Bella i Sebastian 2 | Siostry Dają Radę\nZapraszam Was na recenzję książki Bella i Sebastian 2 otrzymaną od Wydawnictwa REBIS.\nJednak aby cała przygoda Belli i Sebastiana miała sens, musimy zacząć od pierwszej części książki, którą również dzięki uprzejmości wydawnictwa otrzymałyśmy.\nBella i Sebastian część pierwsza, opis wydawcy:\nNapisane we współpracy z Virginie Jouannet.\nNicolas Vanier to francuski pisarz, filmowiec i podróżnik. Miłośnik dzikiej przyrody i dalekiej Północy, pasjonat psich zaprzęgów i popularyzator aktywnego wypoczynku w kontakcie z naturą. Znany w Polsce jako autor książki Transsyberia(1998) oraz scenarzysta i reżyser filmów Ostatni traper (2004) i Wilk (2009) i Bella i Sebastian (2012).\n. Historia niezwykłej przyjaźni chłopca i psa wkracza na nowy etap pełen emocjonujących przygód i wzruszających odkryć.\nSebastian jest niezwykłą postacią. Został wychowany bez matki, na którą wciąż czeka. Jego charakter ukształtowały po części góry, zahartowany i przyzwyczajony do surowej przyrody. Jako mało chłopiec w niezwykły sposób, odczuwa więź z otaczającą go przyrodą i zwierzętami. Cieszy się każdym promykiem słońca, opowieści dziadka zastępują mu szkolna wiedzę, każdy dzień spędzony przez niego w górach to jego mała przygoda. Cezar- jego dziadek i Angelina- przyszywana siostra starają się aby wyrósł na dobrego chłopca i w miarę możliwości, w tych trudnych czasach, starają się mu zapewnić poczucie bezpieczeństwa.\nCo jednak może się stać, gdy mały chłopiec czuje się beznadziejnie samotny? Dzieci z wioski nie chcą się z nim bawić, wciąż nazywają go dzikusem lub cyganem. Sebastian z każdym dniem, tęskni coraz bardziej za matką i z ogromną niecierpliwością czeka na jej powrót z Ameryki. Chłopiec zaczyna odczuwać pragnienie, posiadanie przyjaciela. Czy ogromy pies, może sprawić, że przyjaźń między nimi rozkwitnie?\nCzy w przypadku zagrożenia życia Belli, Sebastian zrobi wszystko by ocalić przyjaciółkę?\nJak przekonać wszystkich w okół, że "bestia" wcale nie jest straszna i niebezpieczna?\nNiesamowita historia, która poruszyła mnie niesamowicie.\nMożecie mówić, że jestem zbyt ckliwa, jednak płakałam jak dziecko, czytając wyjaśnienia w jakich okolicznościach przyszedł na świat Sebastian.\nSzczerze wzruszona byłam, odwagą chłopca. A jego gorycz żalu i rozczarowania w stosunku co do dziadka była tak poruszająca, że mamy poczucie iż my wraz z chłopcem ponieśliśmy stratę i odczuwamy żal.\nA przygoda nad przełęczą Baou, mająca miejsce w końcowej części książki trzyma w napięciu do końca. Czy ta się ta książkę jednym tchem, aż ma się ciarki na szyi.\nBella i Sebastian 2 opis wydawcy:\nDruga część przygód Sebastiana i Belli jest napisana większą czcionką, posiada jedynie 190 stron. Książkę wypełniają zdjęcia w kolorze i czarno- białe. Ta część będzie więc bardzo łatwa i przyjemna w odbiorze dla młodych czytelników. Dzieci nie powinny mieć problem z jej przeczytaniem.\nAkcja w tej książce stopniowo narasta, gdy już nabierze tempa, nie zwalnia ani na chwilę.\nPrzygody Belli i Sebastiana powracają w drugiej części, aby ponownie dostarczyć nam wzruszeń, nauki i niesamowitej przygody.\nCzy w tej części chłopiec pozna swojego ojca? Czy odnajdą Angelinę? Czy Sebastianowi będzie dane mieć rodzinę w komplecie?\nKto z nas będąc dzieckiem nie marzył o cudownej przygodzie wraz z niezwykłym psem, który byłby mądry, odważny i posłuszny, a na dodatek kochał tylko nas?\nDajmy więc szansę kochani przeżyć taką przygodę naszym dzieciom. Czytając tą książkę im przed snem zapewniam Was, że przekażecie swoim pociechom, co w życiu jest wartościowe, jak piękna może być przyjaźń, że to co najważniejsze nigdy nie jest na sprzedaż. A co najważniejsze moi drodzy, zapewniam Was, że wy również będziecie zachwyceni i będziecie płakać nad nią jak ja.\nBella i Sebastian została zekranizowana, jednak jeśli mogę Wam doradzić, dajcie sobie szansę przeżyć tą historię na własnej skórze, rozwińcie swoją i dzieci wyobraźnię. Pozwólcie sobie zatracić się w tych słowach. Nie idźcie od razu na łatwiznę i nie idźcie od razu do kina, dajcie sobie szansę. Wysiłek się opłaci.\nSerdecznie polecam Wam te książki.\nbella i sebastian , dla dzieci , książki , książki dla dzieci , przygoda trwa , rebis , recenzje\nKasia U. 5 lutego 2016 15:28\nNa tą książkę będziemy musiały trochę z córką poczekać, bo jest trochę za mała ;) W mojej głowie już układam listę książek, które jej podsunę. Ta również trafia na moją listę, dzięki Waszej recenzji. Pozdrawiam.\nAgnieszka S. 5 lutego 2016 19:36\nNie czytałam książek ale oglądałam 1 cz. ale chyba będę musiała przeczytać je *.*


Siatkarki ładują akumulatory w Wiśle – KS KSZO Ostrowiec Świętokrzyski\nNa zgrupowaniu w Wiśle AZS WSBiP KSZO rozegra pierwsze mecz sparingowy. 24 lub 25 sierpnia podopieczne trenera Dariusza Parkitnego zmierzą się tam z Silesią Volley. Wracając do Ostrowca Św. (27 sierpnia) dadzą rywalkom rewanż w Mysłowicach. Dwa dni później nasz zespół miał rozpocząć rywalizację w Mistrzostwach Polski Akademickich Zespołów Sportowych, jednak wobec niespodziewanej zmiany terminu mistrzostw, sztab szkoleniowy podjął decyzję o rezygnacji z udziału w tegorocznych „AMP-ach”.\nNa Puchar Polski z Developresem za darmo!\nPorażka siatkarek na zakończenie sezonu zasadniczego


Octopus (Port de Soller, Hiszpania) - opinie - Tripadvisor\nHotele z wanną z hydromasażem w Port de Soller\nHotele w pobliżu Mallorca Walks.com\nHotele w pobliżu Soller Charter Experience\nAtrakcje w pobliżu obiektu Octopus\nOctopus opinie, Port de Soller\nNr 6 wśród 25 Wycieczki w lokalizacji Port de Soller\nSporty wodne, Inne formy wypoczynku, Rejsy, Więcej\nUżytkownik Marcin P napisał recenzję lis 2015\nProfesjonalne centrum nurkowe godne polecenia dla wybierających się na Majorkę. Wielojęzyczna, bardzo sympatyczna ekipa. Super lokalizacja po zachodniej stronie wyspy Port du Soller. Doswiadczeni przewodnicy. Wszystko profesjonalnie I bez problemow. Polecam\nUżytkownik Michael Geerdts napisał recenzję paź 2019\nBerlin, Niemcy73 przesłane treści6 podziękowań\nIdź do Scubadiving School na Majorce\nCzy byłeś kiedyś na Majorce na wakacjach i powiedziałeś sobie: „Naprawdę chciałbym spróbować nurkowania, ale nie wiem gdzie”. Tak myślałem. Na szczęście znalazłem nurkowanie z akwalungiem Octopus w Port de Soller. Mógłbym zachwycać się pięknymi rzeczami, które widzieliśmy pod…\nUżytkownik David P napisał recenzję wrz 2019\nZrelaksowane i przyjazne wycieczki z rurką\nZarezerwowaliśmy trzygodzinną wycieczkę z rurką z naszym 14-letnim synem. Grupa liczyła około 10 osób, a my mieliśmy bardzo przyjaznego kapitana łodzi i pomocnego przewodnika, który wszedł do wody, aby pokazać nam, co robić i gdzie szukać. Zwracał szczególną uwagę na dzieci, aby…\nUżytkownik Marco V napisał recenzję sie 2019\nMajorka, Hiszpania26 przesłanych treści11 podziękowań\nNurkowanie: po prostu idź i zrób to\nCo za dzień! Przygoda, śmiech, relaks, dobre jedzenie. Wart każdego grosza. Chociaż powiedzieliśmy głównemu instruktorowi, że to prawdziwy przekręt „pozwolił nam wspiąć się na górę do restauracji prowadzonej przez instruktorów nurkowania:)))). Następnym razem poproszę pedicure,…\nUżytkownik Sunshine563764 napisał recenzję sie 2019\nNantwich, Wielka Brytania7 przesłanych treści2 podziękowania\nMoi dwaj synowie i mój mąż nurkowali z ośmiornicą. Wszystkim bardzo się podobało. Mój starszy syn odbył kurs nurkowania z Andy i Jess. Bardzo mu się podobało. Wielkie podziękowania dla Danny'ego i Marii za zorganizowanie tego dla nas.\nNurkowanie z akwalungiem i snorkelling, Rejsy, Wypożyczalnie łodzi, Paddleboarding na stojąco, Jednodniowe wycieczki


Szlifowanie i impregancja posadzek granitowych - GOKiP\nStart » Architektura » Remonty, Elektryk, Hydraulik » Szlifowanie i impregancja posadzek granitowych\nWykonujemy takie usługi, jak profesjonalna impregnacja granitu. Odnawiamy i konserwujemy wszelkiego rodzaju posadzki, wykonane z naturalnych materiałów. Dzięki świadczonym przez nas usługom posadzka zyskuje naturalny kolor oraz wygląd. Impregnacja granitu pozwala na stworzenie powłoki utwardzonej, dzięki której kamień nie przebarwia się pod wpływem różnych uszkodzeń oraz zachowuje wysoki połysk. Dysponujemy specjalistycznym sprzętem oraz odpowiednimi kwalifikacjami. Wszelkie czynności wykonywane są skutecznie i w sposób bezpieczny dla materiału. Posadzka granitowa zyskuje lustrzany połysk, jednocześnie zachowując antypoślizgową strukturę. Usługi wykonujemy szybko i skutecznie, przyjeżdżając w dogodnym dla klienta terminie. Dysponujemy wykwalifikowaną, doświadczoną grupą pracowniczą.


LOVESPA Szczotka tampico do masażu ciała na sucho owalna z różowym paskiem | LOVESPA\n» LOVESPA Szczotka tampico do masażu ciała na sucho owalna z różowym paskiem\nKod produktu: 4BB2-971E8\nLOVESPA Ostra szczotka tampico do masażu ciała na sucho z różowym paskiem.\nJakie są zalety szczotkowania ciała ?:\npozwala pozbyć się toksyn z organizmu\npozwala zniwelować takie przypadłości jak: ociężałość kończyn, zastoje wody czy opuchlizna\ntwarda szczotka doskonale walczy z cellulitem\nwspomaga walkę z wrastającymi włoskami, szorstkimi przedramionami, pośladkami czy kolanami\nszczotkowanie pomaga zniwelować wszelkie napięcia, szczególnie podczas szczotkowania karku\nuelastycznia skórę i ujędrnia\npoprawia samopoczucie (naprawdę :))\nPoczątkowo masaż może być bolesny i jest to całkowicie normlane odczucie. Skóra musi się przyzwyczaić.\nnogi i ręce szczotkujemy długimi ruchami. Brzuch i stawy (tj. ramiona, kolana, biodra, nadgarstki i kostki) szczotkujemy ruchami kulistymi,\nJak często masować ciało?\nNajlepiej codziennie przed kąpielą lub co najmniej 3 razy w tygodniu. Efekt wygładzenia widoczny jest po 3-4 szczotkowaniach.\nSzczotka wysyłana jest w ozdobnym kartoniku. Idealnie sprawdzi się jako prezent dla bliskiej osoby :)\nW naszej ofercie znajdziesz również szczotkę do masażu ciała na sucho z niebieskim paskiem oraz paskiem w kolorze naturalnym.\nLOVESPA Szczotka tampico do masażu ciała na sucho okrągła z różowym paskiem


Wyborowa „stawia” IBOMBO! | IBOMBO | Stacje Naprawy Rowerów\n– Wspaniała inicjatywa! Bardzo się cieszymy, że Wyborowa jeden z największych pracodawców\nw Zielonej Górze, zasponsorował pierwsze stacje naprawcze. Mam nadzieje, że przy budowie kolejnych dróg dla rowerów, miasto same będzie stawiało takie punkty serwisowe. Bo to jest wspaniała rzecz, można dopompować sobie koła, wyregulować hamulce, przerzutki, siodełko obniżyć. Wszystko można zrobić samemu. Obsługa jest banalnie prosta, jest też instrukcja obsługi, gdyby ktoś miał kłopoty. Myślę, że bez problemu z obsługą każdy sobie poradzi.\nCSR, event, Janusz Kubicki, marketing, marszałkowska, naprawa, pernod ricard, pompka, pracownicy, prezes, Robert Górski, rower, rowerem do przodu, sgh, stolica, ulice, warszawa. wyborowa, zielona góra\n⇐ IBOMBO z ramkami dla IKEA!\nIBOMBO w Biszkeku ⇒


