Działania polskiej dyplomacji od stycznia 1934 do marca 1939 - HistoriaPolski.eu - Forum historia Polski\nPost autor: Warka » 04 maja 2011, 19:35\nPierwszego września 1939 roku niemieckie siły zbrojne, realizując plan oznaczony kryptonimem Fall Weiss, przekroczyły granice II Rzeczypospolitej, rozpoczynając najkrwawszą wojnę w historii świata. Wojsko Polskie nie zostało jednak zaskoczone, tak samo jak najważniejsi politycy w Warszawie, Paryżu, Londynie i Moskwie.\nPokój jest rzeczą cenną i pożądaną. Nasze pokolenie, które wykrwawiło się w kilku wojnach, na pewno zasługuje na okres pokoju. Ale pokój, jak prawie wszystko na tym świecie, ma swoją cenę, wysoką, lecz określoną. My w Polsce nie uznajemy koncepcji „pokoju za wszelką cenę”. W życiu ludzi i państw istnieje tylko jedna rzecz bezcenna – a jest nią honor1.\nKomu zależy na pokoju, ten zawsze cofnie się przed gwałtem. Wygra, kto się nie boi wojen...2\nWybuch wojny, nieunikniony ze względu na plany i ambicje nazistowskiej Rzeszy, był poprzedzony długimi przygotowaniami. Niemcy, aby nadrobić straty spowodowane porażką w wielkiej wojnie, zmuszeni byli dokonać odbudowy gospodarczej państwa, remilitaryzacji społeczeństwa, a także podważyć ład, który został ustanowiony na konferencji wersalskiej. Od czasu dojścia Hitlera do władzy w 1933 roku Berlin prowadził skomplikowaną rozgrywkę polityczną, która za pomocą kombinacji bluffów, faktów dokonanych oraz gry na interesach i obawach poszczególnych państw miała przygotować grunt pod militarną ekspansję. Tymczasem Warszawa, wierna spuściźnie zmarłego w 1935 roku marszałka Piłsudskiego, podjęła trudną grę o zachowanie niepodległości, niezależności oraz wpływów w Europie Środkowej i Wschodniej. Zanim wybuchła II wojna światowa, przez kilka lat ważyły się losy tego, kto po czyjej stronie i za jaką cenę weźmie udział w zbliżającym się konflikcie. W niniejszym szkicu po krótce przedstawiam najważniejsze działania polskiej i europejskiej dyplomacji, mające na celu uniknięcie wojny czy też wyciągnięcie z niej jak największych korzyści, od 1934 roku (gdy Polska i Niemcy podpisały pakt o nieagresji) do marca 1939 roku, kiedy odrzucenie niemieckich żądań przesądziło o wybuchu wojny.\nHitler w Norymberdze w 1935 r. Czy prawdziwą jest teza, jakoby Polacy układali się z Niemcami przeciwko ZSRR?\nSpuścizna Józefa Piłsudskiego\nW Polsce od maja 1926 roku rządził obóz zwolenników Józefa Piłsudskiego. Śmierć Marszałka, która nastąpiła 12 maja 1935 roku, nie doprowadziła do istotnej zmiany kierunku w polityce zagranicznej. Stało się tak, gdyż stery nad Wisłą zostały przejęte przez trzy osoby, które były blisko związane z Piłsudskim. Prezydentem, o dosyć szerokich uprawnieniach, był Ignacy Mościcki, zawdzięczający swój urząd Marszałkowi. Naczelnym Wodzem, odpowiedzialnym jedynie przed Prezydentem, był bliski współpracownik Piłsudskiego – Edward Śmigły-Rydz. Natomiast szefem MSZ – pułkownik Józef Beck, który pełnił tę funkcję już od listopada 1932 r. i przed trzy lata realizował wytyczne Marszałka. Piłsudski był biegłym intrygantem politycznym, co znacznie pomogło Polsce w odzyskaniu i utrzymaniu niepodległości po I wojnie światowej. Na czym opierała się wizja polityki zagranicznej Piłsudskiego?\nBył on tradycyjnie niechętny Francji, nie wierzył w skuteczność realizowanej przez to państwo polityki. Ponadto, mając w pamięci doświadczenia z walki o niepodległość oraz wojny 1920 roku, bał się Rosji i to na wschodzie wypatrywał największego zagrożenia dla Rzeczypospolitej. Jednakże pewne ustępstwa w relacjach z Moskwą były konieczne. Podpisanie w 1932 roku paktu o nieagresji z Rosją, a dwa lata później z Niemcami, to najlepsza charakterystyka działań dyplomatycznych Piłsudskiego w latach 30. Związanie się z jednym wielkim sąsiadem przeciwko drugiemu czyniło Polskę słabszym ogniwem sojuszu i uzależniało ją od działań i warunków, jakie postawi Berlin czy Moskwa. Dlatego szansą na utrzymanie z trudem i poświęceniem wywalczonej niezależności było według niego umiejętne lawirowanie między sąsiadami.\nPakty o nieagresji dawały szansę na to, że większe konflikty będą najpierw rozwiązywane na drodze dyplomatycznej, nim dojdzie do wojny. Dawało to czas, by w sytuacji kryzysowej szantażować agresywnego sąsiada groźbą współpracy z drugim. Napięcia ideologiczne między nazistami i komunistami oraz fakt, że przyłączenie się Warszawy do któregoś z obozów znacznie zmienia układ sił w rejonie na jego korzyść, dawały szanse na skuteczność takiej polityki. Wymagała ona jednak konsekwencji i wielkiego wyczucia.\nAmbasador von Moltke, Piłsudski, Goebbels i Beck w Warszawie 15 czerwca 1934 r. (fot. Röhnert, źródło: Deutsches Bundesarchiv, Bild 183-B0527-0001-293, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0 Germany)\nRzeczywiste przyłączenie się do któregoś z obozów groziło uczynieniem z Polski marionetki, a zbyt harde stawianie warunków – katastrofalną sytuacją, gdy Rzeczpospolita zostanie osamotniona w obliczu silniejszego wroga. W oparciu o stary sojusz polsko-francuski z 1921 roku Piłsudski, a następnie Beck próbują jednocześnie zagwarantować Polsce wsparcie z zagranicy (niezbędne by wzmocnić polską dyplomację potencjałem militarnym i przemysłowym sojuszników) i uniknąć wciągnięcia kraju w system zbiorowego bezpieczeństwa, grożący uzależnieniem losów Polski od interesów mocarstw.\nSojusz polsko-francuski oraz pakt wschodni – paryskie próby zbudowania systemu bezpieczeństwa zbiorowego\nJak wspomniałem, filarem polskiej dyplomacji w okresie międzywojennym był sojusz militarny z Francją. Zakładał on, że w wypadku zaatakowania jednego z sygnatariuszy druga strona natychmiast przyjdzie mu z pomocą. Rzut oka na mapę wystarczy, by dostrzec, że sojusz ten wymierzony był przeciwko Niemcom. Warto już na wstępie zwrócić uwagę, że jest to przymierze jedynie o charakterze obronnym (zmiana tego warunku będzie przedmiotem licznych negocjacji w latach 30.), a ponadto w wypadku napaści na Polskę przez inne państwo wroga postawa Niemiec znacznie utrudnia przesłanie nad Wisłę jakiejkolwiek realnej pomocy: czy to wojskowej, czy materialnej. Zgodnie z intencjami Paryża sojusz miał gwarantować, że jakakolwiek agresja wobec Francji ze strony Niemiec zaowocuje walką napastnika na dwóch frontach, co znacznie utrudni mu zwycięstwo. Analogicznie dla Warszawy była to gwarancja, że w wypadku niemieckiej napaści, Francja otworzy drugi front i pokona agresora, związanego większością sił w Polsce.\nNa kilkunastoletniej współpracy pojawiło się jednak kilka rys, które w latach 30. kazały Paryżowi szukać pozorów w celu zakwestionowania własnych zobowiązań, a Warszawie – oparcia w polityce równowagi sił, licząc się z ryzykiem, że Francja umyje ręce i nie uzna grożącej agresji za casus foederis, zobowiązujący do podjęcia wojny.\nPierwszą rysą było podpisanie traktatu reńskiego (w 1925 roku w Locarno). Francja zobowiązywała się w nim, razem ze Zjednoczonym Królestwem, Belgią, Niemcami i Włochami, do uznania zachodniej granicy Niemiec oraz rozwiązywania sporów w tej kwestii jedynie na drodze dyplomatycznej. Było to niepokojące dla Warszawy, gdyż mimo zapewnień Francji o priorytecie sojuszu z Polską nad układami z Locarno umożliwiało to jednak stronie francuskiej kwestionowanie zobowiązań w krytycznym momencie, Niemcom zaś, gwarantując stałość granicy zachodniej, otwierało drogę do rewizji tych na wschodzie. Polska otrzymała wyraźny sygnał, że Zachód nie ma zamiaru poświęcać pokoju i stabilizacji nad Renem, by powstrzymać niemieckie ambicje na Pomorzu czy Śląsku.\nPrzełomowy dla stosunków Paryża i Warszawy okazał się jednak rok 1934. We Francji był to okres braku stabilizacji. W styczniu upadł rząd C. Chautempsa, w lutym miały miejsce rozruchy, które doprowadziły do upadku kolejnego premiera – socjalisty E. Daladiera. Napięcia między skrajnymi ugrupowaniami politycznymi oraz skutki kryzysu ekonomicznego uniemożliwiały sformowanie stabilnego rządu, a Quai d'Orsay (francuskie ministerstwo spraw zagranicznych) nie było w stanie prowadzić konsekwentnej polityki. Tymczasem 26 stycznia podpisano polsko-niemiecki pakt o nieagresji. Mimo zagwarantowania przez Warszawę honorowania sojuszu z 1921 roku, zbliżenie Polski z Niemcami było dla Francji bardzo przykrym ciosem, który groził jej osamotnieniem w ewentualnym konflikcie z Niemcami. Była to ewentualność, której nad Sekwaną obawiano się najbardziej.\nMinistrowie spraw zagranicznych Polski i Francji: Józef Beck i Louis Barthou, Kraków 1934.\nGdy opanowano kryzys rządowy w Paryżu, na czele Quai d'Orsay stanął Louis Barthou, weteran francuskiej polityki, 72-latek o ponad czterdziestoletnim doświadczeniu politycznym. Jego odpowiedzią na polsko-niemieckie porozumienie był projekt tzw. paktu wschodniego. Ponieważ nie udało się Paryżowi wysądować, jak daleko sięga ocieplenie stosunków między Warszawą a Berlinem, podejrzewano, że sama Polska może się okazać zawodnym sojusznikiem. Dodatkowo, agresywne, rewizjonistyczne hasła, z jakimi do władzy w Niemczech doszli naziści, zaniepokoiły Francję. Rozwiązaniem było poszerzenie grona francuskich sprzymierzeńców, a w najlepszym wypadku stworzenie międzynarodowego paktu antyniemieckiego. Jeśli wzięłaby w nim udział Rosja, izolacja Niemiec byłaby zupełna, a Paryż zabezpieczony. Tak narodził się na Quai d'Orsay plan paktu wschodniego.\nMoskwa gotowa była wziąć udział w ogólnoeuropejskim pakcie obronnym3. Największym wyzwaniem dla francuskiej dyplomacji było jednak przekonać Warszawę i Pragę do współpracy z nowym radzieckim przyjacielem. Jednakże przystąpienie do antyniemieckiego sojuszu z udziałem ZSRR było sprzeczne z kierunkiem polskiej polityki. Po pierwsze łamało koncepcję równowagi, a ponadto psuło świeżo naprawione stosunki z Niemcami. Dlatego Beck konsekwentnie odmawiał włączenia Polski do takiego sojuszu. Spotkało się to jednak z ostrą krytyką Francji. Ambasador francuski w rozmowie z wiceministrem spraw zagranicznych, Janem Szembekiem dał jasno do zrozumienia, jak jest to postrzegane nad Sekwaną: W tej kwestii idziecie ręka w rękę z Niemcami4. Polityka budowy dobrych stosunków z Niemcami jako swoisty straszak, motywujący Francję do zwiększenia troski o wschodniego sojusznika, groził tym, że Zachód uzna Polskę za stronnika Niemiec i zacznie szukać porozumienia z Rosją.\nBeck jednak liczył, że tak się nie stanie. Miał w zanadrzu jeden silny argument – podpisane przez Francję sojusze z Rosją i Czechosłowacją w maju 1935 roku były tylko pozornym sukcesem idei paktu wschodniego. Praga od lat była oddanym, lecz zbyt słabym sojusznikiem Francji – jedynie zgoda Polski na udział w pakcie (i przemarsz Armii Czerwonej przez jej terytorium) czyniła porozumienie z Moskwą efektywnym antidotum na zagrożenie niemieckie. Dlatego weto Warszawy okazało się skuteczne. Jedynym sukcesem Barthou i Litwinowa (komisarza spraw zagranicznych Rosji) stało się przyjęcie ZSRR do Ligi Narodów we wrześniu 1935 roku.\nSpór o pakt wschodni jasno pokazał, że skuteczność sojuszu polsko-francuskiego jest ograniczana przez różne cele, jakie Paryż i Warszawa chciały osiągnąć. Dla Francji liczyło się jedynie zagrożenie ze strony niemieckiej, Polska obawiała się przede wszystkim Związku Radzieckiego oraz konieczności podporządkowania swojej polityki interesom silniejszego mocarstwa.\n7 marca 1936 roku armia niemiecka wkroczyła na teren Nadrenii. Zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego miał to być rejon okupowany przez wojska francuskie, a później zdemilitaryzowany. Decyzja taka była zupełnie zrozumiała z punktu widzenia Francji. Rejon ten był przede wszystkim bardzo silnie uprzemysłowiony, więc możliwość szachowania Niemiec jego szybkim zajęciem w razie konfliktu była bardzo dogodna dla Paryża. Ponadto była to niejako furtka do właściwych Niemiec. Niemieckie wojska naprzeciw linii Maginota, okopane na brzegu Renu, były trudnym przeciwnikiem. Zagwarantowanie sobie łatwego przekroczenia rzeki umożliwiało armii francuskiej podjęcie szybkiego ataku w głąb Rzeszy. Na tym opierały się także nadzieje Polski – w wypadku ataku Niemców, wojska francuskie przeprawią się ze Strasbourga do Nadrenii i szybką ofensywą pokonają wroga, nim ten upora się z broniącymi się Polakami.\nHitler przemawiający w Reichstagu (źródło: Deutsches Bundesarchiv, Bild 183-1987-0703-507, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0 Germany)\nOficjalnym powodem remilitaryzacji Nadrenii, podanym przez Auswärtiges Amt (Ministerstwo Spraw Zagranicznych Niemiec), było złamanie traktatu reńskiego przez Francję, podpisującą jawnie antyniemiecki sojusz z ZSRS5. Był to jednak tylko pretekst, a ślady niemieckich przygotowań dało się zauważyć już w 1935 roku. Hitler chciał wykorzystać słabość Francji, niechętnej do samodzielnego podejmowania trudnych decyzji, do zabezpieczenia granicy zachodniej. Generalicja zniechęcała go do tego kroku, było bowiem jasne, że świeżo odbudowywana armia niemiecka w 1936 roku nie mogła powstrzymać wojsk francuskich. Ewentualna interwencja zbrojna gwarantowała klęskę Niemiec. Hitler wierzył jednak, że do niczego takiego nie dojdzie.\nPrzełom 1935 i 1936 roku w relacjach polsko-francuskich został zdominowany przez próby przekonania Warszawy, że wspólna deklaracja podjęcia działań przeciw Niemcom, w razie spodziewanej remilitaryzacji Nadrenii, jest konieczna. Casus foederis według Becka zachodził jedynie w przypadku napaści Niemiec na Polskę lub Francję – wtedy bezwarunkowo sojusznicy mieli przyjść sobie z pomocą. Jednakże Beck nie chciał psuć stosunków z Berlinem jawną deklaracją poparcia francuskich planów wystąpienia przeciw Niemcom:\nNieuniknioną reakcją Polski było usztywnienie przez Becka warunków sojuszu. Sytuacja rysowała się następująco: gdyby wybuchła wojna lub gdyby to Francja przejęła inicjatywę, mogła liczyć na Polskę, ale w tym samym czasie Polska nie miała ochoty psuć dobrych relacji z Niemcami tylko po to, by ulżyć naciskowi na Francję6.\nJak wspomniano wyżej, głównym filarem polityki zagranicznej Becka było dążenie do zachowania niezależności. Temu służył też sojusz z 1921 roku: był znakomitym wzmocnieniem polskiej siły negocjacyjnej względem Niemiec. Jednakże rozszerzenie kompetencji tego sojuszu głównie w interesie Francji nie pasowało do tej koncepcji. Ówczesną politykę Becka doskonale rozszyfrował ambasador amerykański w Warszawie, John Cudahy:\nW przekonaniu ambasady amerykańskiej czynione będą wszelkie wysiłki celem osiągnięcia wszelkich narodowych korzyści i zdobycia najwyższego prestiżu poprzez deklarowanie sojuszu z Francją w nadziei, że nie zostanie postawione żądanie wywiązania się ze zobowiązań objętych sojuszem7.\nCzy więc polityka Becka podczas remilitaryzacji to celowy partykularyzm, który działał jedynie na korzyść Hitlera? Niekoniecznie, Warszawa najwyraźniej zdawała sobie sprawę z powagi sytuacji. Najprawdopodobniej Beck odziedziczył po Piłsudskim brak zaufania do Paryża – jego działania świadczą nie tyle o przyzwoleniu na aktywność Berlina, ile na brak wiary w zdecydowaną akcję wojsk francuskich. Nie należy też zapominać, że wciąż obowiązywał pakt o nieagresji z Niemcami. Rozszerzenie sojuszu z Francją o przypadek ofensywny byłby zaprzepaszczeniem ocieplenia, jakie miało miejsce w stosunkach Berlin-Warszawa w ciągu ostatnich dwóch lat. Niemniej jednak Polska wielokrotnie zapewniała Quai d'Orsay, że w wypadku agresji niemieckiej bez najmniejszego wahania zrealizuje postanowienia sojuszu wojskowego. Ponadto przewaga materiałowa, jaką dysponowała Francja, w zupełności wystarczała do podjęcia samodzielnej interwencji.\nUzależnienie stanowiska od działań podejmowanych przez Warszawę było objawem charakterystycznej w latach 30. dla Francji niechęci do samodzielnego podejmowania decyzji. Dlatego od 1936 roku widać wyraźne podporządkowanie się Paryża dyplomacji brytyjskiej. Dla Polski miało to niepożądane skutki, gdyż Londyn przez długi czas działał na korzyść Berlina, gotów uznawać niemieckie żądania wobec korytarza czy Gdańska za słuszne. O tym nurcie w polityce kolejnych rządów JKM świadczyć może deklaracja sir Nevile'a Hendersona, który w kwietniu 1937 roku został akredytowany jako ambasador w Berlinie:\nAmbasador Wielkiej Brytanii w Berlinie sir Nevile Henderson (fot. Dorneth, źródło: Deutsches Bundesarchiv, Bild 183-C06536, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0 Germany) Niemcy pod władzą Hitlera podejmują na nowo politykę Bismarcka, który dążył do aneksji wszystkich zamieszkałych przez ludność pochodzenia niemieckiego krajów europejskich, jak Austria, Czechosłowacja i inne kraje ... Niemcy muszą objąć zwierzchnictwo nad strefą Dunaju i Bałkanów, a to oznacza dominację Niemiec w Europie. Anglia wraz ze swym imperium i wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi będzie panowała na morzu. Anglia i Niemcy powinny nawiązać ścisłe stosunki w dziedzinie gospodarczej i politycznej i decydować o losach świata. Francja już się przeżyła i nie warto jej podtrzymywać8.\nOdtąd stery w polityce Zachodu wobec Niemiec objęła Wielka Brytania. Jej kierunek będzie się wahał od prób załagodzenia do przeciwstawienia się dominacji Niemiec w Europie Środkowej, Wschodniej i na Bałkanach.\nAppeasement: do kryzysu monachijskiego\nLata 1937–38 są najczęściej przedstawiane jako czas próby zaspokojenia ambicji Hitlera tak, by nie naruszyć najważniejszych interesów Francji i Wielkiej Brytanii. Rezultatem takiej polityki był smutny koniec najwierniejszego sojusznika Francji na Wschodzie – Czechosłowacji, a także czas, który Zachód zmarnował, pozwalając Rzeszy na intensywne zbrojenia. Osobą odpowiedzialną za tę politykę był sir Neville Chamberlain, premier rządu JKM.\nNiemcy wykorzystały dwa lata ugodowej polityki Zachodu. W Nadrenii powstawały umocnienia linii Zygfryda, zabezpieczenie przed francuskim atakiem zza Renu. Faszystowskie Włochy wchodziły w strefę wpływów niemieckich. 12 marca 1938 r. nastąpił anszlus Austrii. Wielka Brytania już w 1937 roku dawała wyraźnie do zrozumienia, że nie będzie ingerować w zmiany terytorialne w Europie Środkowej, jeśli tylko będą one przeprowadzane pokojowo. Mając przyzwolenie ze strony Zachodu, Hitler rozpoczął budowę koalicji, która miała pozwolić mu na zneutralizowanie przewagi Francji i Wielkiej Brytanii.\nJakie miejsce w planach Hitlera zajmowała Polska? Niebagatelne, jako największy kraj rejonu, wobec którego najpierw miała skierować się niemiecka ekspansja. Polska znajdowała się między Niemcami a Związkiem Radzieckim, a dzięki pozytywnym relacjom na linii Warszawa-Berlin, o jakie dbał Beck, Hitler mógł się spodziewać, że uda mu się wciągnąć ją do sojuszu przeciw Związkowi Radzieckiemu. Wystarczyła w zasadzie życzliwa neutralność oraz rozlokowanie polskich dywizji na granicy z ZSRR, aby Niemcy miały dostatecznie dużo czasu, by pokonać Francję. Wojny na dwa fronty, której Niemcy bały się od czasów klęski w I wojnie światowej, można by w ten sposób łatwo uniknąć. Jednocześnie włączenie do Niemiec Austrii, sudeckiej części Czechosłowacji, uzależnienie Węgier, Włoch i Rumunii pozwalało Niemcom uzyskać dostęp do potrzebnych surowców oraz zrównoważyć przewagę potencjału przemysłowego, jaką dysponowały Francja i Wielka Brytania. Polska – w planach Hitlera nie niepokojona gdzieś do 1943 roku9 – ma stanowić bufor uniemożliwiający włączenie się ZSRR do wojny z Niemcami.\nBeck i Göring w Warszawie w 1937 r.\nW styczniu 1938 roku Beck złożył wizytę w Berlinie. W rozmowach z Göringiem wyraził brak zainteresowania sprawą wcielenia Austrii do Rzeszy. Zgodnie z planami Becka ekspansja niemiecka zdawała się skręcać na południowy-wschód, omijając Polskę. Jednocześnie, naśladując niemiecką politykę, Beck uciekł się do ultimatum wobec władz litewskich (17 III 1938), żądając nawiązania stosunków dyplomatycznych. Ponieważ żądanie nie było duże, a Litwa nie mogła liczyć na poparcie żadnego liczącego się kraju, Warszawa zwyciężyła, narzucając sąsiadowi swoją wolę. Był to kolejny wyraz „niezależności” w polityce Becka, niemniej jednak ujemną stroną całego przedsięwzięcia było rosnące na Zachodzie przekonanie, że Polska działa w porozumieniu z Niemcami. Beck był jednak pewny, że utrzymywanie iluzji współpracy z Niemcami może działać na korzyść Warszawy. Kontynuował tę politykę w czasie kryzysu czechosłowackiego, wywołując kolejne kontrowersje i posądzenia o udział w rozbiorze tego kraju, jednak w marcu 1939 roku mógł zebrać owoce swoich działań.\n21 września Polska wystosowała do Czechosłowacji oficjalne pismo, w którym zażądała zwrotu Śląska Cieszyńskiego. Beck, wiedząc o niemieckich roszczeniach wobec Pragi, uznał, że Polska może wyciągnąć korzyści z klęski państwa, w którego trwałość ani on, ani Piłsudski nie wierzyli. Jednocześnie w związku z żądaniami Budapesztu pojawiła się możliwość utworzenia wspólnej granicy polsko-węgierskiej. Biorąc pod uwagę tradycyjnie przyjacielskie relacje obu krajów, Polska stała się rzecznikiem przyznania Węgrom Rusi Zakarpackiej.\n29 i 30 września w Monachium los Czechosłowacji został przesądzony. Wymuszono na Pradze przyjęcie żądań niemieckich, jednocześnie rozstrzygnięcie spraw polskich i węgierskich zostało w traktacie pominięte. Ponadto Polska nie wzięła czynnego udziału w rozmowach, co oznaczało, że ani Francja, ani Niemcy nie uznawały jej roli w kształtowaniu polityki w regionie. Ustalenia monachijskie były niewątpliwie ciosem dla koncepcji Becka. Chcąc zachować twarz, Polska decyduje się na kolejny krok: 30 IX wystosowane zostaje 12-godzinne ultimatum wobec Pragi, zawierające żądanie zwrotu Cieszyna. Jednocześnie na granicy zmobilizowano znaczne siły wojskowe, mające zająć sporne terytorium siłą w razie odmowy. Praga, nie mogąc liczyć na żadnego sprzymierzeńca, ugina się pod presją.\nJednak polityka oscylowania między Niemcami a Zachodem zdaje się nie odnosić skutku – Polsce grozi osamotnienie w konfrontacji z Niemcami. Zachód nie jest pewien, czy może liczyć na poparcie Polski. Ambasador francuski w Warszawie, Leon Nöel sugeruje wręcz Quai d'Orsay wycofanie się z sojuszu wojskowego z Polską.\nNiemieckie żądania i konieczność rewizji polskiej polityki: październik 1938 – marzec 1939 roku\nCzy całość polskiej polityki zagranicznej kierowanej przez Józefa Becka można uznać za udaną? Beck szukał szansy na pogodzenie polityki równowagi i niezależności z nową, groźną sytuacją międzynarodową, próbując stanąć na czele sojuszu z Węgrami i Rumunią.\nPolska ponadto miała nadzieję na oddzielenie od Czechosłowacji Rusi Zakarpackiej i wcielenia jej do Węgier. Forsując tę politykę, Polacy przeoczyli niemieckie wpływy polityczne i ekonomiczne w tym rejonie. Beck w dalszym ciągu wierzył, że Polska posiada w tej części Europy znaczenie, które zmotywuje rządy Węgier i Rumunii do podporządkowania się polskiemu przewodnictwu i usunie niemieckie zastrzeżenia dla planów Warszawy10.\nNiestety, przyznanie Węgrom Rusi Zakarpackiej leżało już raczej w gestii Berlina, a Rumunia znajdowała się wówczas pod silnym wpływem Niemiec. Ponadto niecały miesiąc po ultimatum wobec Czechosłowacji relacje Berlina i Warszawy wkroczyły w decydującą fazę. Jak dotąd, zarówno w sprawie Nadrenii, jak i anszlusu, Auswärtiges Amt nie poruszało spornych kwestii Gdańska oraz korytarza łączącego Brandenburgię i Prusy Wschodnie. 24 X 1938 roku ambasador polski w Berlinie, Józef Lipski spotkał się w Berchtesgaden z Joachimem von Ribbentropem, który zastąpił von Neuratha na stanowisku szefa niemieckiej dyplomacji. Ta rozmowa miała przygotować spotkania ministrów obu krajów w celu rozwiązania ewentualnych konfliktów. Lipski podniósł kwestię Rusi Zakarpackiej, Ribbentrop natomiast przedstawił plan całościowego rozwiązania kwestii spornych. Było to osiem punktów, które de facto precyzowały niemieckie żądania wobec Polski. Najważniejsze były te dotyczące Gdańska i korytarza, a także przystąpienia Polski do paktu antykominternowskiego.\nDla polityki Becka był to zasadniczy cios. Polski dyplomata stanął przed trudnym wyborem – odrzucenie żądań mogło doprowadzić do samotnej konfrontacji Polski i Niemiec, ich zaakceptowanie – do podporządkowania się polityce Niemiec i jawnej klęski koncepcji równowagi sił. Beck słusznie przewidział, że ekspansja Niemiec skieruje się głównie na Bałkany, przeoczył jednak moment, kiedy skręciła na północ. Wtedy – jak sugeruje Leszek Moczulski11 – minister w zasadzie powinien był się podać do dymisji. Miał tylko jedną alternatywę – spróbować zmienić kształt polskiej polityki, zaryzykować i wyprowadzić kraj z trudnej sytuacji. Beck podjął tę grę.\n19 września Polska odrzuciła żądania Niemiec. Aneksja Wolnego Miasta Gdańska przez Rzeszę nie mogła pozostać bez odpowiedzi ze strony Warszawy, a szef polskiej dyplomacji postanowił wykorzystać jeszcze jednego gracza na europejskiej arenie – Moskwę. Wykorzystać choćby bez jej zgody. Tymczasem, chcąc móc zagrać kartą współpracy z Niemcami, nie podał żądań Ribbentropa do publicznej wiadomości.\nStosunki Polski ze Związkiem Radzieckim były chłodne, choć pakt o nieagresji z 1932 roku gwarantował, że nie popsują się zbyt gwałtownie. Jesienią 1938 roku, rozumiejąc, że głównym wrogiem Hitlera jest nie Polska, a Rosja, Beck postanowił znacznie ocieplić stosunki ze wschodnim sąsiadem, jednocześnie nie podejmując w stosunku do niego żadnych ważnych zobowiązań. W listopadzie podpisano wstępne porozumienie potwierdzające pakt o nieagresji i będące wstępem do rozmów handlowych. W lutym 1939 r. – kolejne, owocujące szerzej zakrojoną współpracą.\nBeck nie ogranicza gry do rosyjskiej karty. Podejmuje trudną rozgrywkę, mającą na celu zmontowanie koalicji, która nolens volens zmusi Niemcy do złagodzenia stanowiska. Nie ujawniając żądań Ribbentropa, potęguje zaniepokojenie Londynu – silne już po ultimatum wobec Czechosłowacji – że Polska może stać się niemieckim satelitą i poważnie naruszyć korzystną dla Zjednoczonego Królestwa równowagę sił. Ponadto Włochy, które ciążą ku współpracy z Niemcami, nie są jeszcze gotowe do wojny – naciski Mussoliniego na Hitlera, aby zaczekać z eskalacją konfliktu, mogą dać potrzebny Beckowi czas.\nAmbasador Rzeczpospolitej w Berlinie Józef Lipski. Lipski, doręczając Ribbentropowi polską odpowiedź na jego żądania, również próbuje grać na czas. Kwestię gdańską Warszawa jest skłonna negocjować, natomiast najważniejszy punkt – o przystąpieniu do paktu antykominternowskiego – nie zostaje nawet poruszony.\nReakcją Hitlera na pozorne zbliżenie Polski i ZSRR jest zdecydowane odrzucenie polskich planów dotyczących Rusi Zakarpackiej. Nieoficjalnie wydaje on także rozkaz przygotowania kolejnego „faktu dokonanego” – zbrojnego zajęcia Wolnego Miasta Gdańska.\nW trakcie powrotu z wakacji na południu Francji w styczniu 1939 roku Beck nieoficjalnie spotkał się w Berchtesgaden z Hitlerem oraz Ribbentropem. Ten ostatni udał się 25 stycznia z oficjalną wizytą do Warszawy. W Paryżu – gdzie nie zdawano sobie sprawy z tego, jak daleko zaszły sprawy i spodziewano się raczej zacieśnienia współpracy Berlina i Warszawy – obie te wizyty wzbudziły głęboki niepokój. Spotkania te utrzymane w pozornie ciepłej atmosferze nie doprowadziły do uładzenia sporów. Polscy wojskowi znacznie przyspieszyli prace nad strategicznym planem obrony przed niemiecką inwazją.\nPozorny spokój trwał do marca 1939 roku. Londyn, korzystając z czasu, który zyskał dzięki polityce appeasementu kontynuuje gwałtowne zbrojenia. Jednocześnie rośnie obawa, że pozornie dobre relacje Rzeczypospolitej i Rzeszy doprowadzą do tak upragnionej przez Hendersona dominacji Niemiec na kontynencie. Po Monachium jednak taka wizja nie budziła już w Foreign Office (brytyjskim ministerstwie spraw zagranicznych) żadnego entuzjazmu. Chamberlain, oskarżany wielokrotnie o nieudolność, był politykiem na tyle trzeźwym, by wykorzystać czas, jaki Niemcy zużyły na zabezpieczanie swoich tyłów.\nPolityka brytyjska była tradycyjnie proniemiecka. Już podczas wersalskich negocjacji polska delegacja brutalnie przekonała się o gotowości przyznania Niemcom szerokich profitów w Europie Środkowej, aby uczynić je skuteczną przeciwwagą dla Francji. Niestety, po traktacie monachijskim jasne było, że nie Paryż, a Berlin dąży do zaburzenia równowagi w Europie. Utraciwszy Austrię i wierną Francji Czechosłowację Londyn nie pragnął, aby i Polska znalazła się w strefie wpływów Niemiec. Ponadto niepokojące było dla Londynu zainteresowanie, z jakim Berlin spoglądał na Rumunię i jej złoża ropy naftowej.\nKatalizatorem brytyjskich działań jest interwencja zbrojna Niemiec w kadłubowej już Czechosłowacji. 9 marca Czesi zajmują Bratysławę, kończąc wewnętrzny konflikt ze Słowakami. Berlin uznaje to za dobry pretekst i Wehrmacht wkracza do Czechosłowacji. 10 marca 1939 r. w przemówieniu w Moskwie Stalin dystansuje się od wszelkiej współpracy z Francją i Wielką Brytanią przeciw Niemcom. Polityka Hitlera, zmierzająca do uniknięcia wojny na dwa fronty, zdaje się przynosić efekty. 17 marca Chamberlain zdecydowanie potępił niemieckie działania i obiecał stanowczo się im przeciwstawić. Wielka Brytania postanowiła uformować koalicję antyniemiecką, w skład której weszłyby obok niej Francja, Polska i ZSRR. Jednocześnie rozpoczęto sondowanie Moskwy i Warszawy, czy gotowe są dać gwarancje Rumunii. Motywy odmowy w przypadku Związku Radzieckiego są jasne – Stalin zamierzał wyciągnąć jak największe korzyści z wojny, w której nie miał zamiaru brać udziału. Beck również odmówił, podejmując pewne ryzyko.\n21 marca 1938 r. Ribbentrop wezwał polskiego ambasadora i zażądał natychmiastowej odpowiedzi na październikowe żądania. Mimo to Beck odrzucał brytyjskie propozycje układów obronnych z udziałem Związku Radzieckiego. Ryzykując zupełne osamotnienie, Beck próbował uzyskać od Brytyjczyków daleko idące poparcie. 23 marca Niemcy decydują się na kolejny fakt dokonany – wymuszenie na Litwie wyrzeczenia się Memla (Kłajpedy). Tego samego dnia Rumunia ulega żądaniom Berlina, uzależniając krajowy przemysł od Niemiec.\nWtedy Beck przedstawia swoje propozycje. Raczyński – ambasador Polski w Londynie – spotyka się z lordem Halifaxem, szefem Foreign Office i proponuje tajną umowę, rozszerzającą polsko-francuski sojusz z 1920 roku do trójporozumienia z Brytyjczykami. 26 marca Lipski przekazuje odpowiedź na niemieckie żądania – choć przyjazna w tonie, jest de facto odmową na wszystkie postawione warunki. Jednocześnie Polska zaznacza, że zbrojna interwencja w Gdańsku zostanie uznana za casus belli. W dalszym ciągu niemieckie żądania nie zostają podane do publicznej wiadomości.\nMinister Beck podczas słynnego przemówienia w sejmie 5 maja 1939 r. Napięcia, które spowodowały działania polskiego ministra na tle kolejnych szaleńczych posunięć Hitlera, zaowocowały. Zaniepokojony, że w ślady Litwy i Rumunii pójdzie Warszawa, Chamberlain przekonuje gabinet do zadeklarowania daleko idącej pomocy Polsce, dopóki nie zostanie podpisane porozumienie, regulujące wspólną politykę obronną w Europie. Choć to sprzeczne z zasadami brytyjskiej dyplomacji, Foreign Office decyduje się na podpisanie zobowiązań in blanco – cokolwiek Polska uzna za stosowne, Wielka Brytania okaże jej w tym pełne poparcie:\nW wypadku jakiejkolwiek akcji, która by wyraźnie zagrażała niepodległości Polski i której rząd polski uznałby za konieczne przeciwstawić się swymi narodowymi siłami – rząd JKM będzie uważał, że jest zobowiązany do niezwłocznego okazania rządowi polskiemu całkowitego poparcia, jakiego będzie w stanie mu udzielić12.\nDeklarację brytyjską natychmiast potwierdziło Quai d'Orsay, oddając kierownictwo w polityce zagranicznej Wielkiej Brytanii. Gwarancje, jakich Chamberlain udzielił Polsce 31 III 1939 roku to największy sukces dyplomacji Becka. 5 V 1939 roku Beck mógł spokojnie ujawnić niemieckie żądania w słynnym przemówieniu w Sejmie.\nEpilog – podsumowanie polityki Becka i prolog wrześniowej burzy\nSukces dyplomacji Becka wydaje się oczywisty. Zaangażowanie dwóch najsilniejszych państw Zachodu do obrony Rzeczypospolitej przed Niemcami powinno zniechęcić potencjalnego agresora. A jeśli nie – doprowadzić do jego pokonania.\nDlaczego tak się nie stało? Dlaczego tak daleko posunięte deklaracje nie zapobiegły wybuchowi wojny? Czy w ówczesnej sytuacji Beck miał dostateczne pole manewru, aby ocalić Polskę?\nPrzyjęcie niemieckich żądań, czy to w 1938 r., czy też rok później, nie było dobrym wyjściem dla Polski. Krytykując błędy Becka, należy zwrócić uwagę, że nigdy nie brał on takiej ewentualności pod uwagę. Być może sanacyjna władza przeceniała siłę dyplomatyczną i militarną II RP, jednak w kołach rządzących dominował pogląd o unikaniu zależności od Berlina. Hitler nie potrzebował walczyć z Polską przed pokonaniem Zachodu – zdecydował się na ten krok, dopiero gdy przekonał się, że bez tego nie uniknie wojny na dwa fronty. Okres od marca do września 1939 roku to nieudane próby odizolowania Polski i przekonania Zachodu, że nie warto wywiązywać się z podjętych zobowiązań.\nWiaczesław Mołotow podpisuje radziecko-niemiecki Pakt o Nieagresji, 23 sierpnia 1939 roku. Z tyłu stoi Joachim von Ribbentrop i uśmiechnięty Józef Stalin. Rząd JKM za pośrednictwem bardzo przyjaznego Niemcom ambasadora Hendersona słał komunikaty o pełnej gotowości do współpracy z Niemcami, lecz podkreślając jednocześnie konieczność wyrzeczenia się agresji militarnej i pokojowego rozwiązania kwestii granic i Gdańska, dawał do zrozumienia, że do takiej izolacji nie dopuści. W sierpniu 1939 roku Hitler zagrał więc kartą, której nikt się w jego talii nie spodziewał – porozumieniem z ZSRR, które zaowocowało wizytą Joachima von Ribbentropa w Moskwie 23 sierpnia 1939 roku.\nNiewątpliwie słuszne argumenty przywołuje Anita Prażmowska13, podkreślając, że gwarancje brytyjskie z marca 1939 roku nie były celem samym w sobie. Beck nie spodziewał się, że Londyn zakończy za niego negocjacje. Liczył, że datę wybuchu wojny da się przesunąć, dając Polsce czas na zrealizowanie zagranicznych kredytów wojskowych i uruchamianie kolejnych zakładów zbrojeniowych:\nZ perspektywy czasu trudno ocenić, w jakim stopniu Polacy w dalszym ciągu wierzyli, że mają pole manewru. Kurczowo trzymali się myśli, że nawet jeśli nie można uniknąć ostatecznego niemieckiego ataku, można odwlekać go w czasie14.\nDlatego zgodnie z intencją polskiego ministra otrzymanie gwarancji brytyjskich było przede wszystkim wzmocnieniem pozycji negocjacyjnej Polski, które umożliwiało zyskanie niezbędnego czasu. Historia pokazała, że nieprawdopodobne porozumienie nazistów i komunistów udaremniło plany Becka. Ponadto do końca lata obie strony piętrzyły trudności przy opracowaniu wspólnego planu działań i określeniu materialnej pomocy Zachodu dla Polski. Nic nie zmieni też faktu, że ustalona przez sojuszników kontrofensywa francuska w drugim tygodniu wojny nie nastąpiła. Po marcu 1939 roku decydujący głos w sprawie przyszłości Europy miały Niemcy i ZSRR. Związkowi Radzieckiemu zależało na wykrwawieniu się przeciwników, więc skutecznie torpedował antyniemieckie koalicje. Jednak próbom ocalenia Polski przed niemieckim i sowieckim zagrożeniem nie można odmówić ani determinacji, ani pomysłowości, ani głębokiego patriotyzmu i odwagi.\nW opisie wydarzeń do 1938 r. podstawową lekturą była dla mnie pozycja Jana Karskiego, na której opieram też informacje faktograficzne. Daty wydarzeń X'38–III'39 opieram na badaniach Leszka Moczulskiego.\nBatowski Henryk, Między dwiema wojnami: 1919–39. Zarys historii dyplomatycznej, Kraków 2001.\nChurchill Winston, Memoirs of the Second World War. Book I: Milestones to Disaster, Boston 1987.\nKarski Jan, Wielkie mocarstwa wobec Polski, 1919–1945, Warszawa 1992.\nMoczulski Leszek, Wojna polska, Warszawa 1990.\nPrażmowska Anita, Poland's Foreign Policy: September 1938 – September 1939, „The Historical Journal”, vol. 29, nr 4 (grudzień 1986), str. 853–873.\nSakwa George, The Franco-Polish Alliance and the Remilitarization of the Rhineland, „The Historical Journal”, vol. 16, nr 1 (marzec, 1973), s. 125–146.\nZa pomoc w poszukiwaniach bibliograficznych autor dziękuje p. Adamowi Błaszczykowi.\n1 Płk Józef Beck, w przemówieniu w Sejmie RP 5 V 1939 r., za: J. Karski, Wielkie mocarstwa wobec Polski, 1919–1945, Warszawa 1992, s. 234.\n2 Jacek Kaczmarski, Jałta (album: Litania).\n3 Szerzej o rosyjskich motywacjach: H. Batowski, Między dwiema wojnami: 1919–39. Zarys historii dyplomatycznej, Kraków 2001, rozdział XVIII.1.\n4 Cyt. za: J. Karski, op. cit., . 158.\n5 Więcej na temat samego przebiegu remilitaryzacji: Batowski, op. cit. rozdział XX.1.\n6 George Sakwa, The Franco-Polish Alliance and the Remilitarization of the Rhineland, „The Historical Journal”, vol. 16, nr 1 (marzec, 1973), Cambridge University Press, s. 134.\n7 Cyt. za: Karski, op. cit., s. 165.\n8 Cyt. za: Karski, op. cit., s. 174.\n9 L. Moczulski, Wojna polska, Warszawa 1990, s. 18.\n10 A. J. Prażmowska, Poland's Foreign Policy: September 1938 – September 1939, „The Historical Journal”, vol. 29, nr 4 (grudzień 1986), s. 857.\n11 L. Moczulski, op. cit., str. 28.\n12 Treść deklaracji za: L. Moczulski, op. cit., s. 70.\n13 A. J. Prażmowska, op. cit.\nTekst zredagowała: Bożena Pierga


