Po dość spektakularnym zwolnieniu z pracy, Borys przypadkowo spotyka swoją byłą dziewczynę, Anetę. Minęło już wiele lat, odkąd ostatnio się widzieli, ale coś, jakby wspomnienie dawnej relacji, sprawia, że Nieta najpierw zaprasza Borysa do mieszkania, a następnie prosi go, by towarzyszył jej podczas pogrzebu ojca. Jako że mężczyzna nie ma aktualnie żadnych perspektyw na życie, zgadza się, nie mając pojęcia, że ta osobliwa przejażdżka stanie się przede wszystkim podróżą do przeszłości i w głąb ludzkiej psychiki.\nTytuł: „Teoria opanowywania trwogi”\nNie będę kłamać: do sięgnięcia po tę książkę skłonił mnie oczywiście fakt, że napisał ją Tomasz Organek. Ponieważ lubię tworzoną przez niego muzykę, byłam bardzo ciekawa, czy to rzeczywiście taki człowiek-orkiestra, co to i dobrze zaśpiewa, i stworzy porządną powieść. Co prawda nie przepadam za fenomenem, jakim od kilku lat jest masowe wydawanie książek przez osoby znane z zupełnie innych dziedzin, ale przecież kto powiedział, że można być dobrym tylko w jednym? Poza tym zakorzeniło się we mnie przekonanie, że Organek ma wiele do powiedzenia, nie tylko poprzez muzykę, więc może rzeczywiście literatura jest odpowiednim rozwiązaniem. Po przeczytaniu nie jestem tego w stu procentach pewna, jednak nie mówię „nie”.\n„Teoria opanowywania trwogi” to przede wszystkim powieść bardzo nierówna. Ma sporo mocnych, uderzających fragmentów, po których niestety następują zdecydowanie słabsze, gdzie uwaga czytelnika się rozprasza i trudno zebrać ją z powrotem do kupy. Ogólnie nie jest to książka pochłaniająca od pierwszych stron, można wręcz powiedzieć, że na początku trzeba zacisnąć zęby i jakoś przebrnąć, zanim coś faktycznie „zaskoczy”. Przez jakieś 80-90 stron miałam właściwie wrażenie, że akcja stoi w miejscu – albo raczej, jakby w ogóle jej nie było. Na szczęście z czasem wydarzenia ruszają do przodu i narracja ostatecznie zaciekawia, co utrzymuje się z przerwami do samego końca.\nMyślę, że głównym problemem jest tutaj specyficzny styl. Skojarzył mi się on nieco ze „Ślepnąc od świateł” Żulczyka, tyle że Żulczyk pisze zdecydowanie bardziej płynnie i obrazowo. Organek lubuje się w licznych, naprawdę licznych dygresjach; sposób rozumowania głównego bohatera wędruje czasem w tak dalekie od właściwej fabuły rejony, że można niemalże zapomnieć, co się właściwie dzieje z Borysem i Anetą. Nie oczekiwałabym zatem tutaj porywającej, pełnej zwrotów akcji, bo gdyby tak zabrać te wszystkie przemyślenia i zostawić jedynie „goły” ciąg wydarzeń, to niewiele by tego zostało. Te refleksje są też czasem abstrakcyjne, niemal absurdalne, naszpikowane dość niecodzienną metaforyką czy porównaniami. Przyszło mi nawet do głowy, że może Organek powinien spróbować swoich sił w poezji (jeśli już tego nie zrobił), bo nawet teraz dałoby się z „Teorii...” wyciągnąć spore fragmenty, które odpowiednio podzielone na strofy i wersy, stworzyłyby naprawdę przyzwoite, intrygujące wiersze.\nNiemniej, nawet jeśli ta dygresyjność bywa męcząca, ze stylu wciąż wyziera ogromna błyskotliwość autora i jego poczucie humoru (czasem wyjątkowo czarne, ale jednak). Ponadto nie mam wątpliwości, że Organek jest bardzo oczytanym człowiekiem, który w swoim literackim debiucie świetnie operuje najróżniejszymi nawiązaniami. Niektóre są oczywiste, właściwie zostawione na wierzchu, inne trzeba wypatrzeć. Mnie osobiście przekonywały te wszystkie odniesienia, ponieważ zazwyczaj pojawiały się w idealnych momentach i znakomicie puentowały historię.\nPoprzez postacie Borysa i Anety, autor dokonuje poniekąd diagnozy współczesnego człowieka, ocenia jego słabości, próbuje przewartościować to, co już znane i wydawałoby się pewne. Nie ma co ukrywać, to nie jest zbyt optymistyczna powieść. Wiele z tego, co przydarza się bohaterom, nie należy do najprzyjemniejszych, a przede wszystkim ich relacja jest bardzo skomplikowana, żeby nie powiedzieć dziwna. Organek całkiem nieźle uchwycił tę niezręczność między nimi, ten dystans, a jednocześnie zdumiewające poczucie bliskości i więź. Co prawda muszę się tutaj przyczepić do dialogów, bo to w nich czasem uderzała nienaturalność języka; nie jestem przekonana, czy prawdziwi ludzie rzeczywiście rozmawiają ze sobą w ten sposób. Ogólnie styl pisania autora miejscami jest zbyt „napuszony”, na siłę filozoficzny – a zupełnie nie było takiej potrzeby. Narrator dość trafnie punktuje niektóre rzeczy i naprawdę nie potrzeba tu było sztucznej podniosłości czy dramatyzmu, by to uwypuklić.\nDo tego stylu można się przyzwyczaić, i moim zdaniem warto to zrobić, bo to, co dzieje się w książce później, robi wrażenie. Od momentu, kiedy bohaterowie przyjeżdżają wreszcie do domu Anety, obraz rodziny tej kobiety, jej dzieciństwa, relacji z rodzicami był czymś, co mocno uderzyło w moją wrażliwość. Było w tym coś przejmująco smutnego i na szczęście w tym przypadku narrator – przemawiający z perspektywy Borysa – raczej powstrzymywał się od nadmuchanych od środków stylistycznych komentarzy. To zresztą nie wymagało dodatkowych uwag. A skoro już o narracji mowa, jest taki jeden moment, gdy przechodzi ona z pierwszoosobową we wszystkowiedzącą. Nie do końca spodobało mi się to zagranie; wiadomym było, że autorowi zależało na pokazaniu sceny, w której Borys nie uczestniczył, ale uważam, że dało się to poprowadzić inaczej i tym samym uniknąć zupełnie niespodziewanej zmiany narratora.\nChoć może nie powinno tłumaczyć się mankamentów książki argumentem „to był pierwszy raz”, sądzę, że jak na debiut, to Tomaszowi Organkowi poszło całkiem nieźle. Jeśli autor wyciągnie lekcję z krytyki, to może jeszcze zawojować rynek wydawniczy. Na pewno dostrzegam tutaj spory potencjał literacki i przy odrobinie pracy można z tego coś wyrzeźbić. Byleby w bardziej przystępnym dla czytelnika, mniej górnolotnym stylu.\nPrzygotujcie się na jeden z najdłuższych wpisów w historii tego bloga – o ile nie najdłuższy. Ze zgrabnego, zwięzłego podsumowania produkcji obejrzanych w danym miesiącu wyszło mi coś porównywalnego do zapisanej przez małego Mozarta rolki papieru toaletowego ze starej reklamy Foxy (porównywalnego długością, nie jakością). W przyszłości będę pewnie testowała różne kompozycje tej serii; być może będziemy dzielić sobie tekst na buble i na tytuły, które polecam. Albo po prostu zdołam opanować słowotok i będę pisać krócej.\nTymczasem zapraszam na rozpiskę tego, co obejrzałam w maju.\n„The Act”, sezon pierwszy (Hulu)\nPlatforma Hulu prawdopodobnie planuje zrobić z „The Act” antologię, w której każdy sezon opowiadałby o innej, autentycznej sprawie kryminalnej. Pierwsza seria skupiła się na zabójstwie Dee Dee Blanchard, którego dokonała... jej własna córka, na spółkę z chłopakiem. Nikt nie mógł uwierzyć, że Gypsy Rose, dotąd uważana za niepełnosprawną i fizycznie, i umysłowo, mogła zrobić coś tak okrutnego. Tymczasem wyszło na jaw, że dziewczyna całe życie była oszukiwana przez matkę, która wmawiała jej nieskończoną liczbę chorób, zmuszała do korzystania z wózka inwalidzkiego i kłamała na temat jej wieku. Gypsy z czasem zorientowała się, że kochająca mama tak naprawdę trzyma ją w klatce, dlatego postanowiła się uwolnić.\n„The Act” to dla mnie jedno z najlepszych odkryć tego roku i jestem przekonana, że w styczniu, kiedy będę robiła serialowe podsumowanie, podtrzymam tę opinię. Nieco słyszałam o Gypsy Rose, zanim zabrałam się za oglądanie, ale dopiero ta produkcja sprawiła, że bardziej zagłębiłam się w temat. Rzeczywistość jest naprawdę przerażająca i muszę powiedzieć, że ta historia do teraz nie mieści mi się w głowie – a serial doskonale wykorzystuje potencjał tkwiący w tak szokującej, niemal nieprawdopodobnej opowieści, nie starając się przy tym koloryzować. Twórcy idealnie balansują na granicy napięcia i grozy, dzięki czemu nawet wtedy, gdy w danym odcinku pozornie nic się nie dzieje, widz siedzi jak na rozżarzonych węglach, obawiając się, co będzie dalej. Naprawdę niewiele jest seriali, które napinają nerwy widza do granic możliwości w tak powolny, prawie niegroźny sposób. Realizacyjnie „The Act” jest na najwyższym poziomie – oczywiście, mimo bazowania na prawdziwej historii, część rzeczy zmieniono, jednak dbałość o każdy szczegół chociażby w scenografii nie budzi żadnych zastrzeżeń. Nic z tego nie miałoby oczywiście miejsca, gdyby nie genialna obsada. Patricia Arquette w roli Dee Dee oraz niesamowita Joey King jako Gypsy Rose odwalają taką robotę, że już teraz posłałabym w ich stronę wszystkie nagrody świata. Nie ustępuje im zresztą Calum Worthy, wcielający się w Nicholasa Godejohna, chłopaka, który odegrał kluczową rolę w morderstwie. Nie wiem, czy jeśli faktycznie powstaną dalsze sezony „The Act”, to twórcom uda się przebić pierwszą serię, ale jestem dobrej myśli; antologia true crime o takim rozmachu to coś, czego potrzebowałam.\n„Dead to Me” / „Już nie żyjesz”, sezon pierwszy (Netflix)\nPowiem szczerze: nie napalałam się jakoś szczególnie na ten serial. Umieściłam go na liście „do obejrzenia” ze względu na obsadę (m.in. Christina Applegate, Linda Cardellini, James Marsden) i długość odcinków, które mieszczą się w 30 minutach. Niespodziewanie trafiłam na angażującą, dopracowaną produkcję, którą połknęłam w błyskawicznym tempie.\nJen i Judy poznają się na grupie wsparcia dla osób pogrążonych w żałobie. Mąż tej pierwszej zmarł po tym, jak został potrącony przez samochód, zaś kierowca uciekł z miejsca wypadku. Kobiety zaprzyjaźniają się, a ich relacja rozwija się w błyskawicznym tempie – Jen tak bardzo potrzebuje teraz wsparcia, że zaprasza przyjaciółkę pod swój dach. Problem w tym, że Judy skrywa pewną tajemnicę, która coraz bardziej ciąży jej na sercu.\n„Dead to Me” stoi przede wszystkim duetem dwóch głównych aktorek: Christina Applegate i Linda Cardellini kradną całe show. Są niesamowicie autentyczne, przekonujące i naturalne, co sprawia, że przyjaźń Jen i Judy urzeka od samego początku, a ich wspólne sceny to mieszanka humoru, troski, ale też stresu i zdenerwowania. Ogólnie w serialu nie brakuje elementów humorystycznych, idących niejednokrotnie w stronę czarnej komedii, nie jest to jednak przesadzone i nie przesłania scen jednoznacznie dramatycznych. Fabularnie produkcja nie należy do szczególnie odkrywczych, większość plot twistów łatwo uda się przewidzieć – łącznie z tymi, które pojawiają się na końcu odcinków, co funduje fajne, ciekawe cliffhangery – jednak sposób prowadzenia akcji i emocjonalność sprawiają, że odbiorca i tak nie będzie miał ochoty odejść od ekranu.\n„Lucifer” / „Lucyfer”, sezon czwarty (Netflix)\nNajnowsza seria „Lucifera” pokazuje, że w tej produkcji tkwi jeszcze wiele potencjału i przy umiejętnym poprowadzeniu scenariusza uda się z niej wiele wyciągnąć. Fox anulował, Netflix uratował, i było to bardzo rozsądne zagranie ze strony platformy. Jej włodarze doskonale wiedzieli, że tego projektu nie wolno jeszcze spisywać na straty.\nSerial opowiadający o diable, który postanowił porzucić piekło i założyć klub nocny w Los Angeles, nabrał teraz zupełnie nowej dynamiki. Jednym z największych błędów twórców, gdy „Lucifer” znajdował sie jeszcze pod szyldem Foxa, było rozciąganie fabuły do granic możliwości. Netflix zredukował liczbę odcinków w sezonie do 10 i okazało się to strzałem w, hehe, dziesiątkę. Akcja faktycznie leci do przodu, wiele się dzieje, a jednocześnie nie zostaje zatracony proceduralny charakter oraz pojawia się miejsce na nowe postacie. Mowa tu szczególnie o Eve (Inbar Lavi), pierwszej miłości Lucyfera, która wkracza pomiędzy niego a Chloe – tak jakby brakowało dodatkowego muru po tym, jak pani detektyw zobaczyła prawdziwe oblicze swojego partnera.\nJest tak uwielbiany przeze mnie humor, jest duża dawka kryminału, są ogromne emocje i nowe, intrygujące wątki. Ponadto po raz pierwszy od jakiegoś czasu poczułam między Chloe a Lucyferem chemię, wcześniej ich relacja stała się rozlazła i przestała ekscytować. W dodatku twórcom udało się mnie w kilku miejscach zaskoczyć, a i Eve okazała się świetną postacią, wykreowaną zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażałam. Mimo kilku ewidentnych wpadek (przykładowo jeden z bohaterów nie zauważa, że Lucek jest przebity na wylot kijem czy innym drewnianym przedmiotem, więc nie dziwi go, że ten później wygląda na zupełnie zdrowego) oraz niedociągnięć (odnoszę wrażenie, że twórcy nie bardzo wiedzą, co robić z postacią Dana) to zdecydowanie dobry sezon, który zapewni serialowi przedłużenie. I prawidłowo, bo finał zapowiada niezłą zabawę.\n„Victoria” / „Wiktoria”, sezon trzeci (ITV)\nCo prawda amerykańska stacja PBS wyemitowała ten sezon wcześniej, ale ja poczekałam grzecznie do brytyjskiej premiery, wraz z którą odcinki pojawiały się na HBO GO.