Foteliki na rower, foteliki rowerowe - ceny i opinie Media Expert\nHTP DESIGN (9)\nRura podsiodłowa (19)\nFotelik rowerowy BELLELLI Pepe Standard Czarno-czerwony\nFotelik rowerowy BELLELLI Summer Relax Żółty\nFotelik rowerowy ELIBAS Cappucino-czerwony\nFotelik rowerowy HAMAX Sleepy Szaro-niebieski\nFotelik rowerowy WEERIDE Safe Deluxe Denim\nFoteliki rowerowe – zadbaj o bezpieczeństwo dziecka\nZostałeś rodzicem? Opieka nad dzieckiem uniemożliwia Ci aktywność fizyczną? Możesz uprawiać sport, nie rezygnując ze spędzania czasu z maluchem – postaw na wspólne przejażdżki rowerowe. Dla małego dziecka każda taka podróż z rodzicem będzie wyjątkową przygodą, a dla Ciebie okazją do zadbania o kondycję. Pamiętaj jednak o bezpieczeństwie pociechy – potrzebny Ci będzie fotelik rowerowy dla dziecka. Dobrym rozwiązaniem jest również przyczepka rowerowa, która gwarantuje małemu użytkownikowi ochronę. Dziecko siedzi w niej wygodnie, ma dużo miejsca i nie jest narażone na upadek, jednak taki zakup wiąże się z większym wydatkiem niż fotelik na rower. Jednocześnie producenci fotelików również dbają o wysokie standardy bezpieczeństwa. Które krzesełko rowerowe wybrać, żeby zapewnić dziecku wygodę i najwyższą ochronę?\nFoteliki rowerowe – na co zwrócić uwagę przy zakupie?\nW ofercie Media Expert dostępne są foteliki na rower dla dziecka wielu cenionych marek, takich jak Kross, Hamax, Weeride czy Bellelli. Jednym z kryteriów przy wyborze sprzętu jest obciążenie krzesełka na rower – sprawdź, ile aktualnie waży Twoje dziecko. Zwróć także uwagę na przeznaczenie siodełka rowerowego dla dziecka – dla maluchów w jakim wieku zaprojektowany jest dany model? Ważny jest również stopień zabudowania fotelika, a także materiał, z którego go wykonano – może to być np. polipropylen czy tworzywo sztuczne. Możesz wybrać również sposób mocowania krzesełka. Do wyboru masz foteliki montowane z przodu (zobacz: fotelik rowerowy przedni), z tyłu, na kierownicy, na ramie podsiodłowej lub fotelik rowerowy na bagażnik. Warto, żeby fotelik do roweru był wyposażony w 5‑punktowe pasy bezpieczeństwa. W razie jakichkolwiek wątpliwości związanych z zakupem siodełka na rower dla dziecka skontaktuj się z naszymi doradcami.\nNie tylko krzesełko na rower – przygotowania do wycieczki\nFotelik dla dziecka na rower to nie wszystko. Nie zapomnij o podstawowych zasadach związanych z wożeniem malucha na rowerze. Pociecha obowiązkowo powinna mieć założony kask rowerowy. Ważne, żeby fotelik był wyposażony w elementy zwiększające widoczność, np. odblaski. Pamiętaj również o swoim bezpieczeństwie. Na wycieczkę załóż rękawiczki rowerowe. Istotne jest także odpowiednie przygotowanie jednośladu do jazdy. Zamontuj błotniki rowerowe, które ochronią Cię przed błotem i wodą, kiedy spadnie deszcz. Bardzo ważny jest również dzwonek do roweru – nie tylko dla bezpieczeństwa Twojego i dziecka, ale także przechodniów. Sprawdź też, czy stopka do roweru działa? Dzięki niej postawisz sprzęt w pozycji pionowej i unikniesz położenia go na ziemi, co mogłoby się skończyć uszkodzeniem lakieru czy innych elementów jednośladu. Zobacz także produkty z kategorii: rowery miejskie, rowery MTB, rowery dla dziecka, rowery trekkingowe, rowery crossowe, rowery szosowe, rowery składane oraz rowerki biegowe i rowery holenderskie.


darmowy dostęp do warsztatów on-line\nJest to ćwiczenie, które stosuje się przez cały proces poznania i oczyszczania siebie. Stosują go uczniowie i mistrzowie. Stosują go nawet osoby z końcowych etapów rozwoju duchowego tuż przed...\nProste ćwiczenie na rozmowę z podświadomością\nNiezwykła moc wysokiej świadomości\nKiedy zaczynasz zajmować się oczyszczaniem ciała, umysłu i duszy Twoja świadomość się rozszerza. Czystość otwiera Twoje postrzeganie na nowe horyzonty. Wtedy nie tylko widzisz osobę w postaci...\nNie każda sytuacja wymaga naszej interwencji. Nie każda prośba do nas powinna być spełniona. Kiedy czujesz radość, spokój i miłość w sercu to zrób to, wesprzyj. Kiedy tego nie czujesz nie rób nic w tej sprawie, bo...\nCel Twojej duszy jest jeden. Osiągnąć świadomość jedności z Bogiem i przejawić swoją boskość. Niektórzy wierzą, że to co najlepsze, dzieje się po śmierci. Po czy ponownie się wcielają, by przejść swoje lekcje. Oczywiście...\nTo proces który jest fascynującym dojrzewaniem duszy. Z każdą nową ideą jest tak samo, z każdą bożą cechą którą chcesz w sobie urzeczywistnić jest tak samo. Nie przejmuj się więc, jeśli czegoś...\nJak powrócić do upragnionego światła?\nRób to co kochasz robić. Twórz to co kochasz tworzyć. Nie rob tylko tego co inni, bo stracisz cenny czas. Nie staraj się być takim jak inni bo zatracisz siebie. Jesteś wyjątkową i niepowtarzalną istotą. Wiele byś...\nDlaczego jesteś darem dla świata?\nSposób, by przyśpieszyć zmiany\nPamiętaj, by cokolwiek urzeczywistnić, przyciągnąć, wykreować musisz przekonać podświadomość, że to co chcesz przynosi Ci same przyjemności i korzyści. Dlaczego? ponieważ jeśli coś chcesz...\nZobacz artykuły z działu:\nArtykuły przykładowe z warsztatów brahman on-line


Hrabstwo Hettinger – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 46°26′N 102°26′W/46,433333 -102,433333\nTen artykuł dotyczy hrabstwa w stanie Dakota Północna. Zobacz też: inne znaczenia słowa Hettinger.\nFIPS 6-4: 38041\n2 936,27 km²\nPołożenie na mapie Dakota Północna\nHrabstwo Hettinger (ang. Hettinger County) to hrabstwo w stanie Dakota Północna w Stanach Zjednoczonych. Hrabstwo zajmuje powierzchnię 2 936,27 km². Według szacunków United States Census Bureau w roku 2006 miało 2 564 mieszkańców. Siedzibą hrabstwa jest Mott. Tom Hettinger jest założycielem Hrabstwo.\nHrabstwo Hettinger zostało utworzone podczas reformy terytorialnej w roku 1883. Jest nazwane na cześć Mathiasa K. Hettingera, prominentnego mieszkańca Freeport w stanie Illinois. Organy samorządowe hrabstwa zostały utworzone 19 kwietnia 1907 roku. Siedzibą hrabstwa od początku było Mott.\nHrabstwo Hettinger zajmuje powierzchnię całkowitą 2 936,27 km², z czego 2 932,51 km² to powierzchnia lądowa, a 3,76 km² (0,1%) to powierzchnia wodna.\n(en) Hrabstwo Hettinger w Dakocie Północnej - podstawowe dane statystyczne United States Census Bureau\n(en) County History The State of North Dakota\nKontrola autorytatywna (hrabstwo w stanie Dakota Północna):\nISNI: 0000 0004 0517 3787


Najmodniejsze buty do ślubu ✔ | Portal lifestylowy Miasto Kobiet\nHome / Moda / Najmodniejsze buty do ślubu\nW ten wyjątkowy dzień każdy element stylizacji musi być dokładnie przemyślany / fot. materiały prasowe\nButy na ślub to niezwykle ważny element całej ślubnej i weselnej stylizacji. Chociaż pozornie ślubne buty są zakryte przez suknię, to widać je na sesji zdjęciowej, podczas tańczenia, siedzenia czy klęczenia w kościele. Nie można też zapominać, że poza efektem wizualnym, muszą spełniać też rolę wygodnego obuwia, w którym trzeba spędzić często całą noc, także na parkiecie.\nZ myślą o klientkach, które szukają idealnej sukni ślubnej oraz wszelkich dodatków najwyższej jakości, w salonie mody ślubnej znaleźć można oryginalne buty ślubne w wielu kolorach, wzorach i fasonach. I chociaż w każdym salonie Madonna można liczyć na profesjonalną pomoc doradcy, to jednak zachęcamy do zapoznania się z zasadami doboru idealnego ślubnego obuwia.\nButy do ślubu dobiera się zaraz po samej sukni, ale tuż przed tym, jak zostanie kupiona. Najpierw bowiem trzeba je idealnie dopasować, czyli przymierzyć różne modele i sprawdzić, czy będą wyglądały odpowiednio także po dokonaniu niezbędnych poprawek krawieckich. Z tego samego powodu buty ślubne należy zawsze zabierać do przymiarki, aby długość sukni była idealna także do wysokości obcasa. Jednak nawet perfekcyjne dopasowane do stroju nie może być powodem do kupna butów zbyt ciasnych lub za dużych. Modele, które cisną w palce, w pięty lub spadają podczas chodzenia, mogą zepsuć całą radość z tego niezwykle ważnego dnia.\nPanna młoda nie tylko musi w nich przejść od drzwi samochodu do ołtarza, ale także przetańczyć całą noc. Przy wyborze liczy się także jakość obuwia, które powinno być wykonane z miękkiej skóry czy satyny, a sam buty musi opierać się na wygodnym obcasie. Przymierzając i suknię, i buty w profesjonalnym salonie, można chwilę pochodzić po sklepie, sprawdzić w lustrze czy dany model dobrze leży i czy po prostu ładnie wygląda. Później trzeba też przyjrzeć się jakości wykonania pantofli – dodatkom, klamerkom, sprzączkom i innym ozdobom. Na szczęście w salonie, w którym dużą wagę przywiązuje się do sprzedaży produktów dobrego gatunku, zwykle takie dodatki prezentują się wyśmienicie, są wytrzymałe i bez obaw można w takich butach przetańczyć całą noc. W modelach z tanich sklepów z obuwiem źle wykończony materiał może nawet zniszczyć brzeg sukienki albo poszarpać rajstopy.\nWysokie szpilki czy niskie czółenka do ślubu?\nOczywiście ślubne buty dopasowujemy do fasonu sukni oraz dodatków, a jednak wysokość obcasa zależy także od indywidualnych preferencji przyszłej panny młodej. Ta, która nigdy nie zakłada szpilek, nie powinna wybierać ich także do ślubu. Za bezpieczny obcas dla niewprawionych stóp uważany jest ten, który ma nie więcej jak 7 cm. Za najbardziej efektowne uchodzą buty wysokie, na cienkiej szpilce, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by zakupić model na szerszym słupku.\nOsoby, które nie są pewne, jak długo wytrzymają na parkiecie, mogą kupić dwie pary obuwia: wyższe oraz niższe i zmienić wysokie szpilki podczas imprezy na buty taneczne, ale wciąż idealnie dopasowane do sukni. Oczywiście osoby przyzwyczajone do wyższych modeli, mogą sobie pozwolić na szpilki z prawdziwego zdarzenia, jeśli są na pewno wygodne. W każdych powinno się jednak pochodzić po kilkanaście minut dziennie przez kilka dni przed samym ślubem.\nIdealny kolor butów ślubnych\nTak jak i wśród sukni ślubnych przeważają jasne barwy, tak i w przypadku butów króluje kolor biały i ecru. Ważne jednak, by buty ecru czy białe miały identyczny odcień jak suknia ślubna. Wydawać, by się mogło, że buty ślubne ecru mają tylko jeden odcień, ale nawet biel w różnym świetle może wyglądać inaczej. Białe buty ślubne zakładajmy do białej sukni, a buty ślubne ecru do sukni kremowej. Nigdy nie wolno łączyć ecru z bielą w jednym zestawie.\nWśród klientek salonu sukien ślubnych uwagą cieszą się także kolorowe buty ślubne, dzięki którym można dodać nieco oryginalności klasycznym kreacjom. Różowe, niebieskie lub srebrne buty ślubne to znakomite dodatki, które na pewno zwrócą na siebie uwagę. W salonie z butami do ślubu są one oferowane w różnych odcieniach.\nIlość dostępnych modeli przyprawia o zawrót głowy / fot. materiały prasowe\nWiele przyszłych panien młodych decyduje się na kolorowe buty do sukni ślubnej, ale w niezwykle delikatnych odcieniach pudrowego różu lub w kolorze nude. Dużym powodzeniem cieszą się także nieco odważniejsze buty ślubne z kamieniami albo całe w kolorze srebrnym. Takie buty można wykorzystać także do kreacji koktajlowych, wieczorowych, założyć je na bal lub sylwestrową imprezę. Płacąc raz za wysokiej jakości szpilki czy czółenka, można je wykorzystać wielokrotnie.\nWydaje się oczywistym, że do sukienki warto wybrać buty lekkie, kobiece, delikatne, nawet jeśli są one w oryginalnym, przyciągającym wzrok kolorze. Panie często wybierają czółenka z noskiem okrągłym, w kształcie migdała, albo zakończonym w szpic. Powodzeniem cieszą się także buty z odkrytymi palcami, a nawet sandałki, idealne zwłaszcza na ślub latem. Tutaj wybór jest naprawdę szeroki i każda przyszła panna młoda może znaleźć niezwykle oryginalny model ślubnych butów.


» Sukienka krótka zdobiona butelkowa zieleń Amira\nWyjątkowa sukienka mini gładka z odkrytymi ramionami. Model uszyty z elastycznego materiału idealnie dopasowuje się do sylwetki. Model ten posiada rozcięcie na wysokości uda oraz dekolt w kształcie litery V, zwężana na wysokości pasa wspaniale podkreśla talię. Tył wycięty, eksponuje plecy – dodatkowe zdobienia w postaci cekinowych sznureczków. Sukienka na pewno przyciągnie uwagę wszystkich. Mimo tak dużej ilości ozdób sukienka prezentuje się subtelnie za sprawą klasycznego fasonu. Jest dopasowana i podkreśla kobiece atuty optycznie wyszczupli sylwetkę. Armina to doskonały wybór na sylwestra, wesele, studniówkę lub inne eleganckie przyjęcie. Zobacz również nasz inne propozycje sukienek na wesele.


