Kolibry. Prawdziwa historia adopcji dziecka w Brazylii. - Franco Franceschetti - ebook - Legimi online\nKolibry. Prawdziwa historia adopcji dziecka w Brazylii. ebook\nUrzekająca historia adopcji – od zamieszczonego ogłoszenia, aż po podróż, od spotkania aż po czas potrzebny, aby nauczyć się kochać. Kto chce zrealizować to przedsięwzięcie, musi zrozumieć, że w jakiejś część świata jest dziecko, samotne i pozostawione, które potrzebuje rodziny. Jeśli małżeństwo jest w stanie bezinteresownie przyjąć dziecko, które ma inną fizjonomię i kolor skóry – wtedy uda im się spotkać „upragnione i poszukiwane dziecko”, a ono znajdzie w nich „utraconą rodzinę”. Adopcja rozwiązuje we wspaniały sposób problem tego „podwójnego braku”.\nTytuł oryginału: Colibri. L’adozione di una bimba in Brasile\n© Edizioni San Paolo s.r.l., 2004\nPiazza Soncino, 5-20092 Cinisello Balsamo (Milano)\n© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo\nJedność, Kielce 2007\nRedakcja: tel. 41 368 11 10\nDługo wahałam się przed skreśleniem tych kilku linijek, ponieważ zawsze odmawiałam udziału w zjazdach, konferencjach czy też udzielania wywiadów, których głównym tematem byłaby adopcja. W opublikowanej dwa lata temu książce przedstawiłam króciutką historię przybycia mojego drugiego dziecka z Ekwadoru do Włoch, gdzie od 1993 roku wiedzie szczęśliwe życie. Relacje macierzyńskie uważam za sprawę głęboko prywatną, intymną. Więź, jaką matki nawiązują ze swoimi dziećmi, pozostaje tajemnicą niezgłębioną i niedającą się opisać, a przy tym tak zróżnicowaną w każdym z przypadków od tysięcy lat istnienia rodzaju ludzkiego na tej ziemi. Jednocześnie jest to jednak najbardziej naturalne zjawisko, jakie można sobie tylko wyobrazić. Użyłam wyrażenia „naturalne”, którym obejmuję również macierzyństwo adopcyjne, a nawet tymczasową opiekę nad dziećmi. W istocie rzeczy do zajmowania się potomstwem skłania pierwotny i zwierzęcy instynkt, który każe nam je żywić i przygotowywać do życia. Jeszcze nie tak dawno, w każdym razie we Włoszech, dzieci oddawano mamce; moi rodzice i dziadkowie zostali wykarmieni zgodnie z ówczesną praktyką przez „mleczne” matki, które nie były równocześnie matkami tej samej „krwi”. Moja teściowa dorastała przez cały czas u ciotek i żywiła do nich zawsze szczere i głębokie przywiązanie. Po co to mówię? Ponieważ z biegiem lat wobec osób, które poczuwają się zawsze do obowiązku wyrażania podziwu wobec rodziców adopcyjnych, czuję pewne skrępowanie. Ten, kto przyjmuje do rodziny inne osoby – bez względu na to, czy są to mali chłopcy, małe dziewczynki, Włosi bądź cudzoziemcy, albo też osoby stare, które znalazły się w potrzebie – nie robi nic nadzwyczajnego, a jedynie to, co podpowiadają mu w sposób naturalny zasady własnego gatunku, stojące nawet przed zasadami religijnymi czy indywidualnymi cechami pary małżeńskiej. Na koniec poddam pod rozwagę jeszcze myśl, jaką Franco Franceschetti często powtarza w swoim pełnym uroku tekście, pamiętniku ojca oddanego całkowicie sprawie życia i miłości: przeżywanie pojawienia się córki lub syna, czy to biologicznego czy adopcyjnego (dzień, w którym zniknie to rozróżnienie, także leksykalne, będzie wielkim dniem!) jako czegoś nadzwyczajnego jest błędem. Oddala nas od naszego kodu genetycznego i wystawia, jak w każdym przypadku oddalenia się owcy od stada, na wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa i nieszczęścia…\nDrodzy rodzice, istota naszej misji, która czasami może nam się wydawać nie do wykonania, polega na tym, byśmy nigdy nie zapominali, że jesteśmy jedynie ogniwa-mi bardzo długiego łańcucha. Nikt z nas nie jest niezastąpiony i żaden syn ani żadna córka nie może od nas wymagać, byśmy byli doskonali w miłości. Największym prezentem, jaki możemy zrobić naszym dzieciom, to kochać je w odpowiednim czasie i nie przytłaczać, nie określać z góry ich upodobań i słabych stron, nie zawracać ich z trudnej drogi z powodu naszych lęków. Wspomnijmy tylko, że najlepszy podręcznik wychowania dzieci został napisany prawie dwa tysiące lat temu przez czterech ewangelistów, którzy opowiedzieli o perypetiach młodzieńca raczej niespokojnego, takiego, którego dzisiejsze nauczycielki i psychologowie z pewnością zamknęliby od razu w szkole z internatem. A On mógł nabierać doświadczenia, przemierzając wzdłuż i wszerz miejsca tamtych wydarzeń… A tak mówiąc na marginesie, On też był adoptowany przez niejakiego Józefa.\nNiniejsza praca zyskała obecny kształt dzięki życzliwej pomocy moich drogich przyjaciół, którym tą drogą składam gorące podziękowania.\nJestem szczególnie wdzięczny profesorowi Agostino Menozzi.\nSerdecznie dziękuję psychologowi doktorowi Carmine Pascarella, mecenas Annie Pasquali, monsignorowi Emilio Landini, doktorowi Federico Mioni i profesor Marii Rangone.\nOpisane postaci dzieci, dorosłych, a także miejsca wydarzeń są zgodne z rzeczywistością.\nPrzytoczone wydarzenia zdarzyły się naprawdę.\nImiona osób i miejsc zostały czasami celowo zmienione z przyczyn narracyjnych i ze względu na ochronę prywatności.\nW środę 16 września 1987 roku o godzinie 22.30 w sali odlotów mediolańskiego lotniska Malpensa na swój lot czekało już niewiele osób.\nCarlo Ferrari z żoną Emilią spokojnie mogli dopełnić wszystkich formalności związanych z podróżą, przejść kontrolę paszportową i prześwietlić swój bagaż podręczny.\nPolicjant trzymający na smyczy wilczura z uwagą spojrzał na podłużną miękką czerwoną torbę w kwiatki, jakby zaniepokoiła go jej zawartość. Carlo wyczuł jego wątpliwości i z rozbrajającą pewnością siebie wyjaśnił: – To podróżna kołyska!\nZresztą owczarek niemiecki specjalnie się nimi nie zainteresował, mogli więc spokojnie pozbierać z powrotem zapasy lekarstw, aparat fotograficzny i resztę bagażu podręcznego, a potem powoli skierować się do wyjścia nr 10.\nByli trochę śpiący, ale zupełnie spokojni.\n– Wszystko w porządku? – spytał Carlo Emilię.\n– W jak najlepszym! – I założyła na uszy słuchawki odtwarzacza z kasetą z kursem portugalskiego. Carlo zrobił to samo. Zafascynowany poszumem tego zadziwiającego „ciągnięcia” zdania, zaczął przeglądać podręcznik: Eu vou comprar um quilo de arroz e de feijã. O supermercado està aberto? (Chcę kupić kilo ryżu i fasolę. Czy supermarket jest otwarty?).\nNie można się było jednak dobrze skupić i Carlo wolał wyciągnąć się na foteliku i powrócić do wcześniejszych myśli: W końcu się udało. Będziemy tam za dziewięć godzin, na lotnisku poznamy siostrę Manuelę… a potem Cecylię. Kiedy będziemy mogli ją zobaczyć? Ale najważniejsze, żeśmy zdołali tego dokonać, że udało się wyjechać….\nCarlowi siostra Manuela kojarzyła się głównie z głosem, spokojnym głosem. Wprawdzie od przyjaciół, którzy wcześniej odbyli podobną podróż, dostali zdjęcie niemłodej już osoby o miłym wyrazie twarzy, ale do tej pory irmã (siostra) Manuela w wyobrażeniu Carla była jedynie głosem. Po raz pierwszy skontaktował się z nią pierwszego maja ubiegłego roku.\nTamtego popołudnia odezwało się do nich pewne małżeństwo z Bolonii, z którym widywali się podczas wielokrotnych spotkań poświęconych sprawom adopcji zagranicznej, organizowanych przez grupkę wolontariuszy.\n– Cześć, tu Rinunccia. Udała się wam już adopcja?\n– Niestety jeszcze nie, w naszych kanałach wystąpiły pewne trudności… A wam?\n– Wróciliśmy dwa tygodnie temu z São Paulo w Brazylii ze śliczną nowo narodzoną dziewczynką! Ma na imię Vanessa! Jesteśmy szczęśliwi… Dotarliśmy do niej prywatnymi kanałami, teraz niestety niedostępnymi, bo za kilka tygodni są tam wybory. Ale jeżeli chcecie, możemy wam dać inny numer telefonu, do włoskiej zakonnicy misjonarki pracującej w Brazylii, która pomogła naszemu przyjacielowi w adopcji. Powiedzcie jej, że przysyła was Aldo i że jego syn Rafael ma się doskonale… Wpadnijcie do nas!\nCarlo od razu po skończeniu rozmowy z Rinuccią zaczął wykręcać ten długi numer rozpoczynający się od kierunkowego 0055.\n– Czy mógłbym rozmawiać z siostrą Manuelą?\n– Jestem przy telefonie!\n– Dzień dobry, dostałem siostry numer od Alda, który serdecznie pozdrawia razem ze swoim synem Rafaelem. Czy mogłaby nam siostra pomóc? Mamy z żoną wszystkie prawne pozwolenia na adopcję dziecka.\n– Dobrze, jeśli tylko chcecie! Tutaj niestety porzuca się dużo dzieci, a placówki opiekuńcze są nieliczne, biedne i słabo wspomagane, bo obszar jest ogromny. Sporo dzieci umiera z najbardziej prozaicznych powodów, jak choćby na czerwonkę… A przekonałam się, że dzieci adoptowane przez moich rodaków doskonale czują się we Włoszech. Musicie jednak poczekać, bo teraz pomagam pewnej parze Włochów, poza tym sędzia daje parom brazylijskim pierwszeństwo wyboru dzieci porzuconych… Przyślijcie mi dokumenty poświadczone przez konsulat brazylijski i przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego.\nOd tego czasu Carlo i Emilia wielokrotnie dzwonili do siostry po nowe wieści i przeżywali to oczekiwanie z niecierpliwością, bo tym razem, w przeciwieństwie do poprzednich, mieli przeczucie, że ta siostra, która obiecała pomoc, wzięła sobie do serca ich sprawę. Carlo pokładał w siostrze Manueli wielką nadzieję. Utwierdzał go w tym również jej spokojny głos.\nTo właśnie on zbudził go w środku nocy 15 lipca 1987 roku.\n– Rozmawiałam dziś z sędzią, który stwierdził, że przysłane przez was dokumenty są wystarczające i kompletne. A po chwili dał mi na ręce trzymiesięczną meninę, dziewczynkę, długą, z czarnymi oczami, o karnacji morena i według mnie z dobrym charakterem, bo się do mnie uśmiechała… Powiedział mi, że ta opuszczona menina została przydzielona senhorowi Ferrari i jego małżonce. Jeśli chcecie, jest wasza!\nTelefoniczna słuchawka rozdzielała policzki Carla i Emilii; napotkał jej zdumiony wzrok i radosne przytakiwanie połączone z biciem nogami o łóżko.\n– Tak, tak, ale jaka ona jest? Co to znaczy morena?\n– Morena oznacza piękne bursztynowe zabarwienie, jakie zyskuje twoja żona po wakacjach nad morzem. Morena – to karnacja kobiecej klasycznej piękności brazylijskiej, a więc mulatki ze stanu Bahia.\n– Aha, dobrze, dobrze! To co mamy robić? Kiedy jedziemy?\n– Trzeba czekać, bo musi minąć czas określony procedurami, a sędzia musi wpisać waszą adopcję do kalendarza posiedzeń sądu. Mecenas Luiz powie mi, kiedy możecie przyjechać.\n– A dziecko? U kogo będzie? U siostry?\n– Nie. Ja jestem misjonarką i zajmuję się czym innym. Dziecko zostanie oddane do sierocińca, orfanato w Alagoinhas. Znam tamtejszą dyrektorkę i postaram się, żeby małej niczego nie brakowało. Gratulacje, urodziła się wam piękna córeczka, do widzenia.\n– Siostro Manuelo, a kiedy siostra do nas zadzwoni?\n– Nie martwcie się, bądźcie spokojni. Aha, zapomniałabym, dziewczynka nie ma imienia; pomyślcie o nim. Powiecie mi następnym razem, a ja przekażę je mecenasowi. Do widzenia, śpijcie dobrze.\nCarlo i Emilia spoglądali na siebie podekscytowani.\nWiadomość o dziecku w końcu do nich dotarła, mimo że nie oprzytomnieli jeszcze po wyrwaniu ze snu w środku nocy. Ściskali się z radości, powracając wciąż do rozmowy telefonicznej.\n– Powiedziała… trzymiesięczna… i długa. Tak zrozumiałaś?\n– Tak, tak i że ma czarne oczy. Dobrze zrozumiałeś! Uspokój się, mów ciszej!\nPóźniej starali się oddzwonić do siostry Manueli, ale pod tym numerem nikt nie odpowiadał. Kto wie, skąd do nich dzwoniła?\nA potem oczy Emilii zwilgotniały i wydały mu się piękne. Powoli, ze wzruszeniem ocierał jej łzy.\nOgarnęło ich błogie, nieznane dotąd wzruszenie. Pierwsze łzy radości w ich małżeństwie.\nPłacz przyniósł odprężenie i udało im się jeszcze na trochę zasnąć tej nocy.\nPo takich przeżyciach trudno było nie dzwonić do siostry Manueli. Ale okazało się, że można to robić jedynie z końcem tygodnia. Numer, jakim dysponowali, należał do telefonu znajdującego się w głównej siedzibie siostry w Aporà w głębi stanu Bahia.\nAporà to dość duża miejscowość, ale teren misji oddalony był od niej o godzinę jazdy samochodem i znajdował się, według słów siostry, w trudno dostępnej i jałowej okolicy. Wziął swą nazwę od potoku Guandù płynącego przez te ubogie ziemie. Nie było tam prądu ani telefonu.\nCarlowi nie zawsze udawało się zastać siostrę w sobotę, bo często obowiązki zatrzymywały ją w Guandù. A w niedzielę pomagała podczas nabożeństw w parafii w Aporà.\nKiedy jednak dochodziło już do przeważnie nocnej rozmowy telefonicznej, pierwsze pytania miały na celu lepsze poznanie tego dziecka.\n– Jest śliczna i taka słodka, a kiedy biorę ją na ręce, zawsze się do mnie uśmiecha – mówiła siostra Manuela bardzo spokojnym głosem.\n– A jak się czuje? Można jej zrobić badania?\n– Spróbuję… Dobre laboratorium jest bardzo daleko od orfanato. Ale czuje się dobrze. Naprawdę dobrze.\n– Jak siostra może mówić, że czuje się dobrze, skoro nie zna siostra wyników analizy krwi?\n– Dziecko czuje się dobrze, bo… nie umarło!\nCarla zmroziło: – Daję siostrze Emilię!\nA wtedy siostra wyjaśniła, że w tych okolicach porzucone dzieci są często chore i niedożywione. Matki chciałyby je przy sobie zatrzymać, ale boją się, że nie dadzą sobie rady, więc zostawiają dzieci w placówkach opiekuńczych, mając nadzieję na lepszą dla nich przyszłość. Cecylia znajduje się w orfanato dość odległym, ale raczej bezpiecznym. Dyrektorka zapewniała ją, że mała ma wilczy apetyt. A jeśli chodzi o analizy, to zobaczy, co się da zrobić. W każdym razie, dodała na zakończenie, dziewczynka nie ma wielkiego brzucha od zarobaczenia, można więc być dość spokojnym.\nMinęły ponad dwa lata od czasu, kiedy inżynier Carlo Ferrari i jego żona Emilia, magister farmacji, rozpoczęli pierwsze rozmowy na temat adopcji.\nPodczas wielokrotnych spotkań z psychologami, karabinierami, sędziami sądu dla nieletnich odbyli wiele rozmów mających na celu ocenienie, czy jako małżeństwo są „fizycznie i moralnie zdolni do wychowania, kształcenia i utrzymania porzuconej osoby nieletniej”.\nPsycholog i pracownik socjalny sprawdzali przez długi czas ich równowagę emocjonalną i powody, które skłoniły ich do adopcji.\nAle wiadomość o przeznaczonym im dziecku uznali za sukces o wiele większy niż uzyskanie „orzeczenia o zdolności do adopcji jednej osoby nieletniej, której różnica wieku z osobą starszą z pary małżeńskiej nie przekracza czterdziestu lat”, jakie właśnie otrzymali z sądu dla nieletnich właściwego dla ich miejsca zamieszkania.\nI wreszcie zjawiło się to dziecko – upragnione, wymarzone, wytęsknione podczas wszystkich trudnych rozmów!\nNiewiele o nim wiedzieli. Prawie nic o rodzicach biologicznych i czy naprawdę jest zdrowe.\nAle aż dziwne, nie było to dla nich takie ważne. Carlo z wielką tkliwością myślał o tej dziewczynce z orfanato i odczuwał przy tym coś tajemniczego, irracjonalnego. A jednak realnego, ogromnie ważnego i bardzo miłego. To uczucie wyzwoliło się w nim w sposób nadzwyczaj mocny i pozwoliło bardzo szybko zaakceptować śniadą twarzyczkę, którą zapragnął zobaczyć jak najprędziej. Wątpliwości i znaki zapytania, jakie się w nich teraz rodziły, były o wiele mniejsze niż te, wyobrażane sobie podczas rozmów z psychologiem. Właśnie to było to poszukiwane dziecko! Dziewczynka! Właśnie ona! Tylko ona!\nPostanowili dać jej na imię Cecylka.\nEmilia miała wrażenie, jakby ta maleńka wyciągała ją za rękę z atmosfery wielkiego przygnębienia spowodowanego tak bardzo upragnionym a niemożliwym własnym macierzyństwem. Starali się do niego doprowadzić męczącymi ich oboje badaniami i wreszcie zrezygnowali. Potem ponownie zaczęli o nim myśleć z perspektywą dziecka już nie własnego, a teraz w końcu się doczekali.\nWciąż jeszcze byli sami we dwójkę, ale Emilia już odczuwała radość, że stanie się matką.\nTelefon od siostry Manueli był zapowiedzią, a nawet czymś więcej, bo dziewczynka, choć daleko, istniała już dla niej konkretnie i w ściśle określonym miejscu.\nCarlo i Emilia niecierpliwie czekali na sobotni telefon, który z powodu różnicy czasu dzwonił zazwyczaj nocą. Prędko przekonali się, że siostra nie każdego tygodnia odwiedza przytułek leżący daleko od jej misji, ale wiadomości od dyrektorki napływały dzięki młodej świeckiej misjonarce, bardziej skłonnej do znoszenia męczących podróży.\nPodczas jednej z tych nocnych rozmów, kiedy już uspokoiły ich odpowiedzi siostry, poczuli, że muszą z nią wejść w większą zażyłość.\n– Siostro Manuelo, proszę nam coś o sobie opowiedzieć….\nJej tydzień wyglądał zawsze tak samo, od poniedziałku do soboty praca w przedszkolu misyjnym. W sobotę wracała samochodem do domu w Aporà, gdzie właśnie mogli do niej dzwonić. Któregoś razu, kiedy jechała powoli wyboistą ubitą drogą, o mało nie zaatakowała ją kobra. Ale na szczęście okno miała prawie całkiem zamknięte i wąż nie zdołał wsunąć się do środka.\n– Siostro, a tam, gdzie jest Cecylia też są węże?\n– Nie, tam ich nie ma. To bezpieczne orfanato! Bądźcie spokojni.\n2Czerwona tarcza słońca\nKtórejś nocy siostra Manuela opowiadała Carlowi o tym, co jej się ostatnio przytrafiło.\nOd tygodnia pomagała młodziutkiej matce, która ze swoim mocno niedożywionym dwuletnim dzieckiem zatrzymała się nieopodal przedszkola w Guandù.\nSiostra umieściła ją w małej izdebce, zatroszczyła się o jedzenie, o właściwe warunki higieniczne i zajęła się dzieckiem pod względem medycznym. Mieszkali z dala od brudu i mieli na noc dach nad głową.\n– Wczoraj – mówiła siostra – zapytałam ją, ile ma lat, a ona odpowiedziała, że nie wie.\n– Jak to?… Nie wie, ile ma lat? Czy to możliwe?


