest ani złośliwym demonem, ani planetarnym walcem drogowym. Po prostu, zdaniem autora, Amerykanie okazali się najwierniejszymi uczniami kultury zachodniej - wzięli poważnie jej uniwersalistyczne ambicje.\nOptymizm Sormana jest ostrożny, odrzuca jakikolwiek determinizm (ekonomiczny czy kulturalny) w myśleniu o przyszłości. Nie jest pewne, że McŚwiat wygra wielką grę światową, jak nie jest wcale pewne, czy wojska ONZ i NATO oraz naciski rządów zachodnich zaprowadzą pokój w ex-Jugosławii czy wśród ludów środkowej Afryki. Nie jest pewne, że uda się znaleźć kompromisowe wyjście z konfliktów i że granice będą stopniowo coraz bardziej przepuszczalne; że w dalszej perspektywie zarysuje się planetarna wspólnota, zdolna do regulowania zagrożeń i do jakiegoś rozdziału dostępu do dóbr wśród mieszkańców globu. Niemniej taka możliwość nie jest wykluczona i zdaniem autora powinniśmy przyczyniać się aktywnie do jej realizacji. Jeśli formułujemy żądania demokracji i pokojowego współżycia dla całej planety, w ostatecznym rachunku dążymy do tego właśnie: do urzeczywistnienia obietnic globalizacji, wprowadzenia McŚwiata do najdalszych i najbardziej niechętnych mu zakątków planety. Dla człowieka, który historycznie biorąc jest - pozostaje - istotą plemienną, skłonną odruchowo dzielić świat na swoich i obcych, jest to nie lada wyzwanie. Ale nie stawia przed nim nadludzkiego celu, nie domaga się wyrzeczenia więzów odczuwanych jako istotne. Globalizacja, wedle Sormana, nie znosi narodów, zmienia tylko sposób ich rozumienia. Nic mogą już one być rozszerzonymi zbiorowościami plemiennymi, rządzonymi przez prawo krwi i pilnującymi swojej "czystości", zamkniętymi na obce wytwory i idee, czy na demograficzne przepływy. W tej koncepcji naród przestaje być całością o charakterze etnicznym, religijnym czy nawet kulturalnym, by stać się obszarem, gdzie realizuje się elementarna współegzystencja jednostek, szkołą obywatelskości i współodpowiedzialności. Sorman zdaje się nie wątpić, że na długi dystans wielokulturowość jest przyszłością planety, a w szczególności świata zachodniego.\nPozostaje pytanie, którego autor nie mógł uniknąć, chociaż stawia je na samym końcu i szybko się z niego wywikłuje. A jak rzecz się ma z kulturą - w mocnym sensie słowa - w świecie zglobalizowanym? Co będzie z naszą potrzebą uczestniczenia w kulturze, w jej wytworach, dawnych czy nowszych, z naszą zdolnością do wpisywania w jej historyczny ciąg dalszych ogniw? Jak dotąd od stuleci kultura rodziła się i była przeżywana w tych bezpośrednich kręgach, z których losem, przeszłością i nadzieją człowiek potrafił się identyfikować i których najpełniejszą formą rozwoju stał się naród. Istniały oczywiście ponadnarodowe formy kultury, ale zawsze określały one swoich uczestników, przeprowadzając linię odgradzającą tych, co pozostają na zewnątrz. W tym sensie do czasów Renesansu można było mówić o wspólnej naszemu kontynentowi kulturze chrześcijańskiej, a i później o kulturze muzycznej czy plastycznej ponadnarodowych elit. Odkąd głównym nośnikiem tożsamości kulturalnej jest język narodowy, mimo możliwości przekładu i ciekawości dla tego, co dzieje się po drugiej stronie linii, kultura stała się czynnikiem spajającym od środka i różnicującym na zewnątrz. Utrzymuje się dzięki równowadze tych dwóch przeciwnie skierowanych sił i karmi się ich konfrontacją, potwierdzeniem jednej wobec drugiej. Przywykliśmy do tego, że płodne przekraczanie granic językowych czy kulturalnych możliwe jest dopiero po afirmacji owej różnicy konstytuującej zbiorowość; że uniwersalizm "od zaraz", pierwszego stopnia, rzadko bywa twórczy, a jeszcze rzadziej interesujący i zrozumiały dla odbiorcy. Najnowsze doświadczenia muzyki czy plastyki światowej są dowodem abstrakcyjności i samotności sztuki pozbawionej konkretnego zakorzenienia. Co do literatury - w ogóle nie wiemy, co miałby tu oznaczać postulat zanegowania "ducha plemiennego" (szczególnego, różnicującego) i w jej genezie, i w jej nakierowaniu na bezpośredniego i pierwszego adresata. W historii nowożytnej Europy, której jesteśmy w końcu wychowankami, uniwersalizm był rezultatem, nie zawsze uświadomionym celem drogi, która rozpoczynała się od tego, co bliskie, domowe. Czy McŚwiat z ujednoliconymi wzorami życia, z jednym schematem dla pracy, konsumpcji, rozrywki, z planetarnymi wydarzeniami, co w jednej sekundzie stają się przeżyciami całej upodobnionej do siebie ludzkości, nie zagraża żyznemu gruntowi, z którego wyrastała twórczość - szkoła zgłębionej i rzutowanej na szersze tło różnicy? Być może McŚwiat, pochłonięty pilnym zadaniem nakarmienia i zapewnienia bezpieczeństwa wielomiliardowej ludzkości, zafascynowany swoją mocą zacierania granic, co do niedawna wydawały się nienaruszalne, obędzie się bez kultury tak rozumianej. Albo zarezerwuje ją dla garści wybranych, potrafiących pielęgnować ukryty ogród, oddzielony od zglobalizowanego świata potrójnym murem. Lecz wtedy, tak czy owak, skazuje się na jałowość, na stopniowy paraliż ludzkiej funkcji, która dotąd była naszym najcenniejszym wyposażeniem.\nJeśli Świat jest moim plemieniem kryje w sobie jakiś brak, niedopowiedzenie czy niedomyślenie, które czyni go bezradnym wobec uprawnionego sceptycyzmu, to dlatego, że autor zapomina pod koniec o mądrości obecnej na najmocniejszych stronach jego książki. A mianowicie, że wszystkie ludzkie przedsięwzięcia rzucają przed siebie sferę cienia, która nie tylko stanowi mało ważny skutek uboczny, ale może również okazać się dramatycznym i nieusuwalnym okaleczeniem.\nEWA BIEŃKOWSKA, ur. 1943, dr hab., eseistka, tłumaczka. Wydała m.in.: W poszukiwaniu królestwa człowieka. Utopia sztuki od Kanta do Tomasza Manna (1981) i tryptyk nowelistyczny Dane odebrane (1985).\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: globalna wioska liberalizm Guy Sorman świat podróże podróżnik wschód i zachód plemię kultura lokalna


\tWydział Psychologii w Sopocie - Uniwersytet SWPS\nKolegium i komisje\nSopocki wydział Uniwersytetu SWPS specjalizuje się w kształceniu psychologicznym. Istnieje od 2002 roku. W tym czasie wypromował ponad 2250 absolwentów. Za innowacyjny program nauczania otrzymał nagrodę MNiSW.\nPełnomocnik ds. praktyk\nOferujemy studentom inspirujące środowisko akademickie z nowoczesną ofertą edukacyjną. Programy studiów oraz treści nauczania wynikają z aktualnych ustaleń naukowych oraz bieżących wyzwań społecznych. Studenci otrzymują u nas możliwość pełnego rozwinięcia swoich talentów i przygotowania się do kariery zawodowej. Zróżnicowana oferta dydaktyczna umożliwia dostosowanie procesu uczenia się do indywidualnych zainteresowań i planów zawodowych studentów.\nStudia umożliwiają przygotowanie się do ścieżki kariery w takich obszarach jak: pomoc psychologiczna, psychologia kliniczna, psychologia zdrowia, psychologia wspomagania rozwoju, psychologia organizacji i marketingu, badania rynku, zarządzanie zasobami ludzkimi i wszędzie tam, gdzie wiedza i kompetencje psychologiczne sprzyjają odnoszeniu sukcesów. Absolwenci studiów mają możliwość kontynuowania nauki na studiach podyplomowych.\nWraz z dwiema wiodącymi uczelniami w Polsce – Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem Jagiellońskim – otwieramy listę najlepszych ośrodków studiów psychologicznych w kraju. W rankingu „Perspektyw” z 2019 r. wśród 10 najwyżej ocenianych jednostek prowadzących studia psychologiczne znajdują się wszystkie wydziały Uniwersytetu SWPS oferujące ten kierunek, w tym Wydział Psychologii w Sopocie.\nW 2016 roku, w ostatniej dotychczas ocenie Polskiej Komisji Akredytacyjnej nadzorującej jakość kształcenia w całym kraju, studia psychologiczne prowadzone na naszym Wydziale uzyskały pozytywną ocenę. Doceniono poziom kadry naukowo-dydaktycznej, koncepcję kształcenia nawiązującą do najnowszych wzorów sprawdzonych w renomowanych uczelniach oraz liczne kontakty Wydziału z lokalnym środowiskiem społecznym, gospodarczym i kulturalnym.\nWydział Psychologii w Sopocie to jedna z najlepszych jednostek nauk społecznych w Polsce. Świadectwem bardzo wysokiej jakości tej kadry naukowej jest fakt, że w wyniku ostatniej parametryzacji jednostek naukowych przeprowadzonej przez MNiSW w roku 2017 Wydział uzyskał najwyższą kategorię naukową A. W okresie objętym tą parametryzacją (2014-2017) pracownicy Wydziału opublikowali ogółem 140 prac, w tym 33 artykuły w czasopismach najwyższej kategorii A, 45 artykułów w czasopismach kategorii B, 44 artykuły w czasopismach kategorii C, 14 monografii książkowych oraz 4 rozdziały w monografiach zbiorowych.\nŚwiadectwem bardzo wysokiej jakości kadry Wydziału Psychologii w Sopocie jest także pozyskiwanie w drodze konkursów z Narodowego Centrum Nauki (NCN), Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej (NAWA) i innych instytucji znacznych funduszy na badania. W ostatnich 10 latach pracownicy Wydziału Psychologii w Sopocie uzyskali ponad 20 różnych grantów lub stypendiów. Istotnym walorem naukowych prac Wydziału jest także ich wysoki poziom umiędzynarodowienia, czego dowodem są granty realizowane we współpracy z zagranicznymi partnerami, częste pobyty pracowników Wydziału Psychologii w Sopocie we wiodących uniwersytetach na świecie, a także rewizyty wybitnych naukowców na naszym Wydziale.\nPrzejdź do bazy projektów naukowych »\nPracownia Badań Psychologicznych (wcześniej znana jako Laboratorium Badań Eksperymentalnych) służy studentom i pracownikom Wydziału do przeprowadzania badań naukowych. Pracownia składa się z sześciu pomieszczeń wyposażonych w komputery ze specjalistycznym oprogramowaniem, eyetracker EyeLink 1000Plus oraz system Biopac umożliwiający zbieranie danych fizjologicznych, takich jak: temperatura, ciśnienie krwi czy zmiany w mięśniach twarzy. Osoby korzystające z Pracowni mają do dyspozycji salę z systemem kamer do badań fokusowych oraz profesjonalny sprzęt fotograficzny z oświetleniem studyjnym i tłem portretowym do wykonywania zdjęć osób badanych.\nPanel badawczy SONA\nSONA to platforma, na której dostępne są aktualnie prowadzone badania przez naukowców i studentów Uniwersytetu SWPS. System ten ma usprawnić sposób ich realizacji: z jednej strony użytkownik (czyli uczestnik badań) ma przed sobą klarowną listę badań z ich opisem, celem i formą wynagrodzenia oraz możliwością rezerwacji i odwołania terminu, z drugiej strony badacz może oszczędzić swój czas, który przeznaczyłby na rekrutację uczestników – system ten zrobi to za niego. Panel badawczy umożliwia też łatwy kontakt pomiędzy badaczem a uczestnikiem, i odwrotnie – pomiędzy uczestnikiem a badaczem.\nW roku akademickim 2016/17 z powodzeniem udało się wdrożyć i koordynować na sopockim Wydziale Psychologii Uniwersytetu SWPS system Sona, nazwany przez nas panelem badawczym. System ten wykorzystywany jest przez liczne uczelnie zagraniczne (również z Ivy League jak Yale czy Harvard). W kolejnych latach system został wprowadzony na wydziałach we Wrocławiu, Poznaniu oraz w Warszawie.\nPrzejdź do systemu SONA »\nProjekt ma na celu przybliżenie ludziom w wieku 50+ zagadnień związanych z psychologią, pomoc w utrzymaniu się na rynku pracy, jak i w przystosowaniu się do zmian zachodzących w życiu po przejściu na emeryturę. Słuchacze mają do wyboru wiele wykładów i warsztatów tematycznych, w tym fotografię z grafiką, trening pamięci, psychologię szczęścia, terapię tańcem, naukę rysunku, jogę, gimnastykę kręgosłupa, warsztaty komputerowe czy naukę języka angielskiego. Więcej informacji »\nUniwersytet SWPS, Wydział Psychologii w Sopocie\nul. Polna 16/20, 81-745 Sopot, pok. 0.6\ntelefon: 58 721 46 46\nhttp://portal.swps.edu.pl – kontakt dla studentów przez kafelek „Strefa kontaktu”\nsobota (w dniu otwarcia biura): 10.00-14.00\nUWAGA: Wizyta w dziekanacie wymaga wcześniejszego umówienia, zgodnie z instrukcją zamieszczoną na Wirtualnej Uczelni – kafelek „Strefa kontaktu”\nul. Polna 16/20, 81-745 Sopot, pok. 3.6\ntelefon: 58 721 46 46, 58 721 46 66\nUWAGA: Prosimy o wcześniejsze ustalenie mailowo lub telefonicznie wizyty w biurze


