Lechickie Odrodzenie : Lechia Dębowa\nDzięcioł telegrafuje czyli Wydarzenia i Opinie\nWyścig z Orłem czyli Sport i Więzi z Przyrodą\nNasza Ojczyzna miała kiedyś dwie armie. Jedną stanowili najbitniejsi z ludzi, Lechici, drugą - niezliczone dęby. Zapędy wrogów, z Rzymem na czele, tłumiły powszechnie znane męstwo i krzepa lechickich wojowników. Jeśli w sukurs takim cechom szło niezwyczajne poczucie więzi słowiańskich rodów, a za nią mobilizacja wieńczona potężną w liczbę i oręż armią, brak zapału nieprzyjaciół jest zrozumiały. Ilu jednak z nich zdawało sobie sprawę, jaki wpływ na cnoty, jasność umysłu i witalność Lechów i siłę ich wojsk, miały hufce dębowe, między którymi żyli oni ze swymi szczęśliwymi rodzinami? Zapewne tylko wtajemniczeni rozdający karty, które zwykle określamy ciemnymi siłami.\nPonieważ przypadek nie istnieje, nie przypadkiem aryjski naród osiadł w dębowym sercu Europy. To tu własnie mieli nasi przodkowie czerpać natchnienie do kreacji i spełnienia dla swych dusz. Tu mieli żyć w pełni sił i zdrowia, z adekwatnym wpływem na los kontynentu i całej planety, jako że taką rolę jako strażnicy Ziemi wraz z Indianami Słowianie przyjęli.\nLechici żyli z dębami w objęciu. Do dębów szli zakochani po wsparcie dla swej wspólnej misji tworzenia, do dębów szli ranni po uleczenie, starsi po zasilenie, poszukujący po inspirację.\nPrzed wyprawą i bitwą wojownicy Lechii naszej Dębowej udawali się pod dęby, by zasiąść pod nimi dla użyczenia siły i poczucia mocy. Woj idący ku walce spod dębu, jeśli nawet miał ulec ciałem, był niepokonany duszą.\nIntuicja kierowała nasze Siostry i naszych Braci pod konary i nad korzenie, z których spływało wyciszenie, natchnienie i odprężenie. Wdzięczność i jasność były tym, z czym wracali do domów.\nDąb był sojusznikiem Lechity.\nDąb był przyjacielem lechickiej rodziny.\nKraj tak wypełniony mocą i harmonią, chroniony przez wojsko ludzkie i wojsko dębowe, nie może zostać pokonany. Aby załamać równowagę Lechii i odebrać jej strażniczą rolę, czy wreszcie skutecznie pobić militarnie, trzeba było wyrachowanej strategii długo rozłożonej w czasie. Przeciwnik, któremu Słowianie natchnienie Wedami i przyjaźnią Przyrody stali na drodze do objęcia świata mrokiem, pojął, że demontowanie potęgi Lechii wymaga uderzenia we wszystkie jej generatory: w tradycje, świadomość kosmicznych praw, kobietę i jej moc boskiego łącza i owo bezcenne przymierze z dębami i całym życiem Przyrody. Sukces najeźdźców nie był ani szybki, ani łatwy, ale w końcu nastąpił, gdyż czyste i życzliwe dusze nie mogą zostać pobite mieczem, lecz manipulacją i truciem umysłu już tak.\nDziś, po wielu wiekach, z mocy dębów czerpią bardzo nieliczni Słowianie, a dla samych drzew tych, dumnych, szczodrych, mocnych, nastały czasy ciężkie. Nie przypadkiem obca władza sterująca dziś losami Ojczyzny wydała wyrok na drzewostanie lechickim. Drzew w tym dębów tak koniecznych, pożytecznych, ubywa jak nigdy dotąd. I tak mało jeszcze lechickiego ruszenia, by bronić tych przyjaciół leśnych...\nSzczęśliwie kończy się i ten czas holokaustu na Przyrodzie, a wkrótce obudzony Naród zabroni dalszego niszczenia. Zbliża się czas odrodzonej Lechii, w której gęsto będzie od lasów, w tym hufców dębowych. Gdy wrócą dęby, wróci harmonia w umysły Narodu, wróci też harmonia w Przyrodę, której brak dębów dziś skutkuje zaburzeniami. Obsadzenie siedlisk ludzkich i sadów zakończy wiele kłopotu ze szkodnikami i plagami, które dziś, zamiast właściwie natchnąć urzędników i naukowców, pchają ich do poparcia wyrębu...\nA to wyrąb właśnie odbiera harmonię całej Naturze i jednym z efektów tego są choćby masowe ataki kleszczy. A przecież odstraszyć Słowianina od lasu, miejsca, gdzie ciało i dusza zdrowieją, gdzie umysł doczekuje odpowiedzi, to mocno go rozbroić. I o tym wiedzą ci, którym Lechickie Odrodzenie jest rosnącą zmorą.\nWstajemy, Bracia i Siostry, bo czas nam odbudować dom i oczyścić ojczyste przestrzenie. Czas nam też odwdzięczyć się za piękną i wierną przyjaźń dębową, z której Naród nasz zaczerpnął więcej mądrości, i światła w duchu, i woli swego przetrwania, nim dziś się to wielu zdaje...\nCzas, by każdy z nas, każdy jeden zrodzony Lechita posadził choćby jeden tylko dąb. Niech każdy przyjmie sobie to zadanie, a szybko dębowe lasy zostaną odbudowane i znów będziemy czerpać z ich mocy. Jeśli nawet przyjąć, że mamy na to całe życie, spójrzmy, ile milionów dębów przybędzie w krótkim czasie naszym ziemiom... Hufce dębowe zaczną uzdrawiać Przyrodę, i jej niebo, i powietrze, i nas samych - bo tego nam trzeba w Odrodzeniu. Czy wracając do dębów zyskamy więcej pewności i więcej światła na ścieżkach do ukochanych a wciąż oddalonych dusz, do siebie samego? Tak. Czy dęby na nas czekają? Tak. Nigdy nie przestały.\nWiosną zwołajmy wspólnie pospolite ruszenie - aby zacząć pierwsze dęby (lub inne drzewa) sadzić tam, gdzie wskaże nam serce.\nDęby to lwy zielonych borów, to strażnicy równowagi małego i wielkiego świata, to mosty do objęć Stwórcy. Powrót puszcz dębowych to nie tylko powrót harmonii do naszego wspólnego z nimi Domu. To jest powrót do więzi miedzy nami, a dębami.\nWłaśnie tego nam trzeba... Bo naprawdę mocni, bezpieczni, zdrowi i radośni będziemy właśnie w tym odzyskanym Domu: w naszej Lechii Dębowej.\nA teraz wejdź, Lechito, między dęby, i przypomnij sobie!...\nAutor pięknych słowiańskich ballad, inspirujących do czynu i generujących nową rzeczywistość przestrzeni Lechii: Cezary VEDAMIR Stawski\nAnonimowy 9 listopada 2018 03:21\nPrawda to! Miałem kilka lat temu takie zdarzenie, gdy okres ten był dla mnie dość trudny i nerwowy; wybrałem się rowerem do lasu i w pewnym momencie podszedłem do dębu, aby zasięgnąć Jego mocy. Przytuliłem się doń, zamknąłem oczy i po chwili dosłownie usłyszałem głos w głowie: "zawsze mierz wysoko!"\nI od tego momentu zmieniło się moje życie...\nOstatnio jakoś mniej tulę dęby, choć mam ten zaszczyt mieszkać na wyciągnięcie ręki od dębowego lasu. Po Twoim wpisie Gospodarzu wrócę do starego nawyku :)\nCzcibor 10 listopada 2018 13:42\nRaduję się tym, że masz taką możliwość, i z smutnym wysiłkiem godzę się, że ja jej nie mam - ale możliwości jak drzewa, można nasadzać! ;))\nCzy Ty masz bloga, Wilku?\nAnonimowy 10 listopada 2018 14:04\nNie mam, miałem ale już nie mam - VVilczą POLanę :) Może niedługo wrócę do tworzenia bloga, choć chciałbym mu nadać inny ton, aniżeli było to poprzednio - chce się skupić na zdrowiu, zdrowym trybie życia, sławić to, o czym kiedyś popełniłeś artykuł o siłowni pod chmurką i rytuałach przy użyciu ćwiczeń w lesie; tak - tak, też można!\nPóki co dobrze mi tu. Nadajemy na podobnych falach i w podobnym klimacie.\nCzcibor 18 listopada 2018 17:16\nDziękuję i cieszę się, faktycznie fale podobne! :) Ale gdyby blog wrócił, daj znać czym prędzej. :)\nAnonimowy 9 listopada 2018 06:36\nW przeciwieństwie do Was nigdy nie korzystałam z dobrodziejstwa jakim jest przytulanie drzew...\nAle... Obiecuję to zmienić!\nPragnę "najarać" się cudowną energią, mocą i zapachem...\nPragnę poczuć magię drzew :)\nMagia wyjątkowo endorfizująca. :)\nAnonimowy 10 listopada 2018 00:42\nCzcibor! te ballady, które wrzuciłeś-REWELACJA. "Sadzimy las" podoba mi się najbardziej no i... Widziałam, że ze specjalną dedykacją dla Ciebie :)\nCzcibor 10 listopada 2018 13:43\nBallady Vedamira ozłocą serca Lechitów i powiodą ich do czynu. :)\nAnonimowy 10 listopada 2018 08:36\nMoja ulubiona (refren kopie tak mocno jak mógł kopać tylko lechicki wój :) )\nFRANCISZEK FENIKOWSKI - BYŁEM ONGI DĘBEM\n"NOCĄ ROZSZEPTANĄ, NA POCHMURNYM NOWIU,\nGDY Z ODRY NIE PATRZĄ SREBRZYSTE KSIĘŻYCE,\nZACZAJONY W DRŻĄCYM, NADBRZEŻNYM SITOWIU,\nPODSŁUCHAŁEM LOSÓW SWOICH TAJEMNICE:\nBYŁEM ONGI DĘBEM - POGAŃSKIM PSALMISTĄ,\nŚPIEWAŁEM - OSTATNI SWAROŻYCA ŻERCA,\nKORZENIAMI W ZIEMIĘ WRASTAŁEM PIASZCZYSTĄ ,\nWGRYZŁEM SIĘ DRAPIEŻNIE I SIĘGNĄŁEM SERCA!\nDLATEGO DZIŚ ŚPIEWEM PŁYNĘ NAD TĄ WODA,\nBUDZĄC W NIEJ KRĘGI CORAZ DALSZE, SZERSZE,\nA TRZCINY WPATRZONE W TOŃ CHÓR ZE MNĄ WIODĄ\nI MUZYCZNIE MOJE DEKLAMUJĄ WIERSZE.\nZIEMIA KRĄŻY WE MNIE KRWIĄ SWOJEGO SERCA\nI Z UST MYCH WYRYWA SIĘ PIEŚNIĄ DĘBOWĄ,\nDLATEGO JA - ŚPIEWNY DĄB, POETA, ŻERCA -\nSIEJĘ TU PO WIEKACH ZNOWU POLSKIE SŁOWO.\nAnonimowy 10 listopada 2018 09:21\nBiały Wilku nie czuję tego...\nZdecydowanie zbyt mocne granie-takie klimaty trzeba lubić :)\nmaschka 10 listopada 2018 13:23\nSłowa tej pieśni jak dla mnie... pulsują życiem. Może Święto Niepodległości Dębowej ustanowić trzeba i wyryć słowa w grubym pniu drzewa...\nCzcibor 10 listopada 2018 13:48\nUtwór muzyczny i nie w moich klimatach, lubię ballady głaszczące serce albo epickie tony pchające piechotę i jazdę Lechii do czynu, ale już rocky, hard-rocky nie ;)\nCzcibor 10 listopada 2018 13:49\nPrzeczytałem wiersz i ciarki mnie przeszły i wzrosły ciągoty do dębowego przymierza. :)\nAnonimowy 10 listopada 2018 14:31\n2 dni temu wpadłem na ciekawy komentarz u Treboroka:\n"Te super kleje to kleje kohezyjno – adhezyjne (przynajmniej na polskim rynku takie kiedyś były, gdy pojawiły się w latach ’80 niechrzczone 100% kleje CYJANOPAN). Działanie tych klejów polega na: najpierw rozrywaniu wiązań atomowych na powierzchniach łączonych[stąd ten widoczny dymek](ingerencja we wzorzec energetyczny powierzchni przejawionego przedmiotu wykreowanego Mocą świadomości Człowieka), a następnie zastępowaniu rozerwanych wiązań atomami kleju i atomami materiałów klejonych. Tak, że soda powoduje krystalizację samego kleju – substancji niejako mającej kontakt ze światem nieprzejawionym, subtelnym. Podobne cechy i większe ma Świadomość Człowieka. Jesteśmy Solą Ziemi, czyli mamy dar krystalizacji, czyli urzeczywistniania Rzeczy(dualizm cząsteczkowo-falowy)"\nDziś zaraz po przebudzeniu w łóżku wróciłem myślą do tego tematu - jakoś tak samo to przyszło, pojawiły się pytania - jak kurdę rozbić atomy i kreować skuteczniej rzeczywistość?\nPrzyszła do mnie taka odpowiedź w myślach - dlaczego wiedźmy zawszę używały ziół do tworzenia eliksirów, czarów? Po co są i były kadzidła, dym, "magiczne kociołki" z wywarami. Po co korzystanie z ziół i płodów ziemi podczas rzucania zaklęć i rytuałów? albo krwi- choć to nie nasza bajka. Nie, nie chodzi tu o ofiarę - tylko o właśnie substancję, która rozpuszcza wiązania atomowe. Tak, wiem że sceptycy w tym momencie wyślą mnie do czubków, ale im daleko do zrozumienia tego, o czym piszę.\nTaka czynność odbywa się conajmnniej dwupoziomowo - na poziomie intencji świadomej i mniej(a w gruncie rzeczy znacznie bardzie) świadomej.\nObecnie mamy bardzo gęstą przestrzeń, choć jak się nad tym chwile zastanowić to jest ona rozrzedzona - stąd odeszły już dawno możliwości sprawcze, jakie posiadali dawne ludziska. Rzucenie w przestrzeń garści ziół, odprawienie rytuału w dymie z ognia, kadzidła itp rozrywa te skostniałą przestrzeń, a poprzez wyrażanie naszej woli świadomej i tej mniej świadomej ale znacznie potężniejszej, wpływamy na rzeczywistość znacznie mocniej, aniżeli tylko cichym słowem.\nAle żeby tego dokonać, musimy być mocno rozwinięci na tym 2 poziomie, być czyści, zestrojeni z hmmm... bogiem? bogami? Wszechświatem? RODem? Na tym polu, marzenia dość szybko się spełniają, a pewnie są tu też tacy, którzy wiedza o czym teraz piszę.\nOczywiście mogę mieć rację, ale nie muszę :) Po prostu tak dziś do mnie to przyszło i chcę się z Wami podzielić tą wiedzą.\nDlaczego? Bo jeśli mam rację lub nawet jej nie mam, to czytając ten komentarz wchodzicie na kolejny stopień rozwoju - zasieje to w Was ziarenko, które wykiełkuje. Wasz umysł to przefiltruje, weźmie to, co uzna za słuszne na ten moment Waszego rozwoju, część odrzuci, może odrzuci 99% ale zawsze to kolejny krok ku rozwojowi :)\nmaschka 11 listopada 2018 02:28\nCzy dlatego dzisiaj 11.11 o 11:11 zapaliłam świecę? Tak nawiasem ... jestem numerologiczną 11 a więc korzystam intuicyjnie i wiem, że marzenia się spełniają <3\nVedamir 10 listopada 2018 14:55\nPOZDRAWIAM CZCIBORZE ... NIECHAJ SIĘ DARZY ... MÓJ KOMENTARZ DO TWOJEGO ARTYKUŁU ... TO PIEŚŃ NAPISANA DLA MARIANA NOSALA ... W DNIU PUBLIKACJI TWOJEGO ARTYKUŁU ...\n"SŁAWIANIN … ŻERCA SŁOWA"\nSławni Słowem … Dzielni Rodem g/d\nSławni … Wiarą i Honorem g/d\nSławni … Ładą i Swarogiem C/d\nSławni polem, lasem, borem g/C/d\nMy Polanie … My Sławianie\nNasyceni świtu światłem\nCnem Lęhickiem zawołaniem\nŚwiat zmieniamy … głosu radłem\nBędziem orać, siać i zbierać\nBędziem młócić, mleć i piec\nBędziem słowem Boga wspierać\nBędziem wprost do słońca biec\nDuch Narodu … Genom Żywy\nPrzeobrazi … niemoc w siłę\nSyty Prawdą … Spolegliwy\nMówi … „Będę … Jako Byłem” …\nNie zatrzyma mnie głupota\nNie przeszkodzi … arogancja\nMądrość droższa mi od złota\nA uczciwość ode draństwa\nI nie szkodzi że naiwne … to wydaje się i dziwne …\nWażna w życiu jest prostota … a cel jasny … wyjść ze błota.\nMarianowi Nosalowi w podziękowaniu za ogrom wykonanej pracy i pasję wkładaną w odkrywanie prawdy o naszych Pra-Sławiańskich, Lęhickich korzeniach - Vedamir\nSłowa i muzyka: Vedamir 8-9.11.2018 w Żukowie\nNIECHAJ I TOBIE SŁUŻY TA PIEŚŃ ... JESTEŚ ŻERCĄ SŁOWA ... SŁAWIANINEM ... CZCIBORZE ... SŁAWA TWOIM DZIEŁOM ... VEDAMIR ...\nAnonimowy 10 listopada 2018 15:17\nCzcibor 18 listopada 2018 17:18\nPiękne i złocące nam zbroje! :)\nCzuję, że rozwinąłeś skrzydła z husarska, Vedamirze...\nAnonimowy 11 listopada 2018 01:14\nSame słowa są piękne i zachwycają, a w towarzystwie gitary to już całkowicie trafia w mój gust...\nUwielbiam dźwięki jakie daje ten instrument❤\nAnonimowy 12 listopada 2018 06:57\nZainspirowany wpisem Czcibora o dębach, a przypomniawszy sobie o moim doświadczeniu z dębem, postanowiłem, że dziś też poproszę dębowego d(r)ucha o wsparcie.\nBiegałem po lesie, jak na vvilka przystało :P i w pewnym momencie mą uwagę przyciągnął dąb - nie był wielki, ani przesadnie okazały, ale to był akurat ten, który miał być.\nZbliżyłem się do niego, dotknąłem i przedstawiłem. Nie obejmowałem ale złapałem z obu stron niczym kobietę podczas tańca, gdy łapie się ją za talię, zas czoło zbliżyłem do kory (core - z angielskiego rdzeń, jądro, dusza).\nOczy oczy...wiście miałem zamknięte. Czerń jaka miałem przed oczami zawirowała, ruszyła i zaczęła być wciągana jakby w głąb samej siebie (a może przez przez drzewo).\nPrzedstawiłem dębu moją prośbę, pragnienie i potrzebę. Usłyszałem po chwili w głowie słowa (ale inne niż wtedy, gdy Wam to opisywałem -te były bardziej moje, jakby z wnętrza mojego JA) "Idź, pędź Biały VVilku! To czego chciałeś, już otrzymałeś"...\nDrzewo dostało oczywiście podziękowania i buziaka w core...\nPo kilkudziesięciu metrach biegu... poczułem i zobaczyłem, że wyrasta mi w brzuchu (oczywiście nie dosłownie) mały dąb! Dąb o bardzo zielonych liściach, takich wiosenno zielonych; każdy wie jaka to zieleń :)\nPisz to, bo mam wrażenie, że każdy z NAS musi taki dąb w sobie zasadzić - aczkolwiek mam wrażenie, że dąb to drzewo Lechów. Laszki prawdopodobnie mają inne; oczywiście to tylko moje "mam wrażenie:, ale jeśli kogoś to interesuje, to prawdopodobnie jest to sosna albo świerk (wybaczcie, ale ich nie rozróżniam za bardzo)\nBrzoza to drzewo śmierci, ale nie w negatywnym tego słowa znaczeniu; jest bardzo pozytywna, daje natchnienie, ale jest smutna, niesie nostalgię. Nie wiem do końca jak (kocham BRZOZY!), ale tak zawsze brzozy odbierałem :)\nCzcibor 18 listopada 2018 17:20\nZainspirowałeś mnie (nie pierwszy raz), Biały Wilku... Czuję magnetyzm z drzewami i ciągnie mnie do dębów, bo łącze jeszcze mam z nimi marne... Ale wiosna bedzie mocna. ;)\nBędzie sadzenie i wdzięczne przytulanie i... ''mocowanie'' ;)\nmaschka 12 listopada 2018 09:54\nBiały Wilku... masz ciekawe spostrzeżenia, ja jako Laszka kocham i uwielbiam brzozy... mają bardzo ciepłą energię. Będąc za granicą zawsze tęskniłam za widokiem brzózki z polskiego krajobrazu - szeleszczącej delikatnie pośród łanów zboża,gdzie widać cudne maki i chabry. To moje ulubione nostalgiczne ;) obrazy... Nic dziwnego, że w takim krajobrazie stawiano kapliczki maryjne ku czci Bogini Matki... bo taka jest pamięć duszy słowiańskich kobiet.\nA kora dębu...chroni serce i rdzeń drzewa, w języku polskim chyba nic nie jest przypadkowe. Jeszcze pomyślałam o lipie... ona też jest świętym drzewem Słowian, choćby drzewem pszczół, które nas karmią. Ktoś chyba celowo (!) nadał drzewu pejoratywne określenie .\nmaschka 12 listopada 2018 11:08\nAnonimowy 22 listopada 2018 09:46\nkilka pytań do rozważenia....\nIdea ponownego zalesiania terenów Lechii i całej Słowiańszczyzny jest jak najbardziej słuszna i trzeba ją krzewić (a może "wydębić" hehehe...) w NaRodzie.\nPytanie, gdzie sadzić te drzewa - czy na terenach prywatnych czy ogólnodostępnych, czytaj - państwowych.\nTereny prywatne to w większości małe działki na których jabłonka lub czereśnia jest już wielkim drzewem a co dopiero taki dąb. Są też pola, czasami uprawne (czasami, bo uprawy już zanikają, jedzenie mamy z hipermarketów..., a co to nie prawda?), na których właściciele nie zezwolą na sadzenie drzew.\nTereny państwowe - sadzenie i ochrona drzew jest poza naszymi możliwościami bo jak urzędnik podejmie decyzję o wycięciu to nic go nie powstrzyma.\nKolejna sprawa to wykorzystanie drewna jako budulec i źródło energii.\nWiadomo że drewno jest najlepszym materiałem do budowy domu i jego ogrzania. Jeżeli chcemy chronić nasze środowisko od zanieczyszczeń które rozkładają się dziesiątkami lat to musimy wykorzystywać naturalne materiały które ulegają biodegradacji.\nOczywiście można jeszcze budować z gliny i słomy przy minimalnym zużyciu drewna ale większość nieświadomego NaRodu stwierdzi że jest to cofanie się w rozwoju.\nWiele gałęzi przemysłu trzeba będzie przestawić na produkcję z czystego drewna a to oznacza zwiększoną wycinkę. Nie wystarczy że każdy z nas posadzi jedno, pięć czy dziesięć drzew.\nPowiedzcie, jak rozwiązać taki problem ?\nP.S. dla zainteresowanych tematem drewna jako budulca polecam bardzo fajny film " Księżycowe drewno"\nAnonimowy 22 listopada 2018 09:53\nnie podpisałem komentarza...\nto ja ;))\nPiotr Lechita, Sława!\nCzcibor 25 listopada 2018 10:41\nTo bardzo ciekawy film :)... a Twoje pytania na czasie. Im głębiej w ten las cywilizowany, tym gorzej z wolnością wszelkich kroków, jak widać. ;)\nJa jeszcze nie wiem, gdzie posadzę dęby, ale można pójść, pojechać przed siebie i wybrać miejsce intuicją. Albo ściśle technicznie, urzędowo, jak kto czuje.\nJak to napisał mój druh TAW, tam dęby przetrwają, gdzie przetrwać mają. ;)\nCzcibor 25 listopada 2018 10:44\nJeśli każdy Lechita posadzi dąb czy inne drzewo, w krótkim czasie setki tysięcy i miliony ich wyrosną. Przy nowym słowiańskim rządzie i świadomych narodowych urzędach dojdą zasiewy planowe, wspólne. To sprawi, że i na drewniane łyżki, krzesła i domy budulca nam nie braknie. :)\nDrzewo jest żywe, ale i można wejść z jego energią w żywy, wdzięczny kontakt...\nAnonimowy 29 listopada 2018 16:20\n"ZIEMIA KRĄŻY WE MNIE KRWIĄ SWOJEGO SERCA\nSIEJĘ TU PO WIEKACH ZNOWU POLSKIE SŁOWO. "\nTo jest piekne :)\nI w tym Debowym Swietym Gaju pieknie jest Ciebie spotkac Bracie Bialy Wilku :)\n...a od kilkunastu dni mysle intensywnie o Tobie.\nZadzialy sie smutne rzeczy na Blogu... myslalam czesto, ze gdybyc tam byl, to nikt by sie nie odwazyl mnie zaatakowac...\nA dzisiaj wiem, ze Bracia WILCY byli blisko :)\nAnonimowy 29 listopada 2018 16:30\nSadzic na obrzezach lasow i gajow...juz sa drzewa, wiec i nastepne sie przytula :)\nSadzic na ugorach...sa takowe. Na wsich jest sporo gospodarstw niezamieszkanych...mozna cichutko gdzies przy plocie, za stodolami, przy polnych drogach w miejscach gdzie raczej nikt nie stapa.\nna terenach panstwowych tez i KONIECZNIE. urzednicy nie sa "na stale" i zanim dab urosnie moze sie wiele zmieni i zajma urzedy slowianie madrzy i Kochajacy Nature. ministrem srodowiska tez zostanie Slowianin lub Slowianka ;),ktorzy rozumieja DUCHA PRZODKOW <3\nNiech sie stanie !\nAnonimowy 29 listopada 2018 17:40\nU Slowian ze Wschodu brzoza jest uosobieniem Mlodej Kobiety. U Szamanow z Syberii jest lacznikiem miedzy Ziemia a Zaswiatami...cos jak os, po ktorej Szaman sie wspina w inne wymiary.\nA w naszych dziejach...spiewa sie w piesniach o bialych brzozowych krzyzach na partyzanckich mogilach... Moze stad to skojarzenie ?\nNa Podlasiu brzozowe galazki zatyka sie za wegly domow po procesji Bozego Ciala- Chronia DOMostwa i przynosza powodzenie.\nSzukalam piesni o brzozach... a znalazlam ta... sama sie znalazla ta PIESN ZYCIA !\njak dobrze wiedziec, ze jest tylu dobrych ludzi na Naszej Planecie <3\nAnonimowy 29 listopada 2018 17:53\nLechickie Odrodzenie to UWAZNOSC i DOBRO <3\nNiech Swiete Deby dadza sile i Moc <3\nCzcibor 26 lutego 2019 16:27\nOne nadchodzą... :)\nAnonimowy 3 grudnia 2018 13:56\nWitaj Arkono, fajnie, że tu jesteś z nami na UniVVersytecie Lechickim :)\nJeśli chcesz napisz do mnie maila i opowiedz, co się tam stało: michalw83@op.pl\nJa na TAW nie zaglądałem od momentu mojej samo-banicji i już nie mam potrzeby tam zaglądać, tu mi dobrze :)\nCiekawe, że postrzegasz mnie jako obrońce - nie Ty pierwsza zresztą...\ngrazaa0 7 grudnia 2018 15:54\nZawsze, gdy czuję smutek, przytulam się do drzew... w szczególności do dębów... a jeden z nich od razu daje ukojenie.\nParę lat temu, szukając nowego miejsca do życia, wybrałam las. Teraz wiem dlaczego 💙\nCzcibor 28 stycznia 2019 13:50\nWiem i też tak chcę! :))\nLechickie Odrodzenie jest niczym zajazd oparty na wiecu słowiańskim, gdzie panuje szczęśliwa wolność słowa, a różnice zdań między autorami czy gośćmi są niczym innym niż przejawem ich dusz i częścią wolnego życia.\nKontakt z Czciborem:\nPojednanie Polaków i Rosjan\nArchiwum bloga stycznia (1) grudnia (2) listopada (1) października (2) września (1) czerwca (3) maja (1) kwietnia (1) marca (1) lutego (1) stycznia (1) listopada (5) października (1) września (4) czerwca (5) maja (2) kwietnia (4) marca (3) lutego (2) stycznia (3) grudnia (8) listopada (12)\nFilmy Jerzego Zięby\nWezwanie do tworzenia lokalnych związków/hufców słowiańskich/lechickich\nRok 2020 w sposób mocniejszy niż lata poprzednie zamanifestuje przyspieszenie Lechickiego Odrodzenia i silnie przybliży nasz Naród d...\nLechici na zawsze odstawiają mięso i alkohol: siła Narodu wzosi się ponad możliwości wrogów\nNabierająca dynamizmu r/ewolucja Polaków, Lechitów, Sarmatów Wielkiej Rodziny Słowian, nie jest już przegapiana przez nikogo: ...\nTak, Polacy są wybranym Narodem. Tak, Lechici są wyjątkowym Narodem\nLechici mają w piersi wiatr wolności, a w sercu dumę i poczucie obowiązku. Ten obowiązek nie jest ciężarem, lecz szczerą ochotą ni...\n8 godzin pracy, 8 godzin odpoczynku, 8 godzin snu - matnia iluzji i niewoli, z której wychodzą Słowianie\nDobry taktyk wie, że zwycięstwo w bitwie zaczyna się od siły słowa i zrobieniu wrażenia - dopiero po tym zastosowane są - z p...\nPorody lotosowe wyciągają lechickie Rodziny i Naród z babilońskiego Matrixa\nTo się już zaczęło, już dzieje - poszerza jako zjawisko we wszystkich obszarach naszej Ojczyzny: tam, gdzie sieją nowe dęby, gdzie ...\nKonfederaci i Lechici\nPrzed wyborczą niedzielą daje się zauważyć, że wielu naszych Rodaków nadal tkwi w rozterkach. Na kogo głosować? Czy w ogóle głosować...\nBruce Lee: człowiek, który zmienił planetę\nUczę się raczej rozumieć, niż natychmiast osądzać lub być osądzanym. Nie mogę ślepo podążać za tłumem i akceptować jego podejśc...\nTatuaż jako nośnik energii... nie zawsze uświadomionej i kontrolowanej\nŻyjemy w czasie, w którym tatuaż jako element wzbogacenia ''krajobrazu społecznego'', wzmocnienia osobistego poczuc...\nWyzwolenie i eksplozja mocy słowiańskich kobiet w procesie Lechickiego Odrodzenia\nSetki lat uporczywych i bardzo ciężkich dla wrogów Lechii walk pokazały, że Słowianie stanowią praktycznie niepokonaną siłę bojową ...


Przykro mi, ale blog zostaje zawieszony na czas nieokreślony.\nBrak czasu, brak weny zmusił mnie do tej okropnej decyzji :(\nWasi ulubieńcy, czyli FAYN ♥\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 13:31 11 komentarzy:\nBardzo, bardzo przepraszam !\nTak naprawdę nie wiem od czego zacząć, bo głupie przepraszam nie wystarczy.\nStrasznie mi wstyd, że przez 52 dni nic nie dodawałam.\nMiałam tyle nauki i tyle do poprawy, że musiałam się spiąć i naprawić wszystkie oceny.\nZwłaszcza, że już 4 czerwca leciałam do Londynu na koncert.\nByłam tam sześć dni, a kiedy wróciłam okazało się, że mimo iż mam już swoje świadectwo muszę iść do szkoły, bo nauczyciele robią jeszcze jakieś tematy. Wczoraj na szczęście już wszystko się skończyło i uwaga w tym momencie tańczę Wake Wake :)\nMusicie uwierzyć mi na moje słowo, że to wszystko sprawiło, że miałam zanik weny twórczej.\nNie miałam nawet czasu, by spokojnie pomyśleć o rozdziale. Oczywiście nadal wiem jak to wszystko się skończy, ale trzeba skonstruować jeszcze inne rozdziały no i dopiero zakończyć.\nMuszę Was powiadomić, że nie będę już bezsensownie przedłużała tego opowiadania i za niedługo je zakończę. Nie wiem też ile z Was moje kochane, będzie jeszcze chciało czytać Sheltered i nie wiem czy ktoś tu jeszcze zagląda, ale jak powiedziałam: " Zaczęłam tą historię to i ją skończę !".\nJeszcze nie wiem kiedy pojawi się rozdział 44, ale teraz gdy mam już czas w końcu będę mogła nad tym pomyśleć :) Dziękuję wszystkim którzy to przeczytają i mnie zrozumieją.\nKilka zdjęć z koncertu <3\nA tutaj macie jeden filmik <3\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 16:44 5 komentarzy:\nZostałam nominowana do Liebster Award, aż dwa\nrazy, więc postaram się odpowiedzieć na pytania, które\nzostały mi Isabella Greey z bloga\noraz Saga z bloga\nBardzo Wam dziękuję za nominację ♥\nPytania od Isabella Greey:\nSiatkówka i moda.\nTak naprawdę przeprowadzałam się kilka razy i teraz\nmieszkam w woj. Śląskim.\n4. Jak masz na imię ?\nCodziennie nucę inną :) Dziś jest to\n6. Co sprawiło, że zaczęłaś pisać ?\nJest kilka czynników.\n1. W mojej głowie powstaje wiele pomysłów i\n2. Chciałam stworzyć coś swojego, tak jakby swój\n3. Bardzo podobały mi się różne ff, a skoro\nciągnęło mnie do pisania to pomyślałam:\n"Czemu by nie spróbować samemu ?"\nTak jak mówiłam jest kilka czynników i dużo, by wymieniać.\nNiedawno skończyłam 15.\n8. Nazwa miasta jakie chciałabyś zwiedzić ?\nNew York, Paryż, Amsterdam i kilka innych.\n10. Na kogo koncercie ostatnio byłaś ?\nNie wiem, ale będę 6 czerwca na koncercie\ntakich pięciu wspaniałych !\nPytania od Saga:\nKażdej, jaka tylko wpadnie mi w ucho.\nTheo James, Andrew Garfield, Robert Downey Jr.\n3. Ulubiona piosenka 1D ?\nAle akurat dziś jest to Little Things.\n4. Lubisz szkołę ?\nNie, aczkolwiek lubię lekcje Angielskiego.\n5. Miejsce gdzie najbardziej chciałabyś pojechać ?\nChciałaby polecieć znów do Londynu, ale na szczęście\n6. Co najbardziej cenisz w ludziach ?\nCenię to, że nie udają kogoś innego, a są sobą i potrafią\n7. Lubisz myszoskoczki ?\n8. Lubisz ananasy ?\nTrafiłaś mnie w czuły punkt.\n10. Lubisz matmę ?\nNiestety tylko tyle :(\n1. Dlaczego zaczęłaś pisać ?\n2. Miasto, które od zawsze chciałaś zwiedzić ?\n3. Czy pieniądze są potrzebne do szczęścia ?\n4. Masz instagrama ?\n5. Co lubisz czytać ?\n6. Oglądasz seriale ? Jak tak, to jakie ?\n7. Co myślisz o bloggerkach lifestylowych ?\n8. Lubisz psy ?\n10. Wyobraź sobie sytuacje.\nSpotykasz One Direction. Możesz im coś powiedzieć,\nale nie usłyszysz odpowiedzi, lub\nusłyszeć coś od nich, ale nie mieć możliwości odpowiedzi.\nTo prawdopodobnie moje ostatnie Liebster Award.\nOd tej pory proszę mnie nie nominować, gdyż nie mam za bardzo czasu :(\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 16:31 1 komentarz:\n1 Czerwca, rano. Perspektywa Zayna...\nKiedy się przebudziłem Sophie jeszcze smacznie spała. Było po siódmej, ale ja nie potrafiłem dłużej spać. W nocy budziłem się kilka razy przerażony, łapiąc powietrze, a wszystko to w wyniku koszmarów związanych z Fay. Kilka razy pod rząd miałem ten sam sen.\nPrzychodzę odwiedzić brunetkę, ale gdy wchodzę do odpowiedniej sali, nie zastaje jej tam. Gdy wysyłam zdziwione spojrzenie pielęgniarce ścielącej łóżko Fay, ona kiwa tylko głową. Wtedy zaczynam krzyczeć i płakać, ale także w tym momencie wybudzam się z tego horroru i ocieram spoconą twarz. Kiedy patrzę w lewo widzę moją córeczkę, która spokojnie śpi, a jej klatka piersiowa miarowo opada i unosi się.\nDziś mieliśmy odbyć kolejny koncert w Manchesterze, ale wszystko zostało przełożone na inny termin. W tym momencie wcale nie mam ochoty do tego wracać. Dopiero gdy wszystko wróci do normy, czyli Fay wyjdzie ze szpitala i jej samopoczucie się poprawi będę mógł spokojnie wyjechać. Zapewne chłopcy mnie rozumieją.\nZ rozmyślań wyrwał mnie dźwięk mojego telefonu. Odruchowo spojrzałem na Sophie czy aby się nie obudziła, ale się pomyliłem. Dlatego też złapałem za urządzenie, które leżało na etażerce i przejechałem kciukiem po ekranie, by odebrać.\n- Cześć Liam co tam u ciebie, już wstałeś ? - usłyszałem sarkastyczny ton Liama.\n- Ok stary, nie mam humoru. O co chodzi ? - przeszedłem do rzeczy.\n- Pan Malik nie w sosie ? To chyba nie ma pan ochoty na odwiedziny, hm ? - nabijał się ze mnie.\n- O czym ty gadasz Liam ? - zerknąłem w stronę Sophie, słysząc po drugiej strony westchnięcie bruneta.\n- Chciałem żebyś wpadł do mnie. Posiedzielibyśmy, pogadali jak dawniej. - wyjaśnił.\n- Wszystko ok, ale co zrobię z Sophie ? Po za tym muszę odwiedzić Fay... - kręciłem głową kompletnie zaskoczony propozycją przyjaciela.\n- Marudzisz jak baba, która ma okres. Ogarnij dupe. Weźmiesz Sophie ze sobą, pojedziesz do szpitala, a w drodze powrotnej do mnie. - Payne objaśniał jego cudowny plan.\n- No, no nie wiem... - jąkałem się.\n- Niech będzie. - rzuciłem ostatecznie, a po drugiej stronie usłyszałem jak Liam się cieszy. - A Sophia ?\n- Nie ma jej. Wyjechała do siostry, czy coś... - pomarkotniał.\n- Czy coś ? Liam czy ty chcesz mi coś powiedzieć ? - spytałem masując kark.\n- Widzisz dobry miałem plan żebyś do mnie wpadł. To narka !\nZa nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć Payne rozłączył się. Odłożyłem telefon na etażerkę i powoli wygrzebałem się z łóżka. Podreptałem do łazienki i odbyłem poranną toaletę. Następnie w garderobie wynalazłem jakieś ciuchy i nałożyłem je na siebie. W między czasie Sophie zdążyła się obudzić, aż się zdziwiłem tak wczesną porą jej pobudki.\nPodszedłem do małej i wziąłem ją na ręce, bo zbierało jej się na płacz.\n- Cii... cichutko, tatuś już jest... - szeptałem na przemian całując jej maleńką główkę. - Idziemy coś zjeść... - mówiąc to, kierowałem się korytarzem na schody.\nW kuchni usadowiłem Sophie w jej siedzisku, a sam zacząłem przygotowywać jej papkę z jabłka. Kiedy skończyłem mogłem ją nakarmić. Niestety dziś moja córeczka nie miała humoru. Marudziła przy jedzeniu i często zbierało jej się na płacz. Musiałem zabawić ją zabawkami i w ten sposób opróżniła całą miseczkę jabłka. Nie mogłem się oprzeć jej słodkości, więc zrobiłem jej zdjęcie i wstawiłem na twittera podpisując: "Ja i moja dziewczyna jemy śniadanie :)".\nZostawiając zabawki na jej stoliczku, zabrałem się za przygotowywanie sobie śniadania. Otwierając lodówkę stwierdziłem, że czas zrobić jakieś zakupy, ponieważ świeciło pustką. Wyjąłem dwa jajka i usmażyłem sobie omleta. Zjadłem go z dżemem i pusty talerz włożyłem do zmywarki. Kiedy się odwróciłem zauważyłem znudzoną minę Sophie. Następnie spojrzałem przez okno, by sprawdzić pogodę. Widząc, że niebo jest niebieskie i wychodzi słońce, postanowiłem pójść z córeczką na spacer.\nWyjąłem ją z siedziska i ruszyłem do jej pokoju. Przewinąłem ją i przebrałem z pidżamy. Sam założyłem na siebie bluzę i zszedłem na dół do korytarza. Włożyłem Soph do spacerówki, a następnie wsunąłem na stopy nike. Otworzyłem drzwi i wyjechałem, zamknąłem drzwi na klucz i zniosłem wózek ze stopni.\nWyjechałem na chodnik i ruszyłem wzdłuż ogrodzeń sąsiadów. Zapowiadało się na naprawdę ładny dzień, albo i nie. W Londynie w jednym momencie jest gorąco, a za kilka godzin może być zimno i padać deszcz. Mimo to na razie cieszyłem się wspaniałą pogodą. Sophie również się cieszyła, bo co chwila z jej buźki wymykało się zabawne gaworzenie lub śmiech.\nPo godzinnym spacerze wróciliśmy do domu. W parku zaczepiło mnie kilka fanek, które poprosiły o autograf i zdjęcie na które z chęcią się zgodziłem. Oczywiście zauważyłem, że ukradkiem patrzyły do wózka, by zobaczyć Sophie. W pewnym momencie nawet spytały czy mogą prosić o zdjęcie razem z nią, ale zaprzeczyłem.\nZbliżała się godzina dziesiąta. Nie miałem pojęcia co ze sobą zrobić. Bez Fay ten dom jest strasznie pusty, nie słyszę jej słodkiego śmiechu czy nawet krzyku, gdy zrobię bałagan, albo chcę abym jej w czymś pomógł. Tak cholernie mi jej brakuje.\nStwierdziłem, że skoro i tak nie mam nic do roboty to zacznę się zbierać do szpitala. Włożyłem Sophie do nosidełka, zabrałem wszystkie potrzebne dla niej rzeczy do torby i zadzwoniłem po James'a. Po dwudziestu minutach czekał na nas pod domem. Zapakowałem się do samochodu i byliśmy w drodze do mojej dziewczyny.\nNa pierwszym piętrze zostawiłem małą pod opieką mojego ochroniarza, a sam wyjechałem windą na piętro na którym znajdowała się sala Fay. Przywitałem się z pielęgniarkami w recepcji i przy drzwiach do sali spotkałem Louise.\n- Cześć co tu robisz ? - spytała.\n- Hej, jak to co ? Przyszedłem odwiedzić moją dziewczynę. - odpowiedziałem z uśmiechem.\n- No tak przepraszam, po prostu nie wiedziałam, że dziś planujesz wizytę u mojej siostry. Gdzie masz Soph ? - spytała zaplatając przedramiona na piersi.\n- Została na dole razem z James'em. - wyjaśniłem wsadzając dłonie do kieszonek spodni.\n- Nie zatrzymuje cię, idź do niej. - mrugnęła i uśmiechnęła się.\n- Ktoś u niej jest ? - spytałem łapiąc za klamkę.\n- Nie, rodzice będą później... - oznajmiła. - Na razie ! - uniosła dłoń w geście pożegnania, a ja go odwzajemniłem.\nNacisnąłem klamkę i wszedłem do pokoju. Od razu na moje usta wkradł się szeroki uśmiech. Fay siedziała oparta o poduszki, trzymając na kolanach laptopa. Widocznie była czymś zajęta.\n- Hej kotku ! - mruknąłem.\n- Zayn ! Nie usłyszałam jak wchodzisz. Skradasz się jak tygrys. - przeniosła wzrok z ekranu laptopa na mnie i od razu jej buzia się rozpromieniła, a usta wykrzywiły się w uśmiech.\nZnajdując się przy jej łóżku pochyliłem się nad jej twarzą i złączyłem nasze wargi. Poczułem jak łańcuszek wyślizguje mi się zza koszulki, a Fay zahaczając palcami za niego, by przyciągnąć mnie bliżej siebie.\n- Stęskniłam się... - szepnęła odrywając się od moich ust.\n- Ja bardziej... - uśmiechnąłem się zadziornie i ucałowałem jej policzek.\nZdjąłem bluzę i zająłem krzesełko obok łóżka. Fay zamknęła laptopa i podała mi go bym odłożył na stoliczek.\n- Gdzie Sophie ? - spytała poprawiając poduszki za sobą.\n- Na dole została z James'em, spokojnie jest w dobrych rękach. - mrugnąłem, by ją uspokoić.\nZrobiło się cicho. Żadne z nas nie podejmowało tematu. W pewnym momencie brunetka przesunęła się lekko w lewo i poklepała miejsce obok siebie.\n- Chodź do mnie... - szepnęła.\nUśmiechnąłem się i ściągnąłem nike ze stóp. Usiadłem koło niej i przytuliłem do swojego ciała, a Fay położyła głowę na moim torsie.\n- Pamiętasz jak byłam w szpitalu, ale jeszcze nie byliśmy razem ? - spytała bawiąc się materiałem bluzki na moim brzuchu.\n- Tak, pamiętam też, że wygodnie mi się spało... - odgarnąłem jej włosy z policzka i założyłem za ucho, a ona zaplotła swoją nogę wokół mojej.\n- To nie było śmieszne zgniatałeś mnie swoim cielskiem... - parsknęła cicho śmiechem.\n- Przyznaj było śmieszne. - pochyliłem się na jej twarzą i spojrzałem w oczy.\n- Nie. - odpowiedziała twardo i cmoknęła mnie w nos.\nZacząłem się śmiać z jej zadziorności, była taka urocza. Przytuliłem ją mocniej do swojej klatki i w ciszy spędziliśmy kolejne kilka minut. Przerywaliśmy ją od czasu do czasu różnymi wspomnieniami. W pewnym momencie wpadłem na pomysł.\n- Fay ?\n- Hmm... ? - mruknęła i wygięła głowę tak by spojrzeć mi w oczy.\n- Jedźmy gdzieś na wakacje. Tylko we trójkę... - zaproponowałem.\n- Skąd ten pomysł ? - spytała zdziwiona.\n- Po prostu przypomniałem sobie, że na plaży w Miami powiedziałem ci co do ciebie czuje. - uśmiechnąłem się lekko na to wspomnienie.\n- Naprawdę pamiętasz to ? - podekscytowana usiadła na przeciwko mnie.\n- Jak mógłbym zapomnieć swój najszczęśliwszy dzień w życiu ? - oplotłem jej kark przedramieniem, a dłoń umieściłem na jej potylicy.\nTym samym doprowadziłem do tego, że musiała przysunąć swoją twarz bliżej mojej i w ten sposób mogłem złączyć nasze usta. Przejechałem językiem po jej górnej wardze i wykorzystując jej moment nieuwagi splotłem swój język z jej zapraszając do bitwy. Jęknęła mi rozkosznie do ust, gdy pociągnąłem delikatnie za jej włosy. Odsunęliśmy się od siebie na niewielką odległość tak, że stykaliśmy się czołami.\n- Kocham cię... - szepnąłem patrząc w jej błękitne tęczówki.\n- Też cię kocham, Zayn. - odparła uśmiechając się delikatnie.\nZ powrotem opadłem na poduszki, a Fay układając się między moimi udami położyła się na moim torsie. Ucałowałem czubek jej głowy i zacząłem głaskać jak małą dziewczynkę.\nPo godzinnej wizycie u mojej dziewczyny, opuściłem salę i windą udałem się na dół. Niestety nie spotkałem James'a i Sophie tam gdzie się umawialiśmy i dlatego lekko się zaniepokoiłem. Wyjąłem telefon z kieszeni spodni i wybrałem numer do ochroniarza.\n- James ? Gdzie jesteście ? - przeszedłem do rzeczy, gdy tylko odebrał.\n- W bufecie. Musiałem gdzieś nakarmić Sophie... - wyjaśnił.\n- W porządku będę czekał na parkingu koło auta.\nRozłączyłem się i ruszyłem do umówionego miejsca. Po kilku minutach czekania zjawił się brunet wraz z moją córką. Uśmiechnąłem się na jej widok i odebrałem nosidełko z rąk James'a.\n- Zawieź mnie do Liama. - rzuciłem do niego i wsiadłem do samochodu.\nZnowu byliśmy w drodze tym razem do Payne'a. Niestety złapały nas korki, wcale się nie zdziwiłem jest południe. Dopiero po dwudziestu minutach udało nam się wydostać z tego horroru. Dlaczego horroru ? Otóż moja córeczka jak zauważyłem rano, nie ma dobrego humoru. Po pięciu minutach stania pomiędzy różnymi autami, które zaczęły trąbić, mała zaczęła potwornie płakać. Nic nie było w stanie jej uspokoić. Moja głowa powoli tego nie wytrzymywała, zacząłem się denerwować. Nie wiedziałem czy coś się jej dzieje czy to zwykłe niezadowolenie. Na szczęście byliśmy już blisko apartamentu Liama.\nJames zaparkował przed samym wejściem. Pożegnałem się z nim i wyjąłem nosidełko z nadal płaczącą Sophie. Miałem już kompletnie dość. Przemknąłem szybko obok portiera, który już mnie dobrze znał i wsiadłem do windy. Wyjechałem na odpowiednie piętro i wysiadłem w korytarzu przyjaciela.\n- Jezu stary co jej jest ? - przywitał mnie zszokowany ton głosu Liama gdzieś z głębi salonu.\nPo chwili pojawił się w korytarzu. Powoli odpiąłem szelki w nosidełku i wyjąłem małą. Przytuliłem ją do swojej klatki piersiowej i zabierając torbę ruszyłem do salonu.\n- Kompletnie nie mam pojęcia. Od rana miała zły humor.\n- Może to kolka ? - spytał Payne.\n- Skąd wiesz takie rzeczy ? - odpowiedziałem pytaniem na pytanie, siadając na kanapie.\nBrunet wzruszył tylko ramionami i usiadł koło mnie.\n- To raczej nie kolka, a ząbkowanie... - mruknąłem.\n- Nie dziwmy się, Sophie ma już sześć miesięcy...\nZauważyłem, że mała zaczęła się mocno ślinić, więc pieluchą obtarłem jej buzie.\n- Chyba to był kiepski pomysł żebym dziś do ciebie przychodził. - oznajmiłem cały czas obserwując brunetkę.\n- Poradzimy sobie, lepiej we dwójkę niż byś miał być sam. - mrugnął i uśmiechnął się pokrzepiająco.\n- Dzięki stary. - odparłem układając Soph na poduszce.\nPo dwudziestu minutach usnęła, a Liam zaproponował bym zaniósł ją do jego sypialni. Tak też zrobiłem, położyłem ją na środku łóżka i obłożyłem poduszkami. Tym sposobem mogłem świetnie spędzić czas z moim przyjacielem.\nObejrzeliśmy mecz przy piwie. Oczywiście nie skończyło się na tym. Gdy tylko transmisja się skończyła zagadnąłem Payne'a o Sophia.\n- Nie jest najlepiej. - odpowiedział na moje retoryczne pytanie. - Oddaliliśmy się od siebie. W dodatku teraz dużo czasu spędzam z Danielle... Nie wiem co o tym myśleć. - przejechał dłonią po włosach.\n- Czujesz coś jeszcze do Dani ? - spytałem po chwili ciszy.\n- Wydaje mi się... wydaje mi się, że moje uczucie do niej całkiem nie wygasło. - powiedział kręcąc głową.\n- A Sophia ?\n- Oczywiście, że ją kocham i tu mamy problem. Kocham dwie dziewczyny i nie wiem co mam robić... - westchnął chowając twarz w dłonie.\n- O chłopie... - rozszerzyłem oczy drapiąc się po skroni. - Musisz dać sobie spokój i poczekać, aż uświadomisz sobie w której jesteś zakochany, a którą kochasz.\nZnów zapadła cisza, ale po chwili Liam się podniósł i spojrzał na mnie.\n- Co ja bym bez ciebie zrobił bracie ? - uśmiechnął się i przygarnął by mnie przytulić.\n- To co teraz robimy ? - ledwie wypowiedziałem to pytanie z sypialni bruneta rozległ się płacz.\n- Chyba Sophie się obudziła...\n- No co ty ? - powiedziałem z sarkazmem, wstając z kanapy.\nWszedłem do pokoju i podszedłem do łóżka, usiadłem na nim i wziąłem Soph na ręce.\n- Dzień dobry księżniczko... - szepnąłem całując jej policzek, a od razu na jej buzi pojawił się uśmiech.\n- Jesteś dobrym ojcem Zayn, przepraszam za jakiekolwiek wątpliwości. - uniosłem głowę do góry i zobaczyłem Liama w drzwiach.\nResztę wieczoru spędziliśmy na zabawie z Sophie. Robiliśmy jej zdjęcia i wrzucaliśmy na twittera. Mieliśmy niezły ubaw, aż w końcu brunetka ponownie usnęła. Liam zaproponował mi żebym został u niego na noc, więc się zgodziłem. Czułem się jak za dawnych czasów.\nHeej wszystkim ! ♥\nDziękuję za komentarze pod poprzednim :* Ale myślę, że stać Was na więcej :)\nMam 58 obserwatorów z czego 7 komentarzy nie licząc anonimów...\nTrochę mnie to martwi i jest mi też smutno :(\nJednak czego mogę się spodziewać. Też Was kilka razy zawiodłam.\nPrzypominam również o głosowaniu na BLOG MIESIĄCA !\nPo lewej stronie jest ankieta, więc klikajcie Sheltered i głosujcie ♥\nZostało niewiele dni !\nTo tyle życzę Wam w miarę miłego powrotu do szkoły i do następnego :*\nPs. Kto się cieszy na trasę WWA ?\nJa bardzo tym bardziej, że już 6 czerwca jadę na koncert ! ♥\nPs2. 24 kwietnia była rocznica mojego początku z Bloggerem :)\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 18:10 32 komentarze:\nZ perspektywy Zayna...\nSłysząc jej słaby, delikatny głos przełknąłem ślinę tylko po to by się nie rozkleić. Stałem tak jak zahipnotyzowany i wpatrywałem się w jej twarz, tak jakbym widział ją pierwszy raz. Chyba powinienem coś powiedzieć, ruszyć się z miejsca, ale nie potrafiłem. Dopiero po chwili oderwałem wzrok od brunetki i rozejrzałem się po pomieszczeniu. Rodzice Fay, Louise, Niall, Harry, Louis no i Sophie, która leżała na brzuchu mojej dziewczyny. Wszyscy jak jeden mąż mieli wzrok skierowany na moją sylwetkę. No może oprócz mojej córki, która bawiła się materiałem kołdry. Poczułem się nieco dziwnie, więc w końcu poruszyłem się i spuściłem wzrok. W pewnym momencie usłyszałem chrząknięcie.\n- Zostawmy ich samych. - odezwał się Charles.\nPrzysięgam na wszystko będę wdzięczny temu facetowi do końca życia. Kompletnie nie wiem co było przyczyną mojego zachowania. Czy jako zakochany po uszy facet nie powinienem rzucić się na swoją ukochaną ? Dlaczego stałem jak kołek i po prostu nie mogłem oderwać oczu od jej pięknych błękitnych tęczówek.\nWszyscy zaczęli wychodzić. Charles jako jedyny zatrzymał się przy mnie i łapiąc mnie za ramię uśmiechnął się pokrzepiająco. W końcu zostaliśmy we trójkę. My i nasza córka.\n- Czyżby pan Malik się zawstydził ? - usłyszałem pytanie z jej malinowych ust.\n- Masz siłę na droczenie się ze mną ? - odpowiedziałem jej pytaniem na pytanie, powoli przybliżając się do jej łóżka.\n- Zawsze. - odpowiedziała pewnie. - To jak ?\n- Z czym ? - zagryzłem wargę, gdy opierałem się rękoma o materac łóżka.\n- Zarumieniłeś się. - wystawiła mi język.\n- Nie odpuścisz prawda ? - uśmiechnąłem się i pochyliłem nad jej twarzą.\nBrunetka pokręciła głową i wyciągając rękę do góry oplotła nią mój kark. Kciukiem kreśliła kółka na linii włosów i mojej skóry. Wpatrywaliśmy się sobie w oczy przez moment, aż niebieskooka lekko przyciągnęła moją twarz, nadal się uśmiechając. Złączyłem nasze usta w pocałunku, a następnie przejechałem językiem po jej dolnej wardze prosząc tym samym o otworzenie ust. Ponownie zamknąłem usta trzymając jej dolną wargę między moimi, a ona powiodła za moim ruchem powoli zamykając moją górną wargę między swoimi. Otworzyłem oczy i ujrzałem jej błękitne tęczówki, nadal stykaliśmy się nosami. Lekko potarłem swoim o jej, a następnie cmoknąłem go w sam czubek. Oddaliłem się od niej słysząc zniecierpliwione gaworzenie. Spojrzałem na małą Sophie, który leżała na brzuchu Fay i również ucałowałem ją w główkę. Następnie zająłem miejsce na krzesełku i złapałem jej dłoń między swoje tak jak robiłem to wczoraj.\n- Nie mogę się na ciebie napatrzeć... - mruknąłem przykładając jej zimną dłoń do policzka.\n- Chyba zaraz się zawstydzę... bo powinnam, co nie ? Zayn Malik nie może oderwać ode mnie wzroku. Och, Sophie chyba mam branie. - odezwała się dziecinnym głosikiem do naszej córki.\n- Masz bardzo dobry humor, kocie. - uśmiechnąłem się i puściłem jej oczko.\n- Chyba, aż za dobry. Podali mi leki przeciwbólowe to chyba normalne. - wydęła dolną wargę.\n- Nie mogę doczekać się dnia w którym wyjdziesz z tego szpitala.\n- To ja tu leżę, więc ja powinnam narzekać. - odpowiedziała głaszcząc Sophie po główce.\n- Ale to ja jestem sam w domu i druga połowa łóżka jest zimna. - zrobiłem smutną minę.\n- Nie narzekaj kochanie. - puściła mi buziaka.\nPodniosłem swój tyłek z krzesełka i usiadłem na łóżku koło bioder brunetki. Pochyliłem się nad jej twarzą i odgarnąłem jej włosy z czoła. Ponownie przyłożyłem swoje usta do jej miękkich warg, ale tym razem nasze języki podjęły walkę o to który będzie dominował. Przerwy na oddech uzupełniałem krótkimi cmoknięciami i ponownie podejmowaliśmy walkę. W pewnym momencie usłyszałem skrzypnięcie klamki i drzwi się otworzyły.\n- Koniec prywatności ! - krzyknął Niall.\n- Ej czekajcie chyba im przeszkodziliśmy ! - usłyszałem Stylesa.\n- Gołąbeczki dziecko patrzy ! - odezwał się Louis.\nPatrzyłem w oczy Fay z uniesionymi brwiami. W końcu zdecydowałem się odwrócić głowę, ale brunetka nadal zahaczała opuszkami palców moją szyję.\n- Ej przecież mam dwadzieścia jeden lat ! - oburzył się blondyn.\n- Idioto chodziło o Sophie... - Liam uderzył się w czoło z otwartej dłoni.\nUsłyszałem słodki śmiech Fay, oraz poczułem jak palcami zjeżdża w dół, aż w końcu dłońmi przejechała po mojej klatce piersiowej i torsie po to by sięgnąć po moją dłoń. Splotłem swoje palce z jej i z powrotem zająłem miejsce na krzesełku. Teraz dokładniej przyglądnąłem się chłopakom. Stali we czterech przed łóżkiem, a dodatkowo Horan był zajęty przywiązywaniem kolorowych baloników do obręczy.\n- Chłopcy nie jestem małą dziewczynką ! - roześmiała się Fay.\n- To śmieszne dokładnie to samo powiedziała Eleanor i Danielle. - odpowiedział Harry.\n- Jak one się czują ? - spytała.\n- W porządku. Chciały do ciebie przyjść, ale lekarz jeszcze im nie pozwolił. Pewnie dopiero jutro, gdy je wypiszą. - odpowiedział tym razem Louis.\n- Mnie też ? - zadała kolejne pytanie.\n- Chyba nie, twój stan był o wiele gorszy byłaś w śpiączce, a one nie. Lekarz mówił, że mają potrzymać cię jakiś czas na obserwacji. - objaśnił poinformowany Liam.\n- Nie martw się, my będziemy przy tobie ! - odezwał się Harry poprawiając jej humor.\n- Hej czy oni nie wyglądają słodko ? - spytał ni z gruszki ni z pietruszki Niall.\nZ bezsilności do tej czwórki palantów oparłem głowę o udo dziewczyny. W momencie poczułem jak zanurza w moich włosach palce, ale zaraz je wyjęła. Kiedy tylko to zrobiła dostałem czymś twardym i brzęczącym w głowę. Sophie chyba uznała, że to będzie zabawne.\n- Sophie... - jęknąłem łapiąc się za głowę.\nDziewczynka spojrzała na mnie niewinnie, a ja nie potrafiłem się na nią złościć.\n- I tak cię kocham. - nachyliłem się i cmoknąłem ją w policzek.\n- To będzie córeczka tatusia. Ja wam mówię... - stwierdził Payne.\n- Zaczynam być zazdrosna. - usłyszałem rozbawiony głos Fay.\n- Kocham was obie po równo... - uśmiechnąłem się i ponownie złączyłem nasze wargi.\n- Chłopaki ewakuacja znowu zaczynają się obściskiwać !\nUśmiechnąłem się pomiędzy kolejnym pocałunkiem. Czy może być coś piękniejszego od tej drobnej, cudownej osóbki ? Moim zdaniem nie.\nGdy tylko ją widzę na mojej twarzy pojawia się ogromny uśmiech, a serce przyspiesza i wyrywa się z klatki piersiowej. Nie przewidziałem, że gdy pierwszy raz ją zobaczyłem będzie ona dla mnie tyle znaczyć i będzie moją miłością. Moim kochaniem. Moim wszystkim. Moim całym światem.\n- Idź już... - szepnęła, gdy lekko oddaliłem się od jej ust.\nZauważyłem, że cały czas patrzyła na moje rozchylone wargi.\n- Zabierz Sophie do domu chyba jest zmęczona... - ponownie usłyszałem jej lekki niczym wiatr, szept.\nCmoknąłem po raz ostatni jej usta, posłałem jej delikatny uśmiech, który odwzajemniła. Złapałem Sophie pod pachami i przytuliłem do swojego ciała. Pomachałem na pożegnanie Fay i opuściłem salę. Na korytarzu siedziała Hannah, oraz Charles.\n- Zayn wszystkie rzeczy Sophie, które przywiozła do nas Fay są u Louise... - poinformowała mnie brunetka.\n- W porządku odbiorę je po drodze. - uśmiechnąłem się lekko, gładząc plecki małej.\n- Poradzisz sobie z nią ?\n- Myślę, że damy sobie rady. Sophie nie jest kłopotliwym dzieckiem. Prawda mały szkrabie ? - połaskotałem Sophie pod pachami, a ona słodko się zaśmiała.\n- Chyba rzeczywiście nie potrzebnie się martwię. Jesteś jej ojcem, kto się nią lepiej zajmie ? - Hannah uśmiechnęła się ciepło i potarła moje ramię.\nOdwzajemniłem uśmiech i zauważyłem, że mała zaczęła ziewać.\n- Powinienem już iść, Sophie jest śpiąca. Wpadnę później.\n- Ah, zapomniałabym o nosidełku ! - złapała się za głowę i odwróciła do krzesełka na którym stało.\nWłożyłem Sophie do siedziska i ruszyłem korytarzem. Kiedy znalazłem się u wyjścia ze szpitala, uświadomiłem sobie, że nie mam jak wrócić do domu. Zatrzymałem się na chwilę po to aby wyjąć telefon z kieszeni spodni. Wybrałem numer do Liama i przyłożyłem urządzenie do ucha. O dziwo odebrał od razu. Poprosiłem go o podwózkę do domu i poczekałem na niego. Po kilku minutach zauważyłem bruneta i gdy znalazł się przy mnie, rzuciłem z rozbawieniem.\n- Jeszcze chwilę, a nazwę cię moim szoferem.\n- Ty sobie nie pozwalaj i nie żartuj. Powinieneś zrobić sobie prawo jazdy.\n- Masz racje. Tym bardziej, że mam dziecko... - odruchowo spojrzałem w dół do nosidełka, w którym spała moja córeczka.\nKiedy znaleźliśmy się w samochodzie, zapiąłem nosidełko z Sophie, a sam usiadłem koło niej. Liam odpalił silnik i ruszyliśmy z parkingu.\n- Stary mógłbyś zajechać na chwilę do Louise ? To po drodze, a muszę zabrać rzeczy Sophie.\n- Jasne. A tak w ogóle, dasz sobie rady sam ? - spojrzał na mnie przez lusterko.\n- Cholera. Wszyscy mnie o to pytają. Przecież opieka nad dzieckiem nie może być taka trudna. - syknąłem zdenerwowany.\nDlaczego wszyscy skreślają mnie na starcie. Muszę sobie dać rady. Fay dała to i ja dam.\n- Nie wiem Zayn, ale gdybyś miał jakiś problem wiesz, że możesz zadzwonić. - skinąłem głową choć nie jestem pewien czy to zauważył.\nPo piętnastu minutach jazdy Payne zaparkował pod domem Teasdale.\n- Zostań z Sophie ja zaraz wrócę. - rzuciłem wychodząc.\n- Ale Zayn... - mruknął z przerażeniem w oczach.\n- Nie panikuj. Przecież ona śpi... - skinąłem głową w stronę nosidełka.\nZatrzasnąłem drzwi i ruszyłem truchcikiem w stronę domu. Zadzwoniłem do drzwi i po chwili otworzył mi Tom.\n- Hej, wpadłem po rzeczy Sophie ! - przywitałem się z nim uściśnięciem dłoni i wszedłem do środka.\n- Nie ma sprawy już po nie idę, a ty idź do salonu.\nPrzeszedłem do pomieszczenia w którym Lux leżała na kanapie i oglądała jakąś bajkę.\n- Cześć ! - przywitałem się z blondynką.\n- Czeiść Zayn ! - pomachała mi łapką.\n- Co oglądasz ? - spytałem, zajmując miejsce obok niej.\n- Dora poźnaje świat ! - krzyknęła entuzjastycznie biorąc chrupkę do buzi.\nW tym momencie do pokoju wszedł Tom.\n- Trzymaj tutaj jest wszystko. - podał mi torbę.\n- Dzięki, to ja lecę. - wziąłem rzeczy Sophie i założyłem torbę na ramię.\n- Nie zostaniesz ? - spytał.\n- Nie mogę, czeka na mnie Liam z małą. Jadę do domu, bo byłem u Fay, ale Sophie była śpiąca. - wyjaśniłem.\n- Papa Lux ! - pomachałem małej wychodząc.\n- Paaa, ujek ! - odmachała szczerząc się do mnie.\nTom odprowadził mnie do drzwi po czym się ze mną pożegnał. Opuściłem ich dom i ruszyłem do auta. Otworzyłem tylne drzwi, wrzuciłem torbę na siedzenia i sam zająłem miejsce koło niej.\n- I co było, aż tak źle ? - spytałam patrząc do nosidełka.\nSophie cały czas spała.\n- Siedź cicho, bo cię zostawię i do domu będziesz szedł na nogach. - powiedział przygaszony, a ja zaśmiałem się pod nosem.\n- Tom z pewnością byłby na tyle miły i podrzuciłby mnie. - mrugnąłem do niego wkładając głowę między siedzenia.\n- Na wszystko masz rozwiązanie lub odpowiedź ? - spytał wpychając moją głowę z powrotem na miejsce.\n- Uwielbiam się z tobą przekomarzać Liam. - zaśmiałem się cicho, by nie obudzić małej.\nPayne ruszył z podjazdu i wyjechał na drogę. Do końca naszej trasy czyli do mojego domu siedzieliśmy w ciszy. Nie chcieliśmy spowodować pobudki Soph. Podziękowałem przyjacielowi za podwózkę i uprzednio zarzucając torbę na ramię wysiadłem z samochodu. Obszedłem je dookoła i otworzyłem drzwi z drugiej strony, by wypiąć nosidełko mojej córki. Wyjąłem ją z auta i zatrzasnąłem drzwi. Zapukałem do szyby i uniosłem rękę do góry, by ostatecznie pożegnać się z Liamem. Kiedy wyjechał z podjazdu, ruszyłem do domu. Zatrzymałem się przy drzwiach i odstawiłem na chwilę nosidełko na ziemię. Wyjąłem klucze z kieszeni bluzy i otworzyłem drzwi. Ponownie złapałem za rączkę siedziska, w którym spała Soph i wszedłem do domu. W salonie rzuciłem torbę na kanapę, a nosidełko postawiłem na stoliku. Odpiąłem szelki, którymi była przypięta mała i delikatnie wyjąłem ją z nosidełka. Przytuliłem ją do swojego ciała i podszedłem do kojca, by spokojnie ją położyć. Kiedy udało mi się to bez jej obudzenia odetchnąłem z ulgą. Złapałem za torbę i pokierowałem się na schody. Rozpakowałem ją w pokoju Sophie i z powrotem zszedłem na dół. Nie miałem pojęcia co ze sobą zrobić. Dlatego też usiadłem na kanapie i włączyłem sobie konsole. Wyciszyłem głos i wciągnąłem się w grę Fifę.\nPo godzinie zrobiłem się głodny. Byłem także zdziwiony tym, że Sophie nadal spała. Nie wiele myśląc wybrałem numer i zamówiłem sobie pizzę. Po piętnastu minutach czekania zadzwonił dzwonek do drzwi. Wstałem z kanapy, wybiegłem po schodkach i przemierzyłem korytarz, a następnie otworzyłem drzwi. Odebrałem pizzę, zapłaciłem odpowiednią sumę i pożegnałem dostawcę.\nGdy wróciłem do salonu od razu spostrzegłem, że mała już nie śpi, a siedzi i bawi się maskotką. Pokręciłem głową i odstawiłem pudełko na stolik. Uśmiechnąłem się i podszedłem do kojca, by wyciągnąć córkę. Przytuliłem ją do swojej klatki piersiowej i pogładziłem po główce.\n- Dzień dobry księżniczko... Jak się spało ? - spytałem nie oczekując odpowiedzi i cmoknąłem ją w czółko. - Pewnie jesteś głodna. - stwierdziłem kierując się w stronę kuchni.\nPołożyłem ją na leżaczku stojącymi na blacie kuchennym, a sam zająłem się przygotowaniem mleka. Starałem się robić wszystko po kolei i idealnie tak jak Fay, ale nie jestem pewien czy mi wyszło. Co może być trudne w przygotowaniu mleka ? Można je przegrzać, tak. Zayn Malik przegrzał mleko i oparzył sobie rękę, gdy sprawdzał jego temperaturę. Włożyłem butelkę do lodówki i ponownie zacząłem przygotowywać kolejną porcję. Tym razem z dobrym skutkiem, temperatura mleka była odpowiednia, więc wziąłem Sophie na ręce i zacząłem karmić. Kiedy jej brzuszek był pełny przytuliłem ją do siebie i zacząłem lekko klepać ją po pleckach do momentu, aż jej się odbiło. Z powrotem wróciłem do salonu i włożyłem małą na chwilę do kojca bym i ja mógł uzupełnić swój pusty żołądek.\nJuż najedzony oparłem się o oparcie kanapy i w pewnym momencie wpadłem na pomysł, że pojadę z Sophie na zakupy. Kupię jakiś prezent dla Fay, przydadzą się też jakieś nowe zabawki dla mojej córeczki, bo niestety ale szybką jej się nudzą. Pomyślałem, że to dobry pomysł zwłaszcza, że i tak wieczorem będę jechał do szpitala. Przynajmniej będę miał po drodze.\nZadzwoniłem do swojego ochroniarza, który oczywiście zgodził się na ten mały wypad. Nie czekając dłużej wziąłem Sophie na ręce i poszedłem na górę przewinąć ją i przebrać w inne ciuszki. Sprawnie mi to poszło i w momencie mała była ubrana w koszulę w kolorowe kwiatuszki, oraz szare getry. Mnie też wypadałoby się przebrać, więc gdy znalazłem się w sypialni ułożyłem Sophie na łóżku i obłożyłem ją poduszkami, tak by nie spadła. W garderobie wynalazłem moją starą bluzkę, oraz jakieś spodnie. Chwyciłem do ręki fullcapa i założyłem go tyłem do przodu. Z komody zabrałem też okulary przeciwsłoneczne i zaczepiłem je na bluzce. Musiałem też zabrać dla Sophie butelkę z mlekiem, kilka pampersów i tych innych pierdół. Dlatego zapakowałem to wszystko do torby załączonej do wózka i byłem gotowy.\nZauważyłem, że James zaparkował już na moim podjeździe, więc wyszedłem przed dom i przywitałem się z nim, a następnie poprosiłem go o zapakowanie wózka do bagażnika. Sam zabrałem nosidełko z Sophie i zapiąłem ją na tylnych siedzeniach. Usiadłem koło niej i mogliśmy ruszać na zakupy.\nDwadzieścia minut później znajdowaliśmy się w centrum handlowym. Oczywiście miałem świadomość, że moja osoba wywoła niemałe zamieszanie, więc dlatego zabrałem ze sobą mojego ochroniarza. Dziś nie miałem zamiaru robić sobie zdjęć z fankami czy rozdawać autografy, dlatego James delikatnie oznajmiał to każdej osobie, która podchodziła do mnie. Tym sposobem mogłem spokojnie robić zakupy ze swoją córką. Kupiłem jej kilka nowych zabawek, oraz ciuszków. Kto powiedział, że takimi rzeczami zajmują się kobiety.\nNa samym końcu zahaczyłem o kilka sklepów gdzie zamierzałem kupić coś dla Fay. W końcu padło na beżową sukienkę z Victoria's Secret, oraz tego samego koloru szpilki od Gucci'ego. Ktoś pomyśli, że powariowałem, ale muszę dbać o swoją dziewczynę, a po za tym chcę ją uszczęśliwiać na różne sposoby.\nZamierzałem też kupić kilka rzeczy dla siebie, więc wstąpiłem do sklepu Nike i Adidas. W tym drugim zrobiłem zdjęcie małej, bo wyglądała prze uroczo.\nPo kilku godzinach zakupów, stwierdziłem że czas na to by nakarmić Sophie. Dlatego też razem z James'em znaleźliśmy restaurację i zajęliśmy miejsce w której na spokojnie mógłbym usiąść i podać butelkę małej. Miałem rację, moja mała księżniczka zjadła całą porcję mleka, a gdy przytuliłem ją klatki piersiowej by się jej odbiło, usnęła.\nPo chwili byliśmy w drodze do mojego domu. Niestety, ale dzisiaj już nie odwiedzę Fay. Nie miałbym co zrobić z Soph, a nie chcę zabierać jej ze sobą do szpitala, bo to raczej nie najlepszy pomysł. Po za tym mała niedawno zasnęła, więc nie chcę jej męczyć, tym bardziej że ma za sobą cały dzień jeżdżenia po sklepach.\nPod domem podziękowałem James'owi i wysiadłem razem z Sophie z auta. Ochroniarz wyjął wózek, oraz zakupy z bagażnika i zaniósł wszystko do korytarza. Pożegnałem się z nim i wszedłem do domu. Kiedy wyjmowałem małą z nosidełka niestety się obudziła. Dlatego pozwoliłem jej się powoli obudzić, gdy nosiłem ją na rękach. Poszedłem do pokoju Soph i przebrałem ją w body, a następnie odwiedziłem moją sypialnię bym i ja mógł przebrać się w szarą koszulkę i czarne dresy.\nPołożyłem się na łóżku, a córeczkę ułożyłem sobie na klatce piersiowej. Miałem nadzieję, że szybko zaśnie. Niestety, nadzieja matką głupich, bo Sophie ani na chwilę nie zmrużyła oczu, a bawiła się uszami misia, który leżał koło mnie. Postanowiłem, więc zrobić zdjęcie i wysłać Fay. Kiedy wykonałem tą czynność położyłem brunetkę koło siebie i obłożyłem ją poduszkami. Obserwowałem ją do momentu, aż usnęła, oraz ja oddałem się w ręce Morfeusza.\nZ perspektywy Fay...\nCzekałam na sen, gdy w pewnym momencie usłyszałam wibracje na etażerce obok łóżka. Zdziwiona tak późnym sms'em zmarszczyłam brwi i oparłam się na rękach, by sięgnąć po telefon. Odblokowałam go i odebrałam wiadomość. Moim oczom ukazało się słodkie zdjęcie Zayna i Sophie. Teraz z pewnością zasnę z uśmiechem na ustach.\nW końcu jestem ! ♥\nWiem, że co chwila nawalałam, więc po prostu może przejdę do rzeczy.\nRozdziały mogą pojawiać się w różnych odstępach czasu. Naprawdę gdybym mogła\nto dodawałabym rozdziały co tydzień, ale jest jak jest i szkoła mi na to nie pozwala.\nMam sporo nauki, więc mam mało czasu napisanie. Oczywiście staram się to robić\nw każdej wolnej chwili, ale kiedyś też muszę odpocząć.\nDlatego proszę o wyrozumiałość i cierpliwość.\nBloga nie zawieszam ani nic z tych rzeczy :)\nOd początku ustaliłam sobie, że skończę to opowiadanie bez względu na wszystko.\nNo nic, mam nadzieję, że rozdział się Wam podoba i pokażecie to w licznych komentarzach ♥\nŻyczę Wam, wesołych, radosnych świąt wielkanocnych ! ♥\nMalik, zabijasz ♥\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 17:41 17 komentarzy:\nUsiadłem na krześle obok łóżka na którym leżała. Ująłem jej zimną, drobną dłoń i zamknąłem w szczelnym uścisku. Ucałowałem knykcie, a następnie opuszkami palców zacząłem śledzić jej tatuaż na przedramieniu. Była taka piękna.\nOtrząsnąłem się i pociągnąłem nosem, gdy z moich oczu zaczęły płynąć słone łzy. Westchnąłem ciężko i ponownie przyłożyłem jej dłoń do moich ust.\n- Musisz żyć. Musisz żyć dla Sophie, dla swojej mamy, siostry i Charlesa... Musisz żyć dla mnie. Nie pozwolę ci odejść. Nie kolejny raz.\nPodniosłem się do góry, odgarnąłem pojedyncze kosmyki jej ciemnych włosów z czoła i powoli złożyłem na jej czole, czuły pocałunek. W tym momencie urządzenie EKG zaczęło wariować. Przerażony zacząłem wzywać pomocy. Na szczęście lekarze momentalnie się zjawili i zajęli się Fay.\nNatomiast ja stałem jak kołek i kompletnie nie wiedziałem co się dzieje. Nagle ktoś złapał mnie za ramię. Spuściłem wzrok z Fay i spojrzałem na osobę, która coś do mnie mówiła.\n- Musi pan opuścić pomieszczenie. Proszę poczekać na zewnątrz. - pielęgniarka prowadziła mnie prosto do wyjścia, tłumacząc mi co mam zrobić.\n- Ale dlaczego, co się dzieje ?! - krzyknąłem wyszarpując swoją rękę.\n- Zatrzymanie serca. Proszę poczekać na zewnątrz. - tym razem zamknięto mi drzwi przed nosem.\nPrzez zamglone oczy widziałem tylko jak próbują przywrócić moją Fay do życia. W końcu znikła z mojego pola widzenia, bo zasłonili mi ją lekarze. Zacząłem się cofać, aż wpadłem na zimną ścianę. Wtedy tak po prostu odebrało mi czucie w nogach, osunąłem się na ziemię i schowałem twarz w dłonie. W myślach powtarzałem jak mantrę, że nie mogę jej stracić. Kiedy wydałem z siebie pierwszy głośny szloch, poczułem na swoim ramieniu drobną dłoń. Uniosłem głowę do góry i zobaczyłem zapłakaną Louise, która ukucnęła a chwilę potem usiadła koło mnie po to by mnie przytulić. Próbowała dodać mi otuchy, choć wiedziałem że sama ledwo się trzyma. Dla mnie świat na chwilę przestał istnieć. Nie kontrolowałem już łez, które coraz częściej spływały po policzkach.\nNie wiem ile czasu minęło do momentu w którym lekarz wyszedł z sali i oznajmił, że stan Fay został ustabilizowany, a jej serce ponownie zaczęło bić.\n- Pacjentka nadal jest w śpiączce, ale myślę że za niedługo powinna się wybudzić. - mówił gdy ja razem z rodziną brunetki stałem na przeciwko jego sylwetki. - Możecie do niej wejść, a pana, panie Malik poproszę na słówko. - zwrócił się do mnie, a w momencie serce zaczęło mi bić jak oszalałe.\nMoże to co mówił było tylko przykrywką przed najgorszym ?\n- Może chodźmy do mojego gabinetu. - zaproponował, a ja skinąłem głową.\nPrzeszliśmy kawałek i weszliśmy do białego, sterylnego pomieszczenia.\nZająłem miejsce na krześle, a doktor Butler, bo tak miał napisane na plakietce przyczepionej do kieszonki kitla, zajął miejsce po przeciwnej stronie biurka.\n- Mam dla pana kilka informacji. Wiem, że gdy wpadł pan do szpitala, zrobił pan nie małe zamieszanie, by tylko znaleźć się w sali panny Teasdale. - tutaj zrobił przerwę i uśmiechnął się, by dodać mi otuchy. - Proszę się nie martwić wszystko idzie w dobrym kierunku.\n- Ale doktorze to zatrzymanie serca... - zacząłem nie wiedząc jak skończyć.\n- Och, serce panny Teasdale nieco przyspieszyło. To się zdarza, ale proszę mi uwierzyć, że jej stan jest stabilny.\n- Boże, jak do tego doszło... - westchnąłem chowając twarz w dłonie.\n- Z tego co wiem to nie była wina panny Peazer, która prowadziła, a drugiego samochodu, który wjechał prosto w lewy bok. Czyli tam gdzie siedziała panna Teasdale. Z przykrością muszę stwierdzić, że to pańska narzeczona najbardziej ucierpiała. Stan obu pacjentek i panny Calder i Peazer jest o wiele lepszy. Obie są mocno poobijane, ale to wszystko.\nWszystko w mojej głowie zaczęło się kotłować. Dlaczego akurat moja mała Fay. Okazuję się strasznym egoistą nie mogę tak myśleć. Przecież El i Danielle są moimi przyjaciółkami, a z drugiej strony to właśnie moja dziewczyna leży w śpiączce.\n- Czy wszystko w porządku, panie Malik ? - dopiero teraz zauważyłem, że doktor Butler czeka na moją odpowiedź.\n- Tak, musiałem sobie wszystko poukładać. - przeczesałem palcami włosy.\n- Rozumiem trochę dużo informacji otrzymał pan za jednym razem.\n- To raczej wszystko co chciałem panu przekazać, może pan już iść do narzeczonej.\nNarzeczona. Narzeczona. Narzeczona. Ilekroć słyszę to słowo z ust tego lekarza z jednej strony mam ochotę mu powiedzieć, że to nie prawda, ale z drugiej strony czuję się taki dumny, gdy wszyscy tak myślą.\n- Dziękuję. - odparłem wybierając tą drugą opcję i podniosłem się z krzesełka.\nOpuściłem gabinet i od razu skierowałem swoje kroki prosto do sali Fay. Lecz gdy znalazłem się tuż przed drzwiami zmieniłem zdanie i pokierowałem się o kilka stóp dalej. Nacisnąłem klamkę i wsadziłem głowę między framugę, a płytę drzwi.\n- Mogę na chwilę ? - spytałem.\n- Jasne wchodź. - odpowiedział mi Louis, który siedział na krzesełku przy łóżku Eleanor.\nWszedłem do środka i zamknąłem za sobą drzwi. Podszedłem bliżej łóżka i spojrzałem na brunetkę, która odwróciła głowę w stronę okna.\n- Na pewno nie przeszkadzam ? - spytałem niepewnie.\n- Okey to ja sobie pójdę. - odparłem w końcu i złapałem za klamkę.\nGdy już miałem opuścić salę Eleanor, usłyszałem jej słaby głos.\n- To moja wina !\nZmarszczyłem brwi i odwróciłem się w jej stronę. Tym razem patrzyła się na mnie załzawionymi oczami.\n- Zayn to przeze mnie... - jej głos zaczął drżeć pod wpływem płaczu.\n- Hej, spokojnie. Nic nie jest twoją winą... okey ? - podszedłem bliżej i kucnąłem koło jej łóżka.\nSpojrzałem na Louisa, który kiwnął głową na znak, że rozumie i odparł.\n- Zostawię was samych, na chwilę.\nKiedy Tomlinson opuścił salę, usiadłem na krześle i ponownie spojrzałem na przyjaciółkę.\n- Pokłóciłyśmy się. - zaczęła El. - Wygarnęłam jej wszystko w okrutny sposób. Narzekała na wiele rzeczy, aż w końcu nie wytrzymałam i krzyknęłam. Powiedziałam, że ją kochasz i że Sophie to cudowne dziecko i mimo wszystkich problemów daje sobie radę. Nie powinnam tak na nią najeżdżać, tak naprawdę Fay przeszła wiele i jest naprawdę silną osobą nigdy nie narzekała w ten sposób. Może powinnam była siedzieć cicho... Danielle by się nie zdenerwowała. Nie doszło, by do wypadku, a Fay nie byłaby w śpiączce. - ostatnie słowa brunetka wypowiedziała z trudem, bo po prostu się rozpłakała.\nZareagowałem od razu, złapałem jej dłoń i zacząłem ją uspokajać.\n- Nie płacz to nie twoja wina. Słyszysz ? Nie możesz się za wszystko obwiniać. Eleanor, nie jestem zły.\nDziewczyna zaczęła się powoli uspokajać. Wstałem i objąłem lekko ciało dziewczyny.\n- Jesteś jej przyjaciółką. Ona ci wybaczy. Jesteś także moją przyjaciółką i już to zrobiłem. - mówiłem szeptem.\n- Dziękuję. - usłyszałem.\nOdsunąłem się delikatnie i uśmiechnąłem do dziewczyny.\n- Będzie dobrze, El. Nie martw się.\nBrunetka odwzajemniła uśmiech i skinęła głowa.\n- Spróbuje, a teraz idź do niej i przy okazji zawołaj Louisa.\nPopatrzyłem jeszcze chwilę na dziewczynę i opuściłem salę. Oznajmiłem Tomlinsonowi, że może z powrotem iść do swojej dziewczyny, a sam poszedłem jeszcze odwiedzić Danielle.\nDziewczyna również obwiniała się za to, że doprowadziła do wypadku. Również jej wyjaśniłem, że nie jestem zły i razem z Liamem wytłumaczyliśmy, że to wina drugiego kierowcy. Na szczęście szybko się uspokoiła, nie chciałem by obie miały wyrzuty sumienia. W jakimś stopniu każda z całej trójki przyczyniła się do tego wszystkiego, ale całą winę ponosił kierowca tego drugiego samochodu. Gdybym tylko wiedział kto to. Koleś podobno ma się dobrze, ale z pewnością nie przeżyłby mojej wizyty.\nKiedy tylko wyszedłem od Dani, od razu ruszyłem prosto do Fay. Gdy wszedłem do sali, nie byłem sam. Przy łóżku siedziała pani Teasdale, na drugim krześle Charles, a obok nich stała Louise. Widząc mnie podnieśli się do góry.\n- My już pójdziemy. Jest już po dwudziestej pierwszej, więc odwiedzimy ją jutro.\n- W porządku. - odpowiedziałem ściągając kurtkę. - Gdzie jest Soph ?- spytałem.\n- Chyba Niall i Harry się nią opiekują. - odpowiedziała Lou, a ja złapałem się za czoło. - Może lepiej sprawdzę czy wszystko z nią w porządku. - ulotniła się szybko, gdy uświadomiła sobie dlaczego tak zareagowałem.\n- Zayn ty także powinieneś odpocząć... - mama Fay podeszła do mnie i złapała mnie za ramię.\n- Nie jestem zmęczony. Posiedzę jeszcze chwilę i obiecuję pani, że pojadę do domu. - uśmiechnąłem się.\n- Zayn mówiłam ci jestem Hannah, a nie jakaś tam pani. Przez ciebie czuję się staro. - również się uśmiechnęła.\n- Niech będzie, proszę pa... to znaczy Hannah.\n- Dobranoc chłopcze. - odezwał się Charles i razem z panią Teasdale opuścili salę.\nPrzewiesiłem moją kurtkę przez obręcz łóżka i obszedłem łóżko. Pochyliłem się nad Fay i odgarniając palcami włosy, ucałowałem ją w czoło. Następnie usiadłem na krzesełku, złapałem za jej dłoń i przyłożyłem do ust. Trwałem tak wpatrując się w jej drobną twarz i ani an sekundę nie wypuszczając jej dłoni z uścisku.\n- Bardzo cię kocham Fay. - szepnąłem choć wiedziałem, że mnie nie usłyszy.\nW sali panowała cisza. Jedynym odgłosem był miarowy oddech brunetki, oraz charakterystyczne pikanie sprzętu monitorującego jej serce. Zrobiło mi się ciepło, a ten błogi spokój wprawiał mnie w senny nastrój. Powoli zacząłem oddawać się w ręce Morfeusza i gdyby nie pielęgniarka pewnie bym usnął.\n- Przepraszam. - usłyszałem słodki głosik i czyjś dotyk na moim ramieniu.\nWydałem z siebie bliżej niezidentyfikowany dźwięk i poruszyłem się niespokojnie. Uchyliłem powieki i odwróciłem twarz w stronę osoby, która coś do mnie mówiła.\n- Musi pan wyjść. Godziny odwiedzin już dawno minęły. - mówiła tym przesłodzonym głosem coraz bardziej się rumieniąc.\nNajwyraźniej ją onieśmielałem.\n- Naprawdę nie mogę zostać ? - spytałam uwodzicielskim tonem.\nChoć ta kobieta kompletnie nie interesowała mnie w "ten sposób" to musiałem zrobić coś, bym mógł zostać przy Fay jak najdłużej.\n- Przykro mi, panie Malik. - uśmiechnęła się.\n- Może jakiś autograf, lub zdjęcie załatwiłoby sprawę ? - próbowałem dalej.\n- Nic z tego. - pokręciła głową nadal się uśmiechając.\nMyślałem, że pójdzie o wiele łatwiej. Westchnąłem ciężko i sięgnąłem po kurtkę.\n- Dobranoc, proszę pana. - usłyszałem na odchodne.\n- Do widzenia. - odpowiedziałem nie odwracając się.\nWychodząc ze szpitala zamówiłem taksówkę, więc gdy zjechałem na sam dół i całkowicie opuściłem szpital mój transport do domu już czekał. Wsiadając podałem kierowcy odpowiedni adres i wyjąłem telefon z kieszeni. Na wyświetlaczu pojawiła się informacja o kilku nieodebranych połączeniach od Louise. Do głowy przyszła mi natychmiast Sophie, więc postanowiłem oddzwonić. Po kilku sygnałach odebrała.\n- Louise co z Sophie ? - spytałem.\n- Wszystko z nią okey, zabrałam ją do siebie. Nakarmiłam ją, a teraz śpi jak aniołek. - uśmiechnąłem się na samo wyobrażenie.\n- To dobrze, jutro po nią wpadnę. - oznajmiłem.\n- W porządku. Gdzie teraz jesteś ? Powiedz, że nie w szpitalu. - odparła poważnym tonem.\n- Nie. Jestem w taksówce w drodze do domu. Gdyby nie pielęgniarka nadal siedziałbym przy Fay.\n- No i dobrze. Musisz odpocząć Zayn. Jest już późno, a sporo się dzisiaj działo. Kiedy tylko będziesz w domu, marsz prosto do łóżka.\n- Tak mamo. - odpowiedziałem jak robot.\n- Ty się ze mnie nie nabijaj. - zagroziła mi. - Mówię serio, a jak nie to dopóki Fay nie wyjdzie ze szpitala będę się tobą opiekować jak małym dzieckiem. Serio jesteś gorszy niż Sophie, ona to przy tobie jak aniołek jest.\n- Rozumiem, że tej cechy nie odziedziczyła po mnie. Louise kończę, bo jestem już pod domem.\n- Do juta, Zayn.\n- Do jutra. - rzuciłem i rozłączyłem się, a następnie schowałem telefon do kieszeni.\nPodałem gotówkę kierowcy i wysiadłem z taksówki. W drodze przez podjazd odszukałem klucze i gdy znalazłem się przy drzwiach otworzyłem je. W korytarzu było ciemno, więc nie zauważyłem walizki stojącej na środku. Uderzyłem w nią, a za nią poleciała kolejna. Przekląłem pod nosem i odszukałem włącznik do światła na ścianie. Podniosłem walizki i udałem się do salonu i prosto na schody. Kiedy wszedłem do sypialni postanowiłem nie odwiedzać już łazienki. Zdjąłem koszulkę, spodnie, oraz skarpetki i w samych bokserkach położyłem się spać. Myślałem, że będzie gorzej, ale po kilku minutach zasnąłem jak dziecko.\n30 Maja, ranek.\nObudził mnie dzwonek telefonu. Nieprzytomny, ręką odszukałem na etażerce telefon. Uchyliłem powieki tylko po to, by odebrać i przyłożyłem urządzenie do ucha, nawet nie zwracając uwagi na to kto dzwoni.\n- Obudziła się ! - usłyszałem krzyk Liama.\n- Kto ? - spytałem niemrawo, jeszcze nie kontaktując.\n- Idioto, Fay ! Fay wybudziła się ze śpiączki ! - krzyczał.\nOtworzyłem oczy i poderwałem się z łóżka.\n- Zaraz tam będę ! - krzyknąłem.\n- Zayn jestem w drodze do twojego domu. Za chwilę po ciebie będę. - usłyszałem tylko tyle i się rozłączyłem.\nW biegu zacząłem zakładać spodnie, a z szuflady wyciągnąłem jakąś koszulkę. Chciałem jak najszybciej jechać do szpitala, ale nie mogłem ponieważ wyglądałem jak trzecie dziecko nietoperza. Wbiegłem do łazienki, gdzie umyłem zęby, oraz twarz. Nawet się nie ogoliłem, bo nie miałem na to czasu. W sypialni złapałem za telefon i pobiegłem na dół. W salonie chwyciłem szarą bluzę, która leżała na kanapie. W korytarzu musiałem się zatrzymać, by założyć nike. Gdy byłem gotowy usłyszałem trąbienie czyli znak, że Liam jest już na podjeździe. Zamknąłem dom i szybkim krokiem podszedłem do czarnego Range Rovera. Przywitałem się z przyjacielem i ruszyliśmy do szpitala.\n- Skąd wiesz, że się wybudziła ? - zadałem pytanie, które cały czas chodziło mi po głowie.\n- Zadzwoniła do mnie Louise i powiedziała, że nie odbierasz. Dlatego postanowiłem do ciebie jechać, ale w między czasie wybrałem kilka razy twój numer, aż w końcu odebrałeś.\n- Nie możliwe, nikt nie dzwonił... - pokręciłem głową i wyjąłem Iphone'a z kieszonki.\n- Stary masz taki mocny sen, że się nie dziwie że nie słyszałeś.\nSpojrzałem na ekran na którym wyświetliło się piętnaście nieodebranych połączeń od Louise, oraz pięć od Liama.\n- Dzięki Liam. - powiedziałem z powrotem chowając telefon do kieszeni bluzy.\n- Polecam się na przyszłość. - wyszczerzył się. - A tak na marginesie wyglądasz jakby przebiegło po tobie stado koni. - parsknął śmiechem.\n- Dzięki, a teraz się zamknij i jedź do tego cholernego szpitala. - walnąłem go w ramie, ale za chwilę również się zaśmiałem.\nZ prędkością z jaką jechał Liam do szpitala dotarliśmy po około piętnastu minutach. Niestety, ale trafiliśmy na mały korek i to nas spowolniło. Kiedy zaparkował na parkingu podziemnym, wysiedliśmy i pobiegliśmy prosto do wejścia szpitala, gdzie zebrało się już kilku paparazzich i fanów. Ochrona skutecznie ogrodziła ich od nas co umożliwiło nam szybkie przedostanie się do środka. Tym razem dokładnie wiedzieliśmy gdzie iść i również tym razem nie skorzystaliśmy z windy. Szybciej pokonaliśmy schody niż mielibyśmy na nią czekać. Minęliśmy recepcję i gdy byliśmy już całkiem blisko drzwi do sali Fay, jeszcze bardziej przyspieszyłem kroku. Odetchnąłem głęboko i nie czekając ani chwili dłużej nacisnąłem klamkę.\n- Fay... - szepnąłem, uśmiechnąłem się i przysięgam że moje oczy mogły wyglądać w tym momencie jak lustra.\nBrunetka przerzuciła wzrok ze swojej matki na moją twarz. W momencie gdy nasze spojrzenia się skrzyżowały, wypowiedziała moje imię.\nWiem, że Was zawiodłam, ale nie wiem co się ze mną działo przez ten czas.\nKompletnie odebrało mi wenę nie miałam ochoty na pisanie.\nTo było okropne uczucie z uwagi na to, że wiedziałam że czekacie.\nZresztą ja sama nieraz siedziałam myśląc jak zlepić rozdział.\nMożna powiedzieć, że to nie było do końca tak że nie miałam weny, bo wiedziałam\nco chcę by było w rozdziale, ale nie potrafiłam zrobić z tego rozdziału.\nAż w końcu siedzę sobie teraz w domu z powodu choroby i gdy włączyłam bloggera\ndostałam olśnienia i zaczęłam pisać i nie mogłam skończyć :)\nNiesamowite uczucie ! ♥\nTak więc mam nadzieję, że mi wybaczycie :)\nPrzypominam o głosowaniu na mojego bloga w konkursie na\nBLOGA MIESIĄCA !\nWystarczy, że wejdziecie --> Tu <-- i z boku po lewej stronie zagłosujecie\nPs. Zapomniałam. Proszę ANIONIMY o podpisywanie się.\nZaczynam myśleć, że te wszystkie: Mega, Cudny i w ogóle pisze jedna osoba.\nRozdział piszę się kilka dobrych godzin, więc proszę o trochę szacunku do mnie.\nJeżeli chcesz oddać komentarz to zrób to uczciwie.\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 12:42 21 komentarzy:\nBlog Miesiąca !\nNormalnie nie wierzę, ale zostałam nominowana do Bloga Miesiąca.\nBardzo Was proszę o głosowanie na moje opowiadanie, gdyż albowiem bez Was\nnie osiągnę tego celu :)\nZajmie Wam to sekundkę, a mi sprawi ogromną radość ♥\nTak więc jeżeli się zdecydujecie to podaję Wam link do Spisu Opowiadań\nna którym jeśli chcecie możecie oddać głos.\n----> Spis 1D <----\nJeszcze raz baardzo proszę o głosy to dla mnie bardzo ważne :*\nBez Was nie osiągnęłabym tyle ♥\nPs. Rozdział prawdopodobnie w tym tygodniu. Przepraszam za tak\nogromne opóźnienie :)\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 20:23 1 komentarz:\nKiedy dotarłyśmy pod najlepsze spa w Londynie w jednym momencie zostałam oczarowana. Wiedziałam, że z tego budynku wyjdę jak nowo narodzona. Po zaparkowaniu nie zastanawiając się ani chwili dłużej ruszyłyśmy do drzwi. Eleanor zaczęła rozmowę z panią w recepcji, a ja z Danielle stojąc tuż za nią rozglądałyśmy się po przepięknym lobby. Było to jasne pomieszczenie z zielonymi dodatkami w postaci kwiatów w wazonach. Zamyśliłam się na tyle, że brunetka musiała pomacha mi dłonią przed twarzą.\n- Fay idziemy ! - powiedziała nieco głośniej dodatkowo pstrykając palcami.\n- Tak, jasne już idę... - odpowiedziałam wyrwana z letargu.\nOkazało się, że najpierw idziemy na serie masaży następnie na manicure i pedicure. O kolejnych usługach mamy dowiadywać się na bieżąco.\nGodziny mijały szybko w sumie to za szybko. Po całym dniu w tym cudownym spa nie miałam ochoty wychodzić. Dziewczyny przez całą drogę do auta musiały wysłuchiwać moich jęków niezadowolenia. Nawet kiedy do niego wsiadłam nie mogłam przestać nawijać. Najdziwniejsze było to, że Danielle obok mnie i Eleanor z tyłu w ogóle się nie odzywały. Nie wiem całkowicie mnie zignorowały, albo były na mnie wściekłe za moje zachowanie.\n- Co jest z wami dziewczyny ? Eleanor, Danielle ? - spojrzałam kolejno na przyjaciółki.\n- Hello ! - krzyknęłam gdy brunetka zahamowała na czerwonym świetle.\n- Do jasnej, Fay ! Ogarnij się. Przez całą drogę nawijasz o tym jak ci to źle, że nie masz dla siebie czasu i tak dalej. Moim zdaniem powinnaś być najszczęśliwszą osobą na ziemi. Masz kochającego faceta, wychowujesz cudowne dziecko i mimo tych wszystkich problemów w końcu wybrnęłaś na prostą, ale tobie nadal nic nie pasuje ! Obudź się, musisz brać od życia to co akurat ci daje. - uniosła się Dani.\n- No pięknie ! To skoro, aż tak wam przeszkadzam to po co mnie zabierałyście ?! Kiedy zamierzałaś mi to wszystko powiedzieć ? Po to był ten cały wypad do spa ? A może wcale nie miałaś zamiaru mi tego wyznawać, huh ?!\nNim się obejrzałam Danielle ruszyła z piskiem opon. Jechała prosto przez skrzyżowanie, gdy nagle w lewy bok białego Audi uderzył inny samochód. Jedyne co pamiętam to ogromny huk, tłuczone szkło i pisk dziewczyn.\nKolejne pakowanie i kolejny przejazd do innego miasta. Tym razem do Manchesteru gdzie już jutro mamy mieć tam koncert na Eithad Stadium.To dopiero drugi dzień, a ja już potwornie tęsknie za moimi dziewczynami, Fay i Sophie.\nRobiąc przerwę w składaniu kilku rzeczy, które leżały na fotelu, usiadłem na łóżku i spojrzałem na ekran telefonu. Nie było żadnych wiadomości od Fay, ale w sumie się nie zdziwiłem jest w spa. Powinienem podziękować dziewczynom, że ją wyciągnęły. Sama na pewno by się nie wybrała jest za bardzo przywiązana do Sophie. Zupełną ciszę w moim pokoju przerwało pukanie.\n- Stary musimy już jechać... - zza drzwi wyłoniła się głowa Harrego.\n- Jasne już idę. - rzuciłem i podniosłem się do góry.\nZabrałem walizki i wyszedłem z pokoju. Na korytarzu czekał na mnie Styles, więc razem ruszyliśmy na dół gdzie plątała się ochrona i inni z ekipy. W pewnym momencie usłyszałem jak ktoś się kłóci. Jak się okazało do holu wszedł Paul, a za nim biegli Niall i Louise. Zmarszczyłem brwi i nadstawiłem uszu by usłyszeć o co chodzi.\n- Oni powinni wiedzieć ! - krzyknął blondyn.\n- Paul daj spokój ! - swoje trzy grosze dorzuciła Lou.\n- Nie ma mowy ! Jakby się dowiedzieli nie pojechaliby do Manchesteru, a wtedy nici z koncertu. - mówiąc to w końcu odwrócił się do niej i zgromił ją wzrokiem, a następnie odwrócił się i znów ruszył przed siebie tym razem zawieszając swój wzrok na mnie.\nZauważyłem w jego oczach niepokój, oraz zdenerwowanie co zdarza się w sytuacjach gdy coś idzie nie po jego myśli. Zainteresowany całą sytuacją odezwałem się.\n- Zayn na litość Boską szukałam Cię ! - Horan złapał się za głowę i szybkim krokiem podszedł do mnie.\n- Niall nawet się nie waż ! - zagroził mu Higgins.\n- Słuchaj tu chodzi o Fay... - tym razem odezwała się Louise której oczy przypominały dwa lustra, a jej skóra była bielsza niż kiedykolwiek.\n- Co się stało ? - spytałem całkiem zdezorientowany.\nByć może po mojej głowie przewinęło się kilka myśli co mogło się stać, ale żadnej z nich nie chciałem do siebie dopuścić.\n- Dzwoniła moja, nasza mama... - zaczęła Louise, ale przerwała by przełknąć śline.\nNic nie rozumiałem, więc rozejrzałem się wokoło i zauważyłem, że nie stoję sam. Za mną byli chłopcy.\n- Zayn... - westchnęła jakby nie potrafiła powiedzieć nic więcej. - Fay, Eleanor i Danielle miały wypadek. - zakończyła i schowała twarz w dłoniach odwracając się do sylwetki Nialla, który momentalnie wyciągnął w jej stronę rękę i objął ją.\nChwilę później blondyn zaczął objaśniać jak do tego doszło, ale ja już nie słuchałem. Myślami byłem przy jednej z osób, które kocham najbardziej na świecie, Fay.\n- Chcę wracać do Londynu. - powiedziałem stanowczo, przerywając Horanowi.\n- Ale Zayn... - odpowiedział.\n- Jesteś głuchy ?! Jadę do niej ! - warknąłem na niego, zaciskając pięści na krawędziach koszulki.\nNie panowałem nad sobą, więc czym prędzej odizolowałem się od wszystkich. Poinformowałem Paula o mojej decyzji. Nie był zachwycony, a nasza rozmowa nie przypominała w najmniejszym stopniu rozmowy, było to coś w rodzaju walki dwóch wkurzonych na maksa tygrysów. Jeszcze chwila i skoczylibyśmy sobie do gardeł, gdyby nie ochroniarz.Razem z chłopakami zapakowaliśmy się do aut i ruszyliśmy prosto do Londynu.\nByłem cholernie zdenerwowany nie myślałem o niczym innym jak tylko o niej i o Sophie. Kompletnie zapomniałem, ze ona jest u mamy Fay, więc będę musiał ją odebrać. Jednak najpierw muszę dowiedzieć się jaki jest stan brunetki. Nie obawiałem się konsekwencji odwołania koncertu, w tym momencie liczyło się zdrowie mojej dziewczyny.\nW pewnym momencie zdenerwowałem się na Stan'a, który prowadził samochód w ślimaczym tempie, choć zapewne próbował nie przekroczyć żadnych ograniczeń. Dla mnie wszystko zwolniło.\nNawet nie zastanowiłem się nad tym jak przeżywa to Louis czy nawet Liam. Z informacji blondyna wychwyciłem, że to Eleanor prowadziła, obok niej siedziała Fay, a z tyłu Danielle i mimo, że to była dziewczyna Payne'a to i tak zapewne odczuwał niesamowity ból. Dlatego odwróciłem się do tyłu, by spojrzeć na tę dwójkę i nie myliłem się. Obaj mieli czerwone oczy i wyglądali jakby stracili wszystko. Czy ja wyglądałem tak samo ? Jednego jestem pewien, nie mogę jej stracić.\nPo ponad czterech godzinach jazdy nie czułem się ani trochę lepiej, mogę powiedzieć że o wiele gorzej. Pojawiło się poczucie winy. Może gdybym nie pojechał, lub nie pozwolił Fay pójść do tego spa nic takiego by się nie wydarzyło. Niestety wyjechać musiałem, a kim bym był gdybym zabronił jej gdziekolwiek wychodzić. W końcu dotarliśmy pod szpital, ale nie poczułem ulgi. Pojawił się jeszcze większy strach.\nLedwo zaparkowaliśmy, a ja już byłem w biegu do drzwi. W momencie gdy znalazłem się w środku od razu dopadłem najbliższą recepcję i nie zwracając uwagi na ludzi czekających na swoją kolej spytałem, a raczej krzyknąłem.\n- Fay Teasdale, gdzie ona leży ?! - poczułem za swoimi plecami resztę chłopaków.\n- Oraz Eleanor Calder. - odezwał się Louis, głosem bez życia.\n- Danielle Peazer... - Liam złapał mnie za ramię.\n- Trzecie piętro. - starsza kobieta odezwała się głosem czysto formalnym i wypranym z emocji, a na sam koniec uśmiechnęła się sztucznie.\nNie zważając na nic więcej ruszyliśmy prosto do winy, która tyle co odjechała. Nie chcąc czekać pobiegliśmy na schody i kiedy znaleźliśmy się na odpowiednim piętrze dopadliśmy do kolejnej recepcji.\n- Gdzie znajdziemy Eleanor Calder, Fay Teasdale i Danielle Peazer ? - tym razem spytał Harry, który był bardziej opanowany od naszej trójki.\n- Kim panowie są dla tych dziewcząt ? - zerknęła na nich, zsuwając okulary na czubek nosa.\n- Fay Teasdale to moja narzeczona. - odparłem szybko. - Eleanor i Danielle to ich narzeczone. - wskazałem palcem na dwójkę zdezorientowanych Liama i Louisa.\n- Przykro mi, ale możemy udzielać informacji tylko członkom z rodziny. - wyrecytowała znając tą regułkę na pamięć.\n- Cholera ! Czy panie nie rozumie ? Gdzieś tam na sali leży po wypadku leży moja dziewczyna ! Czy to takie trudne podać mi numer sali ?! - uderzyłem pięścią w burko.\n- Zayn ? - usłyszałem ciepły, cichy kobiecy głos.\nOdwróciłem się i zobaczyłem kobietę średniego wzrostu o brąz włosach i niebieskich oczach, które w tym momencie były bardzo intensywnego koloru prawdopodobnie od zbierających się w nich łez. Do złudzenia przypominała mi moją Fay.\nZa nią stał wysoki mężczyzna, również szatyn choć gdzie nie gdzie widać było siwiznę. Trzymał ręce na ramionach kobiety i również wyglądał na poważnie zmartwionego.\nPrzede mną stała mama Fay, oraz niejaki Charles jej narzeczony.\n- Jestem Hannah, mama Fay. - kobieta wyciągnęła w moją stronę dłoń i uśmiechnęła się słabo. - Nie najlepszy moment na zapoznanie.\n- Zgadzam się... - odwzajemniłem uśmiech.\n- Jest w porządku. - Hannah odezwała się do recepcjonistki, która miała zdezorientowaną minę i nadal trzymała rękę na słuchawce od telefonu, prawdopodobnie chciała zadzwonić po ochronę.\n- Co z nią, gdzie ona jest ? - z moich ust zaczęły wylewać się pytania.\n- Zaprowadzę cię. Eleanor i Danielle mają sale obok. - spojrzała na chłopaków stojących za mną. - Ale za nim pójdziecie... - z powrotem spojrzała na mnie i ponownie uśmiechnęła się delikatnie.\nCharles przesunął się lekko w prawo i schylił się by z krzesełka, które stało za nim podnieść nosidełko.\n- Sophie... - szepnąłem i momentalnie wyjąłem ją z niego.\nPrzytuliłem jej drobne ciałko do swojego i ucałowałem główkę.\n- Tatuś już jest, skarbie. - powiedziałem cicho lekko się kołysząc, a w moich oczach ponownie zagościły łzy.\n- Zayn wezmę ją, a ty idź do Fay. - odezwała się Louise, która nagle pojawiła się koło mnie.\n- Dobrze... - podałem ją niechętnie Lou i spojrzałem na mamę Fay.\nSkinęła głową i ruszyła korytarzem, a ja Louis i Liam za nią. Kiedy znalazłem się pod salą z numerem 142 moje serce zaczęło łomotać jak oszalałe. Nie wiedziałem czego się spodziewać. Chwyciłem za klamkę i gdy miałem ją nacisnąć usłyszałem głos pani Teasdale.\n- Fay jest nieprzytomna, mimo to poczekam tutaj. - spojrzałem na jej twarz po której spłynęło kilka pojedynczych łez.\n- Będzie dobrze. - chwyciłem jej drobną lekko zniszczoną dłoń.\nNacisnąłem na klamkę i zobaczyłem ją. Drobną, białą jak porcelana. Pomimo kilku siniaków, zadrapań na buzi i na rękach, nadal wyglądała pięknie. Wyglądała jakby pogrążyła się w pięknym, głębokim śnie.\nNareszcie pojawił się rozdział 40 ! Jeej !\nNaprawdę się cieszę, że w końcu udało mi się go napisac.\nPojawiła się notka z przeprosinami, ale ja znowu nawaliłam :(\nMam nadzieję, że wybaczycie mi tak długą nieobecnośc.\nPrzyznam szczerze i otwarcie.\nMiałam dużo nauki, gdy miałam czas miałam cholernego lenia, a gdy\njuż zabrałam się za pisanie nie mogłam wykrzesac z siebie słowa.\nWiedziałam mniej więcej chcę żeby się działo, ale za nic nie potrafiłam tego napisac.\nPotworne uczucie. Pierwszy raz mi się to zdarzyło i mam nadzieję, że już nie powtórzy.\nMyślę, że jeszcze jakieś dziesięc rozdziałów i będziemy kończyc historię Fay i Zayna :)\nTo tyle :**\nAutor: Wiktoria Nowakowska o 13:47 21 komentarzy:


Jak wybrać najlepsze łóżko ? - Magazyn Przestrzeń\nStrona główna > Meble > Jak wybrać najlepsze łóżko ?\nRedakcja magazynprzestrzen.pl, 10 miesiące temu 0 2 min czytania 276\nBez przesady łóżko można nazwać najważniejszym meblem w domu. Spędzamy w nim dosłownie jedną trzecią życia. Dlatego wybór łóżka, a także materaca jest tak ważny. Łóżko nie tylko musi pasować do naszych upodobań i stylu urządzenia mieszkania ale powinno zagwarantować komfortowy i zdrowy wypoczynek.\nNajlepiej jeśli sklep z łóżkami oferuje wszystkie niezbędne elementy – nie tylko ramę łóżka z różnymi schowkami ale również wysokiej jakości materace i poduszki, które można indywidualnie dopasować do swojej wagi i upodobań. Wizytę w sklepie z łóżkami należy starannie zaplanować i poświęcić jej sporo czasu. Od zakupu zależeć będzie co najmniej kilka lat naszego wypoczynku, a także kondycja kręgosłupa.\n1 Jakie są rodzaje łóżek?\n2 Jakie wyposażenie dodatkowe oferuje sklep z łóżkami?\nJakie są rodzaje łóżek?\nSklep z łóżkami fabrykasypialni.pl oferuje kilkaset rodzajów łóżek różniących się designem, rozmiarami i materiałem, z którego zostały wykonane. Najpopularniejsze są łożka drewniane wykonane z różnych gatunków drewna – dębu, olchy, sosny, buka, jesionu czy brzozy. Stylowo prezentują się łóżka metalowe, a szczególnie kute. Praktyczne i eleganckie są łóżka tapicerowane często z wbudowanymi pojemnikami na pościel. Dla młodzieży polecane są proste łóżka drewniane, piętrowe, a także systemy pozwalające na ich składanie. Fabrykasypialni.pl jest jednym z większych producentów łóżek, w swoich sklepach, zarówno stacjonarnych jak i w sklepie internetowym prezentuje produkty własne oraz produkty partnerów – innych czołowych producentów łóżek w Polsce. Łóżka zamówione przez internet dostarczane są bezpłatnie na terenie całej Polski.\nJakie wyposażenie dodatkowe oferuje sklep z łóżkami?\nNajczęściej łóżko to po prostu rama do której należy dobrać odpowiednie elementy. Są to różnego rodzaju stelaże podtrzymujące materac – od najprostszych sporządzonych z drewnianych poprzeczek aż do specjalistycznych z elektrycznym sterowaniem. Praktyczne są różnego rodzaju schowki i szuflady na pościel. Najważniejszym elementem jest materac – fabrykasypialni.pl/pl/c/Lozka/27 posiada w ofercie pełną gamę materacy różniących się twardością i materiałem wypełnienia. Jeżeli wybór całego zestawu sprawia trudności najlepiej zasięgnąć porady sprzedawcy, a jeśli jest taka możliwość osobiście przetestować materac w sklepie stacjonarnym. Oprócz tych niezbędnych elementów sklep z łóżkami fabrykasypialni.pl oferuje również poduszki, kołdry, pokrowce na materace a także pełne umeblowanie sypialni w różnych stylach. Porady w urządzeniu sypialni można uzyskać na stronie internetowej za pośrednictwem czatu.


handyful.pl i zabawka slime glutek sklep - Pierwszy katalog wartosciowy dla Ciebie\nFarby są bardzo tanie, zatem każdy rodzic będzie bardzo zadowolony z takiej oferty. Można oszczędzić sobie bardzo mnóstwo czasu robiąc zakupy przez Internet. Odszukamy w takim sklepie tak bardzo mnóstwo produktów, aby każdy odszukał wszystko, co jest potrzebne. Dla dzieci idealnie nadaje się zabawka slime glutek sklep, jaka dostępna jest w niskiej cenie. Taka zabawka działa na odstresowanie się dziecka. Już teraz można przejrzeć zdalnie wszystkie produkty. Jeśli mieszkamy zbyt daleko to wybieramy wysyłkę, lecz jeśli mieszkamy na miejscu to cały towar odbieramy bezpośrednio w sklepie stacjonarnym.