Szept i krzyk na Puszczy – cz. 2 - Naukaonline.pl\n– Znając zawartość izotopów węgla w kościach zwierząt, możemy zrekonstruować środowisko, w jakim żyły – mówi prof. Rafał Kowalczyk\nAcademia: W styczniu Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska wydała pozwolenie na odstrzał 35 żubrów. Tym razem nastąpiło to po tym, jak zwierzę poturbowało mieszkańca wsi Koweła na Podlasiu, ale Białowieski Park Narodowy występuje z takim wnioskiem co roku. A jeszcze w grudniu 2015 roku Państwowa Rada Ochrony Przyrody, której członków zresztą w maju odwołano, jednoznacznie sprzeciwiła się regulacji populacji żubrów za pomocą odstrzałów.\nRafał Kowalczyk: Zwróciliśmy uwagę, że w kwestii odstrzałów żubrów nie ma rzetelnej oceny eksperckiej wniosków ani kontroli społecznej. Sytuacja ta jest bardzo niepokojąca, ponieważ żubr to gatunek ściśle chroniony, zarówno polskim prawem, jak i w ramach Dyrektywy Siedliskowej.\nNapisali państwo również o pomijaniu lub ignorowaniu opinii PROP.\nTak. Bo choć PROP jest organem doradczym ministra środowiska, ani Ministerstwo, ani inne instytucje takie jak Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska nie są zobligowane, żeby zwracać się do PROP o opiniowanie wniosków o odstrzał ani tych opinii uwzględniać w podejmowaniu decyzji. Reagowanie na niepokojące zjawiska dotyczące polskiej przyrody były jednak naszym obowiązkiem. Nie mogliśmy więc milczeć, gdy pojawiały się postulaty o odstrzale nie tylko chorych czy cierpiących osobników, ale także starych, które „spełniły już swoją rolę w populacji”. To jest podejście hodowlane, zootechniczne, które Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) w strategii ochrony żubra uważa za jedno z większych zagrożeń dla tego gatunku.\nCzy żubry faktycznie są niebezpieczne dla ludzi?\nZ 45 udokumentowanych przez nas przypadków ataków żubra w Puszczy Białowieskiej 86 proc. było sprowokowane przez człowieka. Ktoś za blisko do nich podszedł lub wręcz celowo je płoszył. Atakowane były głównie osoby zawodowo związane z żubrami, np. fotografowie przyrody czy pracownicy Białowieskiego Parku Narodowego zajmujący się żubrami. W ich przypadku atak najczęściej kończył się bez zrogowania, ponieważ oni dobrze znają zachowanie żubra. Zrogowaniem najczęściej kończyły się natomiast interakcje z mieszkańcami terenów sąsiadujących z Puszczą Białowieską, którzy, nie do końca zdając sobie sprawę z siły żubra i zagrożenia z jego strony, próbowali za pomocą krzyku i kija przeganiać zwierzęta, które weszły w szkodę. Na szczęście do tej pory obyło się bez ofiar śmiertelnych. Oczywiście niektóre żubry mają skłonność do wchodzenia na teren gospodarstw, bo tam znajdują atrakcyjny pokarm. Takie osobniki powinny być jednak odławiane przez pracowników Białowieskiego Parku Narodowego i przewożone w inne miejsca, a nie odstrzeliwane. Ważna jest też edukacja ludzi, żeby wiedzieli, jak się w przypadku kontaktu z żubrem zachować.\nW Polsce na wolności w tej chwili żyje ponad 1200 żubrów, a w różnego rodzaju ośrodkach hodowli, ogrodach zoologicznych i prywatnych hodowlach kolejne 200 osobników. W Polsce na wolności mamy więc 1/3 światowej populacji dziko żyjących żubrów i ponad 90% żubrów występujących w Unii Europejskiej. Na naszym kraju spoczywa więc ogromna odpowiedzialność, jeśli chodzi o zachowanie i ochronę tego gatunku. Polska odegrała zresztą główną rolę w restytucji żubra, który po I wojnie światowej został odtworzony w Puszczy Białowieskiej.\nKto zajmuje się żubrami w Puszczy i okolicach?\nUtarło się, że Białowieski Park Narodowy. Poza parkami narodowymi, w takich miejscach jak Puszcza Borecka, Knyszyńska i Bieszczady, funkcję tę pełnią Lasy Państwowe, ale w województwie zachodniopomorskim zajmuje się nimi Zachodniopomorskie Towarzystwo Przyrodnicze. Współczesne rozwiązania prawne nie mówią zresztą jasno, kto powinien się zajmować żubrami. Formalnie jest to obowiązek regionalnych dyrekcji ochrony środowiska, ale na przykład Białowieski Park Narodowy monitoruje zwierzęta nie tylko na swoim terenie, ale też w części Puszczy Białowieskiej administrowanej przez Lasy Państwowe oraz poza jej granicami. Rodzi to konflikty w kwestii kompetencji poszczególnych służb.\nCzy żubry w Polsce występują tylko w lasach?\nOd początku restytucji panowało przeświadczenie, że żubr jest gatunkiem leśnym, ponieważ przetrwał do naszych czasów właśnie w takim środowisku. Z tego powodu wprowadzano je do lasów. Jednak dla tak dużego roślinożercy nie jest to optymalne miejsce do życia. Ma tam dużo jedzenia od maja do września, ale od października do kwietnia właściwie nic. Żubr może jeść pędy, ale potrzebuje dużej ilości pokarmu i jest gatunkiem bardziej trawożernym, o czym świadczą jego przystosowania morfologiczne: szeroki pysk, zęby o wysokich koronach odporne na ścieranie, charakterystyczny układ pokarmowy. I jeśli ma taką możliwość, wybiera śródleśne łąki i doliny rzeczne, gdzie jedzenia jest dla niego w bród.\nTakie środowiska zamieszkiwał pierwotnie?\nTak. Prowadzimy badania nad historią żubra. To, w jakim środowisku żył, możemy ustalić, wykorzystując analizy izotopowe. Zawartość izotopów w kościach zwierząt odzwierciedla zawartość izotopów w zjadanym pokarmie, a rośliny tego samego gatunku rosnące na terenie otwartym i w lesie, w zacienieniu, różnią się zawartością izotopów węgla. Znając zawartość izotopów węgla w kościach zwierząt, możemy zrekonstruować środowisko, w jakim żyły. Poszukujemy więc w europejskich muzeach kości żubrów.\nWiemy, że na początku holocenu, po zlodowaceniu 9‒12 tys. lat temu, żubry żyły w środowiskach otwartych. Później ich wzorzec użytkowania środowisk się zmieniał w kierunku środowisk leśnych. Przyczyniła się też do tego ekspansja lasów związana z ociepleniem klimatu. Żubry były też prawdopodobnie stopniowo wypierane z terenów otwartych do lasów na skutek rozwoju rolnictwa i eksplozji demograficznej populacji ludzkiej. Duzi roślinożercy, tacy jak żubr czy tur, stopniowo znikali z kontynentu europejskiego. Żubry miały na tyle szczęścia, że przetrwały do XV wieku, kiedy to w Puszczy Białowieskiej i innych puszczach litewskich zostały objęte ochroną, a ludzie nieświadomie stwarzali im korzystne warunki, kosząc łąki w dolinach rzek. Korzystały też zimą ze zbieranego dla bydła siana. Dzięki dokarmianiu od początku XVIII wieku liczebność żubrów wzrosła z 300 osobników do ponad 1500 w XIX wieku. Poza tym za czasów carskich dla żubrów specjalnie wycinano polany w lesie, dzięki czemu miały więcej dobrej jakości pokarmu i dogodnych siedlisk. Żubry żyjące w lasach żerują na śródleśnych łąkach, w dolinach rzecznych, zrębach, a zimą wychodzą na pola, gdzie żerują na rzepaku i oziminach.\nŻubry są od dawna uzależnione od człowieka.\nTak. Ale jeśli chcemy, żeby był to gatunek dziki i funkcjonował jak inne dzikie zwierzęta, powinniśmy poszukać dla niego środowisk, w których przetrwa przy minimalnej opiece człowieka. Taki projekt przeprowadzono w Holandii. Wpuszczono tam żubry na ogrodzony teren nadmorski: wydmy porośnięte trawą i niewielkimi kępami drzew. Okazało się, że świetnie sobie tam radzą bez dokarmiania, rozmnażają się i dobrze przeżywają. Intensywne dokarmianie powoduje też wzrost przeżywalności i większą rozrodczość. W Puszczy do niedawna funkcjonowało kilka stad zimowych liczących do ponad 100 osobników, które niemal pół roku pozostawały na niewielkim obszarze w pobliżu miejsc, gdzie wykładane jest dla nich siano. Życie w takich skupiskach sprzyja wymianie pasożytów: ich jaja w odchodach żubrów są na kopytach przenoszone na siano, którym żywi się całe stado. Poza tym zwierzęta mają tendencję do kojarzenia się z członkami swojego stada. Powstawaniu takich skupisk można przeciwdziałać. W ramach koordynowanego przez IBS PAN projektu LIFE „Ochrona żubra w Puszczy Białowieskiej – Kraina żubra” poprzez zmianę systemu dokarmiania udało nam się rozproszyć te duże stada zimowe i w tej chwili największe liczą maksymalnie 50‒60 zwierząt.\nPowinno się zatem usamodzielnić żubry?\nTak. Tymczasem w Polsce rocznie wydaje się pozwolenia na odstrzał. Żubrów jest mniej niż uważanych za skrajnie zagrożone nosorożców czarnych, a mimo to rocznie eliminujemy w Polsce kilkadziesiąt osobników i wspominamy o polowaniach komercyjnych! A na łosia nie poluje się wcale od 2001 roku, chociaż ma status gatunku łownego, wywołuje duże szkody w lasach, a jego liczebność sięga 20 tysięcy.\nKto wykonuje odstrzały?\nPozwolenia są wydawane zarządcom populacji. W Puszczy robią to doświadczeni pracownicy BPN, na innych obszarach myśliwi, często za pieniądze.\nMoże chodzi też o to, że żubr jest bardzo atrakcyjnym trofeum?\nOczywiście. Dlaczego pozwalamy na odstrzał unikatowego gatunku, który jest symbolem ochrony przyrody? Jego warunki wymagają, żeby zabijane były przede wszystkim osobniki agresywne lub chore, jednak to czynniki naturalne powinny odgrywać główną rolę w kształtowaniu dynamiki liczebności populacji. Jeśli ograniczy się często nadmierne dokarmianie, słabsze żubry padną, a ich padlina, która pozostanie w lesie, będzie pokarmem dla kilkudziesięciu często rzadkich gatunków ssaków i ptaków. My, biolodzy, proponujemy podejście oparte na wiedzy, nazywane zarządzaniem adaptacyjnym. Polega ono na sformułowaniu celów ochrony gatunku, zaplanowaniu i wprowadzeniu odpowiednich działań i monitorowaniu, czy przynoszą one pożądane skutki. Jeśli tak – działania ochronne są kontynuowane, jeśli nie – trzeba je odpowiednio zmodyfikować. Ważne jest, aby przeciwdziałać zagrożeniom, a nie je potęgować.\nCzy cele ochrony żubra są dobrze zdefiniowane? Mamy przecież przykład bobrów, których ochrona wymknęła się spod kontroli.\nNo właśnie, często w kraju działamy tak, że najpierw obejmujemy gatunek ochroną, a potem dopiero zastanawiamy się, jak to właściwie powinno wyglądać. Ciągle więc pojawiają się pomysły wprowadzania żubrów na kolejne obszary leśne, chociaż wiadomo, że takie siedliska nie są dla nich optymalne. Takie plany od początku zakładają, że te zwierzęta będą dokarmiane. W mniejszych kompleksach leśnych liczebność musi być utrzymywana na niskim poziomie, co nie ma biologicznego uzasadnienia ze względu na chów wsobny i niestabilność demograficzną. Jeśli ta liczebność zostanie przekroczona, nadmiar zwierząt zostanie odstrzelony w komercyjnych polowaniach. Jak żubr ma być ikoną ochrony przyrody, jeśli w restauracji można zjeść z niego kotlet? Wiele gmin buduje swoją strategię marketingową w oparciu o obecność żubrów na swoim terenie. Jednak jeśli żubr jest traktowany jak zwierzę hodowlane, trudno uznać to za sukces ochrony gatunku i się tym chwalić.\nDużo lepszym pomysłem jest wprowadzanie żubrów na takie tereny jak dawne poligony. Są one mozaiką lasów i terenów odkrytych i jest tam niewiele osad ludzkich, co minimalizuje ryzyko konfliktów z człowiekiem. Zarządzanie żubrami powinno się skupić na znalezieniu im odpowiednich siedlisk oraz przeniesieniu wysiłków i środków finansowych z dokarmiania na łagodzenie konfliktów z człowiekiem poprzez edukację, kontraktacje łąk dla żubrów czy odławianie i przesiedlanie agresywnych osobników. Żubr może być dziki i w odpowiednich warunkach potrzebuje tylko niewielkiej opieki człowieka.\nRozmawiała Agnieszka Kloch,\n„Szept i krzyk na Puszczy – cz. 1” – rozmowę z dr. hab. Bogdanem Jaroszewiczem