Pomysł na oryginalny podarek - Organizacja atrakcji\nOdpowiadając na zapytanie które tytuł zawiera, okazuje się że w … internecie! Istnieje już bowiem w internecie niejedna profesjonalna galeria sztuki współczesnej z prawdziwego zdarzenia. Przedstawiają one twórczość najciekawszych współczesnych twórców. Wyselekcjonowane prace na pewno zadowolą miłośników sztuki i kolekcjonerów. Obrazy, grafiki czy rysunki które możemy zdobyć w tychże galeriach nadadzą wnętrzom wyjątkowego charakteru.\nJeśli omawiany tutaj wpis zajął Cię i pragniesz więcej, to na pewno spodoba Ci się link do witryny produkcja teledysków film-fiction.com, gdzie wyszukasz dużo treści.\nJako że poruszanie się po współczesnym rynku dzieł sztuki może być niełatwe, niejedna taka galeria sztuki współczesnej proponuje wsparcie swoich konsultantów. Jeśli mamy wątpliwości możemy zawsze liczyć na ich pomoc. Pomogą nam dopasować właściwe dzieła do konkretnego wnętrza lub – propozycje – zaoferują wsparcie w tworzeniu zbiorów. Jeśli natomiast poszukujemy konkretnego motywu w technice rysunku, techniki lub też interesuje nas wyłącznie malarstwo olejne – również się nie zawiedziemy. Doradca wyselekcjonuje coś specjalnie dla nas.\nKategoria: Wybierz się na koncert lub do kina Znajdź swoją drugą połówkę Tagi: grafiki, malarstwo, obrazy, rysunek\n← Pierścionek na zaręczyny – znak miłości, którego oczekuje niemal każda dziewczyna Pielęgnowanie wspólnego zainteresowania w związku →


Sterylizator parowy i dezynfektory - co powinieneś o nich się dowiedzieć - Reklamy i ogłoszenia\nJak wiemy w szpitalu wszystko powinno być czyste (najlepszy ozonator) a w wielu sytuacjach sterylnie czyste. Z tego powodu potrzebne są dezynfektory umożliwiające dokładne czyszczenie konkretnych przedmiotów używanych w szpitalach – poznaj specjalne produkty medyczne .\nJeżeli zafascynował Cię ten tekst, to odwiedź www karma sucha dla kota a tam oczekują na Ciebie informacje godne uwagi. Sprawdź je – będziesz niezwykle zadowolony.\nKiedyś wszystko w placówkach szpitalnych było robione ręcznie, ale dziś są profesjonalne myjnie, które pomagają pozbyć się różnego rodzaju drobnoustrojów na przykład z kaczek. Najlepiej, więc żeby szpital zainwestował w tego typu maszyny. Bo są one rzeczywiście dużym udogodnieniem. Na sto procent pielęgniarki byłyby zadowolone, gdyby miały tego typu maszynę na oddziale.\nKategoria: Wszystko czego potrzebujesz do sklepu spożywczego Tagi: Produkty, szpitale, Urządzenia


Prezes Związku Przedsiębiorców i Pracodawców do rządu: "Jesteście gorsi od mafii" - RMF 24\n"Moja propozycja dla Premiera: niech odda 50 proc. swoich zarobków 5 lat wstecz, tak jak żąda od przedsiębiorców" - apeluje w liście otwartym do Donalda Tuska prezes Związku Przedsiębiorców i Pracodawców. Cezary Kaźmierczak dodaje: "Jak już wyrżniecie cały sektor MSP (Małych i Średnich Przedsiębiorstw), to korporacje nie będą w stanie zarobić na wasze kolacje z winami po 800 PLN, bo jest ich zwyczajnie za mało".\nDonald Tusk /Jakub Kamiński /PAP\nOburzenie Kaźmierczaka dotyczy możliwości nakazania przedsiębiorcom uiszczenia podatków 5 lat wstecz. Podkreśla, że "pod nóż idą sektory rozproszone, które skupiają małe i średnie polskie firmy".\nKaźmierczaka oburza, że rząd preferuje wielkie koncerny. Korporacji, najczęściej zagranicznych, nie ruszacie. Po takiej akcji cały sektor pada, bo nikt nie jest w stanie zapłacić 5 lat wstecz wyimaginowanych podatków z odsetkami - czytamy w liście.\nPrezes MSP twierdzi ponadto, że jest w posiadaniu "protokołu z narady kadry Ministerstwa Finansów, podczas którego Minister Kapica grozi konsekwencjami tym urzędnikom, którzy nie dość entuzjastycznie wdrażają nową interpretację podatkową". Dodaje, że są to działania zorganizowane rządu i ostro ocenia: Z naszego punktu widzenia jesteście gorsi od mafii. Mafia żąda płatności od dziś. Wy od dziś i 5 lat wstecz. Teraz na warsztacie znalazł się sektor firm badawczych.\nKaźmierczak ponadto podkreśla: Chciałbym Panu uświadomić, że jak już wyrżniecie cały sektor MSP, to korporacje nie będą w stanie zarobić na wasze kolacje z winami po 800 PLN, bo jest ich zwyczajnie za mało. To sektor MSP tworzy 67% PKB, daje pracę dla ¾ Polaków. 99,8% firm w Polsce to sektor MSP. Nie ryzykujcie aż tak.\nPoniżej cała treść listu otwartego do premiera Donalda Tuska, opublikowanego na stronie Związku Przedsiębiorców i Pracodawców:\nJeśli się to jakoś szybko nie zmieni, to przypuszczam, że z tych, którzy nie zostali wykończeni - większość wyjedzie, albo zrezygnuje, a działalność gospodarcza pozostanie tylko dla szaleńców. Zawarłby Pan z kimś kontrakt z zapisem, że dowolne zobowiązanie może być w każdej chwili zmienione i należy zapłacić 5 lat wstecz? A taka jest wasza aktualna oferta.\nJa też mam dla Pana ofertę - Pan odda na rzecz np. Caritasu 50% swoich zarobków 5 lat wstecz!


Blog - Ryniak\nPopularna w naszym kraju technologia budowy domów murowanych jest czymś znanym, co łatwo też można określić w kwestii ewentualnych kosztów bez patrzenia na szczegóły. Dużo się takich inwestycji buduje, stąd też spore rozeznanie w tym temacie.\nZ pewnością każdy chce żyć w stylowej, pięknie urządzonej i funkcjonalnej przestrzeni, która zapewni nam należyty komfort na co dzień. Taki efekt końcowy co prawda nie jest łatwy do osiągnięcia, ale jak najbardziej możliwy.\nHydranty wewnętrzne- dlaczego się je stosuje i w jakim celu?\nHydrant wewnętrzny zostaje umieszczony na instalacji wodociągowej wewnątrz budynku, w którym może zaistnieć konieczność szybkiego ugaszenia pożaru. Dzięki długiemu przewodowi zasilającemu, taki hydrant daje możliwość gaszenia pożarów ze znacznie większej odległości- w dużej mierze to sprawia, że daje on większe możliwości gaszenia pożarów, zduszania ich w zarodku czy dogaszania tlącego się ognia niż standardowa gaśnica. …\nHydranty wewnętrzne- dlaczego się je stosuje i w jakim celu? Read More »\nOgród, w którym po prostu chce się spędzać czas\nPiękny dom, ale ciągle znajdujący się na pustej działce- to ogromne pole do popisu dla kogoś, kto pasjonuje się zielenią i kto lubi się nią otaczać w swoim domowym zaciszu. Tworzenie własnego ogrodu wymaga jednak pewnej wizji, projektu, zacięcia do prac ziemnych oraz budowlanych, a także wiedzy na temat roślin. Już na samym początku warto …\nOgród, w którym po prostu chce się spędzać czas Read More »\nNie dla każdego z nas projektowanie i urządzania mieszkania jest czymś przyjemnym- niektórzy nie lubią prac wykończeniowych, marketów budowlanych, remontowego bałaganu i skręcania mebli. Zazwyczaj jednak wszyscy lubią żyć wygodnie i komfortowo, mieć odpowiednią przestrzeń do wypoczynku czy do przyjmowania gości. Tym ważniejsze to się staje im szybciej rodzina się powiększa i im więcej czasu …\nSprawdzone patenty na komfortowe i piękne mieszkanie Read More »\nTo niemałe przedsięwzięcie, które wymaga sporego zaangażowania w to, aby dopilnować wszelkich spraw formalnych, ale i sama realizacja całego projektu jest pewnym procesem, który może bardzo mocno rozciągnąć się w czasie. Dom nie jest łatwo zbudować, ale jeśli tego dokonamy- będziemy mieć naprawdę bardzo solidne zabezpieczenie na przyszłość. Budowa własnego domu to takie oczywiste kwestie …\nBudowa własnego domu- co trzeba wiedzieć już na starcie? Read More »\nInwestowanie w nieruchomości- czy to ma sens?\nInwestycja w nieruchomości jest jedną z możliwości lokowania zaoszczędzonych pieniędzy. Zazwyczaj jest uważana za polecaną strategię oszczędzania na przyszłość, ale trzeba wziąć także pod uwagę fakt, że nie każdy będzie mógł pozwolić sobie na taki krok. Kupno mieszkania zazwyczaj oznacza bowiem konieczność wydania naraz bardzo dużej sumy pieniędzy. Często więc nawet te osoby, które już …\nInwestowanie w nieruchomości- czy to ma sens? Read More »\nJak kupić mieszkanie, aby być zadowolonym?\nZakup mieszkania jest poważną decyzją, którą trzeba przemyśleć. Przed inwestorem pojawiają się dwie możliwości zakupu- skorzystanie z rynku pierwotnego lub też z rynku wtórnego. Trudno powiedzieć, czy któraś z tych opcji jest łatwiejsza w realizacji, gdyż w przypadku jednego jak i drugiego rozwiązania mogą pojawić się problemy. Jak kupić mieszkanie od dewelopera? Trzeba się liczyć …\nJak kupić mieszkanie, aby być zadowolonym? Read More »\nOsoby planujące w najbliższym czasie zakup nieruchomości bardzo często stają przed dylematem związanym z tym, czy zdecydować się na mieszkanie w bloku czy w domu. Okazuje się bowiem, że cena średniej wielkości mieszkania w mieście może być porównywalna do ceny domu jednorodzinnego usytuowanego na interesującej działce nieco dalej od centrum lub też całkiem na przedmieściach. …\nDom jednorodzinny czy mieszkanie w bloku- co wybrać? Read More »