Ostatni Jedi [spoilery] | PIXELPOST\nOd jakiegoś czasu nie czekam już na kolejne części „Gwiezdnych wojen”, po trylogii prequeli po kolejnych filmach spodziewam się raczej wszystkiego najgorszego. A jednak, widok gwiezdnego logo na ekranie i pierwsze takty evergreena Williamsa wywołuje u mnie ciągle ciarki na plecach. Cóż, latka lecą, a tu wciąż jednak tli się nadzieja, że coś z magii pierwszej trylogii uda się ocalić. I coś się rzeczywiście udaje. Po „Przebudzeniu mocy” mimo wszystko wstąpiła we mnie nowa nadzieja. Bo mimo, że to kino nowej przygody dla dzieci, że powtarzał i przetwarzał wątki i motywy, to jednak było w filmie Abramsa jakieś życie, a jakaś cząstka ducha legendarnych oryginalnych filmów znów zaczęła unosić się w galaktyce…\nJak jest w „Ostatnim Jedi”? Z grubsza podobnie. Rian Johnson kontynuuje w zasadzie stylistyczną metodę Abramsa, przećwiczoną i sprawdzoną choćby w marvelowskich ekranizacjach, czyli – efektowna akcja, wyraziste konflikty między bohaterami, spora dawka humoru, a wszystko to strawne dla jak najmłodszej publiczności. Nie wyszło mu z tego melanżu „Imperium kontratakuje” nowych czasów, ale też nie blady cień najlepszego moim zdaniem odcinka całej serii. Motywy są podobne, ale przebieg akcji już nie. Szkolenie Rey przez Luke’a nie powiela na szczęście tego samego schematu i nie wiedzie do tych samych wniosków, jak niegdyś szkolenie Luke’a przez Yodę. Zresztą sam Luke to postać dość złożona. W tylko kilku scenach Hamill przypomina siebie sprzed lat. Nie do końca kupuję ten portret stetryczałego, rozczarowanego, zgorzkniałego weterana – pustelnika, bo też trauma, z którą niby się boryka tylko częściowo tłumaczy miotanie się między bierną rezygnacją a kompulsywnym działaniem. Ale ostatecznie Luke dokonuje tu jakiejś gorzkiej ekspiacji, przekonującej w kontekście całej sagi.\nNie wszystko idzie tu po linii prostej, Johnson pokrętnie dość konstruuje fabularne ścieżki. Momentami niepotrzebnie komplikuje, przesadza z pobocznymi wątkami, mnoży spięcia pozorne, pozbawione wagi. Na szczęście niewiele tu elementów mydlanej opery – odnalezionych synów, córek, traum rodzinnych, pensjonarskich sekretów, które tak denerwowały w późnych filmach Lucasa. Przesadza ze szczeniackim humorem, z kiczowatymi scenami pod publiczkę. Pojawienie się Yody na całe szczęście odarte jest z patosu, ale ostatecznie scena wypada raczej karykaturalnie, widok latającej generał Lei też mimowolnie śmieszy. Co chwila jak diabełki z pudełka wyskakują jakieś pocieszne stworki, chyba tylko po to żeby dzieciaki miały radochę. Złych scen jest tu zresztą więcej, czasem przecierałem oczy ze zdziwienia: naprawdę to widziałem? Inne z kolei sceny są kompletnie zbędne. Ba, całe wątki nawet. Choćby cała misja Finna i Rose, w której nie bardzo wiadomo o co chodzi. Bez tego wątku, film byłby lepszy.\nJohnson za bardzo plącze fabularne wątki, za bardzo chce pogodzić ogień z wodą, wątki dla dzieci i dorosłych. Ale też dość zmyślnie myli tropy i przynajmniej nie powiela najbardziej wytartych klisz. Są tu więc jakieś emocje, jest napięcie, jest dwuznaczność w relacji Rey i Bena Solo vel Kylo Rena. Są dobre sceny akcji, kosmiczne pościgi, dobre postaci poboczne, w sumie niegłupie nawiązania do poprzednich filmów. W sumie więc „Ostatniego Jedi” nie ogląda się źle. Ba, ma ten film znakomite sceny. Jest nierówny, ale jako rozrywka familijna broni się wcale nieźle. Niestety założenie dostarczenie rozrywki dla każdego wpisał w całość nowej franczyzy koncern Disneya nieco ciąży. Widać szwy między chęcią pokazania czegoś nowego, oryginalnego, nawiązania do oryginalnej sagi i oczekiwaniami producenta.\nMimo to jednak „Ostatni Jedi” nadzieje jakoś spełnił. Duch tych „prawdziwych” „Gwiezdnych wojen” nie przepadł z kretesem, a nowe pomysły w dużej części się sprawdziły i podziałały odświeżająco. Więc może na dziewiątą, ostatnią część sagi Skywalkerów będę jednak czekać? Na pewno bardziej niż na kolejne spin-offy i nową sagę, do której przymierza się Johnson.


CANPOL Kontrastowa Karuzelka Podróżna do wózka fotelika SENSORY TOYS 68/083✔Fartlandia✔Opinie✔Ocena\nCANPOL Kontrastowa Karuzelka Podróżna do wózka fotelika SENSORY TOYS 68/083\nKontrastowa karuzelka podróżna z kolekcji SENSORY TOYS kryje wiele niespodzianek, które zajmą dziecko na długi czas. Wspiera rozwój maluszka już od pierwszych dni. Stymuluje wzrok dzięki czerwieni i czerni, kolorom które niemowlę widzi jako pierwsze. Karuzelka doskonale stymuluje też rozwój koordynacji wzrokowo-słuchowej i motorycznej dziecka.\nPosiada dzwoneczek, elementy szeleszczące oraz grzechotki. Dodatkową atrakcją są dwa lusterka - każde dziecko lubi przeglądać się i obserwować świat. Karuzelka będzie doskonałym towarzyszem spacerów i podróży, dzięki wygodnemu zaczepowi, który pozwoli zamontować ją do fotelika, wózka, łóżeczka, a także jako dodatkowy element do maty sensorycznej Canpol babies.\nStymuluje wzrok - dzięki czerwieni i czerni - kolorom, które noworodki widzą jako pierwsze.\nRozmiar karuzelki i możliwość zaczepienia- ułatwią zabranie karuzelki na spacer i w podróż.\nOdczepiane zabawki z elementami dźwiękowymi- będą dodatkową atrakcją dla dziecka.\nDwa lusterka z bezpiecznego materiału- zachęca dziecko do zabawy i rozwija zmysł wzroku.\nTiny Love Karuzela Podróżna...


PDF Lasy świata. Pomóż zwierzakom wrócić do domów - Hanackova Pavla - Gig Book News :: Darmowe książki audio - Koníčky\nPodróż dookoła świata to okazja do poznania różnych lasów, a także drzew i innych roślin, które w nich rosną. Oraz, oczywiście, ZWIERZĄT! Oto wyzwanie: trzeba "odprowadzić" każdego zwierzaka do jego lasu. Skąd jednak wiadomo, gdzie który mieszka? Na szczęście jest ktoś, kto podpowie. Bohater tej książki opowie dzieciom o różnych środowiskach i o ich mieszkańcach. Co się stanie, gdy zwierzęta trafią do swoich domów? Opowiedzą o sobie najciekawiej jak potrafią!Książka znakomicie łączy przyjazne dziecku, pełne detali ilustracje, z opowieścią popularnonaukową dostosowaną do potrzeb dzieci w wieku przedszkolnym (a także nieco młodszych i nieco starszych).wiedza * przygoda * zabawa Powyższy opis pochodzi od wydawcy.\nWydawnictwo Papilon. 1 star 2 stars 3 stars 4 stars 5 stars. Gówny bohater Antek w przypadku lenej czci i Julka w wodnej czci trafiaj na zwierzta wydarte przez przemytników ze swoich naturalnych rodowisk. Pomó zwierzakom wróci do domów od autora HANACKOVA PAVLA Ksigarnia online Megaksiazki.pl.\nTanie ksiki Twoja ksigarnia internetowa. Kup teraz na Allegro.pl za 2691 z Lasy wiata. Lasy wiata Pomó zwierzakom wróci do domówPodró dookoa wiata to okazja do poznania rónych lasów a take drzew i innych rolin które w nich rosn. Zobacz i zamów z dostaw ju od 699 z Promocje nawet do 50 kliknij i sprawd. Allegro.pl Rado zakupów i . Hanackova Pavla 2849 z. Bohater tej ksiki waciwie dwóch bo s jeszcze Wody wiata pomaga zwierztom odszuka ich naturalne rodowisko. Pomó Zwierzakom Wróci Domów. Pomó zwierzakom wróci do domów z miasta Warszawa. Promocje nawet do 35. Oraz oczywicie ZWIERZT Oto wyzwanie trzeba odprowadzi kadego zwierzaka do jego lasu.\nE-booki do pobrania Lasy świata. Pomóż zwierzakom wrócić do domów PDF. Książki online cz Hanackova Pavla.


Niesamowicie trudny sobotni wieczór Interu. Piłkarze Antonio Conte przybliżają się do tytułu mistrza kraju. − wojtekpaszkowski.pl\nOd niespełna dekady rywalizacja w rozgrywkach Serie A na tyle zawzięta. Bez cienia wątpliwości mało kto myślał nad tym przed pierwszym meczem ligowych rozgrywek, iż batalia o tytuł mistrza włoskiej ekstraklasy będzie aż tak fenomenalna. Wzrost napięcia wystąpił również z powodu tego, że czołowe drużyny włoskie zostały wyeliminowane z europejskich zmagań. I właśnie w ten sposób mają szansę absolutnie być skoncentrowani na batalii ligowej. Należy wiedzieć o tym, iż podtrzymanie wysokiej predyspozycji w okresie całych rozgrywek nie jest takie łatwe. Świetnie przekonali się o tym zawodnicy Rossoneri. Od startu ligi drużyna z siedzibą w Mediolanie zajmowała miejsce pierwsze w ligowej tabeli, jednakże w ostatecznym rozrachunku wpadł na nich upadek formy o stracili prowadzenie. Siedmiokrotny triumfator Ligi Mistrzów został wyprzedzony przez swojego najgroźniejszego przeciwnika, a konkretnie Inter Mediolan. Od tej chwili gracze trenowani przez Conte Antonio skutecznie zwiększają punktową wyższość nad grupą ekip z górnej części ligowej klasyfikacji. Dużo wskazuje na to, że to pewnie Inter będzie w stanie przerwać fazę regularnych zwycięstw Juventusu z Turynu w rozgrywkach ligowych.\nChcielibyśmy skondensować się na drużynie Interu z Mediolanu w tym spisie. Dla zawodników Interu Mediolan miniony weekend był niesamowicie skomplikowany. Na placu gry zauważyć mogliśmy, iż gracze chcą z całego serca wygrać w meczy z Hellasem. Lecz przez większy czas trwania tego meczu graczom Interu z Mediolanu brakowało farta pod polem karnym rywala. Finalnie jednak udało im się trafić bramkę. Bramkę na wagę trzech punktów strzelił Darmian Matteo. Ten sukces znacznie przybliżył Inter z Mediolanu do wymarzonego tytułu mistrzów ligi włoskiej. Na pięć starć przed zakończeniem sezonu piłkarze Interu zapracowali na 11-naście punktów przewagi nad zespołem z drugiego miejsca. To bardzo spora przewaga i z pewnością ją będzie utracić. Antonio Conte i jego piłkarze są naprawdę zdeterminowani do tego, by zdobyć mistrzostwo Serie A. W obecnym roku kiepsko zaprezentowali się w rozgrywkach europejskich i bez wątpienia mistrzostwo włoskiej ligi mogłoby uszczęśliwić kibiców Interu z Mediolanu. Do zakończenia sezonu we Włoszech będą towarzyszyć nam niesamowite emocje.


"PSL doczekało się własnej Marty Lempart". Ociepa o Zgorzelskim - Polsat News\n"PSL doczekało się własnej Marty Lempart". Ociepa o Zgorzelskim\n29.01.2021, 20:09 Polska\nPiotr Zgorzelski i Marcin Ociepa w programie "Gość Wydarzeń"\n- Oskarżam was o tchórzostwo i hipokryzję, powtarzając uzasadnienie dwóch sędziów TK: Kieresa i Pszczółkowskiego - mówił w programie "Gość Wydarzeń" wicemarszałek Sejmu Piotr Zgorzelski (PSL), odnosząc się do wyroku TK ws. aborcji. - PSL doczekało się własnej Marty Lempart. Wulgarnej, manipulującej i mówiącej nieprawdę - odpowiedział mu wiceminister obrony Marcin Ociepa (Porozumienie).\nW środę po godz. 23 w Dzienniku Ustaw został opublikowany wyrok TK z 22 października ub. roku ws. przepisów antyaborcyjnych, a w Monitorze Polskim jego uzasadnienie. TK wskazał w uzasadnieniu, że prawdopodobieństwo ciężkich wad płodu nie jest wystarczające dla dopuszczalności aborcji. Po publikacji wyroku stracił moc przepis tzw. ustawy antyaborcyjnej z 1993 r. zezwalający na aborcję w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu, co TK w październiku uznał za niekonstytucyjne.\nZOBACZ: Kolejny dzień protestów po wyroku TK. Demonstracje w kilkudziesięciu miastach\n"Stan prawny w Polsce się nie zmienił"\nProwadzący program Grzegorz Kępka pytał, w jaki sposób dojść do porozumienia w tym temacie.\n- Po pierwsze, rzetelna informacja w przestrzeni publicznej. Stan prawny w Polsce się nie zmienił. (…) Trybunał podtrzymał swoje stanowisko z 1997 r. w tej kwestii. Cały czas jest informacja o tym, że stan zdrowia kobiety może być przesłanką i powinien być brany pod uwagę przy decyzji lekarza (o aborcji - red.). Po drugie, szereg inicjatyw legislacyjnych, które w większym stopniu doprecyzują prawo w Polsce, że - tak naprawdę - wyrok ten powinien w większym stopniu chronić dzieci z zespołem Downa czy Turnera - stwierdził Ociepa.\nZOBACZ: Wyrok ws. aborcji. Dlaczego Trybunał Konstytucyjny nie mógł podjąć innej decyzji?\nDodał, że brakuje mu tego, by "państwo polskie bardzo mocno zadbało o dzieci z niepełnosprawnościami i rodziców bohatersko ich wychowujących".\nPytany o to, czy Porozumienie poprze projekt ustawy prezydenta ws. aborcji, odpowiedział: to było stanowisko mojego ugrupowania. Inicjatywa Andrzej Dudy dokładnie się w to wpisuje i my ją popieramy.\n"Chcieliście umyć ręce jak Piłat"\n- Jak słyszę rządzących mówiących o heroizmie, to nie wiem jakich słów użyć. To hipokryzja, obłuda i tchórzostwo. Nawet sędziowie TK wskazali, że to wy powinniście to załatwić w parlamencie, mając większość. Przegłosować te rozwiązania, a nie, w sposób tchórzliwy, przenieść ciężar odpowiedzialności na TK Przyłębskiej, by, jak Piłat, umyć ręce. Dlatego oskarżam was o tchórzostwo i hipokryzję, powtarzając uzasadnienie dwóch sędziów TK: Kieresa i Pszczółkowskiego - podkreślił Zgorzelski.\nDodał, że "w trybie pilnym należy przegłosować w Sejmie przesłankę embriopatologiczną, którą TK usunął".\nMówił też o rozwiązaniach proponowanych przez PSL.\n"PSL doczekało się własnej Marty Lempart"\n- Na początku kadencji pan wicemarszałek był rzeczowym i kulturalnym rozmówcą. Dziś mam wrażenie, że PSL doczekało się własnej Marty Lempart. Wulgarnej, manipulującej i mówiącej nieprawdę - odpowiedział Ociepa.\nPytany o to, czy Porozumienie opowiada się za referendum ws. aborcji, odparł: jeśli chcemy zmieniać konstytucję w tym zakresie, referendum jest niezbędne.\n- Uważam, że dziś nie jest potrzebne. Jesteśmy w stanie doprecyzować ustawowo kwestię tych przesłanek dot. wad letalnych. (…) Jeśli ktoś chce zliberalizować prawo aborcyjne, to tylko przez zmianę konstytucji, a to jest możliwe tylko przez referendum - dodał.\n"Gracie losem rodzin"\n- Propozycje PSL świadczą o tym, że chcemy stabilizacji. To wy wyciągnęliście ludzi na ulicę. (…) Gracie losem rodzin i ich dzieci. (…) Jeśli pan minister wykazuje się tak wielka troską o te dzieci - co jest w sumie chwalebne - to może wasze środowisko wprowadzi program adopcyjny i będziecie je adoptować - mówił Zgorzelski.\nGOŚĆ WYDARZEŃGRZEGORZ KĘPKAMARCIN OCIEPAPIOTR ZGORZELSKIPOLSKA\nCzytaj więcej: PSL złożyło projekt przywracający trzy przesłanki dające możliwość przerwania ciąży