French idealny - wątek zbiorczy - Strona 2 - Wizaz.pl\n2004-02-03, 09:10 #31\nAmi, ten lakier Inglot 82 to jest taki bardzo jasny różyk, transparentny, naturalny. Naprawdę idealny do frencha, ja tylko tego używam\n2004-02-04, 08:35 #32\nDziewczyny, dziękuję! Lecę dziś do perfumerii. Już zdecydowałam, że Inglota kupię. Jeszcze zobaczę, który odcień różu. Jeszcze raz dzięki.\n2004-02-04, 10:04 #33\nchyba najładniejszy do frenczu z Inglota jak dla mnie to nr 166\n2004-02-04, 13:13 #34\nJa też polecam ten kolorek - Inglot 166, bardzo ładny świerzy różyk ;D\n2004-03-27, 22:04 #35\nMam pytanie do P. specjalistki i do Was dziewczyny - jak najładniej i najszybciej zrobic manicure francuski? Słyszałam że można do tego użyć korektora np. Killys. Jak się do tego zabrać? Dzięki\n2004-03-28, 11:39 #36\nhmmm... takie korektory stosuje się jak niechcący pomalujesz lakierem skórki wokół paznokcia.\nA francuski można robić naprawde na wiele sposobów...\nj anajczęściej maluje tak:\ncałość paznokcia pokrywam dwa razy różem Inglota nr 166 i później białym końcówki i wzdłuż lini uśmiechu (tam gdzie się styka różowy i biały ) robie cieniutką kreseczke srebrnym lakierem do zodobień\nmożesz także malować białym w kształcie literki V\nładnie wygląga jak się doda cyrkonie czy coś narysuje... ja uwielbiam chińskie znaki\n2004-03-28, 11:57 #37\nzamieszczam troszke fotek\n2004-03-28, 14:58 #38\nslicznie zrobione,art!Agdzie mozna kupic te ozdobniki kwiatowe,perelki itp.?\n2004-03-28, 15:15 #39\nmmm.. tez paznokietki cudowne\n2004-03-28, 15:17 #40\n2004-03-28, 15:21 #41\npaznokcie59.jpg (78,2 KB, 655 załadowań)\npaznokcie26.jpg (87,2 KB, 721 załadowań)\n2004-03-28, 15:43 #42\npytałaś o zgode Kasiczki czy możesz umieścić jej fotke na forum ?\ntakie różne ozdoby można kupić w sklepach kosmetycznych i hurtowniach\npowiedz skąd jesteś bo jak z Wawy to fajne rzeczy można kupić w hurtowni na Gabriela 8B\n2004-08-09, 20:22 #43\nhej dziewczynki, czy wiecie moze gdzie moge kupic takie paseczki do malowania pazurow zeby rowno pomalowac koncowki paznokci i czy one sa dobre i fajny efekt wychodzi??i jeszcze mozecie podac nr i firme lakierkow ktore sa najlepsze do tego??\n2004-08-09, 21:03 #44\nW zasadzie one są wszędzie, w prawie każdym sklepie z kosmetykami, czasem ich nie zauważamy, mogą być schowane, warto więc spytać sprzedawczynię. Można je kupić osobno, ale oczywiście sa też dołączane do zestawów lakierów do francuskiego i na jakiś czas starczą.\nBez pasków potrafilę namalowac białe końce prawą ręką na lewej, ale odwrotnie już nie dlatego w moim przypadku paski są konieczne przy francuskim.\nTrzeba je dobrze przyklejać i przygładzić, żeby biały lakier nie naciekł pod pasek.\nUżywałam już pasków kilku różnych firm, nawet nie pamiętam jakich, ale najlepiej kupić najtańsze, one sie nie różnią niczym. To tylko paski w końcu .\n2004-08-09, 21:22 #45\nfajny efekt wychodzi przy uzyciu lakierów INGLOT nie wiem jaki nr ma biały lakier ale to chyba nie problem a jako drugi polecam 166, dodatkową zaletą jest rzadka konsystencja tych lakierów. kiedy pare dni temu kupowałam lakier tej firmy, dostałam w promocji 150 paseczków do french'a\n2004-08-09, 21:32 #46\nShvaya, a jak odklejasz pasek (już po malowaniu) to nie zrywa on przy okazji także część lakieru z paznokci??\n2004-08-09, 21:43 #47\nbiały Inglota ma nr 38\nwłaśnie chciałam napisać, że Inglot czasami do lakierów jak się kupuje zamiast patyczka do odsuwania skórek i pilniczka (tandetnego ) daje takie paseczki\nja też polecam zestaw Inglot nr 38 i nr 166\nja osobiście nie lubie z paseczkami robić frencha bo brzydki mi wychodzi a od ręki idealny\n2004-08-09, 21:48 #48\ntak, jesli sie kupuje lakier do french m INGLOTA to dostaje sie komplet paskow gratis, przy innych lakierach inglota pilniczek i drewniany patyczek do odsuwania skorek.\nbialy lakier do koncowek Ingot ma tylko jeden.\nza to maja duzo polprzeroczystych odcieni, ja mam 166 i 174. 174 w buteleczce wydaje sie obciachowo rozowy, ale na plytce panokcia prezentuje sie bardzoladnie.\nAha co do paskow, to z tych inglota jetsem bardzo zadowolona, miala kiedys paski killys, ale maja zbyt duzo ? badzo zbyt mocny ? klej, ktory po oderwaniu zostaje na paznokciu grr... tych nie polecam.\n2004-08-09, 21:58 #49\na ja nigdy do lakierów Inglota do frencha (a kupowałam już ich duuuużo) nie dostawałam tych pasków... może i dobrze bo bym je od razu wywalała\n2004-08-09, 23:50 #50\n> Shvaya, a jak odklejasz pasek (już po malowaniu) to nie zrywa on przy okazji także część lakieru z paznokci??\npaseczek należy oderwać dopiero jak lakier całkowicie wyschnie.\ndolly ja osobiście też robie odręcznie, jesli reka mi zadrży to wyrównuje "korektorem", ehh smieszna nazwa(podana przez producenta) jest to w kształcie flamastra, wśrodku jest zmywacz a na koncu zaostrzona końcówka którą można zetrzeć lakier. widziałam twoje wzorki przeglądając inne wątki i nawet dwa "ściągnełam" od ciebie sama też się w to "bawię". pozdrawiam\n2004-08-09, 23:51 #51\na i jeszcze jedno, te paseczki dostałam kupując zwykły lakier inglota a nie zestaw do french'a. pozdrówki\n2004-08-11, 17:50 #52\nooo.. o frenchu mowa;] sama bardzo czesto sobie go robie;] i tak jak kolezanka,nie umiem korzystac z paskow;D dostalam od kolezanki pudełeczko, 200paskow,nie zuzylam, oddałam;] jak robie odrecznie wychodza jak o linijki ostatnio bawie sie w rowne wzorki,obecnie mam czarne z białym kleksem;D moze któras z was ma jakies ciekawe opcje na pazurki?\n2004-08-11, 19:34 #53\nA ja w ogóle nie radzę sobie z frenchem. Bez pasków to by mi chyba masakra wyszła, a ostatnio z paskami robiłam i zmyłam w końcu, bo jakoś mi się efekt nie podobał. Na razie mam lakiery Joko, ale długo schną i paseczki są kiepskie. Kupiłam paski Sally Hansen, ale też nie powalają - odlepiają się i wszystko brzydko wychodzi. A niedawno poszłam do stoiska Inglota w Geancie na Ursynowie, kupiłam dwa lakiery (bo na stronce Inglota jest napisane, że dają paseczki do każdego lakieru) i nic nie dostałam, nawet pilniczka i patyczka. Żałuję, że nie zapytałam przed zakupem czy dostanę, bo poszłabym gdzie indziej. Ale a propos paseczków do frencha - nie polecam tych od Joko i Sally Hansen. Innych nie testowałam.\n2004-08-11, 19:54 #54\n> A niedawno poszłam do stoiska Inglota w Geancie na Ursynowie, kupiłam dwa lakiery (bo na stronce Inglota jest napisane, że dają paseczki do każdego lakieru) i nic nie dostałam, nawet pilniczka i patyczka.\nA to dziwne, ja tez tam robie zakupy [baaaardzo czesto] i zawsze dostaje Ostatnio nawet dostaje jakies kupony na zdobienie paznokci w Blue City [gdzie maja swoj salonik firmowy]. Za kazde wydaje 15 zl nalezy sie jeden kupon, albo na makijaz, albo na zdobienie. Nalezy sie takze o takie rzeczy upominac, a o paski, czy pilnik z patyczkiem to juz bezwzglednie.\nJa paski dostaje jak sie upomne,zazwyczaj wciskaja te pilniki hurtowo. Ten pilnik ichni jest jak na moj gust fatalny i biore paseczki, bo zawsze sie komus moga przydac, np mojej mamie\n> Ale a propos paseczków do frencha - nie polecam tych od Joko i Sally Hansen. Innych nie testowałam.\nNa Sally Hansen, oprocz niekotrych odzywek to nie warto wydawac pieniedzy, ozdoby sa tez slabe do paznokci.\n2004-08-11, 21:17 #55\noooooo to tak jak u mnie, wlasnie zastanawiam sie czy nie isc do jakiejs kosmetyczki by mi zrobila french, tylko ciekawe ile to kosztuje\n2004-08-13, 10:20 #56\npoddajcie mi pomysl na francuski manicure.\nSzukam pomyslu na french, ale cos delikatnego. Podoba mi sie np.\npomalowane w szpic bialym lakierem a w zalamaniu cyrkonia (czy jak\ntam sie nazywa ten maly blyszczacy kamyczek), Albo np. bialy tradycyjny\na pod bialym delikatne kropeczki tez z bialego. Wszedzie gdzie szukam\n(albo nie wiem gdzie szukac) same kwiaty, skomplikowane wzory nie do\nwykonania samemu w domu. Fajnie jak byscie dolaczyly zdjecie, albo po\nprostu dokladny opis. Dzieki wielkie.\n2004-08-13, 11:17 #57\nMoże coś z tego ci przypadnie do gustu\n2004-08-13, 11:27 #58\nMoże Ci się coś spodoba...\n2004-08-13, 12:05 #59\npaznkocie9.jpg (26,5 KB, 415 załadowań)\npaznokcie3.jpg (28,9 KB, 763 załadowań)\npaznokcie15.jpg (50,7 KB, 216 załadowań)\npaznokcie39.jpg (70,5 KB, 274 załadowań)\npaznokcie59.jpg (78,2 KB, 374 załadowań)\n2004-08-13, 12:11 #60\npaznokcie53.jpg (24,0 KB, 235 załadowań)\npaznokcie33.jpg (36,2 KB, 244 załadowań)\npaznokcie-new2.jpg (54,5 KB, 353 załadowań)\npaznokcie41.jpg (17,9 KB, 288 załadowań)


Samochód w kredycie firmowym – co na to radca finansowy? | Oto-Samochody.pl\nSamochód w kredycie firmowym – co na to radca finansowy?\n10 września 2018 10 września 2018 - Anna Kretowska - Skomentuj\nW dzisiejszych czasach wielu przedsiębiorców decyduje się na wsparcie swojej działalności różnego rodzaju kredytami. To dobre rozwiązanie, które umożliwia rozwój firmy czy ustabilizowanie kondycji finansowej. Jeśli bierzemy kredyt na zakup urządzeń czy pojazdów, własne środki pozostawiamy jako zabezpieczenie w sytuacji trudnej kondycji finansowej. Jak widać, po kredyty sięgają nie tylko ci przedsiębiorcy, którym źle się wiedzie, ale również właściciele firm, którym zależy na nieustannym rozwoju.\nWielu przedsiębiorców z biegiem czasu potrzebuje dodatkowego samochodu firmowego, do użytkowania zarówno przez właściciela firmy, jak i przez jej pracowników. Wtedy dobrym rozwiązaniem jest zakup samochodu w kredycie firmowym. Można też skorzystać ze zwykłego kredytu samochodowego, który spośród wszystkich dostępnych kredytów jest jednym z najniżej oprocentowanych. Kredyt samochodowy umożliwia sfinansowanie stu procent zakupu samochodowego. Jednak trzeba mieć świadomość, że jest to pewnego rodzaju kredyt celowy, którego nie można wydać na żaden inny cel niż nabycie auta.\nKredyt gotówkowy nie tylko na samochód\nJeśli potrzebujemy samochodu firmowego, ale jednocześnie chcemy rozwijać firmę i zdobyć dodatkowe środki na rozwój przedsiębiorstwa, lepszym rozwiązaniem będzie kredyt gotówkowy na firmę. Doradcy kredytowi uważają, że taka opcja będzie optymalna, pozwoli bowiem nie tylko na zakup jednego czy kilku samochodów, ale równocześnie na posiadanie dodatkowych środków, które można spożytkować na zakup innych maszyn, remont firmy czy poszerzanie rynków zbytu. Kredyty firmowe gotówkowe można bowiem wydać na dowolny cel. Sprawdzają się świetnie zarówno w gorszej sytuacji finansowej firmy, jak i wtedy, gdy chcemy szybko i sprawnie ją rozwijać.\nZanim weźmiesz kredyt, skonsultuj to z niezależnym doradcą\nPrzed zaciągnięciem jakiegokolwiek zobowiązania firmowego, warto najpierw bardzo dokładnie przeanalizować stan firmowych finansów. Trzeba bowiem pamiętać, że kredyt na firmę trzeba będzie spłacać przez następnych kilka czy nawet kilkanaście lat. Przez cały okres spłacania raty kondycja finansowa przedsiębiorstwa może być nieco osłabiona, gdyż trzeba będzie co miesiąc sporą część dochodów oddawać bankowi. Jeśli więc bierzemy kredyt, zawsze powinien być on na miarę możliwości finansowych firmy. Warto skorzystać z pomocy doświadczonego doradcy kredytowego, który ma doświadczenie w kredytach firmowych i jest w stanie doradzić najlepsze rozwiązanie. Doradztwo kredytowe Tomasz Wostal to sprawdzony profesjonalista, który bez problemu dopasuje nam kredyt na miarę indywidualnych potrzeb. Co więcej, doradca ma aktualną wiedzę na temat dostępnych obecnie na rynku kredytów dla firm, ich wszystkich parametrów korzyści czy negatywnych stron. Dzięki temu wie, która opcja będzie w danym czasie najkorzystniejsza i najbardziej właściwa.\nPoprzedni artykuł Komu w drogę, temu…. jedzenie! Kulinarne wskazówki na samochodowe wycieczki.\nNastępny artykuł Opony zimowe dla twojego samochodu – dlaczego warto kupować je na allegro?