Jeden ze sponsorów Star Citizen odzyskuje wpłacone 3000$ | BabaGra.pl\nStrona główna Star Citizen Jeden ze sponsorów Star Citizen odzyskuje wpłacone 3000$\nJeden ze sponsorów Star Citizen odzyskuje wpłacone 3000$\nNiektóre z osób, które wsparły kampanię Star Citizen na Kickstarter, zaczynają się niecierpliwić licznymi opóźnieniami tej gry. Zgodnie z pierwotnymi założeniami Star Citizen miał mieć premierę w listopadzie 2014, a nadal jest w wersji Alpha…\nOd dawna wiadomo, że Cloud Games Imperium nie zwraca wpłaconych pieniędzy, tłumacząc się tym, że poszły one na rozwój gry. Do tej pory pieniądze udało się odzyskać może kilku osobom i były to kwoty nie przekraczające 100$.\nDlatego też warto wspomnieć o jednej z niezadowolonych osób, której udało się odzyskać wpłacone 3000$. Nie było to jednak proste, gdyż pieniądze te zostały odzyskane dopiero po złożeniu skargi do Prokuratora Generalnego w Los Angeles. Cała korespondencja pomiędzy graczem o nicku Streetroller i wszystkimi innymi zaangażowanymi osobami, została przez niego opublikowana, więc każdy może zobaczyć, że odzyskanie tych pieniędzy nie było łatwe.\nW korespondencji z CIG, Streetroller stwierdził, że jest on uprawniony do zwrotu pieniędzy, bo projekt Star Citizen nie został zrealizowany w zakładanym terminie, a przez to nie jest produktem, który został przez niego zakupiony. Jak można się było tego spodziewać, pierwsza odpowiedź z CiG była odmowna. To jednak nie zatrzymało osoby walczącej o odzyskanie 3000$ i w tym cely wysłał on listy do Prokuratora Generalnego w Los Angeles, Federalnej Komisji Handlu oraz Departamentu Konsumentów w LA, w których to opowiedział o sporze z CIG.\nTo właśnie te listy spowodowały, że w ciągu tygodnia otrzymał on pierwszą część pieniędzy poprzez Amazon Payments, a potem resztę poprzez PayPal. W liście od CIG wyjaśniającym zmianę decyzji podano, że jest to gest dobrej woli, a nie dlatego, że pieniądze te należą się tej osobie. Cała korespondencja jest dość ciekawa i warta przeczytania, dlatego też zamieszczam ją poniżej.\nStar Citizen jest zdecydowanie kontrowersyjnym projektem. Premiera tej gry została wielokrotnie opóźniona i tak naprawdę jest olbrzymią zagadką – a ludzie nadal wspierają ten projekt. Podejrzewam, że sukces Streetrollera w odzyskaniu pieniędzy, otworzy drogę innym osobo, które wsparły ten projekt na Kickstarterze.\nNurtują mnie dwa pytania. Po pierwsze, to kto z Was jeszcze wierzy, że Star Citizen będzie mieć swoja premierę w najbliższym dziesięcioleciu? A po drugie – wpłacić 3000$ aby wesprzeć pomysł na grę video?! Ech…\nPoprzedni artykułNowe eventy i darmowe sloty na postacie w Black Desert Online\nNastępny artykułCzas rozpocząć przygotowania – nadchodzi No Man’s Sky\nWszystkie kickstartery, preordery czy founder packi mnie odrzucają bo nienawidzę tej kultury kupowania kota w worku. Nie robisz preordera na pieczywo zwłaszcza jak nie możesz nawet wiedzieć czy będzie na śniadanie gotowe oraz czy w ogóle to będzie bułka kajzerka czy bagietka. Uważam całość tej formy sprzedaży za oszustwo co widać w mieszkaniówce bardzo często.\nNajgorsze(i najlepsze) jest to, że w grach i cyber-przemyśle nie ma żadnych umów czy praw. Jest to najgorsze dla konsumenta naiwnego tylko ale też najlepsze dla rynku bo nie ma jakiś porąbanych ograniczeń.\nJak wydymali wszystkich to cóż, strata naiwaniaków(zwłaszcza tego o którym Kinya pisałaś kiedyś, że wydaje jakiś % pensji na to).\nTa gra tak długo wychodzi, że mniejsze projekty już ją prześcigają. Niedługo nikt nie będzie chciał słyszeć o star citizenie bo inne firmy poprostu zrealizują to co on się tak chwalił, że będzie mieć\nPrędzej Elite: Dangerous będzie mieć te wszystkie ficzery i możliwości w cenie 50 euro niż ta gra się doczeka premiery… A jak się doczeka to spotka ją taki sam koniec jak Duke Nukem Forever.\nKtoś wydał 30.000$ na Star Citizen i ma zamiar wydać więcej\nRzut okiem na Alpha 2.0 Star Citizena\nGamescom 2015: Prezentacja kilkuosobowych załóg w Star Citizen