Do jakich potraw pasuje szafran? – Co Ja Czytam\nSzafran jest bardzo znaną przyprawą, ale wcale nie tak często spotykaną w kuchni. Trudno się temu dziwić, wszak jest najdroższą przyprawą świata. Jego cena sprawia, że nadal uznawany jest za towar luksusowy, i przez to wiele osób nie do końca nawet wie, jak tę przyprawę można by było wykorzystać. Z tego artykułu dowiesz się nie tylko o pochodzeniu i właściwościach szafranu, ale przede wszystkim, jak go zastosować w kuchni.\nSzafran już od wielu lat praktycznie nie występuje w stanie dzikim. Za obszar jego pochodzenia najczęściej uznaje się Azję Mniejszą, ale obecnie uprawiany jest w Indiach, na Bliskim Wschodzie. Oraz w południowej Hiszpanii.\nSzafran pozyskiwany jest z rośliny szafranu uprawnego, która jest niewielką byliną o jasnofioletowych kwiatach. To właśnie te kwiaty kryją niezwykły skarb, bo jako przyprawę wykorzystuje się jedynie słupek, a w zasadzie jego charakterystyczne czerwone znamiona. Na cenę szafranu przekłada się w dużej mierze właśnie pracochłonność wydobycia tych niewielkich części z kwiatów, która po dziś dzień pozyskiwane są ręcznie.\nSzafran jest cenioną przyprawą o charakterystycznym gorzko- miodowym smaku, niektórzy mówią, że wręcz piżmowym. Ceniony jest jednak nie tylko za swój unikatowy smak. Szafran już przed 1500 r. p.n.e. uznawany był za roślinę leczniczą. Wszystko przez to, że posiada wiele cennych składników, w tym witamin i minerałów. Szafran ceniony jest zwłaszcza w przypadku problemów z trawieniem, ma właściwości przeciwkurczowe, ale również poprawiające apetyt i nastrój. Nawet badania naukowe potwierdzają zarówno jego działanie antydepresyjne, jak i antybakteryjne i antyoksydacyjne. Z szafranem nie należy jednak przesadzać, bo łatwo go przedawkować, już 20g tej przyprawy mogłoby zabić nawet dorosłego człowieka.\nDo jakich potraw warto stosować szafran?\nSzafran kojarzony jest przede wszystkim z kuchnią arabską i hiszpańską. Stosuje się go przede wszystkim do potraw z ryżu, szczególnie do hiszpańskiej paeli, czy nawet do zwykłego rossitto. Stanowi on jednocześnie przyprawę o charakterystycznym smaku, jak i barwnik. W polskiej kuchni szafran też ma długą historię. Bardzo popularne jest wykorzystywanie go do doprawiania potraw rybnych, ale nie każdy wie, że doskonale pasuje też do flaków. Z umiarem może być też dodawany do słodkich potraw, jak chociażby baby wielkanocnej czy szarlotki.\nWarto pamiętać, jak postępować z szafranem by wydobyć pełnię jego smaku. Szafran najlepiej wcześniej namoczyć w wodzie, ewentualnie mleku, a do potraw należy go dodawać dopiero na samym końcu.\nPoprzedni: Kiedy pomocna będzie psychoterapia w Katowicach?


