Kozaki typu muszkieterki - efektowne i funkcjonalne - Niezadowolony!\nKozaki typu muszkieterki - efektowne i funkcjonalne\nGdy słupek rtęci za oknem zaczyna gwałtownie spadać, czas najwyższy wyciągnąć z szafy cieplejsze obuwie. W ostatnim czasie dużą popularnością cieszą się kozaki muszkieterki, które z jednej strony zapewniają komfort termiczny nodze, z drugiej jednak wyeksponują zgrabne łydki. Ich niewątpliwym atutem jest uniwersalność zastosowania. Idealnie bowiem sprawdzą się do eleganckich spódnic i sukienek, a także dopasowanych szortów. A ogromny wachlarz kolorystyczny i wzorniczy spełni oczekiwania nawet najbardziej wymagającej kobiety.\nChoć w świecie mody już od dawna panuje moda na czerń i brąz, nie mniej jednak wspomniane kozaki możemy zakupić również w innych wariantach kolorystycznych. Dla osób, które szukają bardziej ekstrawaganckich propozycji, w sprzedaży dostępne są żółte, czerwone, a nawet różowe muszkieterki. Choć klasyczna wersja tego obuwia przewiduje modele bez zdobień, nie mniej jednak panie lubiące wszelkiego rodzaju ozdoby mogą pozwolić sobie na różnorodność w tym zakresie.\nNa przełomie ostatnich sezonów największą popularnością cieszą się dopasowane kozaki, które optycznie wysmuklają sylwetkę, dodając jej niezwykle seksownego wyglądu. Równie ciekawą propozycję stanowią modele z wywijanym brzegiem, dodatkowo ocieplane futerkiem, które nie tylko prezentują się kobieco, ale również funkcjonalnie. Hitem najbliższych sezonów będą modele wzbogacone o zalotne frędzle czy sznurowania biegnące na całej wysokości obuwia.\nPanie ceniące bardziej funkcjonalny charakter kozaków, z pewnością wybiorą modele na płaskiej podeszwie lub wzbogacone niskim podwyższeniem. Warto jednak wspomnieć, że muszkieterki to idealne buty dla kobiet kochających wysokie obcasy. Ogromna różnorodność w tej kategorii pozwala na kupno zarówno fasonów na szpilce, jak i wygodnych w użytkowaniu koturnie.\nNa koniec zostaje jeszcze kwestia materiału, z jakiego będą wyprodukowane muszkieterki. Niewątpliwie najbardziej funkcjonalne i zarazem klasyczne będą modele z eleganckiej skóry. Wielu mężczyzn próbuje jednak przekonać swoje partnerki do zakupu zamszowych kozaków, które w ich mniemaniu są bardziej seksowne i zmysłowe.\nNauka chińskiego - wybór kursu\nW ostatnim czasie niezmiernie popularne są rozmaite kursy. Przede wszystkim stawiamy na kursy językowe, które w stosunkowo krótkim czasie…\nPorównanie bandan i chust\nO tym, jak ważnym elementem jest zapewnienie ciału maksymalnego komfortu podczas treningu, wie z pewnością każdy zapalony biegacz. Istotnym…\nPielęgnacja i konserwacja butów\nPanowie zwykli czyścić swoje eleganckie buty, kiedy już założą garnitur i wyszykują się do wyjścia. W takich warunkach…


Europa z płaskostopiem - Aleksander Kaczorowski - 8.00 zł. - Tezeusz.pl\nCeny od: 5,00 zł do: 22,95 zł\nSeria ROZMOWY to nowa inicjatywa Wydawnictwa Czarne. Będą się w niej ukazywały książki, których autorzy kultywują sztukę rozmowy – tę „bardzo europejską, kontynentalną formę literacką” (Aleksander Kaczorowski). Pierwsza z nich, „Europa z płaskostopiem” Aleksandra Kaczorowskiego (wspólpraca: Tomasz Maćkowiak), to rozmowy z czeskimi, słowackimi, węgierskimi i polskimi muzykami, pisarzami, reżyserami filmowymi, historykami i politykami o kulturze i historii najnowszej Czechosłowacji, Czech, Słowacji. A tak naprawdę — o dzisiejszej Europie Środkowej. Bo te rozmowy są „o Czechach i o nas.\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 15x22cm Ilość stron: 222 Waga: 0.25 kg EAN: 9788389755643 TIN: T02338636\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka ze skrzydełkami Wymiar: 13x20cm Ilość stron: 222 Waga: 0.25 kg EAN: 9788389755643 TIN: T02122608\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka ze skrzydełkami Wymiar: 15x20cm Ilość stron: 222 Waga: 0.3 kg EAN: 9788389755643 TIN: T01731556\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Oprawa wytarta, zabrudzona, Na oprawie znajdują się pozostałości po naklejce, Rogi oprawy zagięte,\nBrzegi stron zakurzone, Oprawa  wytarta, zabrudzona, Na oprawie znajdują się pozostałości po naklejce, Rogi oprawy zagięte, \nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka ze skrzydełkami Wymiar: 17x25cm Ilość stron: 222 Waga: 0.3 kg EAN: 9788389755643 TIN: T01651795\nUwagi: Oprawa lekko wytarta i zabrudzona, Brzegi stron zakurzone, pożółkłe i lekko zabrudzone, Strony trochę pożółkłe, Zawiera dedykację.\nOprawa lekko wytarta i zabrudzona, Brzegi stron zakurzone, pożółkłe i lekko zabrudzone, Strony trochę pożółkłe, Zawiera dedykację.\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka ze skrzydełkami Wymiar: 12x19cm Ilość stron: 222 Waga: 0.3 kg EAN: 9788389755643 TIN: T01390008\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka ze skrzydełkami Wymiar: 17x22.5cm Ilość stron: 222 Waga: 0.3 kg EAN: 9788389755643 TIN: T01376101\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka ze skrzydełkami Wymiar: 13x20cm Ilość stron: 222 Waga: 0.25 kg EAN: 9788389755643 TIN: T01306219\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka ze skrzydełkami Wymiar: 13x19cm Ilość stron: 222 Waga: 0.25 kg EAN: 9788389755643 TIN: T01106627\nRok wydania: 2006 Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 14x20.5cm Ilość stron: 222 Waga: 0.3 kg EAN: 8389755645 TIN: T00934614\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 13x19cm Ilość stron: 222 Waga: 0.25 kg EAN: 9788389755643 TIN: T00528356\nUwagi: Brzegi stron lekko zakurzone. Oprawa deliktanie zarysowana. Książka zawiera naklejki, pieczątki i adnotacje.\nBrzegi stron lekko zakurzone. Oprawa deliktanie zarysowana. Książka zawiera naklejki, pieczątki i adnotacje.\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 13x19cm Ilość stron: 222 Waga: 0.25 kg EAN: 9788389755643\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Obwoluta lekko wytarta, Strony trochę pożółkłe, Obwoluta delikatnie zagięta, Rogi obwoluty trochę zagięte, Posiada naklejke na obwolucie.\nBrzegi stron zakurzone, Obwoluta lekko wytarta, Strony trochę pożółkłe, Obwoluta delikatnie zagięta, Rogi obwoluty trochę zagięte, Posiada naklejke na obwolucie.\nRok wydania: 2006 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 13x19cm Waga: 0.25 kg EAN: 9788389755643\nUwagi: Brzegi stron lekko zakurzone. Oprawa nieznacznie porysowana. Delikatnie przełamany grzbiet.\nBrzegi stron lekko zakurzone. Oprawa nieznacznie porysowana. Delikatnie przełamany grzbiet.


Budżet obywatelski a rozwój inicjatyw sportowych w gminie\nStr. Główna / samorządy / Budżet obywatelski a rozwój inicjatyw sportowych\nOpublikowany dnia 05 / 2021 przez redakcja w samorządy, Sport\nBOISKO W „MAŁEJ OJCZYŹNIE”. KORZYŚCI Z BUDŻETU OBYWATELSKIEGO\nBudżet obywatelski to narzędzie, dzięki któremu mieszkańcy mogą decydować o przyszłości swojej najbliższej okolicy. Projekty zgłaszane w ramach budżetu bardzo często dotyczą budowy obiektów sportowych. Dzięki temu w wielu miejscach w Polsce powstały obiekty, z których korzystają całe dzielnice, wsie, miasta i gminy.\nNowe, wielofunkcyjne i całoroczne boisko powstało w miejscu starego na warszawskich Szczęśliwicach. Projekt złożony przez mieszkańców dzielnicy zakładał również zamontowanie kamer monitoringu, co przyczyniło się do bezpieczeństwa korzystających z obiektu – a tych dziś nie brakuje.\nCodziennie z nowoczesnego boiska poliuretanowego korzystają także mieszkańcy krakowskiej Nowej Huty.\nZ nowego obiektu cieszyć się będą także młodzi sportowcy z Radomia, gdzie w głosowaniu na projekty zgłoszone do budżetu obywatelskiego zwyciężył m.in. projekt przebudowy jednego z istniejących już boisk. Miasto już ogłosiło przetarg na budowę boiska i zagospodarowanie terenu wokół niego.\nWielofunkcyjne boisko „Na Wólce” do koszykówki, siatkówki, badmintona, tenisa, piłki ręcznej / mininożnej – ogrodzone i bezpieczne – taki projekt zgłosili do budżetu obywatelskiego mieszkańcy warszawskiej dzielnicy Bielany. ZOBACZ >>>\nPrzykłady można by mnożyć. Powstają nie tylko boiska, ale także skateparki, rolkowiska, ścieżki rowerowe lub siłownie plenerowe czy oryginalne place zabaw. To miłe gdy mieszkaniec ma możliwość decydowania o rozwoju swojej gminy.\nBudżet obywatelski, zwany również partycypacyjnym, to w pełni demokratyczny proces, w ramach którego mieszkańcy danej miejscowości lub gminy współdecydują (wspólnie z władzami samorządowymi) o przeznaczeniu wydatków publicznych z budżetu gminy na dany rok. Warto podkreślić, że procedura jest uproszczona: wymaga jedynie zgłoszenia projektu na inwestycję i jej uzasadnienie. Pomysły, które przejdą wstępną weryfikację urzędu miasta lub gminy, są poddawane publicznemu głosowaniu. Projekty z największą liczbą głosów wpisywane są do uchwały budżetowej, a tym samym – uzyskują gwarancję realizacji. Trudno o bardziej realne narzędzie wpływu na swoje najbliższe sąsiedztwo – w końcu projekt może zgłosić absolutnie każdy mieszkaniec gminy lub miasta. O powodzeniu i ewentualnej realizacji pomysłu zdecyduje to, czy jest on atrakcyjny i rzeczywiście potrzebny dla mieszkańców.\nCORAZ WIĘCEJ SPORTU W PROJEKTACH DO BUDŻETU OBYWATELSKIEGO\nOstatnie lata funkcjonowania budżetu obywatelskiego pokazują, że oprócz terenów zielonych – parków, pasów zieleni, trawników, alejek z nowo nasadzonymi drzewami – jednymi z najczęściej zgłaszanych projektów są te dotyczące dostępnej dla wszystkich infrastruktury sportowej. Analiza projektów, które zdobyły poparcie mieszkańców Warszawy czy Krakowa pokazuje wyraźnie: miejsca służące do aktywności sportowej są dziś bardzo potrzebne.\nI budżet obywatelski jest doskonałym narzędziem dla tych, którzy marzą o boisku sportowych w najbliższej okolicy. Wystarczy pomysł i jego uzasadnienie: resztą zajmą się fachowcy. Profesjonalne i doświadczone firmy budują boiska sportowe o wielu różnych nawierzchniach i wielu przeznaczeniach. Projekt może zatem dotyczyć zarówno zbudowania boiska „od zera”, jak i stworzenie nowej nawierzchni wyposażonej w odpowiedni sprzęt w miejscu starego boiska trawiastego, piaszczystego lub betonowego.\nBOISKO W RAMACH BUDŻETU – RODZAJE I TECHNOLOGIE\nDzięki środkom zagwarantowanym w ramach budżetu obywatelskiego powstać może wielofunkcyjne boisko z modułowej powierzchni heksagonalnej, wykonane z polipropylenu, ale także popularne w Polsce boisko z poliuretanu czy sztucznej trawy. Wszystkie te technologie gwarantują nie tylko estetyczny i nowoczesny wygląd, ale przede wszystkim bezpieczeństwo (przykładowo: polipropylen doskonale amortyzuje upadki i zapobiega kontuzjom) i długotrwałość. Nowoczesne boiska nie wymagają mozolnej konserwacji, nie niszczą się pod wpływem trudnych warunków atmosferycznych i wyposażone są w system odprowadzania wody. Konstruktorzy zapewniają również wykonanie regularnych przeglądów, potrzebnych przed rozpoczęciem sezonu.\nW Szwajcarii mieszkańcy co tydzień w referendum głosują na projekty, których celem jest wygodniejsze i bezpieczniejsze życie. Być może do Szwajcarii mamy daleko, ale na wyciągnięcie ręki jest za to budżet obywatelski, dzięki któremu możemy decydować o przyszłości naszych „małych ojczyzn”.\nPoprzedni Poprzedni post: Pracownicy kompleksu Turów i mieszkańcy regionu mogą być spokojni o jego dalsze funkcjonowanie i swoje miejsca pracy informuje PGE\nNastępny Następny post: Kolejne działania ekologiczne na Mazowszu ze wsparciem z UE\nRewitalizacja boiska – jak się przygotować i o czym pamiętać?


Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej zawodowej | Ubezpieczenia Polska\nUbezpieczenie odpowiedzialności zawodowej w określonych przez ustawy przypadkach jest w Polsce obowiązkowe, choć bardzo często korzystają z niego również profesje nieobjęte tym wymogiem. Jest ono przeznaczone dla tych, którzy wykonują zawody wymagające dużej specjalizacji, przez co niosą ryzyko wyrządzenia znacznych szkód. Właściwie dobrana do indywidualnych potrzeb polisa stanowi zabezpieczenie przed koniecznością pokrywania z własnej kieszeni ewentualnych strat, powstałych w trakcie realizowania codziennych obowiązków. Co ważne, na ubezpieczenie zawodowe mogą zdecydować się zarówno osoby prowadzące własną działalność gospodarczą, jak i pracujące na podstawie umowy o pracę, zlecenie lub dzieło.\nDla kogo jest obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej zawodowej?\nWśród profesji, które są objęte wymogiem polisy OC, znajdują się przede wszystkim zawody prawnicze i im pokrewne, a więc m.in. notariusze, doradcy podatkowi, komornicy, adwokaci, radcy prawni czy rzecznicy patentowi. Są to również księgowi oraz biegli rewidenci, rzeczoznawcy majątkowi, zarządcy nieruchomości, a także osoby świadczące usługi detektywistyczne i ochroniarskie. Ważną grupą, która jest zobowiązana do ubezpieczenia zawodowego, są też lekarze, dentyści, pielęgniarki czy położne. Polisa OC okazuje się konieczna również w branży transportu morskiego i lotniczego oraz w przypadku pracy jako dzienny opiekun dziecka, architekt lub inżynier budownictwa. Skontaktuj się z naszą multiagencją — z przyjemnością przedstawimy Ci najkorzystniejsze ubezpieczenia zawodowe dla Twojej profesji.\nUbezpieczenia Polska — fachowe doradztwo w dziedzinie dobrowolnych ubezpieczeń odpowiedzialności zawodowej\nJesteśmy grupą specjalistów o wieloletnim doświadczeniu w branży ubezpieczeń. Służmy nie tylko kompleksowym wsparciem w wyborze polisy OC dla zawodów objętych wymogiem ubezpieczeń, ale również profesji, które mogą samodzielnie decydować o tym, czy ją wykupią. Zależy Ci na zabezpieczeniu finansowym chroniącym przed ewentualnymi kosztami wynikającymi z błędów w pracy? Oferujemy atrakcyjne polisy OC dla fryzjerów, nauczycieli, weterynarzy, kucharzy czy też instruktorów fitness. Proponowane w naszej multiagnecji ubezpieczenia zawodowe dostosowujemy do indywidualnych potrzeb Klientów, tak, aby chroniły one w wybranym zakresie. Zachęcamy do skontaktowania się z przedstawicielami Ubezpieczenia Polska. Zaufaj doświadczonym specjalistom już dziś!