Kraków - Pomiary elektryczne - Przeglądy elektryczne Węgrzy będą karać za negowanie holokaustu\nPo kilku artykułach "Gazety Wyborczej" na temat stosunków między Lechem a pseudokibicami, zarząd poznańskiego klubu postanowił zerwać współpracę z wydawcą dziennika. Brytyjski premier Gordon Brown zwróci ponad 12 tys. funtów w następstwie niezależnej kontroli dotyczącej refundacji wydatków wszystkich parlamentarzystów od 2004 roku - podano w poniedziałek na Downing Street (biuro premiera). Deklarując chęć kontynuowania integracji europejskiej prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz całkowicie spełnił oczekiwania Unii Europejskiej - oceniają ukraińskie gazety, które relacjonują pierwszą wizytę zagraniczną nowego szefa państwa w Brukseli.\nKoszykarze Orlando Magic pokonali u siebie Memphis Grizzlies 107:92. Jedyny Polak w NBA - Marcin Gortat, był na boisku przez 14 minut, ale trafił zaledwie jeden z pięciu rzutów z gry i spotkanie zakończył z dorobkiem dwóch punktów. Samolot prezydenta Wiktora Janukowycza, którym wczoraj miał wracać z Zaporoża do Kijowa nie wystartował z powodu awarii – poinformowała agencja Interfax Ukraina. Kardynałowie Zenon Grocholewski i Stanisław Ryłko z Watykanu oraz pracujący tam księża Hieronim Fokciński i Paweł Ptasznik otrzymali z okazji Święta Niepodległości wysokie polskie odznaczenia. Uroczystość wręczenia odznaczeń odbyła się w ambasadzie RP przy Stolicy Apostolskiej.\nTrzy osoby zginęły, a cztery zostały ranne, w tym trzy ciężko, gdy wagony pociągu towarowego z niewiadomych przyczyn wjechały do budynku na terenie portu w Oslo; część z nich wpadła do wody - podała policja. W Afganistanie odbędzie się 7 listopada druga tura wyborów prezydenckich - podała afgańska Niezależna Komisja Wyborcza (IEC), informując, że urzędujący prezydent Hamid Karzaj uzyskał 49,67 proc. głosów w pierwszej turze 20 sierpnia.\nByły prezydent Czech Vaclav Havel chętnie widziałby na stanowisku prezydenta Unii Europejskiej kobietę, Vairę Vike-Freibergę, byłą prezydent Łotwy (1999-2007). Jest za to przeciwny kandydaturze Massimo D'Alemy, eskpremiera Włoch na wysokiego przedstawiciela UE ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa ze względu na jego komunistyczną przeszłość. Michaił Kałasznikow, konstruktor najpopularniejszego na świecie karabinu automatycznego AK-47, otrzymał na Kremlu z rąk prezydenta Dmitrija Miedwiediewa najwyższe rosyjskie odznaczenie państwowe - złotą gwiazdę Bohatera Rosji. Kałasznikow obchodził w tym dniu 90. urodziny. Jeśli SPD wygra najbliższe wybory parlamentarne w Niemczech, podejmie się negocjacji na temat "konkretnego planu" wycofania niemieckich wojsk z Afganistanu - zapowiedział szef niemieckiej dyplomacji i kandydat SPD na kanclerza Niemiec Frank-Walter Steinmeier.\nSzefowie Unibaxu Toruń nie czekali na rozpoczęcie sezonu transferowego. Już w listopadzie przedłużyli kontrakty z liderami: Wiesławem Jagusiem, Ryanem Sullivanem, Chrisem Holderem i Adrianem Miedzińskim. Wszyscy w Grodzie Kopernika startować będą przez dwa najbliższe lata. Martin Brodeur, Ryan Miller i Ilja Bryzgałow - znaleźli się na finałowej liście do nagrody dla najlepszego bramkarza NHL. Fani muzyki mogą spać spokojnie. Londyńskie studia nagraniowe Abbey Road zostały oficjalnie uznane za obiekt o znaczeniu historycznym. To sprawia, że praktycznie już nic im nie zagraża.\nW meczu 16. kolejki ekstraklasy Zagłębie Lubin gościło Legię Warszawa. Po emocjonującym meczu drużyny podzieliły się punktami, a na stadionie Dialog Arena kibice nie zobaczyli ani jednego gola. Bezbramkowy remis nie krzywdzi żadnej z drużyn, gdyż obie stworzyły sobie podobną ilość dogodnych bramkowych sytuacji.


