Rano było jeszcze gorzej, deszcz padał dalej, było mi okropnie zimno, Sławek zerwał się skoro świt, a widząc moją desperację, po śniadaniu szybko odjechał, a ja żegnałam go ze łzami w oczach. Janusz i Kazik poskładali mokre namioty i o 8-ej godzinie ruszyliśmy ostro pod górkę w stronę miejscowości Czeskie Żleby. Humor mi się nieco poprawił bo wyszło słońce, a deszcz przestał padać. Widoki były piękne, ale podjazdy bardzo strome i czasami musieliśmy jechać zygzakiem. Wynagradzały nam to zjazdy z prędkością 50 km/h. Czeskie Żleby słuszną miały nazwę bo zbocza gór poprzecinane były kamiennymi żlebami. I tak jechaliśmy do przodu góra, dół, podziwiając okolice do ostatniej miejscowości w Czechach - Strażny. Granicę przekroczyliśmy w miejscowości Philippssent już po niemieckiej stronie, wjeżdżając w Bawarski Las- ichniejszy park narodowy. Tam dopiero zaczęły się widoki, cudne góry, strome podjazdy i zjazdy po 7 km. W okolicach Lindau okolica zaczeła się wypłaszczać, wjechaliśmy na wysoki most, w dole i na zboczach rosły ogromne świerki. Janusz po drodze zgubił flagę, Kazimierz czekał na niego, a ja pojechałam dalej swoim tempem, zatrzymałam się w końcu na przystanku, bo długo ich nie było widać, aż się zaczełam martwić, że coś sie stało. A te głodomory po prostu zrobiły sobie przerwe śniadaniową. Gdy wreszcie nadjechali ruszyliśmy w dalej, a spokojna dotąd droga nr 12 stała się okropnie ruchliwa. Ale nie mieliśmy wyjścia i jechaliśmy dalej, bo wszystkie boczne drogi, które widzieliśmy w oddali, bardzo kluczyły i prowadziły pod górkę. Nagle pojawił się przed nami tunel, jechaliśmy z górki z dużą prędkością, objazdu nie było, więc przemknęliśmy z prędkością światła, a dopiero na wyjeździe Janusz powiedział nam, że tam był zakaz jazdy rowerami. Może i dobrze bo się mniej stresowaliśmy niż on. Im bliżej Passau tym ruch na 12 był większy, ale widok na samym wjeździe do miasta był niesamowity, przed nami na skale wyrósł ogromy zamek okolony kamiennymi murami. Wjechaliśmy na most na rzece Ilz, przeprawiliśmy się na drugą stronę i zobaczyłam na drogowskazie tabliczkę z napisem Jugendherdberge/Schronisko Młodzieżowe/. Ale droga szła tak ostro pod górkę, że nie dało się podjechać. Zapytany po drodze strażak powiedział nam, że jest tam faktycznie schronisko, jakieś 300 m w górę/ tu zaczeła się moja przygoda z j. niemieckim/. Z tego co zrozumiałam to na zakręcie w połowie drogi miałam skręcić w prawo, ale że było tak stromo, a nie wiedzieliśmy czy są miejsca i w jakiej cenie, to ja poszłam się pytać, a chłopaki zostali przy rowerach, podpychając je w międzyczasie kolejno pod górkę. Ja wędrowałam wg wskazówek strażaka, doszłam kilometr stromo pod górę, a zamiast do schroniska trafiłam do Jugend Haus, który był zamkniety na głucho. Zmordowana i zniechęcona wizją spania pod namiotem, zeszłam do chłopaków, którzy pokazali mi tabliczkę w lewo na zamek i schronisko. Powędrowałam dalej, za bramą zamkowa znalazłam schronisko i moim kalekim niemieckim zaczełam się dopytywać co i jak. Trwało to trochę długo, pani w okienku była niezbyt miła i nie ułatwiała mi zadania. Chłopaki w miedzyczasie dopchali rowery i zaczęły się konsultacje i negocjacje, bo nocleg kosztował 29,40 euro, a na dodatek trzeba było mieć kartę międzynarodowych schronisk. Miał ją tylko Janusz/ nieaktualną zresztą/, więc się problem sam rozwiązał. Ja gotowa byłam zapłacić każdą cenę za łóżko- chłopaki woleli pole namiotowe w dole nad rzeką. Jakoś dogadałam się w końcu z recepcjonistką, dostałam miejsce w 6-cio osobowym pokoju z piętrowymi łóżkami, ale był prysznic i łazienka, więc nic już więcej do szczęścia nie było mi potrzeba. Zostawiłam toboły i zjechaliśmy tą stromizną w dół szukać pola namiotowego. Było niedaleko ale dopiero o 