Policja Jastrzębie-Zdrój: Publikujemy wizerunek w sprawie kradzieży - JastrzebieNews\nPolicja Jastrzębie-Zdrój: Publikujemy wizerunek w sprawie kradzieży\nPolicjanci z Jastrzębia-Zdroju poszukują mężczyzny, którego wizerunek zarejestrowały kamery monitoringu. Mężczyzna dokonał przywłaszczenia portfela na ulicy Wielkopolskiej w Jastrzębiu-Zdroju. Osoby, które rozpoznają mężczyznę, prosimy o przekazywanie informacji w tej sprawie.\nZ ustaleń śledczych wynika, że 2 marca 2021 roku po godzinie 9.00, na ulicy Wielkopolskiej w Jastrzębiu-Zdroju mężczyzna dokonał przywłaszczenia poprzez kradzież portfela. Publikujemy monitoring, na którym kamery zarejestrowały sprawcę dokonania przestępstwa. Jastrzębscy śledczy dążą do ustalenia tożsamości sprawcy.\nOpis filmu: Monitoring przedstawiający sprawcę przywłaszczenia portfela.\nPobierz plik (format mp4 - rozmiar 2.6 MB)\nKomenda Miejska Policji w Jastrzębiu-Zdroju, http://jastrzebie.slaska.policja.gov.pl/k10/informacje/wiadomosci/308988,Publikujemy-wizerunek-w-sprawie-kradziezy.html\nPolicja Jastrzębie-Zdrój: 21-latek tymczasowo aresztowany za rozbój\nPolicja Jastrzębie-Zdrój: Zdarzenie drogowe na Gagarina\nPolicja Jastrzębie-Zdrój: Złodzieje zatrzymani, passat odzyskany\nUM Jastrzębie-Zdrój: Sołectwa mają szanse na dodatkowe środki\nUM Jastrzębie-Zdrój: Spisz się i wygraj samochód!\nUM Jastrzębie-Zdrój: Jastrzębie-Zdrój wśród najlepiej zaplanowanych\nUM Jastrzębie-Zdrój: „Jest jak włoski kucharz”\nUM Jastrzębie-Zdrój: Już za chwilę rusza JAZZtrzębie!\nPolicja Jastrzębie-Zdrój: Wypadek drogowy na Podhalańskiej\nPolicja Jastrzębie-Zdrój: Tymczasowo aresztowany za kradzież rozbójniczą i groźby


1 216 wyświetleń w ciągu 30 dni\n58 770 58 53\nKONSULTACJE TELEFONICZNE W CENIE 140ZŁ-UMÓW SIĘ PRZEZ ZNANEGO LEKARZA Absolwentka Akademii Medycznej w Białymstoku. Program specjalizacji oraz pra...\n2 czerwca 2020 Lokalizacja: Konsultacje Online • konsultacja online\nPani doktor podczas konsultacji online dokładnie wszystko wyjaśniła i opisała sposób leczenia, w bardzo miłej atmosferze, wszystko bez stresu :)\n2 czerwca 2020 Lokalizacja: NZOZ Zagórze Centrum Medyczno-Stomatologiczne • konsultacja dermatologiczna dzieci\nŚwietny, zaangażowany fachowiec, zainteresowany pacjentem, Pani doktor zależy na pacjencie do tego stopnia, że za kilka dni prosi o informację i przesłanie zdjecia wysypki.\n1 czerwca 2020 Lokalizacja: NZOZ Zagórze Centrum Medyczno-Stomatologiczne • konsultacja dermatologiczna dzieci\nPani doktor bardzo miła podejście do dzieci mega, synek był uśmiechnięty.bardzo polecam rodzicom którzy szukają dobrego dermatologa.\n29 maja 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: NZOZ Zagórze Centrum Medyczno-Stomatologiczne • konsultacja dermatologiczna\nJestem bardzo zadowolona z pierwszej wizyty. Spotkanie przebiegło bardzo sprawnie, w miłej atmosferze. Pani doktor skrupulatnie wszystko sprawdziła. Polecam\n25 maja 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: Konsultacje Online • konsultacja online\nPani doktor miła, wszystko dokładnie wyjaśnia, ma dobre podejście do pacjenta. Oferuje pomoc w przypadku gdy coś podczas leczenia będzie niejasne lub problematyczne.\n23 maja 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: Konsultacje Online • konsultacja online\nU Pani doktor leczyłam córkę, męża a teraz sama zgłosiłam się na wizytę online. Wszystko zostało dokładnie wyjaśnione. Jestem zadowolona , więc polecam innym!\n18 maja 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: Konsultacje Online • konsultacja online\nKonsultacje z Panią Doktor rozpocząłem już ponad rok temu i jestem niesamowicie zadowolony z efektów. Po dwóch tygodniach stosowania przepisanego leku nie pojawiały się już niechciane zmiany skórne. Polecam.\n11 maja 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: Konsultacje Online • konsultacja online\nSzybka i dokladna odp lekarza bardzo sympatyczna pani doktor polecam wszystkim wysluchal i doradzila od razu\n11 maja 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: NZOZ Zagórze Centrum Medyczno-Stomatologiczne • konsultacja dermatologiczna\nJestem bardzo zadowolona z zaangazowania pani doktor. Otrzymalam szczegolowe wyjasnienie. Sprawnie i szybko, od razu dostalam recepte.\n4 maja 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: Konsultacje Online • konsultacja online\nBardzo miła i konkretna pani doktor. Wszystko spokojnie wytłumaczyła. Teleporada bardzo dobrze zorganizowana.\nKlinika Dermatologii,Wenerologii i Alergologii Gdańskiego Uniwersytetu Madycznego\nKONSULTACJE TELEFONICZNE W CENIE 140ZŁ-UMÓW SIĘ PRZEZ ZNANEGO LEKARZA\nProgram specjalizacji oraz praktyczne doświadczenie w dziedzinie dermatologi i wenerologi zdobyła w Gdańskim Uniwersytecie Medycznym w Klinice Dermatologii, Wenerologii i Alergologii.\nZajmuję się diagnostyką i leczeniem chorób skóry, włosów i paznokci oraz chorób przenoszonych drogą płciową. Konsultuję zarówno dorosłych, jak i dzieci.\nMam holistyczne podejście do zdrowia, a w szczególności do chorób skóry. Staram się poszukiwać ich związku z dietą i stylem życia.\nPrzeprowadzam dermoskopową ocenę znamion oraz wykonuję zabiegi chirurgiczne, kriochirurgii, elektrokoagulacji oraz zabiegi z zakresu medycyny estetycznej.\nSwoje kwalifikacje zawodowe stale podnoszę aktywnie uczestnicząc w kursach, szkoleniach oraz konferencjach naukowych. Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego (PTD).\ndermatochirurgia onkologiczna- wycinanie znamion skórnych\nRumień twarzy, pajączki naczyniowe nosa i twarzy\nPełna diagnostyka znamion- obrazowa i laboratoryjna\nHistopatologiczna i immunohistochemiczna diagnostyka znamion\nDermatolodzy z NFZ w Rumi


Sądy mają ogromne zaległości – "Polska-IE najbardziej politycznie – społeczno – gospodarczy portal informacyjny w Irlandii\nSądy mają ogromne zaległości\nKiedy w połowie marca Irlandia doczekała się wprowadzenia pełnej blokady, ograniczeniom poddane zostały sądy, chociaż działały nadal, ale wynikiem tego są zaległości w rozpatrywaniu wielu spraw.\nObecnie w Sądach Okręgowych mamy do czynienia z wieloma przypadkami, kiedy potencjalni sprawcy, wciąż nie zostali ukarani lub uznawani są, za niewinnych, a to tylko dlatego, że sądy, nie miały czasu ocenić materiału dowodowego. Z danych opublikowanych przez Court Service wynika, iż od marca do połowy października, na rozpatrzenie czekało ponad 122 000 spraw, którymi powinny zajmować się sądy, a Court Service dodaje, iż udało się już nieco zmniejszyć kolejkę, bo teraz, zaległości w rozpatrywaniu dotyczą 95 000 spraw, jednak to i tak trzykrotnie więcej, niż w było to w latach ubiegłych.\nWiększość z nich zaliczono kategorii mniej istotnych, więc sądy odkładały je na później, a dotyczą przestępstw związanych z ruchem drogowym, zakłócaniem porządku publicznego, drobnych napaści i kradzieży, przestępstw handlu narkotykami oraz innych.\nCo może zastanawiać, irlandzki wymiar sprawiedliwości, który chciałby w najkrótszym możliwym czasie poradzić sobie opóźnieniami, zrobi to dopiero do połowy przyszłego roku, co wynika z jego możliwości. W tym czasie podejrzani lub podsądni wciąż będą bezkarni, a to, wcale dobrze nie świadczy o irlandzkim sądownictwie, które wprowadziło system rozpraw online, co z kolei miało znacznie przyspieszyć rozpatrywanie powództw.\nPowodem powstania takich opóźnień stało się ograniczenie ilości rozpraw ze względu na Covid-19, a sądy, zajmowały się ówcześnie wyłącznie sprawami pilnymi i poważnymi, ale i nie rozpatrywano wezwań o ukaranie płynących z Gardy, a te, są najczęstszym sposobem wnoszenia oskarżeń do sądów. Takie działania prowadzone są, gdy potencjalnego przestępcy, głównie drobnego, nie można aresztować, a dopiero sąd może zdecydować, czy jego wina jest na tyle poważna, iż powinien ukarany być pobytem w zakładzie karnym lub spotkać się z karą wysokiej grzywny. Garda tygodniowo kieruje do Sądów Okręgowych ok. 4600 nowych wniosków, co w konsekwencji, wraz z innymi opóźnieniami, dało zaległości w kwocie ponad 120 tysięcy.\nJak dodaje Court Service, rocznie, Sądy Okręgowe, zajmują się rozpatrywaniem ponad 400 000 drobnych spraw, które pojawiają się przed obliczem irlandzkiej Temidy.


Znane i nieznane obrazy Słońcesława na wystawie w Rzeszowie - Biznes i Styl\nRepr. Błażej Burkacki\nPodkarpackie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych zaprasza w&nbspśrodę, 18 maja do Galerii Na Najwyższym Poziomie. O&nbspgodz. 18.00 otwarta zostanie wystawa „Frączek znany i&nbspnieznany”, poświęcona malarstwu Franciszka Frączka „Słońcesława” z&nbspŻołyni.\nBył wśród artystów Podkarpacia postacią kultową. Piewca Słońca, życia i&nbspnatury mieszkał w&nbspdrewnianej chacie i&nbsppublicznie zawsze występował w&nbspdługiej, chłopskiej sukmanie.\nNazywany Słońcesławem Franciszek Frączek urodził się 1908 roku w&nbspŻołyni. Studia rozpoczął w Akademii Sztuk Pięknych w&nbspKrakowie, studiował zaledwie jeden rok. Kontynuował własną drogę nauczania w „Twórcowni Szukalskiego”. Od 1930 roku tworzył i&nbspwystawiał wraz ze Szczepem „Rogate Serce”, którego był członkiem. Zorganizował wiele wystaw indywidualnych, ważniejsze z&nbspnich to wystawa w&nbspwarszawskiej „Zachęcie” 1982 r., przy okazji której otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i&nbspSztuki, dwukrotnie w Muzeum Okręgowym w&nbspRzeszowie oraz kilkakrotnie BWA w&nbspRzeszowie. Wystawiał również zagranicą, m.in. we Lwowie, Chicago, Paryżu. W&nbspswojej twórczości wielokrotnie odwoływał się do legend i&nbspkultury słowiańskiej. Sam stał się przez swoje konsekwentne postępowanie, tworzenie, a&nbspnawet styl ubierania legendą rzeszowskiego środowiska. Zmarł w&nbspKrzemienicy w&nbsp2006 roku.\nWystawa, na którą zaprasza Podkarpackie Towarzystwo Zachęty wraz z Elektromontażem Rzeszów, w&nbspktórego siedzibie przy ul. Słowackiego 20 mieści się Galeria Na Najwyższym Poziomie, nosi tytuł „Frączek znany i&nbspnieznany”. Zostaną na niej zaprezentowane nie tylko znane prace artysty, ale również takie, które do tej pory nie były pokazywane. Kuratorem wystawy jest Błażej Burkacki.


