Gospodarka 2019-2020 - Ex Cathedra\nNie wiem czy Koleżeństwo wie ale prąd dla przedsiębiorstw od 1 stycznia będzie droższy o 22%. Tak, tak - regulator już podobno zatwierdził podwyżki. Powód prozaiczny - opłaty za emisję CO2. To jest naprawdę potężny cios. Do tego zapewne dojdą jakieś blokady pieniędzy z UE za niewykonanie orzeczenia TSUE w sprawie praworządności, które będzie oczywiście przeciw Polsce. Te blokady nie będą może zbyt dotkliwe finansowo ale propagandowo tak. W połączeniu ze wzrostem kosztów za prąd i wzrostem wynagrodzeń mogą bardzo poważnie obniżyć tempo wzrostu i konkurencyjność Polski.Niestety niewiele słychać o przeciwdziałaniach ze strony naszego geniusza finansów i rozwoju.\njeszcze opłata ekologiczna w paliwie i argument\nBo koniunktura dobra\ni emerytury bez podatku, bo zaoszczędzi sie na skarbówce obsługującej zeznania roczne, emerytury trzeba będzie o te 19% ciachnąć\nGospodarka będzie chyba ważniejsza przeszkoda do wygrania wyborów i zrobienia czegokolwiek w kolejnej kadencji niż jakieś przepychanek z KE. Moim zdanie trzeba naprawiać dwa poważne błędy:\n- emerytury - za wczesne i nie ma z czego ich wypłacać i brak ludzi do pracy.\n- węgiel - jest nasz drogi i będzie coraz droższy i bez sensu jest jego obrona.\nCzęścią błędu węglowego jest zablokowanie za daleko źródeł alternatywnych i katastrofalne opóźnienie modernizacji energetyki, nowych źródeł gazu w tym zgazowywania węgla i elektrowni atomowej i/lub innych źródeł.\nBuduje się kogenerację. Na wejściu gaz ziemny, na wyjściu ciepła woda do sieci grzejącej bloki mieszkalne oraz prund do sieci przesyłowej. Całość tak wyprodukowanych mediów wychodzi drożej niż odpowiednio: kotłownia osiedlowa i elektrownia (obie na węgiel). Pewną zaletą sa niższe koszty inwestycyjne i na rym koniec. Gdyby to było oparte na rachunku ekonomicznym - nigdy by nie powstało, ale ze bazą jest, co2, ekololo tudzież interesy niemieckie pchane via Bruxelka, wiec się buduje. Tarnobrzeg, Malbork ...\n1. Wzrost wynagrodzeń obniża tempo wzrostu?\n2. Obniżenie wieku emerytalnego nie przełożyło się na spadek zatrudnienia:\n3. Dzięki dobrej sytuacji na rynku pracy wpływy do ZUS są coraz wyższe i jest coraz mniejszy problem z wypłatą emerytur (coraz mniejsza dotacja z budżetu do ZUS).\nZ tym prądem ostrożnie zalecałbym zachowanie spokoju. Jak na razie żadna nowa taryfa nie została ogłoszona, więc można mieć nadzieje, że 22% zostało wyssane z brudnych paluchów akwizytorów zakładów energetycznych. Poza tym, sama taryfa nie ma aż tak wielkiego znaczenia, jak by mogło się wydawać. Duzi odbiorcy kupują energię na giełdzie, średni podpisują kontrakty terminowe na dostawę po sztywnej cenie. Ta cena jest negocjowana indywidualnie przed podpisaniem kontraktu i ma więcej wspólnego z ceną giełdową niż z taryfą. Znaczna część odbiorców przemysłowych ma podpisane takie kontrakty na 2019, niektórzy nawet na 2020.\nNatomiast faktem jest, że cena giełdowa energii el. z dostawą na 2019 r. wzrosła r/r o 25%.\nW tej chwili wydaje się, że mamy do czynienia z formą paniki giełdowej bo lato mamy wyjątkowo upalne i bite są kolejne rekordy letniego poboru mocy. Trzeba odczekać do jesieni, wraz ze spadkiem poboru sytuacja się trochę uspokoi, pewnie ceny też nieco spadną.\nEnergia drożeje nie tylko w Polsce. Zasadniczą przyczyną jest wzrost cen ropy naftowej. Za ropą naftową idą komplementarne nośniki energii (gaz ziemny, węgle itd), a za wzrostem cen nośników wzrasta cena półproduktów (energii elektrycznej i cieplnej). Światowy wzrost cen energii nie pogarsza naszej konkurencyjności. Natomiast niewątpliwie pogarsza naszą konkurencyjność większa od średniej światowej dynamika tego wzrostu. No, ale to nie jest już 22% czy 25%, a znacznie mniejsze różnice.\nBtw. energia elektryczna w Polsce "od zawsze" była droga. Droższa niż w Europie Zachodniej. I było to jedną z istotniejszych barier rozwojowych Polski.\nKogeneracja sama w sobie nie jest złym pomysłem. Problemów z nią jest kilka:\n1. przestawienie się z grzania węglowego na gazowe pociąga za sobą koszty wynikające z tego, że gaz ziemny jest w warunkach polskich droższym nośnikiem energii, niż węgiel kamienny. Przy grzaniu gazowymi kotłami kondensacyjnymi różnica cen jest skompensowana wysoką sprawnością kotła. W kogeneracji nie uzyskuje się aż tak dużych sprawności.\n2. kupując gaz trzeba przez cały rok ponosić opłaty dystrybucyjne uzależnione od mocy maksymalnej. Używanej przez tydzień w roku.\n3. gaz użyty do kogeneracji przestaje być paliwem grzewczym (akcyza 1,28 zł/GJ) a zaczyna być paliwem silnikowym (akcyza 10,54 zł/GJ) mimo, iż głównym celem jest ogrzewanie.\n4. nie ma dobrych silników gazowych do małych kotłowni kogeneracyjnych. Sprawność wytwarzania energii elektrycznej jest dość niska (ok. 30%). Sprawność najnowocześniejszych dużych elektrowni gazowych przekracza 60%.\n5. instalacja grzewcza pracuje pełną mocą zaledwie 1-2 tygodnie w roku. Przez resztę czasu jest niedociążona. Sprzedawcy agregatów kogeneracyjnych zalecają, aby agregat dobierać na max. 10% ogólnej mocy kotłowni (bo wtedy pracuje pełną mocą pół roku w roku i inwestycja ma szanse się zwrócić), a resztę ciepła wytwarzać tradycyjnie w kotłach.\n6. z 5. wynika że kogeneracja ma sens tam, gdzie potrzebne jest ciepło technologiczne używane cały rok, a do ogrzewania pomieszczeń bardzo niekoniecznie.\nZ energią jest ten subtelny problem, że nie ma żadnej wizji polityki wieloletniej rządu w danej sprawie. Urzędnicy i ministrowie miotają się od ściany do ściany, plotą co im się zdaje, a nikt nie ma wizji dokąd zmierzamy i co trzeba zrobić, żeby w 2030 nie zabrakło prądu w gniazdkach i ciepłej w kranie wody.\nPaczpan, to jak ze wszystkim innym. Z wyjątkiem samochodu na wodę.\nA w sprawie "samochodu na wodę" to niby jest?\nPrzecież, gdyby był traktowany poważnie to poważnie byłaby traktowana również niezbędna infrastruktura.\nSamochód na prund potrzebuje sieci tanksztele, żeby się mógł podładować. Do tanksztele musi przypłynąć prund skądś przez coś. A na początek trzeba ów prund wytworzyć. I mamy proste zadanie planistyczne: wiela chcemy mieć samochodów danych w roku dwa tysiące fefdziesiątym którymś, wiela kilometrów będą przejeżdżać i wiela prunda na to zużyją. Trzeba do tego n tanksztele, m sieci przesyłowych, p elektrowni o łącznej mocy r.\nDalej dzielenie zadania na etapy, kamienie milowe odliczone w tył itd.\nGdzieś już to czytałem, choć raczej nie tu. Po roku wypłacania 500+ załamie się budżet, wszyscy odejdą z rynku pracy, przedsiębiorcy upadną i będzie gospodarcza hekatomba.\nA blokady pieniędzy z UE uderzą nie w gospodarkę, tylko w antygospodarkę, w jakiś biznes szkoleniowy itp.\nAha, i kiedyś na grupie fejsbukowej analizowałem już wpływ sytuacji gospodarczej na wyniki wyborcze. W Polsce, w ostatnich 20 latach.\nSytuacja dobra sytuacja + wygrana rządzącej partii nie zdarzyła się nigdy\nSytuacja zła sytuacja + przegrana rządzącej partii zdarzyła się raz (AWS 2001 r.)\nW pozostałych sytuacjach mieliśmy dobrą (2007) / przeciętną (2005, 2015) i przegraną rządzących, a raz złą sytuację (2011) i wygraną rządzących.\nCykl koniunkturalny zwyczajowo pewnie wyhamuje pod koniec dekady (co niekoniecznie oznacza jakiś mega-kryzys), ale tym razem nie będzie to pewnie jakiś wielki kryzys, to raz, a dwa, pewnie będą inne, bardziej decydujące czynniki przy urnach.\nZmiana cen dotyczy kontraktów wieloletnich (zwykle dwuletnich) negocjowanych w dużej grupie zakupowej z wieloma dostawcami. Wzrost będzie. Możenie 22 % tylko 18%. Też bardzo dużo. Niby tylko ca 2 % kosztu własnego ale to jest 2 % (wzrostu kosztów) tylko z tego tytułu. Same wynagrodzenia dadzą drugie tyle. Moja branża jest rentowna, ale dla wielu to już jest cały zysk. No i inflacja może popędzić. Naprawdę trudno jest z roku na rok podnieść efektywność o 5%, a tyle trzeba aby tylko to zrekompensować. W skali całej gospodarki raczej niemożliwe, a więc tempo wzrostu spadnie. To tyle i to jest ważne. To nie katastrofa tylko poważne zagrożenie odcięciem możliwości rozwojowych praz wzrostu wydatków socjalnych. Dlatego tak niepokojący jest brak planu a nawet dyskusji publicznej i politycznej na takie tematy.\nPS: Właśnie ogłoszono ze zaczynamy Baltic Pipe. Oby się udało przed 2022 kiedy wygaśnie kontrakt jamalski. To oznacza jednak tyle że de facto przechodzimy z węgla na gaz. To będzie przyspieszone. To oznacza kolejne nakłady na rekonstrukcje elektrowni i likwidacje kopalni. To jest wymuszone okolicznościami obiektywnymi, jak drogi węgiel i regulacjami, jak opłaty za CO2. To jest też, właściwie więcej niż w połowie, geopolityka bo będziemy zależni od pewności i ceny tych dostaw. To prawda że mniej zależni od Rosji, a bezpośrednio wcale, ale za to zależni od USA, Norwegii i Zatoki. Inaczej- zależni od ceny gazu, a ta nadal w dużym stopniu będzie zależna od Rosji. Szerzej - zależni od cen węglowodorów kopalnych, a na nie wpływ mają i są zainteresowani uzależnieniem reszty wszyscy wielcy tego świata - USA, Rosja , szejkowie i niestety z powodów agenturalno-mocarstwowych Niemcy, a przeciw są tylko Chiny. Gdyby się dogadały, przynajmniej w tej sprawie, z Japonią i Koreą to w zasadzie powinny zostać naszym największym sojusznikiem bo też i uzależnienie Rosji od siebie to dla nich racja stanu. Era węgla i nasza osłona węglowa własnie się kończą. Moim zdaniem na jakiś czas, może kilka pokoleń, a zasoby węgla są i to wielkie. Niestety wielcy tego świata zdecydowali że mają pozostać jako rezerwa na inne rozdanie.\nPSPS: Czy wzrost płac obniża tempo wzrostu? To nie tak prosto. Wzrost płac powinien być rezultatem, jednym z rezultatów, wzrostu gospodarki. Sam z siebie nie jest, a przy niezmienionej wydajności obniża tempo wzrostu. Obecny wzrost płac ma podłoże ekonomiczne - popyt na pracę, ale też aspekty negatywne - skutek pogorszenia sytuacji demograficznej i polityczne - traktowanie płacy coraz bardziej jak instrumentu polityki socjalnej, a nie gospodarczej. To że mamy mało ludzi zdolnych do pracy i że rozbudowujemy, czy odbudowujemy funkcje socjalne pracy, jest może konieczne ale obiektywnie nie poprawia konkurencyjności tylko ją pogarsza. Zakończę memento jak dawniej: Nie wystarczy nie kraść. Trzeba myśleć. No i dodam że trzeba mieć trochę szczęścia czyli pomoc Opatrzności.\nProblem z Bałtyk Pajpem jest taki, że gaz z niego będzie bardzo, bardzo drogi, nieporównywalnie z radzieckim. Tak więc wracamy do punktu zero, czyli wzrost cen nośników energii.\nCzyli Pawlak w sumie nam przysługę zrobił?\nTo złożona sprawa, w której sukces polega na tym, żeby jak najmniejszym kosztem zapewnić sobie możliwość ciągnięcia gazu z alternatywnych do radzieckiego źródeł. Baltic Pipe jest fajny, bo daje gwarancję, ale jest to gwarancja arcyboleśnie droga.\nPo prawdzie, nie rozumiem czemuż ach czemuż nie poprzestano na budowie terminala gazowego im. Lecha Kaczyńskiego i solidnych konektorów we wszystkie możliwe strony.\nWtedy na kontraktach algierskich czy norweskich kupowalibyśmy od Niemców gaz rosyjski i wszyscy byliby zadowolnieni.\nZ racji niedzieli pogadałem nieco z dawno nie widzianym szwagrem. I ustaliliśmy, co następuje:\nZ nowych inwestycji szykuje nam się farma wiatrowa na Bałtyku. Projekty studyjne sprzed kilku lat zostały wyciągnięte z szuflady i nadano im bieg. W zakresie węgla nie jest projektowane nic nowego. Po uruchomieniu Kozienic i bodajże Opola nie ma perspektywy na nowe elektrownie. Natomiast są poważne projekty modernizacji dotychczasowych starych bloków energetycznych, głównie 200MW (nawet jest ładna nazwa 200+ ;) ) zmierzające do podniesienia ich sprawności z ok. 35% do ok. 45%. Z tego nie będzie więcej prądu, ale po okresie zwrotu z inwestycji może być on tańszy. Niestety, sama modernizacja jest potężnym przedsięwzięciem (trzeba wypruć i zamienić na nowy z połowę bloku), więc zwracać się będzie długo. Część najstarszych elektrowni węglowych musi zostać zatrzymana, bo nie spełniają norm emisyjnych i nie da się ich łatwo zmodernizować. Na razie stanął Adamów (Turek), w perspektywie 2 - 3 lat stanie jeszcze kilka. Z węglem jest w ogóle problem. Istnieje taki niepopularny pogląd, że nasze zasoby węgla kamiennego zostały oszacowane bardzo optymistycznie i że tak naprawdę się właśnie kończą. W każdym razie importujemy węgiel dla energetyki i podobno chodzi nie tylko o to, że z Rosji jest tańszy, ale i o to, że polskiego w wystarczających ilościach po prostu nie ma na rynku.\nO atomie na razie się mówi. Odnośny minister raz na pół roku obiecuje podjęcie decyzji, po czym przez pół roku siedzi cicho, żeby za kolejne pół roku znów obiecać decyzję itd.\nMówi się już nie o pojedynczym bloku 1,6 GW, ale docelowo o 4,5 GW. Na tą chwilę nie ma lokalizacji, nie ma sieci itd. i raczej nie będzie decyzji przed wyborami. Najprawdopodobniejszy jest Żarnowiec, ale są rozpatrywane jeszcze inne lokalizacje.\nAtomu najprawdopodobniej nie unikniemy, bo w perspektywie 30-35 lat zabraknie węgla brunatnego w dziurze pod Bełchatowem i będzie musiała stanąć tamtejsza elektrownia. A to jest 25% energii elektrycznej wytwarzanej w Polsce. Czymś to trzeba będzie zastąpić.\nW zakresie elektrowni na gaz ziemny - są jakieś projekty, ale raczej małe przemysłowe i szczegóły nie są nam znane. Z elektrowniami w ogólności jest jeszcze taki problem, że każda próba zbudowania czegokolwiek w nowej lokalizacji jest bardzo mocno oprotestowywana przez społeczności lokalne i tak naprawdę można cokolwiek zbudować tylko rozbudowując dotychczasowe elektrownie.\nNo ludność protestuje przeciwko budowie czegokolwiek, a nawet przeciwko funkcjonowaniu czegokolwiek co ma jakieś znaczenie praktyczne, znaczy gospodarcze w tradycyjnym rozumieniu. Protestuje więc przeciwko rolnictwu, w tym nawożeniu pól organicznie, fermom zwierzęcym, zakładom przetwórczym, drogom i mostom, zaporom i zbiornikom retencyjnym, kopalniom jakiegokolwiek rodzaju, fabrykom, osiedlom mieszkaniowym itd. Nie protestuje przeciwko multiplexom, centom handlowym, elektrowniom na zboże, słomę, drewno, gaz z cebuli itp, aquaparkom, parkom rozrywki, promenadom i bulwarom nad morzem i rzekami, zabudowie terenów zalewowych, sportom extremalnym w rezerwatach przyrody itp. Liberałowie i lewica protestują i blokują w imię ochrony środowiska oraz swobody wypoczynku. Narodowcy i PiS protestują i blokują bo słuchają Polaków i walczą z drapieżnym kapitałem zagranicznym. Festiwal głupoty trwa już własciwie całorocznie i bez przerw.\nCoś tam się jednak buduje. U mnie trwają prace przy budowie bloku energetycznego na 910 MW. Na węgiel. Tauron Wydobycie ma swoją kopalnie, chyba Sobieski, a Tauron Wytwarzanie swoją elektrownie Jaworzno III.\nNie znam się na temacie jak @krzychol66 ale to chyba krok w dobra stronę?\nNo, trochę mnie jednak szwagier w błąd wprowadził, bo buduje się (tzn. kończy budować) całkiem sporo. @marniok ma słuszną rację ;)\nRok 2013 wydaje się bardzo płodny energetycznie.\nTyle, że jakoś kontynuacji tego na kolejne lata nie widać.\nNie napisałem jeszcze o planach dość gruntownej modernizacji sieci przesyłowej. No, ale tu to sam muszę się wgryźć w temat, żeby bzdur nie popisać.\nI tu nas boli, obywatelu! Tu nas boli.\njajakobyły elektrykarz potwierdzam\ni jeszcze trza go jakoś przewieźć, w wiadrze się nie da\nsieci świsczą w wietrzny i wilgotny dzień dzień dzień\nchoć lecąc do Wwrocka widać nowe linie, kopią też lulociągi pod gaz, idzie nowe, (plany jw od kilku/nastu lat już były przygotowywane)\npodstawą stawiania się Stanów sajedinionnych Ameryki (kol. Rafał o tem wspominał) je względna niezależność energetyczna i powrót amerykanskich firm do Ojczyzny łona z powodu obniżenia kosztów produkcji (energożernej)\nCzymś jednak panie trza w tych elektrowniach palić nawet jeśli to ma być atom. A my mamy tylko węgiel i nie robimy z nim nic sensownego. Nie udało się nam też zablokować kar za używanie węgla przepchniętych wspólnie przez KGB z BND. Celem tych kar jest wprost obniżenie naszej onkurencyjności.\nŚciśle to Kolega wyraził, gdyż tak właśnie jest.\nAle niekoniecznie mieszałbym w to służby dwupłciowe; w zupełności wystarczą lobbyści konglomeratów energetyczno-przemysłowych ze Starej Wujni. Po cóż im konkurencja ludów skolonizowanych? Nie o take rozszerzenie przecie walczyli.\n...co prowadzi nas do prostego wniosku, że atom tylko atom i to nie jeden w Żarnobylu, ale Żarnobyl w każdym województwie! Osiągamy w ten sposób radykalną dekarbonizację gospodarki, a jednocześnie dobre źródło materiału rozszczepialnego do głowic w naszych nuklearnych okrętach podwodnych.\nA skąd weźmiemy załogi?\nTen atom to jest wielki projekt ale na 40 lat. Tyle, przy dobrej organizacji, mobilizacji i szczęściu, potrzeba na budowę ze dwóch atomówek, centrów badawczych, zakładów utylizacji i najlepiej wzbogacania materiału promieniotwórczego oraz na boku mieszanki wybuchowej i jej rakietowych środków przenoszenia.\nOto nasi idole na nadchodzące lata:\nJeszcze się nie urodzili.\nJapoński pomysł na kontenerowe jondrówki\nMit Su Bischi\nPSPS: Czy wzrost płac obniża tempo wzrostu? To nie tak prosto.\nZ tym jednym się zgodzę, bo każda gospodarka ma swoją specyfikę i wogle. Ale generalnie skończyły się czasy, kiedy można było jakoś sensownie wyliczyć produktywność. Bo jak obliczyć produktywność np. usług finansowych? Można jeszcze sprawdzić zależność płaca-wydajność na poziomie jednej firmy, ale nie na poziomie całej gospodarki.\nStąd produktywność sprawdza się zazwyczaj kwotowo. Zarobiłem dla firmy 100 000, więc moja produktywność to 100 000. Dlatego wzrost płac podnosi tempo wzrostu, bo poziom płac jest bezpośrednio ujęty w PKB.\nPatrząc jeszcze od drugiej strony - presja płacowa wymusza na przedsiębiorcy innowacyjność dla zachowania konkurencyjności. A to również przekłada się na zwiększenie tempa wzrostu.\nNo nie. Podniesienie płac przy innych elementach niezmiennych ma na szybko dwa efekty: wzrost popytu i wzrost inflacji. Produkt w cenach stałych jest dokładnie taki sam jak był. Oczywiście wzrost popytu nakręca koniunkturę - czysty keynesizm. To dobre ale mocno ograniczone negatywnymi skutkami inflacji. Wymuszanie innowacyjności brzmi dobrze ale tak naprawdę wymusza głównie zastępowanie pracy żywej uprzedmiotowioną czyli większą mechanizację, automatyzację czy informatyzację - maszyny zamiast człowieka. Komputery też maszyny. Czy to innowacje? Może tak. Czy to dobrze? Moim zdaniem neutralnie. Po prostu trzeba liczyć się z faktami i reagować.\nA propos dziś był komunikat GUS o średniej płacy za II kwartał. Wiadomo liczy się to specyficznie, ale rok do roku tak dobrze jeszcze nie było (wzrost o ponad 7%).\nMnie to rzecz jasna cieszy. Dla PiS to jednak za wcześnie. Za wcześnie przed wyborami parlamentarnymi. Może się przełoży na samorządowe a to bardzo ważne.\nBez echa przebrzmiała ważna wypowiedź Minister Finansów Pani Czerwińskiej sprzed paru dni. Uprzedziła mianowicie że lipiec będzie ostatnim lub też już czerwiec był ostatnim miesiącem tak dużej nadwyżki budżetowej. Od tego miesiąca będzie ona maleć z uwagi na kumulację wydatków w drugiej połowie roku. To normalne ale jest też w tym element hamowania gospodarki. Deficyt roczny będzie około połowy mniejszy niż planowany, ale moim zdaniem z powodu zaplanowania go na asekuracyjnie wysokim poziomie. Równocześnie Pani Minister ostrzegła że wchodzimy w okres pogorszenia koniunktury i spadku tempa wzrostu. Wspomniała chyba o dwóch latach w przód. Tempo planowane ma spaść poniżej 4%, ale i tak być dobre. Nie ma katastrofy, ale zaczynają się kłopoty a proste rezerwy już na wyczerpaniu. Chwała PiS za ich identyfikację i uruchomienie. To jednak uruchomiło również spiralę roszczeń i jest ona nadal nakręcana. I będzie bez oporu bo kolejne wybory co pół roku. To obniża poważnie potencjał inwestycyjny i rozwojowy. Inflacja powyżej progu odczuwalności pojawi się, na moje oko a nie jestem specem od tego i nie mam własnego modelu, za jakiś rok.


Istnieje wiele różnych rodzajów aptek: niezależna apteka, sieć, szpital, placówka opieki długoterminowej lub apteka. Wszyscy służą swoim patronom w odmienny sposób, wciąż dostarczając pacjentom wysokiej jakości leki i usługi w zakresie leczenia farmakologicznego. Tutaj przyjrzymy się, jak to jest pracować w długoterminowej aptece opieki i opis pracy zaangażowany.\nJak to jest pracować w Aptece Opieki Długoterminowej\nSteve Dove pracował jako farmaceuta w aptece długoterminowej, w Rexall Long-Term Care przez trzy lata i ogólnie w opiece długoterminowej przez osiem lat.\nJego firma spełnia potrzeby aptek w około 25 zakładach opieki długoterminowej, które obejmują od czterech do 300 łóżek, a wszystko w Victoria, na wyspie Vancouver, BC Oznacza to łącznie około 1200 pacjentów i ponad 1000 recept w tygodniu. Dove współpracuje z siedmioma innymi farmaceutami . Pięciu z pozostałych siedmiu to farmaceuci kliniczni lub farmaceuci na receptę:\nTrzy osoby sprawdzają recepty po ich przetworzeniu - jedna osoba sprawdza nowe zamówienia, a dwie osoby zarządzają dolewkami.\nDwie osoby wprowadzają recepty do komputera\nDwa są tym, co Dove opisuje jako "części zamienne", które obejmują każdego, kto nie jest i pracuje tam, gdzie jest potrzebny.\nJak to się różni od tradycyjnej apteki\nPraca w placówce opieki długoterminowej różni się od tradycyjnej apteki, ponieważ nie ma pacjentów przychodzących i wychodzących.\n"Zaletą jest to, że możesz kontrolować swój przepływ pracy o wiele lepiej, ponieważ nie masz żadnych klientów", wyjaśnia Dove.\n"Twoim głównym kontaktem są lekarze i pielęgniarki, a także wiemy wszystko, co pacjent przyjmuje."\nW tradycyjnej aptece bardzo trudno jest ustalić, czy pacjenci przyjmują inne przepisane leki lub leki bez recepty, które mogą wchodzić w interakcje z lekami, które wypełniasz.\nW długoterminowej opiece mogą występować pewne niedociągnięcia, takie jak:\nJest znacznie mniej interakcji międzyludzkich, które niektórzy mogą przegapić\nWiesz bardzo niewiele o swoich pacjentach, ponieważ nigdy ich nie widzisz\nTo może wyglądać jak fabryka\nFarmacja długoterminowa jest bardziej kliniczna niż detaliczna\nTypowy opis długoterminowej pracy farmaceuty\nRola farmaceuty opieki długoterminowej jest szeroka i zróżnicowana. Można oczekiwać, że farmaceuci:\nPrzygotuj leki, przeglądając i interpretując zalecenia lekarza\nWykryj niezgodności terapeutyczne i możliwe interakcje między lekami\nDawki leków poprzez mieszanie, pakowanie i etykietowanie środków farmaceutycznych\nKontroluj leki, monitorując terapie lekowe i doradzając interwencje\nUzupełnia wymagania operacyjne apteki, takie jak:\norganizowanie i kierowanie przepływem pracy techników\nweryfikacja technik przygotowania i etykietowania środków farmaceutycznych\nweryfikacja wpisów, opłat i inspekcji zamówień\nOdpowiedz na pytania i prośby pracowników służby zdrowia\nOkazjonalne doradztwo pacjentom w zakresie terapii lekowych\nPrzestrzegaj państwowych i federalnych przepisów antynarkotykowych regulowanych przez państwową radę ds. Farmacji, administrację egzekwowania prawa oraz administrację żywności i leków, w tym między innymi:\nMonitoruj inspekcje jednostek pielęgniarskich\nProwadzić ewidencję dla substancji kontrolowanych\nUsuń nieaktualne i uszkodzone leki z inwentarza apteki\nNadzoruj wyniki pracy personelu pomocniczego\nUtrzymuj bieżącą rejestrację\nPrzestudiuj istniejące i nowe prawodawstwo, przewidując przepisy\nDoradzanie kierownictwu w zakresie niezbędnych działań.\nWykonuj różne obowiązki administracyjne zgodnie z wymaganiami\nWiadomości telewizyjne Kariera\nRodzaje separacji od zatrudnienia\nTrzy sposoby pracy z domu\nWyzwania i korzyści z zarządzania macierzą w miejscu pracy


Ważna informacja dla 800 tys. osób: Koniec niskich składek do ZUS od zleceń - GazetaPrawna.pl\n2 września 2013, 07:00\nFirmy zatrudniające na umowach-zleceniach będą od wszystkich takich kontraktów płacić składki ubezpieczeniowe do ZUS. To ważna informacja dla 815,8 tys. osób wykonujących pracę na takiej podstawie.\nTaki efekt przyniesie nowelizacja przepisów przygotowana przez resort pracy. Projekt jest wynikiem postulatów zgłaszanych przez związki zawodowe. – Ozusowanie zleceń, a także obowiązek odprowadzenia składek za osoby zasiadające w radach nadzorczych były przedyskutowane ze związkami, zanim te opuściły komisję trójstronną – mówi Janusz Sejmej, rzecznik Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.\nMPiPS zakłada, że ustawa może wejść w życie już od stycznia 2014 r. W efekcie zmian wpływy do Funduszu Ubezpieczeń Zdrowotnych wzrosną o 660 mln zł. Jednocześnie te z PIT spadłyby o 30 mln zł.\nTDNDGP ZYCIE GOSPODARCZE KRAJ ubezpieczenia społeczne składki ZUS\nJak tam panie umowy-zlecenia -4-6 zł/h i 2-3 takie dokumenty u jednego pracodawcy,a przy zsumowaniu nie wychodzi najniższa krajowa hi hi hi ?\nz czego hi hi hi\nI tak zapłacisz zus od całości. Jeśli zarobiła byś ponad minimum czyli 1600 to zus tylko do 1600 hi hi hi.\nNie rozumiem na czym polega zmiana. Obecnie umowa zlecenie nie podlega ZUS jeżeli zleceniobiorca płaci gdzie indziej składki od co najmniej najniższej krajowej. Podana informacja jest niejasna. Gdzie można zapoznać się z projektem zmian?\nJuż widzę jak:\n1/ pracownicy będą zatrudniani tylko na umowe o dzieło. Zresztą już tak jest teraz.\n2/ Pracownik na umowie zlecenie dostanie na odczepnego płacę minimalną brutto by pracodawca nie musiał odprowadzać składek\nPrzecież umowy zlecenia zawsze były oskładkowane , ta informacja dotyczy\nczłonków rad nadzorczych .\ni po pracy. 660 mln? krzywa Laffera się kłania\nNadal zapłaci składki tylko od kwoty 1680 zł rocznie. Na razie ludzie zatrudniają za stówę, a resztę dają poza obrotem księgowym. To głównie bat na małe prywatne działalności. Niestety dostanie po d... każdy, bo czego nie opisano w tym artykule. Zapowiadan zmiana spowoduje, że koszty utrzymania pracownika na zleceniu wzrosną nawet o 20%. Proponuję zajrzeć do projektu ustawy o którym głośno już od pół roku.\nKrzywa Laffera się kłania tylko gdy dochody są prawdziwe.W Polsce jest na masową skale zaniżany dochód podlegający opodatkowaniu. Ograniczenie roli kontroli skarbowej do darmowego biura rachunkowego i zwolnienie od ukarania praktycznie wszystkich przestępst z ustawy karnej skarbowych powoduje, że wpływy mwlwją, maleją ... ., a oczekiwane inwestycje a raczej konsumpcja uwidacznia się w USA na Jersej, Cyprze ...\n100 zł na umowę zlecenie , reszta pod stołem - I tak się opłaci !\nDlatego bedziesz leczony ze swojego podatku od 100.-, i jeszcze wystarczy na zatrudnienie nauczycieli.


Paragraf 22 i pół.: 2016\nJoe J. Heydecker, Johannes Leeb - "Proces Norymberski. Trzecia Rzesza przed sądem"\nŚwięta za pasem, więc żeby wprowadzić się w ten szczególny nastrój, sięgnijmy po książkę o...zbrodniarzach nazistowskich. No dobra, może nie jest to pozycja szczególnie pasująca do wigilijnego stołu, ale przecież naziści są dobrzy na każdą okazję. Uściślając tę myśl - czytanie o nazistach w tak dobrym wydaniu, jest dobre na każdą okazję.\nNie będę chyba zbyt odkrywczy, gdy napiszę, iż książka stanowi streszczenie najważniejszego procesu sądowego w XX wieku. Zbrodnie popełnione przez reżim pod kierownictwem Hitlera, Himmlera, Goeringa, Goebbelsa oraz reszty wesołych krasnoludków, budzą przerażenie po dziś dzień. Opisywana pozycja stanowi nie tylko próbę rozliczenia nazistowskich zbrodniarzy, ale także opis warunków w jakich podejmowano decyzję, co do ich dalszych losów. Przeczytacie tu więc zarówno o faktach dobrze Wam znanych z lekcji historii (np. o tym jak odbywał się proces zagłady żydów), jak i o ciekawostkach mniej powszechnych (np. o tym jak poszczególni zbrodniarze zachowywali się w czasie procesu, czy w jaki sposób przyjmowali wyroki).\nPrzyznam, że ta pozycja jest moją faworytką, w konkurencji na najlepszą książkę historyczną przeczytaną w tym roku. Dzięki jej autorom otrzymujemy masę faktów, podanych w niezwykle prosty i przejrzysty sposób, ciekawostki o których nie zwykło się głośno mówić oraz najbardziej aktualne źródło danych, jakie można znaleźć na temat procesu norymberskiego. O dziwo twórcom udało się również odpowiedzenie na wszystkie pytania, które czytelnik mógłby sobie ewentualnie zadawać - jaki był stosunek skazanych do religii? Jak podchodzili do fuhrera? Jakie były dalsze losy oskarżonych w procesie norymberskim oraz sędziów, adwokatów i prokuratorów prowadzących te postępowania? Wszystkie te pytania doczekają się chociaż częściowych odpowiedzi. Ponadto styl i umiejętności literackie autorów wystarczyły, by książkę miejscami czytało się jak naprawdę niezłą powieść.\nNie będę się zbytnio rozwodził nad wadami (których prawie nie dostrzegłem), ponieważ mam świadomość, że jesteście zajęci sprzątaniem, ubieraniem choinek, lepieniem uszek, czy biciem się o karpia w osiedlowym sklepiku. Dlatego też na tym skończę - jeśli interesuje Was ten temat, albo chociaż chcielibyście kiedyś zacząć swą przygodę z książkami historycznymi, możecie śmiało zaczynać od tej.\nNieco zmieniając temat - życzę Wam wszystkim zdrowych i pogodnych świąt. Mam nadzieje, że będą one wystarczająco przyjemne, nawet jeśli nie spędzicie ich z hitlerowskimi oprawcami...\nWciąż nie jestem przekonany do coraz powszechniejszej opinii, iż wszystkie dzieła wydane w formie tzw. self-publishingu, powinny spłonąć w ogniach piekielnych. Niestety moje dotychczasowe doświadczenia wskazują, że nieprędko spotkamy polskiego Johna Locke’a. Do zmiany tej opinii z pewnością nie przyczyni się także „Matera 2019”, opublikowana przez mieszkającą we Włoszech Dankę Markiewicz.\nMatera 2019 odstraszyła mnie już w momencie, gdy zapoznawałem się z jej opisem. „Powieść-parabola”, „alegoria”, „akceptacja życia” - dużo trudnych słów, które jestem w stanie zaakceptować, gdy pod książką podpisuje się Dostojewski, Philip K. Dick, czy choćby Myśliwski. Po autorach rozpoczynających swą przygodę ze światem literatury, nigdy nie oczekiwałbym tak ambitnej próby. Sukces podobnego przedsięwzięcia wydaje mi się niemal niemożliwy do osiągnięcia. Dlatego też bardzo sceptycznie podchodziłem do nietypowego świata post-apo stworzonego przez autorkę oraz snutych przez nią filozoficznych rozważań dotyczących przyszłości rodzaju ludzkiego.\nZacznę jednak od nielicznych elementów, które przypadły mi do gustu. Przede wszystkim podoba mi się świat wykreowany przez autorkę. Post-apokaliptyczne, skażone promieniowaniem Włochy, to oryginalne środowisko, z którym dotąd nie spotkałem się w literaturze tego typu. Z całą pewnością świat ten wygląda na żywy i kierujący się logicznymi zasadami - tło powieści stanowi więc element, do którego nie mam żadnych zastrzeżeń. W takim otoczeniu zdecydowanie mogłaby się toczyć akcja bardzo dobrej powieści...ale...\n...w celu stworzenia dobrej powieści, przydałaby się także dobra fabuła. A ta, nawet biorąc pod uwagę, że powieść jest alegorią, wydaje mi się nie mieć większego sensu. Znaczna część tej króciutkiej książeczki, to próba zbudowania realnego świata - sama zaś akcja i wydarzenia rozgrywające się na naszych oczach, zostały potraktowane po macoszemu. Bohaterka Gaia, żyjąca w świecie chorych i umierających (skutki promieniowania), którzy postanowili godnie przyjąć swoje cierpienie, styka się z członkiem zupełnie innej społeczności, zdecydowanie silniejszej, ale korzystającej z kontrowersyjnych metod przeszczepu organów. Problem w tym, że z tego spotkania zbyt wiele nie wynika, choć wokół niego budowana jest najistotniejsza część fabuły. Gaia zostaje wprawdzie „porwana” przez tajemniczego mężczyznę, ale nie prowadzi to do żadnej ostatecznej konkluzji - być może prócz takiej, że lepiej godnie przyjąć cierpienie niż kontrowersyjnymi metodami walczyć o lepszy świat?\nProblemem powieści jest to, że nawet jako alegoria powinna być ona spójna i odpowiadać na najważniejsze pytania, które mógłby sobie postawić czytelnik. A Matera 2019 zwyczajnie tego nie robi. Po co wprowadzono wątek z opowiadaniem sobie filmów? Czemu miało służyć zastosowanie motywu żywienia się tajemniczą praną? Czy zachowanie tajemniczego mężczyzny nie było słuszniejsze, niż nieustannie cierpiącej społeczności, której częścią była Gaia? Jaki sens miały dialogi prowadzone przez bohaterkę z przywódcą jej społeczności oraz tajemniczym Riddickiem, skoro nic konkretnego z nich nie wynikało? W książce liczącej niespełna sześćdziesiąt stron, zadawanie tak wielu pytań o zasadność niektórych zdarzeń, z pewnością budzi niepokój.\nNiestety problemem okazała się również korekta Matery. Zdarzało mi się czasem trafiać na błędy stylistyczne, które w tego typu dziełach, zapewne nigdy przez nikogo nie sprawdzanych, są czymś powszechnym. No i ta okładka - nie wiem, czy w życiu widziałem coś brzydszego, a wierzcie mi, że przez te kilka lat na ziemskim łez padole, miałem wiele koleżanek o kontrowersyjnej urodzie.\nPodsumowując: nawet mimo ciekawego świata stworzonego przez autorkę oraz kilku momentów, w których rzeczywiście byłem zaciekawiony dalszym rozwojem akcji, Matera 2019 nie jest dobrą książką. Niejasne i niewyjaśnione wątki, bardzo prosty przekaz w niepotrzebnie skomplikowanej formie, mało satysfakcjonujące zakończenie oraz różnego rodzaju wady techniczne sprawiają, że nie mogę jej nawet uznać za coś przeciętnego. Matera 2019 jest dość słaba i jeśli mam być szczery - odradzam tracenie na nią czasu.\nPrezentowo - święta 2016\nZa pasem święta - czas zjednoczenia, miłości, uniesień religijnych, ale przede wszystkim - PREZENTÓW! Tak, jak słusznie przypuszczaliście nie jestem zdolny do żadnych uczuć wyższych, więc ten post będzie dotyczył wyłącznie paczuszki, którą otrzymałem od Eweliny (rozpoznawanej także jako Lara) i Ani znanej w niektórych kręgach pod pseudonimem Wiedźma (nie pytajcie w jakich kręgach, nie chcielibyście się zadawać z tymi ludźmi...).\nPierwsze co rzuca się w oczy, to zaskakujący brak obory - szczególnie biorąc pod uwagę, że paczkę przygotowały dwa najbardziej zbrodnicze umysły XXI wieku. Ba, przez chwilę wątpiłem nawet, iż paczka przyszła od Eweliny, bowiem jej zewnętrzna warstwa nie była w całości opierdolona taśmą klejącą.\nMoje zdziwienia szybko ustąpiło, gdy odkryłem, że pod spodem znajduje się jeszcze jeden papier owinięty kolejną warstwą taśmy. Na szczęście była to już ostatnia część paczki-matrioszki.\nPod tonami papieru znajdował się bowiem ten karton. Wstawiam zdjęcie kartonu, gdyby ktoś zastanawiał się, jak wygląda karton.\nTeraz rzeczy najważniejsze, czyli zawartość paczki. Zacznijmy od elementów, które dezaktualizują się najszybciej:\nOto oreo, którego już nie ma...\n... i kilogram żelek, których wkrótce nie będzie.\nDo tego oczywiście czekolada i kolejne żelki. Uwagę może przykuwać także uwięziony w śnieżnej kuli renifer, przypominający lokalnego dilera narkotykowego. Z prezentu jestem tym bardziej zadowolony, iż będę mógł bez skrępowania przyznać, iż spędzam dzień na bawieniu się swoimi kulami (to już moja druga) i nikt nie będzie mógł mieć do mnie pretensji...\nNajpiękniejsze życzenia świata od dziewczyn - jedna mnie całuje, druga życzy mi dużo seksów, więc nadchodzący rok musi być dobry...\nW paczce, jak podkreśliła Ewelina znalazła się ogromna część kolekcji Riczerów (na których swoją drogą zaczyna mi brakować miejsca), czyli zapas czytelniczy na co najmniej dwa miesiące...\n...oraz trzy tajemnicze paczuszki, zapakowane w papier - trzy książkowe prezenty niespodzianki.\nPierwszym z nich (być może w nawiązaniu do tych erotycznych życzeń), jest Johny Porno. Nie mam pojęcia, czy dziewczyny chcą zrobić ze mnie jakiegoś zboczeńca, ale jeśli tak to ma się odbywać, to nie mam nic przeciwko.\nDrugi tytuł, to ponoć świetna powieść historyczna - prawdziwa cegła, czyli „Bracia Hioba”. Po rozpakowaniu tej pozycji byłem pewien, że święta mam z głowy i to właśnie ją będę czytał w przerwie między karpiem i kapustą z grzybami...\n...ale jak się okazuje, czytał będę „Nos4a2” - ponieważ trudno o lepszy okres na zapoznanie się z tą powieścią, niż właśnie święta.\nNie przedłużając: serdecznie dziękuję za tę paczuszkę (szczególnie za część, której jeszcze nie zjadłem), którą podziwiał będę jeszcze przez bardzo długi czas (w przerwach od zabawy kulami). Po raz kolejny udowodniłyście, że jesteście moimi mistrzyniami...\n...a no i jeszcze kucyk, którego przecież nie mogło zabraknąć...\n...i jakieś erotyczne zabawki w kształcie pentagramu, które po złożeniu mają służyć przywoływaniu demonów...albo być świecącą w ciemności gwiazdką - jak złożę, to dam znać, co się stało ;)\nRaz jeszcze serdecznie dziękuję dziewczyny - jak to mawiają chujowi tłumacze - zrobiłyście mi dzień ;)\nWidzieliście zwiastun Stranger Things? Jeśli tak, to Wam nie zazdroszczę. Kilkuminutowa zajawka niestety nie zrobiła na mnie najlepszego wrażenia i jedną z najnowszych produkcji Netflixa postanowiłem obejrzeć w przyszłości. W bardzo dalekiej przyszłości. Na przeszkodzie stanęły jednak niezliczone pozytywne opinie krążące po sieci oraz całkowita niechęć do zajęcia się czymkolwiek pożytecznym. Gdy bowiem alternatywą jest nauka i praca, każda wymówka wydaje się sensowna...\nStranger Things nie zrobił jednak na mnie dobrego wrażenia. Nie sprawił mi ogromnej radości, ani nie rozbawił - bardziej zasadnym byłoby stwierdzenie, iż ten serial mnie zaczarował. Nie byłem w stanie oderwać się od śledzenia fabuły, z niecierpliwością oczekiwałem na czas, gdy zasiądę do kolejnego odcinka, z całą mocą zaangażowałem się w losy bohaterów, których dane mi było oglądać, zostałem opętany...\nJim Hopper - pierwsza ofiara predatora, czy komendant policji w Indianie? Hmmm...raczej to drugie, ale sprawa jest otwarta...\nFabuła nawiązuje poniekąd do klasyków kina lat 80-tych. Odrobina kina familijnego w stylu E.T. została wymieszana w ogromnym kotle z kinem grozy Carpentera oraz książkowymi horrorami w stylu „Podpalaczki” Stephena Kinga. O dziwo nie tylko sprawdza się to doskonale, ale przy jednoczesnym oddawaniu hołdu klasykom, tworzy coś kompletnie nowego, odświeżającego. Dziewczynka z supermocami? Jest. Potwór niczym maszkary z obcego? Obecny. Alternatywna rzeczywistość? Odhaczone. Dzieje się tu tak wiele, a wydarzenia rozgrywają się w takim tempie, że dalsze streszczanie fabuły wydaje się nie na miejscu. Wiedzcie jedno - choć nie gwarantuje ona głębszych przemyśleń filozoficznych, to z całą pewnością zapewni tony świetnej zabawy tym, którzy tęsknię do kinematografii sprzed lat. Nie wspomnę już o zabawie z odkrywaniem wielu motywów na własną rękę - plakatów na ścianach, muzyki grającej w radiach, całych segmentów produkcji, w których akcja zorganizowana została na wzór klasycznych poprzedników. Do tego z każdym odcinkiem Stranger Things serial wydaje się dojrzewać. Staje się coraz mroczniejszy, a rzeczy o które nie podejrzewałbym scenarzystów rozgrywają się na naszych oczach. Tak właśnie powinno się robić seriale rozrywkowe dla szerokiego grona odbiorców.\nNajszczerszy uśmiech w serialu telewizyjnym od lat - żądamy powrotu tego aktora w następnym sezonie...może wciąż nie mieć zębów.\nA wady? Cóż - brak. W swojej kategorii to jedna z najlepszych rzeczy jaka powstała. Unikalna, zabawna, w dużej mierze uniwersalna. Muzyka jest świetna. Zakończenie choć niejednoznaczne i tajemnicze, mogłoby z powodzeniem zamykać całą opowieść. Sprawia iż widz pozostaje w napięciu, mimo obejrzenia napisów końcowych - bardzo lubię takie podejście twórców.\nPrzyznam że dla mnie pierwszy sezon Stranger Things stanowi pewną zamkniętą historię. Dlatego choć twórcy zostawili sobie furtkę do stworzenia następnego sezonu, nie zamierzam wyczekiwać na niego w ogromnym napięciu. Już pierwsza odsłona cyklu wydaje mi się bowiem czymś kompletnym, skończonym. W dodatku przyniosła mi tak wiele zabawy, że nie wiem jakim sposobem można by powtórzyć ten sukces.\nEllen Ripley, czy Jack Torrance? Cóż - nikt nie mówił, że będzie łatwo...\nPodsumowując - serdecznie polecam Wam ten serial, jeśli jeszcze nie mieliście okazji go zobaczyć. Choć zauważyłem w nim pewne niedociągnięcia wynikające z zatrudnienia kilku bardzo młodych aktorów, to jednocześnie wydaje mi się, że nawet one nadawały tej produkcji charakteru. Widzicie co ze mną zrobił ten cholerny serial?! Nie jestem nawet w stanie przyczepić się do słabego aktorstwa jakichś dzieciaków... Tak...niestety zostałem kompletnie zdemoralizowany przez Netflixa. Po prostu musicie to obejrzeć!\nRuss Kick - "100 Things you're not supposed to know"\nTeorie spiskowe nie są moją najmocniejszą stroną - nigdy nie interesowałem się tym, czy nasz świat kontroluje para homoseksualnych masonów, rudzi Żydzi z pejsami po kostki, czy też kosmici wsadzający nam w wolnych chwilach różne rzeczy w różne otwory. Generalnie trzymałem się powszechnie znanych faktów, więc ze sporą dozą nieufności sięgnąłem po książkę Russa Kicka - „100 things you’re not supposed to know”. Oprócz zwykłej zabawy miał to być także sposób na doszlifowanie mojej (miernej) znajomości języka angielskiego. O dziwo książka ta okazała się także całkiem przyzwoitym zbiorem informacji, które da się w jakimś stopniu zweryfikować.\nMam świadomość, iż większość z Was nie dotrze do tej lektury (czy to ze względu na jej dostępność, czy też na barierę językową), dlatego też wydaje mi się zasadnym odejście od klasycznej formy recenzji. Wystarczy Wam wiedzieć, że jej odbiór zależy w dużej mierze od zasobu wiedzy czytelnika - im więcej faktów przytoczonych przez Russa znacie, tym mniej atrakcyjna okaże się dla Was lektura. Zapewniam Was jednak, że natraficie tu na ciekawostki, o których usłyszycie po raz pierwszy. Postaram się przytoczyć tylko kilka z nich - te, które wydały mi się szczególnie interesujące:\nPo zamachach 11 września amerykański Departament Obrony przedstawiał plany dotyczące zatrucia afgańskich źródeł żywności.\nW związku z pewnym nieporozumieniem Trzecia Wojna Światowa mogła rozpętać się w 1995 roku.\nZgubiono co najmniej kilka bomb atomowych.\nOkoło jedna czwarta osób skazanych za czary była płci męskiej.\nZnaczna część założycielek ruchu feministycznego sprzeciwiała się aborcji.\nFirmy ubezpieczeniowe dążą do genetycznego badania wszystkich nabywców polis.\nDziesięć na sto osób nie jest wychowywanych przez biologicznego ojca.\nFreud nigdy jednoznacznie nie udowodnił, że pomógł choćby jednej osobie.\nLalka Barbie wzorowana jest na niemieckiej zabawce erotycznej.\nW czasie Zimnej Wojny ośmiocyfrowy kod do odblokowania pocisków nuklearnych składał się z ośmiu zer.\nPrzeszczep głowy jest możliwy, co kilkukrotnie udowodniono przeprowadzając takie operacje na małpach. Żadna nie przeżyła dłużej niż trzy dni, ale cóż... :D\nPierwsze hardkorowe porno (wizerunek pary uprawiającej seks na pieska) datowane jest na 40000 lat p.n.e.\nNiestety większość tego typu faktów dotyczy prawodawstwa Stanów Zjednoczonych, co siłą rzeczy niespecjalnie interesuje europejskiego czytelnika. Przepisy dotyczące zasad odprowadzania podatków, absurdy amerykańskiego sądownictwa, czy też kwestie związana z ochroną środowiska nie stanowią kwestii, które poruszą nas w równym stopniu, co czytelników zza oceanu. Dlatego też jeśli nie jesteście ogromnymi entuzjastami nietypowych ciekawostek, śmiało możecie pominąć tę pozycję i nawet jeśli postanowicie podjąć próbę zmierzenia się z książką w języku innym niż ojczysty, możecie śmiało wybrać coś innego.\nGreg Jenner - "Milion lat w jeden dzień. Fascynująca historia życia codziennego od jaskini do globalnej wioski"\nCzy milion lat ewolucji gatunku ludzkiego da się zamknąć w jeden dzień? Czy da się przedstawić proces zmian technologicznych i kulturowych wpisując go w ramy niezwykle intensywnego dwudziestoczterogodzinnego cyklu działań? Cóż, Greg Jenner wyszedł z założenia, że wszystko jest możliwe i wokół tej ramy czasowej zbudował swoją własną książkę historyczną - „Milion lat w jeden dzień”.\nKsiążka podzielona jest więc na kilka rozdziałów o tak prozaicznych nazwach jak na przykład: „pora wstać”, „spacer w ustronne miejsce”, czy „mycie zębów”. Każdy z nich zawiera zaś zbiór ciekawostek historycznych dotyczących poszczególnych sfer naszego życia. Dowiemy się więc jak jadano na przestrzeni lat, w jaki sposób dbano o uzębienie (i czy pasta do zębów, której wielu nie odkryło po dziś dzień, rzeczywiście jest nowością w skali życia ludzkości) oraz gdzie załatwiano potrzeby fizjologiczne i dlaczego niejednokrotnie prosto na podłogę (w czym zdawała się zresztą przodować arystokracja francuska). Każda sfera życia - od pobudki, śniadania, wizyty w łazience, ubrania się, czy małej zakrapianej imprezy stanowi pretekst do przedstawienia zmian w sposobach postrzegania czasu, produkcji tekstylnej, dbania o higienę, czy wreszcie roli alkoholu w życiu człowieka. Choć zdarzało mi się czasem spotykać z taką nietypową konstrukcją rozdziałów, muszę przyznać, że nadal wydaje mi się ona pewnym powiewem świeżości i ciekawym pomysłem na zorganizowanie swojego dzieła.