Śmiertelne potrącenie w centrum Dobrodzienia – Radio Vanessa FM\nStart / Wiadomości / Straż i policja / Śmiertelne potrącenie w centrum Dobrodzienia\nautor: Damian 24 czerwca 2021\nFot: OSP Dobrodzień.\nDo śmiertelnego potrącenia pieszego doszło w środę 23 czerwca na ulicy Piastowskiej w Dobrodzieniu w powiecie oleskim.\nZe wstępnych ustaleń wynika, że 76-latek przechodził przez jezdnię poza przejściem dla pieszych i został potrącony przez 20-letniego kierowcę volkswagena golfa. 76-latek został zabrany do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Opolu, gdzie niestety zmarł w w wyniku odniesionych obrażeń.\n20-letni kierowca golfa był trzeźwy. Obaj uczestnicy wypadku to mieszkańcy gminy Dobrodzień.\nPowiązane artykułydobrodzieńśmiertelny wypadek\n← Poprzedni Piesza potrącona na Opawskiej w Raciborzu\nNastępny → Już w sobotę “Piknik Ignasia” w Starym Oleśnie


Już wcześniej Dwayne Johnson, którego zobaczymy w głównej roli w „Jumanji: Przygoda w dżungli”, opowiadał, że film będzie raczej sequelem niż nową wersją filmu z Robinem Williamsem. Teraz potwierdza to Jack Black, którego również zobaczymy na ekranie.\nW rozmowie z „The Hollywood Reporter” Black wyznał: – Przemierzamy dżunglę, próbując wygrać grę, w którą jesteśmy wciągnięci. To gra na śmierć i życie. W dżungli odnajdujemy pewne wskazówki zostawione tam przez Alana Parrisha (postać grana w „Jumanji” przez Robina Williamsa). Zbudował w dżungli coś w rodzaju domu. Czuję jakby Robin Williams w jakiś sposób pomagał nam z góry, mimo że przecież go tu nie ma.\nAlan Parrish został zamknięty w grze na długich 26 lat. Dojrzewał tam, starał się normalnie żyć. – W oryginalnej wersji nie mieliśmy szansy zobaczenia jego życia tam – kontynuuje Black – W tym filmie trafimy właśnie w samo serce dżungli, w samo serce Jumanji. To najlepsza część tego filmu. Pokażemy widzom sekretne miejsca, dżunglę – z jej niebezpieczeństwami i pięknem.\nW filmie – oprócz Blacka i Johnsona – zobaczymy m.in. Kevina Harta, Nicka Jonasa i Karen Gillan.\nReżyserem filmu jest Jake Kasdan, twórca „Sekstaśmy” i „Złej kobiety”.\nPremiera „Jumanji: Przygoda w dżungli” zapowiadana jest na grudzień tego roku.


Rozpoczyna się 2. Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie\n21.5.Kraków (PAP) – Pierwszym w Polsce koncertem Maxa Raabe i Palace Orchester w Operze Krakowskiej, podczas którego będzie można posłuchać najsłynniejszych piosenek filmowych i musicalowych, rozpoczyna się w czwartek 2. Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie. Impreza potrwa do soboty.\nW czwartek wieczorem na krakowskich Błoniach odbędzie się pierwszy z trzech plenerowych koncertów festiwalowych. Suity z takich filmów jak: „Ironman”, „Spiderman”, „Matrix” oraz partytura „Pachnidła” wykona Orkiestra Sinfonietta Cracovia i Chór Polskiego Radia, którą poprowadzi dyrygent i kompozytor Diego Navarro. Gośćmi tego koncertu będą reżyser „Pachnidła” Tom Tykwer oraz twórcy muzyki do tego obrazu: Reinhold Heil i Johnny Klimek.\nJak poinformowali organizatorzy, gwiazdami tegorocznego festiwalu będą dwaj zdobywcy Oscarów: chiński kompozytor Tan Dun – autor muzyki do filmu „Przyczajony tygrys, ukryty smok” oraz Jan A.P. Kaczmarek, który został nagrodzony statuetką za muzykę do „Marzyciela”.\nNa każdy z festiwalowych dni zaplanowano duże plenerowe koncerty na krakowskich Błoniach. W drugim dniu festiwalu koncert bazujący na nagrodzonej Oscarem ścieżce filmowej do filmu „Przyczajony tygrys, ukryty smok” zaprezentuje sam twórca, chiński kompozytor Tan Dun. Poprowadzi on orkiestrę Aukso. Partię solową na tradycyjnym chińskim instrumencie erhu wykona wirtuozka Ma Xiang-hua. W drugiej części wieczoru zostanie zaprezentowane dzieło „The Map” z udziałem polskiego wiolonczelisty Bartosza Koziaka.\nFinałowy koncert festiwalu będzie drugą (po zeszłorocznej) odsłoną wykonania kompletnej partytury filmowej autorstwa Howarda Shore’a napisanej do filmowej adaptacji Petera Jacksona trylogii „Władca Pierścieni”. W tym roku 250-osobowy skład wykonawczy zaprezentuje ścieżkę dźwiękową do drugiej części „Dwie Wieże”. W przyszłym roku planowane jest zamknięcie trylogii poprzez wykonanie „Powrotu Króla” z udziałem samego kompozytora.\nPoza plenerowymi pokazami odbędą się koncerty w krakowskich salach koncertowych m.in. zdobywca Oscara Jan A. P. Kaczmarek poprowadzi koncert w Filharmonii Krakowskiej, w trakcie którego publiczność usłyszy suity z takich filmów jak: „Marzyciel”, „Niewierna”, „Wojna i Pokój”, „Quo Vadis” i najnowszej produkcji „City Island”. Jako wokalistka wystąpi urodzona w Teheranie Sussan Deyhim.\nOrganizatorem festiwalu jest Krakowskie Biuro Festiwalowe i radio RMF Classic. Impreza otrzymała dofinansowanie ze środków unijnych w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. (PAP)


CO Z TA POLSKĄ??! - Forum - Polityka.pl\nCO Z TA POLSKĄ??!\n2012-03-30 18:44 | Marcin\nWitam strach się bać , tak można określić sytuacje a właściwie ''cyrk'' dziejący się w naszym kraju o pięknej historii przedwojennej , wtedy właśnie ''liczyliśmy'' się w europie a teraz kulejemy . Co do tego doprowadziło? kto zniszczył nasz kraj? czy zrobili to Polacy ? nazywający się politykami? to ja się pytam co to za polityka?! Zabiorą nam wszystko pieniądze , zdrowie ,prace, przyszłość a sami mają wszystko za nasze pieniądze nie liczą się z nami ! pan Tusk dużo mówi mało robi , on już będzie ustawiony do końca życia a my będziemy tyrać do 67 roku życia!!


Druzgocące skutki niedoboru Adblue – Green-Zones.eu\nSama Unia Europejska określiła, że silnik Diesla nie może zostać uruchomiony, gdy środek Adblue nie jest już wystarczająco dostępny w przewidzianym dla niego pojemniku. W przeprowadzonej ankiecie 40 procent przedsiębiorstw autobusowych stwierdziło, że będzie musiało wycofać pojazdy z eksploatacji z powodu braku Adblue, a ponad 30 procent stwierdziło, że spodziewa się strat finansowych. Wybuchowe jest to, że ponad połowa ankietowanych firm transportowych działa w lokalnym transporcie publicznym. W mieście utratę autobusów można być może zrekompensować innymi środkami transportu, ale na wsi brak autobusu oznacza całkowite odcięcie obszaru, do którego można dotrzeć tylko samochodem.\nFederalne Zrzeszenie Transportu Towarowego, Logistyki i Utylizacji (BGL) ustaliło, że niedobór wystąpił już w siedmiu procentach przypadków. Dlatego stowarzyszenie zapewniło swoim członkom przynajmniej podstawowe zaopatrzenie, ponieważ przewiduje się, że niedobór potrwa do wiosny 2022 roku.\nAby następnym razem być przygotowanym na wąskie gardło, stowarzyszenia opowiadają się za rezerwą awaryjną, tak jak w przypadku ropy naftowej. Cena Adblue podwoiła się w ostatnich tygodniach i staje się obecnie czynnikiem kosztowym, szczególnie dla firm transportowych, logistycznych i przewozowych. Oczywiście częściowo wynika to z wysokich cen surowca, jakim jest gaz, które wzrosły pięciokrotnie. Wodór jest rozpuszczany z gazu ziemnego, który z kolei jest wykorzystywany do produkcji amoniaku do nawozów i Adblue.\nNie można zapominać, że około 70 procent transportu w Niemczech odbywa się samochodami ciężarowymi. Mimo nowych rozwiązań na rynku elektrycznym, nie zmieni się to przez najbliższe lata. Niestety, nie ma jeszcze wystarczająco dużo pojazdów elektrycznych z ogniwami paliwowymi, które mogłyby całkowicie przejąć wiele zadań ciężarówek i autobusów z silnikami diesla.\nJednak brak niebieskiego pojazdu ma daleko idące konsekwencje nie tylko dla ruchu dostawczego i lokalnego transportu publicznego. Zanieczyszczenie powietrza wzrasta również w znacznym stopniu, jeśli spaliny nie są oczyszczane zgodnie z przepisami. Adblue jest obecnie ważnym czynnikiem wpływającym na czystość powietrza.


Hotele w pobliżu: Hotel Colin d'Albertas - Apt | Hotels.com\nHotele - Hotel Colin d'Albertas, Apt\nHotel Colin d'Albertas — hotele w pobliżu\nHotel Colin d'Albertas — gdzie się zatrzymać w pobliżu?\n0,9 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\nOcena gości8,0.Bardzo dobry135 opinii gości Hotels.com\n0,4 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\n0,8 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\n0 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\nOcena gości9,2.Znakomity29 opinii gości Hotels.com\n0,2 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\nOcena gości8,8.Wspaniały79 opinii gości Hotels.com\n3,4 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\nOcena gości7,6.Dobry60 opinii gości Hotels.com\n1,7 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\n4,1 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\n1 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\nOcena gości7,6.Dobry34 opinii gości Hotels.com\n2,7 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\n3,8 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\n3,1 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\nOcena gości7,6.Dobry22 opinii gości Hotels.com\nLE PETIT HERMITAGE\n0,3 km do punktu orientacyjnego: Hotel Colin d'Albertas\nApt — inne atrakcje\nKatedra św. Anny w Apt\nKatedra św. Anny w Apt (Apt) to miejsce, które warto odwiedzić. Znajduje się 0,6 km od centrum. Jeśli Apt to miejsce, w którym chcesz zwiedzić więcej parków, Park Regionalny Luberon to odpowiednie dla Ciebie miejsce w pobliżu.\nJeśli Apt to miejsce, w którym planujesz odwiedzić muzea, Musee Archeologique to atrakcja w centrum, która może Cię zainteresować. Sprawdź, jakie ekspozycje będą niedługo dostępne lub co będzie można zobaczyć. Jeśli Apt to miejsce, w którym szukasz więcej atrakcji kulturalnych, Park Regionalny Luberon i Katedra św. Anny w Apt to miejsca, które warto odwiedzić.\nJeśli Apt to miejsce, w którym planujesz odwiedzić muzea, Fondation Blachère to atrakcja w centrum, która może Cię zainteresować. Sprawdź, jakie ekspozycje będą niedługo dostępne lub co będzie można zobaczyć. Jeśli Apt to miejsce, w którym szukasz więcej atrakcji kulturalnych, Park Regionalny Luberon i Katedra św. Anny w Apt to miejsca, które warto odwiedzić.\nJeśli Apt to miejsce, w którym planujesz odwiedzić muzea, Musée de l’Aventure Industrielle du Pays d’Apt to tutejsza atrakcja, która może Cię zainteresować. Jeśli Apt to miejsce, w którym szukasz więcej atrakcji kulturalnych, Park Regionalny Luberon i Katedra św. Anny w Apt to miejsca, które warto odwiedzić.\nRatusz w Apt\nJeśli lubisz zgiełk targu, Ratusz w Apt (Apt) to miejsce, które warto odwiedzić.\nTransport — Apt\nStacja TGV Avignon\nStacja kolejowa Avignon Central\n55 km do centrum miasta\nHotel Colin d'Albertas — więcej informacji\nHotel Colin d'Albertas — położenie\nTo miejsce jest znajduje się w mieście Apt. Apt to przyjazne miasto znane z atrakcji takich jak okazje do zakupów i restauracje. Jeśli potrzebujesz porady, co możesz robić w tej okolicy, odwiedź miejsca takie jak Park Regionalny Luberon i Ochrowe klify Roussillon.\nGdzie mogę się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Hotel Colin d'Albertas?\nTen hotel w mieście Hotel Colin d'Albertas może Ci się spodobać.\nHôtel Sainte Anne — 0,2 km od\nHotel Colin d'Albertas — co warto zrobić i zobaczyć w pobliżu\nHotel Colin d'Albertas — atrakcje w pobliżu\n• Katedra św. Anny w Apt\n• Tłocznia oliwy Bastide du Laval\n• Ratusz w Apt\n• Kopalnie ochry w Bruoux\nHotel Colin d'Albertas — co zobaczyć w pobliżu\n• Park Regionalny Luberon\n• Ochrowe klify Roussillon\n• Colorado Provencal\n• Zamek w Lourmarin\n• Las cedrowy\nHotel Colin d'Albertas — jak się tu dostać\nApt — loty\n• Apt — lotnisko Awinion (AVN-Caumont) 39,4 km od centrum\nHotele z parkingiem - Apt\nApt, Francja — więcej hoteli\nApt — najwyżej oceniane hotele\nHôtel Le Mas du Loriot\nLes Chambres d'Adeline B&B\nApt — ostatnio dodane hotele\nLuxury Villa in the Countryside of Provence\nDomain Perréal Les Gîtes\nDreamy 7 BR Alluring Villa With Garden\nDomaine Perréal Les Chambres\nLovely 3 Bedroom Villa With Stylish European Decore\nApt — inne hotele\nVilla With one Bedroom in Lauris, With Shared Pool, Furnished Garden and Wifi\nGîtes et Chambres Poterie de Pierroux\nApt — zobacz więcej hoteli