STOLIKI KAWOWE - Wnętrza,aranżacje wnętrz, inspiracje - CzteryKaty.pl\nZa co cenimy sobie stoliki kawowe? Niekiedy trywializuje się obecność tej klasy mebli we wnętrzu mieszkania - prawda, że nie nadają się do zjedzenia przy nich rodzinnego obiadu, często też nie wymagają poniesienia na nie dużych nakładów pieniędzy. Osoby, które cenią sobie drobiazgowo przemyślaną\nStoliki kawowe do 250 zł od Selsey, fot. www.instagram.com/selseyliving_pl/ Stolik kawowy to idealne uzupełnienie aranżacji salonu. Prócz swej podstawowej funkcji może być także świetną ozdobą wnętrza. Dlatego przed zakupem warto zastanowić się, jaki\nStoliki kawowe do 200 zł - najmodniejsze propozycje Wybór odpowiedniego stolika kawowego powinien zależeć od kilku czynników. Ważny jest zarówno styl, kolor jak i wielkość. Dzięki tym kryteriom łatwiej wybrać model, który dopasuje się co reszty aranżacji i dopełni wnętrze salonu. Bardzo ważne jest\nPraktyczny i estetyczny stolik kawowy Postawisz na nich kawę lub herbatę w czasie spotkania z przyjaciółmi, tam również znajdą się przekąski na czas meczu lub seansu filmowego. Stolik kawowy posłuży dla całej rodziny w trakcie grania w planszówki, ale równie dobrze to tam dzieci mogą uczyć się do\nStolika kawowego w salonie nie sposób nie zauważyć, dlatego warto zadbać, by dobrze się prezentował. Jest on w stanie całkowicie odmienić aranżację całego pomieszczenia, nadać mu charakter lub podkreślić styl. Jak wybrać odpowiedni stolik kawowy\nNie jest trudno stworzyć aranżację ze stolikiem kawowym! Ten mebel powinien znaleźć się w każdym salonie, z pewnością ułatwi funkcjonowanie każdej rodziny i stworzy kącik do spędzenia czasu z ukochaną osobą, przyjaciółmi czy do spokojnej, rodzinnej rozmowy\n- czyli prostokątny o zaokrąglonych rogach (tę wersję wybierają podobno często młodzi rodzice, którzy w ten sposób stawiają na bezpieczeństwo dzieci). Podobnie jak stół okrągły, nie będzie wyglądał dobrze w rogu. Modny stolik kawowy w salonie Stoliki kawowe mają swoje niezbywalne miejsce w salonie przed\nSalon: czy to jeszcze stolik kawowy?\nKawa kawą, ale ten stolik. Zachwyci gości. STOLIK KAWOWY. Stal, 989 zł, 9design.pl STOLIK KAWOWY. Drewno jodły, 489 zł, 9design.pl STOLIK KAWOWY. Tworzywo sztuczne, 799 Kare Design STOLIK KAWOWY. Porcelana, 449 zł, Kare Design STOLIK KAWOWY. Metal, 1750 zł, malabelle.pl STOLIK KAWOWY. Pale z\nAino to mebel, stworzony z myślą o ludziach młodych, studiujących, pracujących, posiadających małe mieszkania oraz średnie zarobki. Jest uniwersalnym połączeniem stolika kawowego i regału. Zaprojektowała go Anna Sanetra, absolwentka Wydziału Form Przemysłowych ASP w Krakowie\nWystawie Światowej w 1929 roku. Podobnie jak szezlongi wyróżnia ją połączenie skóry i stali, a także prosta, nieskomplikowana forma. Dziś to kultowy design, który ma wielu miłośników na całym świecie. Nie ma dobrego kompletu mebli do salonu bez odpowiednio dobranego stolika kawowego. Przedstawiamy\nmarki Nowy Model, który w aktualnej ofercie przedstawia na swojej stronie. Stolik kawowy o wesołej nazwie – Kawa i Papierosy, który zaprojektował Rajmund Hałas. Jest niewielki i lekki. Nogi wykonane są z toczonego drewna bukowego i wykończone olejem. Blat jest melaminowany, jego boczne\nstolika kawowego, szafki albo półki. false false Książki o modzie i dizajnie szczególnie dobrze wyglądają jako "stała ekspozycja" salonu. Dlaczego? Mają kolorowe okładki, często występują w formie albumów i wypełnione są pięknymi zdjęciami. Poza tym, tematyka moda-dizajn jest uniwersalna. Coco\ntemu ławę Arte, w nowej, atrakcyjnej cenie. Z kolei stolik kawowy możecie kupić za jedyne 35,99 zł, dostępny jest w 4 uniwersalnych kolorach. Polecamy również zakup metalowego taboretu, który przyda się w każdym mieszkaniu. Ma stabilną konstrukcję, jest praktyczny i dostępny\nStolik PLAY posiada ruchomy blat wykonany z szesnastu kawałków. Jak w układance, poszczególne części można łatwo przesuwać, pod nimi zaś ukryte są schowki, w których zmieścić można książki, gazety czy filiżanki do herbaty. Jak mówią jego projektanci ze studia BCXSY, stolik\nMeble bez VAT – najciekawsze propozycje Wybór mebli do mieszkania to nie lada zadanie. Łóżko, szafa czy stół to zakup na lata, dlatego warto dobrze przemyśleć swój wybór. Ceny mebli do mieszkania często przekraczają nasze możliwości finansowe, dlatego zwłaszcza w przypadku bardziej kosztownych\nWYPOSAŻENIE WNĘTRZ - PUFY. Mandala Kare Design, 20 x 60 x 60 cm, bawełna, pianka (poliester). Cena 394,50 zł, design360.pl WYPOSAŻENIE WNĘTRZ - PUFY. Scottish Patchwork Kare Design, 41 x 40 x 40 cm, sklejka, poliester, plastik. Cena 299 zł, design360.pl WYPOSAŻENIE WNĘTRZ - PUFY. Hokus-Pokus Racer,\nŁawy i stoliki kawowe cieszą się dużą popularnością. Pośród oferty dostępnej na rynku można znaleźć ławy i stoliki kawowe o różnych wielkościach i kształtach. Jeżeli chodzi o materiał, to tu również jest w czym wybierać, dlatego warto znaleźć produkt najbardziej odpowiadający naszym potrzebom. Taki\nwarto zaaranżować stylowo i wygodnie w miejscu, w którym najchętniej spędzamy wolny czas. Dla większości z nas jest to salon. Choć niektórzy nie wyobrażają sobie, by nie wypić kawy również na tarasie. W każdej ulubionej strefie kawowej nie powinno więc zabraknąć stolika kawowego i wygodnego krzesełka\nstół z palet. Czy chcesz mieć stolik kawowy z palet? Czy może wolisz coś bardziej okazałego, stół jadalniany dla kilku osób? Zaprojektuj najpierw mebel - przyda się na pewno do tego kartka papieru oraz długopis. Warto zorientować się, jakie palety będą dla Ciebie dostępne. Wtedy najłatwiej będzie Ci\nzabezpieczy meble przed warunkami atmosferycznymi. Po wyschnięciu impregnatu każdą paletę malujemy lakierem bezbarwnym lub w wybranym kolorze. Po wyschnięciu lakieru przyszedł czas na montaż mebli. Konstrukcja powinna być przemyślana i trwała. Meble z palet- jak zrobić stół z palet Stolik kawowy to\nDodatki do mieszkania do 200 zł Wbrew pozorom dodatki do mieszkania nie muszą kosztować wiele. Stoliki kawowe, dywany, lampy, szafki czy hamaki to świetny i niedrogi sposób na odświeżenie wnętrz i stworzenie klimatu. Jakie dodatki do mieszkania można znaleźć w polskich sklepach? Naszą uwagę\ntace można dostosować do własnych preferencji estetycznych i użytkowych! Jeśli tylko zechcesz, może ona stać się również funkcjonalnym stolikiem kawowym lub jedynym w swoim rodzaju lusterkiem.\nkawowym lub na komodzie. Jeśli masz pewność, że miedziane dodatki w mieszkaniu Ci się podobają, śmiało możesz wybrać stolik kawowy na miedzianym stelażu lub kupić lampę podłogową na miedzianej podstawie. Sprawdzą się także gałki do mebli w takim kolorze lub doniczki na kwiaty.\nIdealny stół do salonu - ważne wymiary mebli Kształt stołu w salonie. Jakie meble wybierać? Wiele zależy od tego, czemu ma służyć wprowadzenie stołu do salonu. Jeśli chodzi o niewielkie meble do salonu takie, jak stoliki kawowe, to najbardziej liczy się ładny design spójny co do stylu z aranżacją\nRetro jest w modzie! Te gramofony i sprzęt retro dopełnią aranżacji wnętrza\ngramofonu. Sprzęt audio w stylu retro Styl retro w ostatnich latach świeci tryumfy. Wzornictwo czerpie z powrotów do historii. Retro fotele, sofy, stoliki kawowe czy vintage lampy wracają na salony wraz z paprotkami na ściennych kwietnikach. Ale to wszystko zatopione jest w dźwiękach muzyki z\nstolik kawowy, który zapewni wygodę i będzie dobrym miejscem do wypicia popołudniowej kawy z przyjaciółmi, odłożenia pilota od telewizora. Na stoliku kawowym ładnie będzie prezentował się wazon z kwiatami. W przytulnym salonie świetnie sprawdzi się stolik kawowy drewniany. Prosty mebel lub model o\n, można ją wieszać w dowolnym miejscu. 3. Stolik kawowy z metalową podstawą Instagram oszalał na punkcie stolików z metalową podstawą i blatem wykonanym z drewna lub metalu. To kwintesencja industrialnego stylu, który od kilu sezonów cieszy się niezrównanym zainteresowaniem. Stolik kawowy z metalową\nkształt oraz mnogość stylistyk - jedne z nich wykorzystują samo drewno, inne - połączenie drewna z metalem czy szkłem. Drewniane stoliki kawowe i ławy warmcozyhome.com/ materiały prasowe Ława lub stolik kawowy stoją zwykle w\nStoliki kawowe - ciekawe rozwiązanie. Taki stolik kawowy stanowi nie tylko piękną ozdobę naszego domu, ale również spełnia wiele praktycznych funkcji. Dzięki ciekawym kształtom oraz połączeniem różnych materiałów podkreślają klimat danego pomieszczenia, ale także stanowią ozdobę samą w sobie. Możemy wybierać wśród wielu różnych kształtach, ale też materiałach, z których zostały wykonane.\nStoliki kawowe - ukryte piękno. Takie stoliki są nie tylko piękne, ale przede wszystkim są praktyczne i wytrzymałe. Poza tym bardzo łatwo jest je utrzymać w czystości. Mogą nadać pomieszczeniu niepowtarzalnego i oryginalnego wyglądu. Każdy stolik wyróżnia się wyjątkowym stylem, ale też oryginalnością, która doskonale komponuje się z meblami w naszym salonie. To nie tylko ukryte piękno, ale też pozwalają zaspokoić nasze potrzeby.\nStoliki kawowe - dekoracja i praktyczność. Stoliki kawowe to meble, które są przez nas codziennie używane, więc muszą spełniać nie tylko funkcje dekoracyjne, ale przede wszystkim użytkowe. Są to produkty najwyższej jakości, które cieszą się coraz większą popularnością wśród osób, które lubią pić kawę. Z takim stolikiem nasze wnętrze zyska nowy blask, ale też chętniej i przyjemniej będzie nam wypić kawę w salonie.


Zapakowani.pl: Tanie Przesyłki Kurierskie | Polityka Prywatności\nMIK, 55-080 Katy Wrocławskie, ul. Legionów 77 jako właściciel serwisu Zapakowani.pl i Administrator danych osobowych Serwisu, dbamy o bezpieczeństwo udostępnionych nam danych, w szczególności przed dostępem osób nieupoważnionych. Zapewniamy wszystkim zarejestrowanym użytkownikom realizację uprawnień wynikających z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz.U. nr 133, pozycja 883), w szczególności prawo wglądu do własnych danych, prawo żądania aktualizacji i usunięcia danych oraz prawo wniesienia sprzeciwu w przypadkach określonych w przepisach tej ustawy.\nInformacje zawarte w logach systemowych mogą zawierać różne dane, np. adres IP, historie otwieranych stron.\nMIK, 55-080 Katy Wrocławskie, ul. Legionów 77 wykorzystuje je wyłącznie w celach technicznych oraz do zbierania ogólnych, statystycznych informacji demograficznych.\nDane powyższe mogą być udostępniane podmiotom upoważnionym na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w razie naruszenia praw firmy MIK , próby włamania lub innego działania na jego szkodę. Niektóre obszary serwisu mogą wykorzystywać cookies, czyli pliki tekstowe zapisywane na komputerze użytkownika, identyfikujące go w sposób potrzebny do umożliwienia niektórych operacji. Pliki cookies wykorzystywane są między innymi do zapamiętywania danych niezbędnych do identyfikacji użytkownika. Warunkiem działania cookies jest ich akceptacja przez przeglądarkę oraz nie usuwanie ich z dysku.\nRozwiązanie umowy przez Użytkownika jest dobrowolne i może nastąpić w każdym czasie, za pomocą formularza kontaktowego w dziale kontakt. Rozwiązanie umowy o świadczenie usług skutkuje usunięciem Konta.\nWszelkie pytania i wątpliwości dotyczące Regulaminu, Polityki Ochrony Prywatności oraz korzystania i zasad działania z Serwisu prosimy kierować poprzez formularz kontaktowy zawarty w dziale kontakt.