Jak zostać prymusem | treborok\nKomentarze 3 to “Jak zostać prymusem”\n…dobre!…podobne do – zupy z gwozdzia…:))\nno i dzisiejsze realia – jak z prymusów robi sie…przerózne „.Waśki”-zombiaśki…\n15 czerwca 2017 o 17:12\nManiek, masz jakąś tam wiedzę, co z nią robisz? Mam wrażenie, że kręcisz się wokół własnego ogona. O tych sprawach ja, Ty i wielu innych wie i pisało wielokrotnie. Masz na to wpływ? Jeśli nie, to pomyśl trochę o sobie, swoim rozwoju, może wtedy uda ci się uciec z tego wymiaru… kto wie, może wtedy przestaną Cię bawić podróże świadomości.\n.zapomniałem dodać..chazarscy extra .prymusi – od tysięcy lat…\nuczeni w ksiegach – ktore sami napisali


Katarzyna Kaczmar, Autor w serwisie Przestrzeń\nAutor: Katarzyna Kaczmar\nOpublikowane w 27 maja, 2022 28 maja, 2022\nMam świadomość, że dla jednych powyższy tytuł może brzmieć jak „oczywista oczywistość”. Wiem jednak, że w naszym skautowym gronie znajdą się osoby, które odbiorą go z lekkim niedowierzaniem i zapytają „ale jak to?”. Uprzedzam z góry, że tekst ten nie jest wyrocznią ani prawdą absolutną. Stanowi on zbiór moich (mniej lub bardziej) poważnych rozważań na temat wyboru studiów, studiowania i tego, co dalej.\nDzisiaj, w wieku 25 lat, z rozbawieniem przypominam sobie moje dylematy dotyczące wyboru ścieżki naukowej. Planowałam ją przynajmniej od drugiej klasy podstawówki. Część z Was jest w tej chwili ode mnie młodsza (może są tu jakieś wilczki zastanawiające się kim zostać w przyszłości? ;)), a część starsza i podobnie jak ja, z uśmiechem i nutą zadumy patrzy na podjęte przez siebie decyzje. Ja we wspomnianej drugiej klasie zdecydowałam, że zostanę prawnikiem (lepiej nie pytajcie, dlaczego). To dziecięce marzenie było ze mną dość długo. Punkt widzenia zmienił mi się w gimnazjum, gdy z wielką pasją oglądałam chyba wszystkie możliwe dobre ligi europejskiej piłki nożnej, zaczęła się też moja przygoda z byciem kibicem koszykówki oraz trenowaniem lekkoatletyki. Przez całe gimnazjum chciałam zostać tylko i wyłącznie dziennikarzem sportowym. W pewnym momencie szkoły średniej, zachłyśnięta inspirującymi lekcjami WOSu, historii i innych około humanistycznych nauk wróciłam do marzenia z dzieciństwa. Usłyszałam nawet od wychowawczyni „ty jesteś moją jedyną nadzieją z tej klasy, że dostaniesz się na prawo”. Cóż, pani Magdo – przepraszam! Ściślej – na prawo dostałabym się. Moje punkty z matury mi to gwarantowały. Jednak ostatecznie wybrałam… pedagogikę!\nW momencie przygotowywania tego tekstu mamy maj. Kasztany już przekwitają, nie czas na naukę. Tysiące młodych Polaków czeka na wyniki matur – niektórzy z wypiekami na twarzach, a niektórzy pewnie z lekkim przerażeniem. Doskonale pamiętam moment publikacji wyników mojej matury. Byłam wtedy nigdzie indzie, ale w środku lasu na obozie harcerskim. Razem z trzema innymi przybocznymi z mojego rocznika wyszłyśmy pewnego poranka na skraj lasu, gdzie na polanie można było odnaleźć zasięg. Była radość – wszystkie maturę zdałyśmy. Była też ekscytacja – od razu wysyłałyśmy formularze na studia. Wyboru trzeba było dokonać już wcześniej i tu wracamy do tego, jak znalazłam się na pedagogice. Gdy to pytanie słyszę od znajomych albo zespołów rekrutacyjnych w różnych firmach odpowiadam szczerze, że nie wiem. Pedagogika była na liście niedaleko prawa. Kwestię dokonania wyboru zostawiam Duchowi Św. Rejestrowałam się w systemie w niedzielę. Amen.\n„Zakopałaś swoje talenty” i studencka to do list\nPowyższe słowa usłyszałam (naprawdę) od wujka prawnika, który był zawiedziony moim wyborem. Zapytał, czy znam przypowieść i rozpoczął monolog… niby jednym uchem słuchałam, a drugim wypuszczałam, to co do mnie mówił, a jednak to zdanie zostało ze mną do teraz. Jakże szybko okazało się, że wujek jednak nie miał racji! Rozpoczęłam studiowanie pedagogiki nie mając pojęcia, że będę musiała wybrać specjalność i to już za niecały rok. Na szczęście do każdej z nich był przedmiot zwany „wprowadzeniem”. I każdemu życzę tak łatwego wyboru, jaki miałam ja. Prowadzący specjalność Edukacja Dorosłych i Marketing Społeczny (z której mam licencjat) okazał się być niezwykle charyzmatyczną postacią, umiał zaciekawić studentów nauką, posiadanym przez siebie doświadczeniem oraz kołem naukowym. I to właśnie koło naukowe jest pierwszym z to do list w trakcie studiów, które według mnie warto odhaczyć:\nKoło naukowe – niezależnie od tego, czy już na początku studiów widzicie siebie w roli badacza i chcielibyście zostać na uczelni w szkole doktorskiej (przypominam, że w Polsce mamy trzystopniowy program studiów, a nie dwu, jak się utarło!), polecam poszukać prężnie działających kół naukowych w waszym instytucie, wydziale, a nawet w zakresie całej uczelni. Wiele z nich ma charakter interdyscyplinarny, czyli łączy różne zagadnienia i osoby z wielu zakątków jednego uniwersytetu. Koła te często realizują granty i projekty naukowe, czy to bezpośrednio na uczelni, czy dzięki współpracy ze stowarzyszeniami i fundacjami. Daje to ogromne możliwości do zdobycia pierwszego doświadczenia zawodowego(w pełnym tego słowa znaczeniu) jeszcze w trakcie studiów, a nierzadko na zwiedzenie ciekawych zakątków Polski i Świata. Za aktywny udział w kole naukowym, samorządzie studenckim, chórze uniwersyteckim etc. dostaje się także punkty do stypendium naukowego, w którym średnia ocen to nie wszystko, trust me!\nDuszpasterstwo akademickie – dzięki solidnej formacji osobistej w ognisku szefowych długo nie rozglądałam się za niczym dodatkowym z tego poziomu. Na początku trzeciego roku studiów zachęcona przez koleżankę poszłam na kilka pierwszych spotkań „na dobry początek” i zostałam w pierwszym DA na ponad półtora roku. Dało mi to możliwość poznania wspaniałych osób, zgłębienia duchowości konkretnego zgromadzenia (byli to Karmelici Bosi), aktywnego spędzania resztek wolnego czasu, a przede wszystkim do pogłębiania swojej wiary z ludźmi, którzy mieli potrzeby podobne do moich. „Wszystko ma swój czas” i dlatego uważam za bardzo cenne, gdy duszpasterstwa przestrzegają widełek wieku i w swoich szeregach mają tylko studentów. W DA możecie też znaleźć kierownika duchowego czy stałego spowiednika w nierzadko nowym dla siebie mieście. Ponadto, jeśli z jakiegoś powodu nie przepadacie za chodzeniem do swojej nowej lokalnej parafii (tam, gdzie jest wasze mieszkanie czy akademik), DA i jego kościół staje się niejako drugim domem. Zachęcam jednak, by ogarnąć, gdzie najbliższa parafia się znajduje i zapoznać się z jej ofertą duszpasterską, przyjąć księdza po kolędzie w wynajmowanym mieszkaniu itp.\nRelacje – w grupie studenckiej, czy na roku spotyka się wiele osób o różnych światopoglądach. I moim zdaniem nie ma nic cenniejszego niż to, by wyjść ze swojej harcersko-katolickiej bańki i nie bać się takich znajomości i przyjaźni. Nierzadko są to bardzo wartościowe osoby, z którymi po prostu przyjemnie się studiuje. A do tego wspólne wyjścia wieczorem na miasto, uczenie się na egzamin. Człowiek jest istotą stadną, a czas studiów gwarantuje możliwość powiększenia swojego stada.\nPraca dorywcza – niezależnie od Twojej sytuacji finansowej po wyjściu z domu rodzinnego (lub nawet jeśli mieszkasz z rodzicami i studiujesz w tym samym mieście), warto podjąć w trakcie studiów pracę dorywczą. Oprócz podreperowania swojego budżetu (co czasem jest konieczne, a czasem jest miłym wsparciem rodziców), pozwala to na zdobycie pierwszego doświadczenia do CV. Od czegoś trzeba zacząć: udzielanie korepetycji, opieka nad dziećmi, kawiarnia czy praca w sklepie – możliwości jest naprawdę sporo. Praca pozwala też przeciwdziałać własnemu lenistwu i organizować sobie plan tygodnia, miesiąca. Ponadto nierzadko odkrywa w człowieku pokłady nowych zasobów, np. cierpliwości do krzyczących dzieci, słabych uczniów albo nieuprzejmych klientów.\nNa koniec powrócę z jeszcze jednym przykładem z mojego życia. Na studiach magisterskich nie kontynuowałam, wbrew wcześniejszym planom, pedagogiki. Dzięki działalności w kole studenckim i tym samym pracy w fundacji naukowej, miałam już na swoim koncie spore doświadczenie w zarządzaniu projektami. To otworzyło mi oczy, że kierunek studiów mogę zmienić. Jestem więc magistrem nauk społecznych, po kierunku Zarządzanie Projektami Społecznymi. Ale moje pedagogiczne zacięcie niejednokrotnie pozwoliło mi inaczej – szerzej, spojrzeć na poruszane na studiach czy w pracy zawodowej sytuacje. Dlatego to właśnie z pedagogiką i szkołą doktorską wiążę swoją przyszłość.\nNiektórzy pytają, czy warto iść na studia, jeśli się tego „nie czuje” albo „na studia dla studiów”. Osoby, które chcą spróbować – zachęcam. Zrezygnować można szybciej niż na koniec semestru. Nowa wiedza i umiejętności i tak na pewno z wami zostaną. Ale tak, studia to nie wszystko i nie są jedyną formą inwestycji czasu i energii w młodej dorosłości. Można być wspaniałym człowiekiem – pracownikiem, małżonkiem, przyjacielem bez wyższego wykształcenia. Znacie też na pewno osoby, może nawet z waszych ognisk i kręgów, które na uczelnie nie poszły od razu po szkole, ale po roku, dwóch. Studia to część procesu edukacji formalnej, ale w przeciwieństwie do poprzednich punktów w tym procesie – nieobowiązkowy. Oznacza to, że studia wybieramy jako dorosłe osoby z własnych pobudek i motywacji, mniej lub bardziej świadomi. Jestem pewna, że nawet w przypadku wytrwania na studiach, gdy jedyną do tego motywacją jest żal z powodu straty czasu, który się im poświęciło, w człowieku owocują poszerzone horyzonty, znajomość innego miasta, gotowość do samodzielnego życia oraz szacunek do akademii i nauczycieli, wdzięczność za możliwość nauki.\nFot. na okładce: Monika Mika\nOpublikowane w 25 listopada, 2021 6 kwietnia, 2022\nInteligencje wielorakie cz. 2 – przywództwo i praktyka\nHejka, tu Kasia! Fajnie, że jesteście! Dziwnie byłoby się nie przywitać, gdy zaczynam tekst w połowie. Coś zostało już powiedziane, padło A, ale nie B. W drugiej części mojego artykułu o inteligencjach wielorakich (IW) dowiecie się, że tak naprawdę wiele jeszcze brakuje, by temat uznać za zamknięty. Jeśli trafiłeś tutaj bez przeczytania pierwszej części, odsyłam Cię do niej, bo opisałam tam naukowy fundament moich rozważań.\nNapisanie pracy magisterskiej o skautingu tak naprawdę przez większość studiów nie wchodziło, nomen omen, w grę. Okazało się jednak, że potencjał do prowadzenia badań jest bardzo duży, tym bardziej, że mało osób opisało do tej pory naszą organizację z punktu widzenia andragoga i managera projektów. Praca ta miała więc charakter eksploracyjny. Liczę, że będzie mi dane kontynuować badania. Dotyczyły one tego, jak i czy w ogóle liderzy w naszym ruchu wykorzystują wachlarz inteligencji wielorakich do realizowania zadań statutowych. Przypomnijmy, że w Gardnerowskiej teorii występuje przynajmniej osiem inteligencji: językowo-werbalna, logiczno-matematyczna, wizualno-przestrzenna, cielesno-kinestetyczna, muzyczna, intrapersonalna, interpersonalna i przyrodnicza. Inteligencje w świetle tej teorii są równorzędne. Nie istnieje hierarchia, według której można by uznać, która z nich jest najbardziej kluczowa dla człowieka. Zaznaczam więc, że każdy człowiek jest wyposażony w każdy typ inteligencji. Poszczególne z nich oddziałują na siebie nawzajem, przenikają się i uzupełniają. Efektem tego są niepowtarzalne zindywidualizowane profile inteligencji danej osoby. Każda z nich ma według Gardnera swoją naturalną linię rozwojową. Teoria IW wydaje się być idealna dla potrzeb pedagogów i edukatorów, którzy pragną dbać o indywidualne potrzeby swoich podopiecznych. Od razu nasuwają mi się na myśl słowa „skauting i indywidualność”, czyli tytuł lektury obowiązkowej dla każdego szefa.\nTeoria IW powstała ponad pół wieku temu, ale wciąż się rozwija i uchodzi za nowatorski sposób badania inteligencji. Jej autor bynajmniej nie kwestionuje istnienia inteligencji ogólnej, ale podkreśla, że IW są najbardziej wiarygodne w odniesieniu do życia codziennego, niezwiązanego z edukacją formalną. Człowiek bowiem uczy się całe życie i istnieją różne sposoby zdobywania wiedzy. Dlatego ciężko jest dokładnie zmierzyć inteligencje wielorakie u danego człowieka, gdyż najdokładniejsze dane otrzymać można tylko w oparciu o praktyczne działanie. W ten sposób dochodzimy do konkluzji, że teoria inteligencji wielorakich ma wysoki potencjał praktyczny i odnajduje się w różnych projektach edukacyjnych. Należą do nich te z zakresu edukacji formalnej, ale być może przede wszystkim pozaformalne i nieformalne warunki kształcenia. Te właśnie daje człowiekowi skauting.\nW sprawie przywództwa\nZ konferencji na Jadwidze pamiętam szczególnie tę pt. „misja drużynowej”. Już tytuł wskazuje, że przyszła szefowa, będzie się mierzyć w swojej pracy z czymś do tej pory niespotykanym, w jakimś stopniu podniosłym. Na obozie szkoleniowym zdobywa się zatem niezbędne kompetencje, poznaje metodę i narzędzia potrzebne do prowadzenia jednostki. Analogiczne sytuacje mają miejsce w korporacjach, przedsiębiorstwach czy instytucjach trzeciego sektora. Wiedzy o sposobie przygotowywania się do pełnienia roli lidera szukałam więc nie tylko we „Wskazówkach dla skautmistrzów” Baden-Powella, ale również w takich pozycjach jak „Menedżer nowych czasów. Najlepsze metody i narzędzia zarządzania” Bolesława Kuca i Marcina Żemigały oraz w publikacji „Dziesięć cnót dobrego przywódcy” Billa Newmana. Każda z wymienionych bazuje w jakimś stopniu na strukturze osobowości Costy i McCrae’a. W części pracy poświęconej opisie lidera skupiłam się na tym, jakie są jego pożądane cechy osobowościowe. Są one ważnym kryterium i kwalifikują daną osobę do piastowania funkcji lidera jakiejś grupy. Na podstawie analizy literatury z zakresu zarządzania i ze swojego doświadczenia w skautingu stwierdziłam, że bycie szefem jednostki wymaga posiadania wewnętrznej motywacji. (Tak wiem, Ameryki nie odkryłam, ale magisterkę sprawdzały osoby, które skautami nie są). Musi ich także cechować wiedza, umiejętności, chęć i radość z oddziaływania na innych ludzi. Dobry przywódca jest także zdolny do empatii, potrafi słuchać innych. Bi-Pi przypomina, że skautmistrz ma być starszym bratem dla swoich chłopców, a ruch skautowy to gra, w której robi się wiele dla innych odrzucając egoizm i oduczając go innych.\nSpecjaliści od zarządzania organizacjami podkreślają, by liderzy oszczędnie gospodarowali energią i unikali przeciążeń dbając o zdrowie fizyczne i psychiczne. Newman wskazuje także, że bardzo efektywnym sposobem radzenia sobie ze stresem jest posiadanie przyjaciół – osób, na których może polegać. Tak oczywiście powinno być w skautingu. Młody szef, który prowadzi jednostkę ma do dyspozycji szczepowego, hufcowego, a nawet władze naczelne. Otaczają go też szefowie pełniący takie same funkcje w innych lokalizacjach. Zwykła rozmowa z człowiekiem „z branży” często pomaga uświadomić sobie realne szanse, zagrożenia i możliwości. Przypomina to o cesze, którą w mojej opinii powinien posiadać każdy szef Skautów Europy – umiejętność poproszenia o pomoc. Ostatnim atrybutem lidera-menadżera, który chcę wymienić jest reputacja. Jest ona mierzona przede wszystkim zaufaniem do czynionych przez niego obietnic. Koresponduje to trafnie z Prawem Harcerskim i innymi tekstami z naszych ceremonii. Całe Prawo jest swego rodzaju zbiorem cech, które opisują skautów. Większość z nich zaczyna się od słów „Harcerz/harcerka jest…” i są to takie cechy jak: honorowość, lojalność, przyjacielskość, braterstwo, uprzejmość, szlachetność, karność, opanowanie, gospodarność oraz czystość intencji i uczynków.\nSejmik Stowarzyszenia 2021, fot. Monika Wójcik\nJeden z powodów, dla których skauting powinien znaleźć się w Twoim CV\nPraca lidera harcerskiego to szereg obowiązków, które należy wypełnić, by jak najpełniej realizować cele statutowe Stowarzyszenia. Służy do tego metoda harcerska i wypływające z niej narzędzia. Dobrze wiecie, jak napięty jest kalendarz Stowarzyszenia, a co za tym idzie, Wasz własny. Nie jest to czas zmarnowany! I na szczęście, oprócz wielu komentarzy o jedzeniu szyszek od osób, które z harcerstwem nie miały zazwyczaj nic wspólnego, spotkałam na swojej drodze też wielu profesjonalistów z zakresu Human Resources, którzy z wypiekami na twarzy pytali o zakres obowiązków jako szefowej w Skautach Europy. Umiejętność zaplanowania obozu, wdrożenia tych planów w praktyce to ogromny plus na rynku pracy. Ilu, oprócz skautów, znacie młodych ludzi, którzy wiedzą, jakie pisma, w którym urzędzie należy złożyć, czy jak zadbać o bezpieczeństwo przeciwpożarowe, jak zorganizować i przeprowadzić ewakuację kilkudziesięciu osób? A przy tych wszystkich potrzebach technicznych jest jeszcze metoda i merytoryczne przygotowanie się do obozu. Żeby było to możliwe, potrzebne jest wiele miesięcy regularnej pracy i umiejętność rozpoznawania potrzeb podopiecznych, którzy tak bardzo różnią się od siebie nawzajem. To, co my znamy pod pojęciem systemu rad, w świecie zarządzania organizacjami nosi nazwę ewaluacji i feedbacku. Dzięki nim możemy wyciągać wnioski, żeby w przyszłości nie popełniać tych samych błędów oraz by odnaleźć potencjał, który można jeszcze bardziej rozwinąć. Posiadanie wizji i uświadomienie sobie celu, do którego się dąży sprzyja rozwojowi motywacji. Dlatego istotną cechą władzy jest zdolność do wprowadzania zmian w stosunku do sporządzonej wizji. Społeczeństwo i jego potrzeby zmieniają się bardzo szybko, a co za tym idzie, oczekiwania i motywacje harcerek i harcerzy w drużynach teraz różnią się od tych, które mieliśmy my w ich wieku. Żeby umiejętnie wdrażać nowe pomysły konieczna jest znajomość środków, poprzez które można dokonywać zmian. Według Rafała Mrówki definicja przywództwa ściśle oddaje to w jaki sposób działają szefowie jednostek harcerskich, gdyż zabiegają oni o cele, które reprezentują wartości i motywacje wspólne jednym i drugim – wartości liderów oraz wartości grupy. Ruch skautowy jest odzwierciedla też w znacznym stopniu model organizacji uczącej się. Na zbiórkach, obozach i wędrówkach rozwijane są coraz to nowe potrzeby uczestników poprzez naukę i zdobywanie praktycznej wiedzy. Służą nam do tego m.in. stopnie i sprawności, które realizowane według indywidualnych potrzeb i umiejętności wpływają na poziom i rozwój całej jednostki. Baden-Powell pisał we „Wskazówkach…”, że metoda harcerska przyniesie wiele dobra tylko wtedy, gdy nie chodzi w niej o samą organizacje dla organizacji, a o wpajanie dobrych przyzwyczajeń przy pomocy narzędzi, którymi dysponuje.\nInteligencje wielorakie w praktyce harcerskiej\nTemat IW, jest, jak już widzicie, długi przynajmniej jak Wajnganga. Tylko rozumiejąc ogrom obowiązków i problemów, z którymi mierzą się szefowie w naszym ruchu można świadomie przejść do poszukiwania połączeń z teorią Howarda Gardnera. W największym skrócie wygląda to według mnie tak, że szef, przygotowując plan pracy powinien skupić się na realnych potrzebach, ale także marzeniach swoich podopiecznych, a nie wyłącznie na swoich własnych pobudkach. Przyczyną działania nie może być też chora zazdrość. Owszem, może drużyna z miasta obok miała dłuższy obóz od Twojego, bardziej szalone explo i jeszcze jakieś atrakcje, ale zero jedynkowe porównywanie działalności do innych nie jest najlepszym powodem do kopiowania i wprowadzania dokładnie takich samych rozwiązań u siebie. Tamten szef ma inny wewnętrzny zestaw predyspozycji od Ciebie. Jego wychowankowie mają inne predyspozycje, inne marzenia i potrzeby.\nObóz harcerek, fot. Barbara Jakubiec\nPo przeanalizowaniu literatury o społeczeństwie wiedzy i inteligencji oraz zdobyciu ciekawych informacji, że organizacja harcerska niewiele różni się w aspekcie zarządzania i potrzeb managerskich od innych, np. korporacji, przyszedł czas na próbę implementacji teorii inteligencji wielorakich do działalności skautowej. Badania, które przeprowadziłam w ramach studium przypadku są podsumowaniem rozważań. Jak wspominałam, mają charakter eksploracyjny i według mnie otwierają ścieżki do bardziej wnikliwych studiów. Trzonem części praktycznej zostały dwa indywidualne wywiady pogłębione. Uzupełnieniem do nich jest ankieta, w której przy pomocy kwestionariusza szersze grono aktywnych liderów mogło odnieść się do zagadnienia inteligencji wielorakich, swoich atrybutów osobowościowych oraz realizowaniu przez SHK „Zawisza” FSE celów statutowych. Wciąż rozwijające się metody badań nad inteligencją pozwalają dokładniej się jej przyglądać w zależności od kontekstu działań człowieka. Inteligencja nie zależy jedynie od wykształcenia, a powszechna kategoryzacja ludzi jako mniej inteligentnych, gdy nie radzą sobie z pewnymi typami problemów jest stygmatyzująca. W trudnościach dnia codziennego o skutecznym radzeniu sobie z kłopotami decyduje przede wszystkim szereg uwarunkowań indywidualnych danej osoby, a nie wiedza zdobyta z książek. Dlatego w badaniach poruszyłam temat tego, jak liderzy harcerscy mierzą się ze swoimi codziennymi obowiązkami i po analizie mogłam wpisać te odpowiedzi w inteligencje wielorakie.\nTeoria Gardnera daje się bardzo szybko przetestować w praktyce, ponieważ to, jaki profil inteligencji posiada dany człowiek, bierze się z preferowanych przez niego metod uczenia się, hobby, ulubionych dziedzin nauki, a nawet ulubionej muzyki i sportu. W skautingu dzieje się wiele i pod względem rozwoju psycho-behawioralnego i technicznego. Dlatego w kolejnej, ostatniej już części mojego artykułu, przedstawię Wam hipotezy badawcze oraz analizę i interpretację wyników. Stay tuned!\nEuromoot 2019, fot. Katarzyna Kotarba\nFot. na okładce: Piotr Wąsik