Królestwo Keronii: Wilkomachia I - Tęskniąc do księżyca pośród Kniei\nWilkomachia I - Tęskniąc do księżyca pośród Kniei\nWirginia, Dzika Knieja\nTo były wilkołaki Klekota. Dwa dorosłe samce i dwa młodziki, ledwo po przejściu w dorosłość; część jednej z większych watah w Kniei. Stały dookoła, nie wchodząc na ścieżkę, obserwując wędrowców żółtymi ślepiami. Ich nosy podpowiadały im, że oto mają przed sobą wilkołaka i ludzką kobietę. Masywny, duży samiec o czarnej jak smoła sierści, emanował rozdrażnieniem; najwidoczniej nie spodobało mu się przywitanie. Kobieta u jego boku, choć miała spokojną twarz, denerwowała się równie mocno; zdradził ją zapach. Ścieżka, neutralny teren pomiędzy terytoriami watah, skręcała w lewo i prawo, rozwidlając się na dwie drogi, ku ziemi Klekota i Gnatogryza, dalej kierując się ku terytorium Pióra, Mogaby i Jednookiego.\nSamce Klekota siedziały niczym posągi; nieruchome, w kolorach jasnych i ciemnych brązów. Niemal zlewały się z burym, karłowatym lasem, odcinając się na tle kamieni i zielonych krzewów. Knieja nie była puszczą, należała w całości do wilkołaków i wszędzie można było dostrzec tego ślady: obgryzione konary, ślady pazurów na pniach, porzucone kości, kłębki sierści. Ludzie tutaj nie zaglądali, chyba, że jako danie na zimno. Dravaren był spięty. Nie podobało mu się to wszystko. Przede wszystkim nie spodziewał się spotkać samców z watahy Klekota. Nienawidził tego, jak żyli. Drażniło go to, co odbierał. Wyczuwał targające nimi pożądaniem nie tylko nosem, ale całym ciałem. Rozpoznawał każde poruszenie, każde przestąpienie z łapy na łapę. Rwały się do samicy, ludzkiej kobiety, powstrzymywane tylko przez świadomość, że jest towarzyszką bety. Młodsze wyrwały z szeregu, podchodząc w stronę Silvy, czając się za jej plecami. Ich wataha cierpiała na niedobór samic, a gwałty były czymś akceptowalnym przez Klekota, byleby stado wyciszyć z popędów. Śmierdziały pożądaniem na staję. Kiedy bury, mniejszy wilkołak podbiegł zdecydowanie za blisko, Dravaren warknął gardłowo, pokazując zęby, po czym kłapnął zębami nad uchem młodego głupca. Ostrzeżenie i prosty przekaz: Ona należy do mnie. Był terytorialny, nie przywykł do dzielenia się ze słabszymi. Miał swoją pozycję, a wilkołaki Klekota należało utemperować. Odpowiedziało mu harde spojrzenie. Warknął więc jeszcze raz, mocniej akcentując to, że jest znacznie wyżej w hierarchii niż oni: Ona należy do mnie. Wisielec zrobił się rozdrażniony i wściekły. Wszystkie emocje samców, które czuł, całe to pragnienie skierowane w stronę towarzyszki sprawiło, że przesadnie chciał jej bronić i pokazywać, że należy do niego. Był dominującym betą i ani duma, ani honor, ani pozycja i to, jak wyrastał nie pozwalały mu dzielić się szamanką. Szedł tak blisko niej, że cały czas się o nią ocierał, utrudniając marsz. Dłoń Silvy na grzbiecie nieco chłodziła jego wojownicze zapędy, ale wciąż miał ochotę rzucić im się do gardeł, byleby przestały traktować szamankę w ten sposób. Gdyby był alfą watahy, nie ośmieliłyby się. Betę mogli z bezpiecznej odległości podręczyć. - Warczysz.\n- Mają we łbach chędożenie. Należysz tylko do mnie. Zaraz im rozerwę gardła. Jak na szczęście bogini Fortunie, jeden z dzieci Klekota zagrodził im drogę. Młodzik, jak ocenił Drav. Buzujący pożądaniem tak silnym, że w oczach miał szaleństwo. Wśród watah mówiło się, że Klekot celowo nie dopuszcza samców do samic wzbudzając ich agresję; z resztą mieli tylko dwie. Patrząc na młodego wilkołaka, można było w to uwierzyć. Aż drżał, z wywieszonym językiem. Zrobił krok w ich stronę, drugi, trzeci i kolejny, aż w końcu znalazł się zdecydowanie za blisko i wcale nie zamierzał zejść im z drogi. Wisielec nastroszył sierść, wystawiając zęby, stając szerzej na łapach. Wilk w nim warknął głucho i to wystarczyło, by inne samce, bardziej uległe, cofnęły się, podkulając ogony i spuszczając łby. Młodzik wciąż kręcił się w miejscu, aż warknął na tego, który mu przeszkadzał.\nZa nim, na swoim terytorium, nie wkraczając na cudze, pojawił się wilkołak o szarej sierści. Większy niż wszystkie inne, niczym mały niedźwiedź, o żółtych ślepiach i szramie na nosie. Jego aura znacznie przytłaczała wszystkie inne. Dominował nawet będąc spokojnym, tylko obserwując. Budził respekt i posłuszeństwo, wywołując strach. Nie reagował jednak na walkę; dzieci musiały same dbać o swoje samice. Wisielec go nie widział. Nie odwracał wzroku od ślepi młodzika, skupiając na nim całą uwagę. Okazywanie słabości było dla wilków nieprzyjemnością; słabsi przywykli do ulegania silniejszym, a hierarchii w stadzie uczyli się szybko i boleśnie. Jeśli beta okaże strach, wahanie bądź też jakąkolwiek słabość, przegra. Zasady były bezlitosne i każdy samiec o tym wiedział. Jednak dominacja Drava była wyczuwalna; dławiła młodszych, przyginała im grzbiety, a po chwili, awanturnik zaskomlał, spuścił łeb i przewrócił się na grzbiet, odsłaniając wrażliwy brzuch. Poddał się Dravarenowi, który dopiero teraz zobaczył szarego wilkołaka, odwracającego się by odejść.\nMogaba. Jego alfa. Wirginia, Dzika Knieja, terytorium Mogaby\nWilkołaki nie potrafiły komunikować się z innymi rasami. Rozmawiały między sobą, ale ich słowa nie docierały dalej. Ludzka forma pozwalała im przełamać tę barierę. Łatwo uczyły się języków, szybko je przyswajając; akcent z jakim mówiły, lekkie zaciąganie podobne do wycia, zniekształcał nieco słowa. Nie znalazł się też nikt, kto przyswoiłby wilkołaczą mowę. Mogaba, samiec alfa, w swej ludzkiej formie był wysokim mężczyzną. Dobrze zbudowany, o dziwnie długich nogach i dużych dłoniach. Skórę miał jasną, wręcz bladą, jak większość wilkołaków; pod sierścią ciężko było się opalić. Włosy w kolorze lnu nosił rozpuszczone, rozczochrane, nierówno przycięte do łopatek. Choć jego ciała nie rzeźbił artysta, twarz była intrygująca. Zwyczajny, lekko zadarty nos, wąska kreska ust, jasne brwi, niemal niewidoczne. Ciemne oczy zdradzały wiek, mądrość i zaciętość. Twarz niby spokojna, ale w jej rysach kryła się siła i drapieżność; szlachcianki powiedziałyby, że jej surowość jest piękna, ale była także niebezpieczna. Trochę dostojna i przede wszystkim władcza. Siedząc na kamieniu, z nogą założoną na nogę, podpartym dłonią policzkiem, wyglądał jak król. Władca wilkołaków. Budził respekt samą swoją obecnością.\n- Kundle Klekota zrobiły się zuchwałe. - Głos miał zachrypnięty, jakby dawno nie używał języka, ale musiał być przyjemny dla ucha w lepszych dniach. Nosił na sobie skórzane spodnie i wymiętą koszulę; wilkołaki nie przykładały uwagi do stroju. Nosiły go tylko wtedy, gdy wychodziły do ludzi, albo oni przybywali do nich. Wilcze ciała nie potrzebowały zdobnych, krępujących ubrań. - Zamęczyły samicę Gnatogryza. Zbiera się rada. Znaleźliście samotnika? - W jego głosie zabrzmiała ostrzegawcza nuta. - Tylko jego ofiary. - Dravaren był jego betą, ale widocznie ustępował alfie w postawie i aurze. Był jego synem, ale na szacunek musiał sobie zapracować. - Głównie dzieci, znajdowane na polach i poza wioskami.\n- Ludzkie szczenięta? - Tylko wokół Kniei - dodała Silva.\nMogaba warknął ostrzegawczo. Nie tolerował, gdy przerywano mu rozmowę z synem. Nie pozwolił też szamance się odezwać. Mogła być towarzyszką jego bety, jednak była tylko ludzką kobietą, bez pozycji w stadzie. To, że ją tolerował nie oznaczało, że mogła robić, co chciała. A Dravaren nie mógł zaprotestować, nie on tutaj rządził. - Jest coś, o czym mi nie mówisz. - Nos Mogaby wyczuł wahanie bety i to niezwiązane z szamanką. - Ktoś morduje naszych. Widowiskowo. Pale z łbami zdobią rozstaje. - Wisielec usłyszał trzask gałązki. Z boku, nie podchodząc, zachowując odpowiednią odległość, przycupnął Drugi. Brązowy wilkołak, drugi syn Mogaby, drugi w kolejności do władzy. Nie podejdzie bliżej, dopóki ojciec mu nie pozwoli.\n- Słabe osobniki. Nic, czym musielibyśmy się przejmować. - Alfa obserwował towarzyszkę swojego syna. Ludzka kobieta, wciąż z tym samym, zimnym spojrzeniem. Lubił ją, ale nie należała do stada, nie mógł okazywać jej niczego więcej poza chłodną tolerancją. - Widziałem ciało Wyjca. Żebyś nie miał wątpliwości, śmierdział jak on.\nSiedzieli nad strumieniem, w sercu terenów ich watahy. Wystarczająco daleko od samic, młodych i legowisk; obcych nie dopuszczano bliżej. Stado miało pewną swobodę, ale żelaznych zasad musieli przestrzegać. - Łowcy wymarli. Wilkomachia umarła wraz z nimi. - Mogaba mówił o sztuce walki z wilkołakami, wynalazku ludzi, by pozbywać się braci i sióstr. Zapomnianej dwa wieki temu. Alfa był wtedy stary, ale widział na własne ślepia skuteczność tej sztuki. - Zabić drugiego Pióra? Ile ich widziałeś?\n- Pięć. Ale nie tylko ja. - Wisielec spojrzał na swoją towarzyszkę.\nMogaba również, skinieniem głowy pozwalając jej mówić. - Dwójka na szlaku do Maliaru. - Znała te zasady, wiedziała jak to wygląda w watahach i śmiała twierdzić, że ta Mogaby była najbardziej tolerancyjna. Pióra również. Reszta dbała tylko o swoje interesy. - Tylko wilkołaki z Kniei.\n- Żadnego dzikusa? Oboje, wilk i szamanka, pokręcili głowami.\nRuchem ręki przywołał do siebie Drugiego. Wilkołak posłusznie podszedł, czekając na słowa ojca. - Nikt z naszych nie może opuścić Kniei. - Musiał dostać odpowiedź, albo pytanie, bo kiwnął głową. - Ściągnijcie ich. - Musisz powiedzieć pozostałym.\n- Zwołamy radę za kilka dni. Wiem już, czemu wilki Gnatogryza zapadły się w leżach. - Po czym padła odpowiedź na niezadane pytanie. - Wy zostajecie. Wirginia, osiem staj za Dziką Knieją w stronę Maliaru\nSkóra wilkołaka tuż po przemianie była wrażliwa, bolała przy najlżejszym dotyku, zaczerwieniona i podrażniona. W tej ludzkiej, słabszej formie, rany będą się dłużej goić i Silva nie umiała przestać nazywać Drava głupcem. Po co się przemieniał? Zatrucie srebrem nie było jak cięcie nożem. Tym bardziej musiała mu dostarczyć pożywienia. Wiedziała, że beta taki jak Wisielec, jest dominujący w stadzie i ustępuje tylko parze alfa, bardziej przywódcy niż jego partnerce, więc nie pozwoliła sobie na wahanie, wciskając w jego blade ręce miskę z nieprzyprawionym, nieugotowanym mięsem królika.\n- Jedz. Potrzebujesz sił. Źle zrobiłeś, że się przemieniałeś. - Jej głos się nie zmienił, wciąż pozostał spokojny, opanowany, jak to u niej, pozornie zimny i lodowaty dla niewprawnego ucha.\nOberwał srebrnym nożem, mokrym od tojadu, najgorszą mieszanką dla wilkołaka. Napastnik był zamaskowany, działał sam i z ukrycia. Podkradł się w chwili, gdy nie mogli go usłyszeć, chybiając i wbijając ostrze w bok, a nie pod żebra. Zniknął równie szybko, w wilczym ciele, wykonawszy część zadania, które dokończy srebro i tojad. To było dzień temu. Dziś siedzieli w cieniu drzew, przy ognisku. Szamanka obrabiała uszaka. Wisielec jako człowiek, zgięty wpół, oddychał szybko. Właśnie się przemienił, chociaż dobrze wiedział, że rany lepiej goją się na wilku. - Zawahałaś się. Przy zmienianiu opatrunku. - Czuły nos wilkołaka wychwycił zmianę w jej zachowaniu, w woni jaka ją otaczała. - Wilk nie powie tego, co myślę. Nie w odpowiedni sposób.\n- Jedz. Potrzebujesz siły - mruknęła, odwracając się, by dołożyć kilka suchych gałęzi do ognia.\nWisielec przyglądał się przez chwilę jej pochylonym plecom, szybkim, wprawnym ruchom, kiedy łamała drewienka, potarganym przez wiatr włosom, i w końcu uznał, że może spuścić ją na chwilę z oczu i zjeść mięso, od którego zapachu ściskało go w brzuchu. Nie zajmie mu to długo.\nZnała ten rodzaj głosu. Tak informował ją, że nie odpuści, a kiedy się odwróciła ku niemu, upór, aż z niego promieniował. Na szczęście miska była pusta, a kości obgryzione. - Będziesz mnie przekonywał. - Robił tak zawsze, kiedy wyczuł w niej wahanie, chociaż starała się to ukryć pod obojętnością. On zdecydowanie za dobrze ją znał i te sztuczki nie robiły na nim wrażenia. Musiała więc zrobić coś, by odwrócić jego uwagę. - Oczywiście. - Błysnął zębami w uśmiechu, próbując się nie krzywić zbyt mocno, by nie dać szamance powodu do troski. - Boś uparciuch i zakuty łeb. Posłuchaj się mnie chociaż raz, co?\n- Stado jest twoim domem.\n- Oczywiście - powiedział z wysiłkiem, przykładając do boku dłoń by zmniejszyć ból. Cholerne srebro utrudniało wszystko. A tojad wywoływał wysypkę. - Mogaba moim ojcem. Ja jego betą, a brat drugim - mówił o kolejności dziedziczenia władzy, o ile inny samiec nie okaże się silniejszy.\n- Stado to obowiązki.\n- Oczywiście. - Zaczynało denerwować go to słowo. - Póki żyje alfa, moje są drugorzędne. Większość z nich wykona Drugi, te wobec watahy. - Swędzenie było coraz mocniejsze; bok palił żywym ogniem. Opatrunek zabarwił się na czerwono. - Tych których muszę dopełnić sam, nie wymarzę. To… mój obowiązek. - Ostatnia pełnia, gdy parzył się z młodą samicą ze stada, jedną z bardziej uległych, była tym, o czym mówił. Obowiązkiem i niczym więcej. Spełnieniem woli stada i tylko tym. Nie tylko para alfa mogła mieć potomstwo. Becie pozwalano zapładniać wilczyce, choć przeżywało zazwyczaj jedno, dwa młode z miotu. Drugi nie miał takiej możliwości. Dla Drava nie był to przywilej, bardziej powinność. - Oczywiście - w ustach szamanki zabrzmiało to jak obelga, przytyk i było niczym wbicie noża po rękojeść w ciało. Pokrytego wyciągiem z tojadu.\n- Młode nie dożywają roku, rodzą się zbyt rzadko. To osłabia watahę. Mogaba chce…\n- Tak próbujesz mnie przekonać? - Szamanka sięgnęła po płaszcz, rzucając go wilkołakowi. Chłód poranka wciskał się nawet pod ubrania, a wilk po przemianie zawsze odczuwał mocniej. - Siv to trudny temat. - Podnosząc materiał, zarzucił go sobie ostrożnie na plecy, starając się nie podrażnić i tak szczypiącej rany. Niech twórcy srebrnych i tojadowych ostrzy zgniją w bagnach. - A przypominam ci, zgadzałaś się na to. Nie okłamałem cię mówiąc, że będę musiał.\n- Wataha ponad wszystko - w jej głosie pojawiło się coś innego, jakaś emocja, której nie potrafiła utrzymać za fasadą chłodu, choć musiała próbować. - Jak twoje duchy. Oboje o tym wiedzieliśmy. - Zapach wokół szamanki się zmienił; pachniała gęstą, lepką obawą. Czy ona się bała? Że ją zostawi i wybierze wilkołaki? Pomimo tego, co sobie obiecywali? Od dawna myślał, że to mają za sobą, ale teraz widział, że ziarno wciąż w niej tkwiło, jak zadra. I pewnie będzie odrastać, bo wataha była częścią jego życia równie mocno, jak ona. Już wyciągał rękę do niej, ale szamanka pokręciła gwałtownie głową, jakby przeczyła własnym myślom, więc udał, że poprawia płaszcz. - Człowiek i wilkołak. Mogaba może mówić, że jestem wśród was mile widziana, ale sprawiam, że nie masz potomstwa.\n- Jesteś moją towarzyszką. Wybrałem cię jako wilk i jako człowiek. - Wyczuwał jej zadowolenie, ale nie umiał zignorować przygaszającej go niepewności. - Moją decyzją jest dobór partnerki.\n- Wilkołaczej. Ze swojej rasy. W ten sposób stracisz pozycje.\n- Stanę się najwyżej drugim. Jednak nie dziś i nie za rok. Mogaba jest alfą i tak zostanie, przez dłuższy czas. - W stadzie było kilka starszych samców, które mogłyby spróbować swoich sił, ale byli zbyt mało dominujący, by się odważyć. Zagrożeniem były samotne osobniki i te z pozostałych watah Kniei. Jak na zawołanie, na zachodzie zawyły wilki. Drav przez chwilę słuchał znanego dźwięku z wysoko uniesioną głową, spoglądając w tamtą stronę. Silva lubiła przyglądać się jego rozczochranym włosom, niepokornej postawie wyrażającej siłę, czuć aurę, obok której nie dało przejść się obojętnie, która sprawiała, że ludzie schodzili mu z drogi, a podwórkowe burki podkulały ogony. Często ją maskował, szamanka wiedziała o tym, ale zdążyła nauczyć się rozpoznawania jej po drobnych szczegółach w postawie jego ciała i zachowaniu. Teraz tęsknił. Do braci i sióstr w watasze. Do dzikości. Do biegania z nimi, polowania i ucztowania. A jej przez głowę przemknęła myśl, czy ludzkie, słabe ciało jest hańbą dla wilkołaków. - Nie chciałbyś mieć młodych? - spytała po chwili milczenia, opierając ramiona na kolanach, a na nich brodę. Wiedziała, że ma, już dorosłe samce, z dawnych lat, kiedy musiał ustabilizować swoją dominację. - Przypominam… - Nie wyglądał na zaskoczonego jej pytaniem. - że ty również ich nie będziesz mieć - nie odpowiedział jej też wprost, ale dał do zrozumienia, że skoro z nią nie może ich mieć, bo są z różnych gatunków, to innych może nie mieć. - Co tak naprawdę cię gryzie? - Jej obawy musiały wynikać z czegoś, co wydarzyło się w Kniei. Mogaba zapewniał jej spokój, wedle rozejmu z plemieniem szamanów, jednak w krzakach mówiono swoje.\n- Ktoś nazwał cię odmieńcem. W Kniei.\nWisielec machnął ręką. - Guld, wcale się z tym nie kryje. Nie ja pierwszy i nie ostatni, chyba o tym zapomniał. Starego Wratha nazywali jeszcze gorzej. Wcześniejsi się tylko chędożyli, mało kto wybiera życie u boku ludzkiej kobiety albo mężczyzny na stałe. Dzieci z tego nie będzie, trzyma ich tylko fascynacja, która mija z czasem.\n- Łamiesz wszelkie tradycje, co?\n- Tylko te najbardziej wkurzające stado.\n- Dziwny z ciebie wilkołak. Ten dziwny wilkołak, pomimo rozognionej rany, wyciągnął rękę ku szamance i jak przystało na dominującego samca beta, pociągnął ją ku sobie, nie zważając na jej protesty. Powiercili się trochę, aż w końcu dumny Drav usadził sobie mniej dumną Silvę pomiędzy nogami. Pieczenie w ranie zignorował.\n- Otworzysz ranę. - Siv, mój wilk cię zaakceptował. - Zignorował pouczenie. Układając brodę na czubku jej głowy, objął ją ramionami, zamykając w wilczym uścisku. W nosie czuł zapach ziół, a pod palcami jej ciepłe ciało. Wilk w nim aż zamruczał. - Wyglądam jak człowiek w tej formie, ale nim nie jestem. Wilkołak we mnie krzyczy, że chce tylko ciebie.\n- Guld może ci zaszkodzić. - Oparła się tak, skoro już chciał, by nie urażać rany. Choć od przemiany minęła chwila, wciąż pachniał psem, tą charakterystyczną wonią, którą się czuje, gdy przystawi się nos do podwórkowego burka. On był wilkołakiem, ale lubiła się z nim droczyć.\nDrav cmoknął. - Niech mąci, mamy mądre wilki. - Nie mógł jednak być pewien, jakie słodkie słówka wył im na ucho Guld. - Rytualny ślub... - podnosząc jej dłoń, by odsłonić czarny tatuaż, przyłożył do niej swoją, aby znak stworzył całość. - Nie jest czym, co można zignorować. Nawet oni to wiedzą. Oddałem się tobie i watasze.\n- Nie Dravarenie. - Szamanka odsunęła się, łapiąc dłońmi jego twarz; pod palcami czuła kilkudniowy zarost, który kłuł ją leciutko. - Jesteś mój, a dopiero potem ich. Nigdy z ciebie nie zrezygnuje.\nParsknął. - Właśnie chciałaś ode mnie uciec…\n- … by rozbić kilka zakutych, wilkołaczych głów. Chyba nie myślałeś, że pomimo wątpliwości, od ciebie? Drav roześmiał się i zaraz tego pożałował, zginając się i krzywiąc. Bolało! - Należysz do mnie, Siv.\nWirginia, na szlaku do Maliaru\nBandyci zaatakowali bez ostrzeżenia, nie czekając aż wędrowcy się poddadzą i zaczną prosić o łaskę, oddając wszystko, co mają, byleby zachować życie. Wyskoczyli z lasu na trakt, krzycząc, z wyciągniętymi mieczami. Zaatakowali pierwsi, wszczynając walkę. Teraz ostatni z dwójki padł na ziemię z rozwaloną głową; ciemna krew rozlała się na piasku, barwiąc żwir i kamyki. Martwe oczy patrzyły już na inny świat, a duch czmychnął z nieruchomego ciała. Silva dyszała, ocierając krew z rozciętej wargi. Dębowa laska, umazana w posoce, odebrała życie ostatniemu z bandytów. Szamanka nie była wojownikiem, walka była ostatecznością. Dziś nie miała wyjścia. Napastnicy się nie ograniczali, atakując bez tchu po to, by zabić. Ich determinacja budziła pewne obawy. - Dobra wiadomość. To nie wilkołaki. - Nos Drava wyczuwał tylko ludzki pot i krew. Chociaż… Pochylił się nad jednym z nich, kulejąc na prawą nogę, w którą oberwał buciorem. Powąchał, wciągając zapachy do nosa. Nic tylko ludzie, ale węch podpowiedział mu, że po jedną wonią kryje się inna. Słaby, niemal wywietrzały smród wilkołaka. - Ale się z nimi spotkali. - Od kiedy watahy wynajmują najemników?\nWisielec sapnął i klapnął na piach; rana w boku zapiekła. - Nie podoba mi się to. Najpierw samotnik, grasujący po wioskach. Polowania na nas i robienie z tego przedstawienia, bo żaden myśliwy nie wiesza martwych wilkołaków na rozstajach. Teraz zaś to.\n- Mogaba powinien się o tym dowiedzieć.\n- Cała Knieja - sapnął - Jeśli ruszyli się łowcy, możemy mieć cholerny problem. Rada będzie przeszczęśliwa… - Zbierają się jutro. - Szamanka wytarła dębową laskę z krwi. - Trzy dni przed pełnią. - Odejdziemy zaraz po rozmowach. Nie zostaniemy dłużej. - Rozumiał jej obawy, chociaż ich nie pokazywała; potrafił je jednak wyczuć. Wilkołaki podczas pełni nie były czymś, co chciało się oglądać. Wstał, ostrożnie wypuścił powietrze z ust i spojrzał na zachód. - Wracamy. Darrus,\n[Człowiek myśli, że wychodzi na czysto, a tu niespodzianka :DNormalnie balsam. Wilkołaki. Wilki. London :D Bardziej nie mogłaś dogodzić mi i moim gustom czytelniczym. Nawet pomimo momentami różnic w wizji.Parę przecinków. Zawsze znajdę.Mówiąc o wilkach... na pewno chcesz słuchać?Drav zazdrosny. Za stwierdzenie ona jest moja, gdyby ktoś tak powiedział o Sz, dostałby w nos, bo ona jest swoja :D Ale generalnie rozumiem zamysł, a terytorialność do mnie przemawia. Mocno. Podobnie hierarchia. A już uwielbiam stwierdzenie towarzyszka.Aż dziwne, że w ogóle Mogaba toleruje ludzką obok synka i ją łaskawie nawet lubi :DI raju, naprawdę podoba mi się relacja Drav-Silva, to, że się znają, gesty, które mają znaczenie. I dojrzałość ich relacji, która nie sprowadza się tylko i wyłącznie do chędożenia. I uprzedzając: jakie ckliwe, to... urocze. Dobra, romantyk się budzi w rzeczowej makówce autorki moich trojaczków.Zastanawiam się... jak wg ciebie pachnie wilkołak. Bo podwórkowy burek to określenie za mało konkretne dla dociekliwej Szeptuchy :PI się autorka przyzna, że notkę kocha. Głównie za wilki... dobra, wilkołaki. Za dzicz. Za obnażone kły, zjeżoną sierść, napięte mięśnie i lśniące, wlepione w przeciwnika ślepia. Za terytorium, za hierarchię. Za niechęć do oglądania wilkołaków w pełnię. Za śliniącego się z wywalonym ozorem młodzika. Ojej, ale mam radochę. Za scenę Silva-Drav, to oddanie ich relacji, wątpliwości i za zakończenie tej sceny. Głęboką więź, którą aż czuć. Wahanie. Wątpliwości. Fabuła... przyznam szczerze, bez bicia, nie zwróciłam na nią aż takiej uwagi. Jest w tle, kieruje poczynaniami postaci, ale mniej mnie urzekła niż sama tematyka i poszczególne sceny.I czekam na więcej. Naprawdę czekam. Patrząc na Drav - Silva już wiem, czemu Ash nigdy nie był z szamanką. Ona miała swojego pana idealnego.]\n13 marca 2016 01:23\nPowinnaś docenić mój tytuł *droczy się*Powiem Ci, że dopóki się nie kłócimy o różnice wizji, jest git :D"Parę przecinków. Zawsze znajdę" - wszem i wobec stwierdzam, że od dziś będziesz ich szukać jako pani recenzentka. Mówię to publicznie, byś mi się potem nie wycofała.Mogaba tak nie do końca łaskawie. Lubi większość ludzi, na zasadzie "jesteście fajnym gatunkiem". Jest ich ciekawy, interesuje się,czasami dziwiąc, jak człowieki mogą tak funkcjonować, skoro dla wilkołaka to kompletna głupota. Jest też alfą, który toleruje związek z Tellan-Oxa (drugą jest Pióro), jeden jest neutralny, dwójka ma ich w nosie. Mogaba częściej ma możliwość kontaktów z ludźmi, może dlatego. Ale wiesz, nawet jeśli lubi Silvę (czego nie pokaże, bo uważa to za niegodne alfy), nie będzie na nią patrzył, kiedy powie, że Drav potrzebuje szczeniaka tylko każe mu go zmajstrować. Romantyk, mówi babcia elfio-ludzkich dziecioków ;pJak pachnie wilkołak... Jak zmoknie to pachnie, jak mokry pies; skrą, sierścią. A normalnie... Myślę, że może jak zwierzak, który żyje w lesie. Taki zapach prania suszonego na słońcu xDAutorka uważa, że Szeptucha lepiej by opisała wilki i ich zwyczaje, ale dziękuje :DO fabule, powiem ci szeptem i w sekrecie, dla mnie też była tłem dla wydarzeń, akurat w tej notce.\n[Nie kłócimy? Czekaj, zrobimy burdę. Na co wilkołakom szaman? A w pełnię to one mają dziczeć, to bardziej wilk, nie człowiek, normalnie pies nie musi gryźć gałązek, chyba że to szczenię, a pazury o drzewa ostrzy kot... blah blah blah.Żartuję.Czy ty mi... powoli, jasno i wyraźnie tłumaczysz Mogabę? Bo się obrażę. Dla mnie prawdziwy pan alfa. A o Pióro pamiętam. W majstrowanie szczeniaka nie wątpię. Zastanawia mnie jednak hierarchia. Bo jest alfa + towarzyszka. Beta + towarzyszka, a Silva jako człowiek... no, nie wpasuje się. Chyba, że źle główkuję. Zastanawia mnie, czy z tym Mogaba nie ma problemu, czy od razu zakłada, że Drav i Drugi zamienią się miejscami? Ciekawe, czy nie będzie im to nigdy przeszkadzać. Wataha i powinności. Bo mi się podwórzowy pies... no bo może być zadbany albo taki cuchnący burek na (zgroza!) łańcuchu. Dlatego zaciekawiło mnie sformułowanie. Zdradzam się. Ktoś by powiedział, że pies śmierdzi, ja mówię, że pachnie.Fabuła... haha, jestem jasnowidzem. I spamuję ci pod notką]\n13 marca 2016 12:43\nWiesz, ja ostoja spokoju z Tobą, możemy się i przegadywać wizjami :DI ja rozumiem kanon wilkołaka, który wyewoluował z wierzeń ludowych i podań, ale nie do końca do mnie przemawia, o czym dobrze wiesz, stąd np w pełnię są pobudliwi, bardziej dzicy, ale ja utożsamiam to bardziej z godami, przejściami itp. Ale ciiii.Alfa + towarzyszka, dla mnie ona niżej niż alfa stoi, nie na równi. No i Beta + towarzyszka, powinna być wilkołacza. Tylko dla mnie towarzyszkę ma się jedną na całe wilcze życie i pierwsza wilczyca nie musi nią być, może to dopiero będzie ta czwarta, jak wilk w wilkołaku zaakceptuje to wtedy -> skomplikowane w mej głowie. Wracając, Mogaba ma z tym problem, tym bardziej, że Drugi nie jest drugim dlatego, że się drugim szczeniakiem urodził tylko sam swoimi czynami w oczach stada się nim stał. Chodziło mi o to, że pozycje są ruchome: Drav może spaść, a Drugi podskoczyć. Póki co, Mogaba ma się dobrze i zostanie alfą jeszcze dłuuugo. Ach... na żadnych łańcuchu (zgroza!), chyba, że opisuję wioskowego chłopa, który go przywiąże, ale jak mówię o sobie to podwórkowy to taki poczciwy burek, co chroni ogródka :D Pies pachnie psem i kocham ten zapach, zwłaszcza jak wykąpię mojego Ogona, ona morka i do mnie pod kocyk i śpimy razem, a potem sama pachnę psem <3 I nie spamujemy, a omawiamy wilkołaki. 13 marca 2016 13:30\nBardzo lubię notki o Silvie i Dravarenie, mimo że mało ich znam. Podoba mi się klimat. Czuć, że wilkołaki to nie ludzie z fajnym gadżetem przemiany, tylko naprawdę odmienna, budząca respekt rasa. Poza tym, rozmowa głównej dwójki. Nie wiem, jak ty to robisz, ale w kilku niekiedy powtórzonych słowach potrafisz wyrazić tak wiele odczuć. Zachwyca mnie to, podobnie jak zmiana w relacji Silvy i Drava. Kiedyś byli chwilami zabawni, chwilami czuło się, że coś do siebie czują, ale teraz doszła do tego dojrzałość, która jednak nie odbiera ich relacji uroku.Nie do końca rozumiem zależności między watahami, ale i tak mi się podoba.\n14 marca 2016 20:10\nDarrusowa nie obraź się, ale z twoich to ja najbardziej Dara lubię. Potem szamankę i wilkołaka :PZ ciekawostek: patrząc na wilczą watahę, potomstwo może mieć tylko para alfa, by stado mogło je wykarmić. Plus, nie ma nietolerancji, samica alfa jest równa swemu partnerowi. Aha, no i najlepszy mit! Alfa je pierwszy, potem słabsze osobniki. Młode znajdują się najniżej w hierarchii, lecz ich para alfa wcale nie odpędza od posiłku. W końcu, są przyszłością stada. I tak, ja wiem, to wilki, tu mamy wilkołaki, ale nie mogłam się powstrzymać.Wolę wersję, że w stadzie każdy może mieć potomstwo. Ale, wolę też wersję równej partnerowi partnerki. Nic na to nie poradzę. Zwłaszcza w chwili, gdy partnerka samca alfy nie jest tylko jego towarzyszką, jest samicą alfa. No, ale króluje wersja autora prowadzącego :P Cóż, jako młodszy, Drugi później dorasta, później osiąga dojrzałość, tym samym ma opóźniony start w hierarchii, co wyjaśniałoby początkowo niższą pozycję - tak marginesowo. Acz, naturalnie, rozumiem, że nie tylko wiek ma tu znaczenie, a siła i dominacja, słowem osobowość. I tak, łańcuchom mówimy zdecydowanie nie. Nefryt ja też zawsze nie lubiłam, jeśli wilkołak miał bonus przemiany, super zmysły, super siłę i zero problemów. I nie tylko ja mam takie odczucia o Silvie i Dravie. A już mnie tu posądzono prywatnie o nazbyt wybujałą fantazję. Ja też uwielbiam tę dojrzałość w ich relacji. 15 marca 2016 15:41\nDawno nie czytałam nic o szamance i wilkołaku, a są bardzo udanym duetem. I jak zawsze pani Autorko, napisane świetnie, czytało się jak książeczkę i chce się więcej :D Swoją drogą, zawsze mnie zachwycało to jak potrafisz zobrazować pewne sceny, emocje, jak to opisujesz. Miszczyni.Ciekawi mnie kto wybija wilkołaki i po co... Może jakiś miłośnik, co to chce mieć skórę z alfy przy kominku?:D\n26 marca 2016 19:05\nKomentarz, mimo że pisany na bieżąco, będzie mierny. Bo go zostawiłam na korzyść czytania. I jakoś nie czuję się winna, warto było. Idę sobie więc na łatwiznę i podpisuję się pod tym, co napisała Szept (bo czytając pierwszy komentarz miałam wrażenie, że siedzisz mi w głowie, Szeptucho). :D W dodatku ujadająca mi nad uchem psina bardziej mnie dekoncentrowała niż pomagała wczuć się w klimat, mimo że poniekąd wilkołacza z niej krewniaczka.“Jak na szczęście bogini Fortunie” - ja to chyba ukradnę. xDZa każdym razem jak pada sformułowanie “wilk w nim”, “wilk we mnie” etc., mam zaciesz. No po prostu.Mogaba w ludzkiej formie. I takie “... jak to.” :D Niby wiem, że jest wilkołakiem, nie wilkiem, a i tak jestem w ciężkim szoku. I kocham ten opis.“Jej głos się nie zmienił, wciąż pozostał spokojny, opanowany, jak to u niej, pozornie zimny i lodowaty dla niewprawnego ucha.” <3“Martwe oczy patrzyły już na inny świat, a duch czmychnął z nieruchomego ciała.” <3Konsultujcie wizje publicznie, konsultujcie, ta sobie przycupnę i będę po cichu czytać. :DNa koniec wypadałoby trochę pomarudzić… Teraz będę miała wysoko poprzeczkę, skoro opublikowałam swojego romantycznego gniota. Babciu Sowo, no weźźź.Podobało się. Tytuł się spodobał. Zakochałam się w scenie, w której Silva i Drav siedzą sobie przy ognisku. Jak się przekomarzają i rozumieją bez słów. I tak, perfidnie piszę, że chcę więcej.Miszczyni.\n26 marca 2016 23:22