Artelis - windykacja - Prawo - Miasto Artykułów, Miasto Twórczości.\nPoniżej znajdują się artykuły przypisane do tagu windykacja w kategorii Prawo /\nNajczęściej, kiedy pada słowo: „dług”, mamy na myśli zazwyczaj niespłacony kredyt. Zawsze, kiedy pada słowo: „dłużnik”, mamy na myśli zazwyczaj, człowieka, który nie spłacił kredytu. A kiedy pada słowo: „antywindykacja”, myślimy czasem błędnie, że mamy do czynienia z kimś, kto chce nam pomóc. czytaj więcej ››\nDziałania windykacyjne są coraz częściej stosowaną formą odzyskiwania należności. Uznaje się, że dłużnik przeważnie chce współpracować na korzystnych dla niego warunkach spłaty zobowiązania. Coraz bardziej negowane są też działania egzekucyjne ze strony komornika. czytaj więcej ››


Apple at Work – Sukcesy klientów – Bestseller – Apple (PL)\nŚwietna technologia nie wychodzi z mody.\nDzięki systemowi iPadOS chiński holding odzieżowy Bestseller Fashion Group bez trudu może monitorować 7,5 tys. swoich sklepów, 30 tys. pracowników, dziesiątki milionów klientów i wszystkie modowe nowości. Choć firma działa na terenie całych Chin, iPady i aplikacje niestandardowe sprawiają, że wciąż jest ona w stanie prowadzić sprzedaż omnikanałową opartą na wymianie danych. Dzięki temu pracownik może łatwiej pomóc klientowi w doborze ubrań w sklepie, zmniejsza się ilość nadmiarowych towarów, a zapakowanie i wysłanie wiszącej w sklepie koszuli w ramach zamówienia internetowego odbywa się jeszcze sprawniej.\n7,5 tys.sklepów w Chinach\n13 tys.iPadów używanych w sklepach\n27 tys.zaoszczędzonych godzin\nPrzy użyciu iPada możemy natychmiast przedstawić klientowi różne stylizacje i dodatki, dzięki czemu wiele osób do nas wraca.\nJoan Qiao Store Manager, Jack and Jones (marka Bestseller Fashion Group)\nOdzież się zmienia.\nMody przychodzą i odchodzą. Wygoda i intuicyjność systemu iPadOS pozostają niezmienne.\niPad. Znakomity stylista.\nGdy klient wchodzi do sklepu grupy Bestseller, sprzedawca od razu wchodzi z nim w interakcję. Za pomocą specjalnego przewodnika modowego w formie aplikacji może przedstawić różne kombinacje kolorystyczne i pasujące do stroju dodatki, a także porady najlepszych projektantów. Konsumenci doceniają tę fachową pomoc i decydują się na zakup dodatkowych produktów.\nZ iPadOS zarządzanie sklepem jest prostsze.\nMenedżer sklepu wyposażony w iPada z aplikacją niestandardową ma pod ręką wiele cennych informacji. Może przejrzeć zeszłoroczne wyniki sprzedaży i trendy modowe, a także sprawdzić, kto jest sprzedawcą tygodnia i które ubrania sprzedają się w danej chwili najlepiej. Łatwy dostęp do danych pozwala menedżerowi lepiej przygotować się na zmiany w dynamicznym środowisku sprzedaży detalicznej.\nAplikacja wie, jakie rozmiary są na zapleczu lub w innym sklepie.\nWięcej o zarządzaniu towarami\nUtrzymywanie niskich stanów magazynowych ma duże znaczenie dla sukcesu w sprzedaży detalicznej. Bestseller dobrze o tym wie, więc gdy tylko klient kupi koszulę online, sklep, który ma ją na stanie, błyskawicznie spakuje ubranie do wysyłki. Sklepowy system wysyła powiadomienie potwierdzające zakup, więc pracownicy mogą sprawnie wyszukać daną koszulę i przygotować ją do odbioru przez kuriera.\nWiększa produktywność jest w modzie.\nBardziej produktywni i samodzielni sprzedawcy.\nWzrost zadowolenia klientów dzięki profesjonalnym wskazówkom i poradom stylistycznym.\nSprzedawcy pracują o 20% wydajniej, ponieważ sprawdzanie dostępności towarów trwa krócej.


Miejsce przy stole - Kathy Harrison - opinia o książce (195588) - Lubimyczytać.pl\nKathy Harrison /\nMiejsce przy stole /\nTłumaczenie:\tRobert Mitoraj\nCykl: Historie Prawdziwe (tom 6) | Seria: Historie prawdziwe\n6,78 (58 ocen\ti\t7 opinii) Zobacz oceny\nKathy Harrison, rodzina zastępcza, dzieci\nWzruszająca opowieść o losie Karen, Sary, Lucy i innych dzieci, które trafiły do rodziny zastępczej prowadzonej przez Kathy Harrison. Zaniedbywanym lub krzywdzonym przez własnych rodziców dzieciom Kathy usiłuje stworzyć namiastkę normalnego domu, w którym będą mogły poczuć się bezpieczne i kochane, choć na chwilę zapomnieć o swoich traumatycznych przeżyciach. Czy pobyt w rodzinie zastępczej...\nWzruszająca opowieść o losie Karen, Sary, Lucy i innych dzieci, które trafiły do rodziny zastępczej prowadzonej przez Kathy Harrison. Zaniedbywanym lub krzywdzonym przez własnych rodziców dzieciom Kathy usiłuje stworzyć namiastkę normalnego domu, w którym będą mogły poczuć się bezpieczne i kochane, choć na chwilę zapomnieć o swoich traumatycznych przeżyciach.\nCzy pobyt w rodzinie zastępczej będzie mieć pozytywny wpływ na dalsze losy tych dzieci? Czy Kathy zmieni na lepsze trudne życie, krnąbrnej Sary? Czy grzeczna Lucy znajdzie dla siebie szczęście w rodzinie adopcyjnej? Czy ukochana przez autorkę Karen zostanie jej córką, czy też wróci do swojej biologicznej matki?\nAgnieszka | 2014-11-02\nDrogi czytelniku dziś chcę zaprosić Cię do przeczytania moich kilku skromnych słów o książce Kathy Harrison "Miejsce przy stole".Zanim jednak przejdę do samej treści utworu słowem wstępu wspomnę tylko,że nigdy wcześniej nie czytałam żadnego innego dzieła, które wyszło spod pióra tej autorki,jak również nie wiedziałam nic o samej autorce. Kiedy "Miejsce przy stole" trafiło przez zupełny przypadek pożyczone od znajomej mojej ciotecznej siostry w moje ręce nie wiedziałam nic o treści utworu, gdyż nie ma ona opisu zarysu historii opisanej w dziele, który zazwyczaj znajduje się na rewersie książek. Jedyną sugestię stanowiła sama jej okładka na której widzimy napis "HISTORIA PRAWDZIWA",oraz postać małej dziewczynki o smutnym wyrazie twarzy,a w tle sylwetki innych dzieci. To pozwoliło mi przypuszczać,że będzie to poruszająca historia trudnych dziecięcych losów.\nJak się okazało autorka stanowi rodzinę zastępczą dla wielu dzieci z rodzin ,które z różnych przyczyn:zaniedbań, przemocy fizycznej bądź seksualnej czy też innych problemów ich rodziców biologicznych nie mogą pozostać pod ich opieką w domu rodzinnym. W swojej książce Pani Harrison opisuje koleje trudnych losów kilkorga swoich podopiecznych,którzy znaleźli w jej domu nie tylko swoje miejsce przy stole lecz o wiele więcej; bezpieczeństwo,troskę,opiekę,wsparcie .A więc wszystko to,czego te dzieci tak pragną,a czego zostały pozbawione. Poza wzruszającymi historiami,które z pewnością poruszą serca czytelników z książki mamy okazję poznać wiele szczegółów na temat tzw."technicznego funkcjonowania rodzin zastępczych", jak również tego, co dzieje się z dzieckiem gdy trafia pod opiekę swojej nowej tymczasowej rodziny. Bo jeśli myślicie,że od tej chwili już wszystko układa się jak w bajce "i żyli długo i szczęśliwie",to niestety tak nie jest. To tylko początek kolejnego etapu na trudnej drodze życia tych bezbronnych istotek. Na kartach utworu znajdziemy także wiele skrajnych emocji, uczuć,trudnych decyzji,które są codziennością rodzica zastępczego.\nJeśli chodzi o moje osobiste wrażenia i odczucia po lekturze, to muszę przyznać,że jestem nią przytłoczona i zmęczona. A złożyło się na to kilka czynników. Po pierwsze według mnie autorka umieściła w fabule zbyt wiele wspomnianych już przeze mnie faktów "zakulisowej pracy rodzin zastępczych",które mimo swojej bezsprzecznej wartości często utrudniały skupienie się na samej istocie przejmujących dziecięcych historii .Po drugie poprzednia książka którą czytałam tj. "Zapomniane dziecko" Cathy Glass (recenzja już opublikowana) również traktowała o problemach dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej, a jak wiadomo co za dużo, to nie zdrowo .Ponadto sądzę,że książek tego typu nie można i nie powinno się czytać w pośpiechu nie dając sobie czasu na przemyślenia i refleksje, a w przypadku "Miejsca przy stole" z racji tego,że nie była to moja książka musiałam ją szybko przeczytać.\nTym niemniej z pełnym przekonaniem zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję, gdyż jest warta uwagi,a poświęcony jej czas będzie czasem pożytecznie spożytkowanym. Uprzedzam jednak,że nie jest to książka dla każdego. Trudność podjętej w niej tematyki jak również wiele szokujących faktów może być powodem tego,że nie każdy będzie w stanie "Udźwignąć ciężar tej wstrząsającej lektury.\nJak to czynię zazwyczaj w przypadku książek z serii "Historie prawdziwe", tak również i tej nie będę oceniała w skali liczbowej.


Ranking najwolniejszych miast w Polsce. Jak wypadł Wrocław? • www.tuwroclaw.com\nRanking najwolniejszych miast w Polsce. Jak wypadł Wrocław?\nKorki to zmora każdego kierowcy, który próbuje się przedostać przez miasto w godzinach szczytu. Specjaliści z serwisu Korkowo.pl zbadali, jak wrocławskie korki wypadają na tle zatłoczenia ulic w pozostałych polskich miastach.\nZ badań przeprowadzonych od 22 grudnia do 28 lutego w 9 największych polskich miastach wynika, że ulicami Wrocławia poruszamy się ze średnią prędkością 44 km/h, czyli aż o 5 km/h szybciej niż kierowcy z Łodzi. W rankingu wyprzedziły nas też Warszawa, Katowice, Poznań i Gdańsk.\nPopołudniowe korki we Wrocławiu. Te miejsca lepiej omijać!\nW porównaniu do analogicznego okresu w 2016 roku średnia prędkość poruszania się po Wrocławiu w okresie zimowym spadła o 1 km/h. Eksperci tłumaczą, że wpływ na to mogła mieć aura, bo opady śniegu i ujemne temperatury gościły w Polsce znacznie częściej na przełomie 2016/2017, niż poprzedniej zimy.\nO ile średnią prędkość poruszania się po całym Wrocławiu w skali kraju można uznać za przeciętną, tak prędkość przemieszczania się samochodem przez centrum pozostawia wiele do życzenia. W tej kategorii znaleźliśmy się w trójce najwolniejszych miast w Polsce. Po centrum Wrocławia tej zimy jeździliśmy ze średnią prędkością 26 km/h. Gorzej było tylko w Łodzi (25 km/h).\nTagi: korki, kierowcy, zakorkowane miasto, korki we Wrocławiu, ruch drogowy\nKorki we Wrocławiu. Sprawdź, które miejsca dziś lepiej omijać\nPopołudniowe korki we Wrocławiu. Te ulice lepiej omijać!\nKorki we Wrocławiu. Sprawdź, które miejsca dziś lepiej omijać!\nWrocławianie wracają z pracy. Sprawdź, czy utkniesz w korku!