Utworzono: sobota, 23 luty 2019 13:55 | Poprawiono: niedziela, 12 maj 2019 14:24 | Odsłony: 403\nNiedziela – niedzielą ale jak nie można popracować na działce, to chociaż trochę można napisać ????. Tym bardziej, że jak w sobotę sił i czasu nie wystarczyło, to trzeba nadrobić zaległości.\nCo do niedzieli zadziało się u roślinek?\nPo raz kolejny zrobiłem małe przemeblowanie w szklarni. No bo ta szklarenka jest za mała. Trudno się w niej pomieścić. Tym bardziej, że dużo roślinek czeka na przesadzenie do gruntu (część pomidorów, ogórki, papryki, selery). Może bym i nic nie przestawiał, ale pojechałem w sobotę rano do PNOSu, a tam taka przesympatyczna starsza pani zachwalała pomidorki o ciekawej nazwie BAJAJA. No to kupiłem dwa krzaczki, tym bardziej, że to mają być doniczkowe, nieduże roślinki. A żeby im nie było smutno, to kupiłem jeszcze dwa krzaczki pomidorków żółtych.\nNo to później trzeba było je przesadzić do większych doniczek. Od razu przesadziłem do doniczek docelowych. A te, zajmują sporo miejsca. Więc naturalna kolej rzeczy wymagała reorganizacji miejsca w szklarni. Pozbyłem się jednego ogórka szklarniowego, któremu bardzo mocna zwiędły dolne liście, a resztę poprzekładałem. Dzięki temu mogłem wynieść jeden regalik a w to miejsce poustawiać doniczki.\nPrzy okazji prac w szklarni i na działce trochę zacząłem hartować roślinki. Część z nich wyniosłem przed szklarnię. Zaobserwowałem bardzo ciekawe zjawisko. Jedna z doniczek pietruszki naciowej bardzo szybko przeschła a roślinki zaczęły się pokładać. Normalnie więdły w oczach. Nic im się oczywiście nie stało. Po wniesieniu ich do szklarni i napojeniu równie szybko doszły do siebie co i więdły.\nPrzy okazji zauważyłem, że zaczęła wschodzić mięta. Wysiałem 5 gatunków. Najlepiej wygląda mięta polej.\nTeraz szklarnia wygląda tak:\nZrobiłem jeszcze coś. Wydaje mi się, że ostatnie dni wcale nie były tak bardzo słoneczne. Na szklarnię miałem założoną siatkę cieniującą, która ograniczała dostęp światła o 60%. Miałem wrażenie, że tego światła w środku było trochę za mało. Zmierzyłem telefonem natężenie oświetlenia i okazało się, że ta siatka to chyba nawet ma powyżej 60% - było 8000 lux a na zewnątrz 27000 lux. Długo się nie zastanawiałem – zdjąłem siatkę.\nMam zamiar założyć siatkę inaczej. Chciałbym pozostawić wschodnią stronę nieosłoniętą – tym bardziej, że jest tam betonowy płot, który i tak trochę zacienia. Spróbuję zbudować przy południowym szczycie szklarni taki stelaż – odsunięty od szczytu – na którym rozłożę siatkę. No i być może zacienię również zachodnią stronę. Trzeba to będzie przetestować.\nA co na grządkach?\nZaczęły wschodzić już buraki. Wczoraj tylko czerwone okrągłe, a dzisiaj rano już wszystkie 3 gatunki.\nZaczął wschodzić czosnek na grządce nr 8. Wczoraj tylko 1 zimowy, a dzisiaj już 3 zimowe i 1 wiosenny.\nZ nowo posianych sałat najlepiej wygląda syrena.\nTe wcześniejsze nadają się już do jedzenia.\nRzodkiewki wysiane 27.04.2019 ładnie powschodziły, ale wydaje mi się, że te 18 dni to chyba była przesada. Nie sądzę, żeby po upływie 18 dni nadawały się do zbiorów. Może było zbyt zimno?\nRzodkiewki wysiane 1.05.2019 prawie doganiają te wysiane wcześniej – ale i im też nie wróżę, że 19.05.2019 będą gotowe na zbiór.\nNa koniec truskawki. Ostatni panujące warunki atmosferyczne wyszły truskawkom tylko na dobre. Na razie nie wypadła jeszcze żadna. Im mniej ostrego słońca i im więcej wody – to dla nich lepiej.


Daniel Griffin Aparthotel – nowa marka krakowskiej grupy Artery Hotels – Hotelarz\nDawny BlueBellls Apartments, najdłużej działający z obiektów grupy Artery Hotels zmienił wizerunek i po przeprowadzonym rebrandingu przyjmuje gości pod nową marką - Daniel Griffin Aparthotel.\nDaniel Griffin Aparhotel oddaje do dyspozycji odwiedzających 18 pokoi: dwu, trzy oraz czteroosobowych. Zmiany objęły nie tylko logo oraz nazwę aparthotelu, ale również wystrój. Obiekt został zmodernizowany, a poprzez wykorzystanie we wnętrzu elementów nawiązujących do jego identyfikacji wizualnej oraz miejskiego stylu zyskał nowy, wyjątkowy klimat.\nBlueBells Apartments, dziś już Daniel Griffin Aparthotel działa nieprzerwanie od 2005 roku. Obłożenie obiektu stale rośnie, a rekordowy pod względem sprzedaży okazał się ubiegły rok, w którym wyniosło ono aż 71%. W 2016 roku aparthotel przy Starowiślnej odwiedziło łącznie 9 826 gości, wśród których największymi grupami narodowościowymi byli: Polacy, Anglicy oraz Włosi.\nAkcentując lokalność oraz miejscowy koloryt nowa marka wpisuje się wartości grupy Artery Hotels. Charakterystyczny wizerunek aparthotelu pozostaje spójny ze strategią grupy hotelowej i będzie obecny w komunikacji, we wszystkich wykorzystywanych dotychczas kanałach.\nArtery Hotels to grupa hotelowa zrzeszająca aparthotele i kameralne apartamenty zlokalizowane w centrum zabytkowego Krakowa. Obok Daniel Griffin Aparthotel należą do niej: Zulian Aparhotel, Yadren Aparhotel, Atelier Aparthotel oraz Abella Suits and Apartments.


