Zakochani w słowach: 2015\nZBRODNIA NIEDOSKONAŁA - K. Bonda, B. Lach\nKsiążka "Zbrodnia niedoskonała" postała dzięki współpracy Katarzyny Bondy - autorki wielu bestsellerowych powieści kryminalnych z Bogdanem Lachem - emerytowanym podinspektorem policji, który pracował w zakładach karnych oraz w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Katowicach. Jest jednym z najlepszych polskich profilerów. Uczestniczył w profilowaniu ponad 400 różnych przestępstw. To właśnie profilowanie oraz osoba profilera stały się tematem tej książki.\nKim jest profiler? Tym obco brzmiącym słowem, pochodzącym z języka angielskiego, określa się psychologa policyjnego, który zajmuje się tworzeniem psychologicznego portrety nieznanego sprawcy, tzw. profilu.\nK. Bonda i B. Lach poszukują odpowiedzi na pytanie: "Czy istnieje zbrodnia doskonała?" Dzięki doskonale dobranym przykładom udowadniają, że nie istnieje. Są tylko nieskutecznie działające organy ścigania, popełniający błędy policjanci, prokuratorzy, a nawet sędziowie oraz źle zabezpieczone dowody. Zdaniem autorów każda, nawet najbardziej zawiła sprawa ma szansę na finał w sądzie, jeśli do jej rozwiązania zaangażuje się profilera.\nKsiążka jest bardzo ciekawie podzielona. Początkowo mamy trochę historii i faktów o zawodzie profilera. Poznajemy zagranicznych mistrzów profilowania i dowiadujemy się, jak rozwijało się ono na gruncie polskim. Potem autorzy zaskakują nas zagadką kryminalną, którą mamy sami rozwiązać. Aby ułatwić nam stworzenie profilu zabójcy, w kolejnej części przedstawiają kilka spraw spraw, podzielonych tematycznie ze względu na motyw wiodący: motyw, seksualny, motyw zemsty, poczucie winy i krzywdy, motyw emocjonalny, motyw urojeniowy, motyw rabunkowy, sprawcy pedofilii oraz podpalacze. Jako przykłady posłużyły im największe sprawy kryminalne ostatnich lat. Na koniec mamy oczywiście rozwiązanie zagadki zabójstwa Ewy Bełdowskiej.\nKatarzyna Bonda we wstępie do książki pisze: "Zbrodnia niedoskonała" to pierwsza pozycja nienaukowa w języku polskim oparta na autentycznych sprawach. Wszystkie elementy związane ze sposobem "dojścia" do przestępcy są prawdziwe. Jednak ze względu na dobro ofiar, świadków i rodzin zamordowanych w niektórych sprawach zmieniliśmy personalia i okoliczności opisywanych zbrodni. Pozostałe - zakończone prawomocnymi wyrokami - są prawdziwe.\nAutorka opisuje kryminalne zagadki rzetelnie i bez emocji. Zachowuje zawodowy dystans, ale wie, jak zaciekawić czytelnika. Udaje jej się wzbudzić nasz autentyczny podziw dla pracy profilera - człowieka, który potrafi wyciągać wnioski z często niewiele znaczących szczegółów. Książkę czyta się bardzo szybko. Jest napisana prostym i przystępnym dla każdego czytelnika językiem. Polecam w szczególności fanom kryminałów.\nAutor: Martyna Kubacka o 00:33 Brak komentarzy:\nAutorkę książki "Miles" poznałam osobiście na krakowskich Targach Książki. To bardzo sympatyczna, skromna i mądra szesnastolatka, uczennica Liceum Ogólnokształcącego im. Fryderyka Chopina w Sochaczewie. Wolne chwile spędza na czytaniu, pisaniu i recenzowaniu książek. Lubi rozmyślać o górach i słuchać muzyki. Prowadzi również Łaciatego Bloga Książkowego:\nByłam bardzo, bardzo, bardzo ciekawa jej debiutu i muszę przyznać, że nie spodziewałam się, że aż tak bardzo mnie zaskoczy.\nJeśli trzymasz w dłoni ten egzemplarz, to znaczy, że moje serce zostało już podzielone na części i jedna z nich trafiła właśnie do Ciebie, gdziekolwiek teraz jesteś i cokolwiek dzieje się w Twoim życiu. Mam nadzieję, że zaopiekujesz się otrzymanym kawałkiem.\nZaraz po przeczytaniu tego króciutkiego wstępu pomyślałam, że czeka mnie przygoda z książką napisaną przez bardzo wrażliwą autorkę, znacznie dojrzalszą niż wskazuje na to metryka. Czy się nie pomyliłam? O tym dalej :) Najpierw króciutko o fabule "Miles".\nMillie to dziewczyna wychowana w dobrym, kochającym się domu, w którym wszystkie sprawy rodzinne kręcą się wokół politycznej kariery jej ojca. Bycie córką człowieka, który lada moment może zostać prezydentem USA nie jest łatwe i nie pozwala jej wtopić się w tłum. Często słyszy przytyki na swój temat ze strony szkolnych kolegów, którzy złośliwie nazywają ją "królową" lub "gwiazdą". W znalezieniu przyjaciół nie pomaga również fakt, że Millie z nikim się nie spotyka, nie ubiera zgodnie z najmodniejszymi trendami, a w dodatku interesuje się astronomią, co wiele osób uważa za co najmniej dziwne.\nŻycie nastolatki zmienia się o 180 stopni, gdy odkrywa, że w ciągu jednej nocy urosła kilkanaście centymetrów, jej włosy zaczynają lśnić niczym złoto, oczy zmieniają swoją barwę, a temperatura ciała gwałtowanie się podnosi. Z pomocą przychodzi równie tajemniczy, co przystojny kolega z równoległej klasy, Aries. Szybko okazuje się, że to postać z innego świata, do którego należy również Millie. Los tej dwójki jest już z góry przesądzony, a dni ich pobytu na ziemi policzone. Próbują wykorzystać dany im czas, aby wspólnie poradzić sobie z metamorfozą. Nie wolno im jednak złamać przy tym pewnych zasad, co wcale nie będzie łatwe.\nBrawa dla autorki za oryginalny pomysł i naprawdę solidnie przemyślaną fabułę. Kolejny plus za dobrą kreację bohaterów i świetnie przedstawione problemy, z którymi musi borykać się dziecko znanej osobistości. Zachowanie Millie jest jak najbardziej autentyczne, dzięki czemu postać wydaje się prawdziwa i nieprzekombinowana. Dziewczyna jest mądra, zaradna, wie, jak walczyć o swoje i potrafi odpyskować, kiedy uważa, że ktoś na to zasłużył:\nGwiazdy są tylko na niebie, na ziemi się ludzie, małe istoty, które niewiele mogą i zabijają się o to, kto na jakim stołku usiądzie.\nTo właśnie te mądre przemyślenia nastoletniej autorki, wtrącone gdzieś między wierszami opowiadanej historii sprawiły, że książka zaskoczyła mnie i nabrała dla mnie wartości szczególnej. Zapisałam sobie nawet kilka cytatów, które szczególnie mi się spodobały:\n* Miłość nie potrzebuje wiele czasu na to, żeby się pojawić, potrzebuje czasu na trwanie.\n* Miłość to najsłodsze uczucie na świecie. Łamię, łączy i stwarza. Jest trwała i zdradliwa, ale prawdziwa. Szczęśliwi ci, co mogą się nie cieszyć.\nPo lekturze "Miles" mogę śmiało stwierdzić, że Milena Wiktoria Jaworska to prawdziwa perełka wśród najmłodszych twórców rodzimej literatury. Ma potencjał oraz ogromny talent, którego nie można zmarnować. Operuje plastycznym, barwnym językiem, którego sztucznie i na siłę nie przyozdabia, co ja akurat bardzo cenię. Potrafi zainteresować czytelnika i mimo pewnych oczywistych posunięć, utrzymuje jego ciekawość do ostatniej strony lektury. Mało tego, zakończenie "Miles" sprawia, że natychmiast chcemy sięgnąć po kontynuację tej powieści.\nNajważniejsze jest jednak to, że młodziutka Milena ma dobre serducho i wrażliwą duszę, o czym świadczą chociażby szczere podziękowania na końcu książki. Posiada również fantastyczną wyobraźnię, której można jej tylko pozazdrościć, i ogromną odwagę, by pokazać ją światu.\nAutor: Martyna Kubacka o 05:49 Brak komentarzy:\nPoznajcie Hankę - kobietę po czterdziestce, posiadającą ładne mieszkanie, spory zapas gotówki na koncie, dobrze prosperujące biuro podróży i kilka oddanych przyjaciółek, które zawsze chętnie służą jej swoim radami i wsparciem. Czego chcieć więcej? Oczywiście mężczyzny! Hanka wciąż szuka ideału, który spełniłby jej największe marzenie o posiadaniu rodziny.\nPrzez ostatnich dwadzieścia lat apetyczna, urokliwa i zamożna Hanka notorycznie wychodziła za mąż. Mniej więcej co pół roku obdzwaniała wszystkie swoje przyjaciółki i oznajmiała, że teraz to już na pewno ten. Że nie leci na jej forsę, że w łóżku jest OK i że jeśli tylko zgolić mu wąsy, będzie super (...) Mijało kilka tygodni i Hanka telefonowała z informacją, że facet jest palantem lub okazał się żonaty. I że należy o nim jak najszybciej zapomnieć.\nPierwszy, dość długi (około 100 stron), rozdział książki pozwala nam zapoznać się z historią nieudanych związków Hanki. Pod koniec tej części powieści Hanka poznaje przez Internet Jacka - Polaka "po przejściach", który od dwudziestu lat mieszka w Stanach Zjednoczonych. Hanka jest nim oczarowana i oczywiście natychmiast stwierdza, że to "ten jedyny". Bez wahania, nie słuchając ostrzeżeń przyjaciółek, porzuca swoje poukładane życie w Polsce i wyjeżdża do USA, by tam zacząć nowe życie i założyć rodzinę.\nKolejne dwie części tej historii prezentują nam historię związku Hanki i Jacka. Sielanka trwa zaledwie chwilę i szybko pojawiają się pierwsze rysy w idealnym wizerunku ukochanego. Dochodzi do pierwszych sprzeczek i nieporozumień. Relacje między bohaterami pogarsza pojawienie się w ich mieszkaniu matki Jacka, która zupełnie nie akceptuje Hanki. Czy związek tej dwójki samotnych ludzi ma szansę na przetrwanie? Czy mimo trudnych doświadczeń z przeszłości Jacek i Hanka będą potrafili dać sobie szczęście? Zachęcam Was do lektury :)\nMimo, że w powieści "Notoryczna panna młoda" opisy zdecydowanie górują nad dialogami, to książkę czyta się naprawdę szybko. Autorce udało się świetnie wykreować główna bohaterkę, która jest postacią jak najbardziej realną, nie pozbawioną wad i próbującą na swój własny sposób odnaleźć szczęście. Czy jej się to uda? Tego już Wam nie zdradzę.\nHistoria Hanki i jej obsesyjnego pragnienia posiadania rodziny jest nie tylko niezwykle wciągająca i świetnie dopracowana, ale również skłania do wielu przemyśleń. Podczas lektury zastanawiamy się, jak wiele same mogłybyśmy poświęcić w celu realizacji własnych marzeń. Uzmysławiamy sobie również, że w drodze do ich spełnienia nie można tracić rozumu i trzeba wiedzieć, że czasami lepiej powiedzieć "stop", aby nie zapłacić słono za błędne decyzje, ufność i zaślepienie.\nNOTARYCZNA PANNA MŁODA na portalu lubimyczytac.pl\nAutor: Martyna Kubacka o 14:41 Brak komentarzy:\nAleks i Amelia pochodzą z dwóch kompletnie odmiennych światów. On ma dwadzieścia lat i jest skinheadem, członkiem bractwa, posiadającym swoje ideały oraz poglądy. Nie straszne mu burdy, bijatyki i pogrom wszystkich, których nie można zakwalifikować do rasy „białej”.\n(…) miałem swoje towarzystwo, gdzie mogłem być sobą, gdzie wszyscy wyglądaliśmy podobnie i nie wzbudzaliśmy sensacji swoimi ogolonymi głowami, glanami z białymi belami, flyersami i czerwonymi szelkami. Tak, byłem skinem NS, czyli narodowym socjalistą, i byłem z tego kurewsko dumny. To była moja rodzina, bo moja własna nie zasługiwała na to miano.\nAmelia to osiemnastoletnia licealistka z dobrego domu, która próbuje uporać się z pewnym tragicznym wydarzeniem z przeszłości. Po szkole udziela dzieciom lekcji gry na gitarze.\nAleks i Amelia poznają się już w przedszkolu, kiedy to chłopiec staje się wybawcą dręczonej dziewczynki. Kilkanaście lat późnie ich drogi ponownie się przecinają i ponownie Aleks ratuje osaczoną przez Cyganów Amelię. Od tej chwili ich życie zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. Uczucie przychodzi nagle i wybucha z ogromną siłą. Bohaterowie łakną kontaktu ze sobą, okłamują rodziców, wyczekują wspólnych spotkań i pragną być razem, mimo, że posiadają odmienne poglądy i nie potrafią porozumieć się w kilku kwestiach.\nAleks jest szczery wobec dziewczyny. Od razu przedstawia jej swój światopogląd i pokazuje, jak bardzo jest zżyty z grupą, do której należy. Ona ukrywa przed nim własne pochodzenie, ponieważ wie, że kiedy tylko wyjawi prawdę, zostanie natychmiast odtrącona i utraci na zawsze miłość swojego życia. Czy związek tej dwójki ma jakiekolwiek szanse na przetrwanie? Co zrobi Aleks, gdy odkryje sekret Amelii? Kto kogo skarze na ból? Zapraszam Was do lektury i obiecuję, że naprawdę warto przeczytać tę książkę.\nPodam Wam kilka powodów J\n1. „Skazani na ból” to doskonały przykład tego, że polska powieść New Adult niczym nie odbiega od zagranicznych pozycji z tego gatunku, a jeśli mam być szczerą, to uważam, że od wielu z nich jest dużo lepsza.\n2. „Skazani na ból” to książka o miłości ponad podziałami, która nie tylko wyciśnie łzy z Waszych oczu, zmiażdży serce i rozstroi emocjonalnie, ale przede wszystkim skłoni do przemyśleń i do spojrzenia na pewne sprawy z zupełnie innej perspektywy.