Jak języka uczą się dzieci, a jak osoby dorosłe? - Rozmowy\nKwestia przyswajania języka angielskiego w grupie najmłodszych jest bardzo rozległa. Na dzieci albowiem działają różnego rodzaju impulsy, czasem pokrewne jak w przypadku osób dorosłych. Według statystyk, nie ma tylko jednego potwierdzonego przepisu nauczania języka zarówno dla dzieci jak i dla starszych.\nIdentyczne badania podkreślają to, że nie istnieje idealny wiek, żeby rozpocząć swoją przygodę z językami obcymi. Natomiast to, jakie bariery bądź uproszczenia spotkają nas, biorąc pod uwagę nasz wiek, mogą być rozmaite, np. doświadczenie albo to w jaki sposób nasz umysł odbiera i przyswaja naukę.\nNajpierw trzeba wyłonić dwa najlepiej cenione metody nauki języków obcych – standardowe przyswajanie wiedzy, takie jak np. te w szkołach czy podczas trwania kursu językowego, polegające przede wszystkim na uczeniu się słówek i reguł gramatyki. Druga taktyka natomiast to „osłuchanie się” z językiem – jego przyswajanie przez zanurzenie się w nim – to proces, który wrzuca nas na głęboką wodę. Trzeba dopowiedzieć, że tym sposobem uczymy się również języka polskiego – właśnie przez naukę ze słuchu. Obie taktyki są dobrane dla dla wszystkich grup wiekowych, jednak w świetle badań, lepiej i efektywniej uczymy się za pomocą sposobu numer dwa. Pozwala na lepsze zapoznanie się z językiem – zwłaszcza w mowie, ale także w piśmie.\nTrzeba przede wszystkim pamiętać, że dzieci są wrażliwe oraz uległe na wskazówki i czyny osób dorosłych, często mają ich za autorytet, kogoś, kogo warto słuchać. To zaufanie, powinniśmy należycie wykorzystać i przedstawić dzieciom, iż nauka języka jest interesująca i przyjemna.\nPoniżej przytoczone zostanie kilka kłamstw, które stały się bardzo popularne, mimo, że są nieprawdziwe. Czego w takim razie powinniśmy unikać w nauce?\n1. Nie powinno się mówić do dzieci w języku obcym – to nieprawda! – wręcz przeciwnie – dziecko w tym przypadku bardziej adaptuje się z otoczeniem. Uczy się dodatkowo komunikacji niewerbalnej np. tonu głosu rozmówcy, gestów czy też mimiki twarzy. Angielski dla najmłodszych ma być przystępnym oraz wypełniony różnorakimi sposobami wchłaniania informacji.\n2. Poprawa błędów wspomaga naukę języka u najmłodszych – ta metoda nie działa, pomimo, że jest bardzo popularna. Zadaniem nauczyciela jest pochwała rozwoju ucznia, szczególnie gdy jest nim dziecko, gdyż takie podejście, nakłoni najmłodszych do podejmowania dalszych prób nauki nowego języka. Przecież, kiedy dzieci poznają nasz ojczysty język również na początku robią wiele błędów a później, same je naprawiają wraz z upływem lat.\n3. Podejście pt. „To już nie ten czas, żeby się teraz zaczynał/zaczynała uczyć nowego języka” – to zdanie, które możemy bardzo często usłyszeć od osób dorosłych. Nie zaprowadzi nas ono do niczego dobrego, wręcz przeciwnie, a mimo to, jest notorycznie powielane poprzez pewną część ludzi. Nauka to wyzwanie, które pomaga nam w rozwoju umysłowym i ćwiczyć mózg, więc jest potrzebne w każdym wieku.\n4. Na koniec przykład, który jest bardzo skrajny, albo „języka nie można się nauczyć szybko, musimy na to wydzielić setki godzin” albo w drugą stronę „starczy, że będę chodził na angielski Skierniewice raz na tydzień na godzinę i to pozwoli mi zostać mistrzem angielskiego”. Nie. Ani jedno, a tym bardziej drugie stwierdzenie, nie posiada nic wspólnego z prawdą. Złotym środkiem między tymi dwoma tezami jest to, aby starać się podczas nauki języka obcego, ale zachować równowagę dotyczącą pozostałych zainteresowań. Rozwój w nauce języka powinniśmy albowiem zobaczyć, ćwicząc już 1 godzinę w ciągu dnia. Jest to zależne od tego, ile posiadamy czasu i jak szybko chcemy uzyskać efekty. Nie należy też pokładać całej nadziei w którymkolwiek kursie, ponieważ wszystko wymaga czasu a co najważniejsze – naszego zaangażowania.\nWesołe miasteczko w rodzinnym gronie - plan dnia


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: soku1403 - Korytarze\n- Opowiadanie: soku1403 - Korytarze\nmężczyzna, 18 lat, Legnica | 07.01.20, g. 23:09 | znaki: 41255\nCiekawe, czy ktoś mnie tu jeszcze pamięta...\nCały ubiegły rok byłem nieobecny na portalu. Powody były różne, wiele się pozmieniało. Ostatecznie postanowiłem wrócić, a przynajmniej podjąć próbę powrotu. Niczego nie obiecuję, ale postaram się zapoznać z utworami nowych (dla mnie) użytkowników i przypomnieć sobie o tych już mi znanych.\nOpowiadanie napisałem tydzień temu, dawno nie stworzyłem czegoś zbliżonego do fantastyki, teraz jednak nadarza się okazja, więc wrzucam opko.\nUżytkownicy III, katia72, Darcon, thargone\nPrzeczytali: Anet, katia72, regulatorzy\nPrzestronne korytarze mojego zamku czasami układały się w skomplikowane mozaiki, których ludzki umysł nie był w stanie pojąć. Częstymi nocami, gdy zbudzony zechciałem udać się opróżnić pęcherz lub napić się wody, nie potrafiłem znaleźć drogi. Ściany i podłogi, sprawiające wrażenie tak znajomych i bezpiecznych, zmieniały miejsce, prowadziły do zupełnie obcych mi komnat. Dlatego też oduczyłem się wędrowania po zmroku po wnętrzu w obawie przed totalnym zagubieniem.\nRzecz jasna ciekawość momentami przeważała i gdy dopadała mnie bezsenność nogi same porywały się do lotu. Nie twierdzę, że te podróże nie wywoływały mieszanych emocji, wręcz przeciwnie. Dziecięca ekscytacja i chęć przygody kontrastowały z poczuciem niepokoju i pragnieniem osiadłego, niezmiennego trybu życia. W wieku lat trzydziestu zostałem zupełnie sam, pozbawiony bliskich, i wolałem unikać kontaktów z czymś nowym. Świadomość, że po raz kolejny się przywiążę do czegoś ulotnego skutecznie mnie alienowała.\nKtórejś nocy, pamiętam, wręcz wybiegłem na korytarz i, nie bacząc na nic, dawałem długie susy gdzie popadnie. Czy bym się zgubił czy nie, kompletnie mnie to w tamtym momencie nie obchodziło. Łaknąłem tej aury tajemniczości, chciałem rozwiązać zagadkę zamku albo chociaż zbliżyć się do jej sedna.\nPoczątkowo kroczyłem przyjaznym mi holem. Rozpoznawałem gobeliny zawieszone na ścianach i mosiężny żyrandol emanujący złocistymi iluminacjami. Również kilkunastometrowy czerwony dywan, rozciągający się po podłodze, wiedział, dokąd powinien mnie prowadzić. Oczywiście zaprowadził mnie gdzie indziej. Ujrzałem przed sobą pojedyncze drzwi, różniące się od reszty drzwi w zamku. Każde wysokością przewyższały mnie co najmniej o pół metra, a ich szerokość pozwalała w jednej chwili przekroczyć próg co najmniej dwóm szczupłym osobom albo jednej bardzo tęgiej. Te jednak cechował minimalizm, choć to i tak znaczny eufemizm. Biedne, malutkie drzwiczki pomalowane najtańszą farbą koloru niezdrowej żółci odstraszały prostotą i odmiennością. Nawet klitki służby posiadały wytworne, potężne drzwi. Cóż więc odrażającego kryło się po drugiej stronie? Coś bardziej odrażającego niż kwatery niewyedukowanych ludzi, kucharek, które na każdym kroku musiałem informować o podstawowych zasadach higieny? Na tę myśl wzdrygnąłem się. Momentalnie przestałem marzyć o eksploracji gmachu i zapragnąłem z powrotem znaleźć się w mej komnacie, opatulony pierzyną po samą szyję i pogrążony w głębokim śnie. Ale ta ciekawość… Bóg mi świadkiem, że mój umysł został wtedy podzielony na dwie zażarcie walczące ze sobą części i żadna nie zamierzała zbyt łatwo ustąpić.\nWreszcie dociekliwość przezwyciężyła protekcyjność i zbliżyłem się. Chwyciłem za srebrną gałkę, pokrytą już nieco rdzą, i pchnąłem drzwi. Te z donośnym skrzypnięciem otworzyły mi drogę do pomieszczenia, którego nigdy wcześniej na oczy nie widziałem. Jeszcze w progu zaskoczenie nie pozwalało mi na wykonanie kolejnego kroku, jednak ostatecznie przemogłem się w sobie i postąpiłem wprzód. Usłyszałem tylko, jak drzwi same się za mną zamykają. Wpierw podskoczyłem ze strachu, jednak po chwili zorientowałem się, że nie mogę już się wycofać.\nPokój przypominał bardziej strych niż komnatę, głównie ze względu na ilość kurzu, niesamowicie drażniącego nozdrza. Sięgnąłem do kieszonki mego szlafroka po chustkę, by w nią kichnąć. Znajdowałem się w istnej wylęgarni zarazków oraz gryzoni. Na samym wstępie do mych uszu dotarło popiskiwanie szczura. Nie znosiłem szczurów, w dodatku miałem odsłonięte golenie, czyli stanowiłem potencjalny łakomy kąsek dla tych wyjątkowo wygłodniałych paskudztw.\nWokół panowała ciemność, toteż skorzystałem z zapałki. Przygotowałem się całkiem rozsądnie na tę nocną eskapadę.\nW środku nie było nawet asortymentu. Jedynie pojedyncza drewniana szafa spoczywała w rogu z półuchylonymi drzwiczkami, najpewniej wadliwymi. Pod nią widniała spora kupka odzieży, tej mniej szykownej. Jakby dawno temu mieszkała tu jakaś służąca. Tyle że w takim razie wiedziałbym o istnieniu takowej klitki.\nNic ciekawego nie rzuciło mi się w oczy. Najwyraźniej tym razem labirynt korytarzy sprowadził mnie w miejsce zupełnie nieciekawe i pozbawione jakichkolwiek walorów.\nGdy już odwracałem się w kierunku wyjścia, nieoczekiwanie dopadło mnie osobliwe uczucie. Jakby drobny płomyk rozżarzył się w mym sercu. Nie jeden z tych niepokojących, wręcz przeciwnie. Płomyk spokoju, rzekłbym nawet, że nadziei. Jakiej nadziei, tego nie potrafiłem już określić.\nWróciłem do mego pokoju bez większego problemu i niechybnie zanurzyłem się w świat sennych marzeń. Po przebudzeniu o ósmej nad ranem zasiadłem w jadalni. Podczas gdy służba krzątała się dookoła, ja wciąż rozmyślałem o tym przedziwnym uczuciu, jakiego doznałem poprzedniej nocy. Zastanawiałem się nad tym na tyle intensywnie, że aż nie zwróciłem uwagi na lokaja, który pokornie stał nade mną od Bóg wie jak dawna. Gdy wreszcie go dostrzegłem, spytałem, o jaką sprawę chodzi. Ten oznajmił, że przed zamkiem czeka jakaś dama. Zmarszczyłem brwi, albowiem nie spodziewałem się żadnych gości. Co więcej, nikt nie zawitał w moim majątku od czterech miesięcy. Nabrawszy podejrzeń, że to jakaś urzędniczka, kazałem odesłać ją lokajowi, jednak ten po kilku minutach wrócił z informacją zwrotną. Dama rzekomo bardzo nalegała. Zrezygnowany i nieco zirytowany ostatecznie zgodziłem się na jej wizytę.\nNiebawem do jadalni wkroczyła przygarbiona starowinka w wytwornej czarnej sukni i kapeluszu z zawiniętym rondlem. Zgodnie z zasadami panującymi w wyższych kręgach ucałowałem jej dłoń. Przedstawiła się jako Jadwiga. Tuż po podaniu herbaty dowiedziałem się, że jest ona moją ciotką, siostrą mojej zmarłej matki. Na tę wieść nieomalże zakrztusiłem się napitkiem.\n– Jak to? – wydukałem, usiłując zapobiec kaszlowi.\n– Proszę uderzyć się kilka razy w pierś – powiedziała kobieta. – To pomoże.\nUsłuchałem rady. Faktycznie pomogło.\n– Dziękuję. Wracając, jak to możliwe? Moja matka miała tylko jedną siostrę, Alicję, ale ona również zmarła. Dziesięć lat temu zabrała ją gruźlica. Byłem na jej pogrzebie.\nPani Jadwiga spuściła głowę, jakby zasmucona tymi wieściami.\n– Och, miałam nadzieję, że po tak długim czasie ujrzę chociażby jedną z moich sióstr, a tu widzę, że zarówno Alicja, jak i Maria pożegnały się z tym światem. – Otarła pojedynczą łzę z policzka. Żal uznałem za zupełnie autentyczny. – Proszę mi wybaczyć, pewnie nic pan nie rozumie… Mogę mówić do pana po imieniu?\n– Jeśli faktycznie jest pani moją ciotką, a wierzę, że tak jest, to w takim razie może pani – zezwoliłem. – Jednocześnie chciałbym w takowym rozrachunku nazywać panią ciocią.\n– Dobrze więc. – Oblizała suche jak wiór wargi. Niegdyś pewnie smakowały one ust rozmaitych panisk, dziś po tamtych czasach pozostały wyłącznie wspomnienia. – Adamie, w pierwszej kolejności chciałabym złożyć ci moje kondolencje. Twoja matka była bardzo dobrą kobietą i wcale nie obwiniam jej za to, że nigdy ci o mnie nie wspomniała. – Westchnęła ciężko. – Czterdzieści pięć lat temu, jeszcze w wieku młodzieńczym, zostałam uznana za zaginioną. Po prostu zniknęłam z dworku i nigdy więcej tu się nie pojawiłam. Twoja matka, jak zresztą cała rodzina, pewnie doszli do wniosku, że utopiłam się na pobliskich mokradłach, skoro nie zostało po mnie ani śladu.\n– W takim razie co się z tobą stało, ciociu? Dlaczego odeszłaś na tak długi czas?\nJadwiga uśmiechnęła się tajemniczo, po czym upiła nieznaczny łyk ziołowej herbaty.