Bayern Monachium chce się wzmocnić. Cel wart 50 mln euro Piłka nożna - Sport.pl\nDS, Sky Sports News 23.01.2020 09:51\nBayern Monachium potrzebuje nowego stopera, bo z klubu ma odejść Jerome Boateng. Niemca w Monachium może zastąpić Dayot Upamecano z RB Lipsk.\nOd kilku tygodni niemieckie media spekulują, że Jerome Boateng może opuścić Bayern Monachium. Niemiecki obrońca od dawna jest bez formy i nie ma pewnego miejsca w podstawowym składzie ekipy z Allianz Arena. Jak informuje Sky Sports News, w przypadku odejścia Boatenga Bayern będzie chciał pozyskać z RB Lipsk Dayota Upamecano.\nPierwszy gol Lewandowskiego w 2020 roku:\nBayern osłabi RB Lipsk?\n21-letni stoper jest jednym z najlepszych obrońców w Bundeslidze. Kontrakt w Lipsku ma do końca czerwca 2021, a do Monachium miałby przejść już latem. Przy okazji Bayern osłabiłby groźnego rywala, z którym walczy obecnie o prowadzenie w lidze niemieckiej. Po 18 kolejkach RB Lipsk jest liderem, a Bayern jest drugi ze stratą czterech punktów.\nW tym sezonie Upamecano zagrał w 20 meczach we wszystkich rozgrywkach. W Lipsku występuje od stycznia 2017 gdy przeniósł się z RB Salzburg. Transfermarkt wycenia 21-latka na 50 mln euro.\nSknery w akcji,,\nTrzesienie ziemi w Munich,,\nTyle jest wart 17 latek,, a tu pianie z radosci\nSą jeszcze więksi na niemieckim rynku PRODUCENCI PIŁKARZY: To TSG 1899 Hoffenheim. Ci to mają fabrykę narybku, bo tak im Dietmar Hopp, właciciel i sponsor (SAP) kazał i taki ma model biznesowy. Dlatego odchowają, wypromują i sprzedają - dlatego też tak sąłbo im idzie. Ale ruch w towarze mają wtym sezonie niezły.\n"Przy okazji Bayern osłabiłby groźnego rywala" nie bardzo.... RB jest przygotowany dokładnie do tego: znaleźć zdolnego zawodnika, przygotować go, wypromować, sprzedać. To ich sposób bycia :)


pod względem sprzedaży w historii Audi AG.\nNowy rekord w historii Audi. Wykazując wzrost sprzedaży o 6,4 procent w stosunku rok do roku, Audi AG zanotowało najlepsze pierwsze półrocze w historii przedsiębiorstwa. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy bieżącego roku, na całym świecie Audi sprzedało ok. 780 500 pojazdów. Sprzedaż w czerwcu tego roku wyniosła ok. 140 300 aut. To o 5,5 procent więcej, w porównaniu z czerwcem 2012. Szczególnie duży wzrost Audi zanotowało w Chinach – o 33,5 procent. Do tak dobrego wyniku w czerwcu przyczyniła się również świetna sprzedaż w Wielkiej Brytanii (+14,3 procent) i w USA (+8,2 procent).\n„Kontynuacja wzrostu globalnej sprzedaży w pierwszym półroczu była możliwa przede wszystkim dzięki Audi A3 oraz SUV-om: Q3 i Q5. Znacznie przekroczyliśmy wynik porównywalnego okresu roku 2012, choć sytuacja na wielu ważnych rynkach jest obecnie o wiele trudniejsza“ – powiedział Luca de Meo, szef sprzedaży Audi. „W drugim półroczu, impulsem do dalszego wzrostu na rynkach na których się pojawi, będzie Audi A3 Limousine. Dzięki temu modelowi umocnimy sukces rodziny A3.“ – dodał Luca de Meo\nAudi A3 Limousine, jako nowy model serii A3, w Europie będzie dostępne od września br. W roku 2014 wejdzie na rynek chiński i amerykański. W obu krajach limuzyna jest najbardziej ulubioną formą karoserii w klasie premium. Na jej zakup decyduje się prawie co drugi klient.\nAudi Q5 w największym stopniu przyczyniło się do tego, że w USA, Audi of America ponownie zanotowało rekordową wielkość sprzedaży. Dzięki oddaniu do rąk klientów 13 706 samochodów, czerwiec 2013 był drugim co do wielkości sprzedaży miesiącem w całej historii czterech ringów w Stanach Zjednoczonych. Procentowo wzrost wyniósł 8,2 punktu. Łącznie, sprzedaż Audi w USA w ciągu pierwszego półrocza 2013 wzrosła o 14 procent (74 277 egzemplarzy), a sprzedaż Audi Q5 o 35,2 procent (18 310 samochodów). Ten doskonale sprzedający się SUV, w drugim półroczu pojawi się w amerykańskich salonach również w wersji TDI clean diesel oraz w najbardziej efektywnej wersji - SQ5 TFSI. Obok USA, decydujący wpływ na wzrost sprzedaży Audi w Ameryce Północnej miał rynek meksykański. W pierwszej połowie 2013 roku, 5619 meksykańskich klientów kupiło nowe Audi, co daje wzrost o 45,5 procent.\nW Europie sytuacja w pierwszym półroczu 2013 była coraz trudniejsza, także dla Audi. Sprzedaż spadła w porównaniu do roku ubiegłego o 2,5 procent (ok. 383 700 sprzedanych egzemplarzy). Plusem było to, że pozycja marki Audi była o wiele bardziej stabilna niż konkurencji. Spośród dużych rynków, sytuacja Audi dobrze przedstawiała się zwłaszcza w Wielkiej Brytanii. Audi UK sprzedało od stycznia do czerwca 74 051 samochodów, co dało wzrost o 11,9 procent. Sama tylko sprzedaż SUV’ów wzrosła w Zjednoczonym Królestwie o 82,7 procent. Także w Szwajcarii Audi może pochwalić się zwiększeniem sprzedaży o 4,5 procent (9537 samochodów). Natomiast w Niemczech odnotowano spadek o 4,3 procent (128 345 aut). Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że poprzeczka ustawiona w czerwcu 2012 była szczególnie wysoka. Sprzedaż wzrosła wtedy o 14,6 procent.\nNiezmiennie trudna sytuacja panuje na tych europejskich rynkach, na których szczególnie zaznaczył się kryzys finansowo-kredytowy. We Francji (minus 8,6 procent, 30 218 samochodów), Włoszech (minus 9,8 procent, 24 825 aut) i w Hiszpanii (minus 3,1 procent, 21 085 egzemplarzy), do salonów sprzedaży zawitało mniej klientów niż przed rokiem. Mimo to, na wszystkich trzech rynkach, Audi AG potwierdziło swoją czołową pozycję producenta segmentu premium. Koncern powiększył sprzedaż także w Europie Wschodniej – przede wszystkim w Rosji, gdzie 18 181 wprowadzonych na rynek egzemplarzy, zaowocowało wzrostem o 9,8 procent. W Polsce Audi zanotowało po 6 miesiącach wyższą sprzedaż do klientów o 5,6 % w stosunku do analogicznego okresu roku ubiegłego (2623 aut).


Strateg, konsultant, trener, CEO / Premium Consulting\nKreuje silne marki\nNeo Consulting & Investment Sp z o.o.\nSprzedaż online |\nStrategia biznesowa |\nZarządzanie markami |\nzoptymalizować procesy sprzedażowe z wykorzystaniem narzędzi internetowych.\ngenerować leady i efektywniej zarządzać procesami pozyskiwania nowych klientów\nprzygotować plany marketingowe dla potrzeb wdrożenia nowej usługi i produktu.\nkreować wizerunek osób zarządzających – personal branding.\nkreować wizerunek firmy – business branding.\ndoradztwa w zakresie rozwoju biznesowego - business development.\ndoradztwa biznesowe w zakresie projektowania usług –service design.\nSpecjalizuję się w zagadnieniach związanych marketingiem, public relations oraz budowaniem wizerunku – personal & business branding oraz optymalizacją działań sprzedażowych.\nJestem założycielem i właścicielem marki Premium Consulting.\nPrzeprowadziłem blisko 200 projektów szkoleniowo-doradczych.\nPracowałem na zlecenie firm prywatnych, instytucji państwowych oraz uczelni wyższych (> 250 organizacji)\nSwoją karierę jako przedsiębiorca rozpocząłem w 2003 roku. Od samego początku związany byłem z brandingiem oraz marketingiem.\nPrzez 11 lat bycia przedsiębiorcą wielokrotnie korzystałem z okazji jakie stwarzały kolejne hossy, które przewijały się przez rynek. Bessy wykorzystywałem do wdrażania udanych restrukturyzacji\nObecnie największą szansę widzię w przyroście technologii oraz narzędzi, które znacząco zwiększają możliwości w zdobywaniu udziałów w rynkach przy realnym obniżeniu kosztów operacyjnych firm.\nDlaczego twoja firma potrzebuje silnej marki?\n7 korzyści które daje CI marka osobista\nJak zaciągnąć emocje do pracy w marketingu


Official Vandal - Inna Strona #51 | Popkiller\nSzczur JWP - Nie dziaram się\nMixo - One Love\nKokot - A Pirate’s Life for Me!\nSzczur JWP - Przede mną\nMixo - IFCC\nKokot - Jest dopiero przede mną. Nigdy nie potrafiłem zbyt długo cieszyć się z osiągniętego celu, od razu wytyczam sobie kolejny i pozostaję tam myślami, dopóki go nie osiągnę.\nSzczur JWP - Brak :)\nMixo - cyt. "każdą porażkę obracam w sukces"\nKokot - Mam nadzieję że już za mną. 40%.\nSzczur JWP - Eric Cantona\nMixo - Thierry Henry\nKokot - Na pewno piłkarz tylko który? Miałem kilkanaście nazwisk wypisanych na piórniku.\nSzczur JWP - The Walking Dead\nMixo - Alien vs Predator\nKokot - Nie potrafię wyróżnić tylko jednego filmu, nawet nie chcę próbować.\nSzczur JWP - Król Szczurów\nMixo - Grom Siła i Honor rozmowa z Sławomirem Petelickim\nKokot - Właśnie czytam “Mozaikę Parsifala” Ludluma i jest bardzo dobra. Nie przeczytałem jeszcze swojej ulubionej książki, bo nie umiem wskazać najlepszej.\nSzczur JWP - Zależy od okazji\nMixo - Jest ich wiele, obecnie rum Capitan Morgan spice\nKokot - Rum Captain Morgan  Original Spiced Gold. Obecnie unikam alkoholu, i staram się trzymać niskiego woltażu. Żywiec Białe jest spoko.\nSzczur JWP - Czapka\nMixo - Obuwie\nKokot - Buty i kieszenie zapinane na suwak\nSzczur JWP - To nie działa w ten sposób\nMixo - Delikatna, subtelna i kochająca\nKokot - Nie ma idealnych kobiet\nSzczur JWP - Moja dziewczyna i Mama\nMixo - Moja Mama, Afrodyta, Aaliyah\nKokot -Nasuwa się tendencyjna odpowiedź: moja dziewczyna, moja mama, moja siostra.\nSzczur JWP - The Warriors\nMixo - Plakat z filmu "Gremlins"\nKokot - Wybrałbym coś ze starej, dobrej, polskiej szkoły plakatu. Skoro ma być tylko jeden, niech to będzie klasyka. Waldemar Świerzy na przykład.\nSzczur JWP - Camper\nMixo - Amfibia\nKokot -Może być Range Rover Evoque\nSzczur JWP - Czarnobyl\nMixo - Nazareth\nKokot -Przedwojenna Warszawa\nSzczur JWP - Zabrałbym MPC i sam był sobie robił muzykę\nMixo - Nie zabrałbym żadnej, nie byłyby mi potrzebne.\nKokot - Mobb Deep  The Infamous, NTM  Le Clash (dowolna część), Dj Shadow  Endtroducing. Te mógłbym zabrać, ale równie dobrze to mogą być trzy inne tytuły.\nSzczur JWP - Coś z Queensbridge pewnie ale trudno mi wskazać konkretnie\nMixo - Varius Manx "Piosenka księżycowa"\nKokot - Mam kilka takich numerów, każdy z nich był dla mnie ważny w danym momencie życia\nSzczur JWP - Prace nad #1JWP w Schronie\nMixo - Za dużo tego było i pewnie jeszcze będzie, nie będę rozpisywał się na sto stron.\nKokot - Moje najlepsze i najbardziej szalone wspomnienia wiążą się z graffiti, te związane z rapem z mojej perspektywy w ogóle nie są szalone. Kilka razy pojechałem na miesięczny tour pociągami po całej Europie, z praktycznie zerowym budżetem, używając podrobionego biletu Interrail i śpiąc wyłącznie na ulicy. Odwiedziłem w ten sposób mnóstwo europejskich miast, gdzie malowałem metro, oraz różne inne pociągi. Mógłbym sporo opowiadać o sytuacjach, które mi się wtedy przydarzyły.\nSzczur JWP - Nie pamiętam\nMixo - Niestety nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, to jest tajemnica :)\nKokot - Wszystkie moje spontaniczne, alkoholowe wycieczki po Polsce.\nSzczur JWP - Wagary\nMixo - Czasy wolności i beztroski\nKokot - Czasy różnego rodzaju eksperymentów\nSzczur JWP - Wyłączony telefon\nMixo - O.V.\nKokot - Na pewno nie zabraknie w nim malowania, słońca i mojej kobiety.\nSzczur JWP - Jak myślą, że myślą\nMixo - Samodestrukcja\nKokot - Szeroko pojęta hipokryzja\nSzczur JWP - To co robię, czyli produkcja\nMixo - Graffiti\nKokot - Gdyby nie graffiti to rap. Na szczęście jedno nie wyklucza drugiego\nW dniu dzisiejszym na półki sklepowe trafił debiutancki album grafficiarskiej ekipy Official Vandal. Płyta pokazuje również obraz świata widziany...\n"Ha Ha Ha" jest drugim oficjalnym klipem promującym debiutancki album Official Vandal - "Innocent". Gościnnie Vandali na mikrofonie wspiera Ero (JWP/...\nmłynek do kawy napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:\nstrasznie hujowe te ichne kawalki , jedynie szczur na propsie , a reszta skladu niech juz lepiej zostanie przy graffiti\npseudo napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:\nRap Mixo i Kokota to średniawka, ale zajawka grubo kipi. Szacunek za dobre "panele", elo 5\nSeVeN*oNe napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:\na ja tam sie jaram tą nową płytą, ale tez starszymi ich wspolnymi nagrywkami pozdro z Wrocławia\nElo .Łódź napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:\nMixo świetny styl bycia tak samo kokot. Szczur dobre bity. a płytke skumają w większości tylko Writerzy. choć nie wszystkie numery wpały w ucho. Czekam na następną. pozdro na mieście\nktostam napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:\nJaranko nową płytą, wiadomo nie trafi ona do wszystkich, a zrozumieją ją siedzący w temacie.\nboomtin napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:\ndobrze się słucha ich album, a kilka razy wręcz naprawdę mega zaskakuje materiał oczywiscie na plus.\nYo napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:\npłytka całkiem spoko, "One Love" i "Dla mnie to " kozackie, szacun za dj shadow\npr napisal(a) 7 lat 5 miesięcy temu:


Ponadczasowe dzieło. Klasyka światowej literatury. Zbrodnia idealna nie istnieje. Za każdą zbrodnię musi zostać wymierzona kara\nTematem powieści są losy byłego studenta, Rodiona Raskolnikowa, który postanawia zamordować i obrabować starą lichwiarkę. Jest przekonany, że jako jednostka wybitna ma prawo zabijać, gdyż geniusz usprawiedliwia wszystkie zbrodnie na „zwykłych” ludziach. Morderstwo ma stać się rodzajem sprawdzianu jego odwagi. Choć jednocześnie bezpośrednią pobudką tego czynu jest zła sytuacja finansowa Raskolnikowa\nlubię sięgać po literaturę klasyczną\n5 oceniona przez: 2020-11-18\n1 oceniona przez: 2020-11-15\nE-book zawiera bardzo dużo błędów. Dopiero zaczęłam czytać, a już znalazłam: "zwolna", "naoścież", "jakgdyby", "hopochondrię", "nietylko". Wszystko to na pierwszej stronie! Nie dam rady czytać dalej tej "wersji". Przykre, że klasyka literatury została potraktowana w ten sposób.