Henryka [François Coppée] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00219 005593 21340406 na godz. na dobę w sumie\nAutor: François Coppée Liczba stron: 53\nISBN: 978-8-3790-0760-8 Data wydania: 2017-01-12\nFrancois Coppee Henryka Wersja demonstracyjna Wydawnictwo Psychoskok Konin 2017\nFrancois Coppee „Henryka” Copyright © by Francois Coppee, 1889 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2017 Zabrania się rozpowszechniania, kopiowania lub edytowania tego dokumentu, pliku lub jego części bez wyraźnej zgody wydawnictwa. Tekst jest własnością publiczną (public domain) Tekst oryginalny tłumaczenia: anonimowy. ZACHOWANO PISOWNIĘ I WSZYSTKIE OSOBLIWOŚCI JĘZYKOWE. Skład: Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. Druk: Drukarnia S. Lewentala Warszawa, 1889 ISBN: 978-83-7900-760-8 Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706 http://www.psychoskok.pl/ e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl\nI. Kiedy proboszcz dał ostatnie błogosławieństwo i pokropił ciało wodą święconą, przyjaciele i znajomi nieboszczyka a wielkoświatowcy paryzcy, wyszedłszy z kościoła, zgromadzili się na placu Świętego Tomasza z Akwinu, tworząc niewielkie grupy, i zaczęli swobodnie gawędzić, uszczęśliwieni, że po mszy, nieskończenie długiej, mogli nareszcie z duszącej atmosfery kadzideł wydostać się na świeże, ostre powietrze, ożywione promieniami marcowego słońca. — Ten biedny Bernard.... Jednakże to nieprzyjemnie w czterdziestym drugim roku życia zwinąć swoje manatki! — Zapewne. Ale też przyznaj, że się wcale nie szanował. On-to dopiero umiał hulać! co? — Wydeptał ścieżkę na kobiercu schodów Bignon. — Podobno umarł z wyniszczenia?.... — Przetrawił się, spopielił!.... Karty, kobiety, wino.... Życie iście szatańskie... Czy nie nadszarpnął cokolwiek majątku? — Bynajmniej. Niedawno odziedziczył właśnie po jakiejś starej ciotce sześćkroć sto tysięcy franków. Zdaje się nawet, że zostawił znaczną fortunę żonie i synowi. — W takim razie piękna pani Bernard wkrótce wyjdzie za mąż. — Kto wie? Może i nie, ze względu na syna. Podobno ubóztwia swego malca. W ogóle, niebardzo żałowano tego nieboszczyka pierwszej klasy, chowanego z całym możliwym przepychem pogrzebowym, na jaki się składają: msza śpiewana, kwiaty nicejskie, kagańce o zielonych płomykach wkoło katafalka i najwspanialszy, jaki być może, mistrz ceremonii! Mężczyzna ogromny, z grobowym wyrazem twarzy, białemi faworytami, jak stary par angielski, człowiek nieoceniony, używany przez zarząd pogrzebowy w ważnych tylko chwilach, a który, jeśli chcecie nawet, grał niegdyś na prowincyonalnych scenach szlachetnych ojców! Mimo całej tej okazałości, nieboszczyk pan Bernard des Vignes, deputowany i członek rady głównej w Mayenne, dawny oficer dragonów, kawaler Legii honorowej i t. d., był oceniany wedle swych zasług przez ludzi, mających z nim bliższe zetknięcie, a którym czarne ubranie i czarne rękawiczki, jakie przywdzieli na ten obrzęd, nie przeszkadzały wypowiadać półgłosem zdań niezupełnie pochlebnych. Bo też w istocie zmarły był hulaką najzwyczajniejszym, bez wdzięku, bez elegancyi, prawdziwym parafianinem, mimo piętnastu lat spędzonych w Paryżu. Nic pospolitszego nad jego dzieje. Bogaty, w dwudziestym ósmym roku życia poślubił córkę senatora korsykańskiego, osobistego przyjaciela Napoleona III, uroczą pannę Antonini, której piękność trausteweranki zachwycała w swoim czasie Tuileries i Compiègnes. Przez jakiś czas kochał ją po swojemu. Potem nagle ogarnęła go niedorzeczna i nieuzasadniona zazdrość o żonę, podał się o uwolnienie ze stopnia porucznika dragonów cesarzowej, zakopał w swoich dobrach, gdzie nabrał prostaczych zwyczajów, nie zdejmował prawie myśliwskich butów i palił przy obiedzie fajkę, wychylając przy czarnej kawie niezliczoną ilość kieliszków likieru. Urodził mu się syn, jedyna pociecha pani Bernard, zaniedbanej wkrótce przez tego rozpustnika garnizonowego, który już w dwa lata po ślubie robił częste wycieczki do Paryża, aby się nurzać w wielkomiejskiem błocie, lub na wsi, na polowaniu, oddawać się swawoli, poprzestając na spożyciu jajecznicy na brudnej ławie, w pierwszej lepszej chacie. Pierwszy wystrzał armatni podczas wojny 1870 roku odbił się jednakże echem w duszy tego brutalnego hulaki i przypomniał mu, że był niegdyś żołnierzem. Jako dowódzca ruchawki, bił się dzielnie, zyskał ranę i krzyż, a na wyborach był wysłany do Izby ze swego departamentu. Ale jako istota bezmyślna, trzymał się zawsze większości. Z reakcyonisty stał się oportunistą, przerzucał się kolejno z lewicy do prawicy, przemawiał tylko wtedy, kiedy żądał zamknięcia posiedzenia, mimo tego, zawsze był nanowo wybierany. Zmuszony zajęciami do ciągłego przebywania w Paryżu, puścił cugle swemu temperamentowi i oddał się ostatecznej rozpuście. Wtedy-to pani Bernard została zupełnie zaniedbaną i widywała rzadko i tylko przy obiedzie tego męża, którego nie kochała nigdy, a teraz nim gardziła. Zbyt uczciwa, by się mścić, zbyt dumna, by się żalić, unikała towarzystwa i prawie wiecznie sama w obszernem swem mieszkaniu przy ulicy Malaquais, poświęciła się wyłącznie wychowaniu syna, który, jako przychodni, uczęszczał na kursa do liceum Ludwika Wielkiego i odznaczał się niezwykłą i przedwcześnie rozwiniętą intelligencyą. Należała do rzędu tych matek, które uczą się greckiego i łaciny, żeby poprawiać ćwiczenia swych dzieci i przesłuchywać ich lekcyi. Mówiono o niej z uwielbieniem; bo te kilka kobiet, z któremi była połączona ściślejszemi stosunkami przyjaźni, nie mogły być zazdrosne o ukrywającą się piękność, piękność nietkniętą jednak biegiem czasu, której trzydziestka nadała pełną życia bladość wytwornego marmuru i na której ani wiek, ani smutek, nie zostawiły najmniejszego śladu. Jej niedolę, znoszoną z taką odwagą i godnością, podawano wszędzie jako przykład, a oszczerstwo i złośliwość paryzka nawet półuśmiechem nie podkreślała nazwiska pułkownika de Voris, współtowarzysza jej męża, którego uczucia dla pani Bernard des Vignes, nacechowane najwyższą czcią, ośmielały się objawiać rzadkiemi bardzo odwiedzinami. Nareszcie skończyły się długie męczarnie biednej kobiety. Bernard, gruby Bernard, jak go nazywali jego klubowi przyjaciele, został zabity silniejszą niż zwykle niestrawnością, spowodowaną przejedzeniem się truflami, i na progu świątyni, przy wspaniałej trumnie, na którą czekał karawan, utworzył się tłum dla wysłuchania mowy pogrzebowej. Ale, kiedy na kazalnicy wygłaszano kłamstwa, „dobry Francuz, niezwyciężony żołnierz, światły patryota,” wszyscy ci światowcy, znudzeni nieboszczykiem, którym się już zawiele zajmowano, myśleli co najwyżej — jeśli w ogóle o czemkolwiek myśleli — o pięknej i bogatej wdowie, wolnej nareszcie; a kiedy obrzęd się skończył i zgromadzeni zaczęli się rozchodzić, setki razy przy pożegnaniu dało się słyszeć to zdanie: — Piękna pani Bernard, od dziś za rok niespełna, wyjdzie zamąż.... Czy chcesz się założyć? II. W kilka tygodni po pogrzebie, pani Bernard des Vignes siedziała nad krosnami, przy oknie w swoim buduarze, okryta żałobą. Oczy jej zadumane błądziły po krajobrazie tak ładnym w dzień pogodny. Ale nie widziała ani delikatnego błękitu wiosennego nieba, ani migocącej w promieniach słonecznych rzeki, po której żwawo uwijało się mnóztwo statków, ani szlachetnej fasady Luwru, ani smukłej kępy drzew przy moście królewskim, których czarne gałęzie zaczynały się już zielenić. Siedząc w fotelu z głową podpartą na dłoni, w sukni czarnej, uwydatniającej kształty wspaniałe pięknej kibici, urocza wdowa odtwarzała w marzeniu całą swą przeszłość. Widziała się w Tuileryach, kiedy wsparta na ramieniu ojca, wchodziła po raz pierwszy na pyszne salony. Słyszała poza sobą, wraz z szelestem balowej sukni, szmer uwielbienia. Widziała na twarzach wszystkich, co na nią patrzyli, wyraz zachwytu i półuśmiech jakby podzięki za to, że jest tak piękną. Nawet u cesarza i cesarzowej, kiedy ją przedstawiano, dostrzegła ten sam rodzaj spojrzenia, a gdy orkiestra zabrzmiała świetnemi preludyami walca, zdawało się, że to na jej cześć uderzono w tę pieśń tryumfalną. Potem nastąpiło kilka miesięcy olśniewających zabaw i uroczystości. Rozwijała się ta róża zwycięzka w gronie dziewic dworskich. Królowa amazonek, mknęła po przez lasy, ozłocone słońcem jesiennem, uczestnicząc w polowaniach w Compiègne. Była ową sławną Bianką Antonini, obok której cesarzowa, ujęta czarem, otaczającym prawdziwą piękność, nie przejechała nigdy bez rzucenia kilku słów miłych i pochlebnych, słuchanych przez nią ze zmieszaniem, ze spuszczonym wzrokiem i głębokim ukłonem. Ale cóż! bez majątku, prawie bez grosza posagu... Wprawdzie cesarz wynagrodził krzesłem w senacie zasługi starego Antoniniego, jednego z tych, co łączą w sobie wierność wyżła z fanatyzmem mameluka, i co w każdej chwili gotowi, dla zasłonienia swego pana, nastawić własną pierś pod sztylet zabójczy. Ale oprócz pensyi senatora, stary korsykanin posiadał tylko walący się dom i kilka hektarów ziemi w dzikiej krainie Sartine. Niepokalanej uczciwości, ten spiskowiec, którego dobre psie oczy i dobroduszny uśmiech, pod siwym przystrzyżonym po żandarmsku wąsem, sprawiały prawdziwą przyjemność Napoleonowi III, przypominając mu jego młodość i przygody, ten dawny podoficer, który w sprawie Strasburgskiej narażał się na sąd wojenny i kule plutonu wykonawczego, mógł pokazać w owej epoce najbrudniejszych szacherek ręce zupełnie czyste. Wiedziano, że panna Antonini jest biedna. To też, kiedy Bernard des Vignes, przystojny porucznik dragonów, przetańczył z nią trzy razy z rzędu walca na balu w Tuileryach, wszyscy uważali ją za szczęśliwą, że znalazła partyą z dochodem stu tysięcy franków rocznie. Wyszła za mąż bez miłości, z rozsądku, dla uspokojenia ojca o swą przyszłość; i nagle, jak sen, znikło jej szczęście. Czekała ją niedorzeczna zazdrość męża i gorzki niesmak, jakiego doznała, przekonawszy się, że człowiek, z którym połączyła swe życie, był najgorszego gatunku rozpustnikiem, ordynarnym hulaką, prawie pijakiem. Gdyby nie nowonarodzony, gdyby nie syn, karmiony jej własną piersią, a którego przyjście na świat przepełniło jej serce i całą istotę najgorętszą miłością macierzyńską, ta godna swego kraju Korsykanka, dumna, czysta, mściwa, była-by z pewnością opuściła niegodziwego męża. Ze względu jednak na dziecko, zgodziła się z losem. Ale nowe nieszczęścia ją dotknęły. Cesarstwo upadło, ojciec jej umarł, tknięty apoplexyą na wiadomość o poddaniu się Sedanu. Nareszcie po wojnie, mąż, wybrany deputowanym, przywiózł ją do Paryża... I przypomniała sobie długie lata nudów, samotności, spędzonych w tym samym buduarze, przy tem samem oknie, przed tą samą rzeką, płynącą zawsze tak wolno, tak jednostajnie, jak jej życie! Wprawdzie miała syna, którego kochała z całą namiętnością uczucia i który w trzynastu latach był już jej towarzyszem, małym mężczyzną. Czyż dotąd nie żyła tylko dla niego? A więc i nadal tak żyć będzie. Zestarzeje się przy nim, ożeni go, zostanie babką. Kochany Armandek! Właśnie czekała na niego, miał wrócić ze szkoły. Rozczulała ją myśl, że za chwilę wejdzie do tego pokoju, smukły, w żałobnem ubraniu, że jej się rzuci na szyję, że wycałuje gorąco czoło tego pracowitego ucznia, że go zatrzyma w swych objęciach, wpatrując się w jego czarne, głębokie oczy, które po niej odziedziczył, oczy czyste, jasne, pełne blasku myśli. Jednakże inne jeszcze wspomnienie zaczęło się snuć w marzeniach pani Bertrand. Myśli teraz o jedynym przyjaciela swego męża, który stał się także i jej przyjacielem, o jedynym człowieku, który zdołał wzbudzić w niej żywszą sympatyą. Od kilku już lat, co Środa, — był to jej dzień przyjęcia, — około godziny szóstej, to jest w chwili, kiedy nigdy nie była samą, wchodził pułkownik de Voris, chłodny, przyzwoity, cokolwiek sztywny, w surducie zapiętym po wojskowemu, siadał w kółku kobiet, z trudnością naginał się do zwykłej salonowej gawędki o niczem, nie przyjmował podawanej filiżanki herbaty i po kwadransie opuszczał salon. Kocha ją, jest tego pewną, a nie może jej niewzruszać tyle szacunku i nieśmiałości, szczególniej ze strony bohatera z pod SaintPrivat, który, mając pod sobą zabitego konia, chwycił karabin, jak Ney w Rosyi, zebrał i poprowadził do boju oddział swój rozpierzchły. Kocha ją! Czuła to po drżeniu ręki przy pożegnalnym uścisku, ręki, przeszytej na wylot lancą niemiecką, z której przez skromność nigdy nie zdejmował rękawiczki, nie chcąc chwalić się pozostałą po otrzymanej ranie blizną.... Gdyby jednakże wyszła po raz drugi za mąż? Ten człowiek, pełen honoru i odwagi, ten rycerz średniowieczny, o młodzieńczem sercu a siwiejących skroniach, byłby dla Armanda opiekunem, kierownikiem w życiu, lepszym od własnego ojca. Kiedy o tem myśli piękna wdowa, twarz jej nabiera wyrazu dziwnej słodyczy. Cóż się z nią dzieje? Dlaczego serce uderza silniej i żywiej. Wtem służący oznajmia przybycie pułkownika de Voris. Wprawdzie należały się jej odwiedziny współczucia po śmierci męża, a tytuł przyjaciela pozwalał mu przyjść każdego dnia i o każdej godzinie. Ale dlaczego właśnie dziś, dlaczego właśnie w chwili, kiedy o nim myślała? Czyż nie dziwny zbieg okoliczności? I widząc wchodzącego pułkownika, — zawsze młodego, smukłego, z bardzo czarnym wąsem przy siwiejących włosach, pani Bernard czuje się niezmiernie zmieszaną. Pułkownik się zbliża, podaje rękę, — owę rękę poranioną, — siada i zaczyna mówić o jej żałobie. — Nie wątpi pani, że całem sercem odczułem jej boleść. Ani słowa więcej o tym przykrym przedmiocie. Z wrodzoną sobie delikatnością rozumie dobrze, że niemile-by ją dotknęły obłudne ubolewania. Pyta się o Armanda, a głos jego mięknie, kiedy wymawia imię chłopca. Ale rozmowa słabnie, przerywana częstem milczeniem. — Przyszedłem także, — rzecze pułkownik z pewnem wahaniem, — prosić panią o radę. — O radę? Mnie?.... I w czem? — Przed śmiercią męża pani, miałem zamiar wrócić do Algieru. Pragnąłem się oddalić, gdyż cierpiałem bardzo.... Otóż teraz, nowy minister ofiarowuje mi miejsce przy sobie w Paryżu.... Cierpienie, które mię ztąd wypędzało nie istnieje, albo przynajmniej nie jest beznadziejne... Waham się.... Mam jechać, czy pozostać? W imię naszej przyjaźni, pytam panią o to poprostu, szczerze. Pani Bernard zrozumiała. Pod tą przejrzystą formą, pułkownik pyta, czy może liczyć na nagrodę za swoję milczącą wierność. Niech tylko wymówi wyraz „zostań,” a za rok zostanie żoną człowieka, którego wysoko ceni, który jej osłodzi wspomnienie przebytych dolegliwości, który otoczy ojcowską miłością jej ukochanego Armanda. Jednem słowem, zazna szczęścia, będzie kochała, będzie żyła!.... Nagle drzwi się otwierają i świeży dziecięcy głos wykrzykuje: — Dzień dobry, mateczko! Pani Bernard drgnęła. To jej syn wraca ze szkoły, a cisnąwszy książki na stół, rzuca się matce na szyję. — Dzień dobry, chłopcze, — rzecze pułkownik, — czy chcesz mi podać rękę? Armand prawie nie zna tego poważnego gościa. Z natury jest cokolwiek dziki. Jednakże dotyka podanej sobie dłoni, ale przez grzeczność tylko, w jego zaś dużych, czarnych oczach czytać można niepokój, prawie podejrzenie. Pani Bernard nie spuszcza wzroku ze swego syna. Widzi, do jakiego stopnia to dziecię i ten człowiek są sobie obcymi i, wzruszona do głębi, wzniosłym, potężnym instynktem macierzyńskim, oblewa się cała rumieńcem wstydu. Wielki Boże! cóż jej za myśli przed chwilą przychodziły do głowy? Wtedy, wstając z fotela, przyciąga do siebie Armanda pieszczotliwym ruchem, kładzie ręce na głowie syna i głosem spokojnym, ze spuszczonemi oczyma mówi, stając przed pułkownikiem: — Jestem panu dłużna odpowiedź, kochany panie de Voris.... będzie równie uczciwą, jak pańskie pytanie. Sądzę.... tak, sądzę, że lepiej pan zrobisz, jadąc do Algieru. Pułkownik ukłonił się z uszanowaniem i wyszedł pewnym krokiem, jak żołnierz, któremu dowódzca każe iść na śmierć i który idzie. Skończyło się. Piękna pani Bernard nie wyjdzie za mąż po raz drugi. III. Od tej stanowczej chwili, miłość wdowy dla syna wzrosła w stosunku zrobionego poświęcenia i stała się jeszcze namiętniejszą, prawie zazdrosną. Nie mogła się obejść ani chwili bez jego widoku. Jeśli nie patrzała na niego, musiała przynajmniej wiedzieć, że się znajduje pod jednym z nią dachem. Cierpiała, kiedy się oddalał, chociaż zwykle na krótko, gdyż chodził do liceum tylko na kursa, i często, nie mogąc się oprzeć pragnieniu ujrzenia go półgodziny wcześniej, wołała o powóz i kazała się wieźć przed bramę Ludwika Wielkiego. Zwykle przybywała zawcześnie, niecierpliwiła się, rzucała na bramę spojrzenia kochanki, przybyłej przed czasem na schadzkę. Nareszcie usłyszała odgłos bębna, oznajmującego o zamknięciu klasy, i jeśli dzieciak wychodził ostatni, naprawdę ją to bolało i o mało mu nie robiła wymówek, że nie przeczuł jej bytności. Kazała mu prędko wskakiwać do karety, obejmowała go, aby wycałować w czoło, jak gdyby wrócił z długiej podróży, i cały czas tuliła go do siebie, jak skąpiec, ukrywający swój skarb przed chciwcami. Czasem Armand wybiegał ze szkoły, śmiejąc się i rozmawiając z którym z towarzyszy; wnet pani Bernard, zaniepokojona, zarzucała go tysiącem pytań: „Jak się nazywa? Kim jest? Kto są jego rodzice? Czy naprawdę chcesz go mieć za przyjaciela?” Jeśli Armand, z właściwym zapałem swego wieku, mówił gorąco o swoim współtowarzyszu, chwalił jego umysł albo dobroć, pani Bernard doznawała uczucia przykrego, patrzała podejrzliwie na tego obcego, co jej w części zabierał dziecko. Była to niesprawiedliwość, o czem wiedziała i o którą się oskarżała. Czyż, przeciwnie, niepowinna się była cieszyć, że jej Armand jest serdecznym i przyjacielskim? — Zaproś go do siebie, — mówiła, gwałt sobie zadając. — Będzie mi bardzo przyjemnie przyjąć go w domu. Kiedy przyszedł, usiłowała być niezmiernie uprzejmą, jakby się chciała ukarać za niepoczciwe względem niego uczucia. Ale niebardzo jej się to udawało; nie mogła nad sobą zapanować i dopiero kiedy odszedł, czuła się zupełnie swobodną, bo wtedy miała swego syna wyłącznie dla siebie. Armand zdawał sobie doskonale rachunek z uczuć swej matki i rozumiał cały ich despotyzm. Bo zarówno intelligencya, jak serce, rozwinęły się w nim przedwcześnie, do czego bezwarunkowo przyczyniło się wychowanie bardzo pieszczotliwe i przebywanie tylko z matką jedynie. W wykwintnej i wyborowej jego naturze nie pozostał żaden z instynktów egoizmu, brutalstwa, niewdzięczności, tak zwykłych w wieku młodzieńczym. Ten niepospolity chłopiec, który uczył się doskonale i, bawiąc się prawie, zbierał wszystkie wawrzyny uniwersyteckie, rozumiał, usprawiedliwiał i uosabiał serce macierzyńskie, kochające go aż do cierpienia, i dotykał go miłosną i lekką ręką, z delikatnością dojrzałego mężczyzny. Koniec wersji demonstracyjnej Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach. Wydawnictwo Psychoskok\n