Mercedes chwali się biznesem: "Mam swoją markę strojów kąpielowych. Totalnie byłam dyrektorką kreatywną!" - Pudelek\nMercedes chwali się biznesem: "Mam swoją markę strojów kąpielowych. Totalnie byłam dyrektorką kreatywną!"\n"Narzuciłam nazwę, wymyśliłam kampanię. Wszystko wydarzyło się z moich oszczędności i kreatywnych pomysłów. Sprzedaż jest dobra" - dodaje skromnie.\nJednym z pomysłów Jessiki Mercedes na spieniężenie internetowej popularności jest założenie swojej marki. Jakiś czas temu "zaprojektowała" kostiumy kąpielowe. Do promocji zatrudniła Sandrę Kubicką, która uznawana jest za jedną z najseksowniejszych polskich modelek. Zobacz: Sandra Kubicka promuje kostiumy Jessiki Mercedes!\nJessica chwali się, że sprzedaż strojów jest dobra. Skromnie dodaje, że totalnie wcieliła się w rolę dyrektorki kreatywnej.\nMam swoją markę, totalnie byłam tam dyrektorką kreatywną. Miałam pomysł, że mają być to proste stroje, które są na światowych rynkach, ale są ciężko dostępne w Polsce. Narzuciłam nazwę, wymyśliłam kampanię, sesję zdjęciową. Wszystko wydarzyło się z moich własnych oszczędności i kreatywnych pomysłów. Sprzedaż jest dobra - wyjaśnia www.przeAmbitni.pl.\nZobacz też: Jessica Mercedes promuje swoje stroje\nph e, a ja mam caly czas wakacje lcpuxn. Pracuje max 2 godziny dziennie i zarabiam spokojnie 20 tys miesiecznie mzckmh. Kazdy tak moze, moja metode opisalem na stronie: ranting.ga ☺ yaby tnmu fusami drzazg gluche lisich iskrzy\nco to znaczy "Totalnie byłam dyrektorką..." ?\nKomentarz a propos "skąd ona się wzięła?".\nszkoda , że tej kasy nie wydała na zęby\nTe stroje kąpielowe to są pewnie dla "aktorek" grających w filmach porno 😑\nnie ladnie sie nabijac z uposledzonych\nfohdhfhaiskxncbvbiaksjiwysjsiiopaabzbxviq7iskcjwm yauznxbcvsuaoplkqopqywtrfdxvbzXtX iajqiwuweyeryyjmxmsmcjakskakcjxkqma yaydhdududuwjxjuxsjdjdjwjdjneidnwjxjsjc dhdjhdjwkssjcjsjvjwjdjcjwjx sufjwjdjskdksjxjsjxjxjfjwxixnzlalqpwieyrtjxjq hsjcjsjcjwjdjwjcjwkdksjcjdjcjdjdkdkdkcjskxksjslsjwuidxjsidjwjisjwsiicxjskk\nTotalnie wcieliła się w rolę dyrektorki kreatywnej. Co to ku...wa za polszczyzna? Ale właściwie, ja też czasami działam totalnie; właśnie idę totalnie zwalić freda!\nz "pamiętnika księżniczki"\nTotalnie lizałbym jej rowa\nJechałbym jej wężem po rowie, mniam\npanie się gną, eksponując tyłki i bimb....ły, stroje słabo widoczne\nnajseksowniejszą modelkę zatrudniła ?Matko jedyna , to chyba jakiś zart\nSłabe te stroje.\nznowu ta pani z twarza jak maska z filmu KRZYK.\nMózg sobie zaprojektuj\ntani szajs z aldika