\nOgromną zaletą, o której nie sposób wręcz nie wspomnieć, jest przyciągająca wzrok okładka - nie tylko pełna humoru, ale także idealnie współgrająca z treścią oraz strukturą książki. Należy bowiem podkreślić, że nie mamy tu do czynienia z klasyczną, nieraz nużącą książką historyczną, ale raczej ze zbiorem ciekawostek podanym w przystępnej, okraszonej potężną ilością humoru formie. I to jest z pewnością duży plus.\nProblemem staje się jednak z czasem właśnie wspomniane poczucie humoru autora, które zapewne nie trafi do wszystkich czytelników. A trzeba przyznać, że żartów nie sposób tu uniknąć. Książka bowiem nie tylko napisana jest językiem młodzieżowym, przez co przypomina bardziej spotkanie w barze, niż jakąkolwiek znaną mi formę nauki, ale zawiera też niezliczoną liczbę mniej lub bardziej udanych żartów. I choć nie mogę zaprzeczyć, że kilka razy rzeczywiście wybuchałem śmiechem, to zdecydowanie zbyt duża liczba gagów pozostawia uczucie lekkiego zażenowania. Z całą pewnością nie odbiera to przyjemności z czytania, ale w dużej mierze psuje odbiór. Ponadto kończąc lekturę odniosłem wrażenie, że liczba przedstawionych faktów, nie usprawiedliwia rozmiaru tej książki. Choć początkowo wydawał mi się on dość standardowy, to liczne wtrącenia autora (nieraz kompletnie nieistotne), w dużej mierze wpływają na jej objętość, nie przedstawiając przy tym żadnej istotnej wartości.\nJeśli więc szukacie maksymalnie lekkiej, wciągającej, ale przy tym niezbyt rozbudowanej merytorycznie wersji historii, to tu ją właśnie znajdziecie. Ściślej mówiąc znajdziecie tu garść ciekawostek, które nie zbudują być może waszego światopoglądu, ale pozwolą rzucić w towarzystwie (o ile oczywiście obracacie się w zupełnie innym towarzystwie niż ja) ciekawą anegdotę z podłożem historycznym. Choć generalnie jestem zadowolony, że sięgnąłem po tę książkę, to jednocześnie nie sądzę, by była to lektura, której poszukiwałem. Zdecydowanie bardziej przemawiają do mnie bardziej rozbudowane, konkretniejsze pozycje, skupiające się czy to na precyzyjnie wybranych okresach historycznych, czy poszczególnych wydarzeniach i osobach - ale ja jestem dziwakiem, więc w sumie nie powinniście mi za bardzo ufać... (ufff, nie ma to jak skończyć recenzję kompletnie podważając swoje kompetencje).\nWiedźmin - edycja kolekcjonerska (komiks)\nNie znam się zbyt dobrze na komiksach - trudno to ukryć. Choć przeczytałem ich w życiu zaledwie kilka, sądzę jednak, że poziom moich kompetencji w tej kwestii, jest na tyle odpowiedni, by podjąć się stworzenia opinii o jednym z nich. W końcu na powieściach graficznych nie znam się równie mocno, jak na wszystkich innych dziełach, o których piszę, więc bezsensem byłaby próba ograniczania własnej ignorancji do ścisłych ram książek i filmów. Pierwszym komiksem, który zostanie poddany tej marnej, niegodziwej i rozczarowującej próbie, będzie edycja kolekcjonerska Wiedźmina.\nByć może kwestia fabularna będzie dla Was nieco zaskakująca, ale powinniście wiedzieć, że komiks opowiada o losach...Wiedźmina. Jeżeli pierwszy szok związany z tą informacją udało Wam się już przetrawić, warto dodać, iż edycja kolekcjonerska zawiera sześć historii związanych z najsławniejszym polskim łowcą potworów. Losy Geralta z Rivii przedstawione w poszczególnych epizodach, opisują życie białowłosego wiedźmina od poczęcia, do momentu znanej z książek historii, związanej z polowaniem na złotego smoka. W międzyczasie towarzyszymy Geraltowi podczas wiedźmińskiego szkolenia, obserwujemy jego walkę ze strzygą, kibicujemy jednej ze stron w momencie konfrontacji upadłej księżniczki Renfri z czarodziejem Stregoborem oraz obserwujemy nieco chaotyczne, choć szalenie satysfakcjonujące starcie Geralta i Yennefer z geniuszem - strzelającym focha dżinem z butelki. O kwestii fabularnej nie będę się zbytnio rozpisywał, ponieważ jest zaskakująco przyzwoita. Niech na jej korzyść świadczy choćby to, że ponad trzystu stronicową edycję kolekcjonerską, z łatwością połknąłem w jeden dzień, odrywając się od lektury z ogromną trudnością.\nI jest to naprawdę zaskakujące, bowiem styl graficzny Wiedźmina, delikatnie mówiąc nie powala. Choć trudno odmówić mu swoistego uroku, w wielu momentach miałem wrażenie, że twarze postaci, są zwyczajnie niedopracowane. O ile nie zwraca się na to większej uwagi w przypadku postaci pobocznych, o tyle różnice w przedstawieniu twarzy Geralta, czy Yennefer na sąsiadujących ze sobą kadrach, naprawdę rzucają się w oczy. Ba, często miałem wrażenie, że ogromna część postaci ma nienaturalnie wykrzywione twarze - zbyt duże nosy, czy niepokojąco wydatne wargi. Nie mam pojęcia na ile można to zrzucić na karb stylu lat 90-tych, czy autorskiej koncepcji rysownika, ale fakt pozostaje faktem - wiele kadrów przedstawiających postaci wydaje się być anachronicznymi i lekko niedopracowanymi. Problemem są również potwory. Bazyliszek wygląda jak upośledzony pies, kikimora przypomina lekko przerośniętą jaszczurkę, a złoty smok jest niewiele większy od konia. Niestety tego typu antagoniści nie budzą grozy, a raczej uśmiech politowania. W kwestii graficznej najlepiej prezentują się tła oraz konsekwentny dobór kolorów. Szczególnie wyraźnie widać to podczas sceny, w której Geralt prowadzi dyskusję z łowcami smoków, siedząc przy ognisku. Wszystkie kadry spowija wówczas charakterystyczna pomarańczowa poświata, zmieniając również kolor bohaterów. Wydaje się naturalnym, iż inaczej akcentowane są kadry podróży w pełnym słońcu oraz nocnego polowania na strzygę, ale konsekwencja w stosowaniu określonej palety kolorów, która jednocześnie nie staje się czymś monotonnym, to zdecydowanie element warty podkreślenia.\nMuszę jednak przyznać, że mimo problemów z wieloma elementami graficznymi, bawiłem się świetnie. Być może dlatego, że nie jestem wzrokowcem i zdecydowanie przekładam dobrą historię ponad wizualne fajerwerki. Być może dlatego, że usatysfakcjonowały mnie sceny walk oraz dynamicznie rozwijająca się, chronologicznie uporządkowana opowieść. A może po prostu dlatego, że cycki Yennefer były naprawdę spoko - trudno jednoznacznie określić. W każdym razie szczerze polecam - szczególnie fanom Wiedźmina. Jeśli przywykniecie do nietypowego stylu graficznego, to powinniście się bawić naprawdę solidnie. Mi się podobało.\nErnest Cline - "Player One"\nŚwiat przyszłości według Ernesta Cline’a nie jest przyjemnym miejscem. Przemysł upadający ze względu na wzrost cen surowców energetycznych, kwitnący korporacjonizm w swej najokrutniejszej formie, wciąż rosnące różnice pomiędzy szalenie bogatymi oraz ekstremalnie ubogimi, czy wreszcie zamykanie się ludzi na świat rzeczywisty i ich ciągła ucieczka w symulowaną rzeczywistość OASIS - świat awatarów, w którym możesz być kim chcesz, w rzeczywistości, która najbardziej Ci odpowiada. Wszystkie te elementy tworzą tło historii osadzonej w 2044 roku.\nW tych właśnie realiach poznajemy Wade’a - osiemnastolatka z lekką nadwagą oraz ogromną smykałką do komputerów - człowieka specjalizującego się w zdobywaniu wiedzy o świecie OASIS. Wade jest ponadto jajogłowym. Jeśli ten termin jest dla Was o tyle obcy, co intrygujący, to już tłumaczę - jajogłowi stanowią grupę pasjonatów zaangażowanych w poszukiwanie mitycznego jaja Hallidaya (tak, wiem jak to mogło zabrzmieć). Halliday, twórca OASIS, ukrył bowiem w swoim programie easter egga (co zresztą wydawało mi się komiczne, przetłumaczonego w polskiej wersji językowej na jajo wielkanocne), element pozwalający zdobywcy przejąć całkowitą kontrolę nad wartą wiele miliardów dolarów wirtualną rzeczywistością. Zdobycie jaja Hallidaya nie należy jednak do zadań najprostszych. W tym celu należy wcześniej przejść przez serię testów i rozwiązać kilkanaście zagadek związanych z umiłowanymi przez twórcę OASIS latami 80-tymi. Ich zakres jest zaś bardzo szeroki - by podołać zadaniu należy więc posiadać zarówno wiedzę związaną z grami komputerowymi, rozwojem środowiska internetowego, serialami, filmami, czy wreszcie muzyką lat osiemdziesiątych. Zagadki oparte na posiadaniu ściśle geekowskiej wiedzy, prowadzić zaś mają do kontroli nad największym biznesem prognozowanej przyszłości.\nDo rywalizacji stają więc całe zastępy jajogłowych. Wade, stanowiący głównego protagonistę opowieści, zawiązuje z czasem przymierze łączące inne wybitne osobistości tego świata - poszukiwaczkę przygód i blogerkę Art3mis, jego najlepszego przyjaciela Aecha, czy wreszcie samurajski duet Japończyków - Shoto oraz Daito. Łączy ich nie tylko ogromne zaangażowanie w poszukiwania, czy świetna znajomość lat 80-tych, ale także niezwykle istotna dla OASIS misja - konieczność odnalezienia jaja Hallidaya przed korporacją IOI, której funkcjonariusze pod przywództwem demonicznego Sorrento pragną skomercjalizować ostatnią wirtualną ostoję wolności.\nI muszę przyznać, że nawet jeśli ten zarys fabularny nie wydaje Wam się zbyt atrakcyjny, to książka jest zaskakująca wciągająca. Nie tylko ze względu na bardzo przyjemny w odbiorze styl autora (Player One czytało mi się jednym tchem, co nawet momentami przywodziło na myśl czasy, gdy zapoznawałem się z serią o Harrym Potterze), pozwalający wsiąknąć w niezobowiązujący klimat powieści, jak i liczne smaczki i ciekawostki, których nagromadzenie jest wręcz zaskakujące. Gdy jedni cieszyć się będą wyłapywaniem nawiązań do Pac-Mana inni z radością powitają te dotyczące wczesnych gier tekstowych, takich jak Zork. Choć z pewnością spotkacie tu wiele elementów kultury lat osiemdziesiątych, o których w życiu nie słyszeliście, to najprawdopodobniej i tak znajdziecie tu coś dla siebie. Wobec wartko toczącej się historii pełnej akcji, wyłapywanie nawiązań staje się zabawą dodającą smaku, ale przy tym nie jest niezbędne do cieszenia się przygodami bohaterów w OASIS.\nChoć czasem opowieść o losach Wade’a i jego drużyny przypominała mi trochę literaturę młodzieżową, muszę przyznać, że od dawna nie bawiłem się tak dobrze. Mimo iż na ocenę ma również wpływ swego rodzaju prywatna sentymentalna podróż w przeszłość, ściśle związana z tą lekturą (w moim przypadku do lat dziewięćdziesiątych, gdy z ogromnym opóźnieniem miałem okazję poznawać amerykańskie seriale oraz pierwsze gry na Pegasusa, stworzone przecież już wiele lat wcześniej), myślę, że nawet młodsi czytelnicy kochający geekowskie klimaty, będą zadowoleni.\n"Ruch oporu w Europie 1939-1945" (red. Philip Cooke, Ben H. Shepard)\nDziałalność ruchu oporu powstałego w państwach znajdujących się pod okupacją Trzeciej Rzeszy, jest tematem nie tylko kontrowersyjnym, ale także niezwykle interesującym. Akcje dywersyjne wymierzone w niemiecki przemysł zbrojeniowy, zamachy na prominentnych wojskowych oraz urzędników nazistowskich, tworzenie podziemnych struktur organizacyjnych i wreszcie liczne akty indywidualnego bohaterstwa partyzantów, sprzeciwiających się dyktaturze państw osi, to tematy, o których powstawały liczne, wyspecjalizowane pod kątem przedmiotowym publikacje. Philip Cooke i Ben Shepard podjęli się zaś iście syzyfowego zadania - zredagowania książki łączącej stosunkowo krótkie charakterystyki ruchów oporu we wszystkich okupowanych państwach Europy. Wyszło tak, jak możecie się domyślać - do dupy.\nZ książkami pod redakcją często jest tak, jak ze zbiorami opowiadań. Znajdziemy tu oczywiście teksty lepsze, jak i te zdecydowanie gorsze. Niestety przewaga wypracowań niesamowicie suchych, stawiających na cyfry, nazwy organizacji i próby statystycznego usystematyzowania ludzkich losów, nad opowieściami o rzeczywistym przebiegu wydarzeń, jest tu zbyt mocno zauważalna. Dość powiedzieć, że najwięcej informacji zapamiętałem z niezłego tekstu dotyczącego ruchu oporu w Czechach (tak, rzeczywiście coś takiego istniało), przyzwoitego streszczenia informacji dotyczących tego typu struktur w Grecji, zupełnie neutralnych jeśli chodzi o poziom „czytalności” tekstów dotyczących Włoch, Związku Radzieckiego i Jugosławii.\nZupełnie zaś nie rozumiem koncepcji szczegółowego przedstawienia sposobu organizacji ruchu oporu w państwach takich jak Belgia, Holandia, Francja, czy kraje Skandynawii (swoją drogą czytałem już o współpracy SAS z norweskim ruchem oporu i książka ta była o niebo ciekawsza). Opisy działalności antyfaszystowskiej w powyższych krajach, zamykały się we wspomnieniu kilku akcji wymierzonej w Niemców oraz długiego rozwodzenia się nad wpływem obecności ruchu oporu na morale obywateli w okresie powojennym. Krótko mówiąc autorzy wskazują jak bardzo nieskuteczny, nieliczny, ale przy tym istotny dla poczucia godności obywatelskiej, był opór stawiany nazistom w opisywanych przez siebie regionach.\nPrzy tym największe organizacje tego typu (Polska, Jugosławia, Związek Radziecki) opisywane są często krócej oraz dość tendencyjnie - niestety z tekstów tych nie można wyciągnąć zbyt wiele ciekawych, podanych w atrakcyjny sposób informacji. Ot, był sobie w Polsce ruch oporu, jeden z największych w Europie, odpowiedzialny za jakieś tam ataki na Niemców i powstanie w 1944. Nie lubili się z ruskimi, więc Ci ich nie wsparli podczas Powstania Warszawskiego i w sumie po co drążyć temat... Cóż, z całą pewnością w ogromnym stopniu wymusza to format książki, która aspiruje do miana leksykonu zawierającego kilka stron o każdej tego typu organizacji w Europie. Ale jeśli słyszeliście powiedzenie o tym, że jeśli coś jest do wszystkiego, to zwykle jest do dupy (czy jakoś tak), to możecie już wyrobić sobie całkiem niezłe pojęcie o wartości tej książki.\nCóż - nie polecam jej w innych celach, niż czysto naukowe. Jeśli potrzebujecie na półce zbioru dotyczącego tego tematu, leksykonu w którym znajdziecie potwierdzone, aczkolwiek niesamowicie suche i nieatrakcyjnie podane informacje dotyczące oporu we wszystkich okupowanych państwach Europy, to książka Cooke’a i Sheparda zapewne spełni Wasze oczekiwania. Jeśli chcecie mieć przyjemność z poznawania historii, musicie niestety poszukać czegoś innego.\nOsiem odcinków krwistego horroru, serialowa antologia opowiadająca o bezwzględnych mordercach i ich ofiarach, to koncepcja do której nie trzeba mnie szczególnie mocno przekonywać. Dlatego też gdy trafiłem na recenzję Slashera, od razu wiedziałem, że prędzej czy później będę go musiał obejrzeć. I choć ostatnio nie spędzałem przy serialach zbyt dużo czasu, tę produkcję „połknąłem” błyskawicznie.\nJuż na wstępie przyznaję, że wbrew temu, co wynikałoby z otwierającego akapitu, nie jest to wcale dobry serial. Wypisywanie wszystkich drobiazgów, które nie zagrały, problemów natury czysto technicznej, czy tych związanych z kulawym scenariuszem, zajęłoby pewnie sporo czasu. Mimo wszystko historia Sary Bennett, powracającej po latach do domu, w którym brutalnie zamordowano jej rodziców, sprawiła mi naprawdę sporo frajdy.\n"Nie płacz Ewka, bo tu miejsca brak..."\nPrzede wszystkim należy zaznaczyć, że jest to doświadczenie czysto rozrywkowe. Nie wymaga od widza zbyt wiele, więc nieraz łapałem się na tym, że odwracam wzrok od ekranu, by dopiero po dwóch minutach przypomnieć sobie, że to nie czas na rysowanie wzorków w osiadłym na biurku kurzu, bo przecież oglądam serial. I choć wydaje się, że jest to sporą wadą (jak można doceniać coś, co do końca nie przykuwa Twoją uwagę?!), to w tym przypadku okazywało się całkiem znośne. Mogłem kompletnie bezstresowo oglądać serial, gotować obiad, czytać książkę i grzebać w nosie (wszystko jednocześnie!) i przy tym wciąż nieźle się bawić (aczkolwiek obiad smakował dziwnie).\nBawiłem się zaś nieźle, bo historia przedstawiona w Slasher ma pewien potencjał. Nie tylko polegający na odkrywaniu tożsamości mordercy, ale również na odsłanianiu ciemnych sprawek ukrywanych zawzięcie przez lokalną społeczność. Małomiasteczkowy klimat, bezwzględny morderca oraz zagadka z przeszłości zostały dodatkowo polane sosem pornografii, radykalizmu religijnego oraz dziennikarskiego śledztwa. W każdym razie dzieje się tu sporo.\nChcąc wspominać o rzeczach, które przypadły mi do gustu, musiałbym zwracać uwagę na poszczególne sceny. Oczywiście, jak słusznie się domyślacie, sceny morderstw. Te zostały zaprojektowane na tyle solidnie i różnorodnie, że spokojnie mogę zapisać je do plusów całej produkcji. Ludzie zjadani żywcem, cięci na kawałki, czy topieni, nie walczą może o życie przesadnie realistycznie (szczególnie rażą niektóre głosy postaci i nienaturalne krzyki w momentach kulminacyjnych), ale za to po rozczłonkowaniu wyglądają naprawdę dobrze (to znaczy naprawdę źle, ale wiecie, o co mi chodzi :P).\nPoza tym mamy też mnóstwo wspomnianych już wad. Kompletnie drętwe aktorstwo, nieprzekonująca, przerysowana postać antagonisty, kuriozalne wpadki na drugim planie oraz momentami irytująca główna bohaterka - czego chcieć więcej? Dziur w scenariuszu? Durnych zachowań ze strony wielu kluczowych postaci? A może cenzury piersi nałożonej na obrazki rysowane przez szaleńca wokół którego krąży cała historia (co swoją drogą jest idiotyczne, bowiem dawka przemocy jaką przyjdzie nam oglądać, sugeruje tylko jedną możliwą kategorię wiekową)? W każdym razie dostaniecie to wszystko, a jeśli macie lepsze oko niż ja, to prawdopodobnie wychwycicie o wiele więcej tego typu detali.\n"Każdy oddech twój, każdy ciała ruch, każdy serca chłód, każdy krok twych stóp - ciągle widzę Cię!"\nCóż - analizując te wszystkie aspekty nasuwa się tylko jeden możliwy wniosek: to nie jest dobry serial. A mimo wszystko interesująca fabuła polana slasherowym sosem pozwoliła mi cieszyć się nim zaskakująco mocno. Wiem, że nie powinienem tego pisać, że nie powinienem nawet sugerować, że to się może komukolwiek podobać, ale...jestem naprawdę zadowolony, że zdecydowałem się go obejrzeć. Ba, z niecierpliwością czekam na drugi sezon po cichu licząc, że twórcy zbiorą teraz niezbędne doświadczenie, by za kilka miesięcy zaoferować nam drugą, pociętą na epizody historię, która nie powieli błędów poprzedniczki. Trzymam kciuki jak cholera.\n"Ruch oporu w Europie 1939-1945" (red. Philip Cook...\nGreg Jenner - "Milion lat w jeden dzień. Fascynują...\nRuss Kick - "100 Things you're not supposed to kno...\nJoe J. Heydecker, Johannes Leeb - "Proces Norymber...


Dzieci Ojczyzny. Opowiadania historyczne dla dzieci i młodzieży\nMaria Dąbrowska z domu Szumska (ur. 6 października 1889 r. w Russowie, zm. 19 maja 1965 r. w Warszawie) – powieściopisarka, eseistka, nowelistka, dramatopisarka, tłumaczka literatury duńskiej, angielskiej i rosyjskiej. Jedna z ważniejszych polskich powieściopisarek XX wieku. Duże zaangażowanie pisarki w sprawy społeczno-oświatowe odbiły się na jej twórczości, którą otwierają opowiadania patriotyczno-edukacyjne Dzieci ojczyzny (1918) i Gałąź czereśni (1922). Kolejne to: Uśmiech dzieciństwa (1923) o powrocie do dzieciństwa i Ludzie stamtąd (1926), ukazujący życie biedoty wiejskiej.\nW latach 1932-1934 zostało wydane najwybitniejsze dzieło pisarki, Noce i dni.\nPoza eseistyką (m.in. Szkice o Conradzie, 1959) napisała dramaty historyczne: Geniusz sierocy (1939) i Stanisław i Bogumił (1945-46). Ostatnia powieść Dąbrowskiej to Przygody człowieka myślącego (1970). Oprócz utworów literatury pięknej tworzyła także wiele artykułów publicystycznych.\nKrystek biegał wśród tłumów z innymi chłopcami. Zakładał się z nimi, że wejdzie do zamku, choć straż dzieci nie puszcza. (...) I rzeczywiście udało mu się jakimś bocznym wejściem na galerię do sali sejmowej dostać. Wcisnął się między ludzi i spojrzał. Serce zabiło mu gorąco.\nGaleria była na górze. W dole zaś sala ogromna, niby kościół największy, i cała szczelnie wypełniona. U samego końca czerwone wielkie krzesło - a na nim król. (...) Dopiero po chwili, kiedy się Krystek uspokoił i przestało mu w głowie szumieć, usłyszał, że ktoś mówi.\nWidać już konstytucja była przeczytana, a teraz posłowie mówili jeden po drugim, którzy za, a który przeciw".\n"Myślał Teofil długo, wreszcie postanowił do wojska koronnego wstąpić. (...) W dzień wyjazdu, ledwo świt, stanął na ganku. Jesień to była. Całe niebo czerwieniało jeszcze od zorzy.\nWschodziło słońce. Teofil wyjął z pochwy szablę ojca - barskiego konfederata. Szablę, która broniła wolności".\n"Chłopcy wracali lasem. (...) Milczeli. Jakże się ma ta Polska wydobyć z ciężkiej niewoli, gdy jednym wszystko za wcześnie, innym wszystko za słabe do walki? (...)\n- Dosyć tego siedzenia! To prawda - gębą Moskali nie pobije. Trzeba ze siebie przykład dać.\n- Tak, trzeba ze siebie przykład dać. Krew poległych za ojczyznę rodzi nowych obrońców. Czytałem nawet gdzieś taką starą piosenkę: Gdy padną bohaterów krocie, powstaną znowu nowi do walk o wolność gotowi. - odrzekł Kazio".\nŻaden bajkopisarz nie wymyśliłby, że dziesięcioletnia dziewczynka zostanie królem Polski. Ani że zamiast pięknego księcia poślubi dzikiego poganina.\nKsiążka zawiera informacje o najważniejszych postaciach historycznych sprawujących władzę.\nNieszablonowa książeczka na dobranoc, dzięki której wieczorne spotkanie z bajką nie będzie tylko czytaniem.\nPodróże małe i duże....\nPodróże małe i duże Romana Pisarskiego to zbiór niezapomnianych wierszy, które pozwolą w zaciszu własnego domu odbyć fascynujące wyprawy. Czytelnicy dowiedzą się, jak niegdyś mieszkali ludzie, czym się poruszali, zobaczą indiański wigwam, igloo, piramidy, zamki, pałace i zwykłe domy. Poznają historię krakowskiego hejnału i może dowiedzą się, co sprawia, że najlepsze pierniki są tylko w Toruniu?\nOto drugi (i ostatni) z klasycznych podręczników gry szachowej autorstwa trzeciego mistrza świata uważanego za większość znawców szachów za największy talent w dziejach królewskiej gry. Capablanca przedstawił tu, w elegancki sposób, praktyczne zalecenia, dotyczących różnych elementów i aspektów prowadzenia walki na szachownicy.\n29,99 zł 27,99 zł -2,00 zł\nW encyklopedii są zawarte wszystkie potrzebne informacje, liczne zdjęcia i wykresy oraz najnowsze dane liczbowe. Omówione zostały kontynenty, państwa i organizacje międzynarodowe. Rozwinięto zagadnienia z geografii fizycznej i społeczno-ekonomicznej. Wyjaśniane są problemy z zakresu kartografii oraz zagadnienia gospodarcze, społeczne, demograficzne i religijne.


„Polski”generał Jaruzelski po rosyjsku | Amelia007, Onion i goście\n← znalezione przy grilu\nPrawda o liczeniu głosów(albo jej kawałek) →\nPogrzeb generała Wojciecha Jaruzelskiego odbędzie się w najbliższy piątek na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze I Armii Wojska Polskiego. Informację nieoficjalnie potwierdziły portalowi Gazeta.pl Kancelaria Prezydenta i stołeczny Ratusz. Pogrzeb ma się rozpocząć o godz. 12 – podaje oficjalnie PAP\nKomorowski składa kondolencje rodzinie Jaruzelskiego\n„25 maja 2014 roku zmarł generał Wojciech Jaruzelski decyzją Parlamentu Prezydent Polski w latach 1989-1990. Rodzinie składam wyrazy głębokiego współczucia. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski”.\nNekrolog prezydenta Bronisława Komorowskiego został opublikowany w „Gazecie Wyborczej”.


Unikalny, niepublikowany set DAFT PUNK z 1995 roku odnaleziony! | Electronic Beats Poland\nUnikalny, niepublikowany set DAFT PUNK z 1995 roku odnaleziony!\nTego nikt się nie spodziewał! Odkryto unikalny, zapomniany przez świat mixtape DAFT PUNK z 1995 roku! Niesamowita gratka zwłaszcza dla wielbicieli duetu z pierwszego etapu działalności!\nKochacie Daft Punk? A może uważacie, że etap z debiutanckiego “Homework” – który nota bene kilka dni temu obchodził swe 24 urodziny – jest najlepszym w ich karierze?\nPojawiła się prawdziwa gratka: niemal 3 godzinny mix duetu z … roku 1995 odkryty w domowych szpargałach syna właściciela francuskiego klubu!\nNagrany set Daft Punk powstał podczas ich wizyty w Avignon w 1995 roku – znalezisko zostało umieszczone w sieci przez syna byłego właściciela klubu Le Privé.\nGrzebiąc w archiwach swojego ojca, byłego właściciela klubu Le Privé w Avignon, Benoît natrafił na rzadki klejnot: niewydane wcześniej kasety z setem DJ-skim Daft Punk nagranym podczas ich pierwszej wizyty w klubie 18 listopada 1995 roku.\nPrawie trzygodzinny miks ( tzw. dwie kasety dziewięćdziesiątki!) jest już dostępny w sieci i zawiera niektóre z utworów zespołu, które nigdy nie zostały zarejestrowane w setach, jak na przykład ich remiks “Get Funky Get Down” The Micronauts.\nJeśli uwielbialiście słynny Essential Mix Daft Punk dla BBC Radio 1, to ten miks spodoba wam się jeszcze bardziej, bowiem głęboko tkwi w korzeniach house music, funku i rasowego Detroit techno.\nKlub Le Privé, otwarty w 1993 roku w Avignon w starym kamieniołomie, był przez długi czas uważany za jeden z najlepszych klubów we Francji i pionierów muzyki elektronicznej na południu kraju. W jego murach gościli Carl Cox, Jeff Mills, Laurent Garnier, Richie Hawtin, St Germain, Derrick May, Dave Clarke.\nAby promować historię tego miejsca i jego “złotą erę”, Benoît zobowiązał się do umieszczania w sieci archiwów audio na kanale YouTube: Archives Privées.\nOprócz setu Daft Punk, możemy znaleźć wideo z setu Jeffa Millsa z 2003 roku, nagranie “specjalnego halloweenowego” setu Boba Sinclara z 1998 roku.\nD jak Daft Punk\nChyba nie było wątpliwości, kto może zostać reprezentantem światowej elektroniki pod literką D. Francuski duet Daft Punkt to nadal jeden z najpopularniejszych elektronicznych projektów na świecie, który przez lata istnienia mieszał house z funkiem, techno, disco czy rockiem. Ich image sam w sobie został legendą, bo możliwość zobaczenia prawdziwych twarzy Guya-Manuela de Homem-Christo i Thomasa Bangaltera dzisiaj zakrawa na cud.\nPublished January 22, 2021. Words by Artur Wojtczak.