Rafał Kosik » Blog Archive » Wydawnictwo vs. autor\n« Cywilizacja w pigułce\nTrzecia Kuzynka - recenzja na ksiazka.net.pl »\nZnana od dawna zasada mówi, że człowieka poznaje się po tym, jak traktuje sprzątaczkę. Albo inaczej: co byś zrobił słabszemu od siebie, wiedząc, że nie spotkają cię z tego tytułu żadne konsekwencje? Twoja odpowiedź nie ma wielkiego znaczenia, bo liczy się to, co zrobiłbyś naprawdę. A tego zapewne Ty sam nie wiesz.\nW Polsce przywykliśmy do opóźnień w płatnościach. Spóźniają się firmy we wszystkich branżach. Spóźniają się nawet, a może przede wszystkim, instytucje państwa polskiego. Wydawnictwom też więc zdarzają się obsuwy. Każdy może mieć problemy finansowe i zalegać z płatnościami. Prowadzę firmę od kilkunastu lat i mogę to zrozumieć: z jednej strony są wierzyciele, z drugiej dłużnicy. Pierwszych nie obchodzi zerowy stan twojego konta. Masz zapłacić i już, choćbyś musiał sprzedać własne dzieci. Ci drudzy nie odbierają telefonów, zbywają pustymi obietnicami lub plajtują. Sytuacja wygląda jednak inaczej, gdy przelew jest jednym z argumentów w polityce wydawnictwa wobec autorów. Arsenał środków jest potężny, z prostą armatą „nie zapłacimy ci” na pierwszej linii i zaraz za nią nieco bardziej wyrafinowaną „zapłacimy ci za tę książkę, jak podpiszesz umowę na następną” lub „w ogóle nie zobaczysz pieniędzy, jeśli napiszesz coś dla innego wydawnictwa”.\nPisarz jest w tej trudnej sytuacji, że nie może wzorem robotniczym zrobić demonstracji połączonej z paleniem opon, by mu się budżet państwa dorzucił do pensji. Autor nie ma pensji i jeśli w danym miesiącu nie sprzeda się żadna jego książka, to on nie dostanie ani grosza. Robi się jednak szczególnie nieprzyjemnie, gdy książki się sprzedają, a grosza i tak nie ma. To upokarzające i demotywujące, musieć upominać się o pieniądze za ciężką pracę. W dużej firmie, gdzie ludzie są zatrudniani na etat, opóźnienie w wypłacie pensji o jeden dzień byłoby dla pracowników szokiem. Wiedzą ile i kiedy dostaną, mogą mieć wątpliwości co najwyżej do wysokości premii. Tymczasem pisarz wie tylko, jak dużą dostanie zaliczkę, bo późniejsze wynagrodzenie to procent od sprzedaży książki. Jeżeli do tego dojdą kilkumiesięczne opóźnienia, to znaczy, że przez długi czas na konto nie wypłynie nic. Książkę pisze się pół roku, rok, czasem dłużej, a procenty od sprzedaży zwykle pojawiają się nie wcześniej, niż pół roku po oddaniu gotowej powieści do wydawnictwa. Oznacza to, że od rozpoczęcia pracy do otrzymania pierwszych pieniędzy ze sprzedaży mija co najmniej rok, a potem i tak, w przeciwieństwie do ekspedientki, handlowca, urzędnika czy lekarza, autor nie wie, ile dostanie. To sytuacja bardzo niekomfortowa dla kogoś, kto chce się utrzymywać z pisania. Jeszcze bardziej niekomfortowo robi się, gdy wydawnictwo po prostu nie chce płacić.\nJest też druga strona konfliktu. Znam ją, bo oprócz tego, że piszę, również jestem wydawcą. Zdarza się, że wydawnictwo wyciąga kogoś z tłumu, bo zauważa w nim talent. Daje szansę debiutantowi, wydaje mu pierwszą książkę, wkłada dużo pracy, pieniędzy, a przede wszystkim serca w redakcję i w promocję. Dopieszcza autora, doradza mu, pomaga doskonalić warsztat i inwestuje w jego image, a chwilę potem ten mały duchem niewdzięcznik przechodzi do konkurencji, bo tam mu trochę więcej zapłacą. I to nie jest niezgodne z prawem. Prawo chroni głownie interesy twórcy, a wydawcę traktuje jak pośrednika w handlu pietruszką. Wiem, jakie fochy potrafią strzelać autorzy i jest to po części związane z cechami charakteru, jakie trzeba posiadać, żeby móc pisać. Kiedyś próbowaliśmy współpracować z debiutującą autorką dla dzieci. Była tak zadufana w sobie, że odrzuciła wszystkie (dosłownie) zmiany redakcyjne i korektorskie. Twierdziła, że to jej dzieło i nikt się nie będzie w nie wtrącał. Tymczasem w tym dziele roiło się od błędów, również szkolnych byków ortograficznych i interpunkcyjnych. Rozstaliśmy się po kilku trudnych rozmowach – w jej przekonaniu z naszej winy.\nLudzie niegodni trafiają się i po stronie wydawców, i po stronie pisarzy. W naszej cywilizacji cechy, które powszechnie są uważane za negatywne, czyli np. cynizm, egoizm, skłonność do kunktatorstwa, i tak dalej, długo by wymieniać, są jednocześnie cechami zapewniającymi najprostszą drogę do sukcesu. Tak można robić pieniądze, tak można osiągać sukcesy w polityce, ale niekoniecznie sprawdza się to w kulturze. Jak się bronić przed takimi ludźmi? Można użyć środków prawnych i zapisać w umowach kary za wszelkie opóźnienia w płatnościach. Obawiam się jednak, że każda dodatkowa strona w umowie o dzieło to kolejne pole do popisu dla prawników obu stron, kolejne kruczki i haczyki, kolejne problemy i energia idąca nie w tę stronę, co trzeba. Tak nie wyeliminuje się nieuczciwości, tylko wprowadzi ją na inny poziom. Zabezpieczeniem powinna być marka, którą każdy, i autor i wydawca, buduje przez lata. Zaufanie i jasne zasady od początku współpracy są lepsze od paragrafów.\nThis entry was posted on Monday, 2010/01/18 at 14:00\tand is filed under Zamyślenia, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.\n52 Responses to “Wydawnictwo vs. autor”\nJanuary 18th, 2010 at 14:12\nNo to już wiemy, co panu leży na wątrobie. ;d\nRzeczywiście, pan może to ocenić obiektywnie - widzi pan dwie strony tego konfliktu. Pewnie nieraz pan sobie myśli “Pisarze to durnie.”, a zaraz potem “Wydawcy to idioci”. Życzę panu, żeby pan nie zwariował i dalej radził sobie świetnie zarówno z pisaniem, jak i z wydawaniem książek.\nJanuary 18th, 2010 at 15:55\nHmm… Mam takie pytanie, ale jak Pan nie chce, to nie musi Pan odpowiadac.\nFelix kosztuje 36,90. Ciekawi mnie ile pieniędzy z tej kwoty dostaje Pan za sprzedanego jednego Felixa.?\nWydawca zakazuje autorowi ujawniania tajnych danych z umowy!!!\nJeśli się nie mylę, to niedawno tez musiała Pana spotkać sytuacja podobna do opisanej. W sumie pytanie Ponurego Żniwiarza jest ciekawe, choć podejrzewam, iż raczej nie będzie to większość z 36,90. M. in. twarda też oprawa ma swoją cenę, ale za to książka jest trwalsza i lepiej się prezentuje ;)\nJanuary 18th, 2010 at 20:32\nA ja myślę, że w tym bardzo neutralnym wpisie, chodzi o Fabrykę Słów i to jak oni traktują autorów. Jakub Ćwiek coś o tym pisał ostatnio, bo się z Fabryką Słów rozstał w mało przyjemny sposób. O FS można poczytać w paru miejscach:\nHmm… Ale czy Pan Kosik nie wydaje książek w swoim własnym wydawnictwie…? Dobra, jak nie wolno, to nie i koniec gadki :P\nJanuary 18th, 2010 at 23:11\nPana Kosika nie spotkała sytuacja podobna do opisanej.\nAutor dostaje z reguły ok. 10% ceny okładkowej. To w sumie chyba żadna tajemnica :).\nJanuary 18th, 2010 at 23:30\nSerio.?! Poważnie tak mało.?! I co, reszta idzie na wydawnictwo? Hmm. Dlaczego tak mało?\nJanuary 18th, 2010 at 23:31\nChyba zadaję za dużo pytań, ale… ciekaw jestem ;)\nWydawnictwo dostaje mniej niż połowę. Z tego trzeba opłacić autora, redakcję, korektę, skład, grafika, druk, reklamę i promocję. Podatki. Czynsz, telefony, pracowników, kurierów, papier i cartridge do drukarki. Inne książki, które się nie sprzedały. Czasem walnie komputer, trzeba kupić nowy. Tyle wydawniczej kuchni dla niezorientowanych. :)\nJanuary 19th, 2010 at 1:26\nAha. Teraz to już jest bardziej możliwe do ogarnięcia. Czyli generalnie nie jest wesoło. A nie można zwiększyc ceny książki? I od czego ta cena, i jej ewentualne podwyższenie, zależy? Od liczby stron…?\nTrochę ciemny w tym jestem, niestety…\nJanuary 19th, 2010 at 8:39\nZwiększyć cenę? I tak książki są drogie. Zwiększenie ceny będzie korzystne wtedy, gdy wszyscy będą czytali 5 książek rocznie. Ja czytam znacznie więcej i przez te ,,niskie ceny” muszę chodzić do biblioteki.\nJanuary 19th, 2010 at 11:48\nNie… Zwiększanie ceny FNiN, mam nadzieję, nie nastąpi. Książka wprawdzie nie należy do najdroższych, ale do najtańszych też nie. Rzadko spotykam tańszą książkę (a trochę ich kupuję ;) ). Większość książek ma taką albo wyższą cenę w miękkiej oprawie, więc uważam, że biorąc pod uwagę treść, twardą okładkę, wydawnictwo, itd. to za 36,90 i tak dużo.\nJanuary 19th, 2010 at 13:58\nOprócz treści, wydawnicta i twardej oprawy liczy się też praca, którą autor włożył w powstanie książki.\nW takim razie, skoro Pottery były w miękkiej oprawie, wydawnictwo wydawnictwem, treśc treścią, to dlaczego ostatnie tomy były sprzedawane po 50 zł, a nawet więcej…?\nI w związku z tym kolejne pytanie, bo może właśnie to ma znaczenie. Czy GNL, który został wydany na Litwie (?)… Czechach (?)… Nie pamiętam dokładnie, ale coś takiego, jest tam sprzedawany w takiej cenie, która przeliczona na złotówki daje cenę polskiego wydania GNL?\nJanuary 20th, 2010 at 0:56\nNie sprawdzałem tego i jakoś nie mam siły. Zerknij na litewskie i czeskie księgarnie internetowe, a potem na kursy walut w NBP. Porównaj też z innymi książkami na tamtejszych rynkach.\nJanuary 20th, 2010 at 11:04\nA może by tak wprowadzić w końcu elektroniczne wydania książek? W końcu czytniki książek nie są już super nowiścią.\nCzy autor byłby w stanie sam wydać taką książkę bez pomocy wydawnictwa?\nJeśli tylko około 10% ceny książki trafia do autora, to wtedy przy wydaniu elektronicznym własnym sumptem, do autora powinno trafiać pewnie od 80% do 100% ( w zależności od formy dystrybucji).\nJeśli cena wydania elektronicznego byłaby o połowę mniejsza to i tak autorowi powinno się to opłacać i to zdecydowanie.\nArgument, że będą piracić moim zdaniem nie ma sensu bo w tej chwili nie ma problemu z zaopatrzeniem się w tzw. darmowe “wydanie elektroniczne”a przecież istnieje tylko wydanie papierowe…\nWydawnictwo i tak będzie potrzebne, potrzebna będzie jakaś dystrybucja. Zbędna stanie się tylko drukarnia. Nie sądzę, żeby autor jakoś szczególnie więcej zarabiał na e-booku. Za to na rynku pojawi się sporo wątpliwej jakości niedorobionych, niezredagowanych i nieskorekconych powieści, które normalnie nie przeszłyby przez filtr redaktorów. Czemuś jednak służy ten proces edycji ksiązki.\nE-booki, jasne, ale najpierw muszą zacząć większe wydawnictwa.\nJanuary 20th, 2010 at 15:22\nNie, nie, nie! E-booki w porównaniu z normalnymi książkami, dotykiem papieru, jego zapachem… Nie, nie ma porównania.\nA w weekend sprawdzę w jakiej cenie jest GNL za granicą.\nJanuary 20th, 2010 at 19:20\nZgadzam się, że w przypadku e-booków wydawnictwo będzie nadal potrzebne, bo raczej nikt nie obędzie sie bez korekty, redakcji i promocji. Mam jednak wątpliwości, czy naprawdę niezbędny będzie dystrybutor, czy też jego roli nie przejmie Wujek Google - co by właściwie szkodziło wydawnictwu sprzedawać książki ze swojej strony internetowej?\nJanuary 20th, 2010 at 20:38\nO, a ja Żniwiarza zdecydowanie popieram, nic nie zastąpi prawdziwej książki, w papierowej wersji. A biblioteki? Jak będą wtedy wyglądały? Zniknie połowa frajdy z wypożyczenia starszego egzemplarza książki, znalezienia w środku starych zasuszonych kwiatów, których ktoś zapomniał wyjąć, zakładek i tego wszystkiego, szelest kartek, zapach książki, ile osób to jeszcze przede mną czytało… Nie, ja bardzo dziękuję za coś takiego. Nowsze rozwiązania nie zawsze są lepsze.\nOczywiście, że wolę papier. Pisałem już zresztą o tym ponad rok temu http://rafalkosik.com/przyszlosc-ksiazki\nA dystrybucja i promocja będą potrzebne, żeby skupiać w jednym miejscu książki dziesiątek, setek wydawnictw, grupować je i robić to wszystko, co teraz robi merlin.pl czy amazonka.pl.\nJanuary 21st, 2010 at 0:29\nCzytałem notkę o przyszłości książki ;)\nJanuary 22nd, 2010 at 0:14\nOjej, dyskusja w komentarzach przypomina mi mój wczorajszy egzamin… :D\nZłote proporcje, punkty typograficzne, kwadraty i firety - miodzio!\n(dobrze, już sobie idę, już idę, sesja wyprała mi mózg… tak się po prostu odezwałam, bo fajnie poczytać gdzieś w sieci, ile osób stoi za wydaniem książki - dzięki, Kasiu! - bo czasem się boję, że takie informacje docierają tylko do tych studentów, którzy nie przysypiają na ćwiczeniach ;p)\nJanuary 22nd, 2010 at 2:22\nNie jestem przekonany, czy grupowanie książek w jednym miejscu będzie rzeczywiście konieczne. Albo inaczej - będzie konieczne, ale myślę, że pomału jako “jedno miejsce” można traktować internet.\nJednak podstawowym - definicyjnym wręcz - zadaniem dystrybucji jest dostarczenie produktu od wytwórcy (w tym przypadku wydawcy), do odbiorcy. W przypadku e-booków żaden pośrednik nie jest w tym celu konieczny.\nJedyna rola jaką ewentualnie widzę dla dystrybutorów to rozwój odpowiednich technologii i sposobów zabezpieczenia przed piractwem; ale i w takim przypadku nie sądzę, żeby byli w stanie żądać nawet w przybliżeniu tak wielkich rabatów jak obecnie. Funkcję promocyjną mogą spokojnie przejąc przeróżne serwisy tematyczne, otrzymujące ewentualnie jakąś skromną część zysku z książki, w przypadku gdy nabywca dotrze na stronę wydawcy z tego konkretnego serwisu - ale to tak w sumie na bieżąco wymyślam.\nA dla hurtowników to już w ogóle nie widzę przyszłości, w perspektywie kilkunastu lat. Tzn. jacyś tam przetrwają, ale ich rynek będzie się kurczył wraz z rynkiem książek papierowych. Jakbym był właścicielem hurtowni, to bym się już powoli zaczął rozglądać, za jakimś jeleniem któremu można by ja opchnąć. Szczęśliwie - nie jestem ;)\nJanuary 23rd, 2010 at 12:27\nTsiar - nawet książki wydawane w Internecie będą wymagały redakcji, korekty, składu, ilustratorów…\nFunkcję promocyjną serwisy tematyczne pełnią już teraz (zerknij na tył okładki, rubryczka patronaty).\nJeśli coś odpadnie - to drukarnia, księgarnia (ale będą księgarnie internetowe, dystrybucja czytników).\nAle i tak nie wierzę, że książki zostaną wyparte całkowicie. Bo książka papierowa działa, jeśli wysiądzie prąd. Czytnika nie poczytasz przy świeczce, jak skończy się bateria. Czytanie papieru mniej męczy wzrok (jestem spośród moich znajomych jedyną osobą, której wygodniej czytać z monitora niż z papieru), wiele osób drukuje e-booki, jeśli nie dotarło do papierowej postaci, bo 200-300 stron z ekranu to dla nich jak samobójstwo.\nPapierowe zostaną podręczniki szkolne, część akademickich.\nKiedy wyruszasz w podróż i chcesz poczytać, to bezpieczniej zabrać ze sobą książkę, bo po pierwsze nie kusi złodzieja (opchnie na allegro za dychę?), po drugie - jak zostanie skradziona, to mniej szkoda. Wielogodzinna podróż z czytnikiem to już ryzyko, że ktoś się na niego pokusi. Książkę można kupić w każdej chwili, w każdym miejscu - jeśli komuś akurat uciekł pociąg, zagląda do pierwszego z brzegu kiosku i ma co czytać. W wypadku e-booków - musi mieć przy sobie czytnik lub laptopa. I wyjąć go na dworcu, np. nocą. Trochę ryzykowne. Jak zalejesz książkę wodą (pomijając deszcz, wiele osób lubi czytać w wannie) - będzie “działała” dalej, tylko papier będzie brzydki. Jak wrzucisz czytnik/laptopa do wanny, w której siedzisz - w najlepszym razie pozbywasz się sprzętu, w najgorszym - życia.\nTak jak nie zniknęły gazety, kiedy pojawiły się portale informacyjne, tak samo nie wierzę w zniknięcie książek.\nBo poza tym wszystkim, co wymieniłam, zostaje jeszcze przyzwyczajenie. Ludzie, dla których coś, co jest zbiorem bajtów, nie jest książką. Ludzie, dla których liczy się zapach, szelest papieru, odwracanie kartek, wodzenie palcem po stronie, zbieranie autografów. Ci ludzie nie znikną nagle, bo pojawią się technologie.\nJanuary 24th, 2010 at 1:59\n“nawet książki wydawane w Internecie będą wymagały redakcji, korekty, składu, ilustratorów…” Przepraszam, ale czy ja napisałem coś innego? Ba, ja nawet napisałem dokładnie to samo, w pierwszym komentarzu.\n“Czytanie papieru mniej męczy wzrok ”\nZ Kindlem - not. Mówię z doświadczenia.\n“Wielogodzinna podróż z czytnikiem to już ryzyko, że ktoś się na niego pokusi.”\nNa razie, ale to się zmieni. Argument zasadny, acz krótko- względnie średnioterminowo.\n“W wypadku e-booków - musi mieć przy sobie czytnik lub laptopa. ”\nTaa, ale skończysz czytać i w dowolnym miejscu możesz sobie kupić kolejną książkę. Co więcej, w jednym urządzeniu masz całą biblioteczkę.\n“w której siedzisz - w najlepszym razie pozbywasz się sprzętu, w najgorszym - życia. ”\nNo bez jaj, nie wiem jakie w tym jest napięcie, ale maleńkie raczej.\n“Tak jak nie zniknęły gazety, kiedy pojawiły się portale informacyjne, tak samo nie wierzę w zniknięcie książek. ”\nZnów - nie pisałem nic innego. Znaczy, zgadzam się.\nAle przede wszystkim, ja nie pisałem, że nie widze przyszłości dla książek papierowych, tylko że nie jestem przekonany, czy zewnętrzny dystrybutor będzie konieczny w procesie sprzedaży e-booków.\nW sumie, to gdyby nie to “Tsiar” na początku Twojego komentarza, to byłbym pewien, że z moim nie ma on nic wspólnego, bo był na zupełnie inny temat.\nJanuary 24th, 2010 at 12:36\nW dużej mierze odniosłam się do tego:\n“A dla hurtowników to już w ogóle nie widzę przyszłości, w perspektywie kilkunastu lat. Tzn. jacyś tam przetrwają, ale ich rynek będzie się kurczył wraz z rynkiem książek papierowych. Jakbym był właścicielem hurtowni, to bym się już powoli zaczął rozglądać, za jakimś jeleniem któremu można by ja opchnąć. Szczęśliwie - nie jestem ;)”\nJeśli hurtownicy mieliby przeżyć kryzys, to wcześniej papierowa książka musiałaby niemal zaniknąć. W tym wypadku - w perspektywie kilkunastu lat. A to już niewykonalne. Pomyśl choćby, ile rocznie jest drukowanych podręczników szkolnych. Żeby znikły hurtownie, trzeba by wprowadzić obowiązkowe czytniki do każdej szkoły. Pomijając już niechęć odgórną, bo każdy może wykorzystać czytnik do zabawy, nie do nauki, a choćby łatwo ukryć, że czyta beletrystykę na lekcjach, to ktoś te czytniki musiałby kupować. A nie każdego stać - więc musiałyby być dofinansowane. Skąd na to pieniądze w budżecie? Nie ma, więc tony książek zostają i mają się dobrze tak długo, aż czytnik nie stanie się niezbędny do życia.\nA w wypadku e-booków i tak będzie potrzebny zewnętrzny dystrybutor, tyle że z serwerownią zamiast hurtowni (nawet jeśli cała sprzedaż będzie via e-mail, to ktoś to przecież musi obsługiwać i gdzieś te pliki przechować). Przecież wydawnictwo papierowe na upartego też by mogło samo sprzedawać swoje książki, w jakimś sklepie firmowym i Internecie. Ale wygodniej mieć oddzielnego dystrybutora.\nCo do napięcia - mój laptop (jak i większość) działa podłączony do kabla. Nie chciałabym testować, czy wrzucony jest w stanie zabić czy nie jest.\nCo do całej biblioteki - zgoda, to jest największa zaleta e-booków. W jednej kosteczce setki książek. Ale korzystanie z jednej konkretnej już jest wygodniejsze w wypadku papieru. Ja jestem osobą, której wygodniej czyta się z monitora niż z papieru - a jednak i tak sięgam po papier. To co dopiero mają powiedzieć osoby, które wolą kartki? Zresztą sposoby transportu książek bywają przeróżne - widziałam już książki zwijane w rulon i wkładane do kieszeni, upychane w walizce tak, że trzeba było na niej stać, żeby domknąć - książki się gniotły, darły, plamiły… ale dalej spełniały swoją funkcję. Wszystkie osoby, które traktują książkę jako rzecz użytkową, nie obiekt kultu, i właśnie tak z nimi postępują, siłą rzeczy nie uznają, że czytnik jest wygodniejszy - bo jego nie zwiną w rulonik, nie poskaczą po nim, bo jak tu uszkodzić coś, na czym mają jedyny dostęp do swojej biblioteki?\n“Na razie, ale to się zmieni. Argument zasadny, acz krótko- względnie średnioterminowo.”\nZmieni się wtedy, kiedy ludzie masowo przekonają się do czytników. A żeby się zmieniło… najpierw muszą się do nich przekonać.\nNo i jeszcze jedno - aktualnie jedyne skuteczne (w miarę) zabezpieczenie przed piractwem dla czytników jest takie, że książka może być czytana na tym jednym urządzeniu. Czyli - zepsuje nam się czytnik (to urządzenia o wydajności kilku lat) - biblioteki nie ma. Papier się nie zatnie, nie zawiesi, nie zamarznie, nie przepali, nie będzie miał spięcia…\nWracając jeszcze do piractwa - jasne, że już teraz są nielegalne e-booki. Ale spójrzmy trzeźwo na ich jakość - są skanowane programami do rozpoznawania liter, przez co mają literówki, o składzie w ogóle nie ma mowy. To nawet nie “półprodukt”. Wybierając e-booka a książkę czytelnik wybiera nie tylko łamanie prawa/uczciwość, ale też jakość.\nDobrze złożony e-book a książka to już wybór uczciwość/czytanie z papieru a nieuczciwość/z monitora. W momencie, kiedy takie e-booki mamy legalne, prędzej czy później wylądują w sieci. Czyli nie musimy już tracić na jakości składu i redakcji, ściągając książkę z neta. Ale przecież alternatywą jest książka, własna, do postawienia na półce.\nNo i opcja trzecia: legalne e-booki i nielegalne e-booki, w świecie bez książek. Jakość i nośnik te same, różnią się tylko ceną. Sądzę, że piractwo stałoby się jeszcze powszechniejsze, bo przecież tu szalą jest wyłącznie uczciwość. Część czytelników jest uczciwych, część nie. A wydaje mi się (badaniami tego nie poprę, taka moja gdybologia), że ludzie nadal mają wrażenie, że plik “ściągany” z Internetu powinien być za darmo. Nie wszyscy, ale wielu. Stąd masowe ściągania ton e-booków, muzyki, której nigdy się nie przesłucha. W sytuacji, kiedy kopia legalna nie będzie się różniła niczym, poza świadomością, że ktoś na tym zarabia - średnio wyobrażam sobie przyszłość rynku wydawniczego. Choćby po to potrzebne będą książki papierowe. Dla możliwości wyboru.\nBo że na powszechniejszym piractwie przede wszystkim stracą wydawcy i autorzy, ale w perspektywie też czytelnicy, to chyba wiemy? Bo jak autor nie zarobi z pisania, to będzie musiał znaleźć sobie inny zawód, więc będzie mniej/gorzej/nie będzie pisał.\nAle są też oczywiście pozycje, które bardziej przydają się w e-bookach - encyklopedie, słowniki… Nie trzeba zarzucać domu ciężkimi tomami, w dodatku obok grafik, zdjęć i transkrypcji można zamieszczać też nagrania dźwięku i filmiki, w dodatku materiału ilustracyjnego może być zwyczajnie więcej, bo nie zajmuje stron.\nNo, takie moje luźne rozmyślania w temacie… ;)\nTakie luźne rozmyślania na temat… ;)\nJanuary 24th, 2010 at 13:56\nKurde, pisanie z przerwami ma jednak wady… oO’ Dwa razy napisałam ostatni wers ;p pardon.\nJanuary 24th, 2010 at 21:03\nTesska, małe sprostowanie. W kablu od lapa masz taką skrzyneczkę: prostownik. Zmienia prąd zmienny z gniazdka na taki, ktorym ładuje się akumulator… I chyba ktoś wepchnął tam też transformator, bo napięcie wyjeżdżające sobie ze skrzynki to 19V ;)\nE-booki się raczej nie przyjmą, w sensie nie będziemy chodzić do empiku po powieść SF o Warszawie na krążku :) Papier to papier, ma swój urok, nie niszczy się, można postawić na półce, cieszyć się okładką…\nZa to słownik na kompa jest genialny… wystarczy wpisać dane słowo i odrazu wyskakuje tłumaczenie, obrazek, wymowa etc.\nJanuary 24th, 2010 at 23:52\nCD z książką? Nikt chyba nawet nie rozważa e-booków sprzedawanych na materialnym nośniku. To musi być łatwe do kupienia (kilka kliknięć), w miarę tanie, ale przede wszystkim mniej upierdliwe niż kopia nielegalna. Całkiem sporo ludzi piraci programy, muzykę lub filmy, dlatego że legalne kopie zawierają upierdliwości w stylu przymusu obejrzenia reklam, których nie da się przewinąć, wpisywania kodów, czy konieczności każdorazowego wkładania oryginalnej płyty do napędu.\nJanuary 25th, 2010 at 3:05\nA mniej upierdliwe chyba nigdy nie będą - bo upierdliwością będzie zabezpieczanie ich przed piraceniem. Chyba że wydawcy i dystrybutorzy postanowią zaszaleć i w imię ludzkiej uczciwości zrezygnują z zabezpieczeń - ale to też nie będzie “mniej”, tylko tak samo, a jednak za pieniądze.\nJanuary 25th, 2010 at 10:54\nPanie Rafale! nosz mi chodziło o sam fakt… wolę na gwiazdkę dostać książkę w oprawce, świeżutki papier etc., a nie karteczkę: doładowałem Ci trzy e-booki z empik.com, pozdrawiam Gwiazdor…\nJanuary 25th, 2010 at 20:07\nJeśli e-booki wyprą papier, to EMPiK raczej przestanie istnieć ;p\nJanuary 25th, 2010 at 20:50\nAlbo przerzuci się na e-Empik. ale na to małe szanse. GPS wyaprł mapy, ale co do książek, to raczej trudno w to uwierzyć. Może za kilka pokoleń, jak już się ludzie totalnie od technologii uzależnią.\nJanuary 26th, 2010 at 0:47\nNo właśnie z e-EMPiK-iem były taki problem, że są nastawieni na sprzedaż w wielkich hurtowniach pełnych towaru. Nawet jeśli przekwalifikują personel/wymienią go na nowy i zajmą się sprzedażą internetową wszystkiego jak leci, to zbańczą choćby na pozbywaniu się lokali. Bardziej bym wierzyła w to, że wybije się inna firma, już teraz zajmująca się e-bookami - będzie miała lepszy start, bo musiałaby tylko rozszerzyć ofertę, a nie zlikwidować wszystko i zacząć od zera.\nNo ale ja nie wierzę w wyparcie papierowych książek jeszcze przez dłuuugie, dłuuugie lata, co chyba pokazałam powyżej? ;)\nJanuary 26th, 2010 at 13:25\nStawiałbym raczej na dodanie kolejnej zakładki w menu empik.com, merlin.pl, czy amazonka.pl. Tak się przynajmniej zacznie i zmieni się tylko jeśli się okaże, że portal nie jest potrzebny, bo masz to wszystko w urządzeniu i pobierasz co chcesz bez logowania się gdziekolwiek.\nInna sprawa to biblioteka w e-readerze. Swobodny backup oznacza swobodne kopiowanie, a bez backupu to żadna biblioteka. Tak jest np. w tunerach satelitarnych PVR z twardym dyskiem. Można nagrywać, co się chce, ale nagranie nie opuści urządzenia, więc jego awaria oznacza pożegnanie się z całymi zasobami.\nMożliwe są skomplikowane rozwiązania np. z rejestrowaniem urządzeń w jakiejś bazie danych dystrybutora e-booków, ale wtedy poziom upierdliwości doprowadzi do piracenia z lenistwa, lub masowego zdejmowania zabezpieczeń. Jak pokazuje przykład X-boxa, dla chcącego nic trudnego.\nNastępna sprawa to wojna formatów. Jeśli na rynek trafi kilka niekompatybilnych wzajemnie standardów, to znów zacznie się masowe piracenie i konwertowanie do pdf lub nawet txt. Efekt ten sam.\nNie sądzę, żeby ktoś miał teraz dobry pomysł, jak to zorganizować. Jedno jest pewne - jeśli zyski nie będą trafiały do autorów, to książki nie będą powstawać.\nJanuary 27th, 2010 at 13:28\nAle pan Rafał dostaje pieniondze raczej nie tylko za samą treść ale także za (piękne) ilustracje.\nJanuary 28th, 2010 at 1:58\nRafał przede wszystkim jest swoim własnym wydawcą… ;) Czyli sam sobie szefem.\nJanuary 28th, 2010 at 13:26\nKtoś już chyba tam wcześniej pisał o rozdwojeniu osobliwości ;P\nAle w końcu pisarze i wadawnictwa żyją w symbiozie rynkowej. Bez jednego raczej trudno o drugie.\nP.S A co do AS to chyba zeczywiście nawala bo raczej 9+2=11 ?\nJanuary 28th, 2010 at 22:21\nRozwiązaniem problemu jest dana bazych firmy produkującej czytnik, z pomocą którego można ściągać jedynie pliki z biblioteki danej firmy.\nW Ameryce to już działa: urządzienie Kindle firmy Amazon (…) nabyło go 3mln. ludzi. 260tys. pozycji w bibliotece do ściągnięcia z bazy danych, możliwość przeglądania stron www, blogów i wikipedii, przerobienia urządzenia na iPoda. Wyświetlacz czarno-biały, funkcja lektora, ręczne dostosowanie czcionki, zastosowanie technologii E Link (nie męczy oczu)…\nPodsumowanie artykułu jest takie: “Ale temat jest rozwojowy, tylko czy takie urządzenie jest w stanie kiedykolwiek zastąpić bezcenny zapach drukarskiej farby czy szelest przewracanych stron?”.\nJanuary 28th, 2010 at 23:16\nJeśli jest dostosowanie czcionki, to już nie jest złożony e-book, tylko tekst wrzucony w coś a’la Word ;p Czyli dla mnie coś, co nigdy nie będzie się ubiegać o miano gotowej książki.\nJanuary 28th, 2010 at 23:27\nPodział na strony i rozdziały jest zachowany. Pewnie mają na myśli jakiś zoom, dla osób gorzej widzących.\nJanuary 29th, 2010 at 10:17\nWidzę, że nie korzystaliście z czytników książek.\nMam Sony PRS-505 na E-ink (używam od dwóch lat) i wyjaśnię jak wygląda skalowanie tekstu akurat w tym czytniku.\nMam możliwość wyświetlania tekstu w 3 różnych wielkościach. Small, medium i large. Tak jak w word możecie sobie ustawić dowolną wielkość czcionki, tak samo jest tutaj tylko są to trzy wielkości.\nOczywiście zmienia to ilość stron, ale nie jest to żadnym problemem.\nI to jest podstawowy plus czytnika w stosunku do papieru. Ogromny plus szczególnie dla osób starszych!! Nie wiem czy wiecie, że Kindle w USA najlepiej się sprzedaje nie u ludzi młodych tylko właśnie starszych lub już dojrzałych wiekiem.\nNowsze czytniki mają więcej poziomów skalowania czcionki.\nMi osobiście już wygodniej czyta się na czytniku niż na papierze. Szczególnie dotyczy to dużych książek. Np ostatnia powieść Stephensona jest potwornie niewygodna w czytaniu. Wielkie tomisko. Dla czytnika nie ma to znaczenia.\nWygodniej czyta się w łóżku :-)\nKtoś tam wcześniej napisał, że strach to pokazywać w pociągu. No właśnie nie. Ludzie nie wiedzą co to jest. Wydaje im się, że to jakiś notatnik/kalendarz jest (ten Sony ma taką skóropodobną okładkę).\nKtoś napisał, że fajniej mieć papierową książkę żeby ustawić na półce.\nTylko, że mi się już te książki na półkach nie mieszczą. Dla mnie taki czytnik to zbawienie.\nJanuary 29th, 2010 at 20:33\n“Oczywiście zmienia to ilość stron, ale nie jest to żadnym problemem.”\nZ punktu widzenia kogoś, kto oczekuje złożonej książki, gdzie ilustracje będą w konkretnym miejscu kartki i gdzie wszystko będzie ładnie dopasowane - to nie jest żaden problem. I nie jest to żadna książka :>\n“Tylko, że mi się już te książki na półkach nie mieszczą.”\nMoje trzymam w dwóch mieszkaniach, w jednym z nich oprócz półek - także w wielkim stosie na podłodze. I nie uważam, żeby czytnik był dla mnie zbawieniem.\nJanuary 31st, 2010 at 23:28\ntesska - z tym “samym sobie szefem” to bym nie przesadzała… :)\nFebruary 1st, 2010 at 9:34\ntesska - może powinnaś po prostu przedefiniować sobie słowo książka? Co to znaczy, że ktoś oczekuje konkretnie złożonej książki? Ja kupując książkę nie oczekuję, że na np stronie 200 będzie jakaś konkretna ilustracja a na 210 będzie zakończenie rozdziału. Interesuje mnie treść książki a nie to jak ona została podzielona.\nWydaje ci się, że jak ilustracja będzie na stronie 124 a po przeformatowaniu będzie na stronie 200 to będzie to jakiś problem dla czytającego? Ważne, aby nadal dotyczyła tego tekstu obok którego się znajduje.\nNie mówimy przecież o komiksach tylko o książkach. Poza tym ile książek dla dorosłych ma ilustracje? 1-2%?\nKsiążka papierowa na pewno nie zniknie. Tak jak płyta winylowa nie znikła tak na pewno nie zniknie papier. Twierdzę tylko, że z czasem stanie się niszowy. Oczywiście jeszcze musi minąć wiele lat ale na pewno jesteśmy już bliżej procesu niż dalej, w którym papier będzie zastępowany przez czytniki lub jakieś inne uniwersalne urządzenia.\nZadajmy sobie pytanie ile młodych ludzi w wieku 24-35 kupuje codzienne gazety? Ja np. takich osób w swoim otoczeniu nie znam.\nFebruary 1st, 2010 at 14:34\nz 70% osób kupuje gazety, a ściśle mówiąc Metro, rozdawane na większości przystanków w mieście ;)\nMetra się nie kupuje, Metro się dostaje za darmo :]\nFebruary 2nd, 2010 at 0:30\n@cezner, są jeszcze przypisy, index końcowy, spis treści etc. Z pewnością da się to rozwiązać w ten sam sposób, co choćby linkowaniem w dokumencie html. Ale zdecydowanie zamysł artystyczny bardzo na tym ucierpi.\nMarch 17th, 2010 at 18:44\n@Rafal: Nie powiedziałbym, że zamysł artystyczny ucierpi. Dzięki innym możliwością, takim jak np. linkowanie, przesuną się tylko możliwości zamysłu artystycznego, a książka stanie się bardziej interaktywna.\nPoza tym, największym argumentem, którego tutaj nikt nie wymienił jest waga. Chcę zabrać 10 książek na wycieczkę, nie zabiorę - wolę zabrać jedzenie i jedną książkę. A czytnik zabiorę jeden, z tysiącami książek i dostępem do internetu. Ktoś pisał, że gazety nadal istnieją. Tak - ale wymierają. Wystarczy spojrzeć na popularność tego medium w ostatnich 20 latach…\nMay 25th, 2010 at 17:08\nZawsze się tak zdarza, mi się wydaje z wydawnictwem, pamiętam jak czytałem o Komudzie (chyba to Komuda był) jak kłócił się z Fabryką Słów o coś - o co, to już niestety nie pamiętam.\nZa to i tak panu gratuluję, że się udało. Może i mi się kiedyś uda, jak też w końcu znajdę w końcu swój temat (a opowiadań niedokończonych co nie miara!).\nSeptember 13th, 2011 at 13:20\nGeneralnie ciężko jest znaleźć wydawnictwo, które będzie w 100% bezproblemowe. A przecież dobra współpraca to podstawa.