Ostropest plamisty, czyli Silybum marianum, to roślina znana ze swoich prozdrowotnych właściwości już od wieków. Reguluje pracę wątroby i woreczka żółciowego, a także przyspiesza metabolizm i spalanie tłuszczu. Jak wykorzystać jego działanie?\nOstropest plamisty – zastosowania\nLiście tej rośliny są jadalne, a z owoców i łupinek po nasionach wydobywa się cenne składniki takie jak witamina C i K, fitosterole, flawonoidy czy białka. Substancje te wspomagają regenerację wątroby, woreczka żółciowego, a także znacząco pobudzają metabolizm i usuwają nadmierną tkankę tłuszczową. Co za tym idzie? Obniża się poziom złego cholesterolu, a także ryzyko chorób sercowo-naczyniowych.\nZnajdująca się w ostropeście sylimaryna wzmacnia także ściany naczyń krwionośnych, zapobiega ich nadmiernemu pękaniu oraz przeciwdziała krwotokom czy zakrzepom. To właśnie ta substancja odpowiada też za całe działanie odchudzające.\nOstropest na odchudzanie?\nSylimaryna działa przeciwzapalnie, przeciwutleniająco i detoksykująco. Dzięki wysokiej zawartości kwasów organicznych w ostropeście, trawienie błyskawicznie przyspiesza, a organizm staje się oczyszczony z niestrawionych resztek oraz nadmiaru tłuszczu. To doskonały składnik na wzdęcia, trawienie i odchudzanie.\nZamiast sięgać po syntetyczne, apteczne czy drogeryjne „spalacze tłuszczu” – znacznie korzystniej dla zdrowia jest szukanie naturalnych metod. Wspomagacze odchudzania w tabletkach mogą sprawić, że każda dieta bez ich udziału stanie się znacznie cięższa i mniej efektywna, a organizm, przyzwyczajony do „spalaczy”, spowolni swoje naturalne możliwości trawienne. Teorie te potwierdzają lekarze, którzy przez 19 lat badali skuteczność różnych tabletek na odchudzanie.\nJak stosować ostropest na diecie?\nOstropest można przyjmować w formie kapsułek gromadzących aktywne części rośliny, ale najkorzystniejsze będzie wyposażenie się w zmielone ziarna lub olej z ostropestu, które można dodawać do potraw lub napojów. W tej formie będą one najbardziej efektywne. Chociaż ostropest słynie ze swojego korzystnego działania na układ trawienny, nie zastąpi on odpowiedniej diety i ruchu, od których należy zacząć, jeśli planujecie odchudzanie.