\nTo nie jest serial o takim rozmachu jak netflixowe „The Crown”. Nie ma się czemu dziwić – obie produkcje dysponują różnym budżetem, więc i efektów nie da się porównywać. Jednak stanowczo mogę powiedzieć, że „Victorii” absolutnie niczego nie brakuje. Stroje, wnętrza, muzyka, zdjęcia – cała oprawa audiowizualna nie budzi żadnych zastrzeżeń, a i gra aktorska wypada naturalnie i przekonująco. Jenna Coleman i jej urok w roli królowej zawsze będzie mnie powalał.\nSezon trzeci utrzymuje poziom poprzedników. Twórcom jak zwykle udało się złapać idealny balans między wątkami romansowymi czy obyczajowymi, a motywami dotyczącymi sytuacji społeczno-politycznej w Anglii. Chociaż Victoria i Albert są jedną z moich ulubionych serialowych par, nawet się cieszę, że w tej serii pojawiły się między nimi znaczące zgrzyty; w końcu w małżeństwie nie zawsze jest kolorowo. Nowe postacie jak zawsze wprowadziły dodatkowego smaczku, chociaż w związku z Feo, siostrą głównej bohaterki, jest on zdecydowanie bardzo gorzki. Już dawno nikt na ekranie nie wzbudzał we mnie takiej irytacji.\nZastanawiam się jedynie, kiedy zostaną poczynione jakieś działania w kwestii charakteryzacji i postarzenia postaci. Zarówno Victoria, jak i Albert są na obecnym etapie bardzo młodzi, ale jednak akcja poszła znacząco do przodu, a oni wyglądają nadal tak samo jak w dniu, kiedy się poznali. Gdyby nie ich rosnące dzieci i nawiązania do ważnych wydarzeń, mogłabym nawet nie zwrócić uwagi, że mijają lata.\n„The Big Bang Theory” / „Teoria wielkiego podrywu”, sezon 12. (CBS)\nDołączyłam do fanów tej produkcji stosunkowo niedawno, bo zaczęłam oglądać jakoś na początku zeszłego roku. I nawet się nie spodziewałam, że tak mocno przeżyję zakończenie, więc nie chcę sobie wyobrażać, co czuli ci widzowie, którzy trwali z tym serialem przez 12 lat.\nChociaż „Friends” zawsze będzie miało u mnie pierwsze miejsce – nie tylko wśród sitcomów, ale też wśród seriali w ogóle – to jednak „Teoria...” zawędrowała również bardzo wysoko. A nie było łatwo. Na dobre wciągnęłam się dopiero w trzecim sezonie, wcześniej, mimo tak lekkiej i przyjemnej w odbiorze formuły oraz świetnych bohaterów, jakoś nie mogłam się przekonać. Teraz trudno mi sobie wyobrazić czasy, kiedy nie znałam Sheldona, Amy, Penny, Leonarda, Howarda, Bernadette i Raja – i zapewne za jakiś czas zacznę rewatch.\nSerial jest wprost naszpikowany odniesieniami do popkultury, szczególnie do komiksów. Jeśli dobrze się poruszacie w świecie DC i Marvela, będziecie zachwyceni takimi wzmiankami. Oczywiście produkcja ma słabsze momenty, a nawet całe sezony, bo przy tak długim czasie emisji trudno tego uniknąć. Twórcy mają tendencję do przeciągania wątków w nieskończoność, tak że z czasem już nikogo one nie obchodzą, bywa też, że bohaterowie zachowują się niekonsekwentnie, jakby nagle zapominali, co mówili lub robili chwilę wcześniej. Ale odcinki potrafiły mnie rozbawić do samego końca, zaś finał okazał się satysfakcjonujący i nie rujnował całego świata przedstawionego (tak „How I Met Your Mother”, patrzę na ciebie).\nSerial dostępny na HBO GO – 12. sezon trafi tam 29 czerwca.\n„Young Sheldon” / „Młody Sheldon”, sezon drugi (CBS)\nNa otarcie łez po finale „The Big Bang Theory” jest myśl, że przecież spin-off nadal trwa.\nOdnoszę wrażenie, że poziom humoru w drugim sezonie nieco się obniżył i żarty już nie sypią się tak gęsto, ale produkcja na tym nie ucierpiała – komizm nadal jest widoczny, poza tym przy tej grze aktorskiej (ta obsada!) i oprawie wizualnej nie można narzekać. Fabularnie też jest nieźle. „Young Sheldon” znalazło swój własny, niespieszny rytm; wątki są prowadzone w odpowiednim tempie, i na całe szczęście nie dotyczą tylko głównego bohatera (chociaż Ian Armitage jest w tej roli znakomity, to jednak nużące mogłoby się stać śledzenie losów wyłącznie jednej postaci). Nie spodziewałam się, że ten prequel wypadnie tak dobrze, zwłaszcza że ma zupełnie inny klimat niż serial-matka – nie usłyszycie tu bowiem żadnych śmiechów w tle, przez co humor wydaje się zdecydowanie mniej wymuszony.\n„The Society”, sezon pierwszy (Netflix)\nIm więcej czasu mija, odkąd skończyłam tę produkcję, tym bardziej nabieram do niej swoistego szacunku. Muszę właściwie powiedzieć, że „The Society” niezwykle przyjemnie wyróżnia się na tle setek seriali młodzieżowych, które powstały w ostatnim czasie.\nSam pomysł na fabułę nie należy do najbardziej kreatywnych pod słońcem. Historia dotyczy nastolatków, którzy po niespodziewanym powrocie z wycieczki szkolnej orientują się, że ich miasteczko jest opustoszałe. Nie ma ich rodziców, rodzeństwa, nie ma sąsiadów czy nauczycieli. Zostali tylko oni, w miejscu wyglądającym jak dom, ale obcym i pustym. Teraz muszą sobie poradzić na własną rękę.\nJeśli ktoś się spodziewa zwrotów akcji w każdej scenie, gwałtownych bijatyk, mordów i gwałtów, to się srogo zawiedzie. Nie żeby zbrodnie tego typu nie zaglądały do naszych bohaterów – chodzi o to, że akcent serialu został położony nie na sianiu paniki ani nawet nie na dochodzeniu do prawdy, co stało się z wszystkimi dorosłymi. Produkcja prezentuje przede wszystkim powolne, budowane krok po kroku małe społeczeństwo. I bardzo boleśnie pokazuje, że człowiek potrzebuje zasad, w przeciwnym wypadku jego życie zupełnie wymyka się spod kontroli. Dobra gra aktorska młodej obsady, ciekawe postacie (jest ich sporo i można się czasem czuć zagubionym, ale później to mija), przy okazji poruszane są naprawdę ważne wątki – i to nie w nachalny, a wyważony sposób. Jest kilka głupotek fabularnych, no i tempo akcji może znużyć, jednak coś mnie w tym serialu intryguje. Z przyjemnością obejrzę drugi sezon.\n„Killing Eve” / „Obsesja Eve”, sezon 2 (BBC America)\nTutaj rozpisywać się nie muszę, bo po pierwsze, napisałam szczegółową recenzję na Serialomaniak.pl, a po drugie: jeśli coś o mnie wiecie, to doskonale zdajecie sobie sprawę, że uważam ten serial za absolutny majstersztyk. Po seansie nowego sezonu nic się nie zmieniło. Fabuła została tym razem poprowadzona nieco inaczej, co niektórych mogło rozczarować – i początkowo ja sama byłam sceptyczna. Ale ponieważ akcja zaangażowała mnie w stu procentach i poczułam emocje porównywalne do pierwszej serii, to naprawdę nie mam się o co czepiać. Duet Comer-Oh to jeden z powodów, dla których żyję, przysięgam.\n„Catch-22” / „Paragraf 22” (Hulu)\nOd razu na wstępie muszę zaznaczyć, że nie czytałam książki ani nie oglądałam filmu. Dlatego ta adaptacja jest dla mnie nowością pod każdym względem. Właściwie dwie rzeczy przekonały mnie do sięgnięcia po ten tytuł. Po pierwsze: fakt, że to zaledwie sześć odcinków, po drugie: obsada, wśród której znalazły się takie nazwiska jak Hugh Laurie, George Clooney czy Kyle Chandler.\nTen serial to jeden z najbardziej przerażających obrazów wojny, jakie kiedykolwiek widziałam, bez względu na odłam popkultury. Choć nie brakuje tu komizmu, to, co poczujecie po skończeniu seansu, wcale nie będzie przypominało rozbawienia. „Catch-22” pokazuje, ile absurdu tkwi w bombardowaniu siebie nawzajem i we wszelkich zbrojnych konfliktach, jak bardzo wypacza to wszelkie wartości i obraca ludzi przeciwko sobie, nawet tych, którzy do tej pory byli w przyjaznych stosunkach. Taka rzeczywistość tłamsi wszystko, co dobre, a wyciąga na zewnątrz najgorsze zło. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego miniserialu. Jest przejmujący, fantastycznie zagrany i nakręcony, a niektóre sceny zostaną ze mną pewnie już na zawsze.\n„Alta mar” / „Pełne morze”, sezon pierwszy (Netflix)\nPrzyznaję, że dość rzadko sięgam po produkcje, które nie są anglojęzyczne. Dlatego tak przyjemną odmianą jest obejrzeć coś innego – tym razem wybór padł na „Alta mar”, hiszpański serial osadzony w latach 40. XX wieku. Śledzimy losy dwóch sióstr, Caroliny i Evy, które wsiadają na pokład luksusowego statku – jego właścicielem jest Fernando, narzeczony pierwszej z nich. Rejs z Hiszpanii do Brazylii ma zostać uświetniony ich ślubem. Wydaje się, że przygotowania przebiegną niezakłócone, jednak problem zaczyna się wtedy, gdy siostry szmuglują na statek przypadkowo spotkaną kobietę, która prosi o pomoc. Nie wiedzą jeszcze, że to właśnie od niej zaczną się nieprzewidziane wypadki – a te pociągną za sobą makabryczne zbrodnie.\nZacznę może od dwóch rzeczy, które zdecydowanie nie przypadły mi do gustu. Po pierwsze: muzyka. O ile kawałki wykonywane „na żywo” przez zespół występujący na statku są cudowne, o tyle sam soundtrack miejscami wydawał mi się zbyt dramatyczny. To sprawiało, że w niektórych scenach pojawiało się wrażenie, iż oglądam telenowelę, gdzie plot twisty muszą być podkreślane przez przesadzoną ścieżkę dźwiękową. Po drugie: kiepskie CGI. Nie ma tego zbyt wiele, ale nie da się ukryć, że efekty wyglądały bardzo miernie, gdy pokazywano morze widziane z pokładu.\nNa plus jest zdecydowanie wciągająca fabuła i naprawdę nieprzewidziane zwroty akcji. Twórcom udało się mnie w kilku miejscach zaskoczyć, choć czasem scenariusz posługuje się tak perfidnym foreshadowingiem, że zaczynało to irytować. Mimo to akcję skomponowano przejrzyście i ciekawie, raczej nie ma mowy o nudzie. Kostiumy i cała scenografia są absolutnie zachwycające – na stroje mogłabym patrzeć jeszcze wiele długich godzin. No i najważniejsze, bohaterowie i gra aktorska. Duet sióstr niesamowicie przypadł mi do gustu. Twórcy świetnie uchwycili różnice między Caroliną i Evą, a jednocześnie pokazali, że łączy je ogromna więź i zawsze, niezależnie od sytuacji, wspierają siebie nawzajem, dzięki czemu stanowią tak zgrany zespół. Spora w tym zasługa aktorek, czyli Alejandry Onievy i Ivany Baquero. Tę drugą miałam już przyjemność oglądać w „The Shannara Chronicles”, i po raz kolejny zrobiła na mnie dobre wrażenie. Co do Onievy, była przekonująca i naturalna, a szczególny popis umiejętności dała w finałowym odcinku.\nPostaci jest oczywiście więcej, zwłaszcza że serial rozwija kilka wątków, nie skupia się tylko na jednym, wiodącym motywie. Poruszyła mnie historia związana z pokładową piosenkarką (Laura Pats) czy też całkiem zabawny i uroczy trójkąt miłosny w tle (tak, podobał mi się trójkąt miłosny – mimo że poprowadzony w bardzo oklepanym stylu. Nic nie poradzę). Jako że zamówiono już drugi sezon, czekam na niego z utęsknieniem – czuję, że wiele zostało jeszcze do pokazania, finał dobitnie to udowodnił.\nCo można sobie odpuścić?\n„Now Apocalypse”, sezon pierwszy (Starz)\nNadal nie wiem, co ja tak właściwie obejrzałam. Gdyby wyciąć kilka fragmentów, można by uznać, że to bardzo przeciętny serial opowiadający o grupce przyjaciół i ich przygodach. Sporo tu seksu, czasem przerysowania, ale bohaterowie w gruncie rzeczy dali się lubić. Problem w tym, że twórca, Gregg Araki, postanowił dorzucić jakieś dziwne, apokaliptyczne wizje i... kosmitów gwałcących ludzi. Nie, nie żartuję.\nWiem, że zapewne takie było zamierzenie, że Arakiemu przyświecała dokładnie taka koncepcja na tę produkcję. Po obejrzeniu pilota, który wytrącił mnie z równowagi, poczytałam sobie trochę o tym panu i już wiedziałam, że lubuje się w takich ekstremalnych połączeniach. Mimo wszystko byłam zaciekawiona. Gra aktorska była nienajgorsza, a i wizualnie serial cieszył oko: neonowe kolory, barwne ciuchy i elementy scenografii, humor, czasem nieco spaczony, ale jednak budzący uśmiech. I tak sobie trwałam przez kolejne odcinki, nie bardzo wiedząc, do czego to wszystko prowadzi. Entuzjazm stopniowo opadał; mimo że w jakiś sposób przywiązałam się do postaci, czułam, że nie ma żadnego powodu, by pozostać przy „Now Apocalypse” po skończeniu. No i miałam rację. Jest pewien limit absurdu, do którego mogę się dostosować, ale to już dla mnie za dużo. Jeśli groteska wam niestraszna, możecie spróbować – odcinki są krótkie (raptem niecałe pół godziny). Ja odpuszczam, strata czasu.\nSerial nie jest obecnie dostępny w Polsce. Może to i lepiej.\n„Shadowhunters”, sezon 3B (Freeform)\nOj, było cholernie głośno w mediach społecznościowych, kiedy stacja Freeform zdecydowała się skasować serial bazowany na serii Dary Anioła autorstwa Cassandry Clare. Posypały się petycje, powstawały kolejne fanowskie akcje mające zwrócić uwagę innych stacji lub platform w celu uratowania produkcji. Nie udało się; jedyne, co dostali twórcy, to możliwość dokręcenia podwójnego odcinka finałowego, zamykającego wszystkie wątki.\nNie będę się rozpisywać – na Serialomaniak.pl macie moją szczegółową recenzję. Powiem tylko tyle: lubiłam obejrzeć sobie ten serial do kotleta. Tak, lubiłam, czas przeszły jest tutaj kluczowy. Producenci obrali chyba za punkt honoru zniszczenie dosłownie każdego wątku mającego potencjał, łącznie z tymi, które trwały już od dawna i budziły moją sympatię. Pod koniec miałam już dosyć tych wszystkich romansów, płaczów, rozczulania się głównych bohaterów, zaś sam finał to najbardziej bezczelny przykład leniwego scenariusza, jaki w życiu widziałam. Lubię książki Clare, to całkiem fajne młodzieżówki, więc wielka szkoda, że powstała tak kiepska adaptacja; pewnie minie wiele czasu, zanim ktoś w telewizji lub kinie znowu sięgnie po uniwersum Nocnych Łowców.