\n3. „Skazani na ból” to książka przemyślana od początku do końca, do której autorka świetnie się przygotowała. Wnikliwie zbadała środowisko skinheadów, o czym świadczą zamieszczone na końcu ankiety, i w znakomity sposób przedstawiła czytelnikom ich styl, poglądy oraz zwyczaje.\n4. Bohaterowie powieści „Skazani na ból” są doskonale wykreowani. Zarówno Aleks i Amelia mają swoje wady i zalety. Są tak realni, że podczas lektury wydaje nam się, że czytamy opowieść o osobach żyjących gdzieś blisko nas. Ta dwójka młodych ludzi boryka się z problemami, którym często muszą stawiać czoła ludzie wchodzący w dorosłość: poszukiwanie własnej tożsamości, chęć przynależenia do grupy i poczucia akceptacji oraz solidarności, zmaganie się z tragediami rodzinnymi, odkrycie nowych uczuć i emocji oraz zatracenie w wybuchającej niczym wulkan namiętności.\n5. "Skazani na ból" to książka, od której nie będzie w stanie się oderwać. Jej olbrzymimi plusem jest dwutorowa narracja, prezentująca wydarzenia zarówno z perspektywy Aleksa jak i Amelii. Dzięki temu poznajemy lepiej bohaterów, ich emocje, poglądy, obawy i przemyślenia.\nA w tym wszystkim paradoksalne było to, że jednak potrafiłem kochać. To było dla mnie niepojęte. Jak gnojek nienauczony miłości mógł pokochać tak mocno? Tak prawdziwie? I już na zawsze? Bo tego, że moja miłość do Amelii będzie trwała wiecznie, byłem więcej niż pewien. Moje uczucie do tej dziewczyny było tak stałe i mocne, jak ból, który przeżywałem każdego pieprzonego dnia i każdej cholernej nocy przez ostatnie dwadzieścia lat mojego życia.\nAutor: Martyna Kubacka o 15:16 1 komentarz:\nAutor: Martyna Kubacka o 02:20 1 komentarz:\nPróbując pozbierać się po śmierci matki, Emily Cooper przeprowadza się ze swoich chłopakiem Dillonem do Nowego Jorku. Chłopak od dawna stanowi dla niej oparcie w trudnych chwilach i Emily wierzy, że to on jest tym jedynym mężczyzną na całe życie. W wielkim mieście poznaje czarującego i obłędnie przystojnego Gavina Blake'a, któremu już podczas pierwszego spotkanie udaje się rozpalić zmysły dziewczyny. Od tej chwili bohaterka jest rozdarta między lojalnością do obecnego partnera, a namiętnością do seksownego podrywacza.\nObaj mężczyźni ukrywają swoją prawdziwą naturę. Pod maską "łamacza damskich serc" Gavin skrywa romantyczną, pełną czułości i oddania duszę. Dillon natomiast coraz częściej pokazuje swoje mroczne oblicze. Emily wie jedno - musi wybrać, ale czy podejmie właściwą decyzję?\nJej myśli błądziły niebezpiecznie w stronę Blake’a. Usiłowała z tym walczyć, przypominając sobie, że kocha Dillona, ale Galvin przenikał do jej marzeń jak podstępny pasożyt. Jego magnetyczna osobowość sprawiała, że gdy był blisko niej, powietrze gęstniało.\nHistoria jakich wiele, oparta na schemacie trójkąta miłosnego. Nie wydarza się w niej nic spektakularnego, nie ma zwrotów akcji, które wbiją nas w fotel, nie wylejemy również morza łez podczas lektury, ponieważ nie o to tutaj chodzi. Mamy romans i to romans z gatunku tych, które czytamy z wypiekamy na twarzy. Strona za stroną pędzimy by przekonać się, jak potoczą się losy trójki bohaterów. Nie ma tutaj miejsca na przemyślenia, marzenia i westchnienia. Tu trzeba działać, podejmować decyzje i wybrać. No właśnie... Tylko, którego z adoratorów wybierze Emily i jak poradzi sobie z bólem rozstania?\nBrawa dla autorki za kreację wyrazistych, barwnych i skrajnie różnych bohaterów:\n* obsesyjnie zazdrosny chłopak, zaborczy miłośnik kontroli, wielokrotnie mijający się prawdą, ale również świetny manipulator, który wie, jak przekonać kobietę do swoich racji i do swojej wersji wydarzeń - Dillon\n* potrafiący kochać i wielbić kobietę mężczyzna, z pozoru obłędnie seksowny playboy, który jednak posiada zasady i nie przekracza pewnych granic, biznesmen i twardziel, pragnący miłości i dzieci, które będzie woził zielonym minivanem - Gavin\n* rozdarta uczuciowo, niepotrafiąca wyplątać się z toksycznego związku dziewczyna, pozwalająca sobą pomiatać, zbyt ufna ofiara własnych uczuć i wiary w mężczyznę, który nie jest jej wart - Emily\nPrawdziwa mieszanka wybuchowa, prawda?\nAutorka bardzo sprytnie wplotła do powieści wątek manipulacji w związku, a także zaślepienia i ufności, które mogą prowadzić do zguby. Historia toksycznego związku głównej bohaterki, jej łatwowierność i uleganie zaborczemu mężczyźnie powinna być przestrogą dla wielu kobiet. Wszystko zawsze zaczyna się niewinnie od ledwie zauważalnych gestów, a może skończyć się naprawdę tragicznie.\n"Collide" i "Pulse" to prawdziwy rarytas dla miłośników romansów, skomplikowanych związków i trójkątów miłosnych. Mamy tu bogatych przystojniaków, którzy potrafią walczyć o kobietę jak rozwścieczone drapieżniki, rozdartą uczuciowo dziewczynę, trudne decyzje, które trzeba szybko podjąć, buzujące emocje i szalejące pożądanie. Czego trzeba więcej? Mnie wystarczyło, abym "połknęła" obie książki w jedno popołudnie i wieczór.\nDziękuję własnej intuicji, która podpowiedziała mi, żeby wstrzymać się z lekturą książki "Collide" do momentu, w którym nie dołączy do niej "Pulse". Ależ bym cierpiała, gdybym po przeczytaniu pierwszej pozycji musiała czekać kilka tygodni na kontynuację tej historii. Gwarantuje, że w drugiej części autorka serwuje nam również sporą dawkę emocji, ognistą namiętność i zawirowania uczuciowe, z którymi będą musieli uporać się bohaterowie.\nAutor: Martyna Kubacka o 15:30 3 komentarze:\nWSZYSTKO CZEGO PRAGNĘŁA na lubimyczytac.pl\nAutor: Martyna Kubacka o 14:13 Brak komentarzy:\nAutor: Martyna Kubacka o 09:57 2 komentarze:


Radiostacja w smartfonie, czyli polski patent na bezpieczeństwo w sieci - Forum Polskiej Gospodarki\nOgromny rozwój teleinformatyki, nie tylko mobilnej, spowodował uzależnienia od niej całej administracji i gospodarki krajów rozwiniętych, w tym Polski. Uzależnienie to jest tak silne, że państwo – z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością – utraci zdolność skutecznego funkcjonowania, jeżeli zostanie wyłączona, choćby częściowo, sieć telekomunikacyjna, a co za tym idzie – internet.\nPrzy obecnym stanie techniki sieć GSM/LTE jest podatna na rozmaite zagrożenia. Wiedza powszechna koncentruje się na atakach hackerskich o faktycznie niewielkim znaczeniu dla podstaw działania sieci, mimo ich sporego wpływu na ekonomię (roczne światowe straty z powodu cyberataków szacowane są przez ekspertów na 3-6 bilionów USD). Niestety, występują również poważniejsze zagrożenia, które mogą doprowadzić do wyłączenia części lub całości sieci lub jej użycia jako narzędzia ataku przeciwko RP. Dał temu wyraz minister Tomasz Zdzikot, sekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, który podczas czwartej edycji Exatel Security Days zwrócił uwagę, że ważne jest, kto jest właścicielem technologii i kto daje gwarancję, że nie ukryto w nich potencjalnych zagrożeń. – Dlatego jest tak ważne, żebyśmy mieli większą część tych technologii pochodzenia krajowego, narodowego, polskiego – stwierdził.\nWprowadzone do sprzedaży w 2009 r. polskie szyfrujące telefony GSM Xaos Gamma, mimo iż nie zyskały uznania służb, są nadal oferowane przez WB Electronics S.A. – największego polskiego producenta i eksportera elektroniki wojskowej. Do dziś jego parametry kryptograficzne i funkcjonalne gwarantują bezpieczeństwo i łatwość użycia nieporównanie większe niż jakiekolwiek aplikacje na standardowych smartfonach typu WhatsApp, Signal czy FaceTime. Praktycznie wszystkie tzw. bezpieczne smartfony bazują na względnie drobnych zmianach w oprogramowaniu i dodaniu aplikacji szyfrujących. Czasami wykorzystuje się również sprzętowe szyfratory np. w postaci kart SIM, ale w taki sposób, że nie można wykluczyć ataków przez obejście zabezpieczeń (ang. Side Channel Attacks).\nRozwój technologii telekomunikacyjnych i półprzewodnikowych pozwala jednak na skonstruowanie innowacyjnego, rzeczywiście bezpiecznego smartfonu o znacznie podwyższonej odporności na ataki sieciowe oraz na zanik sieci. Innowacyjny smartfon, poza standardową funkcjonalnością, zapewni użytkownikom szyfrowaną łączność poprzez sieci publiczne wszystkich operatorów oraz sieci wydzielone. Poza zasięgiem sieci komórkowej działałby jak radiostacja, która samodzielnie budowałaby własną bezpieczną sieć wraz z innymi radiostacjami systemu. Wydaje się wskazanym, aby smartfon zapewniał łączność w technologiach generacji 2G, 3G, 4G, w tym LTE 450 przewidywanej na sieć wydzieloną. 5G jest na tym etapie raczej niewskazane, m.in. z powodu toczącego się obecnie konfliktu amerykańsko-chińskiego. Smartfon może być produkowany w kilku wersjach uwzględniających konkretne potrzeby służb mundurowych, ratunkowych i serwisowych (energetyka, gazociągi, ropociągi, kolej, itp.) oraz administracji państwowej. Jednym z kluczowych użytkowników mogą być też Wojska Obrony Terytorialnej. Zresztą WOT mógłby być pierwszym w świecie rodzajem sił zbrojnych wyposażonym w tego rodzaju rozwiązanie. Ma ono wiele zalet w porównaniu z typowymi radiostacjami: większy zasięg łączności, duża niezawodność dzięki użyciu wielu pasm i sieci oraz odpornych na zakłócenia metod modulacji, utrudniona lokalizacja żołnierzy, dużo większy transfer danych, możliwość użycia również jako komputera do obrazowania sytuacji taktycznej (terminal BMS – ang. Battlefield Management System), znacząco mniejsze rozmiary i waga oraz dłuższy czas pracy bez konieczności ładowania baterii. Konstrukcja urządzenia odzwierciedla doświadczenia walk w Donbasie i na Bliskim Wschodzie, gdzie walka elektroniczna staje się skutecznym elementem obrony (zagłuszanie), jak również ataku (namierzanie celu do zniszczenia).\nWB Electronics S.A. jest gotowa zaprojektować taki smartfon w oparciu o własne komponenty bezpieczeństwa, w tym bezpieczny system operacyjny, doświadczenie w zakresie zaawansowanej telekomunikacji oraz wyprodukowany wiele lat temu, szyfrowany telefon GSM Xaos Gamma. Pozostaje kwestia nawiązania współpracy z zagranicznym partnerem, który według firmy jest dość łatwo do pozyskania. Eksploatacja takiego telefonu-radiostacji nie będzie wymagała od użytkowników żadnej szczególnej wiedzy z zakresu bezpieczeństwa, gdyż mechanizmy zabezpieczeń będą działać automatyczne i praktycznie transparentnie. Jedyne, co ma do zrobienia użytkownik, to zalogować się do smartfonu, z użyciem sprzętowego uwierzytelnienia, i wybranie trybu pracy: otwartego lub szyfrowanego.\nPotrzebna jest jednak decyzja polityczna wykonania pierwszego kroku, w całej serii działań mających na celu realne podniesienie bezpieczeństwa teleinformatycznego Polski, a co za tym – idzie naszej suwerenności. W Polsce istnieją zdolności technologiczne, funkcjonuje zespół ludzki, który wykonał kilka lat temu telefon o podobnych funkcjonalnościach. Taki smartfon-radiostacja będzie miał na rynku jedynie 2-3 konkurencyjne rozwiązania, co oznacza również duży potencjał eksportowy, szczególnie do krajów, z którymi Polska utrzymuje ożywione stosunki wojskowe i dyplomatyczne.


kultowemarki.com jest warta $ 8.95 - Wycena-stron.pl to darmowe narzędzie analizy i wyceny stron internetowych.\nkultowemarki.com jest warta $ 8.95\nkultowemarki.com została zarejestrowana 4 lat 1 miesiecy . Jest to domena posiadająca rozszerzenie .com. Szacunkowa wartość strony wynosi $ 8.95 i ma możliwość dziennych przychodów w wysokości $ 0.15. Ponieważ nie stwierdzono występowania zagrożeń, dlatego aktualnie kultowemarki.com jest bezpieczna.\nUtworz Widgets dla kultowemarki.com\nTytuł strony internetowej kultowemarki.com\nOpis meta dla kultowemarki.com\nMeta tagi dla kultowemarki.com\nDate: Wed, 23 Apr 2014 14:55:46 GMT\nkultowemarki.com A 3592 IP: 87.98.239.5\nkultowemarki.com NS 172792 Target: dns200.anycast.me\nkultowemarki.com NS 172792 Target: ns200.anycast.me\nkultowemarki.com SOA 3600 MNAME: dns200.anycast.me\nkultowemarki.com MX 3600 Priority: 1\nkultowemarki.com TXT 3600 TXT: 1|www.kultowemarki.com\nlocal time : Wednesday, 23-Apr-2014 16:56:35 CEST\nWednesday, 23-Apr-2014 14:56:35 GMT\n23-Apr-2014 11:56:53 CEST\nRecord expires on 2014-04-23.


Zimno. Zimno. Nałożę buty i polar, zimno, zimno, przytulę się do Kasi. Zimno brr. Jutro kupimy koce, bardzo ciepłe koce.\nJak dobrze, że już dzień i słońce świeci. Dziś cały dzień spędzimy na\nZjadłem dzisiaj Indian breakfast. Paćka curry z ziemniakami, groszkiem i odrobiną kalafiora (kalafior jest tu dość popularny, no patrzcie, i wygląda jak w Polsce).\nJakoś nie opisałem całego dnia, powrócę do tego chyba później. Jeśli jestem już przy kulinariach, to muszę przyznać, że właśnie miałem niebo w… ustach (tak chyba ładniej brzmi). Specjał nazywa się papad, a jest to mix „prawnso”-warzywno-francuskochlebowy. Pod piwo, bardzo lekkie jak wszystkie chyba tutaj, bosko mi się komponuje.\nGarden Cottages, Colva, 1/12\nW nocy dopadł niestety Kasię pierwszy atak choroby indyjskiej. Może za dużo zjedliśmy wczoraj miejscowych specjałów, może to ten lód w drinku, może w końcu to po prostu nieuniknione. W planach mieliśmy dzisiaj zwiedzanie dużego cotygodniowego marketu w Anjunie, ale zrewidowaliśmy nasze plany. Zostaniemy tutaj jeszcze dwa dni i przygotujemy się do dalszej podróży. Zobaczyłem właśnie na mapie miasteczko „Aldona”. Mam nadzieję, że jakimś cudem tam jeszcze trafimy.\nOpisując w skrócie dzień dzisiejszy wyliczyłbym siedzonka w basenie jak w barowym lokalu, mocno słone morze z przepięknie piaszczystą plażą, mega zakupy i Papad. Wypoczywamy troszkę w rytmie morskich fal, spotykamy fantastycznych ludzi, wszyscy są życzliwi i skorzy do rozmowy, zagadują nas non-stop, a my chyba coraz mniej się przed tym bronimy.\nZostałem dzisiaj modelem. Jak się okazuje, stanowimy z Kasią nie lada atrakcję. Upieram się, że to Kasia, a nie ja, no ale nieważne. Otóż miejscowi/przyjezdni Hindusi proszą nas co chwila o zrobienie sobie z nimi zdjęcia. Ostatnie do jakiego pozowaliśmy zagarnęło około dziesięciu miejscowych. My mówimy „No, no, thanks”, oni na to „Please, please”. No to pozujemy.\nKasia o dziwo bardzo szybko dzisiaj wydobrzała. Mam nadzieję, że namówię ją już jutro na zmianę diety z bananowo-wodnej na indyjsko-prosiaczkową. Danie, które chodzi mi po głowie, to pork vindalo, niestety nie potrafię jeszcze się zdecydować.\nDzisiejszy dzień tak jak i wczorajszy płynie nam w bardzo rozleniwiającym tempie. Rano zjedliśmy śniadanie amerykańsko-continentalne, a południe spędziliśmy na basenie. Następnie udaliśmy się na plażę, jednak dotarcie tam nie było nam dane. To znaczy dotarliśmy, ale nie zawitaliśmy. Przyczyną tego były spodnie, a raczej dziura w nich. Poszliśmy więc na zakupy. Spodenki, czapka, otwarte spodnie, naszyjniki i kręg rekina, który właśnie wisi na mojej szyi wraz z innymi kośćmi i patolkami. Chcieliśmy dzisiaj również wejść do kafejki internetowej i skorzystać z netu, ale jak się spodziewanie okazało, nie było prądu. Prąd na Goa mianowicie jest i go nie ma.\nWieczorem usiedliśmy z Kasią do omawiania planów na najbliższą przyszłość. Zmieniliśmy dotychczasowe plany totalnie i postanowiliśmy zamieszkać w chatkach na drzewie w Palolem. W chatkach na plaży :)\nNo i udało się, mamy chatkę, chatkę na plaży. Cudownie spartańskie warunki, dźwięk fal i sielankowa atmosfera. Jednak dzisiaj nie cały czas było tak sielankowo. Zaczęło się iście folklorowo, ponieważ wzięliśmy autobus z Colvy do środkowego centrum regionu, Margao. Autobus nie ma dokładnie ustalonego czasu odjazdu, więc posiedzieliśmy trochę i ruszyliśmy. Fakt, że autobus ruszył, to cud, jednak dźwięk silnika wyraźnie określił moc i możliwości wehikułu.\n40 km/h max. Za to czterech ludzi go obsługujących. Jeden z tyłu, oznajmiający kierowcy o „stanie jazdy”. Jeden gwizdek: „klient na horyzoncie”, dwa gwizdki: „możemy jechać, wszyscy na pokładzie”. Drugi zbierający pieniądze, trzeci siedzący z przodu i pomagający -\ndoradzający w czasie wymijania się autobusu z innym autobusem. I kierowca. Do tego muzyka na full\nregulatora i przystanki średnio co 27,5 sekundy. Sielanka skończyła się jednak na dworcu, kiedy dowiedzieliśmy się, że jesteśmy 47-mi na liście rezerwowej czekającej na miejsca w pociągu. Następnie nie chciano nam sprzedać uporczywie biletu i musieliśmy co chwilę czekać w kolejce, z której nas wypraszano. Kupiliśmy jednak, a miejscówki załatwimy przed odjazdem.\nCzekanie godziny na spóźniony pociąg do Canacony było już czystą przyjemnością. A teraz? Siedzimy w barze w raju i nie zamierzam stracić ani minuty więcej. Czas na kontemplację…\nbyczeniu się na plaży i opalaniu, popijaniu zimnych napojów i chill-relaksowaniu się. Byliśmy na długim spacerze, graliśmy w frisbie, i czujemy bardzo piekące nas ramiona.\nNaród indyjski wykształcił w sobie naturalną zdolność do zapełniania luk w rynku i potrzebach klientów. Ponad miliard ludzi musi jakoś zarobić na chleb. A może raczej ryż i kurczaka.\nDziś rano wybraliśmy się na „polowanie” na delfiny. Płynęliśmy łodzią regionalną, która napędzana była przez mały, ale silny motorek. Delfiny pojawiły się, ale bardzo ociężale. Najpierw dwa a po nich długi szum\nmorza i nic. Po 15 minutach poszczęściło się nam. Cała gromadka podpłynęła, ale nadal nie miała ochoty na psoty. Dopiero później dowiedzieliśmy się, że delfiny „żyją skaczą” w całkiem innej porze, niż w tej, której my płynęliśmy. Mówię polowanie, ponieważ zwiedzanie polegało na wypatrywaniu delfinów w oddali, włączaniu silnika i gonieniu ich na dystans, z którego turyści-stare babcie by je widzieli. Polowanie, nic innego. Choć urocze :)\nPowrócę do zawodów wykonywanych przez Hindusów, które dla mnie są dość nowe:\n20 pracowników pociągu, roznoszących non-stop gorące jedzenie, orzeszki, kawę, herbatę, zimne napoje, opiekane w cieście banany, chipsy i inne. Niezliczone rzesze sprzedawców wsiadających do pociągu na stacji i sprzedających grzechotki, zabawki, napoje, łańcuchy do przypinania bagażu, patyczki do uszu, świeże i nieświeże owoce i dużo innych.\nKobieta roznosząca cudownie smaczne owoce cytrusowe, takie jak ananasy, papaje, mandarynki, kokosy, banany i limonki. Osobiście widziałem, jak obiecała ananasa i szło jej to bardzo a bardzo sprawnie. Rozłupywanie kokosa kamieniem to już istna poezja. Kobieta ta nosiła owoce na głowie w koszu. Był on tak ciężki, że klienci musieli jej pomagać w podnoszeniu go i umieszczaniu na głowie.\nInnym środowiskiem zarabiającym na turystach są w Indiach młodzi ludzie. Wycieczki wodne, masaże, „bycie przyjacielem”, to nieliczne z tych, których jest wiele.\nKończąc tą interpauzę powracam myślami do drugiej części naszej wycieczki, jaką była trzygodzinna wizyta na motylej wyspie.\nOwocna w nudystów i Izraelczyków. Bardzo przyjazne i ustronne miejsce, wpływające jak artefakt z gry komputerowej na szczęście i morale razem. Po powrocie resztę dnia poświęciliśmy kontemplacji morza i degustowaniu miejscowych naleśników i potraw, których głównym składnikiem były prawns. Pychotka.\nMikołajki!!! :) Tylko że mandarynek nie dostaliśmy (tylko jedną), a na słodycze nie mieliśmy ochoty, bo za ciepło było. Jak stwierdziliśmy z Kasią, ludzie przyjeżdżający do Palolem potrafią cieszyć się swoimi hobby, nawet najdziwniejszymi. Przespacerowaliśmy się na południową stronę plaży i oglądaliśmy ludzi. Większość spędzała czas dość standardowo, albo siedząc w barze i popijając drinki, albo przebywając na plaży. Byli jednak tacy, co grali w krykieta, machali zsynchronizowanie sznurkami trzymanymi w ręce i tacy, co ćwiczyli żonglowanie butelkami jak przystało na barmanów z amerykańskiego filmu. Byli również tacy, co mimo obładowania sprzętem i ciągłego przepływu spacerowiczów, próbowali uchwycić idealne zdjęcie. Miejsce dla tych, co nieudolnie i ku uciesze widowni bez rezultatów próbowali się zahipnotyzować, też się znalazło.\nMikołajki minęły nam całkiem inaczej, niż to sobie zaplanowaliśmy. Chcieliśmy się wybrać do małego miasteczka Sawantwadi, gdzie chcieliśmy kupić karty do gry, ręcznie malowane przez czterech mistrzów w pobliskim pałacu. Nie dojechaliśmy jednak, bo pociąg do tej mieściny jeździ raz na tydzień i nie w dzień, w którym to my chcieliśmy się wybrać. Na dworcu w Canaconie przywitała nas zamknięta kasa i głucha cisza. Tak więc wróciliśmy grzecznie do Palolem i zmarnotrawiliśmy cudnie cały dzień. Baaardzo, bardzo długi dzień. Swoją drogą cudnie było słuchać rozmowy Anglika z Hiszpanem, których rozmowa nie mogła się kleić, bo Hiszpan po angielsku ni-jak. Ani mru mru. Przyjemną rozmowę odbyliśmy ze\nNiestety nasza przygoda z Goa kończy się nieubłaganie. Powrócimy tutaj jednak i to w wielkim stylu :) Przed nami jednak batalia o bilety, które chcemy kupić hurtem, raz a dobrze. Wcześniej rozplanowaliśmy sobie całą podróż i teraz wiemy dobrze, czego chcemy.\nszkockim old-dj’em, którego na Goa zatrzymała całkiem okropnie wyglądająca roztrzaskana noga. Mimo iż dj’a konikiem było techno, zgadaliśmy się i umówiliśmy na wymianę płyt. Jak to sam on określił, „CD są takie tanie, że nie ma problemu, przyślę wam parę.” :)\nPierwszą potyczką, z początku wydającą się najłatwiejszą, jest ustalanie numerów i dokładnego czasu odjazdów pociągów. Indie bowiem są bardzo sformalizowanym krajem. Wymiana obcych walut, kupno biletu\nmoże kupić jeden bilet, jakimś cudem umknął uwadze kasjerów. Najpierw ja wziąłem bilety na dwa połączenia, Kasia trzy pozostałe. Byliśmy szczęśliwie zszokowani.\nkolejowego, wynajęcie pokoju wymagają wypełnienia odpowiednich formularzy. Zobaczymy, czy tak samo będzie, jak wybierzemy się do kina :)\nDo pierwszego zadania stanęła Kasia. Kasa z napisem „Enquiry” okazała się ogromną przeszkodą. Kolejka poruszała się bardzo powoli, kiedy jednak Kasia dostała się, ruch zamarł. Jak nic 40 minut. Wyszukanie pojedynczego połączenia zajmuje sporo czasu na dworcu w Margao, wyszukanie sześciu okazało się zabójcze. Zdobyliśmy jednak te „namiary” i przeszliśmy do punktu kulminacyjnego naszej bitwy. Kupna biletów. Mógłbym opisywać długo kolejkę, jaka była do kasy piątej, tej obsługującej również turystów z zagranicy. Reszta kas bowiem jest tylko dla miejscowych. Jednak nie będę, ponieważ zdarzył się cud. Nasze białe twarze znów nas uratowały i weszliśmy bez kolejki. Drobny fakt, iż jedna osoba może kupić jeden bilet, pominęliśmy. Najpierw ja wziąłem 2 połączenia, uratowały i weszliśmy bez kolejki. Drobny fakt, iż jedna osoba\nJak później się okazało, nasz fuks przysporzył nam może nie kłopotów, ale zmartwienia. Bo co można robić na stacji przez siedem godzin :) Otóż jeść, grać w karty, czekać, czytać gazetę i nudzić się potwornie. Na dodatek w restauracji dworcowej nikt nie mówił płynnie po angielsku, co bardzo utrudniło nam jedzeniową nawigację. Do tego miejscowy Internet chodził gorzej niż TP S.A, a wilgoć lokalu zwabiła taką chmarę komarów, że wytrzymaliśmy tam 7 minut. Fakt, że pociąg spóźnił się ponad godzinę, przyjęliśmy już tylko z ulgą. W końcu Kerala stała dla nas otworem. Kulinarny bilans z Goa: jadłem spaghetti z kalmarami :)\nNie ma to jak wyboista droga i muzyka na sto dwa. Oto co rozbrzmiewa z głośników w indyjskim autobusie.\nDo naszego raju dojechaliśmy już bardzo późno. Za 170 Rupii taksówkarz wyrzucił nas w dzikim świecie palm i ciemnych ścieżek. Pełni nadziei, jak i obaw, ruszyliśmy w głąb nieznanego. W jedną stronę i z powrotem, drugą i to samo trzecią i chyba nie muszę pisać, co dalej. W końcu dotarliśmy do Garden Cottage. Niestety, zamiast właściciela spotkaliśmy Manchesterczyka, który ku naszemu szczęściu ubrał buty i powiedział:\n– Zaprowadzę was, ale właściciel może już spać. Spał.\nPodziękowaliśmy i ruszyliśmy dalej, bo w Colvie pensjonatów wbród. Napotkaliśmy innego Angola, choć okazał się na tyle przyjacielski i uczynny, że nazwę go Anglikiem. Ku naszej rozpaczy właściciele innych pensjonatów również spali. Trzydziestostopniowe upały i świeże bryzy morskie wpływają bardzo dobrze\nna sen, więc nie mieliśmy za złe właścicielom ich leniwej postawy. Po namowie Anglika basenem. Wypas. O 00:30 właściciel z żalem stwierdził, że jest zbyt, a może ciut za późno na kąpiel, więc ochoczo udaliśmy się do pokoju na zasłużony odpoczynek.


Rozmowa z: Bela Komoszyńska / Tomasz Dąbrowski\nMM: Na którym etapie pracy nad tą płytą pojawił się termin „Roma”?\nBK: Tytuł pojawił się mniej więcej w połowie i wiązał się także z rodzajem prac nad tym albumem, których osią były poszukiwania dróg, które doprowadziłyby nas do punktu finalnego. Efekt końcowy był też taką naszą muzyczną Romą, bo pod długich poszukiwaniach, w końcu znaleźliśmy się w miejscu, do którego chcieliśmy dotrzeć. Poczuliśmy, że jesteśmy w domu, płyta się zamknęła, wyklarował się jej kształt muzyczny i merytoryczny. Tak więc ten tytuł jest wielowymiarowy. Kiedy zaproponowałam go chłopcom, przyjęli go bez wahania, rozumiejąc, co mam na myśli.\nMM: A czy na drodze tych poszukiwań muzycznych, czy też merytorycznych pojawiła się wyprawa do Rzymu?\nBK: To jeszcze cały czas się nie wydarzyło (śmiech).\nTD: Pojawił się pomysł, żeby finał trasy koncertowej odbył się w Rzymie. To byłoby fantastyczne doświadczenie, choć dość trudne logistyczne. Poza tym zdajemy sobie sprawę, że nikt nas tam nie zna (śmiech).\nMM: „Roma” jest także najpiękniej wydaną ze wszystkich waszych płyt. Zdjęcia i oprawa graficzna są jasne, przywołują na myśl czasy antyczne, czy renesansowe. Wiem, że te zdjęcia zostały zrobione w Oranżerii w Łazienkach Królewskich, a nie myśleliście, by taką sesję również zrobić w Rzymie?\nBK: To też byłoby świetnym rozwiązaniem i cieszę się, że tak odbierasz tę oprawę. Sesja została jednak zrobiona właśnie w Oranżerii z konkretnych powodów. Wiąże się to z piosenką „Apollo”, która otwiera płytę. Zainspirowała ją moja wizyta w Starej Oranżerii i posąg Apolla Belwederskiego, który mnie oczarował. Mnóstwo inspiracji i myśli się wtedy pojawiło. Poza tym sama Oranżeria okazała się miejscem, które rzuciło na mnie urok. Dlatego zależało mi, żeby ta sesja była związana z miejscem, które duchowo czy też mentalnie łączy się z płytą. Kiedy opowiedziałam pracownikom Łazienek o tym, dlaczego chcemy tam tę sesję zrobić i jaka jest jej koncepcja, byli zachwyceni i pomogli nam w realizacji.\nMM: Skoro wspomniałaś o Apollo, to chciałem zapytać, jak Ty postrzegasz tego boga?\nBK: Apollo jest dla mnie uosobieniem tego, co jest na tej płycie bardzo ważne. Każdy z nas przystępując do pracy nad nią, chciał poszerzać horyzonty muzyczne. Ja, pisząc te piosenki chciałam, żeby to był album pełen światła i nadziei. Żeby był to hołd dla sztuki samej w sobie - nie tylko dla rzeźby, czy sztuk wizualnych, ale także dla literatury, muzyki. Uważam sztukę za swego rodzaju boski aspekt ludzkiego istnienia. A Apollo jest patronem wszystkich tych rzeczy. Sama piosenka „Apollo” opowiada o dwoistości postrzegania pewnych symboli, zjawisk we współczesnej kulturze. Imię Apollo dziś wielu osobom kojarzy się bardziej z filmem „Apollo 13”, niż z greckim bogiem. W naszym utworze Apollo jest głównym bohaterem, który zagubił się... Została mu narzucona nowa tożsamość i zaczyna wątpić w swoją prawdziwą naturę.\nMM: Wyjdźmy na chwilę z tej Oranżerii w Łazienkach Królewskich i przejdźmy kawałek dalej. Pomnik Chopina, a z nim utwór „Miasto Chopina”. Wiem, że ma to też związek z tym, że pojawiło się w Twoim domu pianino i zagłębiłaś się niejako na nowo w twórczość naszego kompozytora. Którą część jego dorobku sobie odświeżyłaś?\nBK: Właściwie wszystko: muzykę, biografie, filmy o nim. Jeżeli chodzi o twórczość Chopina, to mentorem, czy przewodnikiem po świecie chopinowskim stał się Janusz Olejniczak, a właściwie jego wykonania, które są dla mnie w gruncie rzeczy idealnymi interpretacjami utworów Chopina.\nMM: Zastanawia mnie też tekst w „Mieście Chopina”: Wiem, że mnie słyszysz/I to jest teraz/Wiem, że mnie czujesz/W innych kobietach. Jak to odnieść?\nBK: Niektóre teksty na płycie są mniej bezpośrednio osobiste, a inne bardziej. Nie chciałabym odzierać słuchaczy z ich wyobrażeń. To jest taki wyjątkowy utwór, który chciałabym, żeby pozostał do szerokiego pola interpretacji.\nMM: Z kolei „Alleluia” jest taka bardzo Twoja. Odbiega chociażby od „Halleluyah” Buckleya, czy Cohena. Wiem, że zainspirowała ją „Czarodziejska Góra” Tomasza Manna. Natomiast myślę, że gdyby Kate Bush, usłyszała tę piosenkę, to by się uśmiechnęła. Czy w jakiś sposób inspirowałaś się nią przy śpiewaniu tej piosenki?\nBK: Myślę sobie o tropach, które narzucają się słuchaczom, gdy obcują z muzyką i nie do końca potrafię się do tego odnieść. Kate Bush nie miała żadnego wpływu na ten utwór, ale jest to duży komplement, bo uważam, że jest to jedna z największych artystek w muzyce rozrywkowej po dziś dzień. Kiedy zaczęłam zajmować się muzyką, była dla mnie jednym z objawień pokazujących, że można robić tak oryginalną, ciekawą i bogatą muzykę. Natomiast na tym etapie, na którym teraz jesteśmy z Sorry Boys, to jest raczej niemożliwe, żebyśmy czerpali tak bezpośrednie inspiracje od innych, więc myślę, że te wpływy, jeśli się pojawiają, to w jakichś najdrobniejszych wibracjach naszej twórczości.\nMM: Wracając jeszcze do tematów podstawowych – kiedy tak naprawdę usiedliście do tworzenia tego materiału? Bo po poprzedniej płycie „Vulcano” dość długo graliście.\nTD: Myślenie o trzeciej płycie nastąpiło tuż po wydaniu „Vulcano”. Natomiast czas fizycznie nie pozwalał na to, by usiąść i spokojnie zastanowić się nad tym, w którą stronę to powinno zmierzać. Zaś fakt, że wydajemy płytę co 3 lata i zawsze przypada to w listopadzie, układa się w trybie naturalnym. Nigdy nie kalkulowaliśmy, czy celowaliśmy specjalnie w taki czas. O samych piosenkach zaczęliśmy myśleć, kiedy mieliśmy wolne umysły. Poniekąd pokryło się to z końcem koncertów promujących „Vulcano”. Myślę, że zaczęło się to 2 lata temu.\nBK: Wtedy poszliśmy z pierwszymi piosenkami demo do Marka Dziedzica (producenta płyty – przyp. MM).\nTD: Przez te pierwsze miesiące Bela skomponowała wszystkie piosenki, a było ich ponad 20. Jako autorka tekstów i kompozycji, przychodziła do sali prób, gdzie mierzyliśmy się z nimi na żywo. Wtedy mniej więcej okazywało się, czy dana piosenka wejdzie na płytę, czy nie. Akurat w przypadku utworów „Wracam” i „Zwyczajne Cuda”, to były dwa takie pewniaki, które wiedzieliśmy, że znajdą się na płycie. To były zresztą dwie pierwsze piosenki, które Bela przyniosła i zaczęliśmy to układać w całość na instrumentach. Pojawiła się euforia, że gramy coś nowego. Wdrożyliśmy je też na koncertach. Chcieliśmy się zmierzyć sami ze sobą i sprawdzić, czy te utwory przetrwają próbę czasu. Okazało się, że tak. I kiedy przyszedł czas na produkcję płyty z Markiem... Dużo rozmawiamy przez cały okres pracy, nie tylko na temat muzyki, ale na temat wszystkich aspektów życiowych, ponieważ bardzo się lubimy, szanujemy i wzajemnie inspirujemy. Spędziliśmy dużo czasu nad tą płytą, ponieważ pomiędzy nagraniami piosenek demo, robiliśmy przerwy. Był taki moment, że miesiąc, czy nawet dłużej musieliśmy dojrzewać i utwierdzać się w przekonaniu, że idziemy w dobrym kierunku. Poza tym Marek przez te dwa lata był bardzo zaangażowany - na czas nagrań i realizacji tej płyty został szóstym członkiem zespołu.\nMM: Tomku, wspomniałeś o „Wracam” – w tym utworze gościnnie zaśpiewała Pani Apolonia Nowak pięknym śpiewem kurpiowskim. Zastanawiam się jednak, czy Ty Bela przygotowywałaś się jakoś specjalnie wokalnie do tego utworu? Bo wiem, że śpiew kurpiowski też jest w Tobie od lat, natomiast wydaje mi się, że w tym utworze Twój głos brzmi dość naturalnie.\nBK: Było odwrotnie. Nie przygotowywałam się, tylko gdy sama kompozycja powstawała i zaczęłam ją śpiewać, wyobrażałam sobie, że śpiewam białym głosem z zaciąganiem kurpiowskim. Nie śpiewam w ten sposób na co dzień i chciałam, żeby ten duch kurpiowski był podkreślony przez tradycyjne wykonanie. Dla mnie wiąże się ono nieodłącznie ze śpiewem pani Apolonii Nowak. Szczęśliwie udało się - pani Apolonia zgodziła się zaśpiewać i był to naprawdę niezwykły moment pracy nad tą płytą.\nMM: Może nie powinienem o to pytać, bo wydaje się to oczywiste – Pani Apolonia zaśpiewała swoją partię za jednym podejściem?\nTD: Nie do końca. Pewnie tak by to było, bo pani Apolonia ma głos jak dzwon. Okazało się jednak czysto technicznie, że to nie była jej tonacja i musiała zaśpiewać nieco wyżej. W związku z tym sama chciała zrobić kilka podejść, by być z siebie zadowolona. Poza tym nie była też przyzwyczajona do nagrań studyjnych. Dla nas to była z jednej strony ciekawostka, a z drugiej miłe zaskoczenie. Kiedy przyjechała do Marka do pracowni i padło hasło, że nagrywamy, podeszła do mikrofonu, zaczęła śpiewać, ale Marek powiedział, że musi użyć słuchawek, żeby się słyszeć. Okazało się to dla niej dużym zaskoczeniem, bo dotąd rejestrowała swoje partie podczas nagrań na żywo w kościele. Więc gdyby nie ta wspomniana tonacja, to można spokojnie mówić, że zaśpiewała w jednym podejściu.\nMM: Wiem, że przy okazji nagrywania „Romy”, pojawiły się nowe instrumenty jak kazoo, czy autoharfa. Tomku, Ty zdaje się zacząłeś grać na mandolinie?\nTD: Tak, mandolinę kupiłem 2 lata temu. Najtańszą, jaka była, żeby przekonać się, czy brzmienie tego instrumentu w jakiś sposób mnie zainspiruje. Po kilku miesiącach doszedłem do wniosku, że bardzo chcę na nim grać. Wyszukałem wieloletnią mandolinę, nabyłem ją, wykonałem jakieś proste lutnicze prace i zacząłem grać. To bardzo inspirujący instrument, nie tylko w muzyce folkowej, czy country, ale także w rozrywkowej. Wystarczy wspomnieć „Losing My Religion” R.E.M. Uważam, że jest to jeden z najpiękniejszych instrumentów strunowych, ale także niebezpiecznych, bo jako gitarzysta, grający od wielu lat, wsiąkam nagle w zupełnie nowe rewiry muzyczne. Gdyby było to możliwe, to mandolina byłaby moim pierwszym instrumentem. Grałaby pierwsze skrzypce (śmiech). Dlatego też znalazła się jako główny instrument we „Wracam” i „Zwyczajnych Cudach”. Jest też kilka drobnych fragmentów w „Lord” i w „Alleluia”, która zresztą wyszła od brzmienia mandoliny.\nMM: Rozumiem, że będziesz na niej grał na koncertach?\nTD: Tak, jak najbardziej. Na scenie pojawi się fisharmonia, autoharfa, ale także myślę o cymbałach strunowych, których brzmienie bardzo mi się podoba.\nMM: Wiem, że na pewnym etapie prac nad płytą mieliście moment kryzysowy. Do tego odnosi się utwór „Mojo”. Co tak naprawdę się stało?\nBK: To było moje bardzo osobiste przeżycie. Nie pamiętam, w którym momencie się to zdarzyło, ale na pewno wiele utworów na „Romę“ było już napisanych. Pracowaliśmy jednocześnie nad wieloma piosenkami i długo nie było widać końca tej drogi, bo wymagały one specyficznego, bogatego aranżu. To był taki moment słabości, w którym zaczęłam zastanawiać się, czy temu podołam i czy to, co do tej pory nagrałam na tę płytę, jest wartościowe. Z tych obaw powstało „Mojo” – bardzo oczyszczjący i autotematyczny utwór.\nMM: Zaś „Supernowa” to pierwszy utwór w waszej twórczości, który ma inklinacje jazzowe. Głównie ze względu na ta partię fortepianu.\nBK: (śmiech) Marek często uważa, że układam jazzowe akordy. Przeżywam co jakiś czas momenty takiej eksplozji supernowej, rozpoczynania od nowa. Takie momenty zdarzają się cyklicznie i czasami te koła są większe, bo zatacza się je raz na 15 lat, a czasem na 3 – jak z naszymi płytami. Lubię te momenty, choć czasami są one bolesne, bo trzeba odnaleźć siebie od nowa i zacząć od początku. Uważam jednak, że są konieczne, żeby utrzymać równowagę twórczą, życiową oraz pewną świeżość.\nMM: Po przesłuchaniu „Romy”, zacząłem się zastanawiać, w którą stronę wasza muzyka pójdzie? Przy tak bizantyjskich aranżach jakie są na tej płycie, następnym krokiem wydaje się praca z orkiestrą.\nTD: Lubimy dużo biżuterii w muzyce, natomiast myślę, że to bogactwo przeniesie się w przyszłości na inne środki.\nMM: Przed Wami największa trasa promująca ten album. A czy po koncercie w Brighton na The Great Escape, wrócicie na koncerty za granicę?\nTD: To się dopiero okaże. Dostaliśmy świetne recenzje po tamtym koncercie, mimo że był to występ showcase’owy. Mam nadzieję, że to zainteresowanie uda się utrzymać.\nMM: Dziękuję Wam bardzo za rozmowę.


Rynek sprzętów z Windowsem na pokładzie kurczy się? - wpworld.pl\nHome / Aktualności • Microsoft • Urzadzenia • Windows 10 • Windows 10 Mobile • Windows 10 S • Xbox / Rynek sprzętów z Windowsem na pokładzie kurczy się?\n30 Wrz 2017 21:56\nAktualności, Microsoft, Urzadzenia, Windows 10, Windows 10 Mobile, Windows 10 S, Xbox windows\t25 komentarzy\nPrevious Article Podarunki dla użytkowników Xbox One już w fazie testów\nNext Article Skype będzie naśladować Snapchata?\nSprzętów? Czy słowo „sprzęt” ma już teraz liczbę mnogą?\nJako synonim słowa urządzenie, zawsze miał.\nTak bo każdy używa w dzisiejszych czasach co najmniej kilku urządzeń tak więc sprzętów…\nNutella sam zaorał dział mobilny, a teraz narzeka, że traci udziały w rynku.\nBędzie z nimi tak jak z IBM kiedyś. Przejdą do sektora biznesowego typowo. Zobaczcie IBM do dzisiaj funkcjonuje w profesjonalnym biznesie. Zauważcie, że Microsoft z roku na rok coraz gorzej radzi sobie na rynku konsumenckim. W końcu odejdą całkowicie w biznes jak tak dalej będzie a rynek „domowy” przejmą inne firmy np. Google. Z roku na rok Microsoft coraz więcej traci…\nNo, czekam z „niecierpliwoscia”.\nW moim przypadku 99% czynności robię na mojej linii. Wiem że za jakiś czas bede zmuszony przejść na andka ale to nic nie zmieni. Mam lapka którego włączam raz w miesiącu i zawsze jest aktualizacja ;)\nMicrosoft chorą polityką niestety niemającego koncepcji Indyjczyka w sferze mobilnej przejdzie do historii. Może nie stanie się to za rok, ale za 10 lat w ogóle nie będą istnieć, jeżeli nie podejmą walki na polu smartfonów. Sam system Windows 10 chociaż przemyślany i mający szansę rozwoju bez wsparcia mobilnego też będzie tracił na swoich użytkownikach. Sam z lumi 950xl przesiadłem się na iPhone 7 plus, a teraz zastanawiam się co zrobić z wypasionym sprzętem della do pracy roboczej w postaci jednego xps oraz precision m6800, czy nie przejść całkowicie na apple na maca. (Przepraszam za brak poprawnej pisowni, ale nie chce mi się korygować). Windows ratuje się jedynie dostępnością oprogramowania, gdyby programy których używam np. Arcon 17 były napisane na Macka to nie zastanawiałbym się ani chwili ze zmianą systemu i sprzętu. Dobrze, że jeszcze Dell utrzymuje jako taki poziom wykonania sprzętu i że do przywracania całego systemu z danymi jest świetny Acronis, bo inaczej to już żegnam Windowsa i cały ten obecny nic nie warty Microsoft.\nLight [LG G6]\nJeszcze trochę i MS będzie musiał przerzucić się na gastronomię, bo w branży technologicznej nie będzie miał czego szukać. Już teraz większość używanych komputerów to smartfony, a za 10 lat będzie to już pewnie z 90%. Jeżeli MS nie zrobi jakiejś rewolucji, to za kilka lat może być z nimi nieciekawie. Jeżeli Google porwie się na desktopa i stworzy ekosystem podobny do applowskiego, to MS będzie musiał w trybie ekspresowym szykować menu i samochody do kateringu.\nSystem to nie ekosystem. Google planuje ( tego co obecnie wiadomo) stworzenie systemu dla urządzeń mobilnych i stacjonarnych bez jądra Linuksa i o ten system mu chodzi i o powiązane z tym systemem i urządzeniami usługi, tak jak to jest u Apple.\nNie wiedziałem o tych planach, ale nie za bardzo interesuję się Wisienką bo już trochę według mnie podgniła 😉\nByły przecieki o nowym systemie od Google. Chyba nawet samo Google o tym wspomniało jak pamiętam.\nJedyne co mnie wiąże z Google to YouTube, Dysk i sporadycznie Gmail, poza tym firma z Mountain View to dla mnie jak sama nazwa wskazuje wielkie G ;) W ciągu najbliższych lat nie zamierzam zmienić Lumii na nic innego, więc tym bardziej mnie to nie dotyczy ;)\nJak się gówno robi to się gówno ma\nMs i jego chora polityka oraz olewanie mobilnych klientów kończy się tak jak powinno się kończyć. Zamykanie systemu i brak koncepcji na rozwój skutecznie uśmierca system, który spokojnie miał aspiracje na bycie 3 potęga na rynku mobilnym. Program insider to też kpina, jak i odcinanie kolejnych urządzeń z mobilnymi okienkami. Sam mam Lumie 930 i historia powtarza się drugi raz. Poprzednio miałem L800. Ledwo uslyszalem ze dostane aktualizację do winMobile 7.5 ucieszylem się potem bodajze 7.8 – czadowo. I nagle koniec, zamykamy wsparcie. To samo teraz na Lumii 930 – 4rdzeniowy/2gb/32gb i co? Telefon nie dostaje aktualizacji. A nie skonczyl jeszcze dwóch lat….kpina z klientów. Tylko ms umie tak na nich szczać!\nOlewanie mobilnych klientów? Po pierwsze, chodzi chyba o użytkowników urządzeń mobilnych. Olewanie? Urządzenia mobilne: laptopy, tablety itd. posiadają pełne wersje Windowsa 10. Urządzenia mobline – tablety, dzięki właśnie pełnemu Windowsowi, są o niebo bardziej funkcjonalne niż jakieś iPady. O co chodzi? :P Problem tkwi w jakości samego Windowsa 10. System kuleje. Kilka czystych reinstalek i zawsze kończę z masą błędów wymagających kolejnych reinstalacji. Windows 10 to jedno. Drugie: skype, poczta, kalendarz, facebook, messenger… najczęściej używane apki, które mocno determinują wybór systemu, są okropnie kiepskie na W10. Słabo, Nutella :P bardzo słabo.\nJa kudłaty durnowaty nie wiedziałem co to Android ??!!\nAle poważnie, właśnie przeszedłem na Antka ( miałem coś kupić ale dałem się namówić na prezent w postaci Alcatela idol 4 – w porównaniu z moją poprzednią Lumią 950 …. sam nie wiem??? gdyby Windows miał takie możliwości jak Antek na tym „średnio półkowym flagowcu” – jak o nim piszę byłby to system nie do zabicia )\nSam system daje ogromne możliwości w porównaniu z nim system od „Giganta” to miernota, niestety.\nJedyny problem to konieczność instalowania aplikacji czyszczących system oraz porządny antywirus jakiś czego w Windows nie musiałem robić, ba nawet o tym nie myślałem….\nNowy telefon mam jakieś dwa tygodnie więc dopiero się go uczę. Zobaczymy jak się będzie sprawował jak się do niego przekonam to być może kupię coś z wyyyyyyższej półki lub będę testował iOsa.\nJak miałeś Lumię 950, to używałeś Continuum. Jak to wykonujesz w przypadku tego smartfona z andkiem?\nNie wykonuję …. co prawda jest jakaś aplikacja od Samsunga, która w jakiś tam sposób stara się naśladować funkcję continuum ale…. jak dla mnie badziewie no i …..\ntak więc czekam na oficjalną aplikacje od Windowsa ( która podobno ma być w jakiejś bliżej nieokreślonej przyszłości)\nJa czekam. IPhone nie ma nawet USB-C, samsung jeszcze raczkuje z DeXem. Jak mobilny Windows zniknie, to na razie nie mam co wybierać.\nJa kupiłem Samsung Note 8 z Dex Station. Dex to taki ich odpowiednik Continuum. Lepszy od Microsoftowego. Wiele okien naraz, włącznie z multimediami, skalowalne.\nJedno pytanie. Czy ten odpowiednik Continuum na Samsungu działa bez DeXa? Bo jeśli nie, to lipa. Ja mogę uruchomić Continuum na dowolnym telewizorze, który obsługuje DLNA. HD-500 używam tylko wtedy, gdy podłączam do monitora czy innego urządzenia bez DLNA.\nNie, nie działa bez Dex. Można oczywiście rzutować na TV kopię ekranu, ale to nie to samo. Do włączenia Dex potrzebna jest przystawka. Samsung mówi, że to ze względu na chłodzenie (przystawka ma wbidowany wentylator), ale nigdy mi się tak telefon nie nagrzał, żeby chłodzenie musiało wystartować.\nCiekawe. Co ten Samsung kombinuje z tym DeXem. W sieci jest filmik jak facet podłącza do DeXa Lumię 950 i continuum pięknie na tym działa (chociaż ma mniej portów niż HD-500). A ja w podłączałem do HD-500 Samsunga S8 i nie zadziałało. S8 rozpoznał podłączoną myszkę, klawiaturę i pendriva, ale obrazu z „dużym androidem” nie wyświetlił.\nA to, że ten tryb „dużego androida” nie działa bez DeXa, to największa wada. Wolę Continuum.


"Czar Par" wraca na antenę TVP po 23 latach! Czy i tym razem program będzie bił rekordy oglądalności?\nKto poprowadzi kultowy program, kto zasiądzie w jury?\n"Czar par" to pierwsze telewizyjne show w Polsce zrobione z takim rozmachem! Program rozrywkowy gościł na antenie TVP1 w latach 1993-1996. Premierowy odcinek widzowie mieli okazję obejrzeć 20 lutego 1993 roku o godzinie 22:05. Ostatni odcinek wyemitowano niespełna 3 lata później, 27 stycznia 1996 roku.\nW piątek, 20 września na antenie TVP2 o 20:40 będziemy mogli zobaczyć kolejną edycję kultowego "Czaru Par". Co się zmieni i jakie emocje towarzyszyły odcinkom z lat 90.? Sprawdziliśmy to dla was!\n"Czar par" - prowadzący, jury, data emisji i nagrody\nNarzeczeni i małżeństwa rywalizują ze sobą, a ich zmagania ocenia jury - tak w wielkim skrócie można opisać ideę programu "Czar Par". W latach 90. teleturniej prowadził Krzysztof Ibisz i Hanna Dunowska. Dziś gospodarzami będą Maciej Kurzajewski i Izabella Krzan.\nW jury zasiądą ulubione polskie pary celebrytów - Katarzyna Cichopek i Marcin Hakiel oraz Dorota Chotecka i Radosław Pazura.\nData i godzina premiery kultowego programu TVP!\nPierwszy odcinek "Czaru par" w nowej odsłonie zostanie wyemitowany w TVP2 20 września o godzinie 20:40, tuż po "Barwach szczęścia". Zmagania uczestników w kolejnych odcinkach będziemy mogli oglądać w każdy piątek o 20:50. Małżeństwa i narzeczeni, którzy wezmą udział w programie, będą rywalizowali o nagrodę główną o wartości 300 tys. złotych.\n23 lata wcześniej było tak!\nNiektórzy twierdzą, że "Czar par" był trampoliną do sukcesu, z której umiejętnie skorzystał wówczas 28-letni Krzysztof Ibisz. Pomysłodawczynią programu była Barbara Walter.\nTeleturniej „Czar par” polegał na trwającej rok rywalizacji kilkudziesięciu par (małżeństw lub narzeczeństw), które zostały wybrane w konkursie, spośród kilku tysięcy ochotników. Mieli oni przed sobą wiele wyzwań, które musieli wspólnie pokonać. Uczestnicy musieli popisać się nie tylko wiedzą, ale także sprawnością fizyczną. Gotowi byli zrobić naprawdę wiele, by przypaść do gustu jury. Pary rywalizowały ze sobą w różnych kategoriach: od szybszego obierania ziemniaków, pisania piosenki, zawodów sportowych dla dwojga, odegrania scenki teatralnej, wykonania makijażu dla żony, rozpoznawania partnerki z zawiązanymi oczami lub „w przebieralni”, poprzez sztafetę z jajkiem na łyżce czy konkurs rock’n’rolla.\nChociaż minęło już 23 lata od emisji pierwszego "Czaru par", to idea programu pozostanie niezmienna. Czy dzisiejsi uczestnicy show również zaskoczą spontanicznością i wolą walki?\nMercedes, umeblowane mieszkanie, telewizory i lodówki - o co walczyli uczestnicy "Czaru Par" z lat 90.?\nW trzech edycjach wzięły udział w sumie 153 pary. Każda z nich przez cały rok walczyła o nagrodę główną. W finale pierwszej edycji rywalizowało osiem par, a w kolejnych sześć. Pierwszą edycję programu zwyciężyło małżeństwo państwa Skrętnych, drugą – Trusewiczów, a trzecią – Kornalewiczów. O co dokładnie walczono?\nZa udział w konkurencjach uczestnicy mogli zdobyć różnorodne nagrody: telewizory, lodówki, sprzęt kuchenny, ale też gotówkę i wycieczki. Zwycięska para otrzymywała Mercedesa oraz w pełni umeblowane i wyposażone w sprzęt AGD mieszkanie w Łodzi. W latach 90. to był prawdziwy luksus, chociaż z drugiej strony kto z nas nie ucieszyłby się z takiej nagrody dziś?\nProgram cieszył się niegasnącą popularnością. Gdy przychodziła pora emisji, całe rodziny zasiadały przed telewizorami i z napięciem obserwowały losy uczestników i ich zaciętą rywalizację. Odcinki miały 60% udział w rynku, a swoją popularnością przebijały nawet „Dziennik Telewizyjny”. Dla porównania, dziś takiego wyniku nie zdobywają nawet najpopularniejsze wydarzenia sportowe czy ulubione seriale!\nTo było pierwsze tak duże widowisko telewizyjne, robione z naprawdę wielkim rozmachem. Odcinki miały 60 proc. udział w rynku, popularnością przebijaliśmy nawet „Dziennik Telewizyjny”. To było coś niesamowitego - wspominał w jednym z wywiadów Ibisz.\nMyślicie, że kultowy "Czar par" we współczesnej odsłonie również będzie budziło tyle emocji? Będziecie oglądać?


Promocja z okazji The Game Awards na Xbox Live - Wiedźmin 3: Dziki Gon za około 100 zł! - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościPromocja z okazji The Game Awards na Xbox Live - Wiedźmin 3: Dziki Gon za około 100 zł!\nWojciech Gruszczyk 03.12.2015 20:00\nPromocja z okazji The Game Awards na Xbox Live - Wiedźmin 3: Dziki Gon za około 100 zł!\nTagi: geoff keighley promocja the game awards xbox live xbox one\nPromocja na Xbox Live z okazji The Game Awards. Znane...\nMass Effect: Andromeda za 63 zł, Cuphead za 78 zł,...\nPromocja na Xbox One z okazji The Game Awards. Znamy...\nNastępna wiadomość: Steampunkowa broń w dłoń i na potwory - oto co-opowy twin-stick shooter Monsters & Monocles Bywają w życiu sytuacje, że trzeba wstać z fotela, odłożyć fajkę, poprawić cylinder oraz monokl i ruszyć zabijać potwory. Najlepiej w ze znajomymi, w...


Pomoc dla Oliwki: Only God can judge me...\ndzisiaj mam mętlik w głowie totalny i jestem szalenie zasmucona wieściami z Szymkowego bloga: http://szymonefler.blogspot.com/...Ten mały chłopiec ma bardzo agresywny nawrót neuroblastomy. Jego Rodzice podjęli decyzję o zaprzestaniu leczenia. Pragną, aby swoje ostatnie dni, tygodnie, miesiące(któż wie, ile ich będzie) spędził otoczony bezgraniczną miłością swoich najbliższych...Serce pęka...jednakże krwawi mocniej, kiedy czyta się niektóre komentarze...to nie miejsce na osąd...Niektórzy ludzie nazbyt dosłownie potraktowali słowa reklamy: "i ty także zostań bohaterem w swoim domu..." anonimowym, schowanym za własnym biurkiem, z nosem przyklejonym do monitora...a palce wystukują słowa, które układają się w zdania, a ze zdań tych układa się sąd...i padł już wyrok: winni - winni, bo nie walczą, bo się poddali, bo nie szukają "gdzieś indziej"...tłum napiera...wśród niego rodzice zdrowych dzieci - "bo ja bym...", ale także tych chorych:"bo my nie przestajemy walczyć" i tych, które wygrały"bo my nie przestaliśmy walczyć"....każdy ze "złotą radą", z niemalże adresami klinik, gdzie należy zadzwonić, z programami leczenia...I w tym wszystkim umierający chłopczyk i Jego Rodzice...\nCzasem, to, co wydaje się nam opuszczeniem rąk, pochyleniem głowy, czasem, to, co wygląda na zaprzestanie walki...jest właśnie największą bitwą...aktem bezgranicznej miłości i przeogromnej odwagi...\nPamiętam, jak w sierpniu 2012 roku, moja mama rozemocjonowana wpadła do mojego mieszkania - "czytałaś, czytałaś o Marcinku? Masz poczytaj. Trzeba jakąś zbiórkę zorganizować. Taki mały chłopczyk, tak ciężko chory, coś strasznego..." Weszłam na blog rodziców Marcinka i zaczęłam czytać, a łzy leciały ciurkiem... Pomyślałam: "co ja bym zrobiła, gdybym była na ich miejscu...czy umiałabym tak walczyć..."\n18 września życie oczekiwało ode mnie odpowiedzi i już nie w trybie przypuszczającym. Przeszliśmy przez piekło, tak, jak każdy rodzic ciężko chorego dziecka. Spotkaliśmy na swojej drodze ludzi wspaniałych i tych trochę mniej wrażliwych. Podziwiano nas, ale także opluwano...Obelgi i osąd to niewielka cena za życie kogoś, kogo kochasz ponad wszystko...to żadna cena...\nBycie mamą to dla mnie najpiękniejsza rzecz...I nigdy bym nie pomyślała, że będę musiała zdawać tak trudny egzamin z macierzyństwa...i nie chcę i nie potrzebuję, aby anonimowy (lub też nie anonimowy) bohater mnie oceniał...Tylko Bóg mnie osądzi...Osąd ludzi, tu na ziemi, nam - Rodzicom chorych Dzieci, nie jest potrzebny...a ludzie chcą nas oceniać. Kilka dni temu wybuchła zażarta dyskusja na blogu Aleksa: http://lisciealeksa.blogspot.com/ i popłynęła ona na inne blogi. Nie wiem, co o tym myśleć...cokolwiek i czegokolwiek nie powiedzieć, to myślę sobie, że niektórzy już zawsze będą dawać sobie prawo, aby rozliczać tych, którzy proszą o pieniądze.\nZapewniam,że rodzice "choruszków" nie marzą o zagranicznych przygodach, czy luksusowych autach...Pragniemy zdrowia dla naszych Walecznych...wszystkie nasze myśli i nasze wydatki związane są z ich potrzebami...Nasze życie różni się od życia rodziców dzieci, które nie mają problemów ze zdrowiem...Pomyślcie sobie tak: każdy z nas boryka się z codziennością - jednym idzie lepiej, drugim gorzej, ale wszyscy, absolutnie wszyscy, mamy swoje troski i zmartwienia. Rodzice chorych dzieci, prócz takich zmartwień "egzystencjalnych, codziennych", mają jeszcze do ogarnięcia problemy i troski związane z chorobą najukochańszego Szkraba. Osąd w takich momentach jest nie na miejscu. Bo jakim prawem oceniamy? Takim, że daliśmy pieniądze? Jeśli nie jesteś pewny rodziny chorego dziecka, to nie dawaj - daj takiemu, któremu uważasz, że warto...I teraz - któremu warto, a któremu nie? Czy są dzieci, które nie zasługują na zdrowie, na to, by mieć normalne dzieciństwo, czy są dzieci, które nie zasługują na to, aby żyć? Czy są dzieci lepsze i gorsze w pryzmacie tego, jakich mają rodziców? Czy Aleks nie zasługuje na pomoc, bo jego ojciec pracuje na 1/2 etatu, a powinien na cały i jeszcze do tego pali papierosy?\nNie osądzajmy i nie piszmy rodzicom chorego dziecka...."bo ja...bo ja gdybym był na Twoim miejscu"...\nNie jesteś...jak będziesz, to wtedy odpowiesz...\nJeśli jesteś wierzący, to pomódl się za wszystkich małych żołnierzy...Jeśli będziesz modlił się za tych, którzy stoczyli najcięższą walkę...poproś Boga, o to, że, gdy już po walce opadnie kurz, aby nigdy nie musieli wracać na pole bitwy...niech w zdrowiu stacjonują sobie we własnych domach, niech zregenerują się po długiej i wyczerpującej wojnie...niech Pan przywróci spokój ich rodzinom....Jeśli natomiast będziesz modlił się o czynnych wojowników, proś Stwórcę o siłę dla nich i hart ducha dla ich najbliższych...niech walka ich nie będzie zbyt długa, a koniec jej niech zwycięstwem będzie...A na końcu pomódl się za żołnierza Szymona i wszystkich mu podobnych, którzy udają się na spoczynek...Niech Aniołowie zabiorą ich wymęczone ciała...niech ugaszą ból...i módl się za Ich Rodziny...by miały dość sił, by przez to przejść...\nJeśli z różnych względów nie wierzysz w Niego, to bądź myślami, nie oceniaj...\nKochani, proszę Was o modlitwę za Najbliższych Szymonka...i za Niego samego...Uszanujmy Ich wybór, nie przeszkadzajmy, wspierajmy...Niech dobre myśli płyną do Nich....\nŚciskamy Naszą Kochaną Oliwkową Rodzinę! Buziaki od Oliśki!!!\nAutor: Mama Oliwki o 04:07\nTomasz Sporek 24 maja 2013 04:29\nAnonimowy 24 maja 2013 04:47\nWreszcie to ktos napisał! " Nie osądzajmy i nie piszmy rodzicom chorego dziecka...."bo ja...bo ja gdybym był na Twoim miejscu"...\nNie jesteś...jak będziesz, to wtedy odpowiesz..." nikt z nas niema prawa oceniac! To są bardzo trudne, myśle że najtrudniejsze w życiu decyzje kosztujące życie... ale i cierpienie, potworne cierpienie... a "ciocie dobra rada" powinny wziąć na wstrzymanie. Jesteśmy z Wami w tej walce i życzymy Bożego błogosławieństwa i tak po ludzku siły i wytrwałośći!\nDalej nie wiem co napisać zostane w modlitwie dla Szymka i jego Rodziców\nOliwka za twoje zdrowie też się modlimy.\nAnonimowy 24 maja 2013 05:44\nPani Joanno -piękny wpis...dodałabym jeszcze tylko, że tu na ziemi wszyscy jesteśmy pielgrzymami, 'nasz czas' (dłuższy bądź krótszy) dobiegnie kiedyś końca...tutaj na ziemi jest tylko 'korytarz', 'przejście', my dopiero idziemy do DOMU. Do Domu Ojca- przynajmniej Ci, którzy wierzą.\nJoanna -pielgrzym w drodze\nAnonimowy 24 maja 2013 06:39\nPięknie to Pani napisała... Sama od jakiegoś czasu śledze losy Szymonka. Pokochałam go całym sercem. I ono teraz pęka. A co dopiero muszą czuć jego rodzice. Napisałam jego mamie, że dla mnie jest najwspanialszą mamą na świecie. Bardziej już kochać się chyba nie da..\nDla mnie jest to dowód największej miłości, uczmy się od nich tej miłości i pokory...\nPięknie to Pani napisała..\nJa śledzę już od jakiegoś czasu bloga Szymonka i pokochałam go całym sercem. To serce pęka teraz z rozpaczy.. A co dopiero muszą czuć Jego rodzice?? Nie potrafię sobie tego wyobrazić..\nNapisałam Mamie Szymonka, że dla mnie jest najwspanialszą mamą na świecie. Bardziej już chyba kochać nie można.. Uczmy się od nich tej miłości i pokory... I nie krzywdźmy swoimi osądami.. Zadne z nas przecież nie chciałoby się znaleźć na ich miejscu!\nNam pozostaje modlitwa.. O uśmiech na pięknej buzi Szymonka, o słońce na niebie specjalnie dla Niego, o to by Bóg oszczędził mu już cierpienia.. I o siłę dla Rodziców, by przetrwali...\nAle trudno się z tym pogodzić, że świat jest tak okrutny!\nTo co napisałaś to zwykły "Wyciskacz łez!!!!" Tak nie wolno!\nnigdy nie zgodzę się ze śmiercią dziecka, nigdy\nTak wiele zrozumiałam dzięki Pani ! Jestem babcią wnuczka ze wznową neuroblastomy. Nie wiem,jaki los czeka naszą rodzinę , ale teraz wiem , czego nie mogę robić , gdy nadejdzie "ta chwila".\nAnonimowy 24 maja 2013 13:25\nJutro minie 6 lat kiedy pożegnaliśmy na szczecińskim cmentarzu innego Dzielnego Chłopczyka, którego Rodzice przez ponad rok walczyli o Jego życie i zdrowie. Maluszek przeszedł kilka operacji, nigdy nie był w swoim pokoiku, łóżeczku... Co przeszedł On, co przeszli Jego Rodzice. Co wciąż przechodzą, bowiem Aniołek wciąż jest - i trudno żeby było inaczej - żywy we wspomnieniach najbliższych. Nie nam oceniać Ich, nie nam oceniać żadnych rodziców umęczonych a wciąż kochających rodziców. Ma Pani rację, czasem najtrudniejszą bitwą jest pozwolić odejść Ukochanemu Dziecku, najdroższej osobie. Odejść w otoczeniu kochanych twarzy, dłoni, w cieple i zapachu domowego ogniska. Którego nie zastąpi żaden najlepszy szpital, żadne nawet najbardziej przytulne hospicjum. Czasem nie mamy na to wpływu, a czasem po prostu tylko to, jeszcze to możemy zrobić. I nigdy nie oceniajmy, nie osądzajmy... Co by było gdyby i dlaczego. A DLACZEGO BY NIE...\nAnonimowy 24 maja 2013 23:22\nJest Pani wielka!!!!\nAnonimowy 25 maja 2013 02:02\nAnonimowy 26 maja 2013 10:10\nLudzie którzy nie mieli nikogo bliskiego chorego na nowotwór nie są w stanie zrozumieć pewnych decyzji i nie mają prawa osądzać innych.\nCzytam blogi, uczą mnie one pokory i pozwalają spojrzeć na świat inaczej.\nAnonimowy 27 maja 2013 01:53\nSerce boli czytając o cierpieniu Szymonka, o cierpieniu Jego Rodziców. To heroiczna decyzja, na pewno najtrudniejsza w ich życiu. Modlę się, aby Bóg pozwolił przejść przez to cierpienie dla Szymonka i Rodziców jak najłagodniej... Ja, mama zdrowego dziecka, za co dzięki Pani blogowi- Bogu dziękuję każdego dnia- nie jestem nawet w setnej części w stanie wyobrazić sobie , co muszą czuć rodzice dziecka, któremu pomóc juz nie można. Boże miej ich w swojej opiece!\nAnonimowy 27 maja 2013 03:06\nAsiu, popieram Cie w 100%...nie osądzajmy,a nie będziemy osądzeni...Ania\nAnonimowy 3 czerwca 2013 10:51\nWitam jestem tu pierwszy raz, rzadko spotyka się ludzi o takiej wrażliwości i umiejętności przekazania tego. My też przeszliśmy leczenie dziecka, 2 lata chemioterapii a teraz umieranie przy wszystkim co odbiega od "normalności".Ja to znam , ja to przeszłam...pożegnałam wiele dzieci z otoczenia....\nDziękuje za ubranie w słowa tego o czym myśle\nDziękuję za ogromną wrażliwość, prosz się nie poddawać i nie przestawać pisać\nModlę się za Szymonka, za Oliwkę, za wiele innych dzieci i za mojego Adasia i za nas - RODZICÓW\nOliwka Lisewska 4 czerwca 2013 01:28\nTo ja dziękuję:* Przytulam w myślach!\nmój komentarz " nie wiesz co piszesz" dotyczył wpisu - to zwykły wyciskacz łez - .Pozdrawiam serdecznie\n"Już nie zmarnuję ani chwili, bo dni straconych go...\nSprostowanie musi być i kilka nowych fotek również...\n"Chwila, która trwa, może być najlepszą z Twoich c...\njeszcze chwila oddechu...


Worbla's® TranspaArt S - CosCon Shop\nPrywatność – Q&A\nINSPIRACJE – FILMY\nWorbla’s® Art – kreatywność wyzwolona\nWorbla’s® Finest Art – poradniki\nWorbla’s® Black Art – poradnik\nWorbla’s® Pearly Art – poradniki\nWorbla’s® Transpa Art – poradniki\nWorbla’s® Crystal Art – poradniki\nWorbla’s® Deco Art – poradniki\nWorbla’s® KobraCast Art – poradniki\nWorbla VS LARP\nINSPIRACJE – ZDJĘCIA\nHome X Worbla’s® Transpa Art X Worbla’s® TranspaArt S\nWorbla’s® TranspaArt S\nWymiary 37,5 cm x 50 cm\nProsimy zapoznać się z instrukcją użytkowania zamieszczoną w opisie produktu i ulotce.\nilość Worbla's® TranspaArt S\nSKU: WTA-004-01 Kategoria: Worbla’s® Transpa Art Tagi: arkusze, TranspaArt, Worbla, Worbla TranspaArt\nWymiary 50cm x 37,5 cm.\nWorbla’s® TranspaArt – jest materiałem termoplastycznym z rodziny WORBLA®.\nArkusz należy podgrzewać w temperaturze około 120C, w związku z tym ZALECAMY STOSOWANIE RĘKAWIC OCHRONNYCH (wykończonych gumą), gdyż bezpośrednie dotknięcie rozgrzanego materiału może powodować poparzenia.\nMateriał stygnie stosunkowo szybko, ale można go podgrzewać dowolną ilość razy, dlatego zalecamy pracę nad mniejszymi fragmentami, a nie podgrzewanie całego arkusza na raz. W przypadku przegrzania, na powierzchni materiału pojawiają się bąbelki powietrza, a sam materiał częściowo traci przezroczystość.\nDo kształtowania aktywnego materiału zalecamy wykorzystanie zwilżonej gąbki, lub miękkiej szczoteczki do zębów. Worbla’s® TranspaArt można stosować z formami do odlewów.\nProdukt zagnieciony w kulkę nabiera mlecznej barwy w związku z czym możliwe jest tworzenie podświetlanych kamieni i innych podobnych elementów, jednak nie będą one w 100% przezroczyste.\nWorbla’s® TranspaArt może być malowany za pomocą farb w sprayu, a także stosowany z foliami używanymi przy tuningu samochodów np. w celu zmiany koloru przezroczystego materiału. W przypadku zastosowania folii na powierzchni materiału, przed ponowną aktywacją (podgrzaniem WTA) folię należy usunąć. Powstałe w trakcie obróbki nierówności można zamaskować używając przezroczystego lakieru do paznokci. Jeśli jedna warstwa materiału jest niewystarczająca, lub zaistnieje potrzeba połączenia jednego lub kliku elementów z WTA zalecamy stosowanie przezroczystego kleju typu Super Glue, Kropelka i podobnych. Gorąco zachęcamy do zapoznania się również z materiałami instruktażowymi które można znaleźć w internecie pod adresem http://goo.gl/5hp7PB\n75 × 50 × 0.2 cm\nWorbla’s® Finest Art L\n99.00 zł 91.00 zł\nWorbla’s® Deco Art – L – 500g\nWorbla’s® Black Art L\nWorbla’s® Pearly Art S\nWorbla’s® TranspaArt L\nBatorego 9a, 43-300 Bielsko-Biała\n+48 511 055 896\n© 2019 CosCon - Bartłomiej Moc - Wszelkie prawa zastrzeżone.\nTwoje dane osobowe będą wykorzystywane do obsługi Tej strony internetowej w celu zarządzania dostępem do Twojego konta oraz do innych celów opisanych w naszym serwisie polityka prywatności.


Charytatywna dyskoteka w klubie WIR Złotów | zlotowskie.pl\nCharytatywna dyskoteka w klubie WIR\nPortal zlotowskie.pl 30/12/2018 19:39\n12 lat minęło od ostatniej dyskoteki w dawnym klubie WIR, który znajdował się w Domu Kultury w Złotowie\nZa sprawą inicjatorki imprezy Sandry Przybyszewskiej - Pączek ożyły wspomnienia z tamtych czasów. W sobotę 29 grudnia w budynku Złotowskiego Centrum Aktywności Społecznej w Złotowie w dawnym klubie WIR odbyła się dyskoteka charytatywna. Celem była zbiórka na podopiecznych Fundacji Złotowianka. Impreza przerosła najśmielsze oczekiwania organizatorów. Chętnych było więcej niż pomieścić mógł obecnie obiekt, w którym kiedyś odbywały się cyklicznie dyskoteki. Imprezę poprowadził dawny rezydent klubu Robert Massel wraz z Pawłem Kucharskim. Parkiet od samego początku imprezy był pełen. Wszystkim udzielił się klimat dyskoteki sprzed lat. Pojawiły się sugestie, by takie dyskoteki organizować przynajmniej raz w roku. Podczas imprezy udało się zebrać kwotę 11500 zł, która w całości będzie przeznaczona na podopiecznych Fundacji Złotowianka z powiatu złotowskiego.\nTak o imprezie mówi sama inicjatorka wydarzenia - Sandra Przybyszewska - Pączek.\nWszyscy się spisali na medal , impreza zaskoczyła mnie jako organizatora pierwszej imprezy na taką skalę . Paweł i Robert dali czadu a ludzie dotrzymywali im kroku i nie schodzili z parkietu . Jeśli tylko będzie to możliwe w przyszłym roku odbędzie się druga edycja.


NCBJ prezentuje innowacyjny akcelerator do walki z nowotworami - Portal nuclear.pl\nData dodania: ¶roda, 29 marca 2017, autor: nuclear.pl\nNowotwory z³o¶liwe s± drug± – po chorobach uk³adu kr±¿enia – najpowszechniejsz± przyczyn± zgonów w krajach Unii Europejskiej. W¶ród ró¿nych metod zwalczania nowotworów szczególne uznanie zdobywaj± ostatnio zabiegi napromieniania przeprowadzane w koñcowej fazie operacji usuwania guza. Narodowe Centrum Badañ J±drowych (NCBJ) wraz z Wielkopolskim Centrum Onkologii (WCO) w Poznaniu zaprezentowa³y dzi¶ na konferencji w ¦wierku efekt realizacji projektu INTRA-DOSE: medyczny akcelerator ¶ródoperacyjny IntraLine, przeznaczony do napromieniania elektronami.\nW dwudniowej konferencji w ¦wierku uczestniczy kilkudziesiêciu lekarzy i fizyków z krajowych o¶rodków medycznych. W trakcie pierwszej z dwóch przewidzianych na dzi¶ sesji przedstawiciele NCBJ omówili projekt INTRA-DOSE, a specjali¶ci z WCO przybli¿yli uczestnikom zagadnienia medyczne dotycz±ce antynowotworowych terapii ¶ródoperacyjnych. Z kolei w drugiej sesji fizycy i in¿ynierowie ze ¦wierka przedstawili szczegó³y techniczne akceleratora IntraLine. Lekarze mieli okazjê zobaczyæ prototypow± wersjê urz±dzenia, w pe³ni przygotowan± do pracy w warunkach szpitalnych. Jutro, podczas seminarium „Radioterapia ¶ródoperacyjna – nowoczesne narzêdzie w leczeniu nowotworów”, jego uczestnicy bêd± mogli siê szerzej zapoznaæ z procesem przygotowywania akceleratora do konkretnych zabiegów ¶ródoperacyjnych oraz z ich potencjalnym przebiegiem.\n- Zabiegi napromieniania elektronami, realizowane bezpo¶rednio po usuniêciu guza – a wiêc jeszcze w trakcie samej operacji – nale¿± do jednych z najnowocze¶niejszych metod walki z nowotworami z³o¶liwymi. £atwo¶æ, szybko¶æ i precyzja, z jakimi akcelerator do radioterapii ¶ródoperacyjnej potrafi dostarczyæ wi±zkê terapeutyczn± w obszar objêty zmianami nowotworowymi, u³atwia naszym specjalistom przeprowadzenie zabiegu, a pacjentom gwarantuje zredukowanie do minimum skutków ubocznych napromieniania - zauwa¿y³ prof. dr hab. Julian Malicki, dyrektor Wielkopolskiego Centrum Onkologii (WCO).\nWe wspó³czesnej medycynie do niszczenia komórek nowotworowych u¿ywa siê wielu metod i narzêdzi, w tym ró¿nych typów promieniowania jonizuj±cego. Promieniowanie tego rodzaju – wysokoenergetyczne fotony, elektrony, protony b±d¼ ciê¿kie jony – rozrywa ³añcuchy DNA komórek i rozk³ada wodê na wolne rodniki, utleniaj±ce cz±steczki chemiczne niezbêdne komórkom do utrzymania procesów ¿yciowych. Niestety, fotony oddzia³uj± nie tylko z guzem, ale tak¿e ze zdrowymi tkankami przed i za nim, natomiast akceleratory protonów i ciê¿kich jonów, pozwalaj±ce znacznie precyzyjniej ustaliæ g³êboko¶æ, na której dochodzi do interakcji wi±zki z komórkami, s± bardzo du¿e i drogie.\n¦ródoperacyjne zabiegi napromieniania elektronami ³±cz± zalety technik z u¿yciem fotonów i cz±stek znacznie bardziej masywnych. Urz±dzenia generuj±ce terapeutyczn± wi±zkê elektronów s± relatywnie tanie i na tyle niewielkie, ¿e mieszcz± siê na sali operacyjnej. W konsekwencji wi±zkê mo¿na wprowadziæ bezpo¶rednio w lo¿ê powsta³± po usuniêciu guza, co istotnie redukuje ryzyko napromienienia zdrowych tkanek na jej drodze. Jednocze¶nie poprzez w³a¶ciwy dobór energii elektronów lekarz-specjalista jest w stanie bardzo precyzyjnie okre¶liæ g³êboko¶æ wnikania elektronów w cia³o pacjenta i zapewniæ ochronê tkankom i narz±dom znajduj±cym siê za napromienianym obszarem. G³ównym zyskiem z tak przeprowadzonej terapii jest znaczne zmniejszenie liczby pooperacyjnych zabiegów napromieniania, co automatycznie redukuje ich negatywne skutki uboczne.\n- G³ówne cechy wyró¿niaj±ce nasz akcelerator na tle podobnej aparatury medycznej to du¿a mobilno¶æ zarówno ca³ego urz±dzenia jak i jego g³owicy, wysoka jako¶æ wi±zki promieniowania elektronowego oraz niski poziom promieniowania ubocznego. Pojedynczo cechy te wystêpuj± w innych akceleratorach do ¶ródoperacyjnych terapii antynowotworowych, ale ich zespolenie w jednym, na dodatek stosunkowo niewielkim urz±dzeniu, by³o du¿ym wyzwaniem - mówi mgr in¿. Jacek Pracz (NCBJ). - W trakcie prac nad IntraLine zastosowali¶my szereg innowacyjnych rozwi±zañ technicznych dotycz±cych miêdzy innymi mechaniki konstrukcji oraz pozycjonowania i budowy g³owicy formuj±cej wi±zkê. Cztery z nich s± opatentowane - podkre¶li³.\nAkcelerator IntraLine zbudowano w ramach projektu INTRA-DOSE, zrealizowanego przez konsorcjum z³o¿one z NCBJ, WCO oraz partnerów przemys³owych: UJP Hitec Systems S A. i firmy Jaros³aw Ko³cun. Pierwsze prace badawcze i konstrukcyjne nad aparatur± do terapii ¶ródoperacyjnej rozpoczê³y siê jednak jeszcze w 2008 roku w projekcie „Akceleratory i Detektory” i zakoñczy³y zbudowaniem w 2014 roku wersji demonstracyjnej urz±dzenia. W powstanie obecnie prezentowanego, modelowego i w pe³ni funkcjonalnego egzemplarza akceleratora (Minimum Viable Product, MVP) by³ zaanga¿owany zespó³ fizyków, in¿ynierów i onkologów licz±cy ponad 50 osób.\n- Wieloletni wysi³ek naszych specjalistów ju¿ wkrótce prze³o¿y siê na konkretn± pomoc chorym. Zbudowany przez nas mobilny akcelerator do ¶ródoperacyjnego napromieniania elektronami zostanie teraz przekazany do Wielkopolskiego Centrum Onkologii, gdzie rozpoczn± siê jego badania i testy w warunkach szpitalnych - podsumowuje dr Agnieszka Syntfeld-Ka¿uch (NCBJ).\nProjekt INTRA-DOSE zosta³ dofinansowany przez Narodowe Centrum Badañ i Rozwoju w ramach Programu Badañ Stosowanych w ¶cie¿ce B.


INDUwakacje - Szlak Zabytków Techniki\nNie zdążyliście odwiedzić wszystkich interesujących obiektów podczas INDUSTRIADY 2018? Nic straconego, Szlak Zabytków Techniki można zwiedzać przez cały rok. A na wakacje przygotowano specjalne atrakcje. Oto niektóre z nich:\n→ Górnośląskie Koleje Wąskotorowe\nW Bytomiu działa najstarsza na świecie kolej wąskotorowa. Dzisiejsza trasa o długości 21 kilometrów to fragment dawnej 230-kilometrowej sieci. Podczas\npodróży przy stacji Bytom Karb Wąskotorowy można podziwiać zachowane budynki parowozowni. Największą przyjemnością jest przejazd w okresie letnim w częściowo otwartych wagonach. Pociągi będą kursowały od 23 czerwca do 9 września na trasie Bytom – Tarnowskie Góry – Miasteczko Śląskie (i powrót).\nBilety w cenie: 12 zł – normalny, 6 zł – ulgowy, 15 zł – rodzinny 1+1 (1 dorosły, 1 dziecko do lat 16), 28 zł – rodzinny 2+2 (dwie osoby dorosłe + dwójka dzieci do\nlat 16) można nabyć u konduktora. Dzieci do lat 4 oraz psy podróżują za darmo. Więcej informacji na stronie sgkw.eu oraz pod nr tel. 666 904 142.\n→ Kompleks Sztygarka\n9 lipca na Stadionie Śląskim zagra legendarny zespół Guns ’n’ Roses. Przed emocjami koncertowymi przyda się chwila wytchnienia przy dźwiękach najbardziej znanych przebojów grupy z Los Angeles. Okolice Szybu Prezydent w Chorzowie zapełnią food trucki, stanowiska z grillem i zimnymi napojami, wszystko\nw wakacyjnej i luźnej atmosferze.\nJuż 12. raz organizowany jest Chorzowski Teatr Ogrodowy – festiwal artystyczny, w którym główną rolę odgrywa teatr. W zrewitalizowanych obiektach dawnej KWK „Prezydent”, teraz Kompleksie Sztygarka, od 13 lipca do końca sierpnia będzie można oglądać kameralne spektakle komediowe teatrów\nz całego kraju i bliskiej zagranicy. Będą również koncerty, projekcje filmowe i wystawy. Więcej można dowiedzieć się na stronie internetowej www.chto.pl.\nFani muzyki bluesowej będą mieli okazję wysłuchać niezwykłych koncertów podczas „Front Porch Blues, czyli Lauba Pełno Bluesa”. 20–22 lipca na 3 scenach wystąpi aż 20 wykonawców z Polski, Słowacji, Czech,\nale także Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Oprócz tego warsztaty wokalne i harmonijkowe, zabawy z muzyką oraz piknik rodzinny. Prawdziwą atrakcją na pewno okaże się platforma widokowa na szczycie zabytkowej wieży wyciągowej Szybu Prezydent. Informacje o biletach i szczegółach wydarzenia można znaleźć na www.sztygarka.pl\nMuzeum Śląskie zaprasza na specjalną edycję warsztatów rodzinnych, w programie:\n„Tajemnice pszczelego ula”, czyli warsztaty z zakresu edukacji ekologicznej (8 i 22 lipca);\n„Szumy, zlepy, ciągi” – zajęcia w przestrzeni instalacji Mirosława Bałki (14 lipca);\n„Muzealna wycieczka”, czyli podróż po świecie z polskim malarstwem (9 i 23 sierpnia).\nRodziny z dziećmi będą mogły wziąć również udział w letnim plenerze malarskim, który odbędzie się\n4 sierpnia na Placu Fajrant (przy budynku Łaźni). Młodzież i dorośli będą mogli zobaczyć katowicki pejzaż nocą – 14 i 28 lipca oraz 11 i 25 sierpnia wieża widokowa będzie udostępniona w godzinach wieczornych. W tych samych dniach na terenie Muzeum Śląskiego odbędą się projekcje plenerowe w ramach Kina Kuźnia. W repertuarze filmy ukazujące różne oblicza męskości.\nPonadto dorośli będą mogli rozwinąć swoje pasje podczas pleneru malarskiego, który odbędzie się 28 lipca, a także w czasie warsztatów mających na celu przybliżenie idei obiektu przestrzennego w kontekście twórczości Mirosława Bałki oraz instalacji „[(.;,:?!-...)]\nChcecie zagrać w szachy lub warcaby? Nie wahajcie się poprosić o stolik. Jeśli brakuje pionków będzie można je wypożyczyć w Muzeum. Jak zwykle niezbędne informacje znajdują się na stronie www.muzeumslaskie.pl\n→ Centralne Muzeum Pożarnictwa\nZaprasza do udziału w akcji „Bezpieczne lato w mieście”. Zorganizowane grupy (półkolonie oraz inne formy wypoczynku dzieci w mieście) będą mogły zwiedzić muzeum z przewodnikiem, który omówi szczególnie interesujące eksponaty i zwróci uwagę na ciekawostki. Dodatkowo będzie możliwość przeprowadzenia zajęć z prewencji społecznej, które pokażą zjawiska powstawania pożaru za pomocą moblinego symulatora zagrożeń pożarowych. Podczas zajęć odbędzie się również projekcja edukacyjnych filmów animowanych. Każdorazowo zajęcia będą dostosowywane do grupy. Więcej informacji można znaleźć na stronie www.cmp-muzeum.pl\n→ Muzeum Energetyki\nDla tych, którzy chcą zgłębić tajniki nauk ścisłych i technicznych w niepowtarzalnej, industrialnej przestrzeni Muzeum Energetyki przygotowało Fizyczne Fascynacje, czyli warsztaty, pokazy i doświadczenia, w których mogą uczestniczyć wszyscy w wieku od 3 do 103 lat. 14 lipca eksperci pokażą jak ujarzmiać wodę\ni powietrze; 25 sierpnia zaprezentowane zostaną zjawiska prądu elektrycznego. 21 i 28 lipca oraz 4 i 11 sierpnia będzie okazja, by skonstruować robota i maszynę podczas warsztatów mechatronicznych ARDUINO.\n4 lipca natomiast Muzeum zaprasza wszystkich, którzy chcą poznać tajniki fermentacji warzyw gruntowych. Warsztaty z tego zakresu poprowadzi Teresa Duda.\nW wakacyjnym programie nie zabraknie również wydarzenia dla fanów muzyki. Już 29 czerwca odbędzie się koncert „Miłość w światłach rampy”, podczas którego zaśpiewają Anna Jakiesz-Błasiak (sopran) i Mikołaj Miko Król (tenor). Informacje o szczegółowym programie i biletach można znaleźć na stronie: www.muzeumenergetyki.pl\n→ Wieże KWK Polska


Judas Priest - Defenders Of The Faith • Zobacz wątek - Czy Nostradamus będzie miał jedną ścieżkę??\nCzy Nostradamus będzie miał jedną ścieżkę??\nNapisane: 17 gru 2006, o 13:06\nto wkoncu pisze teksty do nowych utworow a ma byc tylko 1 utwor ^^ ?\nNapisane: 17 gru 2006, o 14:26\n1 utwór w sensie wszystkie będą tworzyć intergralną całosc. Nie jest powiedziane ze nie będą one podzielone na poszczegolne ścieżki.\nNapisane: 17 gru 2006, o 16:08\nomg czytaj uwazniej\n"The album will consist of only one track(!!!!!).\nThere won´t be any pauses, everything is fluently merging.\nNapisane: 17 gru 2006, o 16:42\nTrochę dupne rozwiązanie... czyli np jak się z playerem położę gdzieś to jestem skazany na całość...\nNapisane: 17 gru 2006, o 16:45\nja p-i-e-r-d-o-l-e Taffer, przecież tak samo masz z koncertówkami nie słyszysz przerw ale płytka jest podzielona na poszczególne kawałki\nNapisane: 17 gru 2006, o 17:05\nAle to tak wygląda jakby chieli zrobić jednego, powiedzmy godzinnego tracka...\nNapisane: 17 gru 2006, o 17:16\ntak będzie brzmiał, ale w studio zostanie podzielony i dla słuchaczy to bedzie kilka tracków o łącznie godzinnej długości\nNapisane: 17 gru 2006, o 17:47\nNo właśnie a to nie jest nigdzie napisane...\nNapisane: 17 gru 2006, o 20:48\nTo wszystko kompletnie mi nie pasuje do takiej kapeli jak Judas Priest, podobnie jak granie całego albumu na koncercie, widać Judasi pozazdrościli Ironom,szkoda tylko że obie te kapele zaczynają błądzić ,w sumie to ostatnie wybitne albumy te zespoły nagrały w latach '80 jakby na to nie patrzeć, szkoda..w 2000 r. po wydaniu Brave New World i Halfordowego Resurection wydawało się ,że Heavy-Metal się podnosi, ale niestety potem było coraz gorzej, niby reunion Judasów ,ale dla Heavy-Metalu to oni chyba już nic nie zrobią, liczyłem na powtórkę 1980 r. ale do tego trzeba hiciorów ,a nie smętów o Nostradamusie, już jestem negatywnie nastawiony .\nNapisane: 17 gru 2006, o 21:22\n2.Płyta tworzy całość, a więc pewnie nie będzie krótkich przebojowych kawałków typu.."Dont go"\nNapisane: 17 gru 2006, o 21:30\nzaręczam cię ze bedzie podzielony na kawałki, mimo spójnosci.\nTak jak napisał Bimbronwik, całosc bedzie brzmiała jak jeden kawałek, jednak bedzie podzielona na kilka/kilkanascie sciezek..pamietajmy ze na pewno bedą chcieli wypuscic jakiegos singla, a z jednym 70 minutowym utworem byloby to chyab utdrudnione\nNapisane: 17 gru 2006, o 21:35\nNo to widzę, że komuś nieźle odjebało na starość...\nNapisane: 17 gru 2006, o 21:43\nczy wy nie umiecie czytac ... sciezka bedzie 1\nNapisane: 17 gru 2006, o 21:45\njestem pewien ze nie to mial na mysli pisząc sciezka bedzie jedna\nNapisane: 17 gru 2006, o 21:51\nwątpie w to zeby jedna była . mysle ze to moze byc tak jak np płytach jarre słuchasz całośc płyty alemozna przerzucac poszczegolne czesci. A odnosnie samego pomysło to czorno to wiedze\nNapisane: 17 gru 2006, o 21:55\nCzyli coś takiego jak Dark Saga, gdzie koniec jednego utowru jest początkiem drugiego...\n_nomad_ Te twoje gadanie naprawdę potrafi zdołować ludzi Całe szczęście, że Angel of Retribution i AMOLAD są dla mnie dziełami wieeeeeeeeeeeeeelkimi i nawet twoje gadanie nie wpędzi mnie w pesymizm\nAle ogólnie, to też nie podoba mi się to, co szykują... taki album jak znalazł pasowałby dla maidenów...\nNp taki Lochness uwielbiam, kocham i w ogóle, ale jakby na całym AoR były 10x Lochness, to za bardzo by mi się to nie podobało...\nNapisane: 17 gru 2006, o 23:20\nNIE MA takiej opcji żeby ścieżka była jedna bo wszystkich słuchaczy doprowadziło by to do jawnej KU*WICY mnie trzepie np jak chcę posłuchać detroit rock city ale musze zdzierżyć ponad minutowy wstęp o kolesiu który jedzie samochodem a tak głupio przewijać bo zawsze to wpływa na stan płytki pomyślcie ile pitolenia by było jakby kawałek który chcecie posłuchać (a raczej część historii) była w 40 minucie miłego przewijania i trafiania w odpowiedni moment. Judasi na własne życzenie sfrustrowali by słuchaczy\nNapisane: 17 gru 2006, o 23:21\ntaki album jak znalazł pasowałby dla maidenów...\nTak się wyraże nieładnie- gówno prawda, taki album to może by do Pink\nFloyd pasował ,nie do Maiden i nie pisz o Seventh Sonie bo tam były normalne utwory tyle że niektóre teksty miały wspólny temat.\nNapisane: 17 gru 2006, o 23:24\noczywiście mikxer ma zawsze rację i wszyscy tylko nie on nie potrafią czytać album będzie zawierał tylko jeden utwór i nie będzie żadnych pauz, wszystko będzie płynne bla bla bla. TAK JAK NA KAŻDEJ KONCERTÓWCE\nNapisane: 17 gru 2006, o 23:29\nTo sprawa jasna chyba . Wiadomo, że będzie kilka kawałków, które się łączą w całość (tak jak koncerty albo filmy DVD, w których można wybierać sceny).


Johimbina - Strona 108 - Forum KFD.pl\nNapisany 23 styczeń 2016 - 11:49\n90 minut po węglowodanach to (według mnie) zdecydowanie za krótki odstęp. 2-3 godziny to minimum.\nCo do dawki to zależy, dla 95 kilowej osoby zaczynać od 5 mg to ciut bez sensu, zbyt subtelna ilość.\nPolecam cykle 4-4 (4 tygodnie brania, 4 przerwy).\nPobudzenia jako takiego nie czuję, jedynie mocne bicie serca. Czasami BARDZO mocne. I czasami zimno, szczególnie w dziwnych miejscach (np. końcówka nosa).\nWiększość środków palących tłuszcz można podciągnąć pod placebo. Przy joszce trzeba przede wszystkim trzymać dietę.\n3 godz. A jak to ma sie w stosunku do kolejnego posiłku ? To ma być 3 godziny po weglowodanach i 3 godziny przed?\nDoczytałem ze warto ładować przy tym coffeine. W takim razie, joha ze spalaczem jeszcze bardziej poteguje efekt?\nPosiłek z węglowodanami -> 3 godziny przerwy -> Joha -> Trening (np. półtorej godziny) -> Po półtorej godzinnym treningu jeszcze dobrze z godzinę nie jeść -> Pełnowartościowy posiłek.\nJohe dobrze łączyć z kofeiną, l-tyrozyną. Ze spalaczami też ponoć daję dobre efekty, osobiście testowałem z PES Alphamine, ale nie widziałem różnicy.\nNapisany 23 styczeń 2016 - 12:58\nDzieki wielkie,tylko sie doinformuje\nPo treningu białko nie zaszkodzi ? Mowa tu tylko o posiłku z weglami ?\nJohe można brac dwa razy dziennie ? Typu cardio na pusty żołądek i siłowy wieczorem?\n3h po posiłku przed treningowym brać johe i 3h po siłowni trzeba odczekać tez by zjesc posilek po treningowy\n3h po siłowni? Okres półtrwania johy to 2-2,5 godziny, więc jak bierzesz ją pół godziny przed treningiem to po wykonaniu treningu, który trwa 1,5 godziny możesz jeść po godzinie. Nie wiem skąd wytrzasnąłeś takie informacje.\nRAYDOWIEC, on 23 Jan 2016 - 12:57, said:\nSamo białko też powoduję pewien (bardzo niewielki) wyrzut insuliny. Sam bakcyl z przerwą od posiłku po treningu ma na celu jeszcze pełniejsze wykorzystanie kończącej już swe działanie johy i rozpędzonego metabolizmu. Najważniejsze to zachować odstęp od posiłku przed wzięciem, potem to już sprawa czysto kosmetyczna, zależąca dużo od czasu trwania Twojego treningu.\nchodziło mi o to żeby dopiero posiłek zjeść po przestaniu działania johy\nNapisany 27 styczeń 2016 - 08:07\nJohe wrzucać w DNT ?\nPrzed zwykłym w miare spokojnym cardio również ?\nW DNT bez jakiegokolwiek treningu wg mnie to nie ma sensu. Przed cardio myślę, że warto, szczególnie jak to jest jakaś dłuższa sesja.\nNapisany 27 styczeń 2016 - 12:40\nJak wygląda sprawa z yoha na highfat? Powiedzmy posiłek o 15:00 białko + tłuszcz, yoha wzięta 16:30 trening o 17:00 i koło 19:30 zjeść ww+ b, taki rozkład będzie odpowiedni? I oczywiście wrzucić na koniec redukcji, czyli 4-6 tygodni będzie git, że za dużo?\nEdytowany przez Ghouti, 27 styczeń 2016 - 12:42 .\nNapisany 27 styczeń 2016 - 15:23\nNie powiedziałeś jaki rodzaj tłuszczu i białek występuję w tym posiłku o 15:00, ale śmiem twierdzić, że i tak wyrzut insuliny nie będzie zbyt obfity, więc joha o 16:30 powinna się dobrze sprawdzić. Co do godziny posiłku po treningowego jest jak najbardziej optymalna.\nJoha może być stosowana w każdym okresie redukcji, jedynie nie powinna być dodawana do diety przy zbyt wysokim procencie zatłuszczenia. Opierając się na kilku publikacjach wydaję mi się, że odpowiednim momentem jest 12-14% to rozpoczęcia brania johy. Potem można to periodyzować, np. 4 tyg. ON - 4 tyg. OFF.\nNapisany 28 styczeń 2016 - 13:22\nPytanie na szybko bo mam dylemat. Jak stosować yohę , jak chodzę do pracy? 8 godzin roboty od 7 do 15. Przerwa ok 10-11. Praca fizyczna, trochę chodzenia. Brać na czczo i nie jeść nic do przerwy? Czy lepiej zjeść rano B+T , na przerwie B+T i potem ok 13 yohe?\nJa zadnej roznicy narazie nie widze w braniu tego suplementu a mam od Palmasa i laduje 1 caps przed treningiem razem z kofeina , a dieta dopięta.. węgle spozywam 2h przed treningiem i półtorej godziny po treningu.\nMyslicie zeby zwiekszyc dawke do 20mg??\nPewnie. Optymalna dawka przy Twojej wadzę to ok. 17 mg, a i tak podejrzewam że przy takiej ilości nie będziesz odczuwał żadnych sajdów ani negatywnych skutków ubocznych. Ja wiem, że na mnie to działa po uderzeniach zimnach, szybszych i dużo mocniejszym biciu serca i kilku innych rzeczach.\nJak dawkować? [Waga 60kg] 6mg+cuts animala na czczo jakoś 6:30, okno zaczynam od 14 wiec 1 posilek, pozniej 3h przerwy i znowu 6mg+cuts przed treningiem? Czy zarzucić tylko przedtreningowo 12mg i cutsa?\nNapisany 30 styczeń 2016 - 23:24\nOddal znacznie od węgli yohę. 2h to za mało. Zależy ile masz mięsa, jaką wrażliwość insulinową, ile jesz węgli, jakie te węgle, ale tak czy inaczej 2h to za mało, by ją dobrze wykorzystać.\nPrzed siłowym średnio widzę sens, strasznie rozkojarzony byłem, ale dawało radę ciskać.\nJak już pisałem tutaj wielokrotnie, najlepsze wykorzystanie yohimbiny będzie w momencie podania ją na czczo. Musicie mieć niestety dobrze rozkręcony kortyzol, żeby wykorzystać jej działanie - czytać pierwszy post.\nPolecam stosować ją w schemacie CBL/IF.\nJeśli CBL, to najpierw yoha, 1/2/3 porcje, jakaś aktywność (może być nawet chodzenie), a potem żarcie.\nJak chodziłem z buta do roboty, brałem porcję yohy, szedłem szybkim marszem ok 20-30min, następnie zjadałem B+T, a wieczorem miałem trening i wokół niego posiłki z ww. Robiło jak trzeba.\nZarzucać dopiero jak się ma niski BF i dobrze rozkręconą redu. Inaczej szkoda kasy i szkoda orać CUN.\nOd poniedziałku polece 20mg i zobaczymy\nproponujecie ładowac dopiero yohe przed cardio?? czy zostawic przed siłowym??\nwęgle staram sie jesc tylko po treningu przewaznie 50g kaszy albo ryzu.\nKurde Panowie,yohy już nie brałem dawno,wrzuciłem teraz jakieś śmieszne daweczki miksu zwykłej yohy z alfa-yohimbiną.Po dwóch dniach zrobił się ze mnie taki balon z wodą,że wyglądam jakbym narzucił dobre pare kilo fatu .\nJeszcze teraz to mało istotne,Słońca nie ma to można się knurzyć ,ale wrzucanie yohy jak ktoś też tak mocno ciągnie wodę,w sezonie letnim nie ma kompletnie sensu\nNapisany 25 luty 2016 - 20:50\nPanowie czysto teoretycznie\nJoha lepiej sie sprawdzi naczczo przed cardio 30 min i potem 3h i wegle\nczy lepiej wegle 3h > joha > trening 2h> wegle proste po treningu\nChodzi mi o to czy intensywnosc oraz długość treningu wpływa na jeszcze lepsze działanie johy ?\nZastanawia mnie też czy jesli ktos wykonuje cardio po siłowni to dużo lepszym pomysłem jest podzielenie siłowego i aerobow\nPo czym brac johe przed cardio z rana naczczo\ndruga porcje johy brac przed samym treningiem siłowym. Pomysł godny wypróbowania ?\nMiedzy jedna porcją johy a druga by było 6h odstępu\nw okresie "postu" weglowodanów, warzywa też wywalić ?\nMa znaczenie w jakiej temp rozpuscimy johimbine ?\nWitam, postaram się jak najbardziej konkretnie i zwięźle. Redukcja obecnie 86 kg, schodzę z 93 kg. Pod koniec planuję wrzucić pes alphamine którą posiadam plus dokupić yohimbinę. Pytanie 1. Jakie dawkowanie przy wadzę dajmy na to 82 kg. 16g yohy plus 6g alphamine? Pytanie 2. Kiedy brać? Teraz trening siłowy 4x w tyg, 3x interwały po siłowym, 1x cardio. Nie wiem też jak podzielić treningi. Mam do dyspozycji w tyg 6 dni, z czego 4 to siłowy, czy interwały w dt to dobry pomysł? Czy lepiej po siłowym np 4x cardio a 2x interwały w dnt?