Skup katalizatorów Mlaskawka\nMlaskawka - Skupujemy katalizatory we wszystkich miastach, ze wszystkich pojazdów Mlaskawka\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z nasza pełną ofertą skupu katalizatorów, oferta skierowana jest dla wszystkich chętnych, którzy szukają odbiorcy lub chcą uzyskać lepszą cenę za sprzedawany katalizator. Oferta skupu katalizatorów Mlaskawka to prawdopodobnie najlepsza oferta na rynku. Prosimy skontaktować się pod nr tel. 533-080-717. Skup katalizatorów Mlaskawka to oferta specjalnie dla Ciebie.\nPamiętajmy, że zużyte katalizatory należy zutylizować, dlatego powstał nasz skup katalizatorów. Zajmujemy się profesjonalnym recyclingiem katalizatorów Mlaskawka. Dlatego zapraszamy do kontaktu z nami w celu dokonania wyceny Państwa katalizatora lub katalizatorów Mlaskawka. Jesteśmy pewni, że zaproponujemy Państwu najlepszą cenę za katalizatory.\nSkup katalizatorów Mlaskawka. Zadzwoń tel. 533-080-717\nJesteśmy w stanie zaoferować jako jedyni na rynku najlepszą cenę za Twój katalizator. Nie zwlekaj i sprzedaj go zanim straci na wartości. Prosimy pamiętać, że cena katalizatorów jest uzależniona od wykresów podanych na stronie startowej, a także od kursu walut. Jest to wypadkowa wielu czynników decydujących o wartości katalizatora. Dlatego jeśli jest dogodny czas nie zwlekaj i dzwoń do nas w sprawie skupu katalizatorów Mlaskawka, dodatkowe pieniądze na pewno się przydadzą, a środowisko naturalne będzie wolne od niezbezpiecznych substancji.


Tag: wanny - skocz.com\nWsp贸艂czesna 艂azienka to bezsprzecznie oaza spokoju. Tutaj mo偶na odpr臋偶y膰 si臋 po ci臋偶kim dniu i r贸wnie偶 nurkowa膰 w gor膮cej wodzie, wzbogaconej r贸偶nymi pachnid艂ami a opr贸cz tego olejkami. W dodatku wci膮偶 potrzebny jest odpowiedni nastr贸j oraz 艣wiat艂o, ...\nGresroom - P艂ytki ceramiczne i akcesoria 艂azienkowe\nW 艂azience zdecydowanie panuje wilgo膰, dlatego te偶 konieczne jest, aby na pod艂odze i na 艣cianach znajdowa艂y si臋 p艂ytki ceramiczne. P艂ytki ceramiczne to doskona艂e rozwi膮zanie do ka偶dej 艂azienki. Doskonale spe艂niaj膮 one swoj膮 funkcj臋 chroni膮c przed wil...\nSklep z wyposa偶eniem 艂azienek - lazienka-rea.com.pl\nJe艣li szukasz najlepszej propozycji na wyposa偶enie swojej 艂azienki sprawd藕 propozycje od lazienka-rea. com. pl. W ofercie znajdziesz takie produkty jak wanny, prysznice, brodziki, umywalki i wiele innych. Nasi pracownicy dostarcz膮 Ci fachow膮 pomoc ab...\nFirma 艢wiat 艁azienek XXI w. istnieje na rynku od wielu lat i cieszy si臋 zaufaniem wielu klient贸w. Oferuje wanny, baterie wannowe oraz akcesoria do wanien. Sprzedaje produkty wielu znanych marek w艂oskich, niemieckich i innych, kt贸re zachwyc膮 wielbicie...\nWyposa偶enie 艂azienek - murama.pl\nProwadzimy sklep internetowy z asortymentem do wyko艅czenia kuchni i 艂azienki. Dzi臋ki nam dobierzecie Pa艅stwo r贸wnie偶 technologie grzewcze z niezb臋dnymi akcesoriami monta偶owymi. W naszym katalogu odnajdziecie Pa艅stwo komory gospodarcze, 艣rodki piel臋gn...\nBLU Salony 艁azienek\n艢wietnie, kiedy mo偶emy po艂膮czy膰 kilka rzeczy razem i mie膰 z tego jeszcze wi臋kszy zysk. Kiedy szukamy np. umywalki, to najpierw poszukujemy promocji, a dopiero potem sprawdzamy, jak b臋dzie ona pasowa艂a do naszej 艂azienki. Sie膰 franczyzowa daje nam mo偶...


Miracolo Clinic - OvuFriend.pl\nRanking placówek medycznych › Miracolo Clinic\nSpecjalizacje: ginekolog - położnik, ginekolog, ginekolog - specjalista w ultrasonografii\nMiracolo Clinic Business Link PGE Narodowy al. ks. J. Poniatowskiego 1, Warszawa tel. +48 61 250 44 43\nMiracolo Clinic to placówka specjalizująca się w leczeniu endometriozy. Endometrioza jest to jedna z najbardziej zagadkowych chorób współczesnej medycyny - tylko w Polsce na endometriozę może cierpieć aż milion kobiet! Miracolo Clinic pragnie pomóc właśnie takim kobietom - uporać się z bólem, uciążliwymi objawami i niepłodnością.\nPlacówka stawia na nowoczesne rozwiązania i innowacyjne podejście do leczenia endometriozy. Zapewnia minimalnie inwazyjną diagnostykę oraz skuteczne leczenie w oparciu o najbardziej zaawansowane narzędzia dostępne na rynku. W procesie leczenia bardzo ważną rolę w naszej terapii odgrywa aspekt żywieniowy, dlatego każda pacjentka w Miracolo może liczyć na indywidualne wsparcie wykwalifikowanego dietetyka.\nMetody diagnostyki i leczenia są nowatorskie. Miracolo Clinic wyróżnia się kompleksowym, holistycznym, a przy tym spersonalizowanym podejściem do każdej pacjentki, która zmaga się z endometriozą. Specjalizują się w leczeniu najtrudniejszych przypadków, najbardziej zaawansowanych stopni endometriozy, w których leczenie operacyjne obejmuje również takie miejsca jak: pęcherz moczowy, czy jelita.\nZespół techniczny w Miracolo ma niezbędne doświadczenie, umiejętności i narzędzia, aby radzić sobie z najtrudniejszymi przypadkami endometriozy. W skład zespołu wchodzą wybitni specjaliści, m.in.:\nlek. med. Jan Olek - ginekolog, współzałożyciel Kliniki Miracolo. Zastępca ordynatora w Szpitalu św. Józefa w Dortmundzie. Na codzień zajmuje się leczeniem operacyjnym endometriozy oraz innych schorzeń kobiecych w wieku rozrodczym. Założyciel Centrum Endometriozy w Szpitalu św. Józefa w Dortmundzie.\ndr n. med. Tomasz Songin - specjalista ginekolog- położnik. W codziennej praktyce specjalizujący się w leczeniu kobiet chorujących na endometriozę i niepłodność. Współpracuje z Miracolo Clinic oddział Polska. Ukończył liczne szkolenia z zakresu ginekologii, ultrasonografii, laparoskopii i histeroskopii. Swoją uwagę koncentrował na technikach małoinwazyjnej chirurgii ginekologicznej. Przez kilka ostatnich lat brał udział w badaniach klinicznych skuteczności nowych, dotąd niestosowanych leków na endometriozę.\nOpinie pacjentek: Miracolo Clinic\njulka_kulka Postów: 499 174 Zgłoś\nMam bardzo dobre doświadczenia z miracolo. Byłam pod opieką dr Olka - świetny specjalista, dzięki któremu czułam się jak człowiek, a nie jak pacjent. Kompleksowa pomoc i wsparcie na każdym etapie. Polecam wszystkim endo-kobietom :)\nDodaj opinię - Miracolo Clinic


WIOLETTA CIESIELSKA — wiersze - PORTAL EPRAWDA: W SIECI OD 2013\nRedakcja 12 Czerwiec 2019 A A+ | Poezja\nSkomentuj &nbsp2132 odsłon\nmożna podpalić świat, lub dążąc do jasności rozświetlić własny, osobisty, choć przecież nie osobny, łączący pozorną kruchość misternych form piaskowych zamków z odwagą oswajania bliskości patologicznych drapieżców. Wioletta Ciesielska konsekwentnie opowiada się za prawdą, co niesie określone konsekwencje… Za niczym więc nie tęskni, bo tęskni za wszystkim. — Szymon Kantorski\npo pagórku pełznie dżdżownica, w zasadzie dwie, bo jedna,\nprzecięta w pół. ogon nie wie nic o głowie, głowa nic o ogonie.\nchłopczyk robi hurtowo, za drzewem, promocję “dwa w jednym”.\ni nie ma nic w tym dziwnego, że wyrastając na głowę rodziny,\ndzień po dniu, sam siebie dzieli na pół.\na to nieprawda, że ogon dżdżownicy przeżywa.\na na łańcuszku ładnie dyndał, dyndał sobie wisior. zwis wisiora odbijał od ciemnych naw.\ni nie było mocy, nie było też możliwości, by zapomnieć o ołtarzu. trzeba było więc nieść\nten gniew, aż do konfesjonału, by potem (z nagłym wstrętem) wycierać strach o stułę.\npokoleniami wtłaczani, wdeptywaliśmy się w gówno po kolana. grzechami możemy się\njuż przerzucać, jak harfami w Dzień Światła. po co?! przecież tu od dawna nie ma nikogo!\na chcieliby państwo może poznać nowych sąsiadów? (zawiniętych w dywany) tak tylko,\nim stopy wystają, więc to raczej nasz problem.\njedną zapałką! jedną zapałką!\n(pod)palę las, by na gałęziach\nnikt się nie wieszał.\nbo to strach\ndla dzieci, udręka dla kobiet, dla matek\na dla ojców kolejna dwutygodniówka.\na co dla wisielca?\ndla niego spokój.\ni stopy, które już niczego nie będą musiały przejść.\nżadnego “z punktu A do B”.\nżadnych wskazówek od coacha,\nby się zdrowo odżywiać i wierzyć,\nże za każdą chmurką jest słoneczko.\nza niczym nie tęskni, bo tęsknił za wszystkim.\nuroda ości ma w sobie coś z końca i początku\nniczym wąż połyka wciąż od nowa własny ogon\ndromadery mają tylko jeden garb.\nto za mało, powiadam wam, by przejść przez pustynię,\ntrzymając w każdej ręce po łyżce wody.\npamięć burzy zamki z piasku.\ntępi ostrze kąta.\na ty — jesteś ofiarą, czy uczestnikiem zdarzenia?\nja zasłoniłam nos niczym biały niedźwiedź na śniegu.\ni mnie nie widać.\nnigdy nie wiesz gdzie patrzy zezowaty\nna szczęście są sposoby, żeby to sprawdzić\nwystarczy postarać się patrzeć w tę samą stronę (tylko na odwrót), bardziej w siebie.\nI nie wodzić wzrokiem za palcem, w ogóle nie wodzić – to zbyt kuszące.\nnajlepiej patrzeć jakby za siebie. wtedy znikną męty (ciała szklistego) i będzie czyściutko\nna powierzchni (oka). będziemy mogli narodzić się ponownie, bez tych wszystkich grzechotek i karuzeli nad łóżeczkiem, gdzie świat od samego początku pokazuje nam się\nod dupy strony.\nrączki na kołderkę\nmożesz bladym świtem trzepać białko,\nćwiczyć co rano palcówki\n(i tak nie dotrzesz lubrykantem do wszystkich tych miejsc).\nniby proste — to zwykła dupa, nie labirynt.\na więc śpiesz się, śpiesz się, śpiesz.\nWioletta Ciesielska (1980) — poetka. Potrafi naciągnąć rzeczywistość, kapelusz i zbyt krótką kołdrę. Prywatnie posiada wspaniałą rodzinę i wyznaje zasadę, że stado jest najważniejsze. Debiutowała w „Breg Art”, następnie w „Wytrychu”. Teksty publikowała m.in. w „Helikopterze”, „Obszarach Przepisanych”, „Cegle”, „Inter” ( antologia „Globalne wioski”), „PKP – zin”, „Tlenie Literackim”, „Drobiazgach”, „Akancie”. „Pisarze.pl”, „PoeciPolscy.pl”, „Wydawnictwoj”, „PKPZin”, „Śląskiej Strefie Gender”, „Kurierze Poetyckim” oraz „Babińcu Literackim”. Laureatka I Wojewódzkiego Konkursu Poetyckiego im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego oraz III Ogólnopolskiego Konkursu Metafizycznego. Wyróżniona w I i II Ogólnopolskim Konkursie Metafizycznym, Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim „Małpa zabrała mi szalik” oraz w Turnieju Jednego Wiersza “O Puchar Wina”. Przed debiutem książkowym. Publikowane teksty pochodzą z przygotowywanego przez Autorkę zbioru pt. „wciórności”.