18-tej można było się rejestrować, więc pojechaliśmy zwiedzać miasto. Passau jest przepiękne łączą się tam trzy rzeki - Dunaj, Ilz i Inn i widać to wyraźnie na cyplu, gdzie zajechaliśmy. Potem obejrzeliśmy 2 ogromne kościoły, biskupi pałac, ratusz i dziecięcą drogę- swoista ciekawostka. Wąska uliczka z malowanym szlaczkiem na bruku, a między kamieniczkami wysoko w górze zawieszone były zabawki,kręgle, pajace, lalki, niby pianino, itp. Nadwornym fotografem wyprawy był Janusz więc wszystko "focił", często zostając w tyle, co bywało przyczyną docinek i żartów z naszej strony. Zbliżała się 18-, więc pojechaliśmy na pole namiotowe, gdzie "załatwiłam" chłopakom miejsca za 9 euro, a że zaczeło kropić, z ulgą pomknełam pod górkę na moje pałacowe komnaty. Droga była tak stroma, że nawet na pustym rowerze nie mogłam podjechać i samym pchaniem się spociłam, a po raz drugi jak próbowałam się po niemiecku dowiedzieć gdzie mam schować rower. W końcu się udało, milsza pani mi pokazała i mogłam wreszcie odpocząć i wziać prysznic, naładować komórki/ moją i chłopaków/ i wskoczyć do łóżka. Nie przeszkadzało mi nawet, że powoli zaczęły się schodzić inne współlokatorki, a jedna z nich chrapała tak koszmarnie, że nasi panowie to przy niej cichutko mruczą. Jedna myśl mnie tylko prześladowała- jak ja rano zjadę tą stromą drogą z tobołami w dół. W sumie zrobiliśmy jakieś 70 km + 6 po mieście.\nRanek zaczął się bardzo przyjemnie, świeciło słońce, zjadłam pyszne śniadanko, które było w cenie noclegu/ szwedzki stół-czego chłopaki zazdrościli mi najbardziej/. Zjazd jak sie okazało wcale nie był taki straszny, byłam dzielna i dałam radę. Chwilę poczekałam na Kazia i Janusza i ruszyliśmy Donauradweg nr 1 – czyli dobrze oznakowaną ścieżką rowerową Euro velo lewym brzegiem wzdłuż Dunaju w stronę Linz, zatrzymując się co jakiś czas by zrobić pamiątkowe zdjęcia. To jest najpiękniejszy i najbardziej uczęszczany odcinek naddunajskiej trasy. W koło ogromne góry, na zboczach malowniczo położone wsie i miasteczka, a między nimi wije się Dunaj – ogromna, szeroko rozlana rzeka i jedzie się po prawie płaskiej ścieżce rowerowej, tuż przy jej brzegu. Wysoko na szczytach zamki, klasztory, których ja, ogromna ich miłośniczka, po doświadczeniach poprzedniego dnia, wcale nie miałam ochoty zdobywać, wolałam podziwiać je z dołu. Ruch na scieżce był ogromy, jechali starsi i młodsi, całe rodziny z małymi dziećmi, niektóre w specjalnych rowerowych wózeczkach/na polu namiotowym spotkaliśmy później Czechów nawet z niemowlakami/. Po Dunaju pływają statki wycieczkowe, które mają na stanie rowery, wypuszczają na nich swoich pasażerów w trasę, później gdzieś tam ich znów zabierają. Poznawaliśmy ich po jednakowych sakwach rowerowych. Ludzie się na trasie wciaż mijają pozdrawiają w różnych językach, szczególnie w Niemczech, poźniej już rzadziej nam się to zdarzało. W miejscowości Niederrana, przejechaliśmy mostem na prawy brzeg Dunaju, troche bardziej górzysty teren/ Kaziu zafundował nam oszczednościową wersje, zaoszczedziliśmy pare euro na promie/ ale musieliśmy się troche pomęczyć na wjazdach. W miejscowości Kajzerhof z widokiem na ogromy zamek/ na jeszcze wiekszej górze/ zrobiliśmy postój, zjedliśmy kanapki, próbowaliśmy nakarmić kaczkę, ale nie chciała polskiej rzodkiewki. W miasteczku Aschack zrobiliśmy zakupy w Sparze i znów przeskoczyliśmy mostem na drugą stronę Dunaju /wróciliśmy na lewą/, obejrzeliśmy elektrownię wodną, którą Janusz dokładnie opstrykał. Pojechaliśmy dalej, mijając po drodze niezły camping ale za daleko od Linz, więc szukaliśmy dalej. Wypadliśmy na rowerówkę dojazdową do miasta obok głównej drogi. Wąska, ruch ogromny, koszmarny hałas, ale jakoś dotarliśmy przez most wprost na rynek. Tu dopiero jest bonanza, każdy