22. Merino Muster: Guziński przeszedł do historii! [RELACJA] | Skipol\nPrzebywający na obozie w Snow Farm Amerykanie zrobili co do nich należało i nie mieli sobie równych na dystansie 42 kilometrów dowolną techniką. W klasyfikacji open wzięli całe podium, na dodatek jako trzecia finiszowała sygnalizująca wyborną formę Jessie Diggins. Czwarta była Liz Stephen. W rywalizacji wzięło udział 104 narciarzy, a dodatkowe 110 wystąpiło na 21 i 7 km. Jak poinformował z dumą serwis worldloppet.com, uczestnicy wyścigu byli w wieku od 7 do aż 85 lat.\nW Nowej Zelandii pojawiło się czterech biało-czerwonych. Najlepszy wynik wykręcił Waldemar Spychalski (był 34. z 55-minutową stratą do Hoffmana), Andrzej Guziński przybiegł 44., a Krzysztof Kostka – 68. Bieg opuścił niestety zgłoszony do półmaratonu Michał Zając.\nRelacja Andrzeja Guzińskiego: Merino Muster odbył się w pięknej, słonecznej pogodzie i przy bardzo dobrych warunkach śniegowych. Trasa biegu była dosyć szybka, interwałowa z 750 metrami przewyższeń. Nie ułatwiał zadania fakt, że bieg odbywał się na 1500 metrach wysokości nad poziomem morza.\nWYNIKI 22. MERINO MUSTER\nChociaż w przysłanej do nas prędko relacji pierwszy obieżyświat Skipol.pl Teamu nie pochwalił się swoim dokonaniem, spieszymy z gratulacjami i prośbą o kolejne rekordy. Bo to, że narciarz po raz pierwszy w worldloppetowej karierze uplasował się na podium w swojej kategorii wiekowej, blednie przy innym wyczynie. Guziński został pierwszym Polakiem, który ma na koncie wszystkie dwadzieścia biegów należących do ligi Worldloppet ! On sam obiecał, że wkrótce w naszym portalu pojawi się osobny wpis, my zaś obiecujemy, że niebawem będzie można przeczytać wywiad z rekordzistą.\nTeraz w kalendarzu Worldloppet dłuższa przerwa, następne zawody – Vasaloppet China - odbędą się 4 stycznia 2017 roku.\nbiegi narciarskieandrzej guzińskimerino musternowa zelandiaworldloppetnoah hoffmanjessie diggins


iwnego, ponieważ to po prostu kwestie na czasie. Okazuje się, że bez klimy i w naszej szerokości geograficznej powoli nie damy\nKlimatyzacja, serwis klimatyzacji czy chłodnistwo to tematy, które z całą pewnością zainteresują sporo osób. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ to po prostu kwestie na czasie. Okazuje się, że bez klimy i w naszej szerokości geograficznej powoli nie damy\nPrzechowywanie butów, bielizny i drobnych rzeczyDlaczego wartość nieruchomości ma znaczenie?Modny temat - social media dla biznesuRenowacja i konserwacja skórAdwokatMotoryzacja - serwis i naprawaNie na tematKiedy zepsuje Ci się komin i nie wiesz co zrobićSprzęt górki - podstawyDobre grzanie i chłodzenie- klima w działaniuKwestia makijażu i kosmetyków orientalnychA ty jesteś już na diecie bezglutenowej?Fakty i mity o kosmetykach z czarnuszki i nie tylkoMechanik na ratunekStołowanie się poza domemProblem z autokarem?How to choose your electrician?Kredyt - jak mądrze podjąć decyzjęArborystyka, wspinaczka górska - kilka ciekawych informacjiZ osobą starszą jak z dzieckiem, trzeba dużo czasu, a co jak go nie ma?Kładzenie kostki, wykończenie elewacji i inne istotne sprawyWhy You should go to Poland?Co warto wiedzieć o kwestiach mechanicznych?Gdzie wyjechać na urlop?Poradnik dla mamPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz dostać dotację na fotowoltaikęGdzie wynająć halę? Nous allons chez le dentiste Facts about water system - pipes, boilers and plumbingW gąszczu przepisów polskiego prawa


Chiny Odlana Płytka Zapiekanka Producenci & Dostawcy & Fabryka\nOdlewane naczynia kuchenne\nKute naczynia aluminiowe\nOdlana Płytka Zapiekanka - producent, fabryka, dostawca z Chin\n(Wszystkich 14 Produkty dla Odlana Płytka Zapiekanka)\nPokryte pokrywą aluminiową pokrywą garnka\nOdlewana aluminiowa zaprawa z powłoką ceramiczną. Ciesz się bezstresową, zdrową gotowaniem, dzięki naszej gamie zestawu Essential. Mogą być stosowane we wszystkich typach pieców, nawet indukcyjnych. Ta doskonałej wielkości zapiekanka wykonana jest z odlewu aluminiowego o wysokiej zawartości ciepła. Informacje o...\nNajlepiej sprzedają się gorąca sprzedaż Amazon i zapiekanka certyfikowana ekologicznie FDA\nOpis produktu Materiał: aluminium Typ: zestaw naczyń Certyfikacja: FDA LFGB SGS Wewnątrz: powłoka antyadhezyjna Na zewnątrz: farba wysokotemperaturowa Dół: CD lub Dno indukcyjne Zapiekanka,\nElegancka zapiekanka z aluminium o dobrej wydajności\nNasza prasowana aluminiowa zapiekanka należy do najlepszych na świecie i jest uznawana za jednego z najlepszych producentów naczyń kuchennych dostępnych obecnie. MATERIAŁ: Każdy garnek i patelnia wykonane są z najwyższej jakości aluminium z trwałą powłoką antyadhezyjną. Każda szklana pokrywa jest wykonana z izolowanym...\nNasza odlewana aluminiowa zapiekanka należy do najlepszych na świecie i jest uznawana za jednego z najlepszych producentów naczyń kuchennych dostępnych obecnie. MATERIAŁ: Każdy garnek i patelnia wykonane są z najwyższej jakości odlewanego aluminium z trwałą powłoką antyadhezyjną. Każda szklana pokrywa jest wykonana z...\nzapiekanka z pokrywką z króćcem izolowanym odlewem aluminiowym nieprzywierającym\nPłytka zapiekanka z pokrywką z kutego aluminium marmurowego\nProfesjonalne, powlekane ceramicznie patelnie zapewniają równomierną dystrybucję ciepła, zmniejszone zapotrzebowanie na olej i odporność na zarysowania. Gęsta aluminiowa podstawa 3,7 mm szybko się nagrzewa. Bezpieczne, ekologiczne. Wzór: Ciesz się silikonowym uchwytem o chłodnym dotyku. Idealne nachylenie i duża...\nMarmurowa kuta aluminiowa płytka potrawka Z deklem\nPiękne wzornictwo, atrakcyjna kolorystyka i najwyższej jakości materiały - nasze najnowsze kute aluminiowe urządzenia do smażenia pab to najnowsza innowacja w kuchni, oferująca szybsze i zdrowsze gotowane posiłki. Dzięki wielowarstwowej konstrukcji i technologii ciepło jest równomiernie rozprowadzane i wymaga mniej...\nNowa zapiekanka z pokrywką\nCiesz się profesjonalnym, nieprzywierającym gotowaniem dzięki odlewanemu ciśnieniowo aluminium Zapałowi z pokrywką 28cm. Zapiekanka nadaje się do wszystkich kuchenek i jest bezpieczna w piekarniku i zmywarce. Zapiekanka ma nieprzywierające wnętrze, które jest przyjazne dla środowiska, nie zawiera zanieczyszczeń PFOA,...\nWysokiej jakości zapiekanka z odlewu aluminiowego\nCullinan to nowa linia odlewanego ciśnieniowo aluminiowego garnka z nową nieprzywierającą powłoką trójwarstwową z dodatkiem twardowłóknistych mikro-minerałów, która zapewnia wysoką wydajność, maksymalną nieprzywierającą powierzchnię, większą wytrzymałość i trwałość. Aluminiowa zapałka Die Cast jest dostępna w różnych...\nZlewu Aluminium Płytkie Naczynia Płytkie Zapiekanka\nEkologiczna odlewana aluminiowa zastawa kuchenna Płytka zaprawa produkowana jest z odlewanego ciśnieniowo aluminium, które rozprowadza ciepło równomiernie. Powłoka z granitu od środka pozwala na zdrowsze gotowanie z mniejszą ilością tłuszczu. Płytki garnek wyposażony jest w szklane pokrywy do łatwego przeglądania i...\nPopularna ceramiczna powłoka aluminiowa zapiekanka\nNiepowtarzalna, biała, ceramiczna powłoka antyadhezyjna zapewnia gładką, jednolitą powierzchnię, która zapewnia łatwe uwalnianie żywności i szybkie czyszczenie. Wytrzymała aluminiowa podstawa zapewnia doskonałą przewodność cieplną i optymalną dystrybucję ciepła, zapewniając bardziej spójne i niezawodne wyniki...\nAluminiowa okładzina z marmuru, płytka zaprawa z pokrywką\nProfesjonalna, nieprzywierająca okładzina z marmuru, płytka zaprawa zapewnia równomierne rozprowadzanie ciepła, zmniejsza zapotrzebowanie na olej i odporność na zarysowania. Gruba aluminiowa podstawa 2,5 mm nagrzewa się szybko. Bezpieczny, przyjazny dla środowiska. Używamy tylko powłok bez PTFE, bez kadmu i...\nMiedź Pan Aluminiowa nieprzywierająca powłoka Płytka zapiekanka\nZestaw naczyń nieklejonych wykonany z nieklejącej ceramiki i super mocnej miedzi, aby równomiernie gotować potrawy i zapobiegać ich przypalaniu. Ceramiczna miedź z miedzi ma powłokę z miedzi, która zapobiega przywieraniu jedzenia. Płytka zaprawa jest łatwa do czyszczenia, nieprzywierająca na tacy. możesz podnieść...\nMiedź Pan Aluminiowa nieprzywierająca powłoka zapiekanka\nStylowy i pięknie funkcjonujący, Nonstick Casserole oferuje kute aluminiowe konstrukcje zapewniające efektywność cieplną, uderzające drewniane uchwyty bakelitowe, przezroczystą szklaną pokrywę i popularne miedziane ceramiczne wnętrze. Patelnia z patelni nonstick szybko frytuje jedzenie na kuchence Patelnie wykonane z...\nżaroodporne trzymaj jedzenie ciepłe termosowe naczynie garnek z nieprzywierającą pokrywką\nNajlepsze naczynia kuchenne aluminiowe patelnie do smażenia\nnajlepsze garnki mini drewniana rączka z kutego sosu aluminiowego\neco friendly kuchenka indukcyjna palma restauracja patelnia do smażenia\ncoocan nonstick aluminium wielofunkcyjne głębokie suche patelni do smażenia\n2019 tani nowy element aluminiowy 30 cm Wok\npatelnia do pizzy nieprzywierająca\nzdrowe mentalne non stick powłoka ceramiczna rongli naczynia indukcyjne dolne\nAmazon top sprzedam 2019 kuty kamień aluminiowy nieprzywierający zestaw naczyń kuchennych z granitu\nNajlepiej sprzedająca się cena gotowego zestawu kutego aluminium\nPowłoka antyadhezyjna z powłoką marmurową Auminum\nNajlepszy zestaw naczyń do gotowania z marmuru aluminiowego\nZestaw aluminiowych patelni do smażenia na zimno\nPokrycie kamienne Kuta aluminiowa zaprawa z pokrywką\nZestaw naczyń kuchennych z kutego aluminium\nWok z aluminium nieprzywierającego do pokrywania marmuru\nOdlana Płytka Zapiekanka Kuta Płytka Zapiekanka Aluminiowa Płytka Zapiekanka Płytka zapiekanka Odlewana zapiekanka Nieprzywierająca Płytka Zapiekanka Odlewana aluminiowa zapiekanka Marmurowa powłoka zapiekanka


Domowe sposoby na siniaki - Claudia\nJak długo znika siniak? Tydzień, dwa – albo kilka dni. To zależy od siły uderzenia i od tego, czy coś z nim zrobisz. 6 prostych sposobów sprawi, że znacznie szybciej pozbędziesz się bólu i sinego koloru. Zdradzamy, jak bez wizyty w aptece przyspieszyć gojenie się sińca. Sprawdź!\nGojenie się siniaka ma kilka etapów. Na początku jest ciemnoczerwony, a nawet granatowy. Potem stopniowo staje się jaśniejszy i nabiera żółtej lub zielonkawej barwy. Aż w końcu blednie i całkowicie znika. Aby skutecznie przyspieszyć ten proces, jego leczenie również powinno odbywać się etapami.\nJak najszybciej po powstaniu siniaka przyłóż do niego lód lub mrożonkę owiniętą w ręcznik. W ten sposób obkurczysz naczynia krwionośne i ograniczysz podskórne krwawienie. Dzięki czemu zabarwiony na ciemno obrzęk będzie mniejszy. Chłódź siniaka przez 10 minut. Odczekaj 20 minut przed ponownym zastosowaniem.\n2. Okład z octu\nGdy miejsce uderzenia zostanie już schłodzone (a tym samym znieczulone), warto zrobić sobie okład. Świetnie sprawdzi się do tego ocet, który poprawi przepływ krwi w pobliżu siniaka, rozpuszczając tą, która się wokół niego zgromadziła. Wystarczy, że zmoczysz w occie kawałek czystej bawełny i przyłożysz do skóry. Możesz delikatnie wmasować ocet, aby lepiej wniknął w skórę. Po 30 minutach dokładnie umyj skórę. Najlepiej rób to 2 razy dziennie.\n3. Okład z kapusty\nLiście kapusty mają podobne właściwości co ocet. Ich przykładanie zmniejszy obrzęk i poprawi przepływ krwi, co przyspieszy gojenie. Aby zrobić okład, sparz liście wrzątkiem i rozbij tłuczkiem, dzięki temu kapusta zacznie wypuszczać sok. Następnie przyłóż je do krwiaka na przynajmniej 30 minut.\nPo 24 godzinach od uderzenia dobrym pomysłem będzie jeszcze inny okład – tym razem ciepły. Ciepło rozszerzy naczynia krwionośne, co przyspieszy wchłanianie się krwiaka. Jeśli nie masz termoforu, możesz użyć zwykłego ręcznika. Zamocz go w ciepłej wodzie i pozostaw na skórze do wyschnięcia.\nKiedy siniak nie jest już bolesny, a Ty jesteś w pracy lub w innym miejscu, gdzie trudno zrobić sobie okład – zastosuj masaż. Masowanie śladów po siniakach pomoże w usunięciu zebranej w nich krwi. Masaż wykonuj ruchem okrężnym przez 5 minut co 4 godziny.\nWitamina C ma właściwości przeciwzapalne i świetnie wspomaga gojenie się ran. Kiedy na Twoim ciele pojawia się duży siniak wprowadź do swojej diety dużo świeżych owoców i warzyw bogatych w witaminę C. Możesz również znaleźć żele, kremy lub serum zawierające witaminę C i stosować je miejscowo na siniaka.\nNaturalne sposoby na zatkany nos\nWiosenne przebudzenie, czyli 10 sposobów na dobre samopoczucie!\nSpiralna tarta z warzywami i szynką


Brzozov – CYBER MEDUZA\nJak zostać pentesterem czyli co warto czytać i jak praktykować?\nZe względu na duże zainteresowanie tematem, zarówno ze strony doświadczonych osób z branży IT, które chcą się rozwijać w kierunku testowania bezpieczeństwa teleinformatycznego, jak i nowicjuszy, którzy chcą wiedzieć jak zacząć swoją przygodę od zera, stworzyliśmy swego rodzaju zbiór publikacji, stron internetowych, kursów, które Wam w tym pomogą. Czytaj dalej „Jak zostać pentesterem czyli co warto czytać i jak praktykować?” →\nSocial engineering i inne techniki w handlu elektronicznym\nPopularność handlu w sieci z roku na rok rośnie, dlatego również oszuści przenieśli się do sieci. Robimy zakupy przez internet, bo jest to zazwyczaj tańsze, szybsze i wygodniejsze niż udanie się osobiście do zatłoczonego centrum handlowego. Aż 86 proc. wszystkich polskich internautów odwiedza miesięcznie serwisy zakupowe. Jest to idealne miejsce dla osób, które chcą wyłudzić od nas pieniądze, danych osobowe. Czytaj dalej „Social engineering i inne techniki w handlu elektronicznym” →\nTesty penetracyjne vs. ocena podatności i luk w zabezpieczeniach\nWiele osób nie mających do końca świadomości z różnicy pomiędzy przeprowadzaniem testów penetracyjnych, a oceną podatności i luk w zabezpieczeniach zaczęło stosować oba pojęcia zamiennie. Czytaj dalej „Testy penetracyjne vs. ocena podatności i luk w zabezpieczeniach” →


Obchody Dnia Sybiraka w Strzegomiu [FOTO] - Strzegom, wydarzenia, informacje, Świdnica, Żarów, Świebodzice Radio Sudety 24\nStrona główna Artykuły Obchody Dnia Sybiraka w Strzegomiu [FOTO]\nTegoroczne obchody Dnia Sybiraka i 81. rocznicy agresji sowieckiej na Polskę miały wymiar symboliczny. 17 września przedstawiciele Koła Związku Sybiraków oraz uczniowie PSP nr 4 im. Kornela Makuszyńskiego w Strzegomiu złożyli wieńce i kwiaty pod pomnikiem Bezimiennej Matki Sybiraczki.\nKrótkie, plenerowe spotkanie uczniów z obecnymi pod pomnikiem bohaterami, walczącymi z okrucieństwem Syberii, było żywą lekcją historii. Z uwagi na pandemię koronawirusa, zabrakło zwyczajowej akademii, która odbywała się od przeszło 15 lat w PSP nr 4 im Kornela Makuszyńskiego w Strzegomiu. Nie było także uroczystych przemówień i wręczenia odznaczeń.\n- 17 września wojska sowieckie bez wypowiedzenia wojny wkroczyły do Polski, rozpoczynając najkrwawszy, czwarty zabór. W 81. rocznicę Napaści Sowieckiej Rosji na Polskę pragniemy oddać hołd i tradycyjnie złożyć kwiaty oraz zapalić symboliczne znicze - powiedział Jerzy Orabczuk, prezes Koła Związku Sybiraków w Strzegomiu.\nW obchodach Dnia Sybiraka uczestniczyli Jerzy Orabczuk – prezes wraz z przedstawicielami Koła Związku Sybiraków w Strzegomiu, Wiesław Witkowski - zastępca burmistrza Strzegomia, Janina Klonowska - dyrektor, nauczyciele i uczniowie z PSP nr 4 w Strzegomiu.\nPrzypomnijmy, 1 i 17 września 1939 roku to daty wyznaczające początek XX-wiecznej gehenny Polaków. Dokładnie 81 lat temu dwa zbrodnicze totalitaryzmy, niemiecki i sowiecki, na dobre rozpoczęły swoją ekspansję. Polska stała się pierwszą ofiarą ich zbrodniczych, militarnych planów. W 1939 roku, po dwudziestu latach niepodległego rozwoju, Rzeczpospolita Polska po raz kolejny zniknęła z mapy świata.