Do Rosji wyciekły numery telefonów polskich oficerów - RMF 24\nDo Rosji wyciekły numery telefonów polskich oficerów\nCzwartek, 29 października 2015 (05:19)\nKilka tysięcy służbowych numerów telefonów polskich oficerów wyciekło do Rosji - pisze "Nasz Dziennik". Sprawa jest złożona. Sprawdzamy - mówi w rozmowie z gazetą rzecznik Ministerstwa Obrony Narodowej płk Jacek Sońta.\nJak relacjonuje "NDz", Służba Kontrwywiadu Wojskowego i prokuratura prowadzą śledztwo ws. tajemniczych telefonów z Rosji, które dostało kilka tysięcy żołnierzy i cywilnych pracowników wojska. Chodzi o prawie 10 tys. osób.\nDo niektórych dzwoniono kilkakrotnie. Tego typu telefony miała też pewna liczba abonentów niezwiązanych z armią. Wszystkie telefony należą do tej samej sieci komórkowej.\nNa ekranach wyświetlał się numer rosyjskiego operatora oferującego płatne usługi telefoniczne. To tzw. strzałka - krótkie połączenie, którego inicjator liczy, że wezwany abonent oddzwoni. Jeśli tak się stanie, właściciel telefonu zostanie obciążony kosztem połączenia, nieraz bardzo wysokim.\nNewsPoligony mają wzięcie\nNewsWojsko sprawdza rezerwistów. „Wysoka gotowość”\nNewsDron-dezerter. Wojsko obiecuje nagrodę


Twórczy katecheta, bariery w byciu twórczym - ppt pobierz\nOpublikowałPrzemko Bożek Został zmieniony 5 lat temu\nPrezentacja na temat: "Twórczy katecheta, bariery w byciu twórczym"— Zapis prezentacji:\n1 Twórczy katecheta, bariery w byciu twórczym\n2 TWÓRCZY KATECHETA\n3 TWÓRCZE nowe wartościowe\n4 TWÓRCZOŚĆ płynna skrystalizowana dojrzała wybitna\n5 WARTOŚĆ TWÓRCZOŚCI prawda – wartości poznawcze\npiękno – wartości estetyczne użyteczność – wartości pragmatyczne dobro – wartości etyczne\n6 Trening twórczego myślenia\npłynność oryginalność giętkość\n7 Bariery: neofobia – lęk przed nowością\n8 Bariery emocjonalne strach przed krytyką, porażką\nbrak wiary we własne możliwości kłopoty „pozaszkolne” brak autonomicznej motywacji poznawczej (uczymy się z czystej ciekawości i dla radości poznawania, nie dla nagrody lub z lęku przed karą) – pytanie: Czy to będzie na teście??? system oświaty przywiązuje zbyt dużą wagę do testów jako metody ewaluacji wiedzy ucznia. Testomania powoduje, że uczniowie uczą się tego, co wynika z racjonalnych i ekonomicznych przesłanek. Niestety to dławi wynalazczość. Podstawową cechą osobowości twórczej jest otwartość na doświadczenie i nową wiedzę. niecierpliwość wyniku definiowana przez polskiego psychologa twórczości Edwarda Nęckę (Edward Nęcka w mianowniku) jako: gorączkowe szukanie jakiejkolwiek odpowiedzi i zadawalanie się pierwszym uzyskanym wynikiem. Taki uczeń oddaje byle jakie prace, banalne, jako pierwszy, ucieka przed trudem twórczości, dwuznaczności wyniku. Praktyka szkolna wytwarza czasem złudzenie, że najlepszym rozwiązaniem jest udzielenie jedynie słusznej odpowiedzi, szybkie znalezienie jej w pamięci i „sprawa z głowy”. „Winny” jest tu Internet, a właściwie sposób korzystania z niego: bezrefleksyjny, znajdowanie całych partii materiału na wikipedii i przeklejanie jako własnych.\n9 Bariery percepcyjne nieumiejętność odkrycia nowej idei, nowego znaczenia w tym, co znamy brak autonomicznej motywacji poznawczej Czy to nie naruszy jakiś zasad? Czy to będzie na teście?\n10 plaga kradzieży wiedzy\nściąganie, kopiowanie… Internet, kradzież wiedzy!!!!\n11 Bariery psychiczne perfekcjonizm\nniecierpliwość wyniku: gorączkowe szukanie jakiejkolwiek odpowiedzi i zadawalanie się pierwszym uzyskanym wynikiem (Edward Nęcka) Uczniowie twórczy działają metodą prób i błędów, perfekcjonista nie przyjmuje, że jego pomysł może okazać się nietrafiony, nieefektywny\n12 nacisk grupy - postawa konformistyczna obawa przed ośmieszeniem, wybiciem się w grupie, wyśmianiem\n13 lenistwo – niechęć do jakiegokolwiek wysiłku poznawczego\n„brak środków” „brak czasu”… Lenistwo – niechęć do jakiegokolwiek wysiłku poznawczego, jeden z grzechów głównych. Czytają i piszą wyłącznie sms-y. procent przeczytanych lektur: w latach siedemdziesiątych Popioły przeczytało 80% uczniów w 2003 roku 25%. Dlaczego nie odrobiłeś pracy domowej? Nie miałem czasu. Klasa pierwsza.\n14 pseudokreatywność epatowanie seksem, siłą, agresją\nprzekraczają granice dobrego smaku o oryginalności świadczy atak na dobro, piękno, zdrowy rozsądek uczniowie silą się by być brutalni, obsceniczni, agresywni, włączają w swoje wypowiedzi wątki walki, seksu w celu podkreślenia swojej oryginalności. Jak ich nie stać na to, aby zabłysnąć za pomocą innych, bardziej sensownych wyróżników. Dążą do „hecy”, rozśmieszenia kolegów i przekraczają granice dobrego smaku. Grozi to upowszechnieniem postawy, w której o oryginalności świadczy atak na dobro, piękno, zdrowy rozsądek. To często są wzorce z mediów, z zachowań pseudoartystów, którzy jedynie potrafią zaistnieć przez obrażanie uczuć religijnych i dobrego smak\n15 Typy nauczycieli źródło: http://tworczynauczyciel.pl/\n„innowatorzy” to ci, którzy tworzą i wdrażają innowacje. „Pionierzy” pierwsi przejmują zaproponowane nowości. „Późni naśladowcy” są sceptykami, zwlekają z podjęciem decyzji o adaptacji innowacji tak długo, dopóki nie zmusi ich do tego presja ekonomiczna, społeczna czy moralna. „Maruderzy” przyswajają nowości ostatni. Przywiązują oni nadmierną wagę do wartości tradycyjnych i co krok stawiają opór wobec proponowanych zmian. Manifestują ten opór np. w słowach : „po co te zmiany, przecież dotychczas nie było najgorzej”, „za drogo to kosztuje”, „trzeba włożyć zbyt dużo wysiłku i czasu”, „to w naszych warunkach nie uda się” itd. źródło:\n16 http://archidiecezja.lodz.pl/ ~katechein/tworcza_praca.php\nPobierz ppt "Twórczy katecheta, bariery w byciu twórczym"


Virva | Blog o imionach etc.\nDziś napiszę o swoim nowym odkryciu. Jeszcze nie zdążyłam wyrobić sobie zdania na temat imienia Virva, toteż pozwolę sobie pominąć tę kwestię.\nImię Virva najprawdopodobniej zostało utworzone od fińskiego virvatuli o znaczeniach: „błędne ogniki”, „złudna nadzieja”, „coś niemożliwego do osiągnięcia”. W fińskich wierzeniach ludowych virvatuli to światło, które pojawia się nad wodą.\nW Finlandii imię to swój dzień obchodzi 2 marca.\nU nas nie miało nadań.\nNiamh Lawania Nefja Od Orpy do Opry\nWpis opublikowany w imiona i otagowany imię, Imieniny w maju, imiona niemające nadań, Imiona pochodzenia finlandzkiego, imiona żeńskie 27 maja 2016 przez Marthette.\n← Niamh Gra o imiona: Samwell →\nJedna myśl nt. „Virva”\n~Emilia Lind 28 maja 2016 o 14:55\nMimo, że od ponad roku bardzo interesuję się Finlandią, fińskimi wierzeniami, kulturą i przede wszystkim językiem fińskim, nie miałam jak dotąd pojęcia o tym, że w fińskim jest takie słowo jak virva. Imię Virva jednak od razu zabrzmiało mi bardzo fińsko. Właściwie chyba mi się podoba: jest takie figlarne i takie fińskie, kojarzy mi się ze szwedzkim słowem att virvla – „wirować”. Z drugiej jednak strony kojarzy mi się też z wyrwą i nie wiem dlaczego wydaje mi się niezbyt kobiece, ale myślę, że wynika to stąd, że dopiero poznałam to imię i z czasem pewnie polubię je bardziej.


Taki jest świat: Premiera wkrótce\nW 2017 roku świat obiegł następujący komunikat: Japończycy - jak nikt inny - potrafią wypracować sobie szczęście. Hector García i Francesc Miralles, autorzy międzynarodowego bestsellera „Ikigai”, odkrywają prawidła szczęśliwości zamknięte w prostym powiedzeniu z Kraju Kwitnącej Wiśni. „Ichigo, ichie – japońska sztuka przeżywania niezapomnianych chwil” od dziś w księgarniach.\n„Ichigo, ichie...” (jap. „jeden raz, jedno spotkanie”) to inspirujące rozwinięcie tradycyjnej japońskiej metody celebrowania teraźniejszości. Jej podstawowym założeniem jest docenianie i wykorzystywanie każdej chwili i wydarzenia, które przyniesie los. García i Miralles, światowej sławy popularyzatorzy kultury japońskiej, w podzielonej na trzy przystępne części książce przekazują wszystkie potrzebne metody, by móc wyrobić w sobie mankai – szczęście, którym promieniejemy na innych.\nJapoński styl życia jest podziwiany nie tylko z powodu odkrycia tajemnicy długowieczności, o której cały świat dowiedział się z przetłumaczonej na 42 języki książki „Ikigai”. Mieszkańcy japońskich wysp potrafią również, niezależnie od wieku, cieszyć się nawet najmniejszymi elementami codzienności, które dla ludzi z innych krajów często pozostają niewidoczne. Najnowsza książka Hectora Garcíi i Francesca Mirallesa pozwala zrozumieć i wykorzystać tę fenomenalną metodę w dowolnym miejscu na ziemi.\nAutor: Taki jest świat o 19:16\nAgnieszka Kaniuk 28 listopada 2018 19:33\nCzekam na Twoje wrażenia.:)\nBędę właśnie czekać na tę książkę.\nJardian 29 listopada 2018 01:50\nJa też czekam na recenzję, a sami Japończycy w przeciwieństwie do Chińczyków - słowa znajomej Pani doktor - to depresyjny naród. Pozdrawiam !\nGosia 29 listopada 2018 09:40\nPatrycja whothatgirl.pl 29 listopada 2018 17:40\nPrzeczytam chociażby ze względu na Japonię :)\nMagdalena T. 29 listopada 2018 22:06\nInteresująca pozycja, tak więc z niecierpliwością czekam na recenzje :)\nKatarzyna (Pani_Ka Czyta) 30 listopada 2018 20:54\nZ przyjemnością przeczytam opinię, ciekawi mnie ta tematyka :) Pozdrawiam.\nAlicja S. 1 grudnia 2018 13:45\nTo akurat nie dla mnie. Czytałam ,,Magię sprzątania" po japońsku no i jednak .. jestem na nie.. Japończycy mają specyficzną kulturę, którą niekoniecznie widziałabym u siebie :)\nSEKSUALNE ŻYCIE POLAKÓW. CO ROBIMY, KIEDY NIKT