SN : odszkodowanie za szkody nie może być pomniejszone o zasiłek z pomocy społecznej\nBezzwrotna pomoc społeczna po klęsce żywiołowej nie zmniejsza kwoty wypłaty z ubezpieczenia - orzekł Sąd Najwyższy (sygn. akt: III CZP 35/16).\nSN uznał, iż wypłacone odszkodowanie za szkody nie może być pomniejszone o zasiłek z pomocy społecznej, pomimo że czasem może to oznaczać rekompensatę wyższą niż szkoda- podaje "Rzeczpospolita" (Nr z 15.09.2016 r.). Sąd Najwyższy zajmował się sprawą powodzianina Jana B., któremu w 2010 r. powódź zniszczyła poważnie dom i budynki gospodarcze - pisze gazeta. Poszkodowany posiadał wykupioną w PZU polisę obowiązkowego ubezpieczenia budynków od ognia i innych zdarzeń losowych. Z tego też tytułu ubezpieczyciel wypłacił mu 15 tys. odszkodowania, pomimo, iż biegły oszacował jego szkody na około 53,7 tys. zł. Jan B. wystąpił więc do sądu o zasądzenie reszty. I tak, sąd I instancji zasądził mu dodatkowo 38,7 tys. zł, zaś sąd II instancji powziął wątpliwości - wyjaśnia dziennik. "Okazało się, że Jan. B. otrzymał za pośrednictwem miejscowego ośrodka pomocy społecznej kilka mniejszych bezzwrotnych zasiłków oraz 76 tys. zł na remont domu”. Rozliczył się z tych pieniędzy fakturami i na ich podstawie zażądał też od PZU pełnego ubezpieczenia - informuje "Rz". Lubelski SO zapytał więc SN, czy zasiłek celowy przyznany bezzwrotnie na podstawie art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej podlega zaliczeniu na poczet świadczenia z umowy ubezpieczenia.\nI tak, Maria Szulc, sędzia SN wskazała, że "zgodnie z art. 40 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy z pomocy społecznej „może być przyznany (...) niezależnie od dochodu" i „może" nie podlegać zwrotowi. Natomiast firma ubezpieczeniowa „musi" wypłacić odszkodowanie odpowiadające szkodzie" - pisze gazeta. W opinii SN, są to zatem różne świadczenia i jedno nie wyklucza drugiego. Zdaniem SN, "zasadą powinno być zatem, że w pierwszej kolejności firma ubezpieczeniowa płaci odszkodowanie. Jeśli natomiast pomoc społeczna przyznała pomoc jako pierwsza, to rolą jej organów jest zastrzec zwrot świadczenia w wypadku wypłaty ubezpieczenia". Orzeczenie SN ocenia krytycznie prof. Marcin Orlicki z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jego zdaniem, "kataklizm nie może prowadzić do wzbogacenia osób poszkodowanych, a wypłacanie podwójnych odszkodowań, przekraczających wartość szkody, do tego prowadzi". Z kolei według Aleksandra Daszewskiego, radcy prawnego w Biurze Rzecznika Finansowego, "do tej pory niektórzy ubezpieczyciele obniżali odszkodowania o wartość pomocy uzyskanej z innych źródeł, przywołując art. 824 (1) kodeksu cywilnego, iż "kumulacja odszkodowania z umowy ubezpieczenia i świadczeń z innych źródeł powodowałaby wzbogacenie ubezpieczonego" .Obniżając zaś odszkodowanie, to właśnie zakład ubezpieczeń bezpodstawnie się wzbogacał - twierdzi Daszewski.\nCEPiK 2.0. nie ruszy od 1 stycznia 2017 r, ale w późniejszym terminie\nZdaniem "Dziennika Gazety Prawnej"(Nr z 14.09.2016 r.), po raz kolejny nie uda się terminowo wdrożyć CEPiK 2.0. Rząd pracuje więc nad planem awaryjnym. "Zdecydowano, że konieczna jest zmiana sposobu zarządzania projektem i właściwe przygotowanie od strony legislacyjnej. (...)A to wymagać będzie przesunięcia terminu wdrożenia tego systemu - pisze dziennik, powołując się na Piotra Woźnego, wiceministra cyfryzacji. Zdecydowano, że konieczna jest zmiana sposobu zarządzania projektem i właściwe przygotowanie od strony legislacyjnej. "A to wymagać będzie przesunięcia terminu wdrożenia tego systemu "– twierdzi P. Woźny. Nowa data startu CEPiK 2.0 jeszcze nie jest znana (wg ustawy - 1 stycznia 2017 r.) - podaje gazeta. Anna Streżyńska, minister cyfryzacji poinformowała już resorty: skarbu, spraw wewnętrznych, infrastruktury o konieczności podjęcia działań legislacyjnych, wyznaczenia nowej daty uruchomienia bazy centralnej CEPiK 2.0 oraz systemów dziedzinowych.\nPrace nad CEPiK 2.0 trwają już od kilku lat. Do centralnego systemu mają być podłączone m.in. starostwa, policja, sądy, ośrodki ruchu drogowego, stacje kontroli pojazdów czy szkoły jazdy. Pojawić się mają też nowe e-usługi dla kierowców, np. „Sprawdź punkty karne” czy „Sprawdź szkołę jazdy” - informuje "DGP".\nCentralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców (CEPiK) jest jednym z najczęściej używanych przez obywateli systemów informatycznych. Dziennie odnotowuje się w nim ok. 100 tys. czynności związanych z procesem rejestracji pojazdów (m.in. przerejestrowanie, wyrejestrowanie, zbycie) oraz 11 tys. czynności w związku z procesem wydawania np. praw jazdy.\nTańsze polisy dla domów z technologią smart dom\nTechnologia smart dom pozwala zaoszczędzić na polisie ubezpieczeniowej nawet do 50 proc. - twierdzi "Rzeczpospolita"(Nr z 14.09.2016 r.), powołując się na analizy firmy Fibaro. Najnowocześniejsze technologie to również konkretne oszczędności. Na przykład rozwiązania typu smart home (kamery monitorujące dom, czujniki ruchu, dymu i zalania; mierniki poboru energii; wtyczki sterujące sprzętem elektrycznym) mogą znacząco obniżyć składkę na ubezpieczenie mieszkania - pisze dziennik. A że systemy są bezprzewodowe i instalowane bez potrzeby kucia ścian lub podłóg, więc można je łatwo przenieść przy przeprowadzce do innego lokum. A to oznacza, że ich właściciel będzie mógł dalej korzystać ze zniżek do polisy - zauważa gazeta. Wartość składki na polisę mieszkaniową uwzględnia bowiem zabezpieczenia mieszkania.\nI tak, drzwi antywłamaniowe mogą obniżyć wartość składki od 10 do 15 proc. Rabat ok. 20 proc. uzyskają natomiast ci, którzy w mieszkaniu mają zainstalowane urządzenia chroniące przed pożarem czy zalaniem (zniżki mogą sięgać nawet do 50 proc.) - informuje gazeta. Według Rafała Ciszewskiego, menedżera ds. obsługi klienta biznesowego i rynku deweloperskiego w firmie Fibaro, " systemy inteligentnego domu", informujące o wykryciu zagrożenia na przykład pożarem, "uruchamiają sekwencję czynności, które mają zapobiec wypadkowi". Takie urządzenia stają się powszechnie oferowane przez deweloperów w standardzie mieszkania. Domy z kompleksowym, inteligentnym systemem zarządzania wyposażeniem i bezpieczeństwem powstają już w Krakowie, Warszawie, czy Poznaniu - mówi w dzienniku Ciszewski.\nFibaro to polska innowacyjna spółka, która sprzedaje zestawy smart home.\nAplikacja mobilna WeSavvy sonduje polski rynek ubezpieczeń na życie.\nJeżeli jesteś aktywny fizycznie, dużo spacerujesz, biegasz lub jeździsz na rowerze, to być może wkrótce dostaniesz nagrodę od ubezpieczyciela - informuje "Prnews.pl" (www.prnews.pl z 09.09.2016 r.). Portal tłumaczy, że aplikacja mobilna WeSavvy zarejestruje twoją aktywność i przekaże informacje o niej ubezpieczycielowi. W zamian za to dostaniesz nagrodę od ubezpieczyciela lub voucher do wykorzystania w aplikacji.\nAplikacja WeSavvy monitoruje styl życia użytkownika, w tym jego aktywność fizyczną. "Za każdym razem gdy posiadacz smartfona spaceruje, biegnie czy jeździ na rowerze, aplikacja zbiera dane i zapisuje w profilu użytkownika. Następnie przebyte kroki przeliczane są na punkty. Użytkownik zaczyna jako "początkujący", a z biegiem czasu awansuje na kolejne szczeble drabinki" - podaje portal.\nI tak, kolejne osiągnięcia są dla ubezpieczyciela informacją o tym, jaki tryb życia prowadzi klient. Jeśli wiec dużo się rusza, to znaczy że dba o swoje zdrowie. A jeśli dba o zdrowie, można mu zaproponować tańszą polisę na życie lub inny bonus - pisze "Prnews.pl". Przy tym, rodzaj bonusa zależy od towarzystwa ubezpieczeń i może być dowolnie modyfikowany. Aplikacja WeSavvy będzie bowiem dostarczana jako produkt "white label", który firma będzie mogła sobie skonfigurować wedle możliwości i potrzeb.\nWedług portalu, WeSavvy to startup z kategorii Insurtech, branży zajmującej się nowoczesnymi technologiami na rynku ubezpieczeń. Firma zadebiutowała na rynku irlandzkim w połowie 2015 . Jest jednym z 6 uczestników US Global Insurance Accelerator, wspierającego zastosowanie nowych technologii w świecie ubezpieczeń. WeSavvy oferuje towarzystwom możliwość skonstruowania bardziej efektywnych kosztowo polis, obniżając ryzyko i częstotliwość wypłaty świadczeń oraz rozszerzając, korzystając z portalu administratora, możliwości up-sellingu\nTomasz Jakubczyk, ambasador firmy w Polsce, przez ostatnie 13 lat związany z rynkiem ubezpieczeń na życie, zapewnia w portalu, iż aplikacja przyniesie korzyści ubezpieczycielom. Pozwala bowiem ponownie zbudować relacje na linii klient - firma ubezpieczeniowa. WeSavvy pozwala zwiększyć ilość interakcji w ciągu roku ze statystycznych 3 do nawet 365..\nSamorządy coraz częściej ubezpieczają swoje mienie\nŚwiadomość wśród samorządowców dotycząca ofert na rynku ubezpieczeniowym rośnie - informuje "Dziennik Gazeta Prawna"(Nr z 14.09.3015 r.). Na przykład zeszłoroczny pożar mostu Łazienkowskiego "dał do myślenia władzom Warszawy" - twierdzi "DGP".\nZ sondy przeprowadzonej przez gazetę wynika, że samorządy coraz częściej decydują się na zakup pakietów ubezpieczających ich mienie. "Już niemal wszystkie duże miasta ubezpieczają swoje strategiczne obiekty infrastrukturalne, takie jak mosty, wiadukty czy tunele. Z reguły decydują się na kompleksowe, kilkuletnie programy - podaje "DGP". Według dziennika, na przykład Zielona Góra zabezpiecza w ten sposób blisko 100 jednostek miejskich (w tym szkoły, przedszkola, żłobki, spółki komunalne itp.). "I właśnie szykuje się do przetargu na ubezpieczenie na lata 2017–2020" - pisze gazeta. "DGP" zauważa, ze pomimo niewielkich kosztów, nie każde miasto na to się decyduje.\nSN: ubezpieczona adwokat działała w warunkach winy nieumyślnej; ubezpieczyciel ponosi więc odpowiedzialność za wyrządzoną przez nią szkodę\nWytoczenie powództwa w sytuacji, gdy w podobnej sprawie stwierdzono brak jurysdykcji krajowej, obciąża konto adwokata - pisze "Dziennik Gazeta Prawna"(Nr z 14.09.2016 r.). Jak podaje gazeta, adwokat odpowiada wobec swego klienta "na zasadzie winy za wszelkie szkody pozostające w związku przyczynowym z jego działaniem w zakresie świadczenia pomocy prawnej". Tak więc, pozew z powodu braku jurysdykcji krajowej - można przypisać wyłącznie braku należytej staranności w prowadzeniu sprawy i w konsekwencji podjęcie błędnych decyzji procesowych, co przesądza wyłącznie o winie nieumyślnej. Według "DGP", spółka pozwała ubezpieczyciela swojego pełnomocnika o zapłatę 2.7 tys. zł, twierdząc, iż adwokatka popełniła błąd zawodowy prowadząc jej sprawy. "Chodziło o dwa przypadki o podobnym stanie faktycznym. W jednej z nich stwierdzono brak jurysdykcji krajowej. Doszło zatem do odrzucenia pozwu. Pomimo tego, prawniczka w drugiej z tych spraw wniosła do sądu rejonowego pozew" - podaje gazeta. I tak, sąd rejonowy oddalił powództwo spółki, a sąd okręgowy zmienił wyrok i zasądził od ubezpieczyciela na rzecz powoda żądaną kwotę, wskazując, że adwokat nie można przypisać winy umyślnej z zamiarem ewentualnym, "bowiem była ona przekonana o słuszności swego poglądu prawnego w sprawie i konsekwentnie dążyła do tego, aby stanowisko to znalazło odzwierciedlenie w orzeczeniu sądu". Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego. Zdaniem SN (wyrok z 15 marca 2012 r.,;sygn. akt I CSK 330/11), „staranność taka zakłada znajomość prawa i aktualnych kierunków jego wykładni, w tym podejmowanie czynności procesowych o charakterze ostrożnościowym, uwzględniających występujące rozbieżności poglądów w doktrynie i orzecznictwie, informowanie mocodawcy o podejmowanych czynnościach i ich skutkach prawnych, a także związanym z nimi ryzykiem.” A w tej sprawie pozwany ubezpieczyciel kwestionował przede wszystkim swoją odpowiedzialność z tytułu OC adwokatów "z uwagi na wyrządzenie szkody umyślnie przez adwokata, co wyłącza jego odpowiedzialność" - podkreśla dziennik. SN uznał, iż "skoro jednak ubezpieczona adwokat działała w warunkach winy nieumyślnej, to ubezpieczyciel udzielał jej ochrony ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej. Ponosi więc odpowiedzialność za wyrządzoną przez adwokat szkodę klientowi".\nPowstał Turystyczny Fundusz Gwarancyjny (TFG)\nPowstał Turystyczny Fundusz Gwarancyjny (TFG). Dzięki temu Polacy podróżujący za granicę zyskają dodatkową ochronę w przypadku niewypłacalności biura podróży, a zwrot pieniędzy za odwołane imprezy turystyczne otrzymają szybciej niż dotychczas - twierdzi "Rzeczpospolita"(Nr z 11.09.2016 r.). TFG ma działać w strukturach Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego (UFG) - pisze dziennik. Jak podaje "Rz", biura podróży zgodnie z nowymi przepisami, będą płacić składki na TFG (maksymalnie do 30 zł od każdego klienta w zależności od rodzaju sprzedanej imprezy turystycznej). Ostateczna wysokość składek zostanie określona w odpowiednim rozporządzeniu. Zgodnie z nową regulacją, touroperatorzy będą też musieli wydawać klientom, którzy opłacili całą należność za usługę bądź wpłacili zaliczkę przekraczającą 10 proc., "pisemne potwierdzenie, że składka do TFG została odprowadzona. Poza tym będą musieli poinformować o sposobie ubiegania się o wypłatę środków z tej formy zabezpieczenia" - informuje gazeta. Biura podróży będą też zobowiązane do składania w UFG comiesięcznych deklaracji o wolumenie sprzedanych usług i liczbie klientów, którzy je wykupili, wraz z wyliczoną wysokością należnej składki.\n"Nowy system jest dwu filarowy. Pierwszy filar to gwarancje ubezpieczeniowe czy bankowe, ewentualnie wpłaty na rachunek powierniczy albo umowa ubezpieczenia na rzecz klientów, uruchamiane w pierwszej kolejności w razie niewypłacalności biura podróży. Natomiast w drugiej kolejności klienci dostaną pieniądze z systemu uzupełniającego (II filar, czyli TFG).\nKlienci, których imprezy turystyczne zostały odwołane, będą krócej czekać na zwrot poniesionych kosztów maksymalnie 120 dni od złożenia wniosku o wypłatę. Ponadto, nowy system zapewnia zwrot 100 proc. kosztów poniesionych przez klientów niewypłacalnych biur podróży. Co ważne, "odpowiedzialność Funduszu będzie dotyczyć wyłącznie niewypłacalności, do których doszło po dniu utworzenia TFG".\nPrzepisy dotyczące klientów biur podróży oraz Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego wchodzą w życie 9 września br., natomiast pozostałe przepisy ustawy 26 listopada 2016 r.\nKtóre ubezpieczenia firmowego auta mogą być w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodu ?\nCzy koszty ubezpieczeń samochodu osobowego, stanowiącego środek trwały w firmie, mogą być w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodu? Zdaniem "Dziennika Gazety Prawnej"(Nr z 13.09.2016 r.), na podstawie przepisów art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o PIT, "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 euro przeliczona na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia". Gazeta informuje, iż to wyłączenie nie dotyczy jednak wszystkich kosztów ubezpieczeń samochodów osobowych, lecz tylko "kosztów składek na te ubezpieczenia samochodów osobowych, dla których istotna jest wartość samochodu", a więc przede wszystkim składek na ubezpieczenia AC". Wyłączenie to nie dotyczy więc kosztów składek na ubezpieczenia OC czy NNW - pisze "DGP", powołując się na interpretację indywidualną dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 19 maja 2009 r., nr IBPBI/1/415-166/09/WR czy interpretację indywidualną dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 14 stycznia 2014 r., nr ILPB3/423-487/13-2/JG). Z kolei składki dotyczące ubezpieczeń OP (opieka prawna), AP (autopomoc) czy ASS (assistance) mogą być zaliczane do podatkowych kosztów uzyskania przychodów w całości (nawet jeżeli ubezpieczenia te są nabywane razem z ubezpieczeniem AC) - twierdzi dziennik. W przypadku tych ubezpieczeń nie jest istotna wartość samochodu, albowiem "stanowią one koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (jak wszystkie koszty ubezpieczeń związane ze składnikami majątku podatnika), które nie zostały wymienione jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów" - podkreśla "DGP".