Archeologia w oazie Serachs\nŚwiątynia ognia w Mele Hairam\nWidok stanowiska Gurukly Depe\nOłtarz w Mele Hairam\nStudnia w Mele Hairam\nOaza Serachs, w południowym Turkmenistanie, zajmuje obszar serachskiej delty rzeki Tedżen. Na południu oaza graniczy z wyżyną Badhyzu, na wschodzie ogranicza ja pas pustyni Kara-kum, na północy i północnym-zachodzie niewielki pas pustynno-stepowy oddzielający ją od oazy Tedżen i mniejszych oaz Miana i Czaacza leżących u podnóża gór Kopet Dag. Głównym ośrodkiem administracyjnym oazy jest miasteczko Serachs, jeszcze do niedawna trudno dostępne ze względu na bliskość granicy z Iranem, dziś, tak jak w przeszłości, ważny punkt na drodze łączącej Iran z Azją Środkową.\nEkonomia oazy opiera się przede wszystkim na rolnictwie i pasterstwie, w przeszłości jej mieszkańcy korzystali też z dróg handlowych biegnących z północy na południe i z zachodu na wschód.\nMonotonny krajobraz oazy urozmaica ponad 130 „tepe”, zwanych tutaj „depe”, czyli świadczących o gęstym zasiedleniu oazy w przeszłości, sztucznych wzgórz kryjących pozostałości dawnych osad. Największe z nich, Stary Serachs, to pozostałości dawnego centrum oazy, gdzie osadnictwo trwało od II tysiąclecia p.n.e. do 1832, kiedy to władca Iranu miał już dość niesubordynacji mieszkańców Serachsu i stałych napadów na karawany kupieckie. Zaatakował, zdobył i zniszczył miasto, a tych mieszkańców którzy przeżyli masakrę przesiedlił do okolicznych osad. Powracające i nowoprzybyłe grupy Turkmenów osiedlały się już obok ruin.\nHistoria badań archeologicznych w oazie jest bardzo krótka. W 1953 roku A.A. Marushchenko prowadził wykopaliska w Starym Serachsie. W latach 1953-56 K. Adykov odwiedzał miejsca, przez które w średniowieczu przebiegała droga łącząca Serachs i Merw, zaś w latach 1964-1970 O. Orazov przeprowadził badania sondażowe na kilku stanowiskach i sporządził pierwszą mapę archeologiczną regionu. Od 1996 roku w oazie pracują polscy archeolodzy z Uniwersytetu Warszawskiego.\nB. Kaim, Parthian settlements in the Serakhs oasis, Parthica 10, 2008: 129-135.\nB. Kaim, Starożytne kultury ziem Turkmenistanu, w: Turkmenistan. Historia – Społeczeństwo – Polityka, red E. Bodio, (Dom Wydawniczy Elipsa), Warszawa 2005: 451-479.


Testy elektrycznego Solarisa Urbino w Estonii -ciężarówki i autobusy w auto motor i sport\nTesty elektrycznego Solarisa Urbino w Estonii\nCoraz więcej krajów i miast bardzo intensywnie zmienia tabor autobusowy spalinowy na elektryczny. Właśnie do Estonii, w której jeździ wiele trolejbusów Solarisa, pojechał na testy bezemisyjny bateryjny autobus Urbino 12 electric.\nJulian Obrocki 2018-10-01\nŚwiatowy trend modernizacji transportu publicznego obejmuje coraz więcej krajów. Największe zainteresowanie wzbudza oczywiście przejście na pojazdy całkowicie bezemisyjne. Przez wiele lat najpopularniejsze były tramwaje, ale tworzenie nowych linii wymaga budowy torowisk, przebudowy ulic, a więc jest bardzo kosztowne. W nowych lokalizacjach łatwiejsze technicznie i tańsze ekonomkicznie jest tworzenie i rozwijanie sieci autobusów elektrycznych lub coraz popularniejszych i tańszych trolejbusów. Kupujący musi oczywiście rozstrzygnąć, które z tych rozwiązań jest w danym miejscu lepsze. Czasem są to decyzje oparte na katalogowych danych technicznych i ekonomicznych, a czasem przygotowujac się do większych zakupów, klient decyduje się na szczegółowe i długodystansowe testy różnych pojazdów. Tak właśnie postępuje Estonia, która robi poważne zakupy w polsko - hiszpańskim Solarisie. Testy trolejbusów Trollino są już zakończone, a ich bardzo pozytywny wynik spowodował, że w stolicy Estonii Tallinie jeździ już ponad 50 takich pojazdów. Teraz odbiorca, przygotowując się do zakupu większej ilości autobusów elektrycznych i podpisania ostatecznej umowy, poprzedza decyzję bardzo poważnym, rocznym testem Solarisa Urbino 12 electric. Autobus jest już w Tartu, drugim co do wielkości mieście Estonii. Wybrano model, który niedawno został zwycięzcą bardzo prestiżowego konkursu "Bus of the Year 2017". Jest to pojazd, który z pozytywnym wynikiem był testowany w Tallinie. To autobus wyposażony w oś ze zintegrowanymi silnikami elektrycznymi o maksymalnej mocy 2x125kW. Ładowanie akumulatorów odbywa się aktualnie kablem Plug-in z ładowarki, ale na dachu jest mocowanie do ewentualnego stosowania pantografu, a także do używania wewnętrznej mobilnej ładowarki on-board. Testowy egzemplarz jest przystosowany do przewozu 75 pasażerow, z czego aż 30 na miejscach siedzących. Dla szybkiej wymiany pasażerow na przystankach zastosowano układ drzwi 2-2-2. Pojazd ma rekordową liczbę aż 16 miejsc dostępnych z poziomu niskiej podlogi. W tym obszarze jest też przestrzeń na wózek inawlidzki lub dziecięcy. W związku z tym, że Estonia ma surowy północny klimat i bardzo mroźne zimy, testowy Solaris ma dodatkowe ocieplenie sufitu, ścian bocznych, ściany przedniej oraz nadkoli. Oświetlenie zewnętrzne i wewnętrzne wykonano w energooszczędnej technologii LED. Wyniki testu zadecydują o ostatecznym kształcie zamówienia polskich trolejbusow i autobusów dostarczanych do Estonii przez Solarisa.


Automatyka i napędy do bram garażowych - MAKPOL Wrocław\nNapęd METRO do bramy\nKlientom, którzy poszukują harmonijnego połączenia niezawodności i świetnego wyglądu, proponujemy Metro – napęd nowej generacji, który można wykorzystać w bramach garażowych różnego typu. Doskonale sprawdzi się jako:\nnapęd do bramy dwuskrzydłowej,\nnapęd do bramy uchylnej,\nnapęd do bramy przesuwnej.\nAutomatyczne napęd Metro powstał dzięki kooperacji marki Wiśniowski oraz Somfy, czyli światowego lidera z zakresu automatyki i rozwiązań inteligentnego sterowania elektroniką domową. Efektem tej współpracy są bardzo wysokie parametry techniczne zamknięte w estetycznej, niewielkiej obudowie.\nNapędy do bram – komfort i bezpieczeństwo\nZastosowanie napędu do bramy garażowej pozwala zwiększyć komfort codziennych czynności – aby wjechać do garażu, nie trzeba wysiadać z samochodu, a operowanie bramą jest możliwe bez używania siły fizycznej. Nowe technologie pozwalają na tworzenia bardzo funkcjonalnych, bezpiecznych napędów o zminiaturyzowanych komponentach.\nZautomatyzowane bramy garażowe są wyposażone w mechanizmy zabezpieczające przed niekontrolowanym opadnięciem skrzydła lub przytrzaśnięciem palców. Bramy automatyczne można także otwierać ręcznie, co jest ważne w przypadku braku zasilania lub awarii.\nNapędy do bram – najważniejsze funkcjonalności\nNapęd do bram garażowych Metro jest łatwy w programowaniu, dzięki zastosowaniu praktycznego wyświetlacza LCD. Bezpieczeństwo gwarantuje technologia amperometrycznego wykrywania przeszkód, która po zetknięciu czoła bramy z przeszkodą zatrzymuje je i cofa do bezpiecznej pozycji. Pozostałe, warte uwagi funkcjonalności, to również:\nObsługa drogi radiowej RTS – zastosowanie tej technologii pozwala na bezinwazyjny montaż (bez konieczności rozkuwania ściany). Parametry pracy można wygodnie skonfigurować, korzystając z intuicyjnego wyświetlacza.\nSzyna z systemem wygłuszającym, gwarantująca płynną i cichą pracę, co ma szczególne znacznie w garażach przylegających do bryły budynku.\nMożliwość podłączenia fotokomórek dla jeszcze większej ochrony (wykrywanie przeszkód podczas otwierania lub zamykania bramy).\nMożliwość podłączenia wielu dodatkowych elementów zwiększających bezpieczeństwo i wygodę obsługi, takich jak akumulator awaryjnego zasilania, dodatkowe oświetlenie, syrena alarmowej czy mechaniczna blokada bramy w pozycji zamkniętej.\nNaszym klientom we Wrocławiu i okolicach oferujemy napędy do bram o różnej mechanice działania, w tym do bram segmentowych, bram przesuwnych, bram uchylnych i bram dwuskrzydłowych. W przypadku zainteresowania ofertą napędów do bram, skontaktuj się z nami – doradzimy wybór najlepszego rozwiązania.\nPrzeczytaj więcej: Jak działają inteligentne napędy do bram?\nZapytaj o ofertę napędów do bram\nNapędy do bram - formularz\nAutomatyka do bram garażowych z montażem Wrocław\nNapędem wykorzystywanym w przypadku bram garażowych są siłowniki z wbudowaną centralą sterującą, dzięki którym możliwe jest jej automatyczne otwieranie i zamykanie. Napędy są sprzedawane w pełnych zestawach łącznie z akcesoriami takimi jak sterowanie radiowe, czyli odbiornik i piloty oraz szynę z łańcuchem lub paskiem. Ze względu na narażenie tych produktów na intensywną eksploatację są one wykonywane z mocnych materiałów, które nawet przy codziennym użytkowaniu będą w stanie przetrwać w dobrym stanie i w pełnej sprawności przez wiele lat.\nObecnie popularne stają się również nowoczesne rozwiązania na przykład stosowane, są moduły GSM, dzięki którym możliwe jest otwarcie bramy na przykład poprzez wysłanie SMS-a. Napędy stosowane w bramach garażowych są zasilane napięciem 240 V. Ponadto są one zawsze wyposażone w możliwości awaryjnego blokowania, które jest wyjątkowo ważne i istotne w momencie kiedy nastąpi przerwa w dostawie prądu lub wystąpi inna usterka uniemożliwiająca standardowe wykorzystanie automatyki. Ważnym parametrem przy wyborze bramy staje się więc coraz częściej deklarowany przez producenta spoczynkowy pobór mocy określający ilość energii pobieranej przez urządzenie w spoczynku. Warto, by ten był jak najmniejszy i już dziś producenci starają się, by ich bramy gwarantowały oczekiwaną przez klientów ekonomię pracy.\nRodzaj napędu jest dopierany przede wszystkim ze względu na ciężar i rozmiary danej bramy oraz sposób jej pracy. W przypadku wykorzystania bramy segmentowej i uchylnej montuje się napęd posiadający szynę z paskiem lub łańcuchem. Dostępne na rynku siłowniki mogą oferować różne prędkości pracy w zależności od wagi, rozmiarów i możliwości danej bramy. Nowoczesna automatyka do bram pozwala osiągać prędkość otwierania bramy rzędu 260 mm/s nie wpływając przy tym na głośniejszą pracę czy większe ryzyko usterki napędu. Jedyne, o czym należy pamiętać to, że w przypadku większości siłowników parametry te podane są w dość dużych widełkach, a ostateczna prędkość zależy od indywidualnych ograniczeń i oporów stojących na drodze zamykającej się bramy.\nAby w odpowiedni sposób dobrać napęd do bramy, musimy zwrócić uwagę na prędkość przesuwu. Najbardziej znaną prędkością, jest 12cm na sekundę. Oprócz prędkości musimy mieć na uwadze siłę ciągnięcia, która uśredniając, wynosi od 400 do 500 N. Równie ważnym czynnikiem jest temperatura, pod jaką działa napęd. Optymalna temperatura mieści się w przedziale między -20°C do +55°C.