Niepożądana reakcje na leki - jak wyglądają? - Krok do Zdrowia\nNiepożądana reakcje na leki - jak wyglądają?\nNiepożądane reakcje na leki mogą być przewidywalne lub nie. Ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem jakiegokolwiek leku.\nNa pewno słyszałeś o niepożądanych reakcjach lub skutkach ubocznych lekarstw. 7% populacji jest podatna na niepożądane reakcje na leki, co stanowi problem dla służby zdrowia.\nNiepożądane reakcje na leki to każdy skutek uboczny, który jest szkodliwy lub niezamierzony i pojawia się przy normalnie stosowanych dawkach. Mogą to być dawki służące do profilaktyki, diagnozy lub leczenia chorób. A także do przywrócenia, korekty lub modyfikacji funkcji biologicznych.\nWśród leków, które najczęściej wywołują niepożądane reakcje znajdziemy:\nJak mogę poznać możliwe niepożądane reakcje na leki?\nHiszpańska Agencja Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS) przypomina nam o tym, jak ważne jest, aby zawsze przeczytać ulotkę leków, które zostały nam przepisane lub tych, które kupujemy w aptece na własną rękę.\nKonieczne jest zapytać naszego lekarza i farmaceutę o możliwe działania niepożądane, które może powodować lek. A także o sytuacje, w których jego stosowanie jest przeciwwskazane.\nPonadto powinniśmy również przejrzeć ulotkę. Na niej pojawiają się znane działania niepożądane i porady co zrobić, jeśli wystąpią.\nWszystkie leki na rynku mogą wywoływać pewne niepożądane reakcje. Jednak zdecydowano się wprowadzić je na rynek, ponieważ korzyści wynikające z ich zastosowania przewyższają ryzyko dla zdrowia.\nReakcje niepożądanie – rodzaje\nOgólna klasyfikacja działań niepożądanych leku dzieli je na dwie grupy: reakcje przewidywalne i nieprzewidywalne.\nStanowią one 80% działań niepożądanych. Są zależne od dawki, to znaczy im wyższe dawki, tym poważniejsze działania niepożądane. Ponadto są one związane z działaniami farmakologicznymi leku, takimi jak:\nEfekt uboczny mechanizmu działania\nInterakcja z innym lekiem lub substancją\nPrzeczytaj też: Izotretynoina: zastosowanie i działanie\nReakcje te, w przeciwieństwie do poprzednich nie zależą od dawki, więc mogą rozwinąć się przy dowolnej ilości leku. Nie są one również związane z działaniami farmakologicznymi leku. Są związane z czynnikami zależnymi od pacjenta, ponieważ występują u osób o wysokiej wrażliwości immunologicznej lub podatnych na różnice genetyczne.\nWśród niepożądanych działań nieprzewidywalnych można wyróżnić:\nNietolerancja: gdy przy minimalnych dawkach nie jesteśmy w stanie tolerować leku. Na przykład niektórzy pacjenci doświadczają drgawek przy minimalnej dawce salbutamolu.\nIdiosynkrazja: są to reakcje, które są uwarunkowane genetycznie i polegają na anormalnej reakcji na lek, ponieważ u pacjenta występuje niedobór enzymu lub zaburzenia metabolizmu leku. Reakcje te są zwykle poważniejsze, ale występują u niewielkiej liczby osób.\nReakcje nadwrażliwości lub reakcje alergiczne: są to nieprawidłowe reakcje spowodowane mechanizmem odpornościowym. Na przykład alergia na penicylinę.\nReakcja pseudoalergiczna lub anafilaktoidalna: są klinicznie nie do odróżnienia od poprzednich reakcji, ale są wytwarzane przez inny mechanizm, w którym nie bierze udziału układ odpornościowy. Zostały one opisane między innymi w przypadku leków opiatowych.\nInne rodzaje reakcji niepożądanych\nOprócz tych wymienionych istnieją również inne niepożądane działania, które mogą wystąpić w leczeniu farmakologicznym. Niektóre z tych reakcji są znane jako typ C.\nPojawiają się po długotrwałym podawaniu leku i ogólnie są przewidywalne i znane. Ta grupa obejmuje uzależnienia od leków – może wystąpić w przypadku benzodiazepin – późne dyskinezy z powodu leków neuroleptycznych lub zespół Cushinga wytwarzany przez kortykosteroidy.\nReakcje typu D są rzadkie i pojawiają się po pewnym czasie po zakończeniu leczenia. Niektóre z tych reakcji to teratogeneza, czyli wady rozwojowe płodów i rakotwórczość.\nZ drugiej strony występują reakcje typu E, które występują po bardzo nagłym zaprzestaniu przyjmowania leku. Przykładem tego rodzaju działań niepożądanych jest niewydolność nadnerczy po zaprzestaniu przyjmowania kortykosteroidów, drgawki po odstawieniu leków przeciwpadaczkowych lub angina po odstawieniu beta-blokerów.\nZobacz też: Norepinefryna – co to jest i do czego służy?\nBardzo ważne jest, aby dowiedzieć się o wszystkiego leku, który zamierzamy przyjmować. Wszystkie dostępne leki mogą wywołać pewne działania niepożądane, które mogą zamienić się w niebezpieczną reakcję. Zalecamy, aby zawsze pytać lekarza i farmaceutę o instrukcje dotyczące przyjmowania leku, a także o wszelkie przeciwwskazania, jakie może on mieć.


Babilon MMA 11: Daniel Skibiński zmierzy się z mocnym Marifem Pirajewem - Sport WP SportoweFakty\nBabilon MMA 11: Daniel Skibiński zmierzy się z mocnym Marifem Pirajewem\nWaldemar Ossowski 29 Października 2019, 07:38\n20 grudnia ma odbyć się kolejna gala Babilon MMA. W walce wieczoru tego wydarzenia mistrz wagi półśredniej polskiej federacji, Daniel Skibiński ma zmierzyć się z Marifem Pirajewem.\nSkibiński to obecnie największa gwiazda organizacji Tomasza Babilońskiego. Zawodnik Ankosu Zapasy Poznań walczy w Babilon MMA od 2017 roku i zwyciężył w niej pięć pojedynków. Po wygranej z Pawłem Pawlakiem, 15 grudnia 2018 roku, na biodrach "Skiby" zawisł pas mistrzowski w wadze półśredniej.\n29-latek jest poważnym kandydatem do zasilenia szeregów UFC, zwłaszcza że zwyciężył osiem ostatnich pojedynków. 20 grudnia Polaka czeka jednak trudne zadanie, bo rywal jest od niego o wiele bardziej doświadczony i śmiało można powiedzieć, że będzie dla Daniela Skibińskiego największym wyzwaniem w dotychczasowej karierze.\nMarif Pirajew, pomimo 26 lat, już może pochwalić się znakomitym rekordem (25 wygranych, 2 porażki, 1 remis). Zawodnik z Moskwy to znakomity grappler, który ponad połowę pojedynków kończył przez poddania rywali. Jedną z dwóch porażek zadał mu w październiku 2015 roku Mateusz Gamrot na gali KSW 32 w Londynie.\nCzy Daniel Skibiński pokona Marifa Pirajewa?\nMMA. KSW 53. Trzech debiutantów w karcie walk. Duże..