\n„Game of Thrones” / „Gra o tron”, sezon ósmy (HBO)\nO Jezu. Nawet nie wiadomo, od czego zacząć. Pełną recenzję napisałam na Więcej Kultury, ale moje żale pewnie będą się wylewały jeszcze co jakiś czas.\nTen sezon, jakikolwiek by nie był, nie przekreślił absolutnie dobrej zabawy, jaką miałam przy tym serialu, przez co wciąż zaliczam go do ulubionych. Ale, rzecz jasna, entuzjazm znacząco opadł. Ósma seria, tak wyczekiwana, tak zapowiadana jako wypieszczona, dopracowana w każdym calu, okazała się festiwalem leniwego scenopisarstwa, wpadek, zawalonych postaci i wątków uciętych w idiotycznych miejscach. Aż się wierzyć nie chce, że tak kultowa produkcja skończyła w ewidentnie niedbały i niedopracowany sposób. Jedyne, co nie straciło na jakości, to muzyka i zdjęcia; w ósmym sezonie było wiele zjawiskowych ujęć (np. Arya stojąca wśród opadającego pyłu w Królewskiej Przystani, Daenerys na tle skrzydeł Drogona), a ścieżka dźwiękowa powalała. Jeśli wrócę do „Game of Thrones”, a pewnie to kiedyś nastąpi, to raczej udam, że tej ósmej serii nie było i wymyślę sobie lepsze zakończenie.\n„The InBetween”, sezon pierwszy (NBC)\nTrochę skłamałam w nagłówku, bo obejrzałam zaledwie pilotażowy odcinek; to wystarczyło, żebym podjęła decyzję o porzuceniu tego serialu.\nGłówną bohaterką jest Cassie, młoda kobieta obdarzona nadzwyczajnymi zdolnościami: widzi zmarłych, doznaje też różnorakich wizji związanych ze śmiercią. By wykorzystać swój talent, pomaga nieżyjącym dokończyć niezałatwione sprawy, zaś jej ojciec, policyjny detektyw, korzysta z jej wskazówek w kolejnych śledztwach.\nBanał, nuda, przewidywalność – trzy koronne hasła opisujące to, co zobaczyłam. Napisałam recenzję na Serialomaniak.pl i wiedziałam, że na tym skończy się moja przygoda z tą produkcją. Pomysł jest naszpikowany tak wytartymi kliszami, że chyba bardziej nie dało się tego ponaciągać. Nie wykluczam, że w kolejnych odcinkach zrobi się lepiej, ale jakoś nie mam ochoty tego sprawdzić. Wszystko wskazuje na to, że NBC stworzyło jeden z wielu dramatów paranormalnych, które pewnie znajdą oddaną publiczność, ale przejdą bez wielkiego echa.\nWidzieliście któryś z tych tytułów? Jeśli tak – to zgadzacie się z moją opinią czy wprost przeciwnie? :) A może są seriale, o których nie wspomniałam, a powinnam je koniecznie nadrobić? Dajcie znać w komentarzu.\nStelli nie po drodze z nawiązywaniem relacji z innymi. Zdecydowanie lepiej czuje się w swojej pracy, w towarzystwie ukochanych algorytmów, wskaźników i zmiennych. Ponieważ jednak matka ciągle naciska na nią, by zaczęła się z kimś spotykać i założyła rodzinę – a i otoczenie wywiera solidny wpływ – kobieta postanawia coś z tym zrobić. Wie, że już dużo osiągnęła na polu zawodowym, dlatego chciałaby poćwiczyć umiejętności społeczne. W tym celu wynajmuje mężczyznę z agencji towarzyskiej, jednak zamiast spędzić z nim upojną noc, proponuje mu, by nauczył ją, jak czerpać przyjemność z fizycznej bliskości. Michael zgadza się na tę niecodzienną propozycję.\nTytuł: „Więcej niż pocałunek”\nTytuł oryginalny: „The Kiss Quotient”\n„Więcej niż pocałunek” nosi wszelkie znamiona współczesnego, bardzo prostego romansu: banalny pomysł na fabułę, znany już z wielu innych książek schemat (jedna osoba jest nieśmiała, druga zdecydowanie mniej), sporo scen seksu i przykładanie ogromnej wagi do opisów uczuć. To dość typowa powieść miłosna, w której autorka nawet nie starała się specjalnie skomplikować życia bohaterów, po prostu skupiła się na rozwijaniu ich relacji. Oczywiście była standardowa drama, skutkująca rozpadem związku, a następnie happy end. Czy to było przewidywalne? Tak. Czy to źle? Nie.\nJest coś zdecydowanie urzekającego w stylu Helen Hoang, co sprawiło, że mimo dość sporej objętości pochłonęłam tę książkę w bardzo krótkim czasie. Autorka pisze niezwykle lekko, plastycznie i barwnie, potrafi znakomicie oddać emocje i chemię między bohaterami. Co za tym idzie, sceny zbliżeń również wyszły bardzo dobrze – są zmysłowe, ani trochę nie wulgarne, nie dominują też nad resztą wydarzeń. Mimo że od samego początku wiadomo, w jaką stronę zmierza relacja Stelli i Michaela, wciągnęłam się po zaledwie kilkunastu stronach i czerpałam z czytania ogromną przyjemność. Chociaż Hoang posłużyła się kliszą fabularną, trzeba przyznać, że tempo akcji jest odpowiednio wyważone, a kompozycja książki nie budzi większych zastrzeżeń.\nNie bez powodu wspominam o wyraźnej sztampie. Jednym z haseł reklamujących „Więcej niż pocałunek” jest to, że powieść została wyróżniona w plebiscycie Goodreads jako najlepsza książka 2018 roku według czytelników – i prawdę powiedziawszy jestem tym wynikiem mocno zdziwiona. Debiut Hoang właściwie tonie wśród podobnych tytułów, wykorzystując bardzo znane motywy. Stella jest kreowana na pozornie szarą myszkę, która oczywiście kryje w sobie ogromny potencjał (nie tylko w pracy), potrzebuje zatem czegoś lub kogoś, kto mógłby ten potencjał wydobyć. Właśnie wtedy do akcji wkracza Michael, zarabiający jako facet do towarzystwa, który nienawidzi swojej pracy, ale jest zmuszony ją wykonywać, ponieważ potrzebuje pieniędzy. Z czasem wychodzi, że chłopak jest obciążony rodzinną przeszłością, co nie zaskakuje w żaden sposób, ponieważ dość jasno wpisuje się w wizerunek takiego bohatera. Przyjemnym dodatkiem jest wietnamskie pochodzenie Michaela, choć oczywiście wygodnie okazuje się, że Stella interesuje się azjatyckimi serialami, więc kiedy wybierała odpowiedniego kandydata z agencji towarzyskiej, wygląd odegrał kluczowe znaczenie.\nIstnieje tylko jeden element, który wyróżnia tę książkę na tle innych. Autorka poruszyła bowiem trudne i ciekawe zagadnienie, jakim jest autyzm. Trudności w kontaktach z innymi, nadwrażliwość na dźwięki, dotyk czy zapachy to tylko niektóre cechy dotyczące Stelli. Kiedy odkryłam, że u samej pisarki zdiagnozowano zespół Aspergera (i to dopiero w 2016 roku, gdy miała już 34 lata), zainteresowałam się jeszcze bardziej. Jak pisze sama Hoang, u dziewczynek znacznie rzadziej diagnozowany jest autyzm, ponieważ już od najmłodszych lat uczą się wymagań, jakie stawia przed nimi społeczeństwo, i duszą w sobie wszelkie odstępstwa od normy, tak bardzo chcąc wpasować się w otoczenie. Trzeba przyznać, że pisarka dość przekonująco pokazała ten problem w „Więcej niż pocałunek”; idę o zakład, że gdyby Stella była mężczyzną, nikt nie robiłby jej nieustannych uwag o byciu „niedotykalskim” czy „dziwnym”, podkreślając, że powinna sobie kogoś znaleźć. Sama Stella zapewne nie poznałaby Michaela, gdyby nie presja z zewnątrz, która wymagała od niej bycia... normalną. Powieść udowadnia, że zaburzenia nie wykluczają ze zwyczajnego życia, że nad wieloma rzeczami można popracować spokojnie, dla osobistego rozwoju, a nie po to, by uzyskać aprobatę innych. Szkoda, że Hoang nie rozwinęła tego tematu bardziej – umieściła go raczej na drugim czy nawet trzecim planie – bo to zwiększyłoby wartość tej książki.\nWątek miłosny sam w sobie przypadł mi do gustu: Stella i Michael to para, którą przyjemnie oglądałoby się w kinie lub na ekranie telewizora. Co prawda w ich relacji jest zdecydowanie zbyt wiele zbiegów okoliczności, które ewidentnie służą jedynie pchaniu akcji w odpowiednią stronę, ale czytelnik łatwo może się do nich przywiązać i kibicować ich działaniu. Oboje są piękni, inteligentni i utalentowani; mają co prawda jakieś tam wady, ale raczej po to, by ich wizerunek nie był zbyt wypacykowany. Lubimy czytać o ładnych ludziach odnoszących sukcesy, więc nic dziwnego, że autorka właśnie tak to poprowadziła. Żałuję jedynie, że zabrakło tutaj większego dramatyzmu – naprawdę nie można się przejąć problemami w związku Stelli i Michaela czy tym, z czym mierzą się osobno, bo cały czas istnieje świadomość, że to tylko stan przejściowy, który nie może wyrządzić trwałych szkód.\n„Więcej niż pocałunek” to przyjemny w odbiorze romans, nieskłaniający może do intelektualnego wysiłku, ale napisany sprawnie i obrazowo. Nawet jeśli macie już dosyć historii tego typu, warto sięgnąć po tę książkę chociażby ze względu na poruszenie tematu autyzmu, który może to i owo uzmysłowić. Nie jest to być może opowieść, do której będę w przyszłości wracać, jednak z całą pewnością mogę ją miło wspominać.\nChristopher od zawsze czuł, że nie pasuje do swojej rodziny. Że podczas gdy jego rodzeństwo tak doskonale wpisuje się w familijny obrazek, on jest inny i wyraźnie odstaje. Mając już osiemnaście lat, znalazł potwierdzenie tego, co od zawsze, choć podświadomie, podejrzewał: został adoptowany. Po wyjeździe na studia Christopher postanawia odnaleźć biologiczną matkę. Kiedy nawiązuje kontakt z Phyllis, zaczyna rozumieć, że to właśnie jej brakowało mu przez całe życie. Jeszcze nigdy nie należał do nikogo tak bardzo, jak do niej – a ona do niego. Ogarnięty miłością do odnalezionej mamy, jest gotowy zrobić wszystko, by pielęgnować tę relację. Powstrzyma każdego, kto spróbuje wejść pomiędzy niego a Phyllis.\nTytuł oryginalny: „Mother”\nAutorka: S.E. Lynes\nNa pierwszy rzut oka „Matka” nie należy do najbardziej oryginalnych powieści pod słońcem. Jeśli z pewnym dystansem spojrzeć na fabułę, łatwo można dostrzec, że pomysł na nią nie jest zbyt odkrywczy: motyw adoptowanego dziecka poszukującego biologicznej rodziny, a nawet obsesyjna, zaborcza miłość do rodzica to wątki stare i wałkowane już w wielu książkach. Mimo wszystko od samego początku istniało coś, co przyciągało mnie do tej historii, a gdy odkryłam, że narratorem całości nie jest Christopher, tylko kobieta, której tożsamość pozostaje tajemnicą do samego końca, wiedziałam, że autorce uda się podtrzymać moją ciekawość do ostatniej strony. I tak właśnie się stało.\nPowieść zaczyna się z grubej rury, bo dostajemy niezwykle obrazowy, przerażający wręcz opis morderstwa. Nie wiadomo, co się właściwie dzieje, kto zabija kogo, ale ta jedna krótka scena sprawiła, że moje zmysły automatycznie się wyostrzyły i uznałam, że warto mieć się na baczności. Z rozczarowaniem odkryłam, że później akcja znacząco zwalnia i stan ten utrzymuje się dość długo. Przyglądamy się, jak Christopher poznaje studenckie życie, choć właściwie te studia pojawiają się jedynie jako drobne wzmianki; zamiast tego obserwujemy, jak bohater dojrzewa, chodzi do barów ze swoim współlokatorem i zarazem przyjacielem, i czasem załamujemy ręce nad jego nieudolnością w kontaktach międzyludzkich. Brzmi nudno? Być może. Sama dochodzę do wniosku, że tylko dobry, płynny i bardzo plastyczny styl autorki sprawił, że czytałam pierwsze rozdziały bez bólu, bo historia wydawała mi się niezbyt zajmująca.\nZ czasem wszystko się zmienia. Christopher z dość przeciętnego, zamkniętego w sobie chłopaka ewoluuje – i niekoniecznie idzie to w dobrą stronę. Im dalej, tym czytelnika ogarnia coraz większy niepokój, tym bardziej, że akcja przypada na przełom lat 70. i 80. XX wieku w Anglii, czyli czas, kiedy na wolności znajdował się seryjny morderca zwany Rozpruwaczem z Yorkshire. Wątek zabójcy pojawia się w książce, początkowo jako tło, a z czasem zaczyna odgrywać coraz większe znaczenie i wręcz rzutować na fabułę, w szczególności na rozwój głównego bohatera. Trzeba też przyznać, że choć Lynes nie zagłębiała się w pełne detali opisy miast czy strojów – były one raczej dość oszczędne – to jednak udało jej się wykreować świetny, ciężki klimat. Ta nastrojowość z czasem obezwładnia odbiorcę, a jeśli jeszcze dodać do tego wstawki dotyczące samej narratorki, o której z biegiem czasu dostajemy coraz więcej szczegółów, to opowieść staje się coraz bardziej gęsta i wciągająca.\nAutorka rewelacyjnie pokazała rozwój relacji Christophera i Phyllis. Ich emocje, rosnąca miłość, pogłębianie kontaktu oddane są wyjątkowo dokładnie i naturalnie. Równie przekonująco wypada zachowanie bohatera, które stopniowo zmienia się pod wpływem kontaktów z matką; trzeba przyznać, że jego postać jest naprawdę wielowymiarowa, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wypadała dość banalnie. Jego zaborczość, a później nawet i toksyczność robią duże wrażenie, a po pewnym czasie zaczynają właściwie przerażać.\nNie będę ukrywać: z łatwością przewidziałam największy plot twist w fabule, domyśliłam się też, kto relacjonuje historię. A mimo to książka zaskoczyła mnie pod koniec niespodziewanym odkryciem, co nieco złagodziło rozczarowanie, gdy zobaczyłam, że wiele punktów okazało się tak łatwych do przejrzenia. Właściwie rozczarowanie to złe słowo; dużo satysfakcji sprawiło mi rozpoznanie, że trafnie odczytałam różne wskazówki, ale jednak gdzieś w środku liczyłam na jakiś dodatkowy zwrot. No i go dostałam – autorka wyszła naprzeciw moim oczekiwaniom i zrobiła to naprawdę zgrabnie.