Archiwa: zabawy - my3miasto.pl\nDo końca wakacji trwać będzie GRA MIEJSKA organizowana przez KOLEKTYW FORUM na obszarze Głównego i Starego Miasta. Pod hasłem #widzimysięnamieście już ponad 1000 osób bawiło się i poznawało życie uliczne dzisiejszego i dawnego Gdańska „na wesoło”. W Grę grają całe … Read More »\nAktualności\t#widzimysięnamieście, festiwal street art, forum gdańsk, Gdańsk, gra miejska, kolektyw forum, zabawy\tLeave a comment\nW sobotę 3 czerwca, z okazji Dnia Dziecka, w Olivia Business Centre urośnie wyjątkowe Miasteczko Zabaw. Na boisku Uniwersytetu Gdańskiego tuż za OBC na najmłodszych czekać będzie wiele atrakcji (m.in. stoiska eksperymentów, zawody sportowe, karaoke, mini-kurs zumby, dmuchany plac zabaw, … Read More »\nAktualności\tdzieci, dzień dziecka, dzień dziecka w obc, dzień dziecka w olivia business centre, zabawy\tLeave a comment\nDołóż słowa do gdyńskiej Niemapy\nW Gdyni rozpoczęła się nietypowa, ale wciągająca zabawa słowami. Polega ona na wyszukiwaniu wyrazów i zwrotów charakterystycznych dla naszego miasta. Wszystko po to, aby pomóc stworzyć Ilustrowany Słowniczek Gdynianina, który jeszcze w tym roku dostępny będzie w Niemapie Gdynia.\nMagiel\tgdynia, ilustrowany słowniczek gdynianina, niemapa, przewodnik po mieście, przewodniki, zabawy\tLeave a comment\nBajkoterapia dla każdego\nW najbliższą sobotę najmłodsi goście Centrum Handlowego Auchan Gdańsk będą mogli wziąć udział w kolejnym spotkaniu z cyklu „Bajkoterapia dla każdego”. Podczas wspólnej zabawy zdobędą umiejętności potrzebne na co dzień. Udział w warsztatach jest bezpłatny.\nMagiel\tbajki pomagajki, bajkoterapia, dzieci, warsztaty dla dzieci, zabawy\tLeave a comment\nMagiel\tbyło sobie życie, centrum handlowe osowa, dzieci, dzień dziecka, interaktywna wystawa, zabawy\tLeave a comment


Doskonała zabawa na gorącym piachu - Przegląd Olkuski\nStrona główna Przegląd TV Przegląd TV - Aktualności Doskonała zabawa na gorącym piachu\nDoskonała zabawa na gorącym piachu\nMoc niezwykłych atrakcji w niezwykłej, niemal afrykańskiej scenerii – tak wyglądała dwudniowa impreza Pustynne Miraże jaka odbyła się w okolicach punktu widokowego Dąbrówka na Pustyni Błędowskiej. Organizator, Stowarzyszenie Polska Sahara zadbało o dobrą rozrywkę dla całych rodzin.\nSama sceneria dawała najmłodszym nieograniczone pole do popisu. Piaskowe baby i zamki wyrastały na każdym kroku. Pogoda sprzyjała także aktywnemu wypoczynkowi więc chętnych do udziału w konkurencjach sportowych, rekreacyjnych, wyścigach i meczach nie brakowało. Każdy mógł także spróbować prawdziwych afrykańskich przysmaków.\nPoprzedni artykułStrażacy kopali piłkę\nNastępny artykułSeniorzy są bez szans\nByłem na tej imprezie dwa lata temu i powiedziałem sobie że już się tam nigdy więcej nie zjawię.To wiejski odpust i nabijanie kasy różnej maści sklepikarzom,przy głośnych dźwiękach disco polo,po prostu żenada,\npewnie w kiblu dźwięk nagrywali 😉\na paniom co muwi to w studni zmkneli?\nA po za tym co napisał fan mirazy, to troche dlugo wam zeszło zeby przygotowac te 1,5 minuty.\nNie rozumiem jednego. skoro dzialo sie tak duzo to dlaczego na filmie nie widac nic????? Tylko ludzie pijacy piwo pod parasolami…. Byliscie tam 10 minut i niestety to widac.


Złota drewniana konsola 105x35x80 M-46 A\n» Złota drewniana konsola 105x35x80 M-46 A\nStylowa konsola w kolorze srebrnym, wykonana z wysokiej jakości drewna, pokryta złotym (szlagmetalem). Szlagmetal to cieniutkie listki metalu ręcznie nakładane i przecierane kamieniem Agatu co powoduje niepowtarzalną strukturę i kolor. Konsola posiada dwie szuflady na drobne przedmioty. Doskonale komponuje się we wnętrzach stylizowanych jak i nowoczesnych.\nSrebrna drewniana konsola 105x35x80 cm M-46 A\nBiała drewniana konsola z szufladami 120x35x80 M-46B


Dom na sprzedaż - Niepołomice - Boryczów - GNK-DS-46847 - 67.39m² - Grupa Nieruchomości Kraków\nNiepołomice, Boryczów Dom na sprzedaż\n5 327,20 zł/m2 cena: 359 000 zł\nNa sprzedaż dom w zabudowie szeregowej, 3–pokojowy, o pow. użytkowej 67,39 m2, w znakomitej lokalizacji Niepołomic w sąsiedztwie Puszczy Niepołomickiej.\nparter - hol, salon z jadalnią oraz aneksem kuchennym z możliwością według preferencji oddzielenia jasnej osobnej kuchni, toaleta, komunikacja, taras.\nI piętro - dwie sypialni, łazienka wraz z toaletą, hol.\nEkspozycja od strony tarasu- południowa.\nPrzynależąca działka o pow. 166 m2 z powodzeniem pozwala na zaprojektowanie kameralnego ogródka.\nMiejsce postojowe przed posesją.\nZakończenie budowy inwestycji zaplanowano na II kw. 2021 roku.\nCENA ZA CAŁOŚĆ: 359 000 PLN\nSymbol oferty GNK-DS-46847\nNIEPOŁOMICE, okolice Boryczowa. OFERTA BEZ PROWIZJI DLA KUPUJĄCEGO!! Na sprzedaż dom w zabudowie szeregowej, 3–pokojowy, o pow. użytkowej 67,39 m2, w znakomitej lokalizacji Niepołomic w sąsiedztwie Puszczy Niepołomickiej. Funkcjonalny i kompaktowy dom w stanie ...\n5 327,20 zł


RRSO wynosi: 11,11 %\nKwota limitu 10.000,00 zł oprocentowanego według zmiennej stopy procentowej 10,00% kredyt spłacany w całości w ostatnim dniu trwania umowy. Prowizja za udzielenie wynosi 0,00%. Klient dokonuje regularnych spłat kwoty minimalnej wynoszącej 3,00% zadłużenia nie mniej niż 30,00 zł. Niska wartość transakcji w okresie rozrachunkowym powoduje naliczenie opłat rocznych za kartę w wysokości 150,00 zł. Całkowity koszt kredytu wyniesie 3.152,68zł. Całkowita kwota do zapłaty wyniesie 13.152,68 zł.\nRRSO wynosi: 12,44% na podstawie przykładu reprezentatywnego:\nKwota limitu 10.000,00 zł oprocentowany według zmiennej stopy procentowej 10,00% kredyt spłacany w całości w ostatnim dniu trwania umowy. Prowizja za udzielenie wynosi 0,00%. Klient dokonuje regularnych spłat kwoty minimalnej wynoszącej 3,00% zadłużenia nie mniej niż 40,00 zł. Niska wartość transakcji\nw okresie rozrachunkowym powoduje naliczenie opłat rocznych za kartę w wysokości 150,00 zł. Całkowity koszt kredytu wyniesie 3.452,68 zł. Całkowita kwota do zapłaty wyniesie 13.452,68 zł. Stan na dzień 30.09.2018 r.


Uchwycić Żywioł by Bebia - KENROBINSON.PL\nUchwycić Żywioł by Bebia\nNapisane 26 czerwca 201430 listopada -0001 przez adminus\tZacznę jednak od początku, od delikatnego rysu biograficznego Adriana. Chłopiec nie miał lekko od momentu narodzin. Została u Niego stwierdzona cytomegalia wrodzona, której efekt stanowi między innymi wada słuchu. Została ona ostatecznie zdiagnozowana już w wieku trzech lat. Owy niedosłuch stanowi trwałe schorzenie, objawiające się obniżeniem czułości narządu słuchu. Adrian jako osoba dotknięta niedosłuchem gorzej słyszy ciche dźwięki niż osoby normalnie słyszące. Wiąże się to z pogorszoną zdolnością do rozumienia mowy oraz wrażliwością na głośne dźwięki, ale także z ogólnym opóźnieniem rozwoju mowy u chłopca. Adrian posiada także zdiagnozowany zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), określany w literaturze także jako zaburzenia hiperkinetyczne, oraz stwierdzone cechy Zespołu Aspergera, który stanowi całościowe zaburzenie rozwoju mieszczące się w spektrum autyzmu.\nW osobistej historii Adriana nie można pominąć faktów, iż wychowywał się bez ojca, który nigdy nie zainteresował się losem swojego fantastycznego syna. Zawsze jednak posiadał bezwarunkową miłość matki, wsparcie i zaangażowanie w Jego rozwój. Agnieszka – mama Adriana walczyła i nadal walczy o szczęście swojego pierworodnego syna i Jego satysfakcjonujący rozwój psychofizyczny i emocjonalny. Na drodze Adriana pojawił się istotny pierwiastek męski w postaci ojczyma, który brał udział w procesie wzrostu chłopca, ale ostatecznie Adrian dotknął i w tej relacji kolejnego, wielkiego rozczarowania, które udźwignął i dźwiga do dziś.\nCzy Adrian jest sfrustrowanym, nieszczęśliwym i wyizolowanym społecznie młodym człowiekiem? Mógłby być! Chociażby z uwagi na biologiczne, ale i emocjonalne obciążenia jakie otrzymał od losu! Otóż nie! Wręcz przeciwnie. Mimo wad i zaburzeń rozwoju, w tym mowy, w sposób naturalny i spontaniczny został artystą w Szwecji. Adrian z pasją oddaje się słowu pisanemu, pisze i tworzy i śpiewa piosenki w stylistyce hip–hopu, rapu. Jego autorskie wytwory zostały ostatnio docenione przez zespół profesjonalistów, jako niebywale dojrzałe i głębokie. Nie zatrzymał Go niedosłuch, słabiej rozwinięta mowa i jej rozumienie. Chłopiec codziennie pokonuje szereg barier i realizuje własne pasje. Może stanowić genialny przykład dla młodych osób, które zamykają się w czterech ścianach i rezygnują z samorealizacji, aktywności życiowej, marzeń i własnych potrzeb.\nAdrian jest „na ty” z trudnym startem życiowym i codziennie udowadnia samemu sobie, ale i światu zewnętrznemu, że bariery nie do pokonania, największe pułapki życiowe, wszelkie ograniczenia tkwią w naszych umysłach. Parę dni temu słuchałam wywiadu radiowego z Adrianem, który swoim buntem młodzieńczym, światopoglądem i osobistymi pasjami mógłby fantastycznie! zarażać świat społeczny. Byłby wówczas lepszy, piękniejszy i bardziej trójwymiarowy.\nPoznając indywidualne doświadczenia młodego, współczesnego poety – Adriana, przypomina mi się historia, którą opowiadał swojego czasu Ken Robinson na swoich słynnych wykładach. Uznany w skali światowej pisarz, mówca i doradca, lider w dziedzinie kreatywności, innowacyjności i zasobów ludzkich. Opowiadał on o niemal przerażonych rodzicach, którzy niezmiernie martwili się o rozwój i przyszłość swojej córeczki Gillian. Historia działa się w latach trzydziestych ubiegłego wieku, więc nad dziewczynką zawisło groźne i realne widmo uczęszczania do szkoły specjalnej. Dziś, w czasach współczesnych specjaliści orzekliby zapewne, że Gillian cierpi podobnie jak Adrian na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). W tamtym czasie epidemia ADHD nie była jednak odkryta, nazwana ani określona. Rodzice dziewczynki musieli sobie radzić bez opcji ADHD.\nDziewczynka miała zaledwie osiem lat, ale jej przyszłość wraz z wyraźnym niepokojem ze strony środowiska szkolnego, z podjętą próbą uchwycenia istoty jej problemów, próbą diagnozy stanęła pod znakiem niepokojącego znaku zapytania. Na szczęście rodzice wraz z córką pozyskali bezcenne wsparcie psychologiczne. I tak oto Gillian trafiła do psychologa, ubrana w swoją najładniejszą sukienkę, starannie uczesana. Specjalista długo rozmawiał z mamą i tatą dziewczynki oraz z samą Gillian. Na zakończenie spotkania pokazał rodzicom dziecka coś niesamowitego. To coś zmieniło na zawsze życie Gillian! Wpierw poinformował dziewczynkę, że porozmawia jeszcze chwilę z jej rodzicami na osobności i podziękował za cierpliwość. Następnie wraz z nimi opuścił gabinet. Gillian została sama w pomieszczeniu, towarzyszyła jej tylko muzyka płynąca z radia, które przed wyjściem włączył psycholog. Rodzice w towarzystwie specjalisty mieli możliwość obserwacji swojego dziecka, które pozostawione w gabinecie psychologicznym, naturalnie i spontanicznie zaczęło poruszać się w takt muzyki. Rodzice przyglądali się z zachwytem swojej córce i jej niesamowitej gracji z jaką się poruszała. W ruchach Gillian był wrodzony potencjał, talent i lekkość. Podczas spontanicznego tańca niemal każdy dostrzegłby na jej twarzy absolutną rozkosz. W końcu psycholog zwrócił się do matki Gillian i powiedział: Pani Lynne, Gillian nie jest chora. Jest tancerką. Niech pani zabierze ją do szkoły tańca.\nCo stało się później z dziewczynką? Idąc za poradą psychologa rodzice zapisali Gillian do artystycznej szkoły. Był to doskonały wybór. Gillian nie potrafiła wyrazić jak wspaniałym dla niej przeżyciem było odkrywanie zajęć tanecznych w towarzystwie ludzi takich jak ona sama. Ludzi, którzy musieli się ruszać, aby myśleć. Dziewczynka ćwiczyła wytrwale swoje umiejętności, uczęszczała do owej szkoły tańca. Trafiła na przesłuchanie do Royal Ballet School w Londynie i została przyjęta! Z czasem dołączyła do Royal Ballet Company, została solistką i występowała na całym świecie. Kiedy zakończył się pewien etap jej kariery, założyła zespół muzyczno–teatralny i stworzyła serię przedstawień, które odniosły największe sukcesy w Londynie i Nowym Jorku. W końcu poznała Andrew Lloyd Webbera i stworzyła z nim jedne z najsłynniejszych musicali w historii, jak ‘Koty’ i ‘Upiór w Operze’.\nTak oto małą Gillian, dziewczynkę o wysoce zagrożonej przyszłości, świat poznał jako Gillian Lynne, jedną z najznakomitszych choreografów naszych czasów, kogoś kto niósł niesamowitą, niepowtarzalną przyjemność milionom ludzi i zarobił miliony dolarów. Wierzę, że podobną ścieżką kroczy Adrian, który nie ucieka w farmakoterapię, nie chce się usilnie uspokoić dla innych i zaspokoić aprobatę społeczną! Ani Gillian nie była trudnym dzieckiem, ani nie był nim nigdy Adrian. Nie musieli rezygnować z dostępu do świata pełnosprawnych. Mają po prostu być tym, kim naprawdę są – sobą – artystami. Warto uwierzyć w nieszablonowe podeście do rzeczywistości swojego dziecka i podążać za słowami Kena Robinsona, iż zasoby ludzkie są jak zasoby naturalne: są często głęboko zakopane. Musisz iść ich poszukać, nie leżą zwyczajnie na powierzchni wokoło. A pasja może zmienić wszystko! Ktoś w Gillian zobaczył tancerkę, ja w Adrianie dostrzegam współczesnego poetę! Ogromne gratulacje dla Adriana za Jego artystyczne osiągnięcia i podejście do życia. Ogromny szacunek dla Jego cudownej mamy Agnieszki, która dostrzegła i wciąż dostrzega, czyta te bezcenne znaki jakie śle Jej własne dziecko. Brawo! Beata G-B\nW powyższym poście sięgnęłam do polskiej strony Kena Robinsona (www.kenrobinson.pl) celem dokładniejszego przytoczenia historii genialnej Gillian Lynne.\nWykorzystane zdjęcie z prywatnego archiwum mamy Adriana – Agnieszki. Na przedstawionej fotografii Adrian świętuje urodziny mamy, także obecnej na zdjęciu wraz z bratem.\n← Uchwycona w Żywiole – Agnieszka…\tMatura i co dalej →\tSŁAWNI NA KARTACH KSIĄŻEK KENA ROBINSONA\tPAULO COELHO


Klient który poszukuje blachy na dach musi\nKlient, który poszukuje blachy na dach musi już dziś zgłosić się do hurtowni pokryć dachowych do firmy dekarskiej i zobaczyć ich dobre ceny oraz korzystne warunki dostawy. Zobacz, w jaki sposób możesz zwiększyć ilość światła dziennego w swoim domu poprzez zamontowanie okien w różnych pomieszczeniach. To również może być dla interesujące. Piana ma bardzo wysoką przyczepność.\nChcesz, aby dach domu był piękny, a jednocześnie solidny, trwały i niezawodny? zespół pomoże w indywidualnym doborze jak najlepszych produktów. Nowoczesne budownictwo wyróżnia się nie tylko rosnącymi wymaganiami związanymi z konstrukcją, ale także dotyczącymi jakości i trwałości mieszkania oraz poczucia bezpieczeństwa. Próbowałam zdradzic sie nie udało wracam jak bumerang. Opinie internautów na temat firm, świadczących usługi na rynku polskim, pozwalają trafnie.\nw zawodzie: absolwent kursu otrzymuje w\n- w zawodzie: absolwent kursu otrzymuje w przypadku spełnienia następujących kryteriów: osoba, która skończyła 18 lat, niezależnie od poziomu wykształcenia oraz osoba niepełnoletnia, która ukończyła gimnazjum i kontynuuje naukę. Terapia jest oparta na zastosowaniu keratyny jako głównego i najskuteczniejszego składnika, który jest podstawowym budulcem skóry, paznokci i włosów. Informacje są szyfrowane, tak aby nie mogły dostać się w niepowołane ręce. Nowością w ofercie.\nwww.yerbamatestore.pl yerba mataseks oferty Wrocław www.bungacity.comdomiwoda.pl OZDOBNE ZBIORNIKI NA DESZCZÓWKĘkompostowniki-domowe-ogrodowe.html/ kompostownikbungacity towarzyskie usługi Toruńherbata www.krainaherbaty.plbungacity masaz erotyczny Warszawabungacity.com masaz nago gdyniaSportBiznesmobiusdesk.pl/ komputery gamerskiewww.bungacity.com towarzyskie oferty Krakówwww.bungacity.com masaz erotyczny Częstochowarazel grey herbata krainaherbaty.plzbiorniki na wode domiwoda.pliphonepozycjonowanie lublinbungacity.com ogloszenia towarzyskie radomsex ogłoszenia Wrocław bungacity.com


Nie żyje Romy Walthall. Miała 57 lat\nAmerykańska aktorka Romy Walthall miała w swoim dorobku niezliczoną liczbę występów telewizyjnych i kilka ciekawych ról na dużym ekranie. Dużą popularność przyniósł jej zwłaszcza udział w filmie "Zagłada...\nJohn Travolta jeszcze się nie otrząsnął po śmierci żony, a już musi się pogodzić z kolejną rodzinną stratą. W wieku 52 lat odszedł jego bratanek, z którym wielokrotnie współpracował na planach filmowych,...\nŚmierć Kelly Preston. Ujawniono informacje z aktu zgonu\nKelly Preston w ostatnich miesiącach przed śmiercią walczyła z nowotworem. Poza rodziną nikt o tym nie wiedział. Aktorka, żona Johna Travolty, trzymała wszystko w tajemnicy. Jej śmierć była szokiem nie...\n"Grease" powróci. Powstaje kolejny prequel, o który nikt nie prosił\nPiosenki śpiewane przez Johna Travoltę i Olivię Newton-Jones do dziś rozbrzmiewają w głowach fanów kultowego musicalu, którzy raczej nie czekają na prequel. Projekt wydaje się być skazany na porażkę,...\nChoroba była rodzinną tajemnicą. Fani Kelly Preston nie mieli pojęcia, co naprawdę się u niej dzieje\nKelly Preston zmarła na raka piersi. Mąż aktorki, John Travolta, potwierdził smutne medialne doniesienia. O tej historii jest wyjątkowo głośno, bo w show-biznesie tylko nieliczni wiedzieli, co tak naprawdę...\nCórka Kelly Preston pożegnała mamę. Poruszający wpis\nElla Travolta, córka aktorskiej pary, zamieściła w mediach społecznościowych wzruszający wpis, w którym w pięknych słowach opisuje zmarłą matkę.\nŻona Johna Travolty zmarła w niedzielny poranek po dwuletniej walce z rakiem. Aktorka już od kilku tygodni żegnała się z bliskimi.\nKelly Preston zmarła po dwuletniej walce z rakiem piersi. "Stoczyła odważną walkę przy wsparciu wielu osób. Miłość i życie Kelly zostaną na zawsze w naszej pamięci" - napisał w sieci jej mąż, John Travolta....\nJohn Travolta i Olivia Newton-John stworzyli niezapomnianą filmową parę w musicalu "Grease" z 1978 r. Ostatnio znowu mogli się poczuć jak Danny i Sandy, wkładając swoje dawne kostiumy.\n"Grease". Ikoniczny skórzany strój Olivii Newton-John trafi na sprzedaż\n"Grease" zasłynął nie tylko dzięki kultowym scenom musicalowym, ale także za sprawą charakterystycznych kostiumów. Skórzany strój Olivii Newton-John trafił właśnie na licytację.\nJohn Travolta i Kirstie Alley na premierze filmu. Razem po 30 latach\n”Grease” – powstanie prequel kultowego filmu. Co wiadomo na temat nowego musicalu?\n”Grease” to kultowa już produkcja kinowa z 1978 r. Po ponad 40 latach powstanie jej prequel nawiązujący do fabuły głównej części. Jak będą wyglądać początki historii Danny’ego i Sandy?\nJohn Travolta pozbył się bujnej czupryny. Teraz jest łysy\nJohn Travolta przeszedł metamorfozę. Na ostatniej imprezie był wprost nie do rozpoznania. Wszystko za sprawą nowej "fryzury".\nJohn Travolta i Olivia Newton-John znów zatańczyli razem. "Grease" ma już 40 lat\nZ okazji jubileuszu odbył się specjalny pokaz kultowego musicalu. Na seansie zjawiła się obsada.\n"Gotti" to najgorszy film mafijny w historii. Krytycy miażdżą nowy film z Johnem Travoltą\nRecenzenci nie zostawili suchej nitki na filmie "Gotti" z Johnem Travoltą.\nJohn Travolta. Dawniej idol fanek, dziś musi walczyć z poważnymi oskarżeniami\nOfiara Johna Travolty miała mieć 21 lat. Wraca sprawa z 2000 roku\nSeksskandal wokół Harveya Weinsteina wywołał efekt domina. Kolejni poszkodowani ujawniają, że były molestowane lub wykorzystywane przez osoby z show-biznesu. Właśnie pojawiły się takie zarzuty pod adresem...\nKelly Preston ignoruje krytyków. Znowu zagrała w filmie ze swoim mężem\nJej życiorys to doskonały materiał na film. Poderwała największego playboya w Hollywood, by później stoczyć z nim walkę o opiekę nad... świnią.\nJohn Travolta w roli gangstera w filmie "Gotti". Zobacz zwiastun [WIDEO]\nPo 11 latach filmowcy ponownie zobrazują historię nowojorskiego przestępcy. Producenci przedstawili zwiastun filmu "Gotti" Kevina Connelly'ego z Johnem Travoltą w roli głównej.\n#dziejesiewkulturze: Codzienna dawka informacji (pop)kulturalnych 14.01.16 [WIDEO]


Kartka z kalendarza. 20 kwietnia – Wojciech Korfanty - Trimarium Kartka z kalendarza. 20 kwietnia – Wojciech Korfanty - Trimarium\nKartka z kalendarza. 20 kwietnia – Wojciech Korfanty\n20 IV 1873 roku przyszedł na świat Wojciech Korfanty, jeden z najbardziej charakterystycznych polityków w historii polskiej chadecji. Działacz polityczny i niepodległościowy.\nWojciech Korfanty to dziś jeden z najbardziej znanych ojców założycieli II RP i osoba niezwykle zasłużona w utrzymaniu polskości Śląska. Jego wizerunek jest symbolem niezłomnej postawy Ślązaków. Postawa Korfantego w czasie walk o granice i w okresie międzywojennym, gdy musiał borykać się z represjami, przysporzyła mu wielu zwolenników. Choć, co ciekawe, nie miało to wpływu na długie trwanie formacji chadeckich w Polsce.\nU zarania XX wieku\nUrodzony 20 IV 1873 w Sadzawkach, czyli dzisiejszych Siemianowicach Śląskich. Polskość i przywiązanie do niej zawdzięczał swoim rodzicom: Karolinie i Józefowi. Był żonaty od 5 X 1903 roku i z tego związku miał czworo dzieci. Jego żona – Elżbieta Korfanty pochodziła z Bytomia. Spędziła u boku męża prawie czterdzieści lat życia. Z wojennej emigracji powróciła do Polski w 1945 rokuj i zmarła w latach sześćdziesiątych.\nWojciech Korfanty w pierwszej dekadzie XX wieku próbował swoich sił w polityce. Był posłem do Reichstagu. Udało mu się nawet uzyskać reelekcję u schyłku I Wojny Światowej, gdy sprawa integralności terytorialnej Rzeszy była dla Niemców bardzo ważna. Wcześniej, od 1901 roku, współpracował z Ligą Narodową i Romanem Dmowskim. Z ruchem endeckim rozstał się w latach 1908 roku. Za działalność związaną z polską prasą i jej postawę wobec polskości Śląska był więziony. Nie złamało to jednak charakteru Korfantego.\nGranice, plebiscyt i II RP\nW 1920 był Polskim Komisarzem Plebiscytowym na Górnym Śląsku i aktywnie agitował na rzecz Polski. Protestował przeciwko sprowadzeniu przez Niemców na teren plebiscytowy ponad stu tysięcy ludzi niezwiązanych z tym obszarem. Kiedy stało się jasne, że wobec nieuczciwej postawy Niemców wyniki plebiscytu będą dla Polski niekorzystne stanął na czele III Powstania Śląskiego.\nW II Rzeczpospolitej był posłem I i II kadencji z ramienia Chrześcijańskiej Demokracji. Miał nawet szanse na premierostwo, ale ze względu na sprzeciw Naczelnika Państwa nie udało mu się zdobyć tego urzędu. Był natomiast wicepremierem w rządzie Witosa. Ponadto był też właścicielem dziennika „Rzeczpospolita”, który odkupił od Paderewskich. Inwestował też w dziennik „Polonia” i prywatny bank. Starał się by jego inicjatywy broniły się rynkowo i jednocześnie były pożyteczne z patriotycznego punktu widzenia.\nPod koniec życia Korfanty borykał się z problemami. Jego opór wobec sanacyjnych władz przysparzał mu zwolenników i był źródłem cierpienia. Więziony i aresztowany miał coraz większe kłopoty ze zdrowiem. Wyszedł sanacyjnego z więzienia kilka dni przed śmiercią.\nZmarł 17 VIII 1939, krótko przed inwazją Niemiec na Polskę. Został pochowany w Katowicach. Okoliczności jego śmierci do dziś budzą kontrowersje związane z rzekomym otruciem.


Montownia Ody: Reanimacja starego plecaka\nBył sobie czarny, sportowy plecak. Zgrabny, wąski, nieduży ale pojemny. Służył mi długo, towarzyszył mi podczas każdego marszu z kijkami. Aż w końcu się zużył, przetarł, popękały odblaskowe wypustki, zamek zaczął się zacinać. Kupiłam sobie nowy plecak do nordic walking, ale starego nie wyrzuciłam ;)\nMój "wewnętrzny chomik" kazał mi go rozpruć w poszukiwaniu elementów do zachowania na później, bo "się przyda" ;) Okazało się, że tylna część plecaka wraz z szelkami, przód zewnętrznej kieszeni i siateczki tworzące boczne kieszonki są jeszcze w bardzo dobrym stanie.\nPostanowiłam więc reanimować stary plecak i dać mu drugie życie. Z wodoodpornej tkaniny w arbuzy wycięłam brakujące elementy, odrysowując je od starych, zużytych. Pozszywałam cały plecak na nowo. Wymieniłam zamki, dodałam czerwony sznurek i proszę... oto efekt :)\nZamiast sportowego, mam teraz podręczny plecak wakacyjny - kolorowy, wesoły. Będzie idealny na wyprawy nad nad morze czy nad jezioro :)\nJuż po zszyciu tego plecaka, trafiłam na stronie Tkaniny Karoliny na świetny tutorial pokazujący krok po kroku jak fachowo uszyć plecak. Aż nabrałam ochoty, żeby spróbować uszyć sobie jeszcze jeden plecak, tym razem samodzielnie od początku do końca ;)\nAutor: Montownia Ody o 21:45\nKategorie: bez wykroju , drugie życie , plecak , szycie\nmag-ik-world 5 października 2019 07:48\nPięknie wyszła Ci ta reanimacja :) Masz teraz bardzo radosny i kobiecy plecaczek.\nMontownia Ody 5 października 2019 17:01\nDziękuję bardzo :) Najprościej jest zużytą rzecz wyrzucić i kupić nową. Ja jednak staram się uratować to, co się da. I czasem przez przypadek z powstaje coś fajnego :)))