Taki jest świat: Nowości na koniec wakacji :)\nNowości na koniec wakacji :)\nJakoś w tym roku czas bardzo szybko mija,\njedynie zima była za długa,\ncała reszta biegnie w ekspresowym tempie.\nSierpień już prawie na półmetku,\nwakacje dla większości też już zaczynają się kończyć.\nNa pocieszenie jednak pozostają ciekawe lektury ;)\nLatami trenowany przez policję, opłacany przez FBI, został wyszkolony na doskonałego zabójcę.\nNigdy nie został oskarżony o przestępstwa, które popełnił i wciąż żyje na wolności.\nGdy baroni narkotykowi wyznaczyli nagrodę za jego głowę, ujawnił prawdę o kartelach narkotykowych i korupcji, które rządzą w Meksyku i USA.\nAutentyczny głos człowieka, który doszedł do granicy ludzkiej wytrzymałości, za którą nie ma już nic.\nPewnego dnia szesnastoletni Ofer wychodzi z domu do szkoły i znika bez śladu. Inspektor policji Abraham Abraham ma poczucie winy, bo zgłoszenie zaginięcia początkowo zignorował. Ale zdeterminowany, by odnaleźć chłopca, powoli zatraca się we frustrującym dochodzeniu. Im więcej bowiem Awi Awraham dowiaduje się o chłopcu i jego życiu, tym bardziej... oddala się od prawdy. Tylko jeden człowiek, sąsiad Ofera i jego korepetytor, Ze`ew Awni, ma coś do powiedzenia policjantowi. Ale czy jego zeznanie doprowadzi do rozwiązania sprawy, zanim będzie za późno?\nNależący do rodziny letni dom na wybrzeżu New Jersey był dla Julie Bauer miejscem wakacyjnej sielanki... dopóki nie została zamordowana jej siedemnastoletnia siostra. Przez ponad czterdzieści lat, jakie minęły od śmierci Izzy, Julie nie zdołała uporać się z,poczuciem winy, które rzuciło cień na całe jej życie, poważnie komplikując stosunki z matką i nastoletnią córką.\nNa jednym z placów zabaw na Brooklynie prywatny detektyw Artie Cohen znajduje nagą martwą dziewczynę przywiązaną do huśtawki. Wkrótce zdaje sobie sprawę z tego, że zabójca pomylił ofiary. W rzeczywistości zamordowana miała zostać Valentina Swerdloff, długo adorowana przez Artie`go córka Toly`i, właścicielki klubów w Nowym Jorku i Londynie, a prywatnie jego przyjaciółki. Detektyw wyrusza do Londynu, aby powiedzieć o swoim odkryciu Toly`i. Od razu ląduje w wirze wydarzeń kręcących się wokół rosyjskich pieniędzy i przestępstw. Okazuje się, że stolica Wielkiej Brytanii stała się nową ziemią dla rosyjskiego półświatka, który nadaje miastu ton oraz trzyma je w garści. Zanurzony w sprawie po czubek głowy, Artie postanawia pojechać do Moskwy. Tam, pomiędzy starym KGB i nowym FSB, pomiędzy blaskami i cieniami dzisiejszej Rosji, detektyw odkrywa bolesną prawdę o własnej przeszłości oraz o przeszłości Toly`i.\ncyrysia 12 sierpnia 2013 19:54\nCzekam na ,,Córkę czarownicy'', ale reszta też zapowiada się ciekawie.\nMeg Sheti 12 sierpnia 2013 20:10\nTrochę tego jest :D Bardzo podoba mi się domek z okładki książki "Przerwane milczenie" :D\nSylwia Szymkiewicz-Borowska 12 sierpnia 2013 20:24\nja też wyczekuję na nową książkę Ani Klejzerowicz :)\nEwa Książkówka 12 sierpnia 2013 20:36\nW zasadzie wszystko mnie interesuje. :D\nMelania K. 12 sierpnia 2013 22:24\nJest kilka pozycji które mnie zainteresowały.\nA dla mnie nic, ja czekam na Wyprawę w Góry Księżycowe:)\nAnna Kołodyńska 13 sierpnia 2013 09:56\nTylko kiedy te wszystkie książki czytać?\nVaria czyta 13 sierpnia 2013 11:46\nmarzy mi się córka czarownicy.\ntoska82 13 sierpnia 2013 12:42\nMarzy mi się Córka czarownicy :)\nTheEjdzita49 13 sierpnia 2013 13:05\nPrawie wszystko mnie zaciekawiło, więc pozostaje wyczekiwać :)\nQuerida 14 sierpnia 2013 10:45\nTen czas naprawdę błyskawicznie mija, nie mogę uwierzyć, że jeszcze chwila, i wakacje dobiegną końca. ;) "Zatokę o północy" miałam już okazję przeczytać, książka godna uwagi. :)\nJakoś na nic nie czekam:)\nBibliofilka 15 sierpnia 2013 12:29\nTeż jakoś nic mnie nie zachwyciało, na tyle, żeby czekać z niecierpliwością. Ale kto wie...


Terminale płatnicze pojawiły się w starostwie. Nowe udogodnienia dla petentów – Starostwo Powiatowe w Brzegu\nW kilku wydziałach Starostwa Powiatowego w Brzegu zapłacisz kartą. Końcem kwietnia w urzędzie pojawiły się nowe urządzenia, dzięki którym można skorzystać z transakcji bezgotówkowych. Terminale dostępne są m.in. w budownictwie, geodezji i komunikacji.\n– Płatności kartą są coraz bardziej powszechne, dlatego chcieliśmy ułatwić załatwianie spraw przez petentów – mówi starosta Jacek Monkiewicz. – Skorzystaliśmy z ogólnopolskiego programu „Polska bezgotówkowa” i przez trzy najbliższe lata będziemy z tych urządzeń korzystać nieodpłatnie. Nasi urzędnicy zostali przeszkoleni, terminale działają bez problemów, dlatego brakiem gotówki w portfelu nie musimy się już martwić. Kartą zapłacimy m.in. za rejestracje pojazdu, czy wypis z rejestru gruntów lub niektóre inne opłaty na rzecz Powiatu.\nTerminale mają pojawić się również w Wydziale Ochrony Środowiska oraz w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Petenci w związku z płatnościami kartą nie zostaną obciążeni dodatkowymi kosztami.\nKasa banku w urzędzie będzie nadal funkcjonować. Dodajmy, że transakcje bezgotówkowe w starostwie to inicjatywa jednego z radnych.


Jak prezydent "wypiął się" na naród\nWiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Jak prezydent "wypiął się" na naród\nO mnie: Nieodmiennie od lat fascynuje mnie: muzyka klasyczna, filozofia, historia i dziennikarstwo obywatelskie. Jedyną formą rozrywki jest dla mnie brydż. Kocham jamniki (szczególnie... »\nArtykuły (5) Galerie (0) Średnia ocen: (4.47)\nData dodania: 2009-06-03 12:18\nPan prezydent przez pomyłkę wpadł na moment do Sejmu, po czym wyszedł, dając jasno do zrozumienia, gdzie ma polskie święto.\n4 czerwca to dla mnie ważna data. Nie tylko dlatego, że obchodzę tego dnia urodziny. "4 czerwca skończył się komunizm w Polsce" – uraczyła nas takim bon motem mocno egzaltowana artystka Szczepkowska. Śmiechu było wówczas co niemiara, a teraz jest wesoło. Zostawmy jednak Joannę Szczepkowską jej własnemu losowi; zostawmy niedobitki komunistów usiłujących ustawić się w nowej rzeczywistości. Faktem bowiem jest, że 4 czerwca 1989 roku nadeszło nowe.\nJest więc powód do świętowania. I świętujemy. Każdy w inny sposób. Stoczniowcy odgrażali się, że w dwudziestą rocznicę wyborów urządzą zadymę. Premier obraził się na stoczniowców i przeniósł część uroczystości do Krakowa. Prezydent z kolei obraził się na wszystkich. Dziś, 3 czerwca odbywa się w Sejmie uroczyste, rocznicowe posiedzenie obu izb parlamentu. Przyjechał przewodniczący parlamentu europejskiego, przyjechali delegaci większości parlamentów. Przybyli dostojni goście: Wałęsa, Kwaśniewski, Mazowiecki... Wpadł też na kilka minut Lech Kaczyński. Spóźniony godzinkę i jedynie do kuluarów (sali obrad nie zaszczycił) i po angielsku się wycofał. Wybełkotał coś do dziennikarzy o swojej niechęci do Niesiołowskiego i oddalił się w niewiadomym kierunku.\nPrezydent ma prawo mieć głupich doradców i ma ich wyjątkowo liczną gromadę. Ma też prawo mieć własny rozum i klasę. Zabrakło Kaczyńskiemu rozumu, a o klasie nawet nie wspominam. Nasz prezydent wypiął się parlamentarzystów, na gości i na nasz naród. I vice versa panie prezydencie.\nTagi: Lech Kaczyński 4 czerwca\nDziękuję Antku:)) a poczta faktycznie działa marniutko.\nŻyczę wszystkiego najlepszego, w rocznicę urodzin Franciszka Andrzeja, niech pióro Twe ostrym będzie, a artykuły nim napisane powszechnym uznaniem się cieszą . Spełninia marzeń i wszystkiego najlepszego.\nPrzepraszam, że tu pisze, ale poczta coś mi zawiesza się....\nPora zejśc na ziemię...\nCo któregoś z przdmówców obchodzi, że w jakiejś zapadłej wiosce Podlasia, biedna matka zachodzi w głowę, co jutro dać dzieciom na obiad.... Za co im coś kupic ? Realia prawdziwe.\nCo obchodzi Pana Prezydenta szary obywatel R.P. czy ma pracę, jak mu się żyje ? Patriota, czy nawet nie patriota... Co obchodzi?\nTylko własne dobro i zaspokojone ego się liczy, ustawić się na przyszłosc, zadbac o własną rodzinę i to chyba wszystko...\nRozpisują się gazety, kometują media, że Prezydent ten, czy poprzedni, tam lub tu był pijany....\nZastanowił się ktoś może, jak w tm kraju na trzeźwo można rządzić ???\nNie widzę takiej opcji.. Żartem to piszę, ale fakty same mówią za siebie, wystarczą te spektakle z obrad sejmu, z kim pracować ? Z kim rządzić ?\nNie zalecam rządów w pijanym widzie.\nJacek jakoś straciłeś wyczucie.\nAutor zapomniał napisać , że premier" tez wypiął" się na naród\nWiec na Lednice w tym roku nie jade. Bo jak się dowiedziałem co za gościu tam przyjeżdża to dałem sobie spokój.\nJakoś wszyscy popierający dotychczas PiS się od nich odcinają, dlaczego? Czyżby obejrzeliście relację z meetingu Ziobry, gdzie same "mohery" były i jest wam wstyd?\nZwracam autorowi uwagę, że dziś jest 3 (słownie: trzeci) czerwca. Stąd pretensje są o dobę przedwczesne.\nPaweł, a może pijany prezydent nie lekceważyłby tak narodu? Ja tez nie popieram PiS, ale obiektywizm jest wskazany. Prezydent (wszystkich Polaków) bierze udział w kampanii wyborczej a premier (tez wszystkich Polaków) udziału nie bierze , tylko zwiedza kraj.