\n„Matka” to dobrze skonstruowana powieść z drugim dnem, która pozornie wydaje się dość przeciętna. Znakomicie obrazuje powiedzenie „kłamstwo ma krótkie nogi”, pokazując, jak mijanie się z prawdą wraca do człowieka i podcina mu nogi w najmniej spodziewanym momencie. Lynes stworzyła historię dopracowaną, w wielu miejscach niespieszną, ale przez to dokładną i działającą na wyobraźnię. Tego nastroju z pewnością długo nie zapomnę, tym bardziej, że w przerwach od czytania przyłapywałam się na rozmyślaniu o bohaterach, a to naprawdę spory komplement.\nGdyby ktoś tworzył słownikową definicję kobiety sukcesu, nie musiałby pisać nic – wystarczyłoby wkleić zdjęcie Normy Anders. Na swoją wysoką pozycję w Pierce Industries zasłużyła ciężką pracą, charyzmą, inteligencją i ambicją. Nie brakuje jej przy tym urody, dlatego wydawałoby się, że nic nie stoi jej na przeszkodzie na drodze do serca Hudsona, właściciela firmy. Ten jednak najwyraźniej nie jest zainteresowany. Rozczarowana odrzuceniem Norma niespodziewanie znajduje pocieszenie w ramionach Boyda, swojego znacznie młodszego asystenta. Szybko się okazuje, że tak naprawdę Hudson nigdy nie mógłby dać jej tego, czego potrzebowała.\nTytuł: „Uwikłani. Grzeszne noce”\nTytuł oryginalny: „Falling Under You”\nByć może słyszeliście o serii powieści erotycznych „Uwikłani” – pojawiła się ona zresztą w moich recenzjach i zarazem przywróciła wiarę w ten gatunek literacki po nieprzyjemnych doświadczeniach z „Pięćdziesięcioma twarzami Greya” oraz „Dotykiem Crossa”. Choć autorce i w tym przypadku nie udało się uciec od schematów i rozwiązań fabularnych znamiennych dla współczesnych erotyków, historia Alayny i Hudsona wciągnęła mnie i pozostawiła po sobie dobre wspomnienia. Niestety po oryginalnej trylogii przyszła pora na znacznie słabszą książkę z perspektywy Hudsona, po czym autorka poszła o krok dalej, wydając właśnie „Grzeszne noce”, które skupiają się na Normie, znanej już czytelnikom właściwego cyklu. Czy było potrzebne poszerzanie tego wątku? No... nie.\nGdyby Norma była postacią ciekawą, nie miałabym absolutnie nic przeciwko osobnej powieści skupiającej się wyłącznie na niej (choć wolałabym, by tytuł nie nawiązywał w żaden sposób do „Uwikłanych” – w przeciwnym razie to ewidentne żerowanie na popularności tej serii). Niestety dostajemy w twarz protagonistką bardzo stereotypową, niewyróżniającą się właściwie niczym. Książka poświęcona jej życiu nie zaskakuje, można niemalże powiedzieć, że nudzi; nie mogę oprzeć się wrażeniu, że autorka właściwie nie miała żadnego konkretnego pomysłu na tę powieść. Po prostu doszła do wniosku, że fajnie będzie przedłużyć żywotność cyklu i wybrała sobie Normę na „ofiarę”. Skutkiem tego dostajemy fabułę opierającą się głównie na romansie, seksie, dominacji, może też trochę na kłótniach, a to wszystko zostaje zwieńczone bardzo ubarwionym, przesłodzonym zakończeniem.\nNie bardzo rozumiem taktykę pisarki. Z tego co zdążyłam się zorientować, jej twórczość cały czas się rozwija, powstają nowe książki, nie było chyba zatem potrzeby (ekhm, pieniądze, ekhm), by wracać do zakończonej już serii i wykonywać na niej sztuczne, nieudane zresztą oddychanie. Już po liczbie stron widać, że pisarce nawet nie zależało, by odpowiednio poszerzyć historię Normy, skutkiem czego są liczne skróty fabularne i duża oszczędność. Ale właściwie, co można było jeszcze napisać, skoro „Grzeszne noce” to głównie opisy zbliżeń między bohaterami, bez jakiegoś szerszego kontekstu, dopracowania świata przedstawionego czy nawet bardziej szczegółowej charakterystyki postaci? Zanim zdążymy się do nich przywiązać, docieramy do końca.\nTrzeba jednak przyznać, że w dalszym ciągu autorce dobrze wychodzą sceny seksu. Mnóstwo w nich namiętności, zmysłowości i przyjemnego napięcia, raczej nie ma tu mowy o wulgaryzmie czy zbytnim banalizowaniu języka. Właśnie za to polubiłam „Uwikłanych”: jeśli już zabierać się za literaturę erotyczną, to robić to porządnie. Oczywiście z czasem relacja Boyda i Normy z czysto seksualnej (albo raczej powinnam powiedzieć: zawodowo-seksualnej) przeradza się w coś więcej, ale intymność i fizyczne uniesienia nadal są na pierwszym planie.\nCo za tym idzie, cierpi na tym cała reszta, o czym zresztą już wspomniałam. Laurelin Paige nie daje nam poznać Normy, tylko wprost nazywa jej cechy, byleby jak najszybciej przejść „do rzeczy”. Boyd z kolei nie ma w sobie właściwie żadnego uroku. Jestem pod wrażeniem, że w chwilach zbliżeń z Normą udawało mu się wykrzesać z siebie jakiś ogień, bo, patrząc z boku, wydaje się bohaterem zupełnie nieprzekonującym, zachowującym się w oderwany od rzeczywistości sposób. Paradoksalnie dobrze opisany seks nie idzie w parze z chemią między Boydem a Normą: ich relacja rozwija się po prostu zbyt szybko, trudno zatem traktować ją „serio”, nawet z perspektywy czytelnika.\nNaprawdę wiele bym oddała, żeby Laurelin Paige zajęła się innymi projektami literackimi, bo chociaż od samego początku jej opowieści nie cechują się nadmierną oryginalnością, to jednak jest coś urzekającego w jej stylu pisania, co szybko pozwala się wciągnąć. Autorka pisze lekko, obrazowo, dialogi wypadają równie nieźle jak opisy, więc lektura zawsze jest przyjemna. Nie inaczej było z „Grzesznymi nocami” – czytało się błyskawicznie (nie tylko ze względu na niedużą objętość), szkoda tylko, że ta książka nie zostanie ze mną na dłużej, bo szybko o niej zapomnę. Mogę ją polecić wyłącznie osobom, które są dużymi fanami „Uwikłanych” i chcieliby mieć na swojej półce taki niezobowiązujący dodatek. W innym przypadku spokojnie można sobie odpuścić.\nZa możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.\nJak wiele razy, podczas nauki w szkole, usłyszeliście od nauczyciela polskiego pytanie w stylu: „co poeta/podmiot liryczny miał na myśli?”. Jak często głowiliście się nad jakimiś niezrozumiałymi metaforami, mając nadzieję, że to, co nabazgrolicie na wypracowaniu, okaże się chociaż w szczątkowym stopniu zadowalające i może traficie w tzw. „klucz interpretacyjny”? U ilu z was właśnie takie szkolne podejście do poezji sprawiło, że na własną rękę nie sięgacie po żadne wiersze i omijacie wszelką lirykę szerokim łukiem? W momencie, kiedy uświadomicie sobie, że nie stoi nad wami żaden belfer i nie oczekuje, że przeanalizujecie utwór dokładnie tak, jak wymaga, będziecie mogli poczytać poezję z dużo większą przyjemnością. Tak zrobiłam kilka lat temu, dzięki czemu przygoda z tym tomikiem sprawiła mi mnóstwo frajdy.\nTytuł: „Czerwień w czerni”\nSłówko o Marianie Maruszczyku już się na moim blogu pojawiło, kiedy opublikowałam tutaj wywiad z autorem. Nawet nie wiecie, ile satysfakcji sprawia znanie człowieka i jego marzenia o wydaniu poetyckiego zbioru, by po paru latach faktycznie trzymać ten zbiór w rękach. Zdaję sobie sprawę, jak trudno jest debiutantom w Polsce (i nie tylko), ile trzeba mieć w sobie determinacji, żeby się w jakiś sposób przebić, tym bardziej, jeśli uprawia się poezję, która bywa współcześnie mocno niedoceniana. Nie odstaję zresztą od innych – po pobieżnym przejrzeniu moich recenzji można zobaczyć, że czytam prawie wyłącznie prozę. Ale staram się nigdy nie zamykać na propozycje czegoś nowego, zwłaszcza jeśli wiem, że może mi się spodobać. Podobnie było również w tym przypadku.\nTomik „Czerwień w czerni” jest podzielony na trzy części: każda nosi inny tytuł i jednocześnie odnosi się do odrębnego okresu w życiu poety. Mamy zatem „Meandry życia” (2011–2013), „Obsydianowe Serce” (2013-2015) oraz „Falę” (2015–2018). Każdy z tych swojego rodzaju rozdziałów poprzedza świetny, ciekawy rysunek, który dodaje smaczku i sprawia, że sam wygląd zbioru nie jest nudny i wyróżnia się na tle innych (podobnie jest zresztą z minimalistyczną, ale przyciągającą uwagę okładką). Klucz kompozycyjny być może należy do najprostszych, za to bardzo skutecznych; dzięki porządkowi chronologicznemu wyjątkowo wyraźnie można zaobserwować, w jaki sposób poezja Mariana Maruszczyka ewoluowała na przestrzeni lat. Widać, że dojrzał jako autor i z czasem coraz pewniej czuł się w kreowanej przez siebie rzeczywistości. Utwory z „Meandrów życia” często są bardzo chaotyczne, niepoukładane, miejscami brakuje im płynności. Stopniowo ten problem zaczął zanikać, a czytanie kolejnych wierszy przychodziło jeszcze łatwiej i prowokowało do refleksji.\nChociaż w przypadku tego tomiku naprawdę trudno porównywać jeden tytuł do drugiego, bo bywają niejednokrotnie skrajnie różne, to jednak dość łatwo można dostrzec powtarzające się motywy: serce, kolory, natura (szczególnie żywioły), miłość czy też opozycje światło-ciemność oraz ciepło-zimno. Pojawiają się nawet mitologiczne odniesienia – głównie do Ikara – bądź nawiązania do kwestii nieba i piekła, z łatwością odszukacie nawet aluzje do postaci diabła. Widać, że autor czerpie przede wszystkim z własnych doświadczeń, bo wydźwięk wielu wierszy jest niezwykle osobisty, a jednocześnie nawiązuje do wiedzy ogólnej, metafizycznej, religijnej czy obyczajowej. Ogólnie zbiór mocno przypomina pamiętnik, to jak liryczne, mocno zakorzenione w indywidualnych przeżyciach wpisy. Mimo to nie tracą one na pewnej uniwersalności, budzą skojarzenia tak wszechstronne, że pole do interpretacji jest ogromne. Właśnie to sprawia, że czyta się tak dobrze, bo można później do woli zastanawiać się nad sensem i możliwymi odpowiedziami na pytania, które siłą rzeczy powstają w świadomości czytelnika.\nNawet odbiorca, który nie miał wiele styczności z poezją, z łatwością dostrzeże, że ton zdecydowanej większości utworów bywa czasem niepokojący, mroczny czy po prostu smutny. Poeta umieszcza w nich jakiś zalążek światła, czegoś dobrego, a jednak jego styl i zastosowane środki idą bardziej w stronę negatywnych odcieni emocji. Znajdziecie tu wiele słów o samotności, poczuciu odrzucenia, pełnych samokrytycyzmu czy żalu. Nie jest to absolutnie wada; bez większych wysiłków można też wskazać te tytuły, w których na powierzchnię wydobywają się ogromne pokłady humoru podmiotu lirycznego, co idealnie rozładowuje napięcie. Chciałabym częściej widzieć taką wersję autora: zabawną, satyryczną, pełną uroku. Proporcja jest mocno nierówna, więc mam nadzieję, że w przyszłości, w kolejnym tomiku, pojawi się więcej zróżnicowanych pod względem emocjonalnym tytułów.\nMuszę zaznaczyć, że wiersze zawarte w zbiorze „Czerwień w czerni” nie należą do najłatwiejszych w odbiorze. Autor lubuje się czasem w skomplikowanej metaforyce, jest tu wiele porównań, oksymoronów, często poszczególne wersy idą w stronę abstrakcji i silnej groteski, bywa, że nawet i absurdu. Chociaż zdarza się, że utwór jest osadzony w bardziej przyziemnej sytuacji lirycznej, niemal zawsze nastrój skręca później ku przenośni czy hiperbolizacji, które wymykają się kategoriom osadzonym w znanej nam rzeczywistości.\n„Czerwień w czerni” to zbiór, który bardzo dobrze otwiera drogę wydawniczą Mariana Maruszczyka. Sądzę, że to jeden z tych debiutów, który się nie zestarzeje i nawet po wielu latach nie będzie budził uczucia zażenowania w stylu „trzeba było wstrzymać się z premierą/wydać coś innego”. Ja na pewno czuję się zainteresowana i czekam na kolejne tomiki.\nMożna powiedzieć, że Crystal odnosi w pracy sukcesy. Jest podziwiana przez klientów, dobrze jej płacą i chociaż czasem robi się niebezpiecznie, zawód tancerki na rurze sprawia, że może się utrzymać i przynajmniej na kilka godzin zapomnieć o tym, co ją spotkało. Ci, którzy przychodzą do lokalu popatrzeć na jej występy, nie mają pojęcia, że tak naprawdę nazywa się Eloise.\nGabriel z kolei ma dość zdystansowanego, pozbawionego wszelkiej intymności życia. Po tym, jak udało mu się odzyskać wolność, wciąż nie do końca może zapomnieć o tych mrocznych dniach, kiedy nie było przy nim żadnej przyjaznej duszy. Zdecydowany, by ostatecznie zerwać z przeszłością i nauczyć się, jak zbudować relację, zwraca się do Crystal. Po pewnym czasie już właściwie nie wiadomo, które z nich bardziej potrzebuje pomocy.\nTytuł: „Bez złudzeń”\nTytuł oryginalny: „Most of All You”\nO Mii Sheridan raczej nie sposób nie usłyszeć, szczególnie jeśli często sięga się po literaturę romantyczną czy obyczajową. Opinie, na jakie się natykałam, były bardzo pozytywne; czytelnicy zwykle chwalili autorkę za umiejętność doskonałego odwzorowania uczuć, za emocjonalność, za wzruszenia. „Bez złudzeń” było moim pierwszym spotkaniem z twórczością tej pisarki i... Chyba nie do końca rozumiem, w czym tkwi jej fenomen.