\n– Służba też się zmieniła – odbiegła od tematu. – Nie rozpoznaję kompletnie lokaja. Za moich czasów lokajem i przyjacielem rodziny był Edmund, ale już wtedy miał na karku ze cztery tuziny wiosen. – Zatrzymała wzrok na blacie stołu. Cierpliwie czekałem na jej kolejne słowa. – Dostrzegasz piękno tego zamku, Adamie?\nZ moich ust wydobyło się przeciągłe parsknięcie połączone ze wzruszeniem ramion.\n– Jest urokliwy, to prawda. Może i wymagałby on małego remontu, ale i tak przyjemnie mi się na niego patrzy i w nim żyje.\n– W tym zamku jest kawał historii – oznajmiła. – Historii, która jednej nocy wychodzi na jaw, a drugiej chowa się w kącie w obawie przed demaskacją. – Spojrzała na mnie z lekkim uśmiechem. – Widzę po twoich oczach, że rozumiesz, co mam na myśli.\nNie odpowiedziałem. Ciocia Jadwiga dopiła herbatę, po czym odprowadziłem ją do powozu i rzuciłem woźnicy miedziaka.\n– Jeszcze jedno, ciociu – zagaiłem przez okienko karocy.\n– Tak? – Staruszka wychyliła się, by na mnie popatrzeć.\n– Nie odpowiedziała mi uprzednio ciocia na pytanie.\n– Pamiętam – zapewniła z tym samym enigmatycznym uśmiechem. – Czy mogłabym złożyć ci kolejną wizytę za jakiś czas?\n– Oczywiście – zezwoliłem bez większego zawahania. – Te mury gościły już ciocię jako mieszkankę, więc pod żadnym pozorem nie mógłbym odmówić.\n– Ostrzegam jednak, że zjawię się bez zapowiedzi. Preferuję niespodzianki od przewidywanych wydarzeń. Potrafisz zrozumieć, co mam na myśli?\n– Świetnie. – Odwróciła ode mnie wzrok. – Do zobaczenia w takim razie.\nDałem woźnicy znak ręką, że może już jechać i jeszcze przez chwilę obserwowałem odjeżdżający powóz. Następnie udałem się do mej komnaty, aby uciąć sobie małą drzemkę, gdyż nagle dopadła mnie niespotykana za dnia senność.\nZbudziłem się dopiero późnym wieczorem. Służba, mająca zakaz wkraczania do mego pokoju bez zezwolenia, już nie krzątała się po zamku, gdy wstałem. Poczułem nieznośne burczenie w żołądku, toteż postanowiłem pójść do kuchni.\nRuszyłem w drogę, rozmyślając już o smakowitej kanapce z serem i kilkoma plastrami szynki, lecz w pewnym momencie zorientowałem się, że wędruję zdecydowanie za długo. Kuchnia powinna znajdować się dwa zakręty od mojej komnaty, a skręciłem już chyba cztery razy. Po paru sekundach główkowania znalazłem źródło problem. Zamek znów płatał mi figle. Tyle że ja nie pragnąłem podróży a solidnego posiłku.\nKroczyłem po korytarzach z zapałką wystającą mi spomiędzy kciuka i wskazującego palca. Człapałem tak już dobry kwadrans, a na kuchnię nadal się nie natknąłem. Co więcej, nie natknąłem się na żadne inne pomieszczenie. Jakby wszystkie niespodziewanie zniknęły za sprawą jakiejś tajemnej mocy, która uznała, że głód podczas tego spaceru minie. Niezwykle mylnie, ponieważ bardzo chciałem jeść.\nGdy wreszcie ujrzałem na horyzoncie jakieś drzwi spowite w cieniu uradowałem się na tyle, że aż pobiegłem w ich stronę, byle tylko jak najszybciej opuścić te okropne korytarze.\nPo chwili rozpoznałem w nich te same drzwi co poprzedniej nocy. Nie miałem ochoty ponownie zaglądać do tej zatęchłej klitki, a jednocześnie momentalnie przypomniało mi się to osobliwe uczucie ciepła. Na tyle niecodzienne i na pewien sposób przyjemne, że ostatecznie przekręciłem gałkę.\nZnów trafiłem do tych zakurzonych czterech ścian, jednak panująca energia uległa zmianie. Coś wisiało w powietrzu. Coś obcego i znajomego zarazem. Musiałem poważnie zastanowić się, czy przypadkiem nie wariuję.\nZmysły jednak nie myliły mnie. W kącie pomieszczenia widniał jakiś kształt. Całkiem sporych rozmiarów. Człowiek. Dziewczyna. Na miłość boską, jakże cudowna dziewczyna. Siedziała skulona, a pojedynczy kosmyk rudych włosów opadał jej na zroszone czoło.\n– Halo, panienko – zawołałem.\nPodniosła głowę, odsłaniając zadarty nosek na piegowatej twarzy, śniado-różowe usta oraz oczy koloru szmaragdu. Piękna ujmowała jej tylko zabrudzona, podarta błękitna sukienka, żeby nie powiedzieć łachmany.\n– Przyszedł mnie pan skrzywdzić? – spytała drżącym głosem, unikając mego spojrzenia.\n– Nie – odparłem od razu. – Dlaczego tak pomyślałaś?\n– Ludzie lubią mnie od czasu do czasu krzywdzić… Zimno mi.\nBez wahania zdjąłem szlafrok i podałem jej go. Dziewczyna nie założyła go, lecz po prostu się nim okryła.\nBiedne niewieście pokiwało ledwo widocznie głową.\n– Jak ci na imię, panienko?\n– W tym pomieszczeniu nie ma imion – stwierdziła.\n– Jak to nie ma imion?\n– Normalnie – odrzekła ze wzruszeniem ramion. – Tak to tutaj działa. Zresztą łatwo mogę pana o tym przekonać. – Po raz pierwszy na mnie spojrzała. – Jak ma pan na imię?\nJuż przymierzałem się do odpowiedzi, gdy nagle do mej głowy uderzyła przytłaczająca pustka.\n– Widzi pan? – kontynuowała dziewczyna, najwidoczniej zauważając dezorientację wypisaną na mojej twarzy. – Chociaż możliwe, że istnieje sposób na przemycenie tutaj imion. Ciężko mi powiedzieć, bo nigdy stąd nie wychodzę.\n– To jak mam cię nazywać w takim razie?\nRudowłosa na chwilę pogrążyła się w myślach, zatrzymując wzrok na suficie.\n– Dlaczego akurat "Gwiazdka"?\n– Bo dawno nie widziałam nieba – wyjaśniła. – A bardzo bym chciała. A pan jakie sobie wybiera imię?\n– Ja też mam wybrać?\n– Dlaczego nie? – Gwiazdka najwidoczniej nabrała pewności siebie. – To może być cokolwiek, chociaż najlepiej, żeby miało jakieś uzasadnienie.\nNie odpowiadałem przez dobre dziesięć sekund, intensywnie zastanawiając się nad moim nowym mianem.\n– Rybak – wypaliłem wreszcie, na co dziewczyna zareagowała gromkim śmiechem. – Co cię tak bawi?\n– Rybak? – powtórzyła, nie mogąc powstrzymać chichotu. – A co, łowisz ryby?\n– Nie. To pierwsze co mi się spodobało.\n– Pierwsze co ci się spodobało? – Podrapała się po brodzie w głębokim zamyśleniu. – A co było pierwsze co ci się nie spodobało?\n– Nie chcę mówić.\n– No dalej, powiedz.\nWestchnąłem ciężko. Przyparty do muru przez nieznajomą dziewuchę, też mi coś.\nSpodziewałem się kolejnego napadu śmiechu, jednak Gwiazdka tylko uniosła lekko kąciki ust i skinęła głową.\n– Więc będę cię nazywała "Chłopcem".\nPrzewróciłem oczami. Prawdę powiedziawszy, to i tak nie miało to zbyt wielkiego znaczenia.\n– Co w ogóle robisz w tym pokoju? – spytałem.\n– Mieszkam – odmruknęła takim tonem, jakby była to najoczywistsza kwestia pod słońcem.\n– Wiem, że mieszkasz. Ale dlaczego?\n– Sama nie wiem. Ostatnio mieszkałam tu dlatego, bo taki pokój został mi przydzielony przez Łyżkonosa.\n– Kim, u licha, jest Łyżkonos?\n– Zapomniałeś? – Gwiazdka zachichotała. – Tu nie można mówić prawdziwych imion. Nazwałam go Łyżkonosem, bo jego nos skojarzył mi się z kształtem łyżki.\n– Tak… teraz to nabiera sensu.\n– Ale potem coś się zmieniło. Sama nie wiem co dokładnie. Czuję się, jakbym trafiła do innego, równoległego świata, gdzie wszystko wygląda tak samo, ale jest inne. No i pomieszkuję sobie tutaj od… hm, to jest bardzo dobre pytanie. Od jak dawna? Nie mam zielonego pojęcia.\n– A co ty jesz? – zainteresowałem się.\n– To też jest śmieszna sprawa, bo nie jadłam nic i nie piłam od wieków, a wcale nie odczuwam głodu czy pragnienia. Chociaż z chęcią skosztowałabym takiej tłuściutkiej szynki. – Przymknęła oczy, uśmiechając się szeroko. – Nie ma nic pyszniejszego niż dorodny kawał szynki.\n– Mogę ci zaraz przynieść szynkę.\n– Nie możesz – stwierdziła Gwiazdka, której uśmiech momentalnie zniknął z twarzy. – Do tego pokoju można wejść tylko raz jednej nocy, potem już go nie znajdziesz. Więc albo jeszcze zostaniesz, albo przyjdziesz jutro.\n– W takim razie przyjdę jutro – zdecydowałem. – Zostawię ci mój szlafrok, żeby ci było cieplej. – Tuż przy drzwiach coś wpadło mi do głowy. – Wiesz może, czy istnieje jakaś jedna konkretna droga prowadząca do tego pokoju?\n– Wystarczy, że będziesz chciał tu przyjść, a korytarze same cię zaprowadzą. Ale tylko raz w nocy.\n– A za dnia?\n– Za dnia korytarze śpią – odparła znowu tonem "jak możesz tego nie wiedzieć". – I to bardzo twardym snem. Lepiej nawet nie szukać sposobu na ich przebudzenie, bo to na pewno nie skończy się dobrze.\n– Rozumiem. Do jutra w takim razie.\n– Do jutra, Chłopcze.\nPrzez chwilę chciałem powiedzieć, by mnie tak nie nazywała, jednak ostatecznie zatrzasnąłem za sobą drzwi i wróciłem do sypialni. Zasnąłem dopiero po jakiejś godzinie, ponieważ wciąż rozmyślałem o tej dziewczynie. Wreszcie coś ciekawego zawitało za murami tego przeklętego zamku.\nW chwili wielkiej nudy postanowiłem dokonać przeszukania szafy znajdującej się w salonie. Spoczywały w niej rodzinne pamiątki. Uporządkowałem je kilka miesięcy po śmierci matki, kiedy to zostałem już zupełnie sam, i już nigdy więcej nie zajrzałem do środka w obawie, że fala nostalgii uderzy mnie w sposób negatywny. Teraz jednak byłem na to przygotowany, a przynajmniej wychodziłem z takowego założenia, toteż bez oporu wyjąłem rozmaite graty i wyłożyłem je na stole. Jakieś zdjęcia, biżuteria przekazywana z pokolenia na pokolenie, lecz te rzeczy nie przykuły mej uwagi. Za to bardzo zainteresowała mnie sporawa kupka listów zawiniętych złotą wstążką. Usiadłem przy kominku i przystąpiłem do lektury. Styl przywodził mi na myśl ojca. Zawsze drzemała w nim poetycka natura, choć nigdy nie dawał mi do przeczytania swoich wierszy. Raz tylko podejrzałem co nieco, ale gdy mój opiekun to odkrył, targało nim wielkie niezadowolenie. Nigdy nie doszło do rękoczynów, za to sam jego podniosły głos momentami budził we mnie lęk.\nGdy się tak relaksowałem przy wierszach ojca, nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że zmarnował on swój talent. Z takim warsztatem i artystycznym kunsztem bez problemu przebiłby się do elity, a jego utwory gościłyby w najsłynniejszych czasopismach w kraju. Ten jednak pokazywał wiersze jednej, jedynej osobie. Mojej matce. Nie dość, że tylko jej je pokazywał, to były one adresowane specjalnie do niej, jak wynikało z treści.\nGdy miłość puka w okiennice\nWszystko dookoła tętni życiem\nJak galopujący przez lasy koń\nCzuję energię, czuję też twą woń\nOtwierasz szczęście niczym księgę\nPokazując mi wszystko co piękne\nTe kilka wersów wywołało na mnie niesamowite wrażenie, coś niezwykle ciężkiego do opisania. Czułem te emocje, które towarzyszyły memu ojcu w trakcie pisania, czułem miłość moich rodziców kwitnącą w tamtym czasie. Oni byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Nawet jeśli czasami podsłuchiwałem ich kłótnie, a te krzyki przerażały mnie, teraz uświadomiłem sobie, jaką moc miały te sprzeczki. W związku wolnym od zażartych dyskusji nie może dobrze się układać. Bo to oznacza, że żadnej ze stron nie zależy.\nAni się obejrzałem, a nastał już wieczór. Obiecałem Gwiazdce zawitanie do jej pokoju i nie zamierzałem złamać obietnicy. Poza tym chciałem tam iść. Obecnie to właśnie ta wieczna dziewczynka stanowiła największą tajemnicę zamku, a ja liczyłem na jej rozwiązanie. Niekoniecznie rychłe, wręcz przeciwnie. Im dłużej dążyłbym to prawdy, tym więcej czasu spożytkowałbym produktywnie.\nWpierw udałem się do kuchni i zrobiłem kilka kanapek. Następnie wygramoliłem z szafy parę ubrań, które pozostawiła po sobie moja matka. Tak wyposażony ruszyłem w nocną podróż z przeświadczeniem, że te eskapady wkrótce staną się codziennością.\nTuż przed drzwiami zatrzymałem się na moment i powtórzyłem w myślach kilka razy moje imię. Adam, Adam, Adam. Dla nabrania pewności, że mi ono nie umknie.\nWkroczyłem do środka. Gwiazdka, tak jak ostatnio, siedziała skulona w kącie. Podniosła głowę. Na jej twarzy początkowo malowało się przerażenie. Dopiero gdy zorientowała się, kto przyszedł, ów grymas zniknął.\n– Dobrze cię znowu widzieć, Chłopcze – powiedziała.\n– Nie jestem Chłopcem – odparłem. – Mam na imię… Mam na imię…\nDziewczyna z rozbawieniem przyglądała się moim usilnym próbom, jednak czułem się, jakby ktoś wydrążył mi dziurę w głowie i wyciągnął z niej tylko tę jedną rzecz.\n– Mówiłam ci, że tutaj nie ma imion.\n– To fakt, mówiłaś. Myślałem jednak, że uda mi się jakoś to ominąć.\n– To zbyteczne – stwierdziła, wskazując na mnie. – Co tam masz?\n– Parę drobiazgów. – Okryłem ją ubraniami i wręczyłem talerz. – Kanapki z szynką, tak jak chciałaś.\nGwiazdka momentalnie rozpromieniła się. Wzięła dwa łapczywe gryzy. Przeżuwała z zamkniętymi oczami i szerokim uśmiechem.\n– Musiałaś dawno nie jeść kanapek, prawda?\n– Oj tak – potwierdziła z pełnymi ustami. – Sama nie wiem, jak dużo czasu minęło, odkąd miałam cokolwiek w ustach.\nKlepnąłem się w czoło.