Weekend w Gazeta.pl: Islandia, chędożenie, wesela, 18 lat życia z lękiem, czyli co najchętniej czytaliście w 2018 r.\nIslandia (fot. Shutterstock)\nDziękujemy, że z nami jesteście i mamy nadzieję, że na Weekend.gazeta.pl będziecie zaglądać w przyszłym roku równie chętnie jak w mijającym. Na najbliższą sobotę i niedzielę wybraliśmy dla Was 10 tekstów spośród tych, które w ostatnich 12 miesiącach czytaliście najchętniej.\n- Kiedy mówią, że przyjechali tu tylko na jakiś czas, inni Polacy się z nich śmieją. Bo mówili to samo. I nawet próbowali wrócić do Polski i przestawić się na polską pensję. Nie umieli. Ale nie chodzi tylko o pieniądze. - Tu nikt nie traktuje gorzej kasjerki czy sprzątaczki - zwraca uwagę Wojtek. A Katarzyna dodaje, że na Islandii każdy ma prawo do spokojnego życia. Polacy są tu największą grupą imigrantów. Jak wygląda ich życie na wyspie? Sprawdzała Maria Organ, która jest również autorką tekstu o poszukiwaniach partnerów na rodzinne imprezy.\nKażdego dnia na Facebooku pojawiają się dziesiątki ogłoszeń w tej sprawie. Młodzi ludzie szukają osób towarzyszących na wesela, osiemnastki, chrzciny i rocznice.\nZnalezienie kompatybilnego partnera na wesele nie jest prostym zadaniem (Fot. Grażyna Marks / Agencja Gazeta)\n- Elżbieta II trzyma się świetnie. Jej matka żyła prawie 102 lata, więc poddani mają nadzieję na rekordowo długie panowanie królowej i święty spokój z problemem, któremu na imię Karol. Ambitny syn Elżbiety ma już prawie 70 lat. Jego bardzo niepopularna żona Camilla marzy, by zostać królową - pisze Marek Rybarczyk, nasz specjalista od monarchii brytyjskiej. Pyta: Co zrobić z Karolem?\nfot. Ian Livesey / Flickr.com / CC-Zero\n- W XXI wieku w Polsce pięć osób z jednej rodziny znika i nikt nie wie, co się z nimi stało - tajemniczą historię przypomina Joanna Pasztelańska, która najczęściej porusza tematy związane z przestępczością. Ale bliskie są jej też sprawy społeczne, na przykład adopcja, a konkretnie to, jak przebiega ona w polskich realiach. Ten tekst Asi także chętnie czytaliście.\n- Jeśli masz zaburzenie odżywiania, wyłącz Instagram. Przynajmniej na jakiś czas - powiedziała Laura Osęka naszej ekspertce od kulinariów Agacie Michalak. - Mam wiele bardzo zadbanych i świetnie ubranych klientek, które wydają wielkie pieniądze na fryzjera, manikiurzystkę, kosmetyczkę, a przy tym mają problemy z utrzymaniem właściwej wagi. - dodała. Wywiad jest szczególnie aktualny u progu nowego roku, kiedy wielu z nas zacznie od mocnego postanowienia zrzucenia zbędnych kilogramów.\n- Ważne słowo: muszę. Osobom z nerwicą wyświetla się częściej niż zdrowym. Muszę być najlepszy. Muszę skończyć studia. Muszę awansować. Muszę mieć płaski brzuch. Muszę wypucować dom. Nie popełnić błędu. Zacisnąć zęby. Nie zawieść bliskich. A każde "muszę" to jak spotkanie z tygrysem - pisze Aleksandra Warecka, która opowiedziała nam wstrząsającą historię Agaty.\nNa zaburzenia lękowe cierpi ok. 20-40 proc. Polaków (fot. pexels.com)\n- Trójkąt wymyśla Hanna. Mąż namawia Martynę: "Będzie fajnie. Co ci szkodzi spróbować?". Nie podejrzewa, jak się to skończy - tak zaczyna się reportaż Rafała Grądzkiego o tym, co wydarzyło się w małym miasteczku.\nSzykany to tylko jeden z przejawów społecznego ostracyzmu, na który narażone są osoby żyjące w związkach jednopłciowych (fot. shutterstock.com)\n- Bardzo chętnie czytaliście też przedruki fragmentów książek, jakie publikowaliśmy na Wekend.gazeta.pl. Jerzy Bralczyk był np. pytany o to, dlaczego otwartość w pisaniu o "chędożeniu" zamiera.- Mam hipotezę na temat tego, dlaczego mówienie o seksie stało się u nas tabu. Zauważmy, że polszczyzna mimo 150 lat niewoli, silnej rusyfikacji i silnej germanizacji świetnie się utrzymała. Jak sądzę, w dużej mierze dzięki temu, że język polski był bardzo mocno związany z Kościołem. A w retoryce i poetyce kościelnej nie ma seksu, seks jest grzeszny. Kobieta, rodząc dziecko, z jednej strony daje nowe życie, z drugiej jest brudna i wchodzi do kościoła przez zakrystię - mówi Jerzy Bralczyk w książce "Pokochawszy. O miłości w języku".\nA Beata Nowicka w książce "Basia. Szczęśliwą się bywa" opowiada o niełatwym życiu Barbara Stuhr u boku Jerzego: Jerzy jest jak taran, wszyscy o tym wiedzą. (...) Już na samym początku, kiedy zanurzył się w teatr, zaczął oddalać się od Basi. On nawet tego nie zauważył. Ona obserwowała to miesiącami. W końcu nie wytrzymała, spakowała walizkę i na stole w kuchni zostawiła list.\nJuż za tydzień, w nowym roku, nowe wydanie Weekendu. A w nim nowe teksty. Zanim je dla Was przygotujemy, chcemy życzyć Wam spełnienia wszystkich marzeń i planów, jakie macie na rok 2019. A jeśli zdarzy się coś nieoczekiwanego - niech to będą tylko miłe niespodzianki.