\nGłówne problemy tej książki są dwa. Po pierwsze: sztampowość. Zapewne wielu z was już po niewielkim opisie fabuły, którym otworzyłam tę recenzję, domyślili się mniej więcej, jak przebiega ta historia i jaki może być finał. Prawdopodobne też, że dostrzegliście, jak ogromną schematycznością cechuje się sam pomysł na tę powieść. Postacie pierwszoplanowe – czyli Ellie i Gabriel – są chodzącymi kliszami, właściwie trudno o bardziej stereotypowych bohaterów w tym gatunku literackim. Eloise jest tancerką w nocnym klubie, rozbiera się na oczach mężczyzn, co oczywiście jest poniekąd spowodowane tym, że ma za sobą nieprzyjemne doświadczenia z dzieciństwa (nie chcę spoilerować jakie, choć bezproblemowo możecie odgadnąć). Gabe to zaś bogaty, przystojny facet, którego również życie ciężko doświadczyło, wobec czego nie potrafi normalnie funkcjonować. Tych dwoje spotyka się i zaczyna naprawiać siebie nawzajem, co oczywiście rodzi komplikacje i problemy. Musicie się ze mną zgodzić, że opieranie historii na takiej konstrukcji jest niezwykle banalne i przewidywalne. Od samego początku przecież wiadomo, w jakim kierunku się to potoczy.\nPo drugie: brak realizmu. Mia Sheridan jakimś cudem naszpikowała książkę absurdalnymi rozwiązaniami fabularnymi – jakimś cudem, bo przecież przy tak prostej, wtórnej opowieści raczej nie powinno być trudno z prowadzeniem akcji. Tymczasem autorka buduje swoje postaci w nierzeczywisty sposób; trauma Gabe’a ani trochę mnie nie przekonuje, jego zamkniętość wydaje się uwypuklana na siłę, z kolei zachowanie Ellie sprawia wrażenie zupełnie nieprawdopodobnego. A już na pewno nie zachwyciło mnie słodkie zakończenie oraz niespodziewany punkt kulminacyjny w kryminalnym wątku, który cały czas towarzyszył bohaterom gdzieś tam w tle. Niestety w tym przypadku „niespodziewany” wcale nie oznacza, że byłam zaskoczona zwrotem wydarzeń. Nie, mnie po prostu nie chce się wierzyć, że to wszystko potoczyło się w taki sposób.\nNie zrozumcie mnie źle – książka nie jest beznadziejna i na pewno nie mogę powiedzieć, że nie czerpałam przyjemności z czytania. Pisarka bez wątpienia sprawnie posługuje się słowem; opisy przeżyć wewnętrznych są barwne i niejednego odbiorcę chwycą za serce, a jeśli macie w sobie choć odrobinę z romantyka, tak jak ja, to na pewno ulegniecie w kilku momentach i dacie się ponieść tej historii. Pod względem kompozycyjnym też jest dobrze – Sheridan stopniowo uchyla rąbka tajemnicy i nie pozwala nam od razu poznać wszystkich szczegółów z przeszłości bohaterów, dzięki czemu jakieś tam niespodzianki, nawet niewielkie, są.\nChoć jestem zdania, że taka historia nie mogłaby mieć miejsca w prawdziwym życiu, pojawiają się naprawdę solidne fragmenty, ciekawe rozmowy, no i trzeba zaznaczyć, że między Gabrielem a Eloise jest niekwestionowana chemia. Wielbiciele kina miłosnego na pewno z radością oglądaliby taką parę na ekranie. Tło wydarzeń oczywiście wykracza poza sam romans – pojawia się chociażby wątek z bratem głównego bohatera czy też ze studentką, która postanowiła napisać pracę magisterską z wykorzystaniem historii Gabe’a, toteż ten udziela jej długich wywiadów. Bardzo przypadł mi do gustu również drobny, ale całkiem znaczący element: każdy rozdział otwierają oryginalnie podpisane cytaty. Początkowo sądziłam, że pochodzą z jakiegoś utworu, którego nie znam, tymczasem później sprawa się wyjaśnia i muszę powiedzieć, że był to jeden z tych motywów, które wzbudziły u mnie największe emocje.\n„Bez złudzeń” Mii Sheridan z pewnością nada się na wolny wieczór, kiedy chcemy się rozluźnić i zatopić w innym świecie. Zdążyłam się już zorientować z pozostałych recenzji, że zdecydowanie nie jest to najlepsza powieść w dorobku tej autorki – i chociaż tutaj zostałam nieco odrzucona przez brak realistyczności i przewidywalność, to sądzę, że w przyszłości sięgnę po kolejny tytuł. Może wówczas zrozumiem, dlaczego ta pisarka jest tak uwielbiana przez wielu czytelników. Tym razem wypadło przeciętnie.\nKonkurs z „Innym niebem” dobiegł końca, przyszła pora na ogłoszenie zwycięzców. Muszę powiedzieć, że jestem bardzo miło zaskoczona liczbą zgłoszeń – cieszę się, że książka Katarzyny Grabowskiej wzbudziła aż takie zainteresowanie i naprawdę żałuję, że nie mogę obdarować nią wszystkich. Wiem, że każdy zawsze tak mówi, ale naprawdę trudno było dokonać wyboru. Widać, że włożyliście wiele serca w swoje odpowiedzi.\nOto nagrodzone komentarze:\nChciałabym stać się posiadaczką książki "Inne Niebo" z dość prostego, choć być może rzadko spotykanego powodu. Otóż uważam, że polscy pisarze są stanowczo niedoceniani, a ludzie z większą chęcią sięgają po literaturę w języku obcym, zwłaszcza angielskim. Ostatnio sama sięgałam po zagranicznych autorów, a przyznam, że czytanie jest dla mnie jak szybowanie po niebie. Uwielbiam zagłębiać się w ciekawe historie, a byłaby to dla mnie miła odmiana, takie właśnie "inne niebo? :)\nMoja żona uwielbia, książki, próbuję mnie zarazić swoją pasją, niestety ja nie jestem stałym czytelnikiem w swoim życiu przeczytałem chyba z trzy książki w porównaniu do mojej żony to kropla w morzu,chciałbym sprawić jej przyjemność,zobaczyć na jej twarzy uśmiech, nie potrafię zliczyć ile już ich przeczytała, ale i Magia Ukryta w Kamieniu i Las Potępionych znajdują się w kolekcji jej książek, teraz tylko potrzeba kolejnej części aby mogła się w niej zatraćić i przenieść do innego świata, w którym będzie mogła poznać dalsze losy bohaterów.\nBardzo proszę autorów, żeby skontaktowali się ze mną drogą mailową: aivalarx94@gmail.com w celu przekazania danych do wysyłki :) Dziękuję wszystkim za udział i do następnego konkursu!\nPonieważ jedna z osób zrezygnowała z nagrody, zaś druga nie odezwała się w sprawie podesłania adresu, wybiorę dziś i skontaktuję się z dwójką nowych zwycięzców.\nRok 1943. II wojna światowa trwa w najlepsze. Kolejni ludzie znikają bez śladu, inni giną w walce, a pozostali trafiają do obozów i już stamtąd nie wracają. Helene była pewna, że ona i jej rodzina są bezpieczni. Co prawda ze względu na romskie pochodzenie jej męża nie mogli liczyć na luksusy, ale ponieważ sama jest tzw. „czystej rasy”, wierzyła, że przetrwają do końca wojny bez szwanku.\nTamten poranek nie różnił się niczym od pozostałych. Helene obudziła dzieci, podała im skromne śniadanie i przygotowała starszą czwórkę do szkoły, podczas gdy najmłodsza córeczka miała zostać z mężem. Jednak ciężkie buciory policji działającej na rozkaz Himmlera zburzyły wizję względnego spokoju. Johann, mąż Helene, wraz z dziećmi zostają zesłani do Auschwitz. Ona sama dostaje wolną rękę: jest Aryjką, nie grozi jej zatem uwięzienie. Mimo to Helene decyduje się zostać przy rodzinie i razem z nimi trafia do obozu – piekła na ziemi, gdzie niespodziewanie dostanie szansę na zbudowanie małego raju.\nTytuł: „Kołysanka z Auschwitz”\nTytuł oryginalny: „Canción de cuna de Auschwitz”\nTo nie jest moja pierwsza książka poruszająca tematykę obozową, ale nie sądzę, by istniała jakakolwiek magiczna liczba historii tego typu, po której przestałabym się czuć wstrząśnięta i poruszona. Mniej więcej wiedziałam, czego mogę się spodziewać po „Kołysance z Auschwitz”, dlatego mylnie założyłam, że jestem na to przygotowana. Niestety – po raz kolejny boleśnie sobie uświadomiłam, do jak bezwzględnego okrucieństwa gotowy jest człowiek i ile woli życia, woli walki może tkwić w kimś, kto powinien już dawno się poddać. I choć dziwnie to zabrzmi, opowieść przedstawiona przez Mario Escobara jest nie tylko przerażająca, ale też na swój sposób piękna.\nAutor inspirował się rzeczywiście żyjącą postacią: Niemka Helene Hannemann, kobieta, która wyszła za mąż za Roma i urodziła mu piątkę dzieci, postanowiła razem z całą rodziną pojechać do Auschwitz. Tak bardzo nie chciała rozdzielać się z bliskimi, że wolała obozowe życie, niż bezpieczną wolność. Ponieważ była z zawodu pielęgniarką, mogła pomagać ludziom w barakach przeznaczonych na szpital – tam z kolei poznała doktora Josefa Mengele, zwanego po wojnie (ze względu na okrutne eksperymenty przeprowadzane na dzieciach) Aniołem Śmierci. To za jego prośbą otworzyła w Auschwitz przedszkole, by choć na kilka godzin oderwać najmłodszych od świata, w którym śmierć, głód, ból i brutalność to stałe elementy codzienności.\nO Mengele, niestety, słyszałam, natomiast postać Helene Hannemann była mi zupełnie nieznana i sądzę, że nie jestem jedyna. Dlatego właśnie uważam powieść Mario Escobara za podwójnie ważną; pomijając ogólną tematykę, którą tak, nawet po tylu latach wciąż warto przywoływać i opisywać, ta książka pokazała mi jedną z najbardziej odważnych, inspirujących kobiet, jakie kiedykolwiek „poznałam”. Helene nie tylko udowodniła, że dla swojej rodziny jest w stanie zrobić wszystko – przede wszystkim pokazała, że w nawet najbardziej okrutnych, beznadziejnych warunkach, można zachować poczucie moralności, dobroć, chęć pomocy innym i miłość do drugiego człowieka. Autor nie sili się tutaj przy tym na sztuczne koloryzowanie, nie musi stawiać Helene na piedestale, by czytelnik zrozumiał, że jest świadkiem relacji o kimś, kogo charyzma, odwaga i niezłomność powinny być niedoścignionym wzorem, nawet w obecnym świecie, gdzie na pierwszy rzut oka wydajemy się wolni.\nO tym, że książka robi tak duże wrażenie na odbiorcy, decyduje chyba właśnie przede wszystkim styl pisania Escobara. Jest bardzo oszczędny w słowach, nie dramatyzuje, nie stara się usilnie grać na emocjach, ponieważ jest doskonale świadomy, jak wielki ładunek emocjonalny już tkwi w tej historii, więc nie ma żadnej potrzeby dodatkowo ją ubarwiać. Często pojawiają się zatem króciutkie, niemal telegraficzne zdania, a opisy są zaś bardzo sugestywne, nawet jeżeli nie należą do wybitnie szczegółowych. Pisarz skupił się dokładnie na tych punktach, które należy rozwinąć – naturalistycznie kreśli obraz obozowej rzeczywistości, z wszystkimi jej najciemniejszymi zakamarkami, a jednocześnie fantastycznie buduje swoich bohaterów. Nawet jeśli niektóre postacie pojawiają się tylko na chwilę, łatwo je sobie zwizualizować i wpasować w świat przedstawiony. No i nie muszę chyba podkreślać, jak niezwykłe jest czytanie o przedszkolu założonym w samym sercu Auschwitz. Brzmi to absurdalnie, groteskowo, a jednak można wyczuć tę namiastkę szczęścia i nadziei, które musiały poczuć wszystkie dzieciaki, a także przedszkolanki z Helene na czele, kiedy przez jakiś czas miały dla siebie to wyjątkowe miejsce.\nA początkowo, przyznaję, nie byłam jakoś szczególnie usatysfakcjonowana tą książką. Kompozycja jest dość ciekawa, bo uwaga – do opowieści o głównej bohaterce wprowadza nas sam Mengele, który podczas lotu samolotem, ponad dekadę od zakończenia wojny, przegląda notatki związane z Auschwitz. Później właściwa narracja przybiera formę pamiętnika. Forma mi się podobała, aczkolwiek początkowo odniosłam wrażenie, że autor pędzi z wydarzeniami na łeb, na szyję, jakby gdzieś mu się spieszyło i nie miał nawet chwili na zatrzymanie i szersze rozbudowanie danego kontekstu. Obawiałam się, że ta tendencja może się utrzymać, tym bardziej, że powieść nie należy do bardzo obszernych, na szczęście Escobar najwyraźniej chciał jak najszybciej przejść do konkretnej akcji, a tutaj dostajemy już porządną, niepopędzaną niczym i dobrze przedstawioną fabułę.\nZakończenie, czego się spodziewałam, zwaliło mnie z nóg i sprawiło, że potrzebowałam czasu, by nieco odetchnąć, ochłonąć i przegryźć w sobie te wszystkie uczucia, które się pojawiły podczas lektury kilkunastu ostatnich stron. Nie chcę przez to powiedzieć, że książka jest przewidywalna; jak już wspomniałam na samym początku, chyba nigdy nie stanie się tak, że powieści osadzone w okresie II wojny światowej przestaną w jakiś sposób zaskakiwać i deptać emocjonalnie, bo mimo tylu świadectw, których przecież wciąż przybywa, cierpienie ludzi żyjących w tych czasach nadal pozostaje praktycznie niewyobrażalne. Mario Escobar doskonale uchwycił wycinek tej rzeczywistości, odnosząc się do niego z należytym szacunkiem i dbałością.\n„Kołysanka z Auschwitz” to dzieło pod niektórymi względami niemal minimalistyczne, za to obfite w emocje, przejmujące, wnikające pod skórę i pozostające w głowie na dłużej. Czytanie pochłania bez reszty, bo mimo tak niepokojącego tła historycznego, chcemy być blisko Helene, chcemy chociaż na chwilę stanąć w jej świetle i zaczerpnąć od niej nieco odwagi. To przez to uważam, że jest w tej powieści coś pięknego i rozczulającego. Dobrze wiedzieć, że nie ma takich okoliczności, które zwalniałyby nas z bycia dobrymi, sprawiedliwymi i empatycznymi – te wszystkie wartości powinny trwać w nas bez względu na sytuację. Nie jest to łatwe, ale jak najbardziej możliwe.\n„Teoria opanowywania trwogi” Tomasz Organek – rece...\nSeriale: co obejrzeć, a czego lepiej unikać – maj ...\nPRZEDPREMIEROWO: „Więcej niż pocałunek” Helen Hoan...\n„Matka” S.E. Lynes – recenzja\n„Uwikłani. Grzeszne noce” Laurelin Paige – recenzj...\n„Bez złudzeń” Mia Sheridan – recenzja\nWyniki konkursu z książką „Inne niebo”\n„Kołysanka z Auschwitz” Mario Escobar – recenzja