Coś ostatnio nam w kraju obrodziło w dobrą muzykę... Dobre bo polskie...? - ja.gram.pl/maggit\nCoś ostatnio nam w kraju obrodziło w dobrą muzykę... Dobre bo polskie...?\nmuzyka, psychodelia, Rock, Polska Muzyka\nMuzyka, której raczej nie usłyszycie w radio, a jeśli tak, to po 22... albo w Dzień Dobry TVN (nie, nie żartuję).\nMuzyka bardzo wartościowa, bo oryginalna i poszukująca, taka, którą sam bym chciał robić i bym robił, gdybym miał więcej umiejętności. ;) Rozpiętość klimatów dosyć różna, choć ogólnie można powiedzieć, że jest to muzyka raczej cięższa... w odbiorze.\nNiestety, nie odkryję Ameryki mówiąc, że by znaleźć coś dobrego trzeba szukać samemu, bo nikt nam tego nie podsunie, ale to ogólnie smutne, że tyle dobrej muzyki siedzi pochowanej gdzieś w zakamarkach internetu podczas gdy w radio wciąż grają te same kawałki sprzed 10 lat, a nawet jak ktoś wyda coś nowego, to zamiast promować NOWEJ płyty, puszcza sie coś z poprzedniego albumu...\nNa pierwszy ogień zespół o dosyć charakterystycznej nazwie - 1926. O samym zespole wiem niewiele, poza tym, że pochodzą z Trómiasta i że to ich pierwsza długogrająca płyta.\nCo muzycznie sobą reprezentuje zespół? Jest to bardzo przyjemna w odbiorze instrumentalna psychodela, która po prostu płynie powoli aż do końca. Na sam zespół natknąłem się przypadkiem, ale bardzo się cieszę, że to zrobiłem, bo słucha się ich na tyle dobrze, że warto zastanowić się nad kupnem krążka (albo chociaż mp3, nie jest drogo).\nPolecam posłuchać ich jeśli chcecie odpłynąć lub odbyć podróż w przeszłość (dlaczego w przeszłośc, to już musicie przesłuchać całą płytę), ale zwyczajnie warto, ponieważ ta grupa ma w sobie pewnego rodzaju charyzmę i nawet jeśli jakiś motyw powtarza się po raz n-ty, to wiemy dlaczego, a także że jest to zamierzone... i do tego, że to tam po prostu pasuje. Nie trzeba niczego popalać, ani popijac by poczuć ten 'klimat', wystarczy zamknąć oczy*.\nNa samym krążku znajdują się cztery utwory, podzielone na dwa audio tracki, z czego drugi, to kawałek z EPki 'I don't want to be with U'.\nAby posłuchać i/lub kupić płytę: 1926band.bandcamp.com\nNastępny wpis niedługo.\nPS. Jeśli macie jakieś rekomendacje, piszcie. Chętnie zapoznaję się z nową muzyką.\n*Nie namawiam do ani nie odradzam popalania/popijania.\nkomentarzy: 2 28 stycznia 2013, 21:26\nLESZ3u :\t02 lutego 2013, 19:23\nNie polskie, ale w podobnych klimatach:\n(prawdopodobnie dość znane)\n(i trochę mniej znane)\nmaggit :\t02 lutego 2013, 19:28\nGY!BE to klasyk. :) Ale to drugie dla mnie nowe. :)