Zemsta Gai - Polityka.pl\nDla Jamesa Lovelocka ekosystem jest złożonym, żywym organizmem. A tam gdzie fizjologia – jest też patologia, bo żaden żywy organizm nie jest wolny od chorób. I w tych kategoriach rozpatruje dzisiejsze kłopoty człowieka z tzw. środowiskiem naturalnym.\nSuzanne DeChillo/The New York Times/EAST NEWS\nJames Lovelock, choć ma dzisiaj 94 lata, wciąż jest aktywny.\nWspaniałe białe klify w Dover to najbardziej znany, obok królowej, piętrowych autobusów i budek telefonicznych, symbol Zjednoczonego Królestwa. Mało kto zdaje sobie jednak sprawę, że najprawdopodobniej jest to jeden z elementów ziemskiego termostatu. To pozostałość ciepłego morza, które pokrywało pod koniec okresu kredowego znaczną część kontynentu – takie osady tworzą też malownicze klify Rugii, wysp duńskich, a także strome brzegi Wisły w okolicach Kazimierza.\nWspaniałe białe klify w Dover to najbardziej znany, obok królowej, piętrowych autobusów i budek telefonicznych, symbol Zjednoczonego Królestwa. Mało kto zdaje sobie jednak sprawę, że najprawdopodobniej jest to jeden z elementów ziemskiego termostatu. To pozostałość ciepłego morza, które pokrywało pod koniec okresu kredowego znaczną część kontynentu – takie osady tworzą też malownicze klify Rugii, wysp duńskich, a także strome brzegi Wisły w okolicach Kazimierza. Wszystkie te skały są zbudowane z niemal czystego chemicznie wapienia – czy raczej kredy piszącej, która jest w całości zbudowana z pancerzyków morskiego planktonu, głównie mikroskopijnych glonów zwanych kokolitami i nieco większych od nich otwornic. Kreda pisząca (CaCO3) jest bardzo prostym związkiem chemicznym, będącym kombinacją dwóch jeszcze prostszych substancji: dwutlenku węgla (CO2) i tlenku wapnia (CaO). Jony wapniowe pochodzą z wody morskiej, ale dwutlenek węgla to po prostu nadwyżka tego gazu cieplarnianego wychwycona przez glony z atmosfery i złożona pod postacią skały na dnie oceanu. Bez tego transferu CO2 pozostałby w powietrzu, podgrzewając i tak już bardzo gorącą w tym czasie planetę. W istocie wszystkie wapienie na Ziemi, nie tylko kreda, powstały w podobny sposób – jako produkt uboczny działalności żywych organizmów: bakterii, glonów, roślin i zwierząt; Wielka Rafa Koralowa, widoczna gołym okiem z Księżyca, jest dobrym tego przykładem. Wszystkie one przyczyniły się do chłodzenia planety. W tym sensie można je traktować jako wspólny, złożony element wielkiego termostatu. Jeden z wielu zresztą – paliwa kopalne to także przetworzone przez życie cząsteczki CO2, zmagazynowane w skałach w postaci substancji, które na ziemski klimat nie mają już wpływu. Gdyby jednak nagle je uwolnić z powrotem do atmosfery (np. spalając paliwa kopalne i produkując cement z wapieni), Ziemia stałaby się planetą nieznośnie gorącą. Jak Wenus – gdzie nie ma nikogo, kto by się o takie usuwanie dwutlenku węgla troszczył. Hipoteza Gai Fakt, że obdarzona życiem Ziemia może mieć inną atmosferę (a nawet litosferę) niż taka sama planeta, na której życie nie powstało, jest zastanawiający. A jeśli zdamy sobie sprawę, że te wywołane przez żywe organizmy zmiany mogły wręcz umożliwić biosferze istnienie i trwanie, wówczas w zupełnie nowy sposób przyjdzie nam spojrzeć na naszą planetę i naszą – życia – na niej rolę. W końcu zawsze uczyliśmy się w szkole, że to życie w ciągu swej historii przystosowywało się do zastanego, abiotycznego środowiska, a nie, że samo je stwarzało. Stąd już tylko krok do twierdzenia, że życie nie tylko wpływało w ciągu dziejów na funkcjonowanie naszej planety, ale też że wpływ ten był dla samego życia korzystny, o ile nie celowy. W końcu każdy termostat został nastawiony na osiąganie pewnego z góry założonego celu. Ale kto i jak miałby nastawić ziemski odpowiednik tego urządzenia? Z takich i podobnych obserwacji, choć drogą krętą i zawiłą, narodziła się w końcu lat 60. XX w. hipoteza Gai – żywej Ziemi troszczącej się o wszystkie swoje dzieci, czyli biosferę. Była to wówczas koncepcja tak nowatorska i niespodziewana, że wzbudziła najbardziej skrajne reakcje, od mistycznych uniesień wśród zwolenników modnego wtedy ruchu New Age i rosnącego w siłę nurtu ekologistów po zdecydowane potępienia ze strony niechętnego wszelkim mistycyzmom naukowego mainstreamu. Dziś, po 40 latach, samo pojęcie Gai uległo głębokim przemianom i nie wzbudza już takich emocji. Ojcem hipotezy Gai jest James Lovelock, obecnie 94-letni, lecz wciąż bardzo aktywny i twórczy chemik, wynalazca i naukowiec, który niemal całe zawodowe życie spędził w prywatnym laboratorium Coombe Mill, mieszczącym się w starym młynie wodnym na rzece Carey, pośród lasów i dzikich angielskich wrzosowisk Devonshire. Ale zanim osiadł w tej głuszy, Lovelock pracował dla największych światowych instytucji, w tym dla Hewlett-Packarda i – przede wszystkim – dla należącego do NASA Jet Propulsion Laboratory. Tam, w laboratorium Normana Horowitza, brał udział w pracach nad metodami wykrywania życia na innych planetach. To one doprowadziły go do nowego spojrzenia na relacje życia i jego abiotycznego środowiska. Za pierwszy krok w kierunku hipotezy Gai uznać można prace Lovelocka nad skonstruowaniem superczułej aparatury do pomiaru zawartości śladowych ilości gazów w atmosferze, tzw. detektora wychwytu elektronów, który powstał ostatecznie w 1957 r. i do dziś jest z powodzeniem wykorzystywany. Przełomowe znaczenie miało wykrycie przez Lovelocka obecności w powietrzu takich gazów, jak freony (CFC), które powstają wyłącznie w wyniku działalności człowieka, a które zaobserwował nie tylko nad krajami uprzemysłowionymi, ale także np. nad Antarktydą. By to stwierdzić, sam sfinansował swój udział w ekspedycji na statku „Shackleton” w 1972 r. Wkrótce zaowocowało to wielką debatą nad wpływem człowieka na powstawanie tzw. dziury ozonowej, gdy zainspirowani tymi doniesieniami badacze Sherwood Rowland i Mario Molina wystąpili z tezą o niszczeniu przez freony warstwy ozonowej i gdy taką dziurę – właśnie nad Antarktydą – udało się odnaleźć. Rowland, Molina oraz Paul Crutzen dostali za to w 1995 r. Nagrodę Nobla, a debata nad znaczeniem i zagrożeniem ze strony tej dziury toczy się do dziś. Sukces detektora i dokonane dzięki niemu odkrycia stanowiły dla Lovelocka przepustkę do NASA, która potrzebowała kogoś takiego w pracach nad wysłaniem sondy do poszukiwania marsjańskiego życia. Był to czas przygotowań do misji lądowników „Viking”, a możliwość odnalezienia nieznanych form życia kosmicznego pobudzała wyobraźnię milionów ludzi. Kto mógł się spodziewać, że Lovelock, już w Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie, uzna całe to przedsięwzięcie za zbyteczne? „Gdy duża organizacja mierzy się z dużym problemem – powołuje ekspertów, i tak właśnie NASA postąpiła. To rozsądna procedura, gdy chce się zbudować lepszą rakietę. Ale gdy celem jest odkrycie życia na Marsie, to problemem są sami eksperci, bo ich nie ma” – napisał potem Lovelock, nawiązując do kłopotów, jakie wynikły dla NASA z tej współpracy. Tajemnica homeostazy Analizując za pomocą swojego nowego wynalazku skład ziemskiej atmosfery, Lovelock zwrócił uwagę na współwystępowanie w niej gazów, których obecność w normalnych warunkach powinna się wykluczać – w szczególności wolnego tlenu i metanu. Te gazy bowiem wchodzą ze sobą w gwałtowną reakcję – metan „spala się” do dwutlenku węgla, co prowadzi do powstania stabilnej, chemicznie neutralnej mieszanki. A jednak oba stanowią nieodłączny element ziemskiej atmosfery od setek milionów lat (co Lovelock przyrównał do zgodnego przebywania lisów i królików w jednej klatce); jest to nie tylko chemiczną anomalią, ale i wyróżnikiem Ziemi wśród wszystkich znanych nam planet. Zarówno wolny tlen, jak i metan mają na Ziemi pochodzenie biologiczne: tlen produkują w drodze fotosyntezy rośliny i sinice, metan wytwarzany jest przez bakterie metanowe, a także krowy i termity – z pomocą rezydujących w ich jelitach mikroorganizmów. Można więc powiedzieć, że Wenus i Mars mają atmosfery naturalne i chemicznie stabilne, a Ziemia – sztuczną, bo zmienioną przez działalność żywych organizmów oraz w stanie skrajnej chemicznej nierównowagi. Wystarczy porównać faktyczny skład ziemskiej atmosfery z tym, jaki – zdaniem Lovelocka – powinien być na takiej samej planecie, tylko pozbawionej życia, by przekonać się, jak wielką pracę wykonały żywe organizmy w ciągu miliardów lat swej historii. I tak zawartość dwutlenku węgla wynosi dziś 0,03 proc. zamiast grubo ponad 90 proc., tlenu 21 proc. zamiast 0 proc., azotu 79 proc. zamiast 2 proc. Przy czym zmiany te, choć przez nikogo nieplanowane, okazały się dla życia niezwykle korzystne, tak że w naszej atmosferze widzieć można nie tylko produkt uboczny działania żywych organizmów, ale też – jak napisał Lovelock – „biologiczną konstrukcję, nie tyle żywą, co przez życie stworzoną dla zapewnienia określonego środowiska, coś jak futro kota, upierzenie ptaka lub »papierowe« gniazda os”. Pisząc o swych dyskusjach z kolegami z NASA nad sposobami szukania życia pozaziemskiego, Lovelock przytacza (zapewne trochę podkolorowaną) anegdotkę: „Oni rozumowali tak: Mars jest pustynną planetą, na pustyni żyją wielbłądy, a gdzie są wielbłądy, jest też dużo pcheł. Musimy więc wysłać tam pułapki na pchły i zobaczyć, czy coś do nich wpadnie”. Lovelock uważał to za absurd. Jeśli życie na Marsie istnieje, to jest – jak na Ziemi – zjawiskiem globalnym, a więc i globalnie wpływającym na środowisko, w szczególności na atmosferę. Dlatego zamiast poszukiwać żywych organizmów bezpośrednio na jego powierzchni, lepiej byłoby, i znacznie taniej, analizować docierające do Ziemi widmo marsjańskiej atmosfery, by sprawdzić, czy nie ma w nim śladów chemicznej niestabilności. Nie była to jednak popularna idea. Cała fascynacja misją marsjańską polegała właśnie na możliwości bezpośredniego kontaktu z nieznanym życiem pozaziemskim, a przez życie rozumiemy zwykle indywidualne organizmy (pchły właśnie czy może raczej mikroby – gdyż pułapki na pchły zastąpiono w końcu detektorami mikroustrojów i aparaturą przeznaczoną do szukania biogennych składników marsjańskiej gleby) niż bezosobowe sygnały odbierane z odległości. A te sygnały, zdaniem Lovelocka, były jednoznaczne: atmosfera Marsa, złożona głównie z dwutlenku węgla (95 proc.) i azotu (2,7 proc.) z niewielką domieszką argonu, a za to bez wolnego tlenu i metanu, nie stwarzała nadziei na znalezienie jakiegokolwiek życia. Podczas swej współpracy z NASA Lovelock nabrał przekonania, że Ziemia jest planetą wyjątkową, że tę swoją wyjątkowość zawdzięcza istnieniu życia i że ów wpływ życia przejawia się w zapewnieniu Ziemi stabilności warunków, które – w przeciwnym wypadku – nie miałyby szans zaistnieć. I że są to takie właśnie warunki, jakie życiu jako całości najbardziej odpowiadają. Do najważniejszych należą: • utrzymywanie się stałej temperatury na powierzchni planety w optymalnym dla większości żywych organizmów zakresie 0–40 st. C, mimo ciągłego wzrostu temperatury na Słońcu (o 25–30 proc.) w czasie całej historii Ziemi; • stałe zasolenie wód oceanicznych na poziomie zbliżonym do ok. 3,5 proc., a więc w pobliżu górnej granicy tolerancji większości morskich organizmów (ok. 5–6 proc.). To zasolenie utrzymuje się od setek milionów lat na zbliżonym poziomie, mimo ciągłego spłukiwania soli z lądów do oceanów; • stabilizacja zawartości tlenu w atmosferze na poziomie ok. 21 proc., tuż poniżej granicy (ok. 25 proc.) samozapłonów lasów; • powstanie i utrzymywanie się warstwy ozonowej, chroniącej powierzchnię Ziemi przed zabójczym dla życia promieniowaniem UV; • stała obecność niewielkiej domieszki amoniaku w atmosferze, koniecznego do zobojętniania silnych kwasów (siarkowego i azotowego) powstających w naturalny sposób, np. podczas wyładowań elektrycznych. Takie utrzymywanie się stabilności układu (homeostazy), pomimo działania zewnętrznych sił, które mogą go z tego stanu wytrącić, możliwe jest tylko dzięki istnieniu sprzężeń zwrotnych, dodatnich i ujemnych, tak jak to dzieje się u organizmów stałocieplnych, których warunki wewnętrzne również odbiegają znacząco od warunków otoczenia. A jeśli tak, to może ogół żywych organizmów zachowuje się jak swoisty superorganizm – Gaja właśnie – gdzie pewne kluczowe parametry zostały ustawione na utrzymywanie stałych wartości? Matka i krytycy Pierwsza wzmianka o Gai ukazała się w 1971 r. w czasopiśmie „Atmospheric Environment”, w postaci jednostronicowej (!) notki zatytułowanej „Gaia as Seen Through the Atmosphere” i odnoszącej się tylko do nietypowego charakteru ziemskiej atmosfery. Mało kogo wówczas zdołała przekonać, do niewielu zresztą dotarła. Znalazł się jednak ktoś, kto koncepcję Gai przyjął entuzjastycznie i był to dla Lovelocka zwolennik wyjątkowy – Lynn Margulis, znana już wówczas jako twórczyni jednej z najciekawszych koncepcji biologicznych XX w., tzw. seryjnej endosymbiozy. Według niej, organelle komórkowe, takie jak chloroplasty i mitochondria, to potomkowie dawnych wolno żyjących bakterii, wcielonych w obręb naszych organizmów, które w ten sposób stały się poniekąd konglomeratem różnych, żyjących w głębokiej symbiozie, partnerów. To symbioza stworzyła wyższe, eukariotyczne organizmy i symbioza jest – zdaniem Margulis – jednym z najważniejszych procesów prowadzących w ewolucji do powstawania innowacji. Ten fakt, jej zdaniem, umykał uwadze Karola Darwina, widzącego w ewolucji tylko arenę walki wszystkich ze wszystkimi. Margulis stała się szybko kimś w rodzaju matki hipotezy Gai, gorącą orędowniczką tezy, że w naszej biosferze, rozumianej jako suma wszystkich organizmów, znaleźć można przejawy symbiozy na skalę planetarną. Te tezy rozwinęła w książce pod znamiennym tytułem „Symbiotyczna planeta” (1999, po polsku CiS 2000). W 1979 r. Lovelock gotową już hipotezę Gai przedstawił światu w postaci książki „Gaia. A New look at life on Earth”. Pisał w niej o biosferze jako swoistej maszynie homeostatycznej przetwarzającej w swym globalnym ciele napływające z zewnątrz informacje i dostosowującej swe zachowania w ten sposób, by oddziaływać moderująco na ewentualne niekorzystne zmiany zewnętrznego środowiska. Tylko życie bowiem wprowadzać może i podtrzymywać stan permanentnej niestabilności – jak pisze Lovelock: zamki z piasku na wszystkich plażach świata znikłyby w ciągu jednego dnia, gdyby nie było dzieci, które je wciąż na nowo budują. Wolny tlen i metan też znikłyby z atmosfery, gdyby ich życie wciąż na nowo nie tworzyło. Właściwie cała hipoteza Gai to poszukiwanie szlaków sprzężeń zwrotnych na styku życia i jego abiotycznego środowiska. Koncepcja Gai spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem w środowiskach obrońców przyrody i wszelkich ruchów ekologicznych (jeden z najważniejszych z nich w Polsce, Klub Gaja, z powodzeniem działa do dziś), ale też została poddana druzgocącej krytyce ze strony wielu przedstawicieli nauk przyrodniczych, zwłaszcza ewolucjonistów i geologów. Do największych należeli Richard Dawkins i Stephen Jay Gould. Zarzucali jej, że jest bardziej metaforą niż koncepcją naukową; że odwołuje się do emocji, a nie rozumu; że jest niezgodna z darwinizmem; że zakłada kooperację gatunków w celu osiągania wspólnych celów, a więc teleologię; że wymaga od życia planowania i przewidywania przyszłości w świecie rządzącym się egoistycznym interesem jednostek, a może tylko ich genów. Sam Lovelock nie ułatwił sobie zadania, poświęcając w następnej swej książce, „The Ages of Gaia”, cały długi rozdział sprawom religii: „Dla mnie Gaja jest koncepcją zarówno religijną, jak i naukową”. Ciekawego argumentu użył Dawkins. By ziemski superorganizm mógł żyć naprawdę i ewoluować, potrzebna jest selekcja, a więc i reprodukcja zachowująca przy życiu lepiej, a eliminująca gorzej przystosowanych. Tak działa darwinowska ewolucja, a tej Lovelock nigdy nie kwestionował. Gdyby zgodzić się z logiką Lovelocka – pisał Dawkins w książce „Fenotyp rozszerzony” – wówczas przyjąć by trzeba, że kosmos jest cmentarzyskiem wymarłych, odrzuconych przez kosmiczny dobór naturalny biosfer. A więc świat musiałby być pełen mniej lub bardziej zaawansowanych Gai i pełen eks-Gai, które przestały istnieć, a wszystkie one musiałyby pochodzić od wspólnych przodków i mieć – przez implikację – zdolność do rozrodu. Lecz wszystkie te twierdzenia są przecież absurdalne, więc i hipoteza Gai opiera się na absurdzie. Na ten argument odpowiedział Dorion Sagan, syn Carla Sagana i Lynn Margulis, w książce „Biospheres” (1990), gdzie rozwija tezę, że Ziemia wchodzi dopiero w okres zbliżony do reprodukcyjnego, w którym „pączkowanie” biosfery stało się możliwe, a nawet poniekąd konieczne. Budowa „drugiej biosfery” na piaskach Arizony, futurystycznego i prawie zamkniętego systemu imitującego działanie „pierwszej biosfery”, jest takim właśnie zaczątkowym pączkiem – jej logicznym następstwem będzie przygotowanie do zasiedlenia bliższych planet Układu Słonecznego w procesie ich ekologicznej transformacji, czyli tzw. terraformingu. Ów niezwykły pomysł terraformingu też jest autorstwa Lovelocka, który wraz z Michaelem Allabym napisał o tym książkę „Greening of Mars” (1985 r.). Temat okazał się tak nośny i intrygujący, że w ciągu pierwszego roku od wydania książki odbyły się trzy konferencje naukowe poświęcone temu zagadnieniu. Świat Stokrotek W odpowiedzi na zarzut niedarwinowskiego charakteru Gai Lovelock wymyślił wraz z Andrew Watsonem jeszcze jedną metaforę – Daisyworld, Świat Stokrotek. Pozwoliła ona wykazać, że Gaja nie musi być teleologiczna, i skłoniła rosnącą z czasem grupę uczonych do przychylniejszego spojrzenia na tę niekonwencjonalną hipotezę. Stokrotki to małe kwiatki o zmiennym zabarwieniu, od białego do czarnego, tworzące nieraz kwietne kobierce. Wyobraźmy sobie, że Ziemia zasiedlona jest przez jeden tylko gatunek organizmów – stokrotki właśnie. Gdy ich dywan jest biały, znaczna część promieniowania słonecznego odbijana jest w przestrzeń – albedo planety jest duże. Gdy dywan zmienia kolejne odcienie szarości,


Pociągi Paryż – Warszawa: tanie bilety | Omio\nBilety kolejowe, rozkład jazdy PKP Paryż – Warszawa\nNajtańsze połączenia kolejowe z miejscowości Paryż do miejscowości Warszawa\n09:04Paris Est27godz.55 12:59Warszawa Centralna\nRozkład jazdy Paryż – Warszawa\nNajszybsze połączenia kolejowe z miejscowości Paryż do miejscowości Warszawa\n1d 3 godz. 55 min\nTrudno jest dostać się z miejscowości Paryż do miejscowości Warszawa bez co najmniej 3 przesiadki.\nPorady w podróży: Pociągi z Paryż do Warszawa\nPodróżuj do Warszawa pociągiem w prosty sposób. Bez względu na to, czy szukasz czegoś szybko, tanio, czy masz zupełnie inne potrzeby, nasi eksperci ds. podróży zebrali wszystkie informacje, by móc wybrać najlepszą opcję podróży z Paryż do Warszawa.\nIle km trzeba pokonać na trasie Warszawa - Paryż, wybierając podróż pocigiem?\nPlanując przejechanie trasy Paryż - Warszawa i wybierając podróż pocigiem, pokonasz dystans wynoszący około 1366 km.\nIle mniej więcej poświęcę na podróż pocigiem na trasie Paryż - Warszawa?\nWarto wiedzieć, ile czasu trzeba poświęcić na podróż. Średnio na pokonanie trasy Paryż - Warszawa, wybierając poci¹g, przeznaczysz 27 h 55 min, jednak pokonanie tego odcinka może trwać dłużej w weekendy lub święta. Na Omio znajdziesz tanie bilety na poci¹g na trasie Paryż - Warszawa.\nJaki przewoźnik oferuje bilety na poci¹g na trasie Paryż - Warszawa?\nJeśli szukasz tanich biletów na poci¹gi na trasie Paryż - Warszawa, zapoznaj się z ofertą połączeń, jaką dysponują Deutsche Bahn with connection lub Deutsche Bahn i sprawnie dostań się na miejsce podróży, jakim jest Warszawa. Warto też sprawdzić opcje, jakie oferują inni na trasie Paryż - Warszawa i porównać różnice pomiędzy połączeniami.\nPodczas kolejnego wyjazdu planuję wybrać poci¹g jako środek transportu, aby pokonać odległość Paryż - Warszawa. Jakie są najbardziej popularne miejsca w pobliżu miasta Warszawa, które również warto odwiedzić?\nCzy trasę Paryż - Warszawa mogę pokonać pocigiem zamiast samochodem?\nNawet jeśli nie masz samochodu, możesz z łatwością podróżować na trasie Paryż - Warszawa. Na Omio znajdziesz najlepsze połączenia Paryż - Warszawa, jeśli jako środek transportu wybierzesz poci¹g. Porównasz różne opcje i wybierzesz idealną dla siebie. Dzięki aplikacji Omio będziesz mieć wszystkie bilety w jednym miejscu i cieszyć się płynną podróżą.\nPociągi Paryż – Warszawa: sprawdź dodatkowe informacje!\nPowrotna podróż pociągiem Paryż – Warszawa\nStrona głównaPociągiPociągi WarszawaBilety kolejowe, rozkład jazdy PKP Paryż – Warszawa