\n– Na śmierć zapomniałem! Miałem ci jeszcze przynieść wodę.\nGwiazdka jedynie machnęła ręką.\n– Nic nie szkodzi, przyniesiesz następnym razem. Przecież wiesz, że nie odczuwam głodu ani pragnienia. Co nie zmienia faktu, że bardzo przyjemnie po tak długim okresie posuchy je się takie kanapki. – Przełknęła głośno kawałek. – Tak naprawdę to i tak niezbyt często jadłam kanapki z szynką. Zazwyczaj Łyżkonos przynosił mi wodę i suchy chleb.\n– Kiedyś musiałam coś jeść. A potem Łyżkonos przestał przychodzić, to ja też przestałam musieć jeść.\n– Chodziło mi o to, dlaczego Łyżkonos tak srogo cię traktował – uściśliłem, dosiadając się do niej. Gwiazdka nie stawiała oporu. Najwidoczniej przywykła już do mojego towarzystwa.\n– Ciężko powiedzieć. Chyba po prostu mnie nie lubił. W przeciwieństwie do Stokrotki.\n– Kim jest Stokrotka?\n– Ale ty głuptasem jesteś. – Zachichotała. – Bez imion i innych szczegółów. Chociaż akurat te drugie czasami wymykają się z objęć tajemnicy. Imiona nigdy.\n– To w takim razie dlaczego Stokrotka?\n– Bo pamiętam, że jak jeszcze wychodziłam z tego pokoju, to ona bardzo lubiła zbierać stokrotki.\n– Rozumiem. – Przez chwilę milczałem, rozmyślając nad odpowiednim pytaniem. – A za co Łyżkonos tak lubił Stokrotkę?\n– Pewnie dlatego, że była grzeczna i ładna.\n– Przecież ty też jesteś ładna.\n– Och, nie żartuj. – Gwiazdka zmarszczyła zadarty nosek, jakby miała do mnie pretensje o komplement. – Wszyscy wiemy, że rude włosy to symbol zdrady i dwulicowości. Tak nawet napisane jest w Biblii. Przecież Judasz był rudy.\n– Kolor włosów nie może warunkować tego, kim jesteśmy – oznajmiłem. – Decyduje o tym nasza osobowość, charakter, a nie nabyte cechy fizyczne.\nDziewczyna chyba musiała się zastanowić, ponieważ nie odpowiedziała od razu. Patrzyła gdzieś w bok w głębokiej konsternacji.\n– Łyżkonos zawsze powtarzał, że powinnam się wstydzić, że jestem potomkinią zdrajców i że nikt nigdy nie pokocha kogoś tak podłego jak ja. – W oczach Gwiazdki zaszkliły się łzy.\n– To bardzo okrutne słowa. I bardzo nieprawdziwe.\nPociągnęła nosem, lecz już za chwilę ponownie zrobiła się pogodniejsza.\n– A czy ciebie ktoś pokochał? – spytała.\n– Nic mi o tym nie wiadomo – odparłem bez wahania.\n– Nie masz żony albo chociaż narzeczonej? Przecież jesteś już strasznie stary!\nWybuchłem gromkim śmiechem.\n– Trzydzieści lat to nie jest aż tak sędziwy wiek, ale przyznam ci rację, większość jest już wtedy żonata. Rodzice zawsze powtarzali mi, że powinienem się ustatkować, utrzymać ród przy życiu, lecz ja nie zamierzałem wymuszać miłości. Pragnąłem szczerego uczucia i niestety nie doczekałem się go do teraz.\n– To bardzo smutne – stwierdziła Gwiazdka.\n– Nie aż tak jak by ci się mogło wydawać. Chociaż z drugiej strony przynajmniej nie byłbym sam w tak dużym zamku.\n– Nie jesteś sam. Przecież ja też tu jestem.\n– Ale dowiedziałem się o twoim istnieniu dopiero wczoraj – zauważyłem, zerkając na pusty już talerz. – Następnym razem też mam ci przynieść trochę kanapek?\nGwiazdka energicznie pokiwała głową.\n– O tak, tak. I gdybym mogła prosić, to chciałabym jeszcze dużego, dorodnego pomidora.\n– Dobrze. To następnym razem przyniosę ci także pomidora.\n– Ale chyba jeszcze nie idziesz? – spytała wyraźnie zmartwiona, ze zmarszczonym czołem.\n– Mogę zostać jeszcze na chwilę.\n– Dlaczego kazałeś nazywać siebie Chłopcem?\n– Nie chciałem, żebyś nazywała mnie Chłopcem – przypomniałem. – Z początku powiedziałem, żebyś nazywała mnie Rybakiem, ale…\nGwiazdka momentalnie zareagowała śmiechem. Przewróciłem oczami. Czasami w trakcie rozmowy z nią zapomniałem, że ma maksymalnie szesnaście lat i jej poczucie humoru często zahacza o dziecinność.\n– …ale uznałaś, że to wyjątkowo głupie, więc spytałaś mnie o moje pierwsze skojarzenie, które z kolei ja uważałem za wyjątkowo głupie.\n– Może i głupie, ale jednak było twoim pierwszym skojarzeniem – odparła. – I na pewno ma ono jakieś znaczenie.\n– Możesz tak mówić i myśleć, ale gdzieś w głębi duszy znasz to znaczenie. Pomyśl przez chwilę.\nZastosowałem się do rady i na moment skupiłem myśli na symbolice tego absurdalnego pseudonimu. Nie minęło dziesięć sekund, a spojrzałem na Gwiazdkę z otwartymi z zaskoczenia ustami. Dziewczyna znowu zachichotała.\n– Faktycznie to ma jakieś znaczenie – stwierdziłem.\n– A nie mówiłam? Ale oczywiście dorosły nie posłucha kogoś dwa razy młodszego od siebie, bo co może wiedzieć taka durna dziewucha jak ja.\n– Przecież wiem! – zawołała rozbawiona. – Zgrywam się tylko. No ale mów, jakie znaczenie ma twoje nowe imię?\n– Wydaje mi się, że trochę tęsknię za okresem dzieciństwa – przyznałem, patrząc gdzieś w bok. – Za czasami, kiedy jeszcze nie byłem taki samotny i otaczali mnie różni ludzie. Za czasami, kiedy moi rodzice jeszcze żyli. Chyba w głębi duszy pragnę obudzić w sobie cząstkę chłopca, która drzemie gdzieś głęboko, ale na tyle głęboko, że nie jestem w stanie tak po prostu jej z siebie wykrzesać.\n– Tak podejrzewałam – oznajmiła Gwiazdka i położyła mi dłoń na ramieniu. – Wiem, jak to jest. Niby nie przepadałam za Łyżkonosem, ale on był jedyną osobą, która mnie odwiedzała od czasu do czasu, nawet jeśli nie był dla mnie miły, a gdy przestał, dosięgła mnie kompletna samotność. Potrzebujemy kontaktu z ludźmi. Niestety.\n– Jak na dziewczynkę, jesteś całkiem bystra.\n– Po prostu miałam bardzo dużo czasu na rozmyślania – wyjaśniła. – Poza tym nie jestem taką dziewczynką. Przeżyłam piętnaście wiosen oraz dodatkowe nie wiadomo ile, odkąd przestałam się starzeć, więc radzę ci mnie nie ignorować.\n– Nie zamierzam – zapewniłem. – Gdybym zaczął ignorować twoje słowa, musiałbym być skończonym durniem.\nGwiazdka znów się rozpromieniła i nieoczekiwanie wpadła mi w ramiona. Gdy tak ją tuliłem, poczułem coś, czego dotychczas nie czułem. Coś na podobieństwo macierzyńskiego instynktu. Potrzeby opiekowania się kimś. Naprawdę pragnąłem się nią opiekować.\n– Już wątpiłam, że na tym świecie istnieją wspaniali ludzie – szepnęła mi do ucha. – Łyżkonos był taki okrutny, mimo że powinien tulić mnie tak jak ty tulisz teraz mnie. A wszyscy inni w ogóle nie zwracali na mnie uwagi. Stokrotka też w pewnym momencie przestała mnie odwiedzać. Ale to przez Piórko.\n– Późno już – stwierdziła, odbiegając od tematu. – Nie chcę cię zatrzymywać, a pewnie potrzebujesz snu.\n– To prawda – przytaknąłem. – Ale przyjdę do ciebie jutro, obiecuję.\n– A ja obiecuję, że będę czekać – zdeklarowała z uśmiechem.\n– A więc trzymam cię za słowo.\nOpuściłem pokój z podniesionymi kącikami ust. Z takim wyrazem twarzy również zasnąłem. Noc minęła zdecydowanie spokojnie.\nPrzez cały dzień nie miałem pojęcia, co czynić. Próbowałem podjąć się lektury jakiejś powieści, którą przypadkiem znalazłem podczas przeszukiwania szafy z rodzinnymi pamiątkami, jednak książka zupełnie mnie znużyła, przez co lokaj musiał mnie budzić, kiedy to uciąłem sobie niespodziewaną drzemkę w bujaku. Naszła mnie refleksja, że ostatnio nazbyt uzależniłem się od towarzystwa Gwiazdki i nic tylko czekałem na kolejne spotkanie z dziewczyną. Momentami wątpiłem w słuszność moich działań, lecz ostatecznie tłumiłem wszelkie myśli dotyczące ucięcia kontaktu z nią. Kolejne tajemnice otwierały się przede mną otworem, nie zamierzałem nagle tego wszystkiego przerwać. Nie doprowadziłoby to do niczego produktywnego.\nWieczorem znów przygotowałem talerz kanapek, uprzednio zrywając z ogródka najdorodniejszego pomidora, jakiego znalazłem. Nalałem też wody do dzbanka. Już gotowy mogłem przystąpić do drogi.\nKroczyłem ciemnymi korytarzami zdecydowanie za długo. Zazwyczaj wędrówka zajmowała mi co najwyżej kwadrans, teraz błąkałem się już od mniej więcej dwudziestu minut. Nabrałem podejrzeń, że zamek postanowił sobie ze mnie zadrwić i tym razem nie doprowadzić mnie bezpiecznie na miejsce, a wpierw trochę pomęczyć. Nie znałem przyczyny tego zabiegu. Któż wiedział, dlaczego korytarze tworzyły te arcyciekawe mozaiki i któż wiedział, jakie intencje mogły mieć. O ile korytarze w ogóle mogły mieć jakiekolwiek intencje. Jednak w przypadku tych bardzo poważnie rozważałem tę opcję.\nDrzwi, na które się natknąłem, przypominały te rozciągające się po całym zamku, a nie te drobne i wyróżniające się na tle pozostałych. Początkowo chciałem zawrócić, lecz znów uderzyła mnie ta wścibska ciekawość. Bez większego zastanowienia odłożyłem talerz i dzbanek na podłogę, po czym pchnąłem drzwi i wszedłem do środka.\nWnętrze uznałbym za wyjątkowo szykowne. Na ścianach widniało wiele obrazów, głównie o charakterze batalistycznym. Biblioteczka pełna była grubych ksiąg, a stojący w kącie antyczny zegar tykał cicho co sekundę.\nSerce pomieszczenia stanowiło jednak duże, drewniane biurko. Roiło się na nim od jakichś papierów, spoczywała również na nim maszyna do pisania. Nie te rzeczy jednak zwróciły moją uwagę, a postać usadowiona na krześle. Elegancko ubrany, łysiejący mężczyzna w wieku, celując, pięćdziesięciu lat, wpatrywał się w blat z pochyloną głową. W ręce trzymał butelkę wódki i delikatnie ją wymachiwał. Wyglądało to dość komicznie.\nDopiero po jakichś dziesięciu sekundach dostrzegł moją obecność. Obrzucił mnie jedynie przelotnym spojrzeniem, po czym znów utkwił wzrok na biurku. Ta chwila wystarczyła mi, bym przyjrzał się jego twarzy. Tego płaskiego, szerokiego nosa może nie skojarzyłbym z łyżką, ale domyślałem się, że dziecięca wyobraźnia w tym momencie bardzo by mi pomogła.\n– Dżentelmenowi nie wypada pić samotnie – zauważyłem.\n– Chcesz się dołączyć? – wycharczał. Musiał wypić już całkiem sporo.\n– Nie do końca o to mi chodziło. – Usiadłem naprzeciwko niego.\n– Zabronisz mi jedynej rzeczy, która chociaż trochę pozwala zapomnieć mi o tym wszystkim? – Parsknął smutnym śmiechem. – Nie uznaj tego za groźbę, ale przysięgam, że walczyłbym o tę flaszkę jak rozjuszony niedźwiedź.\n– Nie wątpię. – Zamilkłem na chwilę. – O czym chce pan zapomnieć?\n– Mam na imię Ludwik.\n– A ja Chło… znaczy się Adam.\n– Adam… – Przełknął głośno ślinę. – Widzisz, Adamie, czasami rzeczy po prostu nie układają się po twojej myśli. Wtedy zostaje albo sznur, albo flaszka. – Uniósł butelkę. – Ja wybrałem flaszkę.\nUpił kilka sporych łyków.\n– Ja dostrzegam jeszcze trzecią opcję – powiedziałem. – Zmierzenie się z rzeczami, które nie układają się po naszej myśli, i podjęcie próby sprowadzenia ich do porządku.\nLudwik zarechotał. Podniósł na mnie spojrzenie.\n– Widzę, że jesteś bardzo pewny co do swojej teorii, ale uwierz mi, łatwo mówić, a zdecydowanie trudniej zrobić.\n– Ale trzeba przynajmniej spróbować. A mam wrażenie, Ludwiku, że ty nawet nie próbowałeś.\n– Co ty niby możesz wiedzieć? – uniósł się momentalnie. W kącikach jego ust pojawiły się strużki śliny. – Za kogo ty się uważasz, co? Co ty w ogóle robisz w mojej rezydencji?\n– Gwiazdka nazywa cię Łyżkonosem – zignorowałem pytanie. – Z początku myślałem, że ta prześmiewczość wynika tylko z kształtu nosa, jednak szybko nabrałem przekonania, że nie o to głównie chodzi. Jesteś karykaturą człowieka, Łyżkonosie.\n– Dlaczego mnie tak nazywasz, skurwysynu?! – wrzasnął, uderzając pięścią w stół. – I kim, do cholery, jest Gwiazdka?!\n– Dziewczyna, którą trzymasz w jakimś zatęchłym pokoju, praktycznie jej nie karmisz, izolujesz od reszty i traktujesz jak zwierzę!\n– Gwiazdka? – Zaczął się chrapliwie śmiać, jednocześnie patrząc mi w oczy. – Przedstawiła ci się jako Gwiazdka, a mnie nazywała Łyżkonosem? Boże, wiedziałem, że ta dziewucha to skończona wariatka, a nie dworska panienka.\n– Ona nie jest wariatką – wysyczałem przez zaciśnięte zęby. Powoli traciłem cierpliwość do tego obrzydliwego człowieka. – Jest zagubioną dziewczynką, pozbawioną czułości i obecności kogoś bliskiego. To powinna być twoja rola. Być przy niej i ją wspierać, a nie regularnie wmawiać, że jest gorsza od reszty.\n– Ale ona jest gorsza od reszty! – Pociągnął łyk wódki, a następnie opuścił wzrok. – Chcesz wiedzieć, co ona narobiła? Co to szatańskie dziewczę wprowadziło do mojej rodziny? Jak bardzo ją zniszczyło? – Wolną ręką zaczął grzebać w stercie papierów i wyjął z niej jakąś pojedynczą kartkę. – Masz, czytaj. Zobacz sam, co ta ruda diablica spowodowała.\nZaciekawiony, a jednocześnie nieufny zerknąłem na zwitek. Rozpoznałem od razu zarówno pismo, jak i formę. To był jeden z wierszy mojego ojca.