LEGIONOWO. Miasto blokowisk i czworaków »\nLEGIONOWO. Miasto blokowisk i czworaków\nW Legionowie trwa boom inwestycyjny, zabudowywane są ostatnie działki i wolne przestrzenie pomiędzy blokami wielorodzinnymi. Efektem takiej polityki władz są pogarszające się warunki życia mieszkańców, brak miejsc do parkowania, coraz większe korki, coraz mniej zieleni i zanieczyszczone powietrze\nPolityka przestrzenna ekipy rządzącej obecnie w Legionowie jest klarowna: maksymalne dogęszczenie istniejącej zabudowy, odblokowanie nowych terenów pod jeszcze intensywniejszą zabudowę, zmniejszenie wskaźników powierzchni biologicznie czynnej i dopuszczenie do podziału działek na jeszcze mniejsze. Takie wnioski można wysnuć po zapoznaniu ze zmianami, jakie wprowadzane są do planów zagospodarowania przestrzennego\nOkazuje się, że z wprowadzanych zmian zadowoleni są głównie deweloperzy, którzy mogą niemal na terenie całego miasta budować co tylko chcą. Plan miejscowy, w którym można wprowadzić rozmaite ograniczenia jak wielkość działki, ilość budynków na działce, minimalna powierzchnia biologicznie czynna, linia zabudowy, kształt dachu itp. itd., ograniczeń takich właściwie nie zawiera. Stąd wysyp bezładnych inwestycji. – Właściwie każdy może budować, co chce, jak chce i gdzie chce – mówi nam jeden z miejscowych projektantów. Jest to więc raj dla deweloperów, ale nie dla zwykłych mieszkańców, którzy mają coraz więcej problemów choćby z parkowaniem.\nPlaga mieszkań bezczynszowych\nJak grzyby po deszczu wyrastają tzw. mieszkania bezczynszowe albo wręcz całe ich osiedla. W sąsiedztwie „prawdziwej” zabudowy jednorodzinnej na stosunkowo niewielkich ok. 1000 m działkach powstają budynki, w których ma zamieszkać 6, albo i 12 rodzin. Na dodatek niewielkie skrawki trawników, często zamieniają się na miejsca do parkowania, bo dla takowych brakuje miejsca w przypadku podobnych inwestycji. – Jest taka możliwość, to się buduje. Jeśli zrobili takie zapisy w planie, to najwyraźniej władze chcą aby w tę stronę rozwijało się miasto – mówi nam jeden z deweloperów. Jednak mieszkańcy właśnie deweloperów winią za pogarszające warunki życia\nTrzeba się będzie wyprowadzić\nPowoli przybywa mieszkańców niezadowolonych z takiej polityki planistycznej władz. Najczęściej jednak protestują oni dopiero wtedy, kiedy jest już za późno i w ich sąsiedztwie wyrasta nowy blok albo wielki kilkunastolokalowy szeregowiec. – To jest koszmar, między jedne bloki wciskają kolejne, a na małych działkach wśród domków wciskają takie czworaki dla kilku rodzin. Niedługo nie da się tu żyć i trzeba się będzie wyprowadzić – napisał do redakcji jeden ze „starych mieszkańców Legionowa”. Zakończenia dogęszczeń nie widać jednak końca. W procederze tym uczestniczą bowiem zarówno władze miasta jak i spółdzielnia mieszkaniowa (SML-W)


Wernisaż to wg wikipedi: uroczyste otwarcie wystawy (zazwyczaj dzieł sztuki, ale także innych osiągnięć, np. naukowych lub dorobku miasta), odbywające się przed oficjalnym rozpoczęciem dostępu dla publiczności. Jest połączeniem spotkania środowiskowego, wydarzenia towarzyskiego oraz prezentacji dla mediów i zazwyczaj ma charakter zamknięty. Odbywa się bezpośrednio w miejscu wystawy, pośród eksponatów oraz ewentualnie w jej najbliższej okolicy, np. innych pomieszczeniach lub przyległym terenie otwartym. Wernisażowi mogą towarzyszyć także inne wydarzenia, jak występy artystyczne i inne pokazy uświetniające wernisaż, konferencje dla mediów, przemówienia autora wystawy, a czasem także jego mecenasów lub sponsorów, poczęstunki lub nawet wystawne bankiety itp. Wystawiana jest również księga, do której goście mogą się wpisywać.\nCelem wernisażu jest podniesienie rangi oraz nadanie rozgłosu wystawie, a jednocześnie jest on okazją do spotkania się przyjaciół i znajomych bohatera wystawy oraz osób interesujących się bądź związanych z branżą, którzy często mają unikatową okazję zetknąć się osobiście z autorem wystawianych prac. W celu uświetnienia wernisażu zapraszani są także goście specjalni – osoby publiczne takie jak: znani artyści, politycy, biznesmeni itp.\nDlaczego przytoczyłam tą całą formułkę?? Otóż jest mi niezmiernie miło zaprosić wszystkich na wernisaż:\nCóż, czuję się zaszczycona, wyróżniona, wzruszona i bardzo dumna, że moje prace będą mogły być oglądane "na żywo" przez znajomych i nie znajomych. Wernisaż przygotowała Biblioteka Publiczna więc miejsce samo w sobie nadaje niesamowity charakter całemu wydarzeniu. Ci, którzy nie przybędą mam nadzieję, że będą trzymali kciuki, żeby wszystko pomyślnie się udało :) To w końcu pierwszy mój wernisaż w życiu :)\nKoniec kursu bukieciarstwa Bełchatów '2012\nListopadowe i grudniowe wydarzenia i warsztaty


This topic contains 639 odpowiedzi, has 2 głosy, and was last updated by Anka 2 years, 5 months temu.\n8 stycznia 2015 at 09:51 #1000\nWitam czy czeka ktoś na mieszkanie przy ul. bora komorowskiego 59? Czy faktycznie odbiór mieszkań ma nastąpić w IIi/IV kwartale tego roku?\n16 stycznia 2015 at 09:28 #4903\nja słyszałam że można pogadać z budowlańcami odnośnie chociażby zakładanych w środku paneli czy kafelek, można się z nimi dogadać\n13 marca 2015 at 10:01 #5042\nDziś dowiedziałam się, że wyboru kafli czy paneli nie będzie, dodatkowo nie ma możliwości rezygnacji ze standardowego wykończenia. Wszystkie mieszkania muszą być identyczne, w tym samym standardzie. Wszelkie zmiany aranżacji możliwe będą dopiero po odbiorze mieszkania.


Martwica mózgu, czyli co doskwiera NATO na 70. urodziny [PODCAST] - Dziennik.pl\n29 listopada 2019, 16:01 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nW przyszłym tygodniu liderzy państw członkowskich Sojuszu Północnoatlantyckiego spotkają się w Londynie na corocznym szczycie. Okazja tym razem jest wyjątkowa, bo NATO obchodzi 70. urodziny. Problem polega jednak na tym, że wchodząc w ósmą dekadę życia Pakt trapią różne schorzenia, a jednym z nich – przynajmniej według francuskiego prezydenta Emmanuela Macrona – jest wspomniana już śmierć mózgowa. Diagnoza lokatora Pałacu Elizejskiego wywołała burzę wśród polityków Sojuszu, ale czy aby na pewno w słowach przywódcy znad Sekwany nie kryło się ziarno prawdy? Posłuchaj PODCASTU.\nSłuchaj podcastów DGPtalk: Dzieje się świat\nZnakomite resume wszystkich wtrętów rosyjskiej propagandy w Europie. Czy Zachód NAPRAWDĘ jest aż tak głupi, że da się na TO nabrać ???\nTa martwica to skutki choroby mozgu , bo USA ma patologicznwgo destruktywnego prezydenta. Po drrugie NATO ma takich paru p a r a z y t o w,np Turcja, ktora zyje teraz w wiekstej symbiozie z wrogiem( Moskwa) , a jeszcze zeruje na wlasnym organizmie, nic w zamian nie dajac . No i te male organy, np jedna noga ( Wegry), ktora kopie druga , ale tego samego organizmu, bo sie tez z Moskwa kumaja! Mozg chory, a organizm prochnieje!\nOdezwał się układ Warszawski który nie do końca zrozumiał lub nie dano mu zrozumieć struktury NATO....\n"W przyszłym tygodniu liderzy państw członkowskich Sojuszu Północnoatlantyckiego spotkają się w Londynie na corocznym szczycie."- dlatego juz dzisiaj w Londynie jest zadyma........Ktos chce udowodnic swiatu, ze Londyn to niebezpieczne miejsce i spotkanie sojuszu nie powinno sie tam odbywac...........Starozakonni ze Wschodu czy Zachodu Europy?


Marża kredytu hipotecznego - co to jest marża i jak ją obliczyć? - Lendi.pl\nPotencjalny kredytobiorca, zanim wypełni i złoży wniosek, powinien dobrze zaznajomić się ze wszystkimi kosztami zobowiązania. Jednym z nich jest marża kredytu hipotecznego. Nie każdy ma świadomość, że jej wysokość można z bankiem negocjować. Dlatego wyjaśniamy, co to jest marża, od czego zależy i jak ją obliczyć.\nCzy da się obniżyć marżę kredytu hipotecznego?\nJak negocjować marżę kredytu hipotecznego z bankiem?\nJak znaleźć kredyt hipoteczny z niską marżą banku?\nNa co jeszcze zwrócić uwagę oprócz marży banku?\nBanki chętnie udzielają pożyczek i kredytów, jednak za wsparcie kredytobiorcy pobierają opłaty. Jedną z nich jest właśnie marża banku. Ogólnie rzecz biorąc, jest to zysk kredytodawcy z tytułu udzielonego kredytu. Opłata wyrażona jest w procentach w ujęciu rocznym i wraz ze wskaźnikiem WIBOR® stanowi oprocentowanie.\nMarża kredytu hipotecznego jest stała i zapisana w umowie kredytowej. Jednak można ją negocjować. Co istotne, każda zmiana wymaga sporządzenia odpowiedniego aneksu do umowy.\nWysokość marży kredytu hipotecznego uzależniona jest od polityki danego banku oraz zdolności kredytowej klienta. Zasadniczo, banki oszacowują ryzyko związane z niespłacaniem zobowiązania przez wnioskodawcę. Dlatego im jest ono niższe, tym można liczyć na lepsze warunki kredytu.\nNajwiększy wpływ na wysokość marży banku mają m.in.:\nwysokość wkładu własnego – zgodnie z Rekomendacją S, wydaną przez Komisje Nadzoru Finansowego, wkład powinien wynosić co najmniej 20% wartości nieruchomości;\nwskaźnik LtV – powiązany jest z wkładem własnym i określa maksymalną wartość udzielanego kredytu w stosunku do wartości nieruchomości, która ma stanowić jego zabezpieczenie. Aktualnie wartość LtV nie powinna przekraczać 80%. Natomiast im jest ona niższa, tym mniejsze ryzyko dla kredytodawcy, zatem marża banku może być niższa;\nsytuacja finansowa kredytobiorcy – wysokie zarobki, stała praca, brak lub niskie zobowiązania miesięczne oraz pozytywna historia kredytowa przemawiają za zmniejszeniem marży kredytu hipotecznego;\nlojalność – niektóre banki oferują preferencyjne warunki w tym niższą marżę kredytu hipotecznego swoim stałym klientom;\nskorzystanie przez kredytobiorcę z oferty cross-sellingowej, czyli np. podpisanie umowy o kartę kredytową, otwarcie rachunku albo wykupienie ubezpieczenia;\npolityka marketingowa banku – instytucje często wprowadzają preferencyjne warunku dla określonych grup klientów.\nMarża jest stałym elementem, dlatego nie musimy szukać wzorów pokazujących, jak ją obliczyć. Jej wysokość musi znajdować się w ofercie kredytu. Średnia wartość marży kredytu hipotecznego wynosi ok. 2%.\nNatomiast znając wysokość marży banku, można w prosty sposób wyliczyć miesięczne oprocentowanie kredytu – jest ono sumą marży banku i stawki bazowej WIBOR®. Ten ostatni wskaźnik jest zmienny i zależy od wysokości stóp procentowych.\nPonieważ marże kredytów hipotecznych stanowią zysk banków, te nie zawsze są one skłonne do jej obniżki. Z kolei dla kredytobiorcy im niższa marża banku, tym mniejsze comiesięczne raty. A to w przeliczeniu na długość trwania umowy może dać duże oszczędności. Jednak do tego procederu należy się dobrze przygotować i to zanim podpiszemy umowę. Trzeba pamiętać, że raz ustalona marża kredytu hipotecznego, jest z reguły obowiązująca do końca okresy spłaty.\nZatem jakie argumenty mogą skłonić bank do obniżki marży kredytu hipotecznego?\nWysokie dochody i stabilne zatrudnienie. Kredytodawcy preferują osoby wykonujący pracę na umowę o pracę na czas nieokreślony. Etat ma gwarantować stabilność zatrudnienia i systematycznie dochody. Dlatego warto wpierw porozmawiać z pracodawcą o podwyżce oraz spróbować negocjować umowę, jeśli jest ona terminowa.\nWysoki wkład własny. Instytucje finansowe zgodnie z Rekomendacją S, wymagają wniesienia co najmniej 20% wkładu własnego, jednak im będzie on wyższy, tym większa szansa, że marża banku będzie niższa.\nPozytywna historia kredytowa. Bank weryfikuje, jak w przeszłości spłacaliśmy nasze zobowiązania, dlatego tak istotne jest, aby wszystkie były spłacane terminowo. Jeśli zdarzyło się, że np. zalegaliśmy z opłatą rachunków – możemy raczej spodziewać się zwiększenia marży banku niż jej obniżki.\nZgoda na zapłatę wyższej prowizji.\nSkorzystanie z dodatkowego produktu oferowanego przez bank, np. karty kredytowej, rachunku bankowego, na który przelewana wypłata albo ubezpieczenia kredytu. Pokazanie bankowi, że jesteśmy gotowi nawiązać z nim współpracę nie tylko w ramach kredytu, będzie dobrym argumentem w trakcie negocjacji wysokości marży kredytu hipotecznego.\nPrzedstawienie kontroferty. Jeśli instytucja nie jest skłonna do obniżenia marży kredytu hipotecznego, warto pokazać jej, jak wygląda wysokość tego czynnika u konkurencji.\nRozmowy z bankiem dotyczące wysokości marży kredytu hipotecznego trzeba rozpocząć już na etapie wyboru odpowiedniej oferty. Wtedy instytucji zależy na pozyskaniu nowego klienta, więc jesteśmy w lepszej sytuacji. Jednak aby negocjacje były skuteczne, należy przedstawić solidne argumenty i udowodnić swoją wiarygodność, jako kredytobiorcy.\nNajczęściej banki proponują obniżkę marży kredytu hipotecznego w zamian na zapłatę wyższej prowizji. Prowizja jest to jednorazowa opłata, pobierana za udzielenie kredytu. Jej wysokość tak samo, jak marża banku stanowi procent od kwoty kredytu. Trzeba wiedzieć, że takie rozwiązanie nie zawsze jest korzystne.\nNiska marża kredytu hipotecznego oraz wysoka prowizja to dobra opcja dla osób, które nie planują wcześniejszej spłaty zobowiązania. Wprawdzie na początku do zapłaty będzie wysoka kwota, ale już wysokość comiesięcznych rat będzie mniejsza. A całkowity koszt kredytu po okresie spłaty będzie niższy. Z kolei dla kredytobiorców mających zamiar spłacić zobowiązanie np. po 5 latach, lepszym wyjściem jest niska prowizja i wyższa marża.\nOsoby, które mają już kredyt, również mogą się starać o obniżenie marży banku. Podstawowym warunkiem jest systematyczna spłata rat kredytu, a także niezaleganie z terminowym opłacaniem innych zobowiązań. Procedura rozpoczyna się od złożenia w banku (on-line albo w oddziale) wniosku o obniżenie marży kredytu hipotecznego. Dokument powinien zawierać:\nnumer umowy kredytu, którego dotyczy wniosek;\nargumenty za obniżką marży banku, np. zmiana sytuacji na rynku kredytowym skutkująca pojawieniem się korzystniejszych ofert; znaczna poprawa warunków finansowych kredytobiorcy (np. zmiana pracy lub wzrost wynagrodzenia, spłata innego zobowiązania).\nDo wniosku trzeba dołączyć w zależności od argumentacji oferty innych banków, kopię umowy o pracę lub aneks poświadczający nowe warunki zatrudnienia oraz pamiętać o złożeniu na dokumencie czytelnego podpisu.\nJest kilka sposobów na znalezienie oferty z niską marżą kredytu hipotecznego. Pierwszy to samodzielne sprawdzenie propozycji każdego banku. Instytucje zamieszczają na swoich stronach kalkulatory kredytowe, które umożliwiają sprawdzenie warunków i kosztów. Kolejną o wiele wygodniejszą opcją jest skorzystanie ze stron oferujących porównywarki i prezentujących rankingi kredytów. W zestawieniach znajdziemy oferty większości banków wraz z aktualnymi warunkami i parametrami kredytu. Wystarczy w odpowiednie miejsca wpisać wartość nieruchomości, kwotę kredytu, wkład własny oraz okres kredytowania, aby po chwili wyświetliły się oferty ze szczegółami takimi jak: marża banku, pobierana prowizja, oprocentowanie, RRSO, kwota do spłaty i koszt miesięczny.\nOsoby, które nie mają czasu i doświadczenia w wyszukiwaniu ofert, mogą skorzystać z usług doradców kredytowych. Specjaliści podpowiedzą, jak obliczyć marżę kredytu hipotecznego i wybrać najkorzystniejszą opcję oraz pomogą przejść przez cały proces kredytowy.\nMarża kredytu hipotecznego to tylko jeden z kilku elementów stanowiących koszt kredytu. Dlatego przeglądając oferty, nie można opierać się tylko na nim. Pod uwagę należy wziąć:\nubezpieczenie – banki często do uruchomienia kredytu wymagają cesji polisy na życie lub ubezpieczenie kredytu – w tym wypadku należy przeanalizować dostępne na rynku oferty, ponieważ te proponowane przez bank, mogą być znacznie droższe;\nkredytobiorcy zwykle do czasu wpisania do księgi wieczystej hipoteki podwyższają marżę – konicznie należy sprawdzić, ile ona wyniesie;\njeśli korzystamy z dodatkowych produktów bankowych przy kredycie, zweryfikujmy ich opłacalność.\nDo porównania ofert banków warto wziąć, nie samą marżę, ale wskaźnik RRSO, który zawiera w sobie wszystkie koszty kredytu.\nMarża kredytu hipotecznego jest wyrażana w procentach w ujęciu rocznym i stanowi zysk banku za udzielony kredyt.\nMarże kredytów hipotecznych są ustalane na podstawie panujących warunków rynkowych oraz zdolności kredytowej wnioskodawców. Wysokie zarobki, stabilne zatrudnienie oraz dobra historia kredytowa dają możliwość negocjacji i obniżenia marży banku. Instytucja może też zaproponować zmniejszenie marży, w zamian za skorzystanie z innych produktów bankowych lub zapłatę wyższej prowizji.\nMarża banku jest z góry określona i stanowi procent od wartości udzielonego kredytu. Informacje o jej wysokości znajduje się w ofercie kredytowej danego banku.