Wątek: Niebieski ekran smierci\n30-06-2007, 19:58 #2\nOpis niebieskich ekranow WindowsXP, ktore pojawiaja sie w przypadku wystapienia powaznych bledow systemowych.\nNiebieski ekran wyswietla sie zawsze wtedy, gdy Windows napotka powazny problem uniemozliwiajacy kontynuowanie dzialan systemu operacyjnego.W WindowsXP pojawia sie on niezwykle rzadko zwykle wtedy gdy instalowane jest nowe urzadzenie, sterownik badÂĽ program. Blue Screen of Death (BSOD - z ang. niebieski ekran smierci) to powazne ostrzezenie, ktore zawsze powinno przyciagnac Twoja uwage. Na ekranie wyswietlane jest wiele informacji jednak ta najwazniejsza to kod identyfikujacy problem, ktory wyswietlany jest po slowie STOP.\nPrzykladowa linijka z identyfikacja problemu wyglada nastepujaco:\nNa pierwszy rzut oka nie wyplywa z tego rzeka informacji, ale po zanalizowaniu kodu wystepujacego po slowie STOP mozna sie duzo dowiedziec. Jest jednak maly problem: WinXP domyslnie ukrywa wyswietlanie BSOD i w przypadku jego wystapienia automatycznie restartuje komputer, co uniemozliwia przyjrzenie sie opisowi bledu. Pytanie brzmi...\n2. Jak uaktywnic powiadamianie o bledach krytycznych?\nAby wlaczyc wyswietlanie niebieskich ekranow ostrzegawczych nalezy przeprowadzic szereg czynnosci: wejdz do Wlasciwosci systemu (PPM na ikonie Moj komputer), wybierz zakladke Zaawansowane i kliknij Ustawienia w sekcji Uruchamianie i odzyskiwanie. W nowym oknie w sekcji Awaria systemu zaznacz Zapisz zdarzenie do dziennika systemu i odznacz opcje Wyslij alert administracyjny oraz Automatycznie uruchom ponownie. W sekcji Zapisywanie informacji o debugowaniu wybierz z listy (brak).\nDrugim sposobem na poznanie informacji jest zajrzenie do podgladu zdarzen. Kliknij Panel sterowania/Narzedzia administracyjne/Podglad zdarzen, w okienku konsoli po lewej stronie wybierz system, po prawej stronie znajdÂĽ wsrod pozycji wpis z tytulem SaveDump w kolumnie ÂĽrodlo. Kliknij znaleziona pozycje dwukrotnie aby otworzyc okno z informacjami o bledzie STOP.\n3. Szczegolowe omowienie kodow i rodzajow bledow.\nNiebieski ekran wyswietla szereg informacji dotyczacych usterki. Najwazniejsze z nich to (poczawszy od gory ekranu):\n- symboliczna nazwa bledu. Jest to komunikat, jaki blad zwraca do systemu operacyjnego. Odpowiada numerowi bledu Stop, ukazujacemu sie na dole ekranu. Przykladowa nazwa bledu to DRIVER_IRQL_NOT_LESS_OR_EQUAL.\n- zalecany sposob rozwiazania problemu. Ten ogolny tekst dotyczy wszystkich\nbledow Stop okreslonego typu. W zaleznosci od numeru bledu, mozesz byc poproszony o sprawdzenie dostepnej przestrzeni dyskowej, odinstalowanie\nurzadzenia albo usuniecie lub uaktualnienie ostatnio zainstalowanego sterownika\n- numer bledu i parametry. Programisci nazywaja te sekcje Informacje o wykrywaniu bledow (ang. bugcheck information). Tekst nastepujacy po slowie STOP zawiera numer bledu (w zapisie szestnastkowym, co jest oznaczone przez 0x na poczatku kodu) oraz maksymalnie cztery parametry, ktore sa specyficzne dla kazdego typu bledu.W naszym przykladzie kod bledu to 0x000000D1 (lub samo D1), co wskazuje na sterownik, ktory probowal uzyc niewlasciwego adresu pamieci.W tym przykladzie parametry okreslaja kolejno: adres pamieci, do ktorego sterownik chcial uzyskac dostep; poziom zadania przerwania (IRQL), ktorego Windows uzywa do okreslenia kolejnosci, w jakiej ma odpowiedziec na zadania sprzetu lub oprogramowania; czy sterownik probowal odczytac cos z pamieci, czy tez zapisac do pamieci (0 oznacza, ze byla to operacja odczytu) oraz adres pamieci, z ktorego pochodzilo niedozwolone zadanie.\n- szczegoly sterownika. W niektorych (nie wszystkich) komunikatach bledu Stop\nlinia ta wymienia nazwe sterownika powiazanego z bledem. Jezeli pojawi sie nazwa pliku, sprawdÂĽ, czy sterownik jest cyfrowo podpisany. Jezeli bedzie to potrzebne, mozesz uzyc Konsoli odzyskiwania lub uruchomic system Windows w Trybie awaryjnym w celu usuniecia lub przywrocenia sterownika. Nie zakladaj jednak z gory, ze plik, ktory wskazal BSOD, jest uszkodzony. Czasem zdaza sie, ze inny plik zawiesza program lub usluge, ktora z koleji wykonuje niedozwolona operacje i to wlasnie jej nazwa bedzie widoczna na niebieskim ekranie. Przykladowa linijka tej sekcji wyglada tak: *** tcpip.sys - Address F75D2870 base at F759000, DateStamp 3b7dc580\nZabierzemy sie zatem za identyfikacje bledow STOP:\nProces lub sterownik trybu jadra probowal uzyskac dostep do obszaru pamieci bez\nautoryzacji. Ten blad Stop zazwyczaj powodowany jest przez uszkodzone lub niekompatybilne urzadzenie albo oprogramowanie. Nazwa bedacego sprawca sterownika urzadzenia czesto ukazuje sie w komunikacie o bledzie Stop i moze dostarczyc waznych wskazowek do rozwiazania problemu.\nRozwiazanie: Jezeli komunikat wskazuje na konkretne urzadzenie lub kategorie urzadzen, sprobuj usunac lub wymienic urzadzenia z tej kategorii. Jezeli ten komunikat bledu Stop pojawi sie podczas instalacji lub procedury aktualizacji systemu, mozesz podejrzewac niekompatybilny sterownik, usluge systemowa, skaner wirusow, program do wypalanie plyt CD lub program do tworzenia kopii zapasowych. Jesli blad pojawia sie np. po dodaniu nowej karty rozszerzen, nalezy usunac karte i sprawdzic czy BSOD nadal sie pojawia. Rozwiazaniem moze byc takze instalacja najnowszych sterownikow kompatybilnych z WinXP.\nBlad pojawia sie gdy jeden z procesow uprzywilejowanych probowal wykonac nielegalna lub niezgodna z typem procesora instrukcje maszynowa (np. sterownik usilowal wykonac instrukcje dla procesorow AMD - 3DNow! na procesorze Intela).\nRozwiazanie: najczesciej nalezy usunac bledny sterownik (czesto jego nazwa jest wyswietlana) lub uaktualnic go do najnowszej wersji. Warto takze sprawdzic ilosc wolnego miejsca na dysku twardym lub sprawdzic poziom fizycznej pamieci i ewentualnie zwolnic ja. Przyczyna bledu moze byc takze wyciek pamieci tzn. gdy aplikacja blednie zwalnia (lub wcale nie zwalnia) przydzielonej jej pamieci.\nBlad oznaczajacy problem ze sterownikiem ntfs.sys, obslugujacym system plikow NTFS. Prawdopodobna przyczyna wystapienia tego bledu jest uszkodzenie kontrolera IDE lub nawet samego dysku twardego (bad sectors), czasem jest to spowodowane uszkodzeniem lub zerwaniem kabla sygnalowego w tasmie laczacej dysk z plyta glowna. Istnieje podobny blad dla partycji FAT o numerze 0x00000023\nRozwiazanie: Jesli uda sie uruchomic system Windows ponownie nalezy zbadac strukture logiczna dysku za pomoca polecenia chkdsk c: /f /r. Jesli system Windows nie uruchamia sie warto zaniesc dysk do kolegi i tam sprawdzic jego przydatnosc.\nPrzyczyna tego bledu Stop jest w wiekszosci przypadkow awaria lub wadliwa pamiec\nfizyczna (wlaczajac pamiec uzywana w kartach graficznych). Blad moze byc\nrowniez wywolany uszkodzonym dyskiem twardym lub plyty glownej.\nRozwiazanie: w takich przypadkach czesto jedynym rozwiazaniem jest wymiana uszkodzonego podzespolu.\nTen stosunkowo rzadki komunikat o bledzie pojawia sie, kiedy w twoim systemie zabraknie dostepnych wpisow systemowych PTE (Page Table Entries). Przyczyna moze byc niewlasciwie dzialajacy program do tworzenia kopii zapasowych lub wadliwy sterownik urzadzenia.\nRozwiazanie: Artykul Q256004 z bazy Knowledge Base, zatytulowany "How to Troubleshoot 'STOP 0x0000003F' and 'STOP 0x000000D8' Error Messages in Windows 2000", opisuje modyfikacje w rejestrze systemu Windows, ktore moga rozwiazac ten problem.\nUrzadzenie sprzetowe lub usluga systemowa zazadala danych, ktore nie znajdowaly sie w pamieci, powodujac blad wyjatku. Przyczyna moze byc wadliwa pamiec fizyczna lub niekompatybilne oprogramowanie, w szczegolnosci programy zdalnego dostepu oraz antywirusowe. Jezeli blad wystapil natychmiast po zainstalowaniu sterownika urzadzenia albo aplikacji, sprobuj uzyc Trybu awaryjnego, aby usunac sterownik lub odinstalowac program.\nSystem probowal odczytac dane jadra z pamieci wirtualnej (pliku stronicowania),\nlecz nie udalo mu sie odnaleÂĽc danych pod okreslonym adresem pamieci. Ten blad Stop moze byc wywolany roznymi problemami, wlaczajac uszkodzona pamiec, niesprawny dysk twardy, nieprawidlowo skonfigurowany kontroler dyskow albo kabel, uszkodzone dane lub zarazenie wirusem.\nRozwiazanie: Jesli drugi parametr bledu ma wartosc 0xC000009C lub 0xC000016A oznacza to blad wymiany spowodowany blednymi sektorami na dysku twardym. Wartosc 0xC000009D oznacza, ze problemy ma kontroler IDE, ktory nie moze sie komunikowac z dyskiem twardym. Zwykle pomaga mocniejsze wpiecie tasmy polaczeniowej.\nWindows XP nie byl w stanie uzyskac dostepu do woluminu zawierajacego pliki startowe. Zwykle przyczyna jest zbyt szybka praca w transferze Ultra DMA.\nRozwiazanie: Jezeli ujrzysz ten komunikat bledu Stop podczas proby aktualizacji systemu do Windows XP, sprawdÂĽ, czy posiadasz kompatybilne sterowniki dla kontrolera dyskow i sprawdÂĽ okablowanie dyskow, aby upewnic sie, ze jest poprawnie skonfigurowane. Jezeli uzywasz dyskow ATA-66 lub ATA-100, upewnij sie, ze posiadasz 80-zylowy kabel, a nie standardowy 40-zylowy kabel IDE. W niektorych wypadkach blad ten naprawi sie samoczynnie po ponownym uruchomieniu systemu. Jesli drugi parametr bledu ma wartosc 0xC0000032 to prawdopodobnie uszkodzeniu ulegla struktura logiczna plikow. Uruchom system z plyty CD i w konsoli odzyskiwania wprowadÂĽ polecenie chkdsk /r.\nTen komunikat oznacza, ze Windows XP nie jest w stanie zlokalizowac partycji systemowej lub woluminu startowego podczas uruchamiania. Problem moze pojawic sie po ponownym partycjonowaniu dyskow lub wymianie kontrolera dyskow i jego sterownikow. W tym wypadku wpisy w pliku Boot.ini nie wskazuja juz poprawnych partycji.\nRozwiazanie: Jezeli problem pojawil sie po wymianie kontrolera dyskow, sprawdÂĽ, czy nowy sprzet jest wlasciwie skonfigurowany. Nastepnie uruchom system Windows XP z plyty instalacyjnej, zaloguj sie do Konsoli odzyskiwania i uzyj polecenia Bootcfg do wyszukania dostepnych instalacji Windows, po czym napraw plik Boot.ini automatycznie. Mozna takze podjac probe naprawienia bledu za pomoca polecenia chkdsk /r. W innym przypadku czeka Cie zapewne kupno nowego dysku :strach\nNajczestsza przyczyna tego bledu jest awaria sprzetu. Jest wielce prawdopodobne, ze ujrzysz ten komunikat o bledzie Stop, jezeli masz wadliwe kosci pamieci, niedopasowane moduly pamieci, wadliwie dzialajacy procesor albo awarie wentylatora lub zasilania, ktora powoduje przegrzanie. Pojawienie sie tego bledu jest szczegolnie prawdopodobne w wypadku systemow, w ktorych procesor zostal przestawiony na prace z szybkoscia przekraczajaca szybkosc nominalna - czyli po overclockingu.\nRozwiazanie: Pierwszy parametr wystepujacy zaraz po numerze bledu Stop okresla konkretna przyczyne pojawienia sie bledu, tak jak wyjasniono w bazie Knowledge Base w artykule Q137539 zatytulowanym "General Causes of Stop 0x0000007F Errors".\nKomunikat ten oznacza niezgodnosc miedzy warstwa abstrakcji sprzetu HAL (Hardware Abstraction Layer) i plikami systemowymi Windows XP. Blad ten w wiekszosci wypadkow wystepuje na maszynach z interfejsem ACPI, kiedy ustawienia ACPI w BIOS-ie zostaly niespodziewanie zmienione.\nRozwiazanie: Aby wylaczyc lub ponownie wlaczyc funkcje ACPI, zainstaluj ponownie system Windows XP, po dokonaniu zmian w BIOS-ie. Aby uzyskac wiecej szczegolow, przeczytaj artykul Q237556 z bazy Knowledge Base, zatytulowany "How to Troubleshoot Windows 2000 Hardware Abstraction Layer Issues".\nTen blad Stop ma te sama pierwotna przyczyne, co bledy 0x77: dane strony lub jadra nie zostaly odnalezione w pamieci wirtualnej (pliku stronicowania). Moze sie to zdarzyc z powodu niekompatybilnosci dysku lub sterownikow kontrolera albo problemow sprzetowych, takich jak niewlasciwie zakonczone urzadzenie SCSI, uszkodzone sektory na twardym dysku albo konflikt w BIOS-ie lub oprogramowaniu producenta (firmware) kontrolera dyskow.\nRozwiazanie: Uruchom narzedzie SprawdÂĽ dysk systemu WindowsXP. Jezeli producent dysku oferuje bardziej dokladne narzedzie, uzyj go w celu gruntownego sprawdzenia kazdego dysku fizycznego w systemie.\nSterownik jest w niezgodnym lub niewlasciwym stanie zasilania po zamknieciu systemu, przejsciu do trybu wstrzymania lub hibernacji albo po przywroceniu z jednego z tych trybow. Blad ten nie jest ograniczony do sterownikow urzadzen. Moze byc rowniez spowodowany przez sterowniki filtra systemu plikow, takie jak te instalowane przez programy antywirusowe, narzedzia do tworzenia kopii zapasowych oraz programy do zdalnego dostepu. Nazwa sterownika bedacego sprawca problemu jest czesto wyswietlona w komunikacie o bledzie Stop.\nRozwiazanie: Jako sposob na rozwiazanie problemu, sprobuj odinstalowac nie podpisane sterowniki urzadzenia lub program, ktory uzywa wspomnianego sterownika.\nDodatkowe sugestie dotyczace rozwiazania tego bledu znajduja sie w bazie\nTen blad Stop wystepuje, kiedy proces lub sterownik trybu jadra probuje przeprowadzic niedozwolona alokacje pamieci. Problem bywa czesto spowodowany przez blad sterownika lub oprogramowania. Okazjonalnie jest powodowany przez awarie urzadzenia sprzetowego.\nRozwiazanie: Mozesz odnaleÂĽc szczegolowe instrukcje debugowania dla\ntego bledu w bazie Knowledge Base w artykule Q265879 "How to Debug 'Stop 0xC2' or 'Stop 0x000000C2' Error Messages". Pomaga takze instalacja najnowszych sterownikow dostepnych dla systemu WinXP lub instalacja nowszej wersji programu.\nJest to jeden z najczestszych bledow Stop. Zazwyczaj blad ten pojawia sie, kiedy sterownik probuje uzyskac dostep do niewlasciwego adresu pamieci.\nRozwiazanie: Poszukaj nie podpisanych sterownikow i badÂĽ szczegolnie podejrzliwy wobec ostatnio instalowanych lub aktualizowanych programow antywirusowych, narzedzi do wypalania plyt CD, narzedzi dyskowych oraz programow do tworzenia kopii zapasowych, ktore mogly zainstalowac wadliwy sterownik filtra systemu plikow.\nJezeli ÂĽle napisany sterownik powoduje, ze twoj komputer zada duzej ilosci pamieci jadra, to moze zabraknac obszaru wpisow systemowych (PTE, Page Table Entries) i w efekcie zobaczysz ten komunikat. Jego przyczyna, wraz z sugestia rozwiazania problemu, jest identyczna jak ta, ktora mozna odnalezc w komunikacie o bledzie Stop 0x3F.\nMozesz zobaczyc ten komunikat o bledzie po zainstalowaniu nowej karty graficznej lub zaktualizowanego (i nienajlepiej napisanego) sterownika karty graficznej, ktory powoduje zatrzymanie systemu na nieokreslony czas podczas oczekiwania na urzadzenie wideo.\nRozwiazanie: Aby rozwiazac problem, wymien karte graficzna lub uzyj innego sterownika wideo.\nTen powiazany ze sprzetem blad Stop moze byc wyjatkowo frustrujacy, kiedy sie go\ndoswiadczy, i moze jeszcze bardziej irytujacy przy probie rozwiazania go. Jadro systemu Windows XP wykrylo lawine przerwan (ang. interrupt storm), kiedy urzadzenie nie zdolalo zwolnic przerwania (IRQ). Blad ten zazwyczaj powodowany jest przez ÂĽle napisane sterowniki urzadzen lub zawierajace bledy oprogramowanie producenta (firmware).\nRozwiazanie: Aby wyizolowac problem, sprobuj okreslic, ktore urzadzenie jest powiazane z nazwa pliku wymieniona w sekcji informacji o sterowniku komunikatu bledu. Nastepnie uzyj Menedzera urzadzen lub narzedzia Informacje o systemie, aby zidentyfikowac inne urzadzenia uzywajace tego samego IRQ. Usun wszystkie urzadzenia zidentyfikowane jako uzywajace tego IRQ, a nastepnie dodawaj je ponownie po jednym, dopoki problem sie nie powtorzy.\nKomunikat ten wskazuje na powazny problem zabezpieczen w systemie Windows\nXP - dzialanie podsystemu trybu uzytkownika, takiego jak Winlogon lub Client Server Runtime Subsystem (Csrss.exe), zostalo zaklocone. Najczestsza przyczyna tego problemu jest program innego producenta, a rozwiazaniem jest zazwyczaj usuniecie go. Blad ten wystepuje rowniez, jezeli nastapilo czesciowe przywrocenie z kopii zapasowej, powodujace niezgodnosc w plikach systemowych, albo jezeli uprawnienia systemowe zostaly niewlasciwie zmodyfikowane, tak ze konto systemowe nie ma juz uprawnien dostepu do plikow systemowych i folderow.\nNajczestszymi przyczynami tego typu bledu Stop sa problemy z uszkodzonym plikiem lub dyskiem (wlaczajac uszkodzony plik stronicowania) oraz wadliwy sprzet.\nRozwiazanie: Komunikat bledu zazwyczaj zawiera nazwe uszkodzonego pliku na koncu symbolicznej nazwy bledu lub w oddzielnej linii; mozliwe, ze uda ci sie przywrocic plik z plyty instalacyjnej Windows XP za pomoca Konsoli odzyskiwania. Przywrocenie ostatniej znanej dobrej konfiguracji moze byc rowniez pomocne w rozwiazaniu tego problemu.\n4. Uniwersalne przyczyny bledu i ich rozwiazania.\nW wiekszosci przypadkow blad STOP nie oznacza wymiany komputera czy reinstalacji systemu Windows. Jednak zdarza sie i tak, ze trzeba wymienic jakies podzespoly po przegrzaniu - szczegolnie czesto zdarza sie to modulom pamieci RAM. Czasem niebieski ekran znika rownie tajemniczo jak sie pojawil i jest zjawiskiem jednorazowym, ktory nie niepokoi nas juz po restarcie komputera.\nTypowa przyczyna bledu STOP jest instalacja nowego urzadzenia, a co za tym idzie nowego sterownika, ktory czesto jest blednie napisany lub niezgodny z systemem WinXP. Rozwiazanie tkwi w uruchomieniu komputera z pomoca klawisza F8 i wybraniu opcji Ostatnia znana dobra konfiguracja. Jesli i to nie pomoze trzeba skorzystac z Trybu awaryjnego i usunac wadliwy sterownik. pamietaj aby nigdy nie instalowac kilku sterownikow naraz, bo potem moze byc problem z odnalezieniem tego sprawiajacego klopoty.\nJesli niebieski ekran pojawil sie po wlozeniu jakiegos nowego podzespolu, trzeba sprawdzic czy bedzie sie pojawial po wyjeciu go. Jesli tak to sprawdzamy czy w Internecie jest dostepna najnowsza wersja sterownikow, firmwaru (jest to firmowe oprogramowanie dla sprzetu i wgrywane do sprzetu, a nie do systemu), a czasem nawet BIOS-u (z BIOS-em trzeba postepowac baaardzo ostroznie). Pamietajmy takze aby nigdy nie dodawac wiecej niz jednego podzespolu naraz. No i sprawdÂĽmy czy np. pamiec RAM dobrze "siedzi" w slocie dla niej przeznaczonym.\nCzasem pojawienie sie ekranu smierci zwiazane jest z nierozsadnym podkrecaniem procesora, karty graficznej itp. Trzeba wtedy ustawic wszystkie parametry na poziomie zdefiniowanym przez producenta.\nNie zaszkodzi takze zainstalowac Service Packa i inne poprawki Microsoftu oraz pamietac o aktualnej bazie antywirusowej.