Witamina E została odkryta w 1923 roku przez Evansa i Bishopa. Udowodnili, że w pożywieniu istnieje substancja, która zapobiega bezpłodności szczurów. Początkowo nazwano ją witaminą E, a potem dla podkreślenia sposobu działania na organizm – tokeferolem ( tokos – Rodzenie; phero – niosę).\nWspółczesne normy żywieniowe podają, że dzienne zapotrzebowanie na witaminę E wynosi co najmniej 10 mg. Jednak coraz więcej naukowców uważa, że normy te są zaniżone, zostały bowiem określone na podstawie występowania objawów niedoboru, a nie stężeń niezbędnych do wypełniania przez te witaminy swoich funkcji biologicznych.\nMożna przypuszczać, że z biegiem lat spożycie witaminy E będzie wzrastać, gdyż w miarę rozwoju cywilizacji coraz więcej nadreaktywnego tlenu dociera do komórek wraz z wdychanym powietrzem, powodując powstawanie wolnych rodników. Potężnym generatorem tych „złośliwych” cząsteczek, są m.in. spaliny, a także ozon. Dlatego też specjaliści postulują przyjmowanie przez dorosłych, zwłaszcza tych mieszkających w dużych aglomeracjach, zwiększonej dawki tej witaminy, która m.in. – obok witaminy A i C – jest doskonałym antyutleniaczem, chroniącym organizm przed szkodliwym działaniem czynników będących efektem rozwoju cywilizacji.\nZdaniem naukowców, jeśli organizm regularnie otrzymuje odpowiednie dawki witamin antyoksydacyjnych, do których należy witamina E, można znacznie zmniejszyć ryzyko chorób układu krążenia, takich jak miażdżyca, choroba niedokrwienna serca i zawał. Witamina E ogranicza tworzenie się blaszek miażdżycowych, ale także wpływa na poziom cholesterolu, co jest bardzo ważne w profilaktyce chorób serca i układu krążenia.\nWarto tu przytoczyć wyniki amerykańskich badań, które wykonano w ciągu 8 lat z udziałem ponad 80 000 zdrowych kobiet w wieku 34-59 lat, a także ok. 40 000 zdrowych mężczyzn, w wieku 40-75 lat. W obu przypadkach ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej, u przyjmujących wyższe dawki witaminy E przez co najmniej 2 lata, było o ok. 40% niższe w porównaniu z grupą osób nie zażywającą tej witaminy. W innym badaniu stwierdzono, że suplementacja witaminą E u osób chorych na chorobę niedokrwienną serca prowadzi do zmniejszenia liczby zawałów.\nNiedobór witaminy E obniża także efektywność funkcjonowania okładu odpornościowego – zmniejsza się stabilność błon komórek tego układu i nasila synteza substancji obniżających sprawność immunologiczną organizmu. Jest on wtedy bardziej skłonny do zakażeń i przewlekłych schorzeń.\nWitamina E przyjmowana w postaci suplementacji przez dorosłego człowieka w regularny sposób, może chronić organizm przed atakami wolnych rodników tlenowych, a tym samym oddalać i zmniejszać niebezpieczeństwo karcynogenezy, czyli tworzenia się nowotworów. W wyniku badań odnotowano, że regularne podawanie zwiększonych dawek witaminy E i prowitaminy A mężczyznom w wieku 50-69 lat zmniejsza ryzyko raka prostaty o 32%, zaś śmiertelność z tego powodu o 41%, ponieważ zapobiega przekształcaniu się utajonej postaci nowotworu w aktywną i zmniejsza dolegliwości wywołane łagodnym przerostem prostaty. Także wśród osób przyjmujących dodatkowe dawki witaminy E ryzyko zapadalności na nowotwory okrężnicy maleje o 57%. Codzienne, regularne przyjmowanie tej witaminy hamuje o 65% ryzyko powstawania polipów jelita grubego.\nObecnie naukowcy są zdania, że zaćma jest także, m.in. wynikiem nadmiernego wytwarzania się w organizmie wolnych rodników. Ochroną przed ich szkodliwym działaniem są właśnie przeciwutleniacze, m.in. witamina E, a także witaminy A oraz C. Na Uniwersytecie w Tampere w Finlandii przez wiele lat badano zależność między poziomem niektórych witamin we krwi a rozwojem zaćmy. Osoby z wysokim poziomem cholesterolu, lecz niskim poziomem witaminy E i prowitaminy A były prawie 4 razy bardziej narażone na powstanie zaćmy niż ci, którzy mieli we krwi dużo cholesterolu i wspomnianych witamin. Stwierdzono również, że zażywanie w ciągu 2 lat codziennie zestawu złożonego z 400 mg witaminy E, 40 000 j.m. prowitaminy A, 1500 mg witaminy C, a także 450 mg bioflawonoidów powoduje nie tylko zatrzymanie procesów degeneracyjnych plamki oka u osób starszych (prowadzących do upośledzenia widzenia), ale także przyczynia się do znacznej poprawy widzenia.\nPodsumowanie zalet „skromnej”, ale ważnej witaminy E:\nJest odpowiedzialna za prawidłowe funkcjonowanie narządów rozrodczych obu płci;\nWspółdziała przy wytwarzaniu czerwonych ciałek krwi;\nJako utleniacz wywiera korzystny wpływ na komórki, wychwytując wolne rodniki i uniemożliwiając im niszczenie włókien kolagenowych (od których zależy jędrność skóry), chroni przed wolnymi rodnikami na tyle skutecznie, że zyskała sobie miano „witaminy młodości”;\nNaturalna witamina E powstaje tylko w roślinach. Zwierzęta nie potrafią jej wytwarzać: jeżeli nasze pożywienie zawiera zbyt mało witaminy E, tłuszcz w organizmie „jełczeje”. Typowe objawy to plamy starcze, tzw. kwiaty starości i przebarwienia na skórze;\nWchłanialność witaminy E jest odwrotnie proporcjonalna do wielkości jednorazowej dawki, np.: z dawki jednorazowej 100 mg ulega resorpcji 80%, z dawki jednorazowej 500 mg – tylko 68 %;\nWitamina E współdziała z witaminami A, C i karotenoidami, bioflawonoidami, a także selenem zmniejszając ryzyko rozwoju chorób nowotworowych i powstania wolnych rodników.\nRozpuszczalna w tłuszczach witamina E gromadzi się w tkance tłuszczowej, przyjmowana przez dłuższy czas w formie syntetycznej, w dawkach większych niż 1000 mg octanu alfa-tokeferolu na dzień, przez osoby dorosłe, może powodować zmęczenie, bóle głowy, osłabienie mięśnie i zaburzenia widzenia.\nmgr farmacji Dorota Michałek CALINETinfo sierpień 2008\nWitamina E więcej>>\nWitamina E udowodnione naukowo działanie - stop starzeniu, miażdżycy, zawałowi, bezpłodności\nNa temat suplementacji witamin Zobacz tutaj>>


ugabuga669 zadał pytanie w grze Hearthstone: Heroes of Warcraft\nJak najlepiej zdobywać legendarki? Tak jak w temacie, lepiej kupować boosterki, czy grać areny?\nJak długo trwają mecze ? Jak długo trwają mecze rankingowe w Hearthstone (mniej więcej)\nugabuga669 zadał pytanie w grze 4Story\nCzy w grze jest endgame? Witam czy w 4story po osiągnięciu maxymalnego levelu jest co robić (oprócz pvp)?\nJak można zdobyć legendarki? Witam jak można zdobyć legendarne karty?\nugabuga669 zadał pytanie w grze Asterix & Friends\nNa czym polega ta gra? Witam tak jak w temacie, na czym polega ta gra?\nugabuga669 zadał pytanie w grze The Elder Scrolls V: Skyrim\nCzy warto instalować mody? Witam, czy warto instalować mody przed przejściem gry?\nGdzie mogę znaleźć epickie przedmioty (najlepsze w grze) Witam, czy znacie lokacje w których mogę znaleźć najlepsze przedmioty Skyrima (bez modów)? Mam 2 oficjalne dodatki\nugabuga669 zadał pytanie w grze FIFA World\nCzy w fifie online występuje ranking? Czy w fifie online występuje ranking graczy?\nCzym różni się fifa online od zwykłej fify ? Witam, czym różni sie fifa online od kupionej fify 15 z ultimate team? Oprócz tego że fifa online jest darmowa?\nugabuga669 zadał pytanie w grze Lord of the Rings Online\nCzy w grze występują mounty? Witam, czy w LOTR Online występują mounty, na których można się przemieszczać?\nCzy jest to gra pay 2 win? Witam, czy wydawanie realnych pieniędzy na gre daje dużą przewage ?\nugabuga669 zadał pytanie w grze My Little Farmies\nJak najszybciej lvlować? Witam, jaki jest najszybszy sposób na lvlowanie?\nugabuga669 zadał pytanie w grze Travian\nJaką frakcją polecacie grać? Witam, jaką frakcją polecacie grać i jakie są zalety poszczególnych frakcji\nugabuga669 zadał pytanie w grze Dota 2\nLoL a Dota, zastanawiam się w co grac, wiem że dota jest bardziej rozwinięta... Witam, zastanawiam się nad grą w Lola a w Dota, nie chce aby wypowiadali się zagorzali fani doty lub lola, tylko ci którzy powiedzą mi jakie są plusy i minusy obydwu gier.\nZabijanie własnych mobków po to aby przeciwnik nie zdobył golda? Witam, oglądając streamy zauważyłem że gracze zabijają własne mobki po to aby przeciwnik tracił farmę, grałem tylko kilka razy w dotę i nigdy nie mogłem znaleźć sposobu aby to zrobić, klikanie na swojego moba nic nie dawało\nugabuga669 zadał pytanie w grze Metin 2\nCzy opłaca się jeszcze grać w M2? Witam nie gram od ponad 2 lat w Metina, zastanawiam sie nad powrotem, co się z mieniło oprócz lvl capu i nowej profesji?\nCzy w Hearthstonie wszyscy bohaterowie są zbalansowani? Witam, przymierzam się do gry, ale od kilku osób słyszałem, że bohaterowie nie są zbalansowani, jedni są OP a inni po prostu słabi. Jakoś nie chce mi się w to wierzyć dlatego to pytanie.\nKtórymi postaciami najlepiej grać jako poczatkujący zawodnik? Witam, którymi postaciami/bohaterami najlepiej oraz najłatwiej się gra jako początkujący?\nCzy Hearthstone zalicza się do gier pay2win? Witam, tak jak w temacie, czy gra karciana Hearthstone zalicza się do gier w której gracze wydający rzeczywiste pieniądze zyskują przewagę nad tymi którzy tego nie robią?\nCzy w Hearthstone da się handlować kartami? Witam, nie gram w Hearthstona dlatego może to głupie pytanie. Czy w owej grze da się handlować/wymieniać kartami z innymi graczami?\nJak najlepiej kupować nx ?\nPaysafecards albo przelew, ponieważ dostaje się wiecej nx niż za równowartość zapłaconą telefonicznie lub smsem\nPytanie o poliformie\nKsięgami zaawansowanymi polimorfii (najpierw jest zwykła, od m do g zaawansowana a od g do p mistrz.)


Miesięcznik: Farmer 02/2022 - hodowla, uprawa, maszyny, dopłaty - Farmer.pl\nJak oszczędzić na nawożeniu?\nDlaczego warto zaprawiać kukurydzę?\nKiedy choroby podstawy źdźbła kradną nam plon?\nJak nawozić łany z opóźnionego siewu? Prof. Szczepaniak o terminie i dawkach\nDr hab. Szczepaniak o racjonalnym nawożeniu buraka cukrowego\nCzy warto uprawiać rzepak jary?\nWiosna nie zawsze sprzyja opryskom. Na co zwrócić uwagę?\nKiedy i jak dokrzewić pszenicę?\nCzy i czym zaprawiać bulwy ziemniaka?\nBiegunki cieląt – diagnostyka i prewencja\nNajwyższe standardy paszy i mleka – gospodarstwo Tomasza i Moniki Cieślików z Pokaniewa\nKiedyś strych, dziś 100-tonowy silos zbożowy\nSłonecznik przyszłością polskich pól?\nBadaj pasze i tnij koszty


Restauracje z kuchnią indyjską Warszawa - SEO SIX 24 - .:Grupa SEO 24:.\nStron: 5304, Kategorii: 29, Podkategorii: 1090, W kolejce: 2, Online: 72, Zaindeksowane: 8440,\nJeżeli chcesz spędzić interesujący wieczór, wybierz się do restauracji, tam zawsze ciekawie płynie czas. W Polsce bardzo popularne są też restauracje tajskie, jakie mają interesujące karty dań. Jeżeli jesteś zainteresowany czym znamionują się różne, zagraniczne kuchnie, idź do którejś z restauacji zagranicznych. Restauracje mają często ciekawe oferty na temat przygotowania imprez okolicznościowych. Na niniejszej stronie www wyszukasz interesujące propozycje odnośnie restauracji w twym mieście. Restauracja to też często ciekawe miejsce na organizację konferencji biznesowej.\ngastronomia, catering, restauracje na bankiety, przepisy kulinarne\nSkuteczna suplementacja kreatyną\nJeśli trenujesz od jakiegoś czasu na siłowni jak również planujesz włączyć do treningu odpowiednią suplementację, istnieją spore szanse, iż zdecydujesz się na kreatynę, która uznawana może być teraz za jeden z najpopular ...\nData dodania: 12. 03.2013r.


Gdynia | Obchody Święta Wojska Polskiego - Nasz Bałtyk - morskie czasopismo\nGdynia | Obchody Święta Wojska Polskiego\nŚwięto Wojska Polskiego obchodzimy w rocznicę Bitwy Warszawskiej, czyli 15 sierpnia. W Gdyni, z racji bliskości z morzem, w wydarzeniu dominuje Marynarka Wojenna. Oficjalna część uroczystości rozpocznie się tego dnia o godz. 12.00 przy płycie Marynarza Polskiego na skwerze Kościuszki. Z tej okazji sporo będzie się działo także w Muzeum Marynarki Wojennej, przy klubie Riwiera i w Basenie Prezydenta. Święto Wojska Polskiego obchodzimy w rocznicę Bitwy Warszawskiej, czyli 15 sierpnia. W Gdyni, z racji bliskości z morzem, w wydarzeniu dominuje Marynarka Wojenna. Oficjalna część uroczystości rozpocznie się tego dnia o godz. 12.00 przy płycie Marynarza Polskiego na skwerze Kościuszki. Z tej okazji sporo będzie się działo także w Muzeum Marynarki Wojennej, przy klubie Riwiera i w Basenie Prezydenta.\nw godzinach 11.45-13.15 zamknięte zostaną dla ruchu następujące ulice:Stefana Żeromskiego na odcinku od skrzyżowania z ulicą Kazimierza Pułaskiego do Skweru Kościuszki,Skwer Kościuszki na odcinku od ulicy Świętojańskiej do ulicy Jerzego Waszyngtona,Parking przy klubie Riwiera zostanie zamknięty z okazji festynu.


angielskie czasowniki nieregularne | ANGIELSKI ONLINE\nAngielskie Czasowniki Nieregularne – czasowniki występujące w języku angielskim, które w czasie przeszłym występują w nieregularnych formach (nie odmieniają się przez końcówkę „ed” i „d”) jak czasowniki regularne.\n▶ Poniżej znajduje się lista wpisów ze strony AngielskiOnline otagowanych jako: ANGIELSKIE CZASOWNIKI NIEREGULARNE – wśród których znajdziesz tabelę zawierającą siedemdziesiąt najpopularniejszych angielskich czasowników nieregularnych dla początkujących.\nOtrzymasz również możliwość poznania ich formy w czasach przeszłych (Past Tense i Past Participle). Dodatkowo angielska wymowa native speakera pozwoli Ci poznać ich poprawną wymowę.\nNa deser znajdziesz również darmową lekcję video Mp3 do skutecznej nauki i szybkiego zapamiętania najczęściej używanych angielskich czasowników nieregularnych.


Rzuciłam palenie :) - Forum 2021 - RODZICE.PL\nMoże jeszcze nie czas się chwalić, bo nie palę od wczoraj, ale mam SILNE postanowienie, że wytrwam i że już rzuciłam. W koszu wylądowały 2 paki tego świństwa, kupiłam sobie gumy Nicorette i aż mnie ssie w środku, ale wytrzymam 🙂\n24 odpowiedzi na pytanie: Rzuciłam palenie :)\nRe: Rzuciłam palenie 🙂\nNo to SUPER !!!!!!!!!!!!!!!\nTRZYMAM KCIUKI !!!!!!!!!!!!!\nI ŻYCZĘ WYTRWAŁOŚCI !!!!!!!!!!!!!!!!!\nMocne postanowienie to podstawa, wierze, ze Ci sie uda, i to nie na troche, a na dobre.\nPowodzenia i mam nadzieje, ze masz silniejsza wole niz ja.\nDaj znac za jakis czas, jak Ci idzie.\nGRATULUJE DECYZJI i ZYCZE POWODZENIA!\nTo ponoc najtrudniejsza rzecz w zyciu – ale do zrobienia (sama nie pale to nie wiem ale tak slyszalam).\njeśli tylko naprawdę bardzo chcesz, to dasz radę.\nja rzucałam kilka razy i za każdym razem wracałam do świństwa, aż sie wkurzyłam na siebie, że jestem taka dupa wołowa, że jedno mówię, a drugie robię…\nw końcu się zawzięłam na dobre i od 1 stycznia, czyli już 11sty miesiąc nie miałam fajki w ustach i się bardzo z tego cieszę 🙂\nPowodzenia! Bedziesz teraz pieknie pachniala coreczce. 🙂 Tak trzymaj!\nGratulacje!I trzymaj sie!Nie daj sie temu swinstwu!I pamietaj ze trujesz tym tez swoja coreczke. Bede trzymac za Ciebie kciuki choc wiem ze nie bedzie to dla Ciebie latwe ale dasz rade:)\nTrzymam kciuki!!! BĄDŻ SILNA!!! Ja kiedyś paliłam i jakoś mi się udało to świństo rzucić.Wierzę,że Tobie też się uda!!!\ngratulacje! i ciesze sie bardzo, ja mojeg meza tak dlugo molestowalam, ze z dnia na dzien rzucil… a tez palil 2p dzienie… w kwietniu mija 6lat..\nwytrwalosci dorotko zycze!\npowodzenia – mam nadzieję że będziesz bardziej wytrwała niz ja\nJeśli postanowiłas to na pewno wytrwasz:-)A takie ogłaszanie doda Ci sił\nTrzymaj sie, wiem, co przechodzisz 😉\nMi pomagaly glebokie wdechy, jak przy zaciaganiu sie.\nMam nadzieję i życzę żebyś wytrwała\nTeż rzucałam kilka razy w życiu i w końcu się udało – mam nadzieję forever 🙂\nTylko się od tych gum nie uzależnij – jak mój mąż żuł je ponad rok….\n,,Zaoszczędzone” pieniądze odkładaj – jeśli paliłaś np paczkę dziennie to 5-6 zł i za miesiąc kup sobie coś ładnego 🙂\nJestem na podobnym etapie co Ty. Aby sie dodatkowo zmotywować kupiłam paski wybielające do zębów Whitestrpis, są świetne, ząbki bialutkie że aż żal zapalić 🙂\n….wiem jakie to trudne…:-/\nDzięki dziewczyny, jak czytam Wasze posty, to wiem, że dam rade 🙂 Dziś 3 dzień bez papierosa 🙂 SSie okropnie, ale biorę wdechy, ziołówki uspokajające, bo mnie nerwy szarpią i trzymam sie 🙂\nkiedy w pracy zrobiłam test ciążowy pod biurkiem zapaliłam papierosa. pomyslałam, że to może mój ostatni paieros z niedowierzaniem bo ponad rok staralismy sie o dziecko, że w końcu stało sie to dla mnie nie osiągalne. obiecałam sobie, że spale papierosa i dopiero zerknę na wynik testu. nie wytrzymałam, zobaczyłam w połowie i… dwie upragnione kreseczki. z wyrzutami sumienia zgasiłam tego wstretnego kipa i do tej pory nie pale, a mój Ptys ma już 7 miesięcy. po zwolnieniu i macierzyńskim wróciłam do pracy, w to miejsce, gdzie zazwyczaj wypalałam po 2 paczki i o dziwo nie ciągnie mnie. koledzy nie pala w moim towarzystwie, bo karmie piersia i jestem z siebie dumna. w między czasie wzielismy z mężem spory kredyt i juz teraz to chyba nie stać mnie na palenie. życzę ci wytrwałości i powodzenia. z rzucaniem palenia jak z odchudzaniem. ten sam gółd. nie jestem przekonana do specyfików pomagających rzucić palenie, ale jeśli tobie ułatwi to warto spróbować. rzucenie palenia jest piękne. jesli nie wytrwasz dla siebie, zrób to dla maleństwa. pozdrawiamy Wioletta i Roberto.\ntrzymam kciuki zebys wytrwala 🙂\nZapomnialam o sezamkach. Gdyby mnie bardzo ciagnelo, to chcialabym zając czyms paszcze, a na to u mnie nie ma jak rozgrywanie sezamkowych ziarenek jedno po drugim. Niby to jest slodkie, ale jedna sztuka np. ciasteczka starcza na godziny dlugie 😉\nZnasz odpowiedź na pytanie: Rzuciłam palenie :)


3 sierpnia, 11:07\n"Dziewczyńska" wersja Anioła.\n3 sierpnia, 12:43\nthese creatures will be included in new upgrades mod for vcmi?\n3 sierpnia, 13:59\nKuririn wyszła Ci ta panienka cudownie, może ja wyposażyć w jakiś łuk albo włócznie\n3 sierpnia, 15:17\nNie, nie i nie. To nie jakaś amazonka uzbrojona w dzidę i brak ubrań, tylko anielica w zbroi i z mieczem! W wersji ulepszonej powinna mieć płonący miecz:)\n3 sierpnia, 15:48\nTo wyszło jakoś całkiem przypadkiem, to jest wersja anioła w wersji damskiej, łuk albo włócznia?\nW wersji ulepszonej powinna mieć płonący miecz:)\nNie będzie wersji ulepszonej. Skąd taki pomysł?\n3 sierpnia, 17:20\nO, fajny pomysł! Jednak jeśli mam się czepiać obu ostatnich anielskich prac to niektóre materiały (głównie kolor zbroi) są zbyt plastelinowe. Tekstura skrzydeł wymagałaby chyba po prostu wzmocnienia kontrastu, porównując do oryginału. Ogólnie modele robisz naprawdę niezłe, ale tekstury są bardzo często niestety kiepskie. I mówię to szczerze, bez złośliwości. ;)\nPoza tym, z kwestii czysto estetycznej, to do anielicy moim zdaniem bardziej pasuje taka delikatna, jasna skóra jak u tej bohaterki z H7, a nie taka amazońska opalenizna. ;P Ale to już kwestia tego co się tobie podoba jako autorowi.\nJeszcze uwaga techniczna. Na zoomie tego nie ma ale w skali H3 spódnica ma jakieś takie cienie od dolnej strony.\n3 sierpnia, 17:59\nJak cały czas gdzieś se lata to chyba oczywiste, że jest opalona. ;)\nZ Facebooka i ogólnie, że to podstawowa, więc ulepszona będzie serafką :-) A kolor skóry nie jest zły. Ja to wziąłem za cień w ogóle z tego dymu w tle i kontemplowałem tylko najlepsze z połączeń- brunetka w błękicie :-D\n4 sierpnia, 11:34\nMówię mu to od kilku lat, no i animacje też pozostawiają wiele do życzenia. ;P\n4 sierpnia, 12:29\nGif zrobił robotę, zepsuł jakość... i coś miga...\nP.S. - Prosiłbym o sugestie umiejek dla tej pani, wraz ze statami.\n4 sierpnia, 22:34\nNo zmiany zdecydowanie na plus. ;) Bardzo ładna jednostka. W sumie gdybyś mógł podzielić się tymi wszystkimi anielskimi modelami to byłbym wdzięczny, bo mogą mi się kiedyś przydać w moim modzie do MM8 (anioły mają tam odegrać całkiem znaczną rolę). Ale jakby co to nie ma pośpiechu żadnego bo i tak związane są z dalszymi planami rozwoju moda, do których może nawet nigdy nie dobrnę ;P (chociaż ostatnio chwilkę coś tam znów podziałałem ;D ).\n5 sierpnia, 11:02\nCzy nie przesadziłem :D\n5 sierpnia, 21:29\nChyba trochę prześwietlona, wydaje mi się, że potrzeba mniej oświetlenia a bardziej zmiany koloru jednostki od frontu, anioł po prostu zabarwiony jest na żółto.\nCo do umiejętności to najpierw podziel się swoją wizją na jednostkę, powiedz chociaż który to poziom, ma to być jednostka neutralna czy nie masz jeszcze na to koncepcji.\nMi kojarzy się trochę z valkirią i po paru poprawkach znakomicie sprawdziła by się w tej roli, ale może się to mijać z Twoim pomysłem\n5 sierpnia, 22:19\nMi się wydaje, że po prostu u oryginalnego anioła w momencie pojawienia się tego żółtego blasku z przodu, oświetlenie ogólne zostało przyciemnione. Spróbuj może w tym kierunku.\n5 sierpnia, 23:51\nMoże moc anioła ale morale +2, zrobić wersję ulepszoną wskrzeszającą lepiej i będzie mod podmieniający anioły:-)\n6 sierpnia, 21:48\nNo ja chciałem dać inny kolor, i dałem niebieski.\nJak już wspomniałem, to jest "dziewczyńska" wersja anioła, wiec lvl 7. co do umiejek to niestety, lecz nie myślałem nad tym.\n7 sierpnia, 15:38\nJeśli sugerować się samym wyglądem anielicy, to wpasowuje się miedzy zwykłym aniołem, a archaniołem, a dokładnie pancerz archanioła, a broń od podstawki, więc tak jakby taki anioł 1,5. W związku z tym na neutrala by się nadawała, z takimi statami które są wyższe od anioła, ale niższe od archanioła, np. hp 225, co do zdolności też morale na plus, ale od anioła czyli +1 dla wszystkich i jeszcze druga zdolność [latania nie liczę bo wiadomo że ma] to na pewno nie wskrzeszanie od archa, błogosławieństwo też nie bardzo pasuje, ale co dokładnie to trudno powiedzieć, najlepiej by było coś oryginalnego, nowego, coś co by zachęcało do tej jednostki, ale też zależnie do czego by się miała nadawać. Oczywiście też nienawiść do diabłów bym skreślił, żeby się jednak czymś wyraźnie od zwykłych aniołów odróżniała, tym bardziej że jako neutral to jednak nie musiałaby kopiować męskich odpowiedników, inaczej by się aż prosiło o żeńskiego diabła dla równowagi [ale że sukkub już jest w planach innego moda, to tak nie bardzo to widzę].\nTa jednostka jako neutralna ma potencjał. Tu można jak z golemami zrobić różne warianty. Błękitna leczy czy tam wspiera modlitwą, czarna aniołem śmierci i atak zawsze zabija 1 wroga i czerwona-bitewny seraf, mocy nie wiem :-)\n13 sierpnia, 21:50\n13 sierpnia, 22:30


Farmerskie gry My Time at Portia i Staxel wystartowały we Wczesnym Dostępie | GRYOnline.pl\nWiadomość gry na świecie 24 stycznia 2018, 15:48\nInspirowane Animal Crossing oraz serią Harvest Moon spokojne, odprężające tytuły farmerskie pokroju Stardew Valley czy Slime Rancher wyrastają jak grzyby po deszczu i cieszą się niesłabnącą popularnością. Nic więc dziwnego, że wielu niezależnych producentów próbuje swoich sił w tej wyraźnie zarysowanej niszy. My Time at Portia i Staxel pozwalają graczom w pocie czoła tworzyć własną idealną oazę wiejskiego spokoju. Co ciekawe, obydwie gry zadebiutowały we Wczesnym Dostępie Steam tego samego dnia – 23 stycznia 2018 roku. Ten zbieg okoliczności zainspirował nas do nieco bliższego spojrzenia na podobieństwa i różnice obu tytułów.\nMy Time At Portia jest tworzone przez zespół Pathea Games, znany wcześniej ze średniawej gry survivalowej Planet Explorers. W nowym projekcie autorzy zastąpili jednak zgrzebny realistyczny styl słodką eksplozją pastelowych kolorów. Wbrew pozorom mamy tu do czynienia ze światem po apokalipsie. Spokojnie, koniec świata wydarzył się dawno temu i jest pretekstem do cofnięcia wskazówek zegara do lekko steampunkowej przeszłości.\nRozgrywka w tym tytule jest dostępna dla pojedynczego gracza i po prawdzie nie prezentuje „czystej” gry farmerskiej (choć własne grządki są prawie niezbędne). Bohater jest bowiem swego rodzaju złotą rączką i dzięki swoim rzemieślniczym zapędom oraz odrobinie zbieractwa surowców pomaga rozwinąć się niewielkiej wiosce w okazałe miasteczko. Kolejne zlecenia pozwolą na wytrenowanie umiejętności budowniczych i rozwinięcie warsztatu, w którym mieszkamy. Wdzięczni mieszkańcy chętnie zapłacą też za dobrze wykonaną robotę. W klasycznym stylu zaprzyjaźnimy się też z lokalną społecznością i być może znajdziemy sobie wybrankę lub wybranka?\nTytuł obecnie zakupić można za ok. 68 zł. Docelowo gra ma spędzić w wersji przedpremierowej 9 miesięcy i ostatecznie ukazać się na PC, Xboksie One, PlayStation 4 i Nintendo Switch.\nStaxel jest projektem z dłuższą historią – pierwszy raz pisaliśmy o nim jeszcze w 2015 roku, kiedy autorzy zbierali głosy w zakończonym już programie Steam Greenlight. Kanciaste elementy otoczenia i samych postaci zapalają w umyśle lampkę „Minecraft”, ale deweloper prezentuje raczej idylliczne wioski, niż otoczone żywymi trupami ziemianki, ciemne jaskinie czy kamienne forty.\nStudio Plukit postawiło na „piaskownicę” – świat generowany jest proceduralnie, a sama rozgrywka ma zapewniać bardzo dużą swobodę działania oraz aspekt handlu wytworzonymi przedmiotami. W przypadku tego tytułu możemy też zaprosić do zabawy i pomocy innych graczy, podczas gdy My Time At Portia wydaje się celować w samotników. Dwie gry są jednak podobne pod względem interakcji z mieszkańcami miasteczka, gdyż w wokselowej produkcji także nawiążemy nowe przyjaźnie i pogadamy z interesującymi sąsiadami.\nWczesny Dostęp do gry wiąże się z wydatkiem rzędu 72 zł. Twórcy myślą o pełnym wydaniu produkcji pod koniec 2018 roku i skupiają się wyłącznie na PC. Warto się jednak przyglądać rozwojowi projektu z pewną rezerwą, wszak początkowe plany sugerowały wydanie go w 2016 roku.\nJeśli mało Wam pielenia grządek i orania pola w starych tytułach, a powyższe do Was nie przemówiły, to nic straconego. Prawdopodobnie jeszcze w tym roku mają bowiem zadebiutować dwie kolejne gry z tego gatunku – inspirowane brytyjskim folklorem Kynseed i przypominające „rolnicze pokemony” Ooblets.\ngry na świeciePathea Games sandbox Staxel Steam Early Access / wczesny dostęp PC


Strona:Jerzy Bandrowski - Szkarłatna róża.djvu/30 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Jerzy Bandrowski - Szkarłatna róża.djvu/30\nświadczyłaby tylko, do jakiego stopnia ludzie ówcześni w drobnych nawet szczegółach uzależniali w myślach swych i wiązali w swym przeświadczeniu życie własne z wyrokami Nieba, mającego we wszystkim swój udział rozstrzygający. Ich dusze istotnie nierozerwalnie zrośnięte były z Bogiem, a to o sile ich uczuć religijnych świadczy bardzo pięknie. Tylko taka wiara może sprawiać cuda.\nNareszcie, 14 kwietnia 1621, po długiej tułaczce po Włoszech i dłuższym pobycie w Rzymie, Męciński został przyjęty do nowicjatu w Rzymie u świętego Andrzeja na Kwirynale przez jenerała zakonu Mucio Vitelleschi. Spełniły się jego życzenia żywione, jak wiemy, od lat najmłodszych. Ale tu znowu mamy u biografów polskich sprzeczność, bo gdy jeden pisze, że młody nowicjusz od najwcześniejszych lat mówił o kapłaństwie i nowicjacie u jezuitów jako o swym najszczytniejszym życiowym powołaniu, opowiadając, że jeszcze w Lublinie pokazała mu się Bogarodzica i powołanie to mu potwierdziła — drugi przedstawia rzecz zupełnie inaczej. Jego zdaniem, Męciński, młodzieniec zamożny, chętnie podróżował, czasem o swych pobożnych życzeniach wspominał, ale właściwie poważnie niczym się nie zajmował. Aż dopiero podczas pobytu w Rzymie, gdy panicza „czeladnik okradł z wszystkich pieniędzy i z sprzętu“, Męciński zafrasowany udał się do polskiego nowicjatu jezuitów, aby się użalić; tam


Nowości Rossmanna/ Lipiec 2017 — Land of Vanity\nBioelixire Olejek z jojoby/dostępny od października (klik)\nPrawdopodobnie miałam kiedyś olejek arganowy tej marki i z tego co pamiętam wspominam go całkiem dobrze. Tym razem jednak Bioelixire przygotował dla nas olejek z jojoby, który ma za zadanie zmiękczać i nawilżać włosy. Ponoć pochwalić się może lekką i delikatną formułą. Na pewno będę nim zabezpieczać końcówki przed rozdwajaniem, ale chyba najbardziej zaciekawiła mnie obietnica zmniejszenia nadmiernego przetłuszczania się skóry głowy, bo mam z tym problem od dawna. Niestety moje nadzieje nieco osłabił skład, w którym obiecany olejek znajduje się na niby dobrym, trzecim miejscu, ale zaraz przed nim jest Parfum (Fragrance) czyli substancja zapachowa. Nie raz już czytałam, że nie ma co liczyć na cudowne działanie składników znajdujących się za nią więc od razu zrzedła mi mina. Trochę słabo prawda?\nNatura Siberica Rokitnikowy peeling do skóry głowy (klik)/ Szampon (klik) oraz odżywka do włosów normalnych i suchych (klik)/ Intensywne nawilżenie\nPrzyznam szczerze, że to właśnie dla tych produktów kliknęłam zestaw zawierający kosmetyki, które nie do końca mnie przekonywały. Jednak marka Natura Siberica nie jest mi obca i miałam już kilka ich szamponów oraz peeling, z którym znowu mamy się okazję spotkać. Wiem, że wyżej wspominam o przetłuszczającej się skórze głowy, a wymienione przeze mnie produkty przeznaczone są do suchych kosmyków, ale już jakiś czas temu odkryłam iż mój skalp właśnie z takimi dogaduje się najlepiej. Mocno oczyszczające szampony stosuję co trzy mycia i tylko wtedy udaje mi się zachować balans oraz uniknąć łupieżu. Wszystkie trzy produkty mają naprawdę fajne składy i jedyne czego się obawiam to obciążenie i przyśpieszenie przetłuszczania się włosów. Na szczęście zestaw ten zawiera też peeling, który lubiłam, chociaż muszę przyznać iż trochę ciężko mi go było wypłukać z moich długich kosmyków. Pewnie nie jedną osobę zachwyci naprawdę oryginalny zapach produktów, mi przypominający musującą oranżadę. Jeśli tylko będziecie chciały napiszę osobny post o całym zestawie :)\nEveline Rose Revita Expert/ Różany krem przeciwzmarszczkowo-ujędrniający (klik), rozświetlający krem pod oczy (klik) i krem-maska ultra-regenerujący (klik) /dostępne od sierpnia\nNowa seria Eveline to zdecydowanie czarna owca tego zestawu. Moja cera niestety nie lubi się z produktami tej marki i prawie zawsze reaguje na nie wysypem. Mam wrażenie, że składy ich kosmetyków nie są w ogóle dopasowywane do opisów na opakowaniu oraz rodzaju skóry, której mają być przeznaczone. Liczyłam jednak, że mimo wszystko tym razem Eveline mnie pozytywnie zaskoczy i w końcu produkty marki rozpieszczą kapryśną cerę. Jak możecie zauważyć cała seria ma naprawdę piękne opakowania i w sumie nie najgorsze składy, ale obiecana, ukochana róża niestety nie znajduje się na ich przedzie.\nKrem na dzień jako pierwszy poszedł w obroty, ale już wiem iż w moim przypadku sprawdzi się tylko aplikowany przed snem. Super wygładził oraz zmiękczył cerę lecz pojawiło się też kilka świeżych niedoskonałości, których mógł być sprawcą. Poza tym filtr SPF8 to chyba jakiś żart, bo co autor miał na myśli upychając go do tego produktu? Przecież nie jest on w stanie ochronić nas przed niczym i nawet osoby nie mające pojęcia w tym temacie będą wiedzieć, że to zdecydowanie za mało.\nNatomiast krem-maska u mnie raczej nie sprawdziłby się aplikowany codziennie na noc więc jedynie nakładany od czasu do czasu dla odżywienia cery może w jakiś sposób jej pomóc.\nNajciekawszy kosmetyk to chyba ten pod oczy, bo chociaż ma w składzie wysoko parafinę to reszta zapowiada się całkiem interesująco. Myślę, że całość i tak w ostateczności powędruje do mamy, bo moja cera kolejny raz nie udźwignie kompozycji, które oferuje nam w tej serii Eveline. Czujecie się zaciekawieni?\nEOS Berry Blossom/ Nawilżający balsam do rąk normalnych i suchych (klik)/dostępny od października\nO balsamach do ust tej marki krążą już legendy, a ja nigdy nie miałam okazji ich testować. Co prawda te zgrabne słoiczki o przeróżnych kolorach faktycznie mogą kusić, ale myślę iż opakowania kremów do rąk są o wiele bardziej ciekawsze. Małe, zgrabne i zmieszczą się nawet w kieszeni. Z tego co widziałam produkt ma dobry skład, a po pierwszym użyciu nawet działanie mnie pozytywnie zaskoczyło. No i nie mogę zapomnieć o tym przepięknym zapachu, który utrzymuje się na dłoniach całkiem długo. Na razie różowy EOS towarzyszy mi od niedawna, ale coś czuję, że może być poważnym rywalem dotychczas ukochanych przeze mnie kremów do rąk :)\nMaybelline Age Instant Rewind korektor (klik)/ Light 01 /dostępny od października\nKorektor na którego czekają tysiące! Uwielbiany przez wizażystów, blogerki i fanów makijażu. W moim zbiorze mieszka nie od dziś, ale jakoś nie pokochałam go tak jak inni. Odcień 01 nie należy do najjaśniejszych i mocno się u mnie odznacza prawie na każdym podkładzie. Poza tym wydaje mi się trochę za ciężki i ten sposób aplikacji również nie do końca mnie przekonuję. Wiem jednak, że wiadomość iż pojawi się w Rossmannie ucieszyła wiele z Was i mam nadzieję, że jego cena nie będzie kosmiczna. Z tego co wiem nie jest dostępny w wielu odcieniach, a w moim miasteczku dorwanie tego jasnego do dziś graniczy z cudem. Czekam na wysyp recenzji, bo jestem ciekawa jak go ostatecznie ocenicie :)\nCałe szczęście, że udało mi się zdobyć zestaw produktów do włosów Natura Siberica, bo inaczej byłabym mocno rozczarowana tym pudełkiem. Chyba najbardziej szkoda mi miejsca, które zajęły kosmetyki Eveline, bo mogłabym w zamian dostać coś bardziej dogadującego się z moja cerą. Mimo wszystko zabieram się do testów i nie będę narzekać, bo balsam do rąk EOS może nawet awansować na ulubieńca roku :)\nWpadło Wam coś w oko czy tak jak ja uważacie iż tym razem było trochę gorzej niż dotychczas? :)


Ów Czwartek - Ioannes Oculus\nIoannes Oculus 20/03/2008 Osobiste Brak komentarzy\n„Wziął chleb w swoje święte i czcigodne ręce” i obdarza do dziś ludzkość swą miłością. A Eucharystia i kapłaństwo są ze sobą nierozłącznie związane. Gdy nie ma kapłana, nie ma Eucharystii. Jakiż musiał być ból tych ludzi, którzy gromadzili się w kościołach bez kapłana, którego wywiozło NKWD, którzy kładli na ołtarz ornat i tak modlili się co niedziela. Kapłan – zadanie wielkie i przekraczające ludzkie siły. Dlatego jest ono z Bożego wezwania. Bez Jego pomocy, Jego łaski, Jego działania wszystko byłoby tylko pustym gestem. Tym większe Deo gratias, że On jest, że On zmartwychwstał.\nNiesamowite, że sam Bóg jest obecny w małym kawałku chleba. Równie niesamowite, że już niedługo będę mógł tak dać siebie Chrystusowi, że On będzie przemieniał chleb w swoje ciało moimi niegodnymi rękami i słowami. Nie mam zasług, dzięki którym byłbym godnym tego zaszczytu, dlatego tym pokorniej chcę podchodzić to tego wielkiego daru Bożego, do kapłaństwa i do Eucharystii. Dziś w Wielki Czwartek uświadamiam sobie, że jestem już blisko, na końcu tej drogi ku kapłaństwu Chrystusowemu. Uświadamiam sobie także tę wielką małość, niegodność i wielkość łaski Bożej. Daj Panie, abym zawsze godnie sprawował Twoje święte dzieła, bym hojnie i ze czcią szafował twoją łaską tym, którzy o nią proszą. Bym umiał być Twoim narzędziem przyprowadzając innych do Ciebie. Chcę szukać owiec, które odeszły z Twoich wspaniałych pastwisk i przyprowadzić je z powrotem do owczarni, do świętego Kościoła katolickiego. Niech zawsze Wielki Czwartek będzie mi także przypomnieniem, że to nie ja, ale Ty działasz, a mi daj radość, że jestem Twoim sługą.\nKrzyż został usunięty


Tanie loty Mediolan - Kolonia od 111 zł | Porównaj oferty na Skyscanner\nTanie loty Mediolan - Kolonia\nInformacje o locie z: Mediolan do: Kolonia\nŚredni czas lotu, całkowita odległość: 608 km\nPorównaj loty z Mediolan do Kolonia i znajdź najtańsze bilety lotnicze ze Skyscanner\nSkyscanner to wyszukiwarka lotów, hoteli i wynajmu samochodów, która szybko i prosto porównuje setki ofert od linii lotniczych oraz biur podróży i znajduje najtańsze połączenia lotnicze z Mediolan do Kolonia.\nKiedy najlepiej kupić tanie bilety lotnicze z Mediolan do Kolonia?\nSprawdź, kiedy zapłacisz najmniej za połączenie lotnicze. Znajdź najlepszy czas na tanie loty z Mediolan do Kolonia korzystając z naszego narzędzia, które podpowie, kiedy najtaniej rezerwować bilety lotnicze.\nInformacje, które warto znać przed zarezerwowaniem lotu z Mediolan do Kolonia\nOdległość z Mediolan do Kolonia.\nCzas lotu z Mediolan do Kolonia.\nKtóre linie lotnicze oferują najtańsze bilety lotnicze z Mediolan do Kolonia.\nKtóre linie lotnicze realizują bezpośrednie loty z Mediolan do Kolonia.\nObserwuj aktualny status lotu - sprawdzaj czas odlotów i przylotów z Mediolan do Kolonia\nDostaniesz najnowsze powiadomienia o rozkładzie i aktualności dotyczące Twojego połączenia lotniczego z Mediolan do Kolonia.\nWynajem samochodów w: Kolonia