Microsoft inwestuje w Rubrik. Powstaną nowe narzędzia do ochrony przed ransomware | CyberDefence24\nMicrosoft inwestuje w Rubrik. Powstaną nowe narzędzia do ochrony przed ransomware\nCyberDefence24 18.08.2021 12:13\nMicrosoft zainwestował w Rubrik, startup zajmujący się rozwiązaniami do zarządzania danymi i tworzenia kopii zapasowych. Obie firmy zapowiadają stworzenie wspólnie nowych narzędzi przeznaczonych do ochrony firm przed skutkami ataków ransomware i płacenia okupów cyberprzestępcom.\nRubrik to startup funkcjonujący w segmencie korporacyjnym, dla którego oferuje rozwiązania dotyczące ochrony danych firm i tworzenia kopii zapasowych.\nZ kolei koncern Microsoft, twórca m.in. systemu operacyjnego Windows, jest obecny na rynku od kilkudziesięciu lat. W drugim kwartale 2021 r. spółka osiągnęła przychody w wysokości ponad 46 mld dol., zaś zysk przekroczył 16 mld.\nNowe narzędzia do walki z ransomware\nWedług najnowszych informacji Microsoft zainwestował w Rubrik. Wysokości zaangażowania finansowego technologicznego giganta nie podano, nie wiadomo też jaką część udziałów wykupił w startupie Microsoft. Obecnie rynkowa wycena Rubrika waha się wokół kwoty 4 mld dol.\nZgodnie z zapowiedziami po sfinalizowaniu transakcji obie firmy będą wspólnie oferować nowe narzędzia, które pozwolą ich klientom na skuteczną ochronę przed atakami ransomware i uniknięcie płacenia cyberprzestępcom okupu za odblokowanie dostępu do korporacyjnych danych.\nPlanowane rozwiązania mają zostać oparte na mechanizmach pozwalających na szybkie tworzenie kopii zapasowych w czasie rzeczywistym i odtwarzaniu danych w oparciu o Azure, prowadzoną przez Microsoft usługę działającą w chmurze obliczeniowej. Obaj partnerzy umowy twierdzą, że obecnie mają ok. 2 tys. klientów zainteresowanych nowymi narzędziami.\n„Kiedy atakujący mówi, że ma kontrolę nad kluczami do danych i nie można ich odzyskać bez zapłacenia okupu, to my będziemy mieli alternatywne źródło tych danych w czasie rzeczywistym, aby przywrócić firmę do kontroli operacyjnej” - wyjaśnia Tyler Bryson, wiceprezes Microsoftu. „Istnieje wiele rozwiązań do tworzenia kopii zapasowych, ale nawet one są podatne na zagrożenia. Jeśli nie projektowałeś swoich systemów z myślą o nowoczesnej architekturze chmury, może się okazać, że po zapłaceniu okupu odzyskałeś dostęp do danych, które nie są aktualne. My zaoferujemy zupełnie inne rozwiązanie” - dodaje.\nNa razie nie ma żadnych informacji na temat tego, kiedy narzędzia szykowane wspólnie przez Microsoft i Rubrik miałyby pojawić się na rynku.


Wstrzymano prace nad Mission Impossible 6 - FDB\nWstrzymano prace nad Mission Impossible 6 0\nDoszło do małych zawirowań związanych z produkcją kolejnej części popularnej serii sensacyjnej "Mission Impossible". Jeśli nie wiadomo o co chodzi, to oczywiście chodzi o pieniądze. W tym przypadku są dwie możliwości.\nPierwsza jest taka, że Paramount Pictures nie chce płacić tak wielkich pieniędzy producentom oraz samemu gwiazdorowi serii, Tomowi Cruise'owi. Włodarze studia chcą, aby obniżyli oni swoje żądania finansowe. Z tego też powodu miały zostać zawieszone prace nad scenariuszem oraz opracowywaniem efektów wizualnych.\nDruga informacja jest wręcz odwrotna. To właśnie Tom Cruise miał poprosić o podwyżkę. Aktor jest jednym z niewielu hollywoodzkich gwiazdorów, który nie ima się wykonywania trudnych wyczynów kaskaderskich. Dlatego też, to miał być jeden z powodów chęci otrzymania większej gaży. Inna sprawa jest taka, że spore pieniądze płaci mu też Universal za udział w reboocie Mumii. Może, więc Cruise stwierdził, że uda mu się dzięki temu ugrać więcej także w Paramount Pictures.\nEkipa zdjęciowa na plan Mission: Impossible 6 ma wejść dopiero w styczniu 2017 roku. Tak, więc panowie producenci, aktorzy i włodarze wytwórni mają sporo czasu, aby dojść do konsensusu. Mimo wszystko wydaje się, że produkcja jest niezagrożona. Docelowo premiera szóstej części zaplanowana jest na 2018 rok.


Maj 2018 – Praca księgowość\nProwadzenie księgowości to wyzwanie, które często przerasta przedsiębiorców. Wiele z nich od razu zatem zgłasza się do księgowej, która zdejmie z nich obowiązek zajmowania się księgami przychodów i rozchodów. Jest to bardzo mądra decyzja w przypadku, jeśli obawiamy się, że możemy podjąć błędne decyzje, które mogą narazić nas na problemy z fiskusem. Nie zawsze jednak każdego stać na księgową, szczególnie właśnie na początku działalności, kiedy wydaje się najbardziej potrzebna. Są jednak materiały, które pomagają uczyć się księgowania samodzielnie. Jak ich szukać?\nKsięgowość to nauka, którą w teorii dość łatwo posiąść samodzielnie. Wiedza o jej zasadach zapisana jest w ogólnodostępnych źródłach, a w szczególności w ustawach. Osoba, która jednak nie miała nigdy do czynienia z taką nauką, prawdopodobnie szybko pogubi się w zawiłościach księgowego świata. W sytuacji, w której księgowanie jest nam całkowicie obce, lepiej jest w pierwszej kolejności wybrać się na kurs, a następnie już samodzielnie pogłębiać wiedzę w praktyce. Dla najbardziej zapracowanych osób, którym trudno jest wygospodarować dzień na szkolenia, dobrym wyborem może być kurs księgowości on-line.\nJeśli jednak zależy nam na tym, aby księgowość stała się dla nas źródłem przychodów, musimy liczyć się z tym, że musimy włożyć wiele wysiłku w ćwiczenie umiejętności w praktyce w programie finansowo-księgowym.\nMaj 31, 2018 Maj 30, 2018 księgowość, kurs, szkolenieLeave a comment\nMaj 30, 2018 księgowa, księgowość, księgowy, wymagania, zakres obowiązków, zawódLeave a comment


sierpień 2021 - GoFashionDesigner\n1. Z jakim wyprzedzeniem przyszła Panna Młoda powinna dokonać zakupu gotowej etoli w sklepie?\nCzas realizacji zamówienia w sezonie wiosenno-letnim to 2-3 tygodnie. Zaś w sezonie jesienno-zimowym realizacja wydłuża się do 4-5 tygodni\n2. Jaki jest czas oczekiwania na zamówienie indywidualne ?\nZapraszam do kontaktu 2 miesiące wcześniej, aby na spokojnie wybrać idealne okrycie do stylizacji ślubnej.\n3. Czy jest możliwe expressowe zamówienie?\nTak. Wszystko zależy od terminu ślubu i czasu realizacji. Zapraszam do kontaktu.\n4. Jak wygląda współpraca z projektantem?\nZapraszam do lektury mojego wpisu na blogu\n5. Czy jest możliwość wymiany okrycia ?\nTak, choć futro nie lubi podróży. Dlatego zachęcam moje klientki do wcześniejszego kontaktu ze mną w celu wybrania odpowiedniego okrycia.\n6. Czy jest możliwość zwrotu?\nTak. Jest 14 dni na zwrot, licząc od dnia otrzymania przesyłki.\n7. Jak spakować szal do zwrotu?\nProszę aby szal czy etola były spakowane w to samo pudełko lub folie w które były spakowane. Proszę , aby futro w pudełku było złożone z wszelką starannością, aby futro nie pogniotło sie podczas podróży.\n7. Czy można zamówić próbki futer?\nTak. Wysyłam próbki futer po wcześniejszym ustaleniu kolorystyki. Można je zamówić przez sklep.\n8. Jak przechowywać szale i etole z futer?\nPo otrzymaniu szala i sprawdzeniu czy wszystko jest w porządku proszę go złożyć włosem do wewnątrz .Tak złożony szal może leżeć w szafie na półce. Najlepiej jakby nic na nim nie leżało. A po wyjęciu proszę go strzepnąć kilka razy, aby włos wrócił na miejsce.


Start / Szkoła podstawowa / Koncepcja edukacyjna / Atmosfera w szkole\nNasz Zespół to szkoła, w której panuje przyjazna atmosfera oparta na wzajemnym zaufaniu, tolerancji i poszanowaniu godności drugiego człowieka.\nKameralny charakter szkoły sprawia, że każdy uczeń czuje się w niej bezpiecznie i komfortowo. Dbamy o miłą atmosferę i przyjazne kontakty między nauczycielami, uczniami i ich rodzicami. Budujemy więzi w trakcie codziennej pracy, a także poprzez organizowanie licznych spotkań i imprez okolicznościowych.\nW trosce o prawidłowy rozwój dziecka niezwykle ważna jest dla nas współpraca z rodzicami. Raz w miesiącu prowadzone są ogólne zebrania z rodzicami a także rozmowy indywidualne, podczas których rodzicom przekazywane są informacje na temat osiągnięć dydaktyczno – wychowawczych dziecka. W tym czasie do dyspozycji rodziców są także wszyscy nauczyciele oraz specjaliści.\nRodzice uczestniczą również w świętach szkoły, klasowych wigiliach, uroczystościach, akademiach, balach karnawałowych – podczas których mogą obserwować swoje dzieci w grupie, oceniać ich zaradność i samodzielność.