jedzie jak chce, wąska ścieżka rowerowa biegnie po obu stronach brukowanego ogromnego placu z kolumną maryjną pośrodku. W koło okazałe kamienice, zwiedzamy kilka kościołów. Ignatzkirche – jezuicki z misternie rzeźbionymi drewnianymi ławkami, stallami i amboną. Stadtpfarrerkirche – z oryginalną kaplicą chrzcielną i konfesjonałami oraz Marienhaus Linz ogromna gotycka katedra z kolumnami, dużym ołtarzem i organami. Po drodze obejrzeliśmy jeszcze Landhaus – siedzibę władz Landu, też ładny budynek i ciekawe drzewo- Blauglockenbaum/ na którym rosły niebieskie dzwoneczki - zgodnie z nazwą/. Zmęczeni wielkomiejskim hałasem wracamy na ścieżkę rowerową i uciekamy do parku nad Dunajem, widzimy plażę nad jeziorkiem i camping, były miejsca, więc rozbijamy namiot i zostajemy. Jest upał, zamykamy rowery i do wody i to złagodziło nieco mój ból pierwszej niewygodnej i na twardym materacyku przespanej nocy w namiocie. No i cena 7,60 euro nie była zbyt wygórowana, a był prysznic i toalety, dostęp do prądu, więc ogólnie nie było źle/ deszcz nie padał/. W tym dniu zrobiliśmy ok 105 km.\nMoja pierwsza noc pod namiotem nie należała do zbyt przyjemnych, twardo, ciasno, a jak się człowiek dotknie "dachu" to wilgotno od tego co sam nachuchał. Ale chłopakom to wcale nie przeszkadzało, wstali w świetnych humorach. Zjedliśmy śniadanko, spakowaliśmy namioty, wrzuciliśmy dobytek na rowery i w drogę. Na trasie spotkaliśmy dwóch rowerzystów z Knurowa, jechali wzdłuż Dunaju od jeziora Bodeńskiego przez Niemcy, Austrię, w planach mieli jeszcze Słowację, Węgry, Serbię i Mołdawię, aż po Morze Czarne. W ciągu dnia mijaliśmy się z nimi jeszcze kilka razy w zależności kto i kiedy robił sobie przystanek. Po drodze widzieliśmy kilka zamków, ale wszystkie na wysokich skałach, więc nikt z nas nie miał ochoty się na nie wdrapywać. Na trasie nie ma też za wiele sklepów, tylko małe i większe knajpki, na które nas nie za bardzo stać – jedliśmy to co można było kupić w supermarketach, albo jakieś kanapki, czasem drożdżówki, lody kupowaliśmy pakowane w kartonach po trzy bo taniej wychodzi. W miejscowości Grien droga się pogarsza, wąska i wchodzi na jezdnie jako pas awaryjny. W Melk widzimy kolejną elektrownie wodną, Januszek ją opstrykał, ale przez most na drugą strone nie przejeżdżaliśmy, chociaż nam było potem trochę żal bo piękny zamek było widać w oddali. Po drodze przejechaliśmy przez małe urokliwe miasteczko Aggsbach szukajac kempingu, który mieliśmy zaznaczony na mapie. No i po chwili znaleźliśmy, za knajpą na samym brzegu Dunaju z oznaczonym kąpieliskiem. Jakoś się tam dogadałam w sprawie noclegu, nie było drogo 17,60 euro za nas wszystkich, ale chcieliśmy się podłączyć do prądu. Kosztowało to zaledwie 1 euro, ale kaucji brali 40 za kluczyk i kabel i by ją odzyskać trzeba było rano wszystko oddać, a pani przychodziła dopiero o 9-tej. Dla nas to było trochę za późno, więc zrezygnowaliśmy. Były na szczeście toalety i prysznic z zimną wodą na środku pola namiaotowego. Prysznice z ciepłą wodą były typu - rzuć monetę i poczatkowo mieliśmy nawet zamiar z nich skorzystać. Ale mieliśmy obok Dunaj i była to nasza pierwsza kąpiel w tej rzece, więc mimo, że woda była lodowata nie mogliśmy sobie odpuścić. Za długo nie popływaliśmy bo nurt był wartki i baliśmy się by nas nie porwało, a woda była tak zimna, że po wyjściu, zimna woda z prysznica wydawała nam się ciepła. Obok nas na parkingu pełno było camperów, ale najbardziej zadziwili nas Czesi podróżujący samochodami z małymi dziećmi i niemowlakami. Spali w namiotach, gotowali na kuchenkach, mieli też rowery i wózeczki do nich doczepiane,maluchy pełzały na kocykach, a w nocy kilka razy obudził nas ich płacz. Nie było też łatwo zasnąć bo w knajpce też nieźle hałasowali. Mój samