Southampton FC - Sheffield United. Zapowiedź, typy, kursy - Goal.pl\nGoal.pl › Typy › Southampton FC – Sheffield United. Zapowiedź, typy, kursy\nŹródło: goal.pl 12:12, 11. grudnia 2020 Krzysztof Rymarczyk 0\nSouthampton FC – Sheffield United. Zapowiedź, typy, kursy\nW 12. kolejce w angielskiej Premier League Southampton FC stanie w szranki z Sheffield United. Goście radzą sobie fatalnie. Do tej pory zawodnicy tego klubu zdobyli… tylko jedno oczko. Czy Bednarek i spółka będą w stanie wykorzystać ten fakt? Zapraszamy do zapoznania się z zapowiedzią tej niedzielnej konfrontacji.\nSouthampton FC – Sheffield United, ostatnie wyniki\nSouthampton FC w tym momencie zajmuje piąte miejsce. Jak na razie gracze tego klubu zdobyli 20 oczek. W ramach ostatniej kolejki piłkarze z Southampton grali na wyjeździe z Brighton&Hove Albion. Ostatecznie potyczka zakończyła się rezultatem 2:1 dla Świętych. Bramki dla Southampton FC zdobyli zaś Jannik Vestergaard i Danny Ings.\nGoście po jedenastu rozegranych seriach gier mają… jeden punkt. Obecnie Sheffield United zajmuje ostatnie miejsce. W minionej kolejce zawodnicy tej ekipy mierzyli się u siebie z Leicester City. Niespodzianki nie było, a Lisy triumfowały w tej konfrontacji 2:1. Była to już dziesiąta porażka Sheffield United w tej kampanii.\nSouthampton FC – Sheffield United, historia\nW kampanii 2019/20 Southampton FC dwukrotnie grało z tymi rywalami. W pierwszym meczu było 1:0 dla Świętych. W spotkaniu rewanżowym klub z Southampton triumfował na swoim terenie 3:1. Co ciekawe, w meczach pomiędzy tymi klubami na terenie Świętych nie było remisu… od 1993 roku.\nSouthampton FC – Sheffield United, sytuacja kadrowa\nKto nie zagra? Trener gospodarzy ma obecnie wszystkich graczy do dyspozycji. W szeregach gości kontuzjowany jest zaś tylko Jack O’Connell.\nSouthampton FC – Sheffield United, kursy\nKursy moga ulec zmianie. Aktualizacja z dnia 13. grudnia 2020 12:58.\nSouthampton FC – Sheffield United, typy i przewidywania\nStawiamy na triumf Świętych. Piłkarze gospodarzy w tym sezonie pięciokrotnie grali na swoim terenie. Do tej pory udało im się zdobyć dziewięć oczek. Z kolei rywale na wyjazdach zanotowali same porażki. Sheffield United mierzyło się w delegacjach łącznie pięć razy (trzy bramki strzelone i dziesięć straconych).\nSouthampton FC – Sheffield United, oferta bukmacherów\nSouthampton FC – Sheffield United, przewidywane składy\nSouthampton FC: McCarthy – Walker-Peters, Bednarek, Vestergaard, Bertrand – Armstrong, Ward-Prowse, Romeu, Djenepo – Adams, Ings\nSheffield United: Ramsdale – Basham, Egan, Bryan – Baldock, Lundstram, Berge, Fleck, Lowe – McBurnie, Burke\nSouthampton FC – Sheffield United, transmisja meczu\nMecz zostanie rozegrany w niedzielę (początek spotkania o 13:00). Transmisja z tego spotkania na CANAL + Sport.\nSouthampton FC – Sheffield United, statystyki


Świątynia - Gorgiasz - Portal Pisarski\nŚwiątynia - Gorgiasz\nProza » Inne » Świątynia\nOd autora: Kategoria: theological fiction\nSzymon siedział zgnębiony na progu swego ubogiego domu, od pokoleń wrośniętego w przedmieścia Jeruszalaim. Nic nie układało się po jego myśli, zwłaszcza w zakresie zapewnienia sobie i rodzinie środków do życia. Ruchem kija odpędził wychudzonego psa, pewnie równie głodnego, jak on sam, tak na wszelki wypadek splunął przez lewe ramię, westchnął i właśnie miał wstać, ogarniając połatany i znoszony płaszcz, gdy ujrzał zbliżającą się znajomą postać, która dźwigała na plecach pokaźnych rozmiarów wór. Wór zaciekawił go.\n– Coś ty tu, Filipie, przytargał?\n– Szalom. Pomógłbyś lepiej... trzymaj... ostrożnie.\n– Skąd to wziąłeś? – zapytał, kładąc ciężar na udeptanej, spieczonej południowym słońcem ziemi.\n– Ze świątyni. Wiesz, starych zwojów nie wyrzucają, grzech, zakopać chcieli, czy w jaskiniach ukryć, do jakiegoś Qumran nieśli, przynajmniej tak mówili, kłamali może, nieważne, odkupiłem niedrogo. Uff, gorąco...\n– Tyle tego...\n– Tyle? Jeszcze mam sześć takich worków. Większych nawet. – Twarz przybysza rozpromienił przebiegły uśmiech.\n– Po cóż ci to?\n– Już ja wiem po co. – Filip sprawiał wrażenie, że rzeczywiście wiedział, co robi. To było pocieszające.\n– Spójrz... Nie wszystkie są Torą. – Wyciągnął kilka, rozwijając z pietyzmem.\n– A czym? Co tam jeszcze masz? – Szymon przyglądał się z ciekawością.\n– Różne takie. Sam zobacz. – Wyciągnął gruby zwój owinięty lnianą szmatą, prawie wcale niezniszczony. – Księga Jaszera. A tutaj – podał następny – Historia Wojen Pana Naszego. W Tanachu ich nie ma, dziwne. Przeglądałem trochę, niesamowite są. Dawne, bardzo dawne dzieje opisują. Pan wtedy za nas walczył, miasta całe ogniem palił jak Sodomę i Gomorę. Ogień z nieba spadał, ludzi spopielał, dobytek wszystek, ziemia płonęła, miasta w pył obracało, a żar był taki, że kamienie się roztapiały, w szkło zamieniały. Zielonkawe takie. A Chwała Pana na rydwanie po nieboskłonie leciała, płomień szedł za nią i zastępy niebieskie, gromy nad pustynią tocząc, a ziemia drżała cała, bojaźnią wielką przejęta. I życie wszelakie wyparowało jak mgła, zamarło. A nad wszystkim baran jakby ofiarny, wielki taki, wełnisty się unosił, rósł, z drugiego słońca narodzony, co nad ziemią wzeszło na Jego chwałę, wielkiego też, palącego. A baran ten, biały przy zrodzeniu, potem żółty i czerwony, ciemniał, rósł wciąż aż do nieba, jakby Bóg go do siebie przyzywał i świat pod niego chciał schować, okryć, otulić, aż w końcu czarnym prawie się stał i niebo przyćmił, mrok nadszedł, a wełna jego w proch zamieniona pokryła wszystko na ziemi. I cisza nastała, ptak nawet nie śpiewał, zwierz dziki nie ryczał, a ludzi, co zostali, zaraza porwała. Śmierć przyszła, zwłoki spalone i szkielety białe wszędzie leżały, pochować ich kto nie miał. A ci co przeżyli, ciała swe w kawałkach na drodze zostawiali, trąd jakowyś ich dopadł, rany i wrzody pokrył, i boleść okropna, a dłonie krwią płakały.\n– Straszne rzeczy opowiadasz. – Szymon słuchał opowieści z rosnącym przerażeniem. – I to wszystko w zwoju tym wyczytałeś?\n– Wyczytałem, choć może nie czytać było lepiej.\n– A dlaczegóż tak się stało? Bóg dopuścił?\n– Widocznie, wszystkiego nie czytałem, kawałki tylko; nie wiem dlaczego. Pewnie kara za grzechy jakieś, wszystko może być nimi. Chcesz?\n– Później. – Odsunął się instynktownie. Są przecież rzeczy na tym świecie, o których lepiej nie wiedzieć. – Masz zamiar to wszystko przeczytać?\n– Coś ty! Mam ważniejsze sprawy, ale znajdziemy takich, co zechcą. – Popatrzył wymownie.\n– Tych, co to kupią.\n– Sprzedawać je będziesz?\n– Jasne, piękne zwoje, niektóre mało używane, zobaczysz, zarobimy – Rozpromieniony, klepnął towarzysza w przygięte plecy. Ten jednak nie wykazywał należytego entuzjazmu.\n– Ktoś to kupi?\n– Kupi, kupi, ludzie wszystko kupią, tylko trzeba odpowiednio przedstawić, pokazać, zainteresować. Wmówić, że to im potrzebne.\n– A niby do czego? – Sceptycyzm Szymona nie ustępował.\n– Do niczego, ale trzeba wymyślić, do czego by mogło. Interes na tym polega. Rozumiesz? Zawsze przecież wmawiają, że coś jest niezbędne, jak nie jest. Chodzi tylko o to, żeby inni uwierzyli. A jak uwierzą, to wszystko z nimi będzie można zrobić, jak owce na rzeź pójdą. Rusz też trochę głową. I poukładać je trzeba będzie, wiedzieć co gdzie leży.\n– Ależ to robota!\n– Za darmo nic nie ma. Dziś jeszcze rozpoczniesz.\n– A kto? Wchodzisz w to, czy nie?\n– Wchodzę, wchodzę. – Jeśli serce będące siedzibą rozumu miało nawet jakieś obiekcje, to pusty brzuch nie miał zamiaru stracić nawet najmniejszej szansy. – Ale gdzie będziesz sprzedawał, na ulicy?\n– Tu jest właśnie pewien problem. Na ulicy nie idzie, na targowisku najwyżej, ale to nie najlepsze miejsce. Nie po to ludzie tam idą i nie ci, co mogliby być tym zainteresowani. Towarzystwo też nieodpowiednie, tu księgi, a bydło obok. Jak kozy będą, to zeżrą, nie upilnujesz. – Filip odruchowo szarpnął brodę. Odpędzony pies zniknął, ale jego miejsce zajął czarno biały kocur. Przysiadł na wysokim, pękniętym dzbanie stojącym w rogu obejścia i żółtozielonymi ślepiami uważnie mierzył obu mężczyzn, sprawiając wrażenie, że przysłuchuje się toczonej rozmowie.\n– Myślę... godne miejsce to musi być, wyjątkowe.\n– Co tu godnego znajdziesz...\n– Mam! Świątynia. Jakby tam się udało... – Siedzący nieopodal kot prychnął, nie wiadomo czy na widok przelatującego ptaka, którego nie mógł dosięgnąć, czy podrażniony brzmieniem tych słów, które również odleciały w minioną już chwilę.\n– Tam teraz też rynek, woły, owce sprzedają. – Grymas niechęci wykrzywił twarz jego towarzysza. – Nawet gołębie widziałem, byłem parę dni temu. Bankierzy jak u siebie siedzą, kłótnie, jazgot, przekleństwa. Okropność. Dom Boży miał być! Pewnie koheni wynajmują, udają, że niby nie, ale przecież bez ich zgody to by tam tego nie było.\n– To ich wygonimy!\n– Akurat. – Śmiech wstrząsnął Szymonem. – Już widzę, jak cię posłuchają. Przedsiębiorczy Filip miał jednak na to odpowiedź.\n– Nie mnie, Jeszuę podpuścimy! – odparował, dumny z pomysłu.\n– No, że z domu jego Ojca targowisko robią, wiesz, on wrażliwy na takie sprawy. I Słowo Pańskie będziemy głosić, tyle że na piśmie. Zresztą on sam mówić też może. Nawet dobre to będzie. – Z zapałem rozwijał swój pomysł.\n– Zgodzi się?\n– Jak sprawę umiejętnie przedstawimy, to tak. Wkurzy się, jak zobaczy, co tam jest teraz. Delikatnie tylko trzeba.\n– A powiemy, że Księgi Boże rozłożyć w świątyni chcemy? – Szymon podchwycił ideę.\n– O, dobrze mówisz. Rozłożyć. Ludziom pokazać, Słowo Boże przybliżyć, Słowo, które tam zapisano. Bo my je głosić przyszliśmy, na chwałę Pana. A jak przypadkiem będą chcieli kupić, to przecież trudno odmówić. Trzeba będzie się zgodzić, powinność to nasza. Z bólem serca rzecz jasna.\n– Ale mówiłeś, że nie wszystkie takie Boże...\n– Szczegóły, z tyłu się położy, zresztą sądzę, że z nich największy zysk będzie, bo niezwyczajne są. Tak, w świątyni dobrze będzie. Nastrój odpowiedni, żadnego bydełka, bab kłótliwych, przekupek. I Jeszua z tym swoim natchnionym wyrazem twarzy proroka, wzniesie oczy do nieba, ręce uniesie, czasem coś powie, nauczy, przepowie. Nathanela posadzimy, żeby objaśniał, pokazywał, tłumaczył, uczony jest i prezencję ma, to też się liczy. A my trochę ludu odpowiedniego nagonimy. Będzie interes. – Zatarł ręce. – A te wrzućmy do ciebie i chodźmy poszukać naszych, czasu szkoda, zarobek czeka.\nI tak zrobili. Schowawszy zwoje, wypili po kubku ciepłej wody i modląc się w duchu o powodzenie swych zamiarów, wyszli w poszukiwaniu przyjaciół. Kot ruszył za nimi.\nPrzekonanie innych nie zajęło wiele czasu wygadanemu Filipowi, zresztą wszyscy jak zwykle cierpieli na niedomiar pieniędzy. Trudniej było z Jeszuą. Wzbraniał się na początku, nie chciał kupczyć Słowem Bożym, profanować świątyni, ale biorąc pod uwagę codzienne działania czcigodnych kohenów oraz aktualne użytkowanie Domu Pańskiego, dał się w końcu przekonać, zwłaszcza że Filipa poparli pozostali, i który nie był na tyle nierozważny, aby uwypuklać przed Nim materialną stronę przedsięwzięcia. Szymon wspomagany przez Andrzeja i Jakuba szybko posortował zwoje, włożyli je do mniejszych worków, umieszczonych następnie na dwóch wózkach zaprzężonych w osły, które jakimś cudem szybko skombinowali. Ręce należało mieć wolne, mogły być przydatne, podobnie jak kije, które zapewne przypadkiem w nich się znalazły, załóżmy, że do odpędzania zdziczałych psów. Jeszua nie brał w przygotowaniach udziału, patrzył tylko z ponurym wyrazem twarzy, ale przynajmniej nie protestował.\nNastępnego dnia wyruszyli. Niewielka kawalkada brnęła powoli wąskimi ulicami miasta, przyciągając uwagę napotkanych mieszkańców, którym szeroko opowiadano o atrakcyjnym towarze, wystawionym u celu wyprawy. Część zaciekawionych gapiów dołączyła do nich, tak więc na teren świątyni weszła zwarta grupa kilkudziesięciu osób, co oczywiście już na wstępie sprawiło określone wrażenie.\nŚwiątynia wyglądała zwyczajnie. Rozstawione u ścian i wszędzie, gdzie było to możliwe stoły przekupniów, ścisk, tłok, kłótnie o ceny, wybrzydzanie na towar, przekonywanie i wmawianie własnych racji. Pochrząkiwania, ryki, jęki i wszelkie możliwe odgłosy wydawane przez ludzi, zwierzęta i ptactwo rozbrzmiewały w stojącym, dusznym powietrzu, bardziej zasługującym na miano smrodu, potęgowanego przez narastający upał, co jednak zdawało się nie przeszkadzać zgromadzonym.\nPrzystanęli przed wejściem, niezdecydowani. Jednak w tym właśnie momencie zapłonęły oczy Jeszui, który z podniesioną głową i uniesionymi w górę rękoma wkroczył do wnętrza. Stojący na drodze instynktownie cofnęli się przed siłą jego władczego głosu – „Zabierzcie to stąd; nie czyńcie domu Ojca mego domem targowiska”.\nZapadła względna cisza, przerywana tylko gruchaniem gołębi, nawet zwierzęta na chwilę umilkły, jakby zdając sobie sprawę z jej powagi. Oczy zgromadzonych zwróciły się ku Niemu, wyrażając przeważnie zdumienie i zgorszenie. Siedzący powstali, aby widzieć przyczynę zamieszania. Na krótki moment zapanowało pobożne prawie skupienie. Wreszcie ktoś się odezwał.\nGwar powrócił, jeszcze szybciej niż ustał. Ludzie wrócili do przerwanych czynności, tak jakby nic nie zaszło. Kilku z nich, wyglądających na znaczniejszych kupców, podeszło jednak do Niego. Mówili grzecznie, bez agresji.\n– Jakim prawem zakłócasz porządek?\n– Nie twój to interes.\n– Mamy pozwolenie kohenów.\n– Jeszua imię moje, a to dom mego Ojca – odpowiedział spokojnie, z godnością.\n– Nie gadaj, a ja myślałem, że świątynia. – Lekki śmiech przebiegł wśród otaczających go postaci.\n– Upił się – rzucił ktoś.\n– Szaleniec pewnie. Pełno ich... – Uwagi nadal wypowiadane były tonem łagodnym, życzliwym, współczującym prawie.\n– To, co do Ojca należy, należy też do jego syna, tak więc to także mój przybytek. I nie będziecie tu bydłem handlować. – Jeszua stał wyprostowany, w oczach wciąż miał ten płomień, choć ręce, bezwiednie może, opadły już wzdłuż ciała. Nikt nie stał bezpośrednio za nim, uczniowie utknęli gdzieś z tyłu, niewidzialni na głównej scenie. Był sam.\n– Jednak się upił.\n– Są tu jacyś strażnicy?\n– Wyrzucić go...\n– Spokojnie, sam wyjdzie.\n– Czekaj, pogadam z nim, to szaleniec, pewnie ma się za proroka, trzeba delikatnie.\n– Jeśli masz ochotę, ja wracam do stołu.\n– „Jaki znak pokazujesz nam, że to czynisz?” – Jeden z handlujących zapytał z widocznym zaciekawieniem.\n– Nie zasługujecie, abym wam znak pokazywał. „Ale zburzcie ten przybytek i w trzy dni podniosę go”.\n– Co? Burzyć rynek? To znaczy... – Zreflektował się tamten. – Dom Boży mamy?\n– Jednak prorok. – Stwierdził ktoś z tyłu. Ktoś inny machnął ręką i odszedł.\n– Ale walnięty.\n– A widziałeś innego?\n– W dziesięć lat to by może dał radę, jakby miał mocną ekipę. – Dała się słyszeć zgryźliwa uwaga.\n– „Czterdzieści i sześć lat budowany był przybytek ten, a ty w trzy dni podniesiesz go?” – Ironia i śmiech były najwymowniejszą odpowiedzią.\n– Tak. Przekonam was. – Można było odnieść wrażenie, że nie chciał uwierzyć w reakcje otoczenia, że z jakiegoś niejasnego, ukrytego powodu, oczekiwał czegoś innego, a przebieg wypadków był dlań zaskoczeniem. Stojący powoli rozchodzili się.\n– Zburz go najpierw! – rzucił ktoś na odchodnym.\n– Dobra, chodźmy, zostawmy go, interesy czekają.\nJeszua został sam. Niepotrzebny. Nikt na niego nie zwracał już uwagi. Gwar znów huczał, odbijając od sklepienia i ogarniając wszystko wokół, ludzie zajęci byli własnymi sprawami, własnymi realnymi problemami i bolączkami, nikt nie miał zamiaru go słuchać, reagować na jego poczynania. Dla nich przestał istnieć, mógł mówić, co chciał, było to bez znaczenia. Użycie siły nie wchodziło w grę; ich było wielu, legion prawie, On stał samotny.\nGłos uwiązł w gardle, zdał sobie sprawę z daremności dalszych działań. Zamglona wizja, niejasne echo powracające z nieziszczonego świata, zdawały się mówić o innym zakończeniu tej historii, które powstało i trwało gdzieś w innej rzeczywistości, poza granicami percepcji i ograniczającej ludzkiej świadomości, do której jednak nie mogło przeniknąć i zniechęcone odpłynęło w niebyt.\nSzymon podszedł z tyłu, dotknął Jego ręki.\n– Poszli. Nie słuchają. Chodźmy i my.\nJeszua patrzył na niego szklanym wzrokiem, jakby nie rozumiejąc wypowiadanych słów, choć w panującym rozgardiaszu mógł ich nie dosłyszeć. Przechodzący obok w pośpiechu popychali go, i nie odwracając się nawet, spieszyli dalej. Życie płynęło dalej.\n– Wyjdźmy na zewnątrz, duszno tu, no chodź już chodź i tak nikt nie słucha – dodał Szymon.\n– Tak, wiatr może trochę powieje – odpowiedział ściszonym, bezbarwnym tonem, jakby do siebie i posłusznie wyszedł jego śladem.\nSzli w milczeniu, hałas Świątyni pozostał za nimi. Słońce przypiekało coraz mocniej, wózki ze zwojami skrzypiały żałośnie, ciężar porażki pochylił plecy. Znaleźli wolny plac, usiedli przygnębieni. Nawet osły pospuszczały łby, uciekając przed skwarem w cień rozłożystego terebintu.\n– Nie posłuchali Jeszui.\n– Żadnego znaku nie pokazał.\n– Z ludźmi nie tak łatwo.\n– Swojego w końcu pilnowali.\n– Sam już nie wiem...\n– Interes nie wyjdzie.\nFilip jednak nie tracił ducha.\n– Dobra, jak chcecie tu siedzieć i narzekać, to siedźcie. Ja pójdę poszukać klientów. Musimy coś zarobić, wiecie przecież. Może z kohenami pogadam.\n– Idę z tobą – rzucił Andrzej.\nPoszli. Pozostali trwali w milczeniu przez dłuższy czas. Pierwszy odezwał się Jan.\n– I co nam powiesz, Jeszu?\n– Nie martw się, nie wszystko jak chcemy. – Szymon usiłował pocieszać. - Pomalutku, pomyślimy i jakoś zaradzimy temu, będzie dobrze.\n– Właśnie myślę... – Jeszua mówił cichym, skupionym głosem, bardziej do siebie, niż do słuchaczy, szum wiatru przeplatał Jego słowa. – Zaskoczyli mnie z tą rozbiórką. Nie pomyślałem o tym, a to ważne, przecież, aby coś powstało, z czegoś nawet, a tym bardziej z niczego, to tamto dawne najpierw musi odejść, miejsce zrobić, bo inaczej gdzież to nowe zaistnieje? Nawet Ojciec tak świat stworzył; wycofał się, aby miejsce dlań uczynić. Stare musi zniknąć, aby nowo narodzone mogło nadejść. Życie ze śmierci powstaje, noc odchodząc, dzień jasny rodzi... Hm... Skoro w trzy dni ją odbuduję, to jak długo mam burzyć, żeby wiarygodnie w oczach ludzkich było? Jakieś proporcje trzeba by zachować, żeby pasowało do siebie, sens miało, zdziwienia nie budziło, pytań niepotrzebnych, umysł mącących. A co z materiałem? Kamienie w proch zamienić, czy porozrzucać? Albo może lepiej na kupki z boku poustawiać? Segregować by trzeba... Chyba tak, bo przecież do odbudowy będą przydatne, po co nowe ciosać. I belki poukładać starannie, inaczej pomiesza się potem wszystko...\n– …a jakby taranem mocnym uderzył, to od razu zrujnuje, ale niekoniecznie całość, raczej nie, no i taran nie zawsze pod ręką, trąby lepsze by były...\n– Przesuń się, Jeszu, tu cień jest, oddychaj głęboko... – Zatroskany Jan ciągnął Go w inne miejsce.\n– …pomijając etapy przygotowawcze, to co, z dziesięć razy szybciej? Jak myślicie? Nie za mało? Dwadzieścia? Zróbmy trzydzieści, łatwiej policzyć. Trzy dni na trzydzieści części, zależy ilu ludzi jeszcze do tego. Hm. Przyjmijmy… nie, właściwie sam muszę to zrobić. No co tak patrzycie? Umiecie słowem kamień na pył rozłożyć, dźwiękiem materię kruszyć lub na odległość, choćby niewielką, przenosić? Nie umiecie, nie pomożecie. To i mówię, że sam muszę.\n– Jak? O Jerychu nie słyszeliście? Pisma nie czytacie?\n– To prawda? – Zdziwienie było powszechne.\n– Jeśli w Piśmie tak napisano, to znaczy, że prawda. Niedobrze z waszą wiarą, oj niedobrze. – Popatrzył na nich ze smutkiem.\n– To ty też tak potrafisz? – Niewiara również bywa bez granic.\n– Wiecie przecież, kim jestem. Wy zaś stworzyliście wyobrażony, sztuczny świat, odgradzający was od rzeczywistości. Świat iluzji, świat słów, zapominając, że słowo, „dawar”, także czyn i sprawę prawdziwą oznacza, i żyjecie tylko w tym wymyślonym świecie, a w prawdziwym już nie potraficie. Nie potraficie dotknąć tego, co byt realny stanowi, oddzieleni od niego własną myślą, sztuczną przestrzenią, a przecież słowo i myśl winno działać na rzeczywistość wedle woli człowieka. Ale stało się cherubinem, dzierżącym płomienny, wirujący miecz, strzegąc drogi do prawdziwego życia.\nPatrzyli zdumieni, nie rozumiejąc, o czym mówi. Czas mijał niespiesznie, słońce wspięło się na najwyższy punkt nieboskłonu, kradnąc drzewom ich wydłużone cienie i zbliżając do siebie szukających pod nimi chłodu ludzi i zwierzęta. Wrócili Filip i Andrzej, odpoczęli chwilę, po czym, robiąc tajemnicze miny, odeszli, prowadząc za sobą osły ciągnące wózki ze zwojami. Pozostali zniechęceni i zmęczeni upałem, nie pytali ich o nic. Jeszua, pozostawiony sobie, rozważał coś w skupieniu. Minęło południe, upał zelżał, wstali wreszcie i pożegnawszy się machinalnie, rozeszli w swoje strony.\nNastępny świt nie nastał zwyczajnie jak wszystkie poprzednie, lecz został wyrwany z mroku nieopisaną wrzawą. Wszyscy biegli w jedno miejsce, będące centralnym punktem miasta, tylko nagle niewiarygodnie odmienionym. Stojąca na wzgórzu wspaniała świątynia, odpowiednik niebiańskiego pałacu Najwyższego, odbudowana zaledwie pół wieku temu, zniknęła. Zniknęły mury i wieże, zniknęły cztery bramy, balustrady, portyki, zniknęły magazyny opału, kadzidła i oleju z dziedzińca kobiet. Nie było już Świętego Miejsca złożonego aż z trzydziestu ośmiu pokoi, rozlokowanych na trzech piętrach, nie było złoconego ołtarza całopaleń składanych w ofierze Bogu, ani stołu chlebów pokładnych. Pozostał tylko pusty prostokątny plac, swym martwym wzrokiem patrzący w wyblakły już granat minionej nocy, skrywającej jego niepojętą tajemnicę, zza którego wstawało blade jeszcze słońce. Zewsząd dobiegały podszyte paniką i przerażeniem okrzyki, rozbieganych wokół ludzi.\n– Nie ma!!!\n– Świątyni naszej nie ma...\n– Miejsce puste tylko...\n– Pan nas ukarał!\n– Za grzechy nasze!\n– Co teraz będzie? Boże, przebacz...\n– Gdzie ofiary składać będziemy?\n– Panie nasz...\n– A tam góry kamienie leżą, nie było ich.\nNa jej miejscu widniała tylko zryta ziemia, ale obok, na niewysokim zboczu świątynnego wzgórza, częściowo nawet zajmując teren dawnego położenia świątyni, wznosiły się starannie ułożone, wielkie sterty kamiennych bloków białego marmuru i wapienia, dalej cedrowych bali i różnej wielkości desek, najwyraźniej materiały, z których była ona wzniesiona. Bogato zdobione drzwi stały o nie oparte, obok poustawianych w lekkim nieładzie złoconych iglic, a wszelkie ozdoby, ze złotymi włącznie, leżały nieopodal, niezniszczone, w tym siedmioramienna, wykonana ze szczerego złota, menora. Nieco dalej, ładnie złożone troskliwą ręką, obydwie zasłony. Widok był zaiste szokujący i niewytłumaczalny. Ale był. Nie znikał.\n– Ze świątyni pewnie...\n– Szatan w nocy ją rozwalił!\n– Kto się zmiłuje nad nami?\n– Gdzie koheni?\n– Lepiej tam nie podchodźmy.\n– W nocy jakby wstrząsy jakiś były, może od tego...\n– Modlić się nam trzeba, Bóg …\nChaos narastał. Koheni zniknęli. Przerażeni i całkowicie zagubieni ludzie padali na kolana, bijąc pokłony w dwóch różnych kierunkach, jedni w stronę, gdzie jeszcze wczoraj stała Świątynia Pańska, drudzy do stert kamieni, inni wznosili ręce do nieba, wzywając Najwyższego, targając włosy i lamentując nad swym losem. Trwało to cały dzień, gdyż wciąż przybywali nowi, potęgując zamieszanie, wieści rozchodziły się szybko. Z przylegającej do świątynnego terenu twierdzy, w której stacjonowały rzymskie oddziały, wylegli żołnierze i cicho, z wyraźnym lękiem, rozmawiali między sobą. Kilku odważniejszych weszło na opustoszały teren, co zresztą nie wywołało żadnych reperkusji. Ich dowódcy nie reagowali, Judejczycy też jakby nie dostrzegali, że poganie bezczeszczą zakazany dla nich teren; wprawdzie zniknęły również wszelkie odgradzające go balustrady, no i mieli większe zmartwienie.\nTak minęły trzy dni, w ciągu których nic nie uległo zmianie. Ludzie przychodzili, płakali, wzywali Boga, a wyczerpawszy zapas skarg, odchodzili, a na ich miejsce napływali nowi. Rozprawiano głośno o cudzie, karze za grzechy, sposobach przebłagania zagniewanego najwidoczniej Pana. Pojawili się chyłkiem przemykający kapłani, zaczepiani, nie odpowiadali na żadne pytania, widać było, że sami niczego nie wiedzą. Kilku przedsiębiorczych okolicznych mieszkańców rozstawiło stragany z żywnością i wodą, czerpiąc niemały zysk. Ktoś ogłosił, że odkupi drewniane bale, ale nie miał z kim o tym rozmawiać. Rzymianie pokpiwali z Judejczyków, od których uciekł ich własny Bóg i to razem z mieszkaniem. Sytuacja powoli zaczynała się stabilizować.\nJednak kolejny poranek wzniecił nową falę okrzyków, będących odbiciem najwyższego zdumienia i przerażenia.\n– Trzy dni jej nie było!\n– A teraz jest!\n– Łaska Pana!\n– Miłosierdzie Jego nad nami.\n– Złóżmy ofiarę!\n– Jałówki młode dawajcie!\n– Bez skazy tylko.\n– Pospieszmy się...\n– Tak, niech woń miłą poczuje...\n– Będzie wiedział, że to od nas.\n– Z wdzięczności...\n– Baranki dawać, gołębie, co kto ma, żeby Pan wiedział...\n– Tu jest jakiś.\nPo zdumiewająco ciemnej nocy, której nie rozświetlały żadne gwiazdy, a i pochodnie jakoś przygasły, świt wydobył niespodziewanie olbrzymią budowlę, stojącą na swoim miejscu, jak gdyby stała tam zawsze i nic nadzwyczajnego nigdy jej nie spotkało. Monumentalne mury emanowały spokojem i obojętnością, odbijając narastające okrzyki, które błyskawicznie obudziły całe miasto. Tłumy mieszkańców przybiegły, czyniąc jeszcze większy hałas i zamieszanie niż uprzednio.\n– Zarzynaj! Prędzej, bo Pan się pogniewa. Rżnij, mówię!\n– Ogień... rozpalić... szybko...\n– Dawaj następne...\n– Tutaj, bliżej...\n– Drewna podłóż, kiepsko się pali.\n– Z tej strony...ciągnij...\n– Suche jest?\n– Ofiarne... dawaj... jeszcze...\n– No, krew nareszcie, pali się, dym do nieba idzie...\nWznoszono dziękczynnie ręce, odprawiano modły, śpiewano i tańczono. Radość ludu była ogromna, zamieszanie jeszcze większe. Rzymianie przezornie zamknęli się w twierdzy, nie będąc pewnymi dalszego ciągu wydarzeń. Ale oprócz ogólnej euforii i zabawy, nic szczególnego więcej nie zaszło. Po południu atmosfera zaczęła się uspokajać, a życie wracać w utarte od lat koleiny. Wieczór nadszedł, odbijając swe gasnące światła od opiekuńczych ścian świątyni, będących jak zawsze opoką ładu, spokoju i niezmienności praw Bożego Świata.\nJednak spokój ten nie był dany wszystkim. Pod osłoną nocy, w najdalszym i najbardziej odosobnionym pomieszczeniu, tak jak i inne wyłonionym z trzydniowego niebytu, stanęła Rada Starszych, najważniejsi i najbardziej szanowani koheni, którzy, choć lękliwie spoglądając wokół, niespokojni, strwożeni i dręczeni niepewnością, przybyli na naradę, oczekując wyjaśnień, wsparcia i wskazania dalszej drogi od najwyższego z nich, będącego ich przywódcą i wyrocznią we wszystkich trudnych sprawach.\n– I co ty na to wszystko, Kajfaszu?\n– Poucz nas.\n– Ech... - Tak brzmiała jego stała odpowiedź na stawiane pytania.\n– Od początku nic nie mówisz, tylko wzdychasz.\n– Powiedz coś wreszcie!\nPochylony wiekiem wysoki, chudy starzec, którego przenikliwe i przemądre zwykle spojrzenie zastygło i zeszkliło jakoś dziwnie w tych dniach, podniósł je wreszcie z odczuwalną niechęcią i znużeniem, niespiesznie przesunął po zebranych, jakby przypominając sobie ich twarze i dopasowując je do imion, lokalizował w pamięci. Cichym, zamyślonym głosem, z którego bił smutek, płynący jednak z nieujawnionej jeszcze wewnętrznej mocy, wypowiedział pierwsze zdanie.\n– A cóż ja mogę powiedzieć?\nNie tego oczekiwano, nie na to liczono. W tej krótkiej chwili autorytet kapłaństwa, całej hierarchii, a może i Boga w osobie jego głównego przedstawiciela, doznał lekkiego wstrząsu, który mógł jednak przeminąć bez dalszych konsekwencji.\n– Któż to uczynił? Bóg? A może jego przeciwnik?\nW tych głosach znać było lęk, wpajany w różnych formach od niepamiętnych czasów, nie tylko w naród, ale i w jego przywódców.\n– Męczycie mnie, modlę się wciąż do Pana.\n– Tylko nic z tych modłów nie wynika. – Tak mocne słowa tutaj jeszcze nigdy nie padły. Wypowiedział je najmłodszy wiekiem; jego odwaga wzrastała wraz z pozorną bezradnością Kajfasza, który zwrócił na niego wyblakłe, starcze oczy i – podczas gdy wszyscy oczekiwali, że zmiażdży zuchwalca – po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, uśmiech rozprostował zmarszczki na jego twarzy. Nie odezwał się jednak.\n– Widzisz przecież, co się stało. – W tej sytuacji inni poparli odważnego, a może naiwnego towarzysza.\n– Jak nam postępować?\n– Co ludzie powiedzą?\n– Czekamy na twoje słowa.\nPresja wzrastała. Ruchem ręki Kajfasz uciszył narastający gwar, dając znak, iż będzie mówił. Początkowo schylony jeszcze, niegłośno, w skupieniu rozważając wypowiadane słowa. Uśmiech zniknął z twarzy, lecz pozostał w stopniowo napełnianych blaskiem oczach. Świece przygasły w oczekiwaniu, można było nawet usłyszeć nikłe echa delikatnych stąpnięć, drapiące zapadła nagle głęboką ciszę, lecz nikt nie zwrócił na nie uwagi.\n– No cóż... Świątynia Pańska stoi. Tak jak stała. Czy coś uległo zmianie?\n– Ale przez trzy dni jej nie było! Góry kamieni za to. I pnie cedrowe, nawet ładnie poukładane. Porządna robota. Któż to uczynił? – Przejęte, niespokojne głosy.\n– Nie było. Ale jest. Powtórzę, czy coś zmianie uległo? – Ironia w tonie głosu była zauważalna.\n– Ale nie było! – Zdumione, zagubione okrzyki\n– Ludzie widzieli, wszyscy, dość czasu mieli, żeby się napatrzeć!\n– Dość, nie dość. Było, nie było. Widzieli, a może i nie. – Schylił się i podniósł niewielkiego kota o czarno białym umaszczeniu, który przyszedł nie wiadomo skąd i teraz uniósłszy pionowo ogon, przymilnie ocierał o jego nogi, pomiaukując z cicha. Osadzone w podniesionym łebku żółto zielone, świdrujące oczy, szukały spojrzenia człowieka.\n– Co ty opowiadasz?! Oszalałeś? Jak nie widzieli? – Zamieszanie i zdumienie wypełniło salę, choć jej trwające w niezmąconym spokoju solidne mury wydawały się świadczyć o czymś innym.\nGłaszcząc mruczące stworzenie, patrzył na nich ze smutkiem i nieukrywanym lekceważeniem, jak ojciec na rozwrzeszczane dzieci. Jakby im to wyjaśnić, przekonać. Chociaż właściwie po co? Ludzi dzielił na tych, którzy rozumieją i tych, którzy nigdy rozumieć nie będą. I jednym i drugim, wszelkie tłumaczenia były niepotrzebne. Zawsze był głęboko przekonany, iż otaczał go tylko ten drugi gatunek; teraz zyskiwał kolejne potwierdzenie. Nie zdziwiło go to.\n– Było, minęło. Świątynia stoi? Stoi. Zapomną. Wszystko zapomną. Nie takie rzeczy zapomnieli. Cóż ludzie... marionetki w rękach Boga, nic więcej, czas mija, lata przechodzą, płyną, odchodzą... bez śladu często, bez pamięci, mrok je okrywa, niebyt, przemija wszystko. Któż uwierzy kiedyś w takie świadectwo... O zmiłowanie prośmy Pana.\n– Ale jakże to, zapomną, wciąż mówią o tym!\nStarzec przymknął oczy. Wydało mu się, że gdzieś tam, z zakamarków pamięci, a może z innego wcielenia i świata, wyjrzały inne wspomnienia lub proroctwa, o innych ludziach, wydarzeniach, słowach, innych czasach, innej rzeczywistości, ale czy lepszej, piękniejszej, mądrzejszej? Tego nie mógł sobie uświadomić. Niewyraźne obrazy, wizje, walki jakieś, powstanie, tętent koni, odgłos uderzeń, krzyk mordowanych, krew. I świątynia zburzona, choć jeszcze nie teraz, lecz bardzo naturalnie, rękoma Rzymian, tak doszczętnie zburzona, że już nigdy nie zostanie odbudowana. I Pan ukrył swe oblicze, opuścił lud wybrany. Ktoś obcy tu nadszedł, zamieszkał, panował i wciąż walka, walka, krew, tak wiele przelanej krwi, mordów i krzywd. W imię kogo? Któż na to zezwolił, kto błogosławił?\nOtrząsnął się, wizja odeszła. Wróciły płaskie, odrealnione maski twarzy kohenów oczekujące wyjaśnień, maski chwilowo obsadzonych na deskach tej drugorzędnej sceny nieważnych aktorów, a właściwie bezwolnych statystów, nieznających nawet swojej podrzędnej roli, pozbawionej jakiegokolwiek istotnego znaczenia i którym łaskawa przestrzeń tej wspaniałej Świątyni, pozwalała w sobie egzystować.\n– Dziś mówią, jutro też będą, a za miesiąc, za rok zapominać zaczną, a cóż to za czas wielki w oczach Najwyższego? Rok, dziesięć, sto lat... Chwila niebyła, oka mgnienie, sen taki... a we śnie wszystko zdarzyć się może, taka Jego wola, a pamięć zawodna jest, niestała, ulotna...\n– Ale zapiszą, opowieść przekazywać będą, synom opowiadać! – Dobiegały zewsząd okrzyki.\n– Opowieści w mity, w baśnie się zamieniają, później nikt w nie już nie wierzy. – Tu chciał coś dodać, spojrzał jednak w kocie oczy i jakby one wstrzymały dalsze słowa.\n– Ale zapiszą, przekażą, księgi powstaną...\n– Księgi powiadasz? Księgi... Tak, powstaną, to możliwe, ale co w nich zapiszą - nie wiadomo. Aha, Joramie, zebrałeś wszystkie zwoje Jaszera? – zapytał jednego z otaczających.\n– Tak, te, które udało się odnaleźć.\n– I zrobiłeś, co należało?\n– Tak. Spaliłem.\n– Kajfasie! A czemuż palić je trzeba było? – Znów to bezmyślne zdumienie, te bezrozumne pytania, znów wyjaśniać sprawy tak proste, tak oczywiste...\n– Za dużo zaklęć w niej było, za dużo... I działały niektóre. Sprawdziłem.\n– I dlatego trzeba było ją zniszczyć? Przecież tam też Bóg...\n– Zostaw Boga. A Księgi Wojen Pana Naszego odnalazłeś, Joramie?\n– Tak, kupiłem od jakiegoś obwiesia, ale jeden zwój był tylko. Spaliłem.\n– Należało tak zrobić. Niebezpieczna była. Bardzo niebezpieczna.\n– Bo nie taką historię, nie taką prawdę głosiła, nie taką jak trzeba, a nie wolno ludziom w głowach mącić, nie wolno. Prawda jest jedna, tylko jedna i od jednego Boga pochodzi i w Torze naszej została zapisana. A reszta cała istnieć nie powinna. I my tej prawdy strzec będziemy, bo po to tutaj jesteśmy. I ustrzeżemy, za każdą cenę, z której zresztą żywoty nasze nie są ceną najwyższą. – Mówił teraz mocnym, władczym tonem z uniesioną dumnie głową. Wyciągnięte, kościste, smukłe palce jednej ręki zdawały się podtrzymywać Wszechświat, który bynajmniej nie zdawał się być nadmiernym ciężarem, druga przyciskała do piersi kota, który obserwował wszystko z wytężoną uwagą.\n– Ale Bóg...\n– Bóg?! Co Bóg?! – Potężny głos zdawał się rozbijać grube belki sklepienia, przenikać ściany i ogarniać całą Judeę, cały świat. – Zostawcie Go w spokoju, tak jak On nas zostawił! On już swoje zrobił, wystarczy, zapisano, mamy to i nic więcej nie potrzeba, teraz my wiemy, co dalej należy. – Głos zaczął opadać, palce zwiotczały. – A może i On działa dalej, ale... sam już nie wiem... nie widać tego, los narodu ciężki, wrogów, ciemiężycieli wokół tylu, gnębią nas, prześladują, niewola i ta świątynia… Ale jeśli nawet On o nas zapomniał, to my o Nim pamiętać będziemy, zawsze będziemy, bo to jest nasze przeznaczenie, powinność, bo jak Jego zabraknie to i nas zabraknie, znikniemy niepotrzebni, rozpłyniemy się w niebycie i nikt nawet dobrym słowem nas nie wspomni... nie przeklnie nawet... – Teraz mówił cicho w zamyśleniu, wpatrując w nieprzeniknioną szarość przeciwległej ściany, a może w to, co skrywało się za nią.\n– To prawda tak rozpłynąć się może? – Po krótkiej chwili uderzyły znów te nierozumne pytania.\n– Może tak, a może i nie... gdybyśmy tak jeszcze wiedzieli, co nią jest...\n– Jakże tak? Mamy Pisma Jego, opis czynów, zdarzeń, nauk, przykazania. Wiemy jak ofiary składać i...\n– Mamy, mamy. Słowa, słowa, słowa. Litery i znaki, których odczytać nie umiemy, zrozumieć tym bardziej, powtarzamy wciąż to samo, przez wieki to samo, a sens tego zatraciliśmy już dawno, niepotrzebne ofiary, niespełnione modlitwy, puste słowa… wiara nasza.\n– Jakże tak możesz mówić, Kajfaszu? Cóż my tedy myśleć mamy?\n– A któż ci myśleć każe?! Powinność swoją masz wypełniać, Pana swego bać się i kochać! – Obdarzony ponownie nienaturalną mocą i siłą głos, przypominał teraz potęgę gromu. Najbliżej stojący, ogarnięci strachem, cofnęli się instynktownie. – Tylko tyle! A za to życie masz dostatnie i szacunek ludu, zresztą całkowicie niezasłużony. Ot i wszystko.\n– Dla ludzi to robimy, im to potrzebne, nie mogliby, nie umieliby żyć inaczej.\n– Jesteś pewien? – Ktoś zawsze zada takie pytanie, zawsze będzie wątpił. I przewidzieć nie sposób, do czego wątpliwość doprowadzić potrafi. A może i Najwyższy zwątpił w pełnię swojej boskości i w takiej chwili stworzył ten świat materialny i urągając sobie samemu, zasiał w nim zło i głupotę.\n– Skończmy tę rozmowę, niedobra ona... – Głos cichł stopniowo, siwa głowa opadła na piersi. Wiedział, że powiedział zbyt wiele, ale było mu to obojętne, zapomną. – Jutro, a może za kilka dni wszystko będzie tak, jak było przez wieki. I nie mówmy o tym więcej, bo nie ma o czym mówić, nic się nie wydarzyło. Zapomnijcie. Pamiętajcie jednak, aby niczego nigdzie nie zapisywać i nie wspominać, ludziom nie zezwalać na to, a gdyby mówili – odpowiadać, że urojeniem, wymysłem i kłamstwem to jest, Najwyższy potępi, karę ześle... jeśli chcecie żyć jak dotąd, jeśli chcecie być Bogu posłuszni, jeśli ten świat ma istnieć.\nZgromadzeni ucichli, spoglądając na siebie z niepewnością. Kajfasz czekał. Wiedział, że muszą się z tym oswoić, pogodzić. A potem zaakceptują, radzi, że ktoś za nich pomyślał i podjął decyzję, nie obarczając ich tak nadmiernym ciężarem. Wiedział, że potrzebny jest czas, chociaż trudno było osądzić dokładnie ile. Ale tego towaru akurat nie brakowało.\nWtem jeden z kohenów, choć go o to nie prosił i jego wystąpienie w tych okolicznościach mogło być uznane za niestosowne, zaczął mówić.\n– A ja widziałem przez te dni, tam... no... tam, gdzie ona powinna być, stał jeden taki, modlił się chyba, ręce czasem unosił, jakby siły zbierał lub przekazywał, Boga chyba wzywał. W niebo spoglądał często, słowa jakieś wypowiadał i twarz natchnioną miał, wyraz niezwykły, nie wiem jak opisać, jakbym nagle zwierciadło zobaczył bez odbicia...\n– Sam był? – Ktoś zapytał.\n– Nie, kręciło się kilku wokół niego, wyglądało jakby uczniowie, szacunek okazywali, wodę, jedzenie przynieśli, płaszcz wieczorem... Za każdym razem jak tam poszedłem, to go widziałem. Stał wciąż niestrudzenie w podobnej pozie.\n– Inni też widzieli?\n– Pewnie, czemu nie? Chciałem zagadać, ale nie odpowiadali. Patrzyli tylko, co ten jeden robi, tak jakby mistrzem ich był, czy nauczycielem jakimś.\n– I tak przez cały czas? – Kogoś interesowało to ponad miarę.\n– Ciekawe... kto to mógł być? – Zainteresowanie stopniowo rosło.\nKajfasz milczał, choć słuchał z wytężoną uwagą. Jakieś obrazy, reminiscencje z przyszłości chyba, przesunęły się znów przed jego zmąconym wzrokiem, ktoś winien był umrzeć za naród, ale kto, po cóż, dlaczego, tłum ludzi, sąd jakby, ale kogo sądzić mogą, okrzyki, niewyraźne jednak, niezrozumiałe, on sam coś rozkazuje, ale co, dlaczego, kohorta rzymska, prowadzą kogoś, burza nadciąga, wzgórze, czaszka z pustymi oczodołami pochylona nad nim, zwiastuje, odejdź maro, to pewnie jego, zwodziciela sprawka, coraz większe zmęczenie, ale jeśli to prawda, może być i tak, kto to mówił? - Zmrużył oczy, aby dojrzeć twarz osnutą półcieniem – Jalam, syn Elifaza, za głupi, żeby kłamać, jak wszyscy zresztą, trzeba coś przedsięwziąć, pilnować, zadbać o szczegóły, to może być ważne, tylko dlaczego muszę myśleć za nich wszystkich...\n– Jalamie, weźmiesz do pomocy Symeona i będziecie go śledzić. Potem wszystko mi opowiecie.\n– Zrobimy, jak każesz.\n– A czemu mamy go śledzić? – Głos z tyłu wyrwał się z kolejnym pytaniem. – Przecież on z naszych.\nOczy Kajfasza ukryły się za powiekami, nie ze zmęczenia tym razem, lecz rozpaczy. Nie mógł jej okazywać, nie on. – Jakże ten naród ma przetrwać – przemknęło mu przez myśl – skoro jego przywódcy najprostszych spraw nie pojmują. Czy zawsze tak było i tak będzie? Może Najwyższy litość okaże i ześle światło w ich bezmyślne serca, może zechce nawet teraz podjąć próbę nauczenia ich czegoś za pomocą mych niegodnych ust?\nJego spojrzenie znów rozbłysło, wspomagane żółto zielonym blaskiem przenikliwych, nieruchomych ślepi, bijących z wysokości jego piersi i hipnotyzujących prawie otaczających go kohenów. Plecy rozprostowały się, głos brzmiał dźwięcznie i z mocą.\n– Wszystko trzeba mieć pod kontrolą, o wszystkim wiedzieć, najlepiej o każdym, co robi, co myśli, czego pragnie. Szpiegowanie i donosicielstwo jest podstawą bytu narodu i państwa. Jak chcemy rządzić, to tak trzeba. Tylko, kto ma pilnować strażników? – Na krótką chwilę zaduma i zwątpienie jakby, wkradło się w jego władczy ton. – Kontrolerów, nadzorców, poborców, a na dokładkę to same szuje. Hm... Pewnie w przyszłości wymyślą lepsze metody. A na razie my ich pilnować musimy i znać tego, kto choć trochę wyłamuje się z ogólnych norm postępowania, jest inny, coś chce głosić, coś ma do powiedzenia i najgorsze, jeśli myśli i rozumuje samodzielnie, nie słucha i nie korzy się przed władzą. Czyli przed nami. Wszystko o nim wiedzieć, żeby w odpowiedniej chwili... no, to już nie wasza głowa. Rozumiecie? – Głos znowu wstrząsał kamiennymi ścianami Świątyni Pańskiej.\n– Tak. – Potwierdzający, lękliwy szmer ozwał się skwapliwie.\n– A najlepiej, żeby wszyscy ludzie nawzajem się pilnowali. I donosili na siebie. Poszczuć ich trzeba. Skłócić. System cały stworzyć odpowiedni i wmówić, że sami nie tylko go chcieli, ale że jest on ich upragnionym dziełem, o którym marzyli, o które walczyli. I rotacja. Dziś jesteś strażnikiem, panem, rządzisz, kradniesz, w imieniu ludu rzecz jasna, a jutro może już nie. Jutro możesz być po drugiej stronie. Ofiarą. Więc musisz się wysługiwać i szybko nachapać, kosztem każdego, kogo można. I dużo. A dużo po to, żeby dla nas przede wszystkim starczyło, bo przecież o nas zawsze chodzi, dla nas ma ciągnąć – to ochłapy dostanie. Jeszcze podziękuje i kłaniać będzie. A jak się nie podoba, to szybciej poleci na drugą stronę. A tego by nie chciał. Musi się więc starać. I gnębić swoich. Dla nas. A my im wmówimy, że to dla ich dobra, że na tym polega wolność i sprawiedliwość, może nawet boska. I część chociaż będzie w to wierzyć, bo będą chcieli wierzyć, bo człowiek to by tak chciał, żeby było dobrze, uczciwie, sprawiedliwie i spokojnie. Zawsze byli tacy, co to wykorzystywali... I będą. I władza im przynależy. I za to lud im zapłaci czcią i poważaniem. Aha, i każdy może być raz tu, raz tam. A jak nie on, to jego rodzina, krewni, więc nie będzie walił w system, bo nawet jak go będą łoić, to pomyśli, że on też coś z tego ma, albo mieć będzie. Albo jego brat czy syn. Nie wystąpi przeciw nim. I nadziei żadnej mieć nie może na zmianę i wierzyć musi, że spotyka go to, co najlepsze. I że Bóg tak chciał. Tak... Postęp tu musi nadejść. Lepiej okupować własny naród. Taniej wyjdzie.\nZgromadzeni trwali w milczeniu, znać było, że ważą jego słowa. Nikłe cienie uśmiechów, rozświetlające ich ponure i zimne twarze świadczyły, że słowa padły na sprzyjający grunt, będą miały gdzie zapuścić korzenie i można oczekiwać plonów.\nKajfasz wstał. Wszystko już zostało powiedziane, kolejne ziarna zostały zasiane, teraz wystarczy czekać. Przywołał najwierniejszego z kohenów, równie starego, jak on sam i być może równie rozumnego. Wyszli razem. Przebywszy wąski korytarz, potem drugi, stanęli przed jego izbą. Wewnątrz czekało wygodne łoże, mające nieść ulgę zmęczonemu ciału. Rozejrzawszy się instynktownie, weszli, starannie zamykając drzwi.\nZmierzch jak zawsze zapadał szybko. Mury świątynnych budynków ogarnął wieczorny spokój. Tylko dalekie poszczekiwania psów, zakłócały powoli nadciągającą ciszę. W niewielkiej izbie zapłonęła świeca i dwie postacie pochyliły się ku sobie, sposobiąc do odbywanej każdego wieczoru rozmowy. Wiele lat temu wykształcili taki obyczaj, rytuał prawie, zawsze przestrzegany, choć nigdy jawnie sobie nie nakazany, ale nawet oni, i to w tak odosobnionym, dobrze strzeżonym miejscu, woleli rozmawiać niezbyt głośno, nie życząc sobie żadnych świadków, nawet w postaci kota, który siedząc podejrzanie blisko, taksował ich nazbyt przenikliwym spojrzeniem.\n– Poszedł... Tu nie Egipt, święty nie jesteś. Jak cię złapię...\nKot oddalił się bez zbędnego pośpiechu, wiedząc doskonale, że schwytanie go przekracza możliwości zgarbionego wiekiem człowieka.\n– Odpuść. Przyniosłem go tutaj, chociaż właściwie nie wiem dlaczego. Tak jakby... Nie pamiętam... Zresztą, nie nadaje się na ofiarę. – Kajfasz trzeźwo ocenił sytuację.\n– Ale skórka na okład, na nerki, jak najbardziej.\n– Pan cię uzdrowi! – Wzniesiona dłoń miała wzmocnić wymowę tych słów.\n– Przestań, pomyliło ci się. Ja z branży, zostaw tę śpiewkę dla ludu. – Towarzyszący mu kohen odpowiedział wyrozumiałym uśmiechem.\n– Wybacz. Starość, wiesz, jak to jest, zmęczenie. – Mówiąc to, opadł na szerokie łoże z westchnieniem ulgi. – Myli mi się. Mam nadzieję, że choć trochę zrozumieli, co mówiłem i wszystko pójdzie, jak należy. Muszą coś w końcu zrozumieć. – Dodał z pewnym wahaniem, jakby teraz wstydząc się wypowiedzianych niedawno słów, a może pokładanej w nich nadziei.\n– Na pewno. – Inne zakończenie zapowiadałoby koniec świata. Ich świata. Obaj wiedzieli o tym.\n– Ludzie czują strach przed nowym, nieznanym. Tak już jest. Przyjmują tylko to, co znają i to chętnie przyjmują. Nie pragną zmian, nowe przenika trudno, albo wcale. Nie zauważą, nie pomyślą, a jeśli nawet, to szybko zapomną lub wytłumaczą w znany sobie sposób, znanymi pojęciami. Nawet takie wydarzenie. Na szczęście. Bóg wiedział, co robi. Gdyby przyjęli, zaakceptowali powstanie czy zajście czegoś tak odmiennego, musieliby zacząć się zastanawiać, rozważać, wątpić, a z tego wszelkie zło powstaje. Bo nie wiedzieliby od razu jak reagować. A tak, to odruchowo, nieświadomie prawie, umysł widzi znaną koleinę i wchodzi w nią, już nie ma problemów, wie jak dalej, zadowolony, myśleć nie trzeba, wątpić, jest dobrze. I zamek się zatrzaskuje. Schwytany.\n– Takie klatki.\n– Może i tak... Wejść wejdziesz, ale opuścić je już trudno, nie każdemu się uda. Oj, Boże... Wszyscy w nich siedzimy. Jedne są mniejsze, drugie większe, ocenić trudno. Klatka może sięgać do nieba, ale pozostanie klatką. A i pręty widzi niewielu... – Kajfasz mówił coraz ciszej, coraz bardziej zwracając do samego siebie. Za oknem trwała już noc.\n– Któż to wie... Też o tym myślałem. Adam i Hawwa na początku kombinowali, stracili, Habel też zdanie własne miał, o nagrodzie dla sprawiedliwych i karze dla złych mówił, o innym świecie, jeszcze miłość w to biedak zaprzągł, zginął, brat rodzony zabił. Hm... Noah już nie za bardzo, pił zbyt wiele, ale Awraham to się nawet kłócił z Panem o te miasta, nieźle mu szło. Dyplomata, wytargował. Tylko jaki miał w tym interes? I gdzie się tego nauczył? Nie miał przecież gdzie, początek świata dopiero był. Żeby tak o swego syna walczył. To nie. Zarżnął by... A o grzeszne miasta to potrafił. I to ma być... Ech... A czy tak było? Nie wiem, ale pewnie będzie. Wszystko, co raz się wydarzyło, powtórzy się kiedyś, może tylko inaczej nieco. Niech się stanie wola Twoja Panie.\n– I Bóg chciał, aby człowiek był takim? Dziwne...\n– Wiesz, myślę, że to nie tak... popraw mi poduszki... ciężko... myślę, że Jemu nie chodziło, by ludzie tak bezwolni, posłuszni byli, barany, owce stworzył przecież, na cóż jeszcze i my tacy. Tylko żeby bogów innych nie słuchali, a byli przecież oni, gdzieś, tam, kiedyś, bogowie inni być musieli, nie wierzysz chyba, że wąż, to długi taki, śliski... Baal chociażby, pierwsza i ostatnia Tory litera, to na czyją cześć Ona spisana została? A pierwsze imiona? Habel, Jabel, Tubal? Kogo wspominają, cześć oddają? Michael, Gabriel czy Uriel, z El, Elohim później były. Co mnie w tym boku... Tą jeszcze popraw... A konkurencja mogła coś lepszego zaproponować. I cóż by On wtedy począł, ten nasz Bóg? Któż by poszedł za Nim? Ofiary składał? Strachem trzeba, tylko tak, strachem trzymać naród, no, sam wiesz za co, a głośno oczywiście wołać, że to miłość, sprawiedliwość, prawo. Może się uda, lud durny być musi, zawsze tak będzie, każda władza tego pragnie i dziś i na wieki wieków. Wygrał. Cóż, zwycięzców trudno sądzić, oni piszą dzieje, historię i któż to wiedzieć może, jak tam naprawdę niegdyś bywało, dawno tak przecież... i głośno mówić wszystkiego nie wolno, powtarzać tylko, powtarzać, co kazali. I nie myśleć, nie myśleć, bo... Tak... A może i On się bał. Skoro stworzył nas na swoje podobieństwo to i Jemu uczucie takie obcym być nie mogło, nie mogło... hm... Samotność niedobra jest... Swoją drogą, ciekawość bierze, a cóż by było, gdyby przegrał ten Bóg nasz, gdyby się nie udało. A mógł. Może to drobiazg jaki, przypadek sprawił, cień odszedł... Gdyby Adam tchórz taki nie był, po krzakach nie chował, za drzewa, tylko wyszedł jak mężczyzna i nie skamlał ze strachu, to kto wie... Nie domyśliłby się Bóg może. A gdyby i domyślił, Bogiem był przecież, to ucieszyłby chyba, że męża prawdziwego stworzył, dzielnego, co chce i potrafi o swoje zadbać. I dumny może byłby z niego i pomyślał, że szkoda go tracić. Nie wygnałby, nie wygnał. A ten jeszcze na kobietę zwalał, ale cóż, nikt go nie uczył, takim go stworzył, a potem karze, do siebie pretensje mieć powinien, trzeba lepiej było zrobić, za jeden owoc taka kara. A ten wąż to był im jakby bliższy, im, ludziom znaczy, jakby jednak po ich stronie, wspólnego coś mieli, oni nadzy, on przebiegły, ale słowo to samo, arum znaczy, źle później tłumaczyli, fałszywie, bo przecież nie mogli być aż tak podobni, żeby słowem tym samym opisać... Co to mnie w tym boku...\n– Mogło być inaczej?\n– Pewnie mogło... Kto wie... Ale w ostateczności inne klatki by były. Co za różnica w końcu? Nasze pręty, to nasze Prawa, które On ustanowił, to ograniczenia naszych ciał, mowy, myśli, serca, a i granice naszego widzenia, rozumienia i całego świata. Boga też. I Słowa. A wyjść poza nie nie potrafimy. Może On jeszcze gdzieś dalej, poza tym światem i naszą ziemią istnieje, choć rzec tak nie można, bo istnienie z tego świata płynie. A co dalej – serce nasze nie obejmie. Wszystko w Torze zawarte, serce, lamed i bet, jej ostatnia i pierwsza litera. I tylko to, ten nasz świat, w nich cały zamknięty, przez nie stworzony. Wszystko tylko obrazy jakby palcem po piasku pisane. Pochylisz się, napiszesz, a tchnienie wiatru, zasypie, uniesie... Ruah... Przeminie wszystko i my też. A tego, co chwila ta niesie, chwila, w której teraz właśnie istnienie nasze i życie się odbija, odczytać nie umiemy, pojęć, słów nam odpowiednich brakuje, to i myśli splątane, jako owce na wielkim wzgórzu błądzą, beczą, łby unoszą ku górze, wzrok błagalny, wejść chcą, a sił nie staje. Stromizna taka, ślisko, drogi nie ma, skała pod kopytem. Wkoło chodzą, spadają. Klatka... Hm... Olam... a cóż to znaczy? Znaki cztery jak cztery świata strony, choć dwóch brakuje. A dziś litery tylko i dziś powiemy, że to znaczą, a kiedyś dawno pewnie co innego mówili. Przecież rozumienie do słów przypisywane się zmienia, język Adama, Mosze inny być musiał, słowa te same, ale co skrywały, co w sercach przodków naszych odtwarzały, rodziły, wizje jakie, prawdy, skąd wiedzieć mamy, tyle lat minęło, epoka cała, oni byli inni niż my, i na pewno inni niż ich sobie dziś wyobrazić możemy. A Bóg... Tak... jakże to być wtedy mogło, czas minął i minie jeszcze. A kiedyś ludzie nowi się narodzą, swoje myśli w słowa pradawne ubiorą i bić się o nie będą, zabijać w Imię Jego. O mgłę, o złudę, którą stworzą sami, niewiedzą swoją, pragnieniem, wiarą, a i nadzieją pewno. I strachem. Nauczyłeś nas go, wpoiłeś, dziedzictwo nasze... Pomóż mi wstać, ech boli, to co mówiłeś? Skórka? A stroną którą przykładać?\nGorgiasz · dnia 03.08.2016 11:31 · Czytań: 553 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 10\nal-szamanka dnia 03.08.2016 17:13 Ocena: Świetne!\n– A tam góry kamienie?leżą,\nŚwiece przygasły w oczekiwaniu, można było nawet usłyszeć nikłe echa delikatnych stąpnięć, drapiące zapadła nagle głęboką ciszę?, lecz nikt nie zwrócił na nie uwagi.\nPiszesz, że zarżnął by... , czy zarżnąłby?\nSuper tekst, jakby pisany pode mnie Dawno temu zajmowałam się tym tematem nader często - wszystko poszło do kosza, a szkoda, bo gdybym Ci pokazała, to zapewne rozpoznał byś echa swojego(tego) opowiadania.\nMam tylko jedno zastrzeżenie, ale to tylko moje.\nOd poniższego akapitu...\nA najlepiej, żeby wszyscy ludzie nawzajem się pilnowali. I donosili na siebie. Poszczuć ich trzeba. Skłócić. System cały stworzyć odpowiedni i wmówić, że sami nie tylko go chcieli, ale że jest on ich upragnionym dziełem, o którym marzyli, o które\n... Kajfasz za bardzo wyłożył karty na stół. Perfidniej by było, gdyby wmawiał nadal wolę bożą, a na wygodnym łożu pokazał prawdziwą twarz szatana. Taki uroczy kontrast i przez to bijący bardziej po głowie.\nSkoro stworzył nas na swoje podobieństwo to\nNooo, wszystko co Kajfasz powiedział wskazuje na to, że jednak jest zupełnie odwrotnie i to człowiek stworzył Boga na swoje podobieństwo, co zresztą zrozumiałam, będąc zaledwie jedenastoletnim dziewczęciem.\nŚwietne czytanie, nakarmiłeś mnie intelektualnie do syta\nGorgiasz dnia 03.08.2016 17:40\nDawno temu zajmowałam się tym tematem nader często - wszystko poszło do kosza, a szkoda, bo gdybym Ci pokazała, to zapewne rozpoznał byś echa swojego(tego) opowiadania.\nMoże warto do tego wrócić...\n.. Kajfasz za bardzo wyłożył karty na stół. Perfidniej by było, gdyby wmawiał nadal wolę bożą, a na wygodnym łożu pokazał prawdziwą twarz szatana.\nByć może. Czasem trudno wyważyć. Chciałem również, aby paralele i aluzja były widoczne.\nAle tutaj odnoszę się do innego światopoglądu, mimo wszystko opko jest osadzone w Biblii, więc tego się trzymam.\nBardzo się cieszę z wyrażonej przez Ciebie opinii.\nAronia23 dnia 03.08.2016 19:04 Ocena: Świetne!\nCześć, Georgiaszu. No opowieść pomocna na co dzień. Nie tylko od święta. Mądre rzeczy ukazujesz. Popierasz faktami, tyle pracy włożyłeś w powyższe, jestem wdzięczna. To zdanie najbardziej mnie poruszyło: "Wszystko tylko obrazy jakby palcem po piasku pisane. Pochylisz się, napiszesz, a tchnienie wiatru, zasypie, uniesie... Ruah... Przeminie wszystko i my też.". Taka prawda i choć każdy wie to podświadomie i zawsze wiedział, to Ty wyłożyłeś "kawę na ławę", ale pięknym em, stylem, ogromem wiadomości. Twoje opowiadanie nie pozwala na bierność, zmusza do myślenia - oczywiście, jeśli ktoś chce myśleć, a z tym to czasami kiepsko.\n" Nikłe cienie uśmiechów, rozświetlające ich ponure i zimne twarze świadczyły, że słowa padły na sprzyjający grunt, będą miały gdzie zapuścić korzenie i można oczekiwać plonów." oby, jak najwięcej takich "gruntów". Pozdrawiam Aronia23\nGorgiasz dnia 03.08.2016 19:49\nDziękuję Aronio za miłe słowa.\nJOLA S. dnia 03.08.2016 20:36\nGorgiaszu, przepraszam, że tak skrótowo - przeczytałam, bardzo, ale to bardzo mi się podoba.\nGorgiasz dnia 03.08.2016 20:48\nDziękuję Jolu, ale może przy okazji uda Ci się jeszcze do niego wrócić.\nMargharet dnia 03.08.2016 22:29 Ocena: Świetne!\nGorgiaszu. Chyba przeniosłeś mnie w świat starożytnego Izraela bo świątynia w Jeruzalem jeszcze stała. Wprawdzie zniknęła na trzy dni, ale powróciła na miejsce. Główni bohaterowie to chyba też postacie biblijne, apostołowie , arcykapłan Kajfasz, ofiary, barany itp. A ta skórka na końcu opowiadania to kojarzy mi się już tylko z Ezawem i Jakubem. Albo to tylko zmyłka jakaś z Twojej strony. Ogólnie bardzo bardzo mi się podobało. Piszesz wciągająco, że tak powiem i za kilka dni powrócę do tego opowiadania, żeby więcej z niego wyciągnąć. Pozdrawiam Margharet\nGorgiasz dnia 04.08.2016 09:11\nGłówni bohaterowie to chyba też postacie biblijne, apostołowie , arcykapłan Kajfasz, ofiary, barany itp.\nA ta skórka na końcu opowiadania to kojarzy mi się już tylko z Ezawem i Jakubem.\nNie to miałem na myśli. Skórka nie ma specjalnego znaczenia, to tylko "element literacki", aczkolwiek nawiązując bezpośrednio do kota, nawiązuje do Boga JHVH, który według pewnego apokryfu /Apokryf Jana 24.15/ miał Jego twarz. I w całym opku jest On przez niego symbolizowany.\nPiszesz wciągająco, że tak powiem i za kilka dni powrócę do tego opowiadania,\npurpur dnia 04.08.2016 15:08\nNauczony poprzednimi tekstami, tym razem zabiłem drzwi wejściowe gwoździami, telefon za okno .... i w skupieniu otwieram Twoje opowiadanie.\nZazwyczaj nie chcesz dzielić czasu, który ktoś poświęca na Twoje literki, z jakimś tam "przeszkadzaczami" życiowymi... Karcisz za to niemiłosiernie, bo ciężko jest potem wrócić bezkarnie do wątku słów.\nNo ale tutaj...\nNo zaskoczyłeś mnie szalenie, bo oczywiście temat "ciężki", opleciony możliwymi wersjami, wizjami i ... no tak, kotem, ale on też jest zawsze\nNapisany zupełnie innym rytmem niż poprzednie. Miejscami nawet, wiem - grzeszę - ale lekkość się pojawiła czy nawet trochę frywolności ! Mi czytało się to w więksozści bardzo przyjemnie, historia sama w sobie była frapująca, do tego klimat był wyborny. Czułem gorąc tego miejsca, widziałem łachmany ludzi, i noc, i dzień, no i tak, kota też\nBardzo mnie zaskoczyłeś i przyznam się szczerze, że powyższe jest moim ulubionym, Twoim opowiadaniem.\nDo tego dialogi!\nWybacz, ale te tutaj ( poza Twoją ulubionym wpadaneim w przeeeeciągłe wywody ) są napradę fajne. Pełne życia, pełne czlowieka, brzmią naturalnie i dowcipnie!\nWprawdzie miejscami, zdawało mi się, że lekko wypadasz z "antyczności" i pojawiały się słowa, lub zwroty z "naszej" ery, ale to szczegół. Przy tak długim tekście jesst to absoultnie zrozumiałe i do tego mi nie przeszkadzało w odbiorze.\nJa z branży, zostaw tę śpiewkę dla ludu.\nNo ale były i perełki:\nto zeżrą, nie upilnujesz.\nGeneralnie, mimo iż uważam, że uwielbiasz opisywać, to tym razem, najfajniejsze były dialogi. No one nadały życia tej opowiastce, nadały klimatu i świetnie poprowadziły opowieść.\nWiesz, wynotowuję sobie rzeczy, które podczas czytania mi nie pasują, ale tutaj, pomimo długiego tekstu, jest tego tyle co kot ( cholinder, faktycznie wszędzie się wciśnie! )napłakał! A przecież przecinków poprawiać Tobie nie będę\nTylko to, nie wiem, czy tak miało być:\nogarniając połatany i znoszony płaszcz,\nPomijając "biblijność" tej historii, nawiązania do czegoś, co już zostało spisane, to to opowiadanie spokojnie mogłoby funkcjonować jako autonomiczna istota. Zdaje sobie sprawę, że to Twój głos w danym temacie, ale nawet pominąwszy to, dalej świetnie się to czyta.\nKropla cytrynki, do całej tej ilości miodu, subiektywna i być może niestotna, ale mam jedną uwagę. Przemyśl ją sobie, albo i nie Takie tam, purpurze dywagacje....\nOd momentu, gdy ten "mądry" starzec rozpoczął swoje wywody, opowidanie lekko "usiadło", stało się inne niż wcześniejszy tekst, tutaj wróciła "ciężkość", dynamika zdarzeń osłabła i ( mimo, iż ciekawie są i jego wizje i sposób wypowiedzi ) czytało się ciężej. Może to było celowe, a może po prostu, wpadłeś bardziej w swój rytm?\nDelikatnie sugerowałbym, abyś przeplatał tak długie bloki tekstu, tak długie wypowiedzi, bądź prezentację myśli, czymś co trochę da odsapnąć czytelnikowi. Świetnie udawało się to Tobie, w "pierwszej" części!\nZdaję sobie sprawę, że piszemy inaczej. Na co innego kładziemy nacisk w swoich tekstach. No i styl również mamy inny. Ale ja na pewno wezmę pod uwagę elementy Twoich konstrukcji, sposoby prezentacji, bo podoba mi sie sposób w jakie je kreujesz. Może więc, moje uwagi, również są w jakiejś części warte przemyślenia?\nNo ale, tak jak wspomniałem, to opowiadanie czytało mi się nad wyraz przyjemnie!\nGorgiasz dnia 04.08.2016 21:42\nMiejscami nawet, wiem - grzeszę - ale lekkość się pojawiła czy nawet trochę frywolności !\nNie grzeszysz. Staram się wprowadzić właśnie takie akcenty, żeby było strawne, bo zdaję sobie sprawę, że tematyka jest ciężka, ale to dosyć trudne, więc cieszę się, że to dostrzegasz.\nWprawdzie miejscami, zdawało mi się, że lekko wypadasz z "antyczności" i pojawiały się słowa, lub zwroty z "naszej" ery, ale to szczegół.\nMasz rację, należy to zmienić. Tylko w podanym przykładzie, nie bardzo wiem jak.\n( cholinder, faktycznie wszędzie się wciśnie!\nTo akurat jest chyba w porządku, kiedyś istniał zwrot: "ogarnij się", co oznaczało zazwyczaj poprawienie stany odzieży, którą miało się na sobie.\nDelikatnie sugerowałbym, abyś przeplatał tak długie bloki tekstu, tak długie wypowiedzi, bądź prezentację myśli, czymś co trochę da odsapnąć czytelnikowi.\nMasz absolutną rację! Mgliście zdaję sobie z tego sprawę, sam to wytykam innym, ale... nie potrafię się od tego ustrzec, głównie dlatego, że dla mnie tego typu rozważania są najistotniejsze. A akcja (o ile w ogóle jest), to tylko oprawa, aby dało się czytać. Muszę to rzeczywiście przełamać; nie jest to nawet w zasadzie trudne, zawsze interlokutor może zadać jakieś stereotypowe pytania, rozrywając blok tekstu, tylko że z mojego punktu widzenia jest to zbędne. Ale rozumiem, że czytelnik odbiera inaczej. Tutaj już zmieniał nie będę, bo i tak nie wniesie to niczego nowego, ale na przyszłość - tak.\nMoże więc, moje uwagi, również są w jakiejś części warte przemyślenia?\nAleż jak najbardziej! Dzięki i proszę (przy okazji) o kolejne!


(nowe) ANSI: komentarze i ocenianie napisów (Strona 1) / Wszystko inne... / Forum AnimeSub.info\n» (nowe) ANSI: komentarze i ocenianie napisów\n#1 2009-04-26 13:19:09\n(nowe) ANSI: komentarze i ocenianie napisów\nJest to wybiórcze streszczenie wątku: http://animesub.info/forum/viewtopic.php?id=254623 dotyczące kwestii rozbieżnych i prawie ustalonych.\nOznacza to, że na początku będę Wam narzucał swoją interpretację.\nJeżeli coś zapomniałem, albo przekręciłem - nie bać się i wypomnieć mi to.\nWątek ten służy do wypowiadania się w kwestiach spornych i wybrania najgorszego rozwiązania - czyli kompromisu (Bo przy kompromisie wszyscy są niezadowoleni )\n!!UWAGA: Jeżeli widzisz odpowiedzi do tekstu, którego w tym poście nie ma, oznacza to, że propozycja ta została odrzucona.\nSkala ocen: 1-5 (bo tak, podpisane redakcja )\nOcena bez konieczności wystawienia komentarza\nJawny sprzeciw: Envie i sporo osób w tym wątku\ndanym napisom można wystawić ocenę tylko raz\nkolejne wystawienie oceny powoduje zmianę oceny już wystawionej\nautor nie może oceniać swoich napisów\nPodstawowy bb-code: b/u/i\nZ zaznaczeniem, że nadużywanie będzie karalne.\nOpcjonalne powiadomienia o nowych komentarzach (tu tylko dokładacie)\n- na PW (en: PM)\n- na maila\n- na gg\n- tlen, jabber\n- sms (a kto za to płacił będize)\nKasowanie i edycja komentarzy\n- kasowanie - przez zgłoszenie do moderatora\n- edycja - max 15 min\nprzycisk "podgląd" przy komentarzach\nopcja cytowania komentarzy\nbyle by porządne (np z opcją: oznacz do cytowania)\nSama ocena mogłaby być powiązana z wersją napisów\nPrawdziwy powód usunięcia komentarza\nModeratorze, powód w 99% będziesz wybierać.\nRazem z powodem przychodzi treść oryginalnego komentarza.\nModerator ma możliwość przesunięcia komentarza na forum.\nImplementacją się nie martwcie - pamiętajcie, że ANSI ma być przepisane.\nZmiana zasad usuwania komentarzy\npowinny lecieć za "szybkość i istnienie", nie powinny lecieć za to, że oglądaczowi tak się spodobały, że wystawił bdb i "nie zauważył błędów"\narchiwum usuniętych komentarzy z N ostatnich dni\nrozwiązać kwestię przeniesienia starych ocen na nową skalę\nWyłączenie możliwości komentowania subów (przez autora napisów)\nRaczej chodziło o to, że autor subów wyłącza możliwość komentowania, bo a) zawiesił działalność; b) wie że napisy są kiepskie, ale nie ma do nich alternatywy. A On nie ma ochoty ich poprawiać.\nzablokowanie możliwości wystawiania ocen\nPrzeciw obu: np:: hikikomori - autor niech zlewa ocenę. A oglądacze powinni mieć możliwość przeczytania opinii o napisach.\nALTERNATYWA: Na specjalną prośbę autora, moderator zablokuje możliwość oceniania i komentowania.\nOstatnio edytowany przez bato3 (2009-04-28 21:17:28)\n#2 2009-04-26 13:27:56\nOdp: (nowe) ANSI: komentarze i ocenianie napisów\nDodałbym też możliwość wystawienia tylko jednej wiadomości w komentarzach.\nCzęsto jest tak że w komentarzach prowadzi się mini forum :/\nDebatę na temat poprawek i tłumaczenia niech ludzie prowadzą na PW, a w komecie wymienią co się podobało a co do poprawy i basta.(a jak znajdą więcej błędów itd. użyją opcji "edytuj")\nZa resztą propozycji jestem jak najbardziej za!\nPierwszy raz od dawna, mam wrażenie że na ANSI coś ruszyło.\nOstatnio edytowany przez Zgrzyt (2009-04-26 13:29:05)\n#3 2009-04-26 13:31:29\nNajlepszą skalą ocen byłoby wg mnie 1-10 w sensie:\n5 - napisy całkowicie średnie, niczym się nie wybijają, nie zaskakują, ale też niezbyt odstraszają. No średnie. I tyle.\n10 - genialne, cud, miód, orzeszki, każdy by to kupił, gdyby zostało wydane, zero błędów i w ogóle autor to mistrz w swoim fachu\n1 - nędza, dramat, błędne tłumaczenie, ortografy, interpunkcja, stylistyka, wszystko, ale to kompletnie wszystko leży.\nOceny pośrednie wg uznania oglądającego i (nie)przyjemności płynącej z oglądania tytułu z danymi napisami Skala wtedy wcale nie jest duża, po prostu trzeba to jakoś opisać.\nZmuszanie ludzi do pisania komentarzy przy wystawianiu oceny poskutkuje jedynie setkami komentarzy w stylu "Napisy bdb, fajnie się oglądało, błędów raczej nie zauważyłem(/łam)".\nPowinna być możliwość zmiany oceny, jeśli napisy zostaną poprawione. Albo wycofania oceny. anidb się kłania.\nEnviemu z tym podglądem może chodzi o coś takiego, jak podgląd postu na forum przed wysłaniem.\nMożliwości wystawienia tylko jednego komentarza jestem przeciwny, niech sobie ludzie dyskutują w spokoju, a jak ktoś nie chce tego czytać, niech nie czyta.\nKasowanie komentarzy nie powinno być możliwe w ogóle, ale edycja ok. Byle nie za długo, kilka-kilkanaście minut od wysłania max.\nOstatnio edytowany przez Oin (2009-04-26 13:34:39)\n#4 2009-04-26 23:05:59\nOin: proszę rozważ jeszcze raz skalę "-5" do "+5". Dla mnie będzie bardziej naturalne, że 0 oznacza obojętnie. A nie jak u Ciebie "5"\nA może dać moderatorowi możliwość przeniesienia komentarza na forum?\nOstatnio edytowany przez bato3 (2009-04-26 23:20:44)\n#5 2009-04-26 23:13:26\nSpoko, może być i -5 - 5. Po prostu do 1-10 przyzwyczaiłem się z anidb (i nie tylko) i opisałem, jak widzę rozumienie takiej skali. -5 - 5 może być jednak bardziej intuicyjne dla większości ludzi. I przestań nazywać mnie "Onin", bo mnie to zaczyna trochę irytować...\nOstatnio edytowany przez Oin (2009-04-26 23:14:08)\n#6 2009-04-26 23:16:40\nTak, ale z ograniczeniem czasowym. W przeciwnym wypadku bałagan by się robił.\n- kasowanie - do momentu, aż komentarz nie zostanie wyświetlony (mój świeży pomysł)\n- edycja - max 30 min\n- edycja - do czasu aż ktoś go nie zobaczy\nJak już można usuwać to bez jakiś ograniczeń czasowych, zresztą metoda z komentarzem też nie wydaje się mądra, bo komentarz nie zawsze jest obiektywny.\nJak już jest usuwanie, to niech będzie. Takie moje zdanie.\n#7 2009-04-26 23:29:23\nOin: Już jesteś Oin Jako prawdziwy dyslektyk czytam, tak jak mi wygodnie .\n@Toua: Komentarz rzadko kiedy jest obiektywny. Komentarz jest zazwyczaj prywatną opinią, a ta z założenia jest subiektywna.\nDlaczego ograniczenie czasowe? Żebyś miał szansę poprawić orta, a jednocześnie nie wprowadzał zamieszania. Jak sobie wyobrażasz śledzenie komentarzy, kiedy ktoś Ci zmienia nagle wpis sprzed pół roku?\n#8 2009-04-26 23:35:16\nJa opowiadam się za:\n- skalą ocen 1-10. Moim zdaniem jest najbardziej przejrzysta, a jej powszechność, znajduje się na większości stron, spowoduje, że użytkownicy nie będą musieli się przyzwyczajać do ocen minusowych (skala -5 do 5).\n- ocenianiem napisów wyłącznie przez osoby, które wcześniej dodały stosowny komentarz uzasadniający swój wybór.\nZgadzam się, ale jeśli ktoś będzie Ci chciał wystawić najniższą ocenę? Przynajmniej będziesz wiedział dlaczego ją otrzymałeś. Uniknie to również podrzucaniom przez konkurencję świń w postaci najniższych ocen do bardzo dobrych subów\n- zabronieniem usuwania komentarzy. Ktoś sprowokuje słowną potyczkę, a następnie usunie swoje komentarze. A co z odpowiedziami na jego posty? Pozostaną i będą wprowadzały wyłącznie zamęt. Każdy kto decyduje się wystawić komentarz powinien być świadomy tego, co pisze.\n- edytowaniem do 5 minut po dodaniu komentarza. Każdemu może zdarzyć się literówka, a skrypt powinien umożliwiać jej poprawienie\n- wysyłaniem powiadomień o nowych komentarzach na PW\n- prawdziwym powodem usunięcia komentarza Przecież każdy chciałby wiedzieć dlaczego jego komentarz został usunięty, prawda? ^^\nDodatkowo: powinno zostać zabronione dodawanie przez jednego usera dwóch komentarzy pod sobą. Pozwoli to uniknąć spamu i natręctwa.\n#9 2009-04-26 23:50:11\nrafaelpl to ze ktoś wystawi ocenę 1, i da komentarz niczego niezmienni. Bo jeśli ktoś daje komentarz do złej oceny to albo wali głupoty w stylu bo nie pasuje do mojej wersji albo że głupio tłumaczy i śmierdzi, w takim przypadku za wiele autor się nie dowie na temat tego co ma poprawić. Albo co czasami się zdarza osoba obeznana co da konstruktywną krytykę. Tak przynajmniej tych osłów się zignoruje a ci co naprawdę się znają podadzą powód jeśli faktycznie są słabe.\nJuż nie mówiąc że przybędzie ocen, bo sytuacje są zabawne napisy pobiera 1-10k ludzi, a wystawionych komentarzy jest 10 z tego 5 samego autora O.o\n#10 2009-04-27 00:09:23\nJa się podpisuję pod postem rafaelpl.\nPrzy czym pewnym pośrednim rozwiązaniem ocen byłby brak konieczności wystawiania komentarza dla ocen 4-8 i konieczność wystawiania dla ocen 1-3 oraz 9-10 - tylko, że to znowuż utrudnia kwestie techniczne.\nCo do opcji powiadomień:\nCo tam jeszcze za popularne cuda do komunikacji służą?\n#11 2009-04-27 00:35:27\nSkąd: Poznań (SRS)\nJawny sprzeciw: Envie\nTo raczej nie przejdzie. Z doświadczenia wiem, że zbyt duża ilość osób wystawi w tym momencie ocenę bdb za sam fakt pojawienia się napisów na ANSI. I w ogóle nie ważna będzie nawet treść napisów.\nWystawianie jednej oceny też nie jest za dobrym pomysłem. Bo dajmy na to, że napisy są przeciętne, zawierają trochę błędów. Autor je poprawił i w tym momencie napisy powinny być bdb, to niby czemu nie mogę zmienić swojej oceny jeśli poprawione zostało to, za co wystawiło się przeciętną?\nMożliwość wystawienia tylko jednego komentarza\nJawny sprzeciw: Oin\nAlternatywa: Moderator ma możliwość przesunięcia wpisu do forum.\nPopieram Oina. Pomysł z przenoszeniem dyskusji na forum jest dobry, ale to by trzeba było w panelu pogrzebać Także wszystko po kolei.\n- kasowanie - do momentu, aż komentarz nie zostanie wyświetlony (mój świeży pomysł) sprzeciw: Oin\nZdecydowanie na nie. Straszny bałagan się z tego zrobi. Ludzie często odpowiadają sobie na komentarze i co w sytuacji kiedy jeden zdąży wyedytować komentarz a drugi nie?\nJeśli ktoś coś źle napisał w komentarzu albo chciałby coś zmienić czy też usunąć komentarz to co za problem użyć tej jakże strasznej opcji 'zgłoś mod' i napisać o co chodzi? To o co proszą zostanie zrobione jak tylko któryś mod przeczyta zgłoszenie. Kilka osób tak robi i nie narzeka\nZły pomysł: dlaczego autor napisów nie może 'obronić' swoich napisów? Już prędzej wyłączyć możliwość oceniania swoich napisów. Bardziej logiczne.\nO tak, to by się naprawdę przydało.\nCo do treści orginalnego komentarza to się zgodzę, ale prawdziwy powód? Znaczy, że sobie usuwamy komentarze ot dla zabawy? Większość osób doskonale wie za co ich komentarze poleciały. A ci co nie wiedzą dowiadują się tego na PW.\nPS. Tak Oin wiem, że Tobie usunięto bezpodstawnie komentarz. Wypadek przy pracy. Każdemu się zdarza.\nNie wiem czy zdajesz sobie sprawę, drogi bato3, ile komentarzy dziennie jest usuwanych. To wcale nie zajmuje 10-15 min. Wypisywanie ręcznie, że komentarz nie zgody z tym i tym troszkę bardzo to jeszcze wydłuży. Komentarze są usuwane gdy łamią regulamin, są odpowiedzią na usunięty wcześniej komentarz, bądź też nie zawierają uzasadnienia oceny. A to wszystko jest zaznaczone w regulaminie\n"Chodź, poluj ze mną. Zostaw ból i bądź znowu wolny. Tu każdy czas jest teraźniejszością i wybór należy do ciebie. Wilki nie mają króla."\n#12 2009-04-27 00:42:49\nTo jeszcze dorzucę zanim się zawinę:\nopcja 'cytuj' i możliwość użycia cytowania w komentarzu.\nPrzy usuwaniu komentarzy przez moderatora - lista powodów czyli:\nNiezgodny z pkt. 3.1 regulaminu\nNiezgodny z pkt. 3.2 regulaminu\nNiezgodny z pkt. 3.n regulaminu\nW ten sposób zaoszczędziłoby to moderatorowi konieczności wpisywania ręcznego całego powodu a jedynie zaznaczałby odpowiednie paragrafy.\n#13 2009-04-27 00:50:24\nMam jedno pytanie - po zmianie systemu oceniania co się stanie w ocenami już wystawionymi? Będą dwa paski ocen "stary" i "nowy", czy może wszystko pójdzie w diabły?\nJeżeli zmieniać system ocen to IMO 1-6 będzie okej, 1-10 jest zbyt rozległy.\nOcena bez konieczności wystawiania komenta jest fajnym pomysłem... ale ma niestety parę wad, jedną z podstawowych jest to, że oceny były wystawiane za:\na)sam fakt istnienia napisów\nb)to że zrobiła je konkurencja.\n#14 2009-04-27 01:25:20\nCo do treści oryginalnego komentarza to się zgodzę, ale prawdziwy powód? Znaczy, że sobie usuwamy komentarze ot dla zabawy? Większość osób doskonale wie za co ich komentarze poleciały. A ci co nie wiedzą dowiadują się tego na PW.\n[...] Nie wiem czy zdajesz sobie sprawę, drogi bato3, ile komentarzy dziennie jest usuwanych. To wcale nie zajmuje 10-15 min. Wypisywanie ręcznie, że komentarz nie zgody z tym i tym troszkę bardzo to jeszcze wydłuży.\nJa napisałem może z 10 komentarzy i jeden mi usunęli. Po miesiącu. A, że się tak często loguję, to dowiedziałem się o tym po kolejnym miesiącu.\nJa nie pamiętałem o co chodziło, a co dopiero miałby mod pamiętać...\nA wracając do "ręcznego wpisywania". Jeżeli miałbyś pole wyboru z najczęstszymi powodami + opcję: "cytuj zgłoszenie do moda"?\nByło by to do przełknięcia?\n#15 2009-04-27 10:39:54\nSkala ocen 1-5 - jak w szkole, będzie łatwiej wybrać odpowiednią ocenę.\nEdytowanie komentarza do 15min. - jeśli ktoś zechce poprawić w nim błędy wystarczy. Ewentualnie do czasu, aż pojawi się pod nim następny komentarz.\nMożna wystawić tylko jeden koment. - sprzeciw - autor napisów musi mieć możliwość obrony swojej pracy, a osoba oceniająca, swojej oceny. Gdy zaczyna się flejm, wkracza moderator.\nAutor nie może oceniać swoich napisów - to chyba logiczne, ale jeśli nie dla wszystkich, to popieram.\ndanym napisom można wystawić ocenę tylko raz - ok, ale co w sytuacji, gdy napisy zostaną poprawione? Może opcja, że autor po prostu kasuje ocenę i zaczynamy od nowa? Tylko tu trzeba by zaufać autorowi A może po prostu zgłoszenie do mod o usunięcie samej oceny.\nUzasadnienie usunięcia komentarza - Ariakis podał rozsądne rozwiązanie + automatyczne dodanie treści usuniętego komenta, żeby jego autor wiedział, bo mógł zapomnieć przez "miesiąc"\nZmiana zasad usuwania komentarzy - powinny lecieć za "szybkość i istnienie", nie powinny lecieć za to, że oglądaczowi tak się spodobały, że wystawił bdb i "nie zauważył błędów". Naprawdę nie każdy wyłapie przecinki itp, ale każdy ma możliwość oceny według swojego subiektywnego widzimisię. Zanim mod usunie taki koment, musiałby sam sprawdzić, czy napisy na bdb nie zasługują (tak, nie podoba mi się, że usunięto jedyną ocenę do Kemo, bo napisy na nią zasługiwały:P pozdrowienia dla bodzia i cieślaka;) Oczywiście tego od modów nie można wymagać, bo spędzaliby przed kompem cały dzień. Jeśli inny użytkownik z pozytywną oceną się nie zgadza, wystawia własny koment i ocenę i tyle.\nYep, wiem, że ten ostatni trochę nie na temat, ale co rusz jest to poruszane przy okazji różnych tematów dotyczących Ansi, że może pora wreszcie o tym podyskutować (opcja założenia nowego tematu z udziałem modów komentarzy byłaby pewnie mile widziana)\nOstatnio edytowany przez hikikomori (2009-04-27 10:44:06)\n#16 2009-04-27 10:58:58\nHmm... Panel z powodami usunięcia dla moderacji to niezły pomysł. Użyszkodnik dostawałby wiadomość tworzoną przez automat o treści zależnej od zaznaczonych opcji.\nMoże też możliwość przywrócenia usuniętego komentarza, gdyby został on usunięty bezpodstawnie/niesłusznie/bo mod miał zły dzień? Tak jak to było w moim przypadku. Coś w rodzaju archiwum usuniętych komentarzy z N ostatnich dni. Nie wiem.\nSama ocena mogłaby być powiązana z wersją napisów, a nie samymi napisami. Można wtedy ocenić drugi raz bądź też wycofać starą ocenę i wystawić ją dla poprawionych napisów. Jakoś by to trzeba wtedy sensownie zorganizować. Bo możliwości zmiany i wycofania oceny powinien mieć każdy użytkownik, tak jak na anidb.\n#17 2009-04-27 11:02:48\nSkala ocen - cóż, niezaprzeczalnym faktem jest, że trzeba ją zwiększyć. Skala 1-5 dawała by łatwiejszy wybór, z drugiej strony 1-10 dokładniejszą ocenę. Mnie tylko zastanawia, co zrobić ze starymi ocenami? Usunięcie byłoby chyba najsprawiedliwszym rozwiązaniem (moim zdaniem), tylko zapewnie niewielu chciałoby się na to zgodzić. Z drugiej strony możnaby jakoś dostosować stare oceny do nowego systemu, tylko wtedy trzeba się liczyć z tym, że nie będzie to dokładnie odpowiadać rzeczywistosci, bo na chwilę obecną bardzo dobra ocena, bardzo dobrej nie równa (jednym z powodów takiego stanu rzeczy jest właśnie za mała skala). Ale wracajac do tematu, byłbym raczej za skalą 10 stopniową, ale i pięciostopniową bym nie pogardził (choć to takie minimum wtedy).\nEdytowanie komentarza do 15min. - Całowicie pomysł popieram, jeżeli komuś przez przypadek wcisnął się przycisk wstawienia komentarza, będzie mógł go dokończyć, nie pisząc drugiego, a potem prosząc modów o sklejenie ich w jeden.\nMożna wystawić tylko jeden koment. - i można wtawić tylko jedne napisy, tak? Pomysł moim zdaniem całkowicie chybiony z powodów, które podała tu Hikikomori.\nDanym napisom można wystawić ocenę tylko raz - całkowicie się zgadzam, ocenę można wystawić tylko jeden raz, przy czym edytować można ją dowolną ilość razy .\nOcena bez konieczności wystawienia komentarza - jestem przeciw, ocenę trzeba uzasadnić, choćby krótko. Jeżeli będzie mozliwość wystawiania ocen bez obowiązku uzasadnienia oceny, no to straszny bałagan się tu zrobi i samowolka. Jeżeli wystawiasz ocenę, to musisz wiedzieć za co, a jeżeli jesteś analfabetą, to w ogóle nie powinieneś się za to zabierać.\nOstatnio edytowany przez Nighthanter (2009-04-27 11:16:17)\n#18 2009-04-27 11:05:28\nOcena bez komentarza (czyli po tajniacku) - wolałbym jednak nie. Wystawiający wystawiającemu nierówny i jeśli widzę, że pan XYZ wystawił napisom 2, to myślę "Aha, pewnie nie jest to tłumaczenie mechaniczne i ma pewne odloty, ale raczej nie jest takie złe", a gdyby tę samą ocenę wystawił pan ABC, to "Pewno literówki i zjechana interpunkcja."\nTak więc jeśli nawet bez komentarza, to z listą 'kto i ile' wystawił.\nNo i 1-4; 1-5; w ostateczności 1-6 (dziesiątka to zbyt wiele).\nPowiadomienia na PW, ale do jakiejś osobnej zakładki, bo niektóre napisy dostają po kilkadziesiąt komentów i w skrzynce robi się śmietnik.\n#19 2009-04-27 11:13:22\nTo i ja dorzucę coś od siebie.\n- skala ocen, najodpowiedniejsza byłaby szkolna, czyli 1-6\n- ocena bez konieczności wystawienia komentarza, zdecydowanie nie, powstałby niezły bajzel, bo załóżmy, że wpadnie sobie ktoś po ciężkim dniu w szkole/pracy i zacznie sypać na prawo i lewo 1 bądź, co gorsza, 6 , chyba że byłoby gdzieś widać, kto wystawił jaką ocenę\n- opcjonalne powiadomienia o nowych komentarzach, tu jestem za wysyłaniem powiadomień na PW\n- podstawowy bb-code: b/u/i, jak najbardziej za\n- edycja komentarzy, tutaj, imo, najlepszym rozwiązaniem przy edycji jest do max 15 min\nKasowanie - do momentu, aż komentarz nie zostanie wyświetlony - nie rozumiem, przecież jak dajesz "dodaj komentarz", to pojawia się on od razu, a nie po jakimś czasie. Poza tym jestem przeciw usuwaniu komentarzy przez użytkowników.\nOstatnio edytowany przez Asan (2009-04-27 12:24:32)\n#20 2009-04-27 11:21:51\nJak najbardziej za ^^ W obecnej sytuacji nie da się ocenić sprawiedliwie napisów Skala od 1-3 musi się zmienić! Domagamy się swoich praw!


Detaliści i dystrybutorzy dla wszystkich krajów poszukiwali! Licencja handlowa lub numer VAT nie jest wymagana. Począwszy od 500€ rocznego zapotrzebowania można kupić po cenach dealerów.\nPostępuj dokładnie zgodnie z poniższymi wskazówkami!\nJeśli nie posiadasz jeszcze konta, prosimy o zarejestrowanie się w zakładce "Zaloguj się", w prawym górnym rogu naszej strony głównej.\n2. Adres faktury i adres dostawy\nProszę wpisz adres rozliczeniowy i adres wysyłki swojej firmy na koncie klienta.\n3. Nr VAT (tylko UE)\nW adresie dostawy podaj swój numer identyfikacyjny VAT (jeśli jest dostępny).\nProsimy o wysłanie nam wiadomości e-mail za pośrednictwem naszego formularza kontaktowego. Poproś o aktywację jako sprzedawca i wprowadź adres e-mail swojego konta klienta.\nNastępnie zamienimy Twoje nowe lub istniejące konto na konto handlowe. Otrzymasz również hasło do otwarcia cennika PDF. Bez wypełnienia kroku 1-4 nie następuje aktywacja!\n6. Cennik cennika dla sprzedawców\nNa tej stronie zawsze możesz pobrać aktualny cennik dealerów\nPobierz cennik dealera\nPobierz plik PDF i otwórz go za pomocą programu Adobe Acrobat Reader. Hasło do cennika zostało wysłane do Państwa e-mailem po aktywacji konta dealera.\n7. Zamówienia dla dealerów\nProszę zalogować się najpierw w prawym górnym rogu naszej strony głównej pod punktem menu "Zaloguj się". Następnie przejdź na stronę startową, a zobaczysz ceny detalistów i bonusy.\n8. Ulotka i materiały promocyjne\nTylko jeśli jesteś zalogowany jako sprzedawca, możesz zobaczyć i zamówić kolejne artykuły. Wielojęzyczne ulotki naszych produktów są bezpłatne.\nPobierz plik ZIP, aby uzyskać najnowsze obrazy dla Twojego sklepu.\n9. Promocja dla dealerów\nJako sprzedawca detaliczny otrzymasz nasz biuletyn informacyjny dla dealerów oferujących specjalne oferty.\nAktualne wytyczne dotyczące zwrotów i wymiany można zawsze pobrać na tej stronie.\nPobierz politykę zwrotów\nPobierz plik PDF i otwórz go za pomocą programu Adobe Acrobat Reader.


Clash, czyli nie bójmy się kontrastów\nponad rok temu 26.04.2021, ~ Administrator\nMagnolia, flaming i ciemna, głęboka zieleń? Dlaczego nie! Styl „clash” zakłada, że nie ma zbyt odważnych zestawień. Źródło: Tikkurila\nTrudno powiedzieć, kiedy dokładnie powstał „clash” i kto po raz pierwszy wpadł na pomysł, aby połączyć ze sobą skrajnie przeciwstawne, niedopasowane odcienie. Ważne, że styl ten coraz bardziej zyskuje na popularności, stając się synonimem oryginalności i odwagi w wyrażaniu własnych przekonań. Zgodnie z tą koncepcją wpajane nam przez lata założenie, że nie powinno się łączyć barw jasnych i ciemnych, matowych i błyszczących oraz ciepłych i zimnych przestaje mieć rację bytu. Liczy się to, aby tworzyć inspirujące, nowe zestawienia kolorystyczne – aby dosłownie bawić się kolorem.\nJak podkreślają zwolennicy tego stylu, przeciwieństwa w wystroju wnętrz mają to do siebie, że najpierw przeszkadzają i drażnią oko, aby za chwilę zacząć intrygować i wzbudzać zachwyt. Tak jest np. z delikatnym kolorem magnolii i wyrazistym, czerwonym koralem, „flamingowym” różem i soczystym błękitem ary czy głęboką zielenią skał i delikatnym kolorem lila. Pozornie nie ma w nich nic harmonijnego – dopóki nie zestawi się ich ze sobą w nietuzinkowy sposób, np. malując nimi ściany i krzesła.\n„Clash” to jednak nie tylko kolory, ale także fasony i style mebli i dodatków. Nic nie tworzy bowiem tak silnego kontrastu jak meble całkowicie niedopasowane do wnętrza czy dodatki z dzianin reprezentujących najróżniejsze style. Bawmy się nimi: dobierajmy przeciwstawne kolory poduszek, postawmy na ekstrawaganckie wykończenia i stwórzmy swój własny, unikalny styl, który tylko pozornie wydaje się chaotyczną zbieraniną niedopasowanych elementów.\nTagi: clash, kontrast, przeciwieństwa, kolory jasne i ciemne, kolory błyszczące i matowe, kolory zimne i ciepłe, zabawa kolorem\nKontrasty w wystroju wnętrz zwykle tylko przez chwilę budzą zdziwienie i przeszkadzają, a po chwili zaczynają zachwycać odbiorców. Źródło: Tikkurila


krole.pl » Znakowanie królików » Tatuaże królików\nHodowla królików wymaga ogromnej cierpliwości i odpowiedniej opieki o stan zdrowia naszych podopiecznych. Hodowca powinien dbać o odpowiednie pomieszczenia w których przebywają króliki, o ich dietę oraz pielęgnację. Oprócz tego bardzo ważne jest odpowiednie oznaczenie królików które wykonuje się poprzez trwały tatuaż wykonywany na lewym i prawych uchu zwierzęcia.\nZnakowanie królików jest bardzo ważne, powinno się ono odbywać w każdej hodowli. Przede wszystkim ułatwia identyfikowanie królików hodowlanych w całym kraju. Dzięki temu można bardzo precyzyjnie śledzić rodowód królików. Im dany rodowód sięga dalej tym lepiej, ale już trzy pokolenia wystarczą tzn. rodzice, dziadkowie oraz pradziadkowie. W dokumentacji z rodowodem królików powinny być następujące informacje:\nliczebność w danym miocie\nocena pokroju królika (licencja)\ninformacje na temat wyróżnień na wystawach\nWśród wyżej wymienionych informacji najważniejszą jest ta o numerze królika, ponieważ jest to bardzo istotna informacja podczas kojarzenia zwierząt. Dlatego tatuaż powinien być wykonany bardzo dokładnie, musi być czytelny oraz trwały.\nKrólik powinien mieć wykonany tatuaż w hodowli w której się urodził. Tatuaż wykonywany musi być za pomocą specjalistycznych kleszczy (tzw. tatuownica zaciskowa) z wkładami metalowymi składającymi się z różnorodnych liter i cyfr które są ułożone ze stalowych igieł.\nPrzed każdym tatuażem musimy przygotować tatuownicę. Ułożyć należy odpowiedni układ znaków. Następną czynnością jaką wykonujemy to przygotowanie zwierzęcia. Musimy królikowi przemyć ucho wacikiem nasączonym denaturatem, następnie ucho przykładamy do płaskiej części tatuownicy i mocno pewnym ruchem zaciskamy. Znakowanie jest trwałe nie da się tego zmyć w żaden sposób. Hodowca posiadający indywidualny numer stada podstawowego który nadawany jest przez KZHK prowadzi znakowanie królików samodzielnie.\nKrólik powinien mieć dwa tatuaże na prawym oraz na lewych uchu. Oznacza się tatuażem króliki rasowe, których rodzice także posiadają udokumentowane pochodzenie oraz ocenę fenotypu wystawiona przez sędziego rzeczoznawcę.\nTatuaż na lewym uchu królika\nNa lewym uchu powinien znajdować się numer złożony z liter i cyfr liczący do czterech znaków, nadany przez Zarząd KZHK lub inną upoważniona osobę (np. informacje na temat województwa z którego królik pochodzi - oznaczany w dany sposób) Białystok - A\nKoszalin - C\nOpole - F\nOlsztyn - O\nKatowice - S\nSzczecin - N\nZielona góra - Z\nWrocław - T\nWarszawa - W\nNa lewym uchu powinny być także informacje odnoście numeru rejestracyjnego fermy z jakiej królik pochodzi (numer ten nadawany jest przez odpowiednie organy).\nNa prawym uchu znajdować się muszą informację na temat urodzenia królika, czyli dzień oraz rok (dwie pierwsze oznaczają miesiąc narodzin królika, następna liczba oznacza ostatnią cyfrę roku urodzenia królika, a ostatnia liczba informuje o kolejnym numerze zwierzęcia w hodowli). Istnieją dwa sposoby oznaczenia daty urodzenia królika.\nMiesiąc urodzenia królika podawany jest w liczbach arabskich tzn.\nA rok podawany jest w literach, na każdy rok inna (A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, W, Z) np. do roku 1964 była przypisana litera P.\nTatuaż na prawym uchu królika\nRok urodzenia także podawany jest w cyfrach arabskich. Przykład numeracji: 5818 5- miesiąc urodzenia maj 8 - rok urodzenia 2008 18- kolejny numer w stadzie (samica) - kolejny numer w hodowli nadawany jest kolejno przez hodowcę, cyfra parzysta oznacza samicę, a nieparzysta samca.\nKod który znajduje się na uszach królika jest przypisany tylko jednemu zwierzęciu nie może się powtórzyć u innego rasowego osobnika w okresie do 5 lat.\nKażdy hodowca posiadający rasowe króliki (wystawiane na pokazach) powinien prowadzić dokumentację hodowlaną\ndokumentację na temat kart klatkowych królików pochodzących ze stada podstawowego lub należących do młodzieży\ndokumentację na temat kart hodowlanych dla królików ze stada podstawowego\njak każde zwierzę króliki powinny być pod opieką weterynaryjną, dlatego wszystkie informacje o leczeniu i szczepionkach także powinny być udokumentowane\ninformacje o urodzeniu królika powinny być wypełniane bardzo czytelnie na specjalnych kartach które obowiązują w KZHK, bardzo ważne jest o podczas sprzedawania królików i szykowania ich do rozrodu, jeśli karta będzie wypełniona nieodpowiednio rozród będzie nieważny dla KZHK\nhodowca powinien tatuować zwierzęta w sposób czytelny, trwały i bardzo dokładny\nOsoby kontrolujące hodowlę królików powinny mieć zapewniony zawsze wgląd do danej dokumentacji. Kiedy zostanie odkryty jakiś błąd lub fakt że hodowca nie wywiązuje się z panujących zasad, może on zostać ukarany wpisem do rejestru deklaracji publicznych a w najgorszym wypadku zostanie on usunięty ze związku hodowców. Wszystkie najważniejsze informacje potrzebne do wydania karty rozrodu wysyłamy w kopertach do odpowiednich organów ze znaczkiem i adresem zwrotnym. Nie ma żadnych opłat związanych z opieczętowaniem i sprawdzeniem danych kart rozrodu królików.\nKsięgowość hodowlana królików »\nAutor: ~Gabaryty (2016-12-27 11:28:50) [odpowiedzi: 0]\nDziękuję za informacje o królikach


jan Wrona - Forum Audio.com.pl\ntemat dodał jan Wrona w Kino Domowe\njan Wrona zmienił swoje zdjęcie 9 października 2020\ntopic odpisał jan Wrona na jan Wrona w Kino Domowe\nto jakie rozwiązanie byłoby optymalne do muzyki i filmów? czy muszą to być 2 oddzielne urządzenia? czy mogą być podłączone do tego samego NASa? czy możecie podać przykłady odtwarzaczy filmów? czy do muzyki przydałby się jakiś DAC czy ten z yamahy wystarczy?\nAa nie ma takiego NASa żeby móc odtwarzać filmy bez kompa tylko prosto z NASa i który nadawałby się również do muzyki? Czy chromecast może być dobrym rozwiązaniem? Do tego fergusona trzeba podłączyć dysk z filmami? widzę że ma sterowanie pilotem Akurat do filmów to może być takie sterowanie że będę coś widział na ekranie projektora ale z muzyką to już gorzej bo nie chce za każdym razem odpalać projektora żeby posłuchać muzyki Czy między maliną a yamahą 685 powinien być jakiś DAC np Dacmagic100 albo WXAD-10?\nWitam Posiadam Yamahę 685 i Monitor Audio bronze 6 Póki co puszczam Flaki z laptopa podłączonego przez HDMI Natomiast chciałbym stworzyć sobie jakieś lepsze rozwiązanie aby odtwarzać muzykę i filmy. Chciałbym tym wszystkim wygodnie sterować (np ze smartfona) Czytałem o malinie ale zastanawiam się również nad dyskiem sieciowym NAS W zależności od rozwiązania być może potrzeba będzie zakupić jakiś DAC Proszę o poradę i propozycje ciekawego rozwiązania aby ułatwić sobie życie i poprawić jakość pozdrawiam Artur\nW końcu zamówiłem Yamahę 685, Monitor Bronze 6, 1 i central oraz SVS SB12 Zobaczymy jak to będzie grać. Póki co bardzo dziękuję za porady i sugestie\na tak na serio to właśnie dlaczego Yamaha nie? czy warto rozważyć Marantza 5013?\nEkran elektryczny do Acer H6510BD do 3500 zł\nWitam Po przeprowadzce urządzam się i planuję zakup ekranu. Ze starego mieszkania zabrałem projektor Acer H6510BD który w przyszłości będę kiedyś zmieniał. Kanapa jest ok 4,5 metra od ekranu. Myślałem o ekranie ok 133-138 cali Czy macie jakieś ciekawe propozycje ekranów elektrycznych w rozsądnych kwotach (do 3500zł)? pozdrawiam\nWitam szanowne grono! Po przeczytaniu wielu postów mam chyba większy mętlik w głowie niż wcześniej Bardzo proszę o pomoc w doborze sprzętu do sporego salonu (ok 40m2) W poprzednim mieszkaniu miałem kupiony 10 lat temu zestaw Onkyo 7.1 THX który tam zostawiłem. Zabrałem za to projektor Acer H6510BD Chciałbym złożyć ciekawy zestaw do filmów (50% i muzyki (50%). Mam na to przeznaczone ok 8000 zł. Czytałem wiele dobrego o Yamaha 685 i Denon 686 Natomiast odnośnie głośników to rozważam: Heco Aurora 700 Monitor Audio Bronze 6 POLK AUDIO SIGNATURE S55E W przyszłości ewentualnie mogę kupić dodatkowy wzmacniacz do muzyki chociaż nie jestem audiofilem i mam nadzieję że mi wystarczy taka jakość dźwięku. Bardzo proszę o porady. Pozdrawiam


Cykl literacki Rizzoli/Isles - BookHunter.pl\nKsiążki w cyklu literackim Rizzoli/Isles\nSerią publikowanych w odstępach rocznych powieści Tess Gerritsen zapewniła sobie pozycję autora nr 1 na rynku thrillerów medycznych – przed Robinem Cookiem, uznawanym za mistrza gatunku. Wielkim fanem pisarki jest Stephen King, który stwierdził w wywiadzie prasowym: W moim domu czytamy każdą jej książkę. Głównymi bohaterkami są policjantka Jane Rizzoli i patolog sądowy Maura Isles, co ciekawe ta druga bohaterka nie pojawia się w ogóle w pierwszym tomie, w drugim jest zaledwie wspomniana, dopiero w „Grzeszniku”, trzecim z kolei, jej postać zostaje wyraźniej zarysowana. Trudno o dwie bardziej różne bohaterki, Jane ma dużą rodzinę, jest porywcza i reaguje bardzo emocjonalnie, natomiast Maura, nazywana „Królowa Zmarłych” jest bardzo powściągliwa i zamknięta, straciła swoich adopcyjnych rodziców, a więcej na temat tajemnic jej pochodzenia można znaleźć w tomie „Sobowtór”. Kobiety mają też bardzo odmienne życie uczuciowe, Jane ma raczej ustatkowane życie rodzinne, natomiast Maura wikła się w skomplikowane relacje. Życie prywatne Jane i Maury, oraz osób z ich otoczenia stanowi interesujące tło do makabrycznych zbrodni, których chęć wyjaśnienia, walka o prawdę i zadośćuczynienie ofiarom stanowią podwaliny przyjaźni obu kobiet.\nŹródło opisu: http://www.coprzeczytac.pl/thrillery-medyczne-gerritsen-cook-palmer-mcclure/ https://pomiedzystronami.wordpress.com/2013/09/14/tess-gerritsen-seria-jane-rizzoli-i-maura-isles/\nUmrzeć po raz drugi (2014) | tom 11\nZwierzęce trofea zdobiące ściany domu na bostońskich przedmieściach stały się świadkami krwawego widowiska… Właściciel, myśliwy i preparator zwierzęcych zwłok, Leon...\nmedycyna sądowathriller medycznyzwłoki


Kominki gazowe | Serwis usługowy\nUsługi 25 maja 2017 No Comment\nW dzisiejszych czasach kominki gazowe cieszą się rosnącą popularnością. Ciężko wyobrazić sobie nowoczesne wnętrze bez tego elementu. Kominek może służyć do rozprowadzania ciepła, ogrzewania całego domu, lub tylko dekorowaniu pomieszczenia.\nWszystko zależy od Twoich preferencji i indywidualnych wymagań. Ceny kominków gazowych zaczynają się od około 15 tysięcy złotych. Jest to rozwiązanie droższe niż w przypadku kominków elektrycznych, jednak kominek gazowy to inwestycja na lata.\nTen rodzaj kominka posiada wiele zalet\nPrzede wszystkim kominek gazowy zapewnia komfortowe użytkowanie. Nie musisz pamiętać o dokładaniu opału, a także nie marnujesz miejsca na przechowywanie drewna lub paliwa kominkowego. Kominek nie wymaga specjalnych czynności konserwujących oraz pracochłonnego czyszczenia paleniska. Ogień włączany jest za pośrednictwem pilota, więc nie wymaga to włożenia wysiłku, a także jest całkowicie bezproblemowe. Niewątpliwym plusem jest możliwość zaprogramowania kominka, tak aby automatycznie wyłączył się lub włączył. Wielkość płomieni również regulowana jest przez nas, nie musisz więc się o to obawiać. Jeśli podłączysz kominek gazowy do przewodu powietrzno-spalinowego, to unikniesz konieczności podłączania go do komina. Przewód powietrzno-spalinowy odprowadza dym poza budynek. Podczas tego procesu następuje pobór świeżego powietrza (potrzebnego do spalania) w komorze spalania. Za pomocą kominka gazowego możesz ogrzać całą powierzchnię swojego domu. Eksploatacja tego typu kominka nie zagraża zdrowiu ani życiu. Nowoczesna technologia sprawia, że urządzenia i instalacje są kompleksowo zabezpieczone.\nNie musisz obawiać się wybuchu lub zatrucia\nPamiętaj, że pomieszczenie w którym ma znaleźć się kominek gazowy nie może być zbyt małe. Za mała przestrzeń znacząco zmniejsza poziom bezpieczeństwa. Minimalna wielkość pomieszczenia musi wynosić 8m3. Kominek gazowy co jakiś czas musi zostać poddany specjalistycznej kontroli oraz serwisowi. Kominki gazowe nie są najtańsze w użytkowaniu, jednak klimat i wygoda są warte inwestycji.


Luksusowy apartament na sprzedaż w Szczecinie (zachodniopomorskie). Ekskluzywny apartament do sprzedaży w niezwykle atrakcyjnej cenie 549 tys. zł (5 490 zł/m2). Luksusowy apartament na sprzedaż znajduje się w estetycznym budynku z 2007 roku o jednej kondygnacji. Rynek wtórny. Ekskluzywny apartament do sprzedaży olśniewa komfortową powierzchnią 100 m2, na której zaaranżowano trzy pokoje. Trzecie piętro. Luksusowy apartament na sprzedaż nadaje się do zamieszkania przez nowych właścicieli. Korzystna ekspozycja okien na wschód – zachód i najlepszej klasy materiały wykończeniowe zamykają długą listę jego zalet. Ekskluzywny apartament do sprzedaży adresowany do najbardziej wymagających klientów, którzy nie uznają żadnych kompromisów, jeśli chodzi o jakość i wysoki standard życia.\nLuksusowy apartament do sprzedaży wyłącznie za pośrednictwem agentów i brokerów WGN. Ekskluzywny apartament do sprzedaży znajduje się na terenie malowniczego i urokliwego osiedla z wieloma miejscami parkingowymi oraz rozwiniętą infrastrukturą (szkoły, przedszkola, sklepy). Wnętrze ekskluzywnego apartamentu do sprzedaży tworzą następujące pomieszczenia i pokoje: 2 sypialnie + kuchnia + łazienka + balkon + pokój dzienny + jadalnia + przedpokój. Warto zaznaczyć, że do luksusowego apartamentu do sprzedaży przynależy praktyczna komórka lokatorska. Ekskluzywny apartament do sprzedaży ekonomiczny w eksploatacji. Duże wrażenie robi w jego wnętrzu zaaranżowane zgodnie z najnowszymi trendami oświetlenie.\nInformacje dotyczące luksusowego apartamentu na sprzedaż zostały sporządzone na podstawie oświadczeń i nie są ofertą w rozumieniu przepisów prawa, mają charakter wyłącznie informacyjny i mogą podlegać aktualizacji, zalecamy ich osobistą weryfikację. Wszystkie teksty, rysunki, zdjęcia ekskluzywnego apartamentu do sprzedaży, a także wszystkie inne informacje opublikowane na niniejszych stronach podlegają prawom autorskim. Wszelkie kopiowanie, dystrybucja, elektroniczne przetwarzanie oraz przesyłanie zawartości bez zezwolenia zabronione. Wszelkie prawa zastrzeżone. (105-11820)\nPoprzedni wpisRezydencja do sprzedaży Ostrów WielkopolskiNastępny wpisRezydencja do sprzedaży Bolesławiec


Szukamy Wiosny u Misjonarzy Świętej Rodziny… | Włóczykije\nZawsze wiosną i zawsze jesienią pokonujemy ten dystans 14 km. bez względu na pogodę i – mimo dobrej znajomości tego pięknego, malowniczo wkomponowanego w zakole Warty klasztoru – za każdym pobytem odkrywamy coś nowego. Do Bąblina szliśmy w deszczu (momentami dosyć ulewnym ale cieplutkim i prawdziwie wiosennym) a drogę powrotną wskazywało nam słońce. Od jesieni odwiedzane przez nas miejsca w otaczającym klasztor parku zmieniły się bardzo. Zachwyciła nas pięknie odrestaurowana Droga Krzyżowa pomysłowo wkomponowana w aleję parkową i przyklasztorny cmentarz Braci i Księży związanych losem z tym miejscem…\nA wszędzie czysto, pachnąco i kwitnąco. To należy zobaczyć!!!\nBablin, Klasztor, Warta\nRenia 4 kwietnia 2011 at 16:29 Reply\nNIEZAPOMNIANY SMAK GOTOWANYCH JAJEK I BEZÓW, NAJLEPSZA KAWA POD SŁOŃCEM I NAJLEPSZE TOWARZYSTWO JAKIE MOŻNA ZNALEŚĆ. DO ZOBACZENIA NA NASTĘPNEJ TRASIE.\nKaJa 5 kwietnia 2011 at 15:20 Reply\nkocham tradycje! I właśnie taką jest odwiedzanie tego miejsca…A nasze spotkania sa jedynymi w swoim rodzaju!\njureksen 5 kwietnia 2011 at 17:47 Reply\nPo każdym spacerze w tak doborowym i roześmianym towarzystwie czekam na następny spacer. Mimo ,że często padał deszcz było bardzo słonecznie i pogodnie. Są to niezapomniane chwile spędzone na łonie natury przy malym wysiłku który jest już coraz bardziej potrzebny.\nWszystkim uczestnkom , szczególnie Kasi organizatorce tych już wspomnien, z życzeniami dalszych rozbudzonych nadziei na następne spacery i spotkania, wielkie dzięki. ‚Pozdrawiam wszystkich „włóczykijów „\nKaJa 5 kwietnia 2011 at 19:06 Reply\njuż tęsknię za Wami!\nKaJa 5 kwietnia 2011 at 19:10 Reply\na w sobotę Msza św. w Rożnowicach. Okazja i data wyjatkowa bo:\n– Miesiąc Pamięci Narodowej\n– i przeddzień tragaeii w Smoleńsku…\nBardzo czekamy na to wydarzenie i spotkanie z księdzem Rysiem naszym wiernym (od początku) fanem i autorem wyjątkowych przeżyć w tym miejscu…