\nZatańczyłbym z Tobą pośród burz\nWpadłbym w Twoje ramiona znów\nOddychałbym tylko całą Tobą\nPrzy Tobie jestem lepszą osobą\nDaj mi poczuć płomień tych włosów\nSkryjmy się razem pośród wrzosów\nNie chcę się już dłużej ukrywać\nJadwigo, Twa miłość mnie wzywa\nSpojrzałem na Ludwika. W oczach szkliły mu się łzy. W butelce zostało już zaledwie kilka łyków.\n– Początkowo myślałem, że on to do mojej Karolinki pisze, a potem przeczytałem to. Przeklęta dziewucha zwiodła narzeczonego własnej siostry. Omamiła go którymś ze swoich diabelskich czarów, dla własnej zabawy.\n– To nie czary, a miłość – stwierdziłem. – Najwidoczniej mój… ten panicz po prostu kochał Jadwigę. Ale ty postanowiłeś zniszczyć to prawdziwe uczucie, puścić je z dymem i ukarać tę biedną dziewczynę za coś szczerego. – Miałem wrażenie, jakby z każdym słowem z moich ust wypływały także spore dawki nienawiści i wstrętu do Ludwika. – Powinieneś się za to wstydzić.\n– To ona powinna się wstydzić! – drążył, kręcąc ciągle energicznie głową. – Ona, nie ja! Każdej nocy modliłem się, by Bóg dał mi jakiś znak. By dał mi znak, że ona wcale nie powstała z mojego nasienia. Ktoś musiał na moją małżonkę rzucić klątwę, że urodziła takie okropne coś.\nNie wytrzymałem. Przetoczyłem się przez biurko, strącając papiery oraz flaszkę, i dopadłem do Łyżkonosa, okładając go pięściami po twarzy. Nie minęła sekunda, a obaj, wraz z krzesłem, runęliśmy na podłogę, gdzie kontynuowaliśmy bójkę. Ludwik próbował kontrować moje ciosy, jednak alkohol skutecznie go osłabił, przez co po chwili leżał już bezradny, zasłaniając jedynie twarz rękoma. Mimo to nie zamierzałem przestać. Zbyt targała mną złość, którą pragnąłem wylać na tego parszywego tyrana, obdartego z jakichkolwiek uczuć i myślącego wyłącznie o sobie.\nWreszcie Ludwik ani drgnął. Z półprzymkniętymi oczami, otwartymi ustami i przechyloną głową wyglądał na martwego.\nWstałem, otrzepałem się z kurzu i czym prędzej opuściłem pomieszczenie. Próbowałem jeszcze dotrzeć do pokoju Gwiazdki, lecz korytarze pozostały bezlitosne i nie doprowadziły mnie do celu. Udałem się więc na spoczynek. Długo zajęło mi przetrawienie myśli, że właśnie zabiłem własnego dziadka i nie miałem nawet najmniejszych wyrzutów sumienia. Prawdę powiedziawszy uczyniłbym to i drugi raz, gdyby zaszła taka potrzeba. Bez chociażby zawahania.\nCiotka odwiedziła mnie wczesnym rankiem. Ledwo zdążyłem wdziać strój dzienny i oddać się kąpieli, a wóz już stał przed posiadłością, natomiast krewna siedziała na ganku w towarzystwie służącej, która akurat podawała herbatę, gdy, jeszcze nieco zaspany, dołączyłem do niej.\n– Nie wyglądasz na wypoczętego – zauważyła z delikatnym uśmiechem. Teraz poświęciłem jej trochę więcej uwagi. Szmaragdowe oczy nabrały niezdrowej zieleni, a z płomienia tych rudych loków zostało jedynie wspomnienie. Zresztą bardzo intensywne.\n– Mam za sobą dość ciężką noc – odparłem i upiłem łyk herbaty.\n– Spotkałeś się z nim, prawda?\nSkinąłem głową, nie odezwawszy się ani słowem.\n– Pamiętam, że zawsze bawił mnie ten jego nos, chociaż teraz nie powiedziałabym, żeby miał on kształt łyżki. Ale to i tak nieistotne.\n– Czy w zamku zalęgło się dużo duchów przeszłości? – spytałem.\n– Nie mam bladego pojęcia. Być może te mury skrywają jeszcze niejedną tajemnicę. Zawsze fascynowały mnie te korytarze, jednak zorientowałam się, że nie ulegają przemieszczeniu dla każdego. Tylko wybrani mogli zanurzyć się w te nocne podróże.\nJadwiga uśmiechnęła się na tyle enigmatycznie, że aż z niecierpliwością oczekiwałem odpowiedzi.\n– Twój ojciec stworzył te korytarze – stwierdziła. – Specjalnie dla mnie.\n– Jak to stworzył?\n– Może jeszcze kiedyś zdasz sobie sprawę z prawdziwej mocy uczuć. – Wstała od stołu. – Nie będę cię zatrzymywać, przed tobą kolejne ciężkie zadanie.\nCiotka milczała przez dłuższą chwilę, wpatrzona w jeden punkt.\n– Słuchaj jej. Bez względu na to, jak to będzie wyglądać, słuchaj jej. Lepszej rady nie potrafię ci udzielić.\nPoszliśmy przed zamek, gdzie czekała karoca.\n– Mam jeszcze jedno pytanie – zagaiłem.\nJadwiga odwróciła się w moim kierunku z zainteresowaniem wymalowanym na pozaznaczanej starczymi zmarszczkami twarzy.\n– Jak udało ci się uciec z pokoju?\nCiotka zareagowała śmiechem, co nieco zbiło mnie z tropu.\n– Nigdy nie ufaj oczom – oznajmiła, nie powiedziawszy już niczego więcej. Czułem, że nie powinna. Tyle mi wystarczało.\nDotarłem do pokoju Gwiazdki bez najmniejszego problemu. Na mój widok dziewczyna, dotychczas siedząca w kącie, zerwała się na równe nogi i pognała w moją stronę, następnie z impetem wpadając mi w ramiona. Objąłem ją, zanurzając dłoń w jej rudych włosach.\n– Chcę dzisiaj stąd wyjść – szepnęła mi do ucha.\n– Jesteś pewna? – Spojrzałem jej w oczy. – Nie wiadomo, co się stanie, gdy to zrobisz.\n– Nic mnie to nie obchodzi. Chcę wreszcie zobaczyć niebo. Proszę, nie zabraniaj mi.\nMiałem pewne obiekcje, ale pamiętałem słowa ciotki, toteż ostatecznie skinąłem głową z głośnym westchnięciem.\n– Dobrze, wyjdziemy na zewnątrz.\nGwiazdka klasnęła w dłonie i zaczęła podskakiwać. Nie mogłem się napatrzeć na jej promieniującą ze szczęścia twarz.\nPrzekroczyliśmy próg i weszliśmy na korytarz. Przez ten cały czas uważnie obserwowałem moją przyjaciółkę, czy przypadkiem nie zachodzą w niej jakieś dziwne zmiany spowodowane opuszczeniem klitki, jednak wędrując przez zamek nie spostrzegłem żadnych nieprawidłowości.\n– Dlaczego idziemy już tak długo, a nadal nie widać wyjścia? – spytała po upływie kilkunastu minut, dysząc ze zmęczenia.\n– Musisz być cierpliwa. Sama wiesz, że te korytarze rządzą się własnymi prawami.\n– Nie jestem przyzwyczajona do takich eskapad – stwierdziła, po czym zamilkła na kilka sekund. – Hej, jesteśmy już poza pokojem.\nPosłałem jej zaciekawione spojrzenie.\n– Teraz możemy się już wymienić naszymi prawdziwymi imionami.\nUśmiechnąłem się. Gwiazdka najwidoczniej zauważyła, jakiego typu był to uśmiech.\n– O nic – odparłem. – Po prostu uważam, że powinniśmy pozostać przy naszych poprzednich imionach. Ja nadal jestem Chłopcem, a ty nadal jesteś Gwiazdką, dobrze?\nDziewczyna nie zadawała już więcej pytań. Wreszcie ujrzeliśmy ogromne drzwi prowadzące na zewnątrz. Już przy nich chwyciłem jeszcze Gwiazdkę za rękę. Ta skierowała na mnie spojrzenie. Miała zmarszczone czoło. Najwidoczniej chciała jak najszybciej spełnić swoje marzenie.\n– To chyba nie skończy się dla ciebie dobrze – stwierdziłem. – Zdajesz sobie z tego sprawę?\nTa momentalnie zachichotała.\n– Nie bez powodu jesteś Chłopcem. Niby długo żyjesz na tym świecie, a czasami myślisz bardziej jak dziecko niż ja.\n– A to, że spodziewam się, co może mnie spotkać po wyjściu z zamku i wcale nie uważam, żeby to było złe zakończenie. – Położyła mi dłoń na policzku. Zimno jej skóry przeszyło mnie od stóp do głów. – Muszę to wszystko odpowiednio zwieńczyć. Czasami może się to wydawać niewłaściwe i negatywne, lecz w rzeczywistości ma więcej pozytywnych stron niż mogłoby się wydawać. Potrafisz to zrozumieć?\nCzułem się nieco zagubiony i wciąż nieprzekonany co do wizji przyszłych zdarzeń, jednak skinąłem głową. To była jej noc. Jeśli pragnęła zakończyć tę historię w taki sposób, musiałem się do tego dostosować. W końcu tej biednej, pozbawionej dzieciństwa dziewczynce należała się odrobina piękna.\nWyszliśmy z zamku. Zafascynowana Gwiazdka od razu wybiegła na ogród, krążąc wokół własnej osi i napawając się urokiem nocy.\n– Chodź tu do mnie! – zachęciła.\nNiespiesznym krokiem dołączyłem do niej, lecz już po chwili znowu musiałem ją nadganiać, ponieważ krążyła wokół krzewów jak szalona, jakby w każdym z nich dostrzegała coś niesamowitego.\nWreszcie usiadła na trawie i wpatrzyła się w niebo. Usiadłem obok.\n– Gwiazdy – powiedziała, kierując wskazujący palec gdzieś ku górze. – Wszędzie gwiazdy.\nMilczałem, uśmiechając się jedynie. Po pewnym czasie zauważyłem, że dziewczyna zaczęła emanować jakimś dziwnym światłem. Po chwili ten blask pochłonął czubki jej palców i wcale nie zwalniał. Patrzyłem na to z przerażeniem. Gwiazdka spojrzała na mnie i zachichotała.\n– To nic – zapewniła. – Tak musiało być.\n– Tak – przytaknąłem bez entuzjazmu. – Jak myślisz, co teraz będzie?\n– Nie mam bladego pojęcia. Może zostanę jedną z tych gwiazd na niebie? W sumie byłoby fajnie. Nie musiałabym nic robić, nie rozmyślałabym o niczym. Po prostu bym świeciła. Gwiazdy mają fajne życie, nie uważasz?\nZ mojej przyjaciółki pozostała tylko talia i głowa, również powoli zanikające.\n– Chłopcze? – szepnęła.\n– Nigdy o mnie nie zapomnisz, prawda?\n– Nie zapomnę – odrzekłem, patrząc jej prosto w oczy. – Pod warunkiem, że ty nie zapomnisz o mnie.\n– Nie zapomnę – obiecała ze śmiechem. – Zresztą może jeszcze kiedyś się zobaczymy, kto wie?\nTo były jej ostatnie słowa. Niebiańska poświata otaczała miejsce, na którym siedziała jeszcze przez moment.\nSiedziałem tak może z kwadrans, po czym udałem się do mojej izby na spoczynek.\nmężczyzna | 07.01.20, g. 23:14\nOpowiadanie z okazji okrągłego tysiąca komentarzy? :P\nmężczyzna, 18 lat, Legnica | 07.01.20, g. 23:38\nkobieta, Warszawa | 08.01.20, g. 19:14\nWitaj, Soku :)\nOczywiście, że pamiętaliśmy o Tobie i tęskniliśmy ;)\nCzęstymi nocami, gdy zbudzony zechciałem udać się opróżnić pęcherz lub napić się wody, nie potrafiłem znaleźć drogi.\nZatrzymały mnie te “częste noce”.\nŚwiadomość, że po raz kolejny się przywiążę do czegoś ulotnego[+,] skutecznie mnie alienowała.\nCóż więc odrażającego kryło się po drugiej stronie? Coś bardziej odrażającego niż kwatery niewyedukowanych ludzi, kucharek, które na każdym kroku musiałem informować o podstawowych zasadach higieny?\nW środku nie było nawet asortymentu\nCzyli czego? Nie pasuje mi to słowo.\nGdy wreszcie ujrzałem na horyzoncie jakieś drzwi spowite w cieniu[+,] uradowałem się na tyle, że aż pobiegłem w ich stronę, byle tylko jak najszybciej opuścić te okropne korytarze.\nA co było pierwsze[+,] co ci się nie spodobało?\nPodoba mi się pomysł na magiczne korytarze, zawsze się zastanawiam, ile jeszcze drzwi jest ukrytych i jakie historie za nimi tkwią. Mamy rodzinną tajemnicę, klimat, jakoś spodobała mi się ciotka. Dobrze mi się czytało, same plusy.\nmężczyzna, 18 lat, Legnica | 08.01.20, g. 20:02\nkobieta, 40 lat | 12.01.20, g. 20:24\nMiło Cię znowu widzieć, hm, czytać :) Zwłaszcza, że powrót na stronę zaowocował bardzo udanym tekstem. Przede wszystkim duży plus za sam pomysł. Żywe korytarze… mają w sobie coś magicznego, ale jednocześnie też przerażającego. Takie korytarze to silny szkielet dla dobrego tekstu. I ten szkielet zgrabnie udało Ci się wykorzystać; historia rodzinnej tajemnicy i atmosfera, którą udało Ci się wokół niej zbudować… – jestem zadowolona z lektury :) Ode mnie kolejny biblioteczny kliczek :)\nmężczyzna, 18 lat, Legnica | 12.01.20, g. 21:38\nmężczyzna, Gdańsk | 14.01.20, g. 20:43\nCałkiem dobre opowiadanie, Soku. Ale… widać przerwę w pisaniu fantastyki, w ogóle w pisaniu. Początek jest słabszy, trafia się sporo koślawych zdań, typu:\nCzy to jest istotne dla opowiadania? Nie, to zdanie zapychacz, ewentualnie słaby powód łażenia.\nw obawie przed totalnym zagubieniem.\nCzym się różni totalne zagubienie od zwykłego?\ngdy dopadała mnie bezsenność nogi same porywały się do lotu.\nKtórejś nocy, pamiętam, wręcz wybiegłem na korytarz i, nie bacząc na nic, dawałem długie susy gdzie popadnie.\nWreszcie dociekliwość przezwyciężyła protekcyjność i zbliżyłem się.\nDo czego? To zdanie jest od nowego akapitu.\nChwyciłem za srebrną gałkę, pokrytą już nieco rdzą, i pchnąłem drzwi.\nSrebro nie rdzewieje, chociaż wiem, że to skrót myślowy, miałeś na myśli srebrny kolor.\nMoże to wyglądać, że się czepiam, ale widzę więcej takich zdań. Gdzieś pogubiłeś się w tym wstępie i wszyło trochę chaotycznie, trochę zdań jest po to, żeby wypełnić tekst, a trochę gubi się, jak te korytarze. :)\nI dopiero przy spotkaniu z dziewczyną i dialogach ładnie rozwinąłeś opowiadanie. Od tego momentu już mi się podobało. Dialogi brzmią sensownie, ba, nawet zarzucasz tam jakiś haczyk i wciągasz w opowieść.\nMoże finał nie jest spektakularny, ale dobrze zawiązałeś całe opowiadanie. Kolejne wizyty u dziewczyny budują napięcie i sukcesywnie prowadzisz czytelnika do rozwiązania zagadki. Wszystko trzyma się przemyślanej fabuły.\nTrzeba tylko więcej pisać, ot tyle. ;)\nmężczyzna, 18 lat, Legnica | 14.01.20, g. 21:19\nmężczyzna, Gdańsk | 17.01.20, g. 06:58\nStylowo też początkowo chciałem pójść bardziej w prozę poetycką\nTo jest trudna sprawa, i choć bardzo lubię taką prozę, to niewiele znam osób na forum, które potrafią tak pisać.\nZnaczy wszystko przed Tobą. :)\nkobieta, Łódź | 25.01.20, g. 11:49\nMiałeś pomysł, Soku, ale – jeśli dobrze zrozumiałam Twój komentarz – nie przemyślałeś go do końca, a w dodatku – o czym wspomniałeś w przedmowie – nie dałeś opowiadaniu czasu by swoje odleżało i dojrzało. Skutek jest taki, że przyszło mi czytać tekst dość chaotyczny, mocno przegadany i niedopracowany, a w dodatku napisany, delikatnie mówiąc, nie najlepiej.\nNajbardziej przeszkadzały mi nie zawsze poprawnie złożone zdania, słowa użyte niezgodnie z ich znaczeniem, nadmiar zaimków i kulejąca interpunkcja. Nieudana jest także, i moim zdaniem niepotrzebna, próba stylizacji.\nPrzypuszczam, Soku, że wszystko zostało spowodowane przerwą w pracy twórczej i że Twoje przyszłe opowiadania będą coraz ciekawsze i znacznie lepiej napisane.\nPrzestronne korytarze mojego zamku czasami układały się w skomplikowane mozaiki… ―> Nie bardzo wiem, jak korytarz może stać się mozaiką.\nChyba miało być: …w skomplikowane labirynty… Lub: Przestronne korytarze mojego zamku czasami zmieniały się jak w kalejdoskopie…\n…chciałem rozwiązać zagadkę zamku albo chociaż zbliżyć się do jej sedna. ―> Zbliżyć się do sedna, to poznać istotę rzeczy, a tym samym zagadkę.\n…dywan, rozciągający się po podłodze… ―> …dywan, rozciągający się na podłodze…\n…powinien mnie prowadzić. Oczywiście zaprowadził mnie gdzie indziej. Ujrzałem przed sobą pojedyncze drzwi, różniące się od reszty drzwi w zamku. ―> Czy to celowe powtórzenia? Czy wszystkie zaimki są konieczne?\n…przemogłem się w sobie i postąpiłem wprzód. ―> …przemogłem się w sobie i postąpiłem w przód.\nZa SJP PWN: wprzód «najpierw, uprzednio»\nWróciłem do mego pokoju bez większego problemu i niechybnie zanurzyłem się w świat sennych marzeń. ―> Dlaczego niechybnie?\nZa SJP PWN: niechybny «taki, który z pewnością nastąpi»\n…przygarbiona starowinka w wytwornej czarnej sukni i kapeluszu z zawiniętym rondlem. ―> A cóż robił zawinięty rondel na kapeluszu starowinki? ;)\nPewnie miało być: …i kapeluszu z zawiniętym rondem.\nTwoja matka, jak zresztą cała rodzina, pewnie doszli do wniosku… ―> Twoja matka, jak zresztą cała rodzina, pewnie doszła do wniosku…\n…wymagałby on małego remontu, ale i tak przyjemnie mi się na niego patrzy i w nim żyje. ―> Czy wszystkie zaimki są konieczne?\n– Jeszcze jedno, ciociu – zagaiłem przez okienko karocy. ―> – Jeszcze jedno, ciociu – powiedziałem przez okienko karocy.\nZa SJP PWN: zagaić 2. «rozpocząć rozmowę»\nPreferuję niespodzianki od przewidywanych wydarzeń. ―> Wolę niespodzianki od przewidywanych wydarzeń. Lub: Preferuję niespodzianki.\nDałem woźnicy znak ręką… ―> Dałem stangretowi znak ręką…\nJadwiga przyjechała karocą, nie wozem.\nZa SJP PWN: woźnica «osoba kierująca wozem konnym»\n…jakieś drzwi spowite w cieniu… ―> …jakieś drzwi spowite cieniem…\nCoś może być spowite czymś, nie w coś.\n…opuścić te okropne korytarz. Po chwili rozpoznałem w nich te same drzwi co poprzedniej nocy. Nie miałem ochoty ponownie zaglądać do tej zatęchłej klitki, a jednocześnie momentalnie przypomniało mi się to osobliwe uczucie ciepła. Na tyle niecodzienne i na pewien sposób przyjemne, że ostatecznie przekręciłem gałkę Znów trafiłem do tych zakurzonych… ―> Czy to celowe powtórzenia?\n…śniado-różowe usta… ―> Jaki to kolor śniadoróżowy?\nA może miało być: …ciemnoróżowe usta…\nBiedne niewieście pokiwało ledwo widocznie głową. ―> Biedna niewiasta nieznacznie pokiwała głową.\n– Normalnie – odrzekła ze wzruszeniem ramion. ―> – Normalnie – odrzekła, wzruszając ramionami.\nCiężko mi powiedzieć… ―> Trudno mi powiedzieć…\nWreszcie coś ciekawego zawitało za murami tego przeklętego zamku. ―> Wreszcie coś ciekawego zawitało w mury tego przeklętego zamku.\nZa murami zamku to gdzieś na zewnątrz.\nW chwili wielkiej nudy postanowiłem dokonać przeszukania szafy znajdującej się w salonie. ―> Nie bardzo widzi mi się salon, w którym stoi szafa.\n…wyjąłem rozmaite graty i wyłożyłem je na stole. ―> …wyjąłem rozmaite graty i położyłem je na stole. Lub: …wyjąłem rozmaite graty i wyłożyłem je na stół.\n…sporawa kupka listów zawiniętych złotą wstążką. ―> …sporawa kupka listów, związanych złotą wstążką.\n…sam jego podniosły głos momentami budził we mnie lęk. ―> Czy ktoś bardzo niezadowolony na pewno mówi podniosłym głosem, czy raczej podniesionym?\nTe kilka wersów wywołało na mnie niesamowite wrażenie… ―> Tych kilka wersów wywarło na mnie niesamowite wrażenie…\n…coś niezwykle ciężkiego do opisania. ―> …coś niezwykle trudnego do opisania.\nCzułem te emocje, które towarzyszyły memu ojcu w trakcie pisania, czułem miłość moich rodziców kwitnącą w tamtym czasie. Oni byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Nawet jeśli czasami podsłuchiwałem ich kłótnie, a te krzyki przerażały mnie, teraz uświadomiłem sobie, jaką moc miały te sprzeczki. ―> Nadmiar zaimków. Powtórzenia.\nNastępnie wygramoliłem z szafy parę ubrań… ―> Można wygramolić się skądś, ale nie można wygramolić ubrań z szafy.\nZa SJP PWN: wygramolić się pot. «wydostać się skądś z trudem, niezgrabnie»\nWzięła dwa łapczywe gryzy. ―> Gryzów nie bierze się.\nProponuję: Łapczywie ugryzła dwa kęsy.\n– Ciężko powiedzieć. ―> – Trudno powiedzieć.\nWybuchłem gromkim śmiechem. ―> Wybuchnąłem gromkim śmiechem.\n…mimo że powinien tulić mnie tak jak ty tulisz teraz mnie. ―> Dwa grzybki w barszczyku.\nKolejne tajemnice otwierały się przede mną otworem… ―> A jakiż to otwór otwiera tajemnice?\n…uprzednio zrywając z ogródka najdorodniejszego pomidora, jakiego znalazłem. ―> …uprzednio zrywając w ogródku najdorodniejszego pomidora, jakiego znalazłem.\nJuż gotowy mogłem przystąpić do drogi. ―> W jaki sposób przystępuje się do drogi?\n…dlaczego korytarze tworzyły te arcyciekawe mozaiki… ―> Korytarze nie tworzyły mozaik.\nDrzwi, na które się natknąłem, przypominały te rozciągające się po całym zamku… ―> Co to znaczy, że drzwi rozciągały się po całym zamku?\n…odłożyłem talerz i dzbanek na podłogę… ―> …odstawiłem talerz i dzbanek na podłogę…\nRoiło się na nim od jakichś papierów, spoczywała również na nim maszyna do pisania. ―> Powtórzenie.\n…wpatrywał się w blat z pochyloną głową. ―> Czy dobrze rozumiem, że blat miał pochyloną głowę? ;)\nW ręce trzymał butelkę wódki i delikatnie ją wymachiwał. ―> Czy dobrze rozumiem, że wymachiwał wódkę z butelki? ;)\nA może miało być: W ręce trzymał butelkę wódki i delikatnie nią wymachiwał.\n…po czym znów utkwił wzrok na biurku. ―> …po czym znów utkwił wzrok w biurku.\nDługo zajęło mi przetrawienie myśli… ―> Dużo czasu zajęło mi przetrawienie myśli… Lub: Długo przetrawiałem myśli…\nLedwo zdążyłem wdziać strój dzienny i oddać się kąpieli… ―> Czy dobrze rozumiem, że brał kąpiel w stroju dziennym? ;)\nNa mój widok dziewczyna, dotychczas siedząca w kącie, zerwała się na równe nogi i pognała w moją stronę, następnie z impetem wpadając mi w ramiona. Objąłem ją, zanurzając dłoń w jej rudych włosach. ―> Czy wszystkie zaimki są konieczne?\n– Teraz możemy się już wymienić naszymi prawdziwymi imionami. ―> Imionami nie można się wymienić.\n…Gwiazdka od razu wybiegła na ogród, krążąc wokół własnej osi… ―> …Gwiazdka od razu wbiegła do ogrodu…\nW jaki sposób Gwiazdka krążyła wokół własnej osi?\n…już po chwili znowu musiałem ją nadganiać… ―> Pewnie miało być: …już po chwili znowu musiałem ją doganiać…\nmężczyzna, 39 lat, Wrocław | 28.01.20, g. 14:54\nMoja opinia będzie podobna do darconowej. Czyli:\nPodoba mi się pomysł na magiczne, posiadające własną wolę korytarze zamku. Trochę w tym przygody, trochę grozy, zapewne zależnie od historii, jaką korytarze chcą opowiedzieć. A historii tych z pewnością może być wiele. Mamy tu tajemnicę rodzinną, zamieszanie z czasem, nieco staroświeckiej ghost story oraz dobrze uchwyconą magiczność, która jest zupełnie naturalna dla Twojego świata, immamentna (ha, widać inspirację :-)) – Adam wszak bez zdziwienia przyjmuje fakt nocnych "zabaw" zamkowych korytarzy i sal, stworzonych dzięki sile uczuć. Fajnie to pomyślane, klimatyczne, trochę nawet wzruszające i z potencjałem, bo, jak już pisałem, tajemnic znanych tylko przez magiczne korytarze może być bez liku.\nNie do końca zrozumiałem co się ostatecznie stało z Gwiazdką, skoro ona i ciocia to ta sama osoba, ale jakoś, pośród magicznych cyrkumstancyj, nie przeszkadza mi to. Z kolei uważam, że przydałoby się pogłębić nieco motywacje Łyżkonosa, skomplikować i umrocznić sprawę – powód dla którego tak potraktował córkę wydaje mi się nieadekwatnie błahy. Ale to może subiektywne wrażenie.\nA jeśli chodzi o wykonanie, to już Ci na ten temat napisano :-)\nPróba stylizacji pozostała tylko próbą, i to niezbyt udaną. Efektem jest okropne przegadanie pierwszej części, niefortunnie zbudowane zdania, czasem jakieś słowo użyte niewłaściwie, niezgodnie ze znaczeniem. Cóż, jak stwierdził Darcon – niewiele jest osób, które potrafią dobrze pisać prozę poetyckim stylem, więc nie ma co się załamywać, że nie wyszło, tylko ćwiczyć dalej. Pump the iron. To jest, cinnamon. Niczym Schulzenegger.\nZwłaszcza, że wciąż jesteś bardzo świeżym sokiem i masz wiele czasu na dojrzewanie.\nHa, byłbym zapomniał – klik ode mnie, bo jeśli poprawisz babolki wskazane przez przedpiśców, to tekst z pewnością będzie wart biblioteki.


Radio Białystok | Galerie | Leśnicy wycięli 80-letnie drzewa rosnące nad Rospudą\n15.02.2017, 17:20, akt. 16.02.2017, 06:56\nLesnicy wycięli 80-letnie drzewa - relacja Izy Kosakowskiej\nLasy Państwowe tłumaczą, że drzewa wycięto zgodnie z prawem\nLasy Państwowe tłumaczą, że wycinka odbyła się w zgodzie z prawem, a już na wiosnę rozpoczną się nasadzenia młodych drzew. Nadleśniczy Nadleśnictwa Szczebra Wojciech Stankiewicz wyjaśnia, że wycinka była wcześniej ujęta w planie urządzenia lasu, a ten nad Rospudą traktowany jest jako las gospodarczy, który musi przynosić korzyści. Postępując zgodnie z planem, nadleśnictwo wycięło rosnące na tym terenie sosny, brzozy czy lipy, a wiosną zasadzi dostosowane do tej gleby dęby i graby. W sumie na obszarze blisko 1,5 ha posadzonych zostanie niemal 11 tysięcy drzew.\nWycinka drzew przedmiotem obrad radnych gminy Raczki\nInformację o prowadzonej wycince drzew w dolinie Rospudy nagłośnił w ubiegłym tygodniu na portalu społecznościom animator kultury, społecznik i organizator akcji Czysta Rospuda Marcin Halicki. Na post i zdjęcia zareagowało w krótkim czasie ponad 1,5 tysiąca osób. Dlatego ten temat trafił we wtorek (14.02) na obrady Rady Gminy Raczki. Jak podkreślają obrońcy przyrody, z terenu Natura 2000 zniknęły drzewa stanowiące dobro historyczne i przyrodnicze tych terenów. Wycięto kilkudziesięcioletnie zdrowe drzewa.\nWójt ubolewa i tłumaczy, że musi respektować plany leśników\nWójt gminy Raczki Andrzej Szymulewski nie ukrywa, że niewiele mógł w tej sprawie zrobić. Jako samorządowiec musi respektować plany leśników. Osobiście jednak ubolewa nad wycinką tych drzew. Jak dodaje, ten rejon to Zielone Płuca Polski, dlatego im więcej drzew tu jest, tym lepiej. Liczy także, że w ciągu kilku najbliższych lat teren wróci do normy dzięki nowym nasadzeniom drzew.\nNa nowy las poczekamy wiele lat\nObrońcy przyrody podkreślają jednak, że na efekty odsadzenia lasu trzeba czekać lasami. Turyści już w tym roku zauważą, że drzewa w Dolinie Rospudy poszły pod topór. Kontrowersje budzi także sposób komunikacji Lasów Państwowych z mieszkańcami. - O konsultacjach które odbywały się w 2011 roku niewiele osób wiedziało - podkreśla Marcin Halicki. Jak wyjaśnia, nie każdy wie, kiedy informacje o konsultacjach pojawiają się w Biuletynie Informacji Publicznej, a i samorządy nie są bezpośrednio o tym informowane. Jak wyjaśnia, przez to nikt z mieszkańców nie mógł na plany wycinki lasu odpowiednio zareagować.\nPóki co, po ponad 80-letnich drzewach zostały puste place i skarpa nad rzeką Rospuda. Leśnicy zapewniają, ze ten widok w ciągu kilku powinien się zmienić. Prawdopodobnie już w kwietniu rozpoczną sadzenie młodego lasu, który dodatkowo także zostanie ogrodzony w obawie przed łosiami.