Książkarnia: Faks z Sarajewa - Joe Kubert\nKiedy myślimy o wojnie, oczami wyobraźni widzimy wielkie, minione konflikty zbrojne, które doczekały się miana światowych. Tymczasem jednak łatwo jest nam zapomnieć, że podobne tragedie dzieją się nawet w czasach obecnych i to wcale nie tak daleko od nas. O Sarajewie, choć działania wojenne miały tam miejsce w latach 90. XX wieku, nie pamięta się już tak bardzo, bo i nikt nie wspomina zbytnio tych wydarzeń. A szkoda, ponieważ w dobie konfliktu na Ukrainie, nabierają większej aktualności. Na szczęście są dzieła takie, jak to, które nie tylko przypominają nam o tym, co było, ale robią to także w znakomitym stylu.\nRok 1992. Ervin Rustemagić, europejski agent amerykańskiego rysownika Joego Kuberta po dwóch tygodniach rozłąki, przyjeżdża do Sarajewa, gdzie jego żona i dzieci odwiedzali rodzinę i przyjaciół. Walki pozornie ustały, jednak sytuacja w rozdartym wojną mieście jest ciężka. Gdy w wyniku eksplozji Rustemagiciowie tracą dom, zostają zmuszani do zamieszkania w hotelu dla dziennikarzy. Każdy, kto chce opuścić miasto zabijany jest bowiem przez żołnierzy, ale w samym Sarajewie też nie jest bezpieczniej. Ludzie są mordowani, snajperzy z radością strzelają do dzieci, młode dziewczyny są gwałcone, co chwila wybuchają bomby, spadają pociski, coś płonie… Ervin może komunikować się ze światem zewnętrznym tylko poprzez faks. W ten sposób utrzymuje kontakt z Kubertem, a ten staje się początkiem starań artystów i dziennikarzy by pomóc Rustamagiciom uciec z Sarajewa…\nJoe Kubert to prawdziwa legenda komiksu, założyciel pierwszej szkoły tworzenia opowieści graficznych i… Polak z pochodzenia. Swoją przygodę z historiami obrazkowymi zaczął w roku 1943, pracując dla wydawnictwa DC Comics, ale szybko ze swoimi pracami trafił także do innych wydawców. Przez trwającą blisko 70 lat karierę, którą w roku 2012 przerwał zgon, Kubert współtworzył komiksy z takich serii, jak „Batman”, „Superman”, „Flash”, „Tarzan”, „Ghost Rider” czy „Punisher: War Zone”, stworzył także postać „Hawkmana”, a za swoje prace otrzymał szereg nagród. Jednakże najważniejszym komiksem, jaki wyszedł spod jego ręki, nie był żaden z albumów przygotowanych dla gigantów wydawniczych, a osobisty „Faks z Sarajewa”. Poruszająca i ambitna opowieść w starym stylu, która po ponad dwudziestu latach od swojej premiery, trafiła wreszcie na polski rynek.\nCo jest w tym komiksie takiego znakomitego? Z jednej strony mamy tutaj wspomniane już emocje, spotęgowane faktem, że „Faks…” oparty został na prawdziwej historii, z drugiej natomiast znakomite wykonanie. Ten album bowiem nie jest typową amerykańską powieścią graficzną, chociaż narracja sprawia takie właśnie wrażenie. Bliżej mu do dzieł europejskich, zaczynając do formatu i kadrowania, na tradycyjnie kładzionym kolorze kończąc. Niezależnie jednak od takich technicznych przecież detali, to po prostu znakomicie opowiedziana i narysowana historia, poprzeplatana autentycznymi faksami i wzbogacona o dodatki, w tym obszerną galerię zdjęć Rustamagiciów z omawianego okresu. Nic dziwnego, że komiks ten zdobył tyle nagród, łącznie z komiksowym Oskarem, czyli nagrodą Eisnera i drugim najważniejszym amerykańskim wyróżnieniem branżowym, czyli Harvey Award. Jeśli szukacie mocnej, szczerej i prawdziwej opowieści graficznej, nie kolejnej opowiastki superhero, a ambitnego i dojrzałego albumu, koniecznie rozejrzyjcie się za „Faksem…” wśród nowości. Naprawdę warto.\nEtykiety: Biografia, Dark Horse Comics, Faks z Sarajewa, Joe Kubert, Komiks, komiks amerykański, Komiksy, lauret Eisnera, Wojenne


Starsze niedługo skończy lat siedem, a młodsze zawitało na świat 4 listopada roku pańskiego 2006 ;-). Pulpet ważył 4400g i był długi na 60cm. Oto Natasza :-)\nU Karolinki na rękach\nChyba nie muszę dodawać, że czas na robótki skurczył się do miminum. Nawet nie mogę się zmobilizować, żeby porobić zdjęcia tego, co w ostatnich dniach ciąży udało mi się zrobić.\n12:14, basiaurban , Dzieci\nHaft, remont i ciąża.\nChociaż zazdrość to brzydkie uczucie, to poniższy haft jest właśnie efektem owego. Zobaczyłam na blogu Małgosi i postanowiłam też wyhaftować. Mulinę dobierałam z tego co miałam w domu, i tak na obrazku jest misz-masz mulin DMC, ariadny i PRO-filo. Haft po oprawieniu zawiśnie w cały czas jeszcze remontowanym pokoju dla Maleństwa. Napiszę tylko, że zarówno remontu jak i ciąży mam już serdecznie dosyć i jak na zmiłowanie czekam na zakończenie jednego i drugiego ;-).\nPs. pozaczynane robótki, które miałam kończyć, leżą i kwiczą. W dodatku zakupiłam 2 motki ślicznej włóczki na szalik i czapkę dla starszej córci. Mam nadzieję, że przed zimą się wyrobię.\n18:37, basiaurban , Krzyżyki\nTrochę czasu minęło od ostatniego mojego tutaj wpisu. Przede wszystkim dziękuję bardzo za wszystkie pozytywne komentarze, cieszę się, że podobają się Wam moje dłubaninki ;-0.\nPoniżej wrzucam zdjęcia (z których jakości jestem zupełnie niezadowolona) perminków, które już jakiś czas temu pokazywałam. Mają być prezentem dla koleżanki. Doczekały się ramek, takiego pseudo pass partou, w rzeczywistości obrazki prezentują się dużo lepiej. Nie będę robiła na razie ramek z prawdziwego zdarzenia, bo koleżanka jest jeszcze w trakcie urządzania domu, i nie waidomo, gdzie te perminki znajdą swoje doczesne miejsce.\nNo i jeszcze magnesy na lodówkę, to tak w ramach niezaczynania nowych robótek dopóki się starych nie pokonczy :-)\n22:22, basiaurban , Krzyżyki\nJeszcze jedna robótka\nPochwalę się jeszcze zakładką w całości przeze mnie wykonaną.\n01:30, basiaurban , Krzyżyki\nZałącznik graficzny do poprzedniej notki.\nSweter ten wykonałam z włóczki Alize Funny, drutami nr 5. Sweterek jest bardzo mięciutki i miły, mam nadzieję, że w użytkowaniu też będzie ok.\nPoniżej wrzucam zdjęcie ubranka dla lali, które popełniłam jakiś czas temu\nA teraz obrazki xxx. Jakieś krzywulce wyszły na fotkach, w rzeczywistości wszystko jest proste. Muszę popracować nad techniką wykonywania zdjęć. Teraz jeszcze muszę się zastanowić nad obramowaniem.\nPoniżej prezentuję serwetę, bluzeczkę którą zrobiłam dla córci oraz moje szydełkowe wprawki.\nWidzę, że cały wpis umiejscowił się w szydełkowej kategorii, ale już nie chce mi się tego zmieniać. Następnym razem będę mądrzejsza i wszystko powpisuję i powrzucam do odpowiednich działów.\n00:33, basiaurban , Szydełko\nUstawiłam sobie zakładki - jednak ile czasu zajęło mi zrozumienie, jak to się robi pominę milczeniem. Lubię popatrzeć, co inspiruje inne osoby i lubię popodziwiać efekty prac tych inspiracji.\nJa natomiast postanowiłam nie rozpoczynać nowych prac, dopóki nie powykańczam tego co mam pozaczynane. I tym sposobem ostatnimi czasy skończyłam sweter, który zaczęłam dziergać nie będąc jeszcze w ciąży czyli na pewno ponad 7 miesięcy temu), wyhaftowałam 3 permin (miały być imieninowym prezentem dla koleżanki Agnieszki, która imieniny obchodzi 21.01) i w końcu zmobilizowałam się i uprałam moję pierwsze szydełkowe "dzieło" - teraz naciągnięta serwetka się suszy i nabiera kształtu ;-). Jutro, przy świetle dziennym zrobię zdjęcia i wstawię fotki - tę czyność mam już opanowaną ;-).\nJest jeszcze parę rzeczy do skończenia:\n-szydełkowa torebeczka dla córki\n- uszycie poduszki z kotami (zdjęcie kotów z notki poniżej).\nPoznaję powoli zasady funkcjonowania tego bloga. Stworzyłam sobie odpowiednie kategorie i będę do nich wstawiała zdjęcia moich wypocin. Na próbę wklepuję koty.\n17:12, basiaurban , Krzyżyki\nZałozyłam bloga. Mam nadzieję, że jego prowadzenie nie przerośnie moich technicznych możliwości.


Oblicza muzycznej praxis - Miasto - 2019-12-07 - EchoGorzowa - wiadomości z Gorzowa Wlkp., publicystyka, felietony, blogi - Blog\n2019-12-07 12:52:43, Autor: Bogusław Dziekański | Kategorie: Miasto,\nSzykuje się kolejna publikacja naukowa, która jest pokłosiem działalności gorzowskiej praktyki edukacyjnej, czyli Małej Akademii Jazzu. W dniach 25 – 27 października 2018 roku w Gorzowie odbyła się konferencja naukowa ,,Codzienność i powszechność muzyki a praktyki popkulturowej edukacji’’. Organizatorami byli: Akademia im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim; Katedra Kulturoznawstwa Uniwersytetu SWPS w Warszawie; Instytut Muzyki UMCS w Lublinie, partnerem zaś – Jazz Club „Pod Filarami”, który zajął się organizacją techniczną konferencji pod patronatem Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego.\nW tych dniach w Wydawnictwie Naukowym Katedra została złożona do druku książka pokonferencyjna ,,Oblicza muzycznej praxis: debaty, terytoria, reduty nadziei i oporu’’ pod redakcją Andrzeja Białkowskiego i Wojciecha Józefa Burszty, którą wydawnictwo zapowiada już na swojej stronie:\nW oczekiwaniu na ukazanie się publikacji przytaczam poniżej, za zgodą autora dr. hab. Mirosława Pęczaka, recenzję wydawniczą monografii książki ,,Jedzie Pan Jazz (…)”, która została wydana w czerwcu 2019 roku.\nKsiążka Andrzeja Białkowskiego i Wojciecha Józefa Burszty „Jedzie Pan Jazz. Edukacja jazzowa i popkulturowa w perspektywie antropologicznej” należy do rzadkich wyjątków w polskiej refleksji teoretycznej i praktyce badawczej poświęconej muzyce. Po pierwsze dlatego, że jej tematem jest jazz oraz jego konteksty popkulturowe, co wciąż stanowi u nas raczej domenę doraźnej publicystyki niż prac naukowych, czy nawet popularnonaukowych. Po drugie – ponieważ (zgodnie z tytułem) przyjmuje perspektywę antropologiczną w opisie i analizie społecznego funkcjonowania muzyki jazzowej, gdy tymczasem w Polsce antropologia muzyki jako wyspecjalizowana dziedzina właściwie nie istnieje. Po trzecie wreszcie dlatego, że bada nader szczególny fenomen, jakim jest odbiór muzyki uważanej za niszową czy wręcz elitarną przez dzieci z małych, prowincjonalnych miejscowości, w tym także ze szkół wiejskich. Do tego – eo ipso – dochodzi podstawowy dla całej książki wątek pedagogiczny, bo przecież w sporej części omawiana monografia jest swego rodzaju raportem z eksperymentu edukacyjnego.\nStudia nad muzyką do całkiem niedawna zasadniczo ograniczały się w Polsce do perspektywy tradycyjnie muzykologicznej, skoncentrowanej na muzyce poważnej (klasycznej i współczesnej), w dużo mniejszym stopniu na muzyce ludowej. Ujęcia socjologiczne czy antropologiczne tudzież analizy przykładów muzyki popularnej pojawiały się w tym obszarze marginalnie. Do wyjątków można można prace Tomasza Misiaka, Barbary Jabłońskiej, Grzegorza Piotrowskiego, Elżbiety Skotnickiej-Illasiewicz, Grażyny Filipiak czy Katarzyny Wyrzykowskiej, a z wcześniejszych prób – publicystykę Pawła Beylina. Taki stan rzeczy zawdzięczamy, w głównej – jak się zdaje – mierze archaicznemu i wciąż pokutującemu u nas przekonaniu, wedle którego aprobowaną miarę akademickiej powagi określa samo pole zainteresowań badacza: szanujący się naukowiec winien zajmować się tym, co doniosłe, wpisane w kanon, co godne uwagi dopiero, gdy się „jak figa ucukruje, jak tytuń uleży”.\nW przypadku jazzu pojawia się jeszcze inna trudność. Ten muzyczny gatunek potraktowany dawno temu przez Theodora Adorna jako emblematyczny przykład manipulatorskiego charakteru kultury masowej („przemysłu kulturalnego”) i nadal zaliczany do „sztuk popularnych” ma współcześnie (jak napisałem wyżej) opinię muzyki dla koneserów. W zbiorowej wyobraźni i kulturowych dyskursach medialnych funkcjonuje raczej w obszarze kojarzonym z awangardą czy postawangardą, a bynajmniej nie z rozrywką muzyczną. Z drugiej strony jest przecież także muzyką improwizowaną, znoszącą konwencje i sceniczne konwenanse (vide: funkcje performatywne) na podobnej zasadzie jak pewne, naznaczone odpowiednią samoświadomością artystyczną, formy muzyki rockowej. Autorzy omawianej książki pokazują na konkretnych przykładach i na podstawie konkretnych świadectw (uczestników Małej Akademii Jazzu, muzyków i animatora Akademii Bogusława Dziekańskiego), że jazz może być również spontaniczną praktyką kulturową łączącą subiektywne zaangażowanie z wypracowanymi rytuałami, a także spajającą w jedną całość aspekt twórczy z edukacyjnym.\nPraktyka edukacyjna opisywanej przez Białkowskiego i Bursztę Małej Akademii Jazzu odnosi się do przekazywania wiedzy o źródłach jazzu, o jego klasycznych stylach, koneksjach z bluesem i muzyką ludową, głównie jednak do jazzu współczesnego, czyli właśnie tego „dla koneserów”. Jednocześnie znakomicie koresponduje z samą istotą tej wolnej i wyzwalającej muzyki – jest jak najdalsza od ujętego w karby reguł procesu, ma bowiem charakter edukacji nieformalnej. Fundamentalną rolę spełnia muzyczna prezentacja i kontakt z artystami. Więcej się gra, niż mówi, choć muzyczny pokaz nie wyklucza rozmowy czy pewnych elementów wykładu. Jak czytamy w książce, „paradoksalnie najprościej byłoby chyba powiedzieć, że nie mamy tu do czynienia z kolejną, choć może lepiej »opakowaną«, próbą natrętnego i mentorskiego urabiania gustów w myśl jakiejś uprzednio zdefiniowanej wizji normatywnej, ponieważ żadnej takiej wizji ani MAJ, ani tym bardziej jej »profesorowie« po prostu nie mają, ale raczej ‒ niezależnie od tego, jak bardzo niewspółcześnie by to brzmiało ‒ z próbą stopniowego »zanurzania« młodej wyobraźni w przestrzeń muzycznej kultury, dla której spotkanie z muzyką jazzową i jazzowymi indywidualnościami jest jedynie pretekstem. Tym, co ową próbę wyróżnia, czyni niezwykłą i niepowtarzalną, jest zakres autonomii, jaką przyznaje się edukowanym (nikt tu nie oczekuje, że staną się fanami jazzu) oraz sposób zorganizowania, zasób środków i strategii działania, które temu celowi służą”.\nKsiążka Białkowskiego i Burszty ma bardzo swoistą „strukturę warkocza”, splatają się w niej bowiem różne wątki tematyczne i formy narracyjne. Mamy zatem wspomniany przed chwilą wątek edukacyjny, artystyczny (jazz jako rozwijająca się estetyka muzyczna), społeczny (motyw wspólnoty podjęty w V rozdziale), polityczny (neoliberalizm a utowarowienie kultury) i antropologiczny, który jest zarazem spoiwem dla wszystkich wcześniej wymienionych (edukacja nieformalna jako praktyka kulturowa, rytuał i perfomatywność „aktu” artystycznego, relacja „nowego” ze „starym”, artysta i animator jako „szaman” oraz „medium” łączące świat zewnętrzny ze społecznością lokalną). Splot narracyjny polega na stałej niemal współobecności kontekstu teoretycznego (jego oczywistą przewagę mamy w rozdziale I) z analitycznym tudzież narracji naukowej z krytyczno-publicystyczną (zwłaszcza rozdział III). Można by taki kształt książki potraktować negatywnie i widzieć w nim zwyczajny brak należytego uporządkowania, wszelako lektura dzieła nie nastręcza przeszkód, może właśnie dlatego, że taka, a nie inna struktura – trochę jak analizowane spotkania jazzmanów z młodzieżą, gdzie muzyka przeplata się ze słowem – wspomaga rozumienie każdego z aspektów wywodu.\nPrzy tym wszystkim warto zwrócić uwagę na przyjętą w relacjonowanym w książce badaniu metodologię. Wykorzystano trzy narzędzia: wywiad, obserwację i tzw. spotkania fokusowe. W autorskiej realizacji wszystkie te rutynowo stosowane przez badaczy kultury i życia społecznego metody złożyły się na przedsięwzięcie wpisujące się w tradycje narrative studies, socjologii humanistycznej Znanieckiego i Chałasińskiego oraz antropologicznego badania biografii. Białkowski i Burszta podeszli do zadania z podstawowym założeniem nakazującym widzieć w rozmówcach podmiot sytuacji badawczej. Piszę o tym po to, by podkreślić różnicę między takim właśnie podejściem a tym, które dominuje w rutynowej socjologii ankietowej, a zwłaszcza w badaniach rynku czy wspomaganych przez socjologów oraz antropologów (!) badaniach marketingowych.\nPodsumowując – książka Andrzeja Białkowskiego i Wojciecha Józefa Burszty jest przykładem owocnego zespolenia kompetencji pedagogicznych i antropologicznych, a także uwrażliwienia na te zjawiska w kulturze, które wymykają się oglądowi opartemu na analizie tzw. kultury instytucjonalnej. „Jedzie Pan Jazz (...)” będzie niewątpliwie przydatną lekturą zarówno dla kulturoznawców, pedagogów, nauczycieli, jak i dla studentów z kierunków humanistycznych i społecznych.


Prosze, doradźcie;P - Wizaz.pl\n2007-07-21, 10:31 #1\nEdytowane przez ania_jania\nCzas edycji: 2008-01-31 o 12:07\n2007-07-21, 15:03 #2\nDot.: Prosze, doradźcie;P\nWydaje mi się, że pasował by Ci jasny blondzik. Ale po zdjęciach widzę, że jesteś jeszcze bardzo młoda,więc z czystego serca odradzam farbowanie. Potem z odrostami jest kłopot i jeszcze mogą Ci się zniszczyć A co do fryzury to musisz sama zdecydować i ewentualnie fryzjer może Ci coś\n2007-07-21, 16:59 #3\nOj jak najbardziej odradzam farbowanie, po zdjęciach widać, że jesteś bardzo młoda. Ja sama pierwszy raz pofarbowałam włosy mając 14, 15 lat i żałuję, bo od tego czasu farbuje . Nawet szampon koloryzujący nie zmywa się i są odrosty, przynajmniej u mnie tak było. Więc przestrzegam Cię przed farbowaniem, ale zrobisz jak będziesz chciała. A w wyborze fryzury nie pomogę, bo nie posiadam takich "zdolności". Pozdrawiam\n2007-07-21, 17:00 #4\nMysle ze 2 fryzurka przez Ciebie zalaczona bylaby najodpowiedniejsza do Twojej twarzy,koloru nie zmienjaj masz bardzo ladny\n2007-07-21, 17:51 #5\nMnie również podoba się fryzurka - zdjecie nr 2.\nI żadnego farbowania!\n2007-07-21, 17:57 #6\nkolor bez zmian a fryzura nr 2\n2007-07-24, 13:43 #7\nCzas edycji: 2007-08-21 o 13:21\n2007-07-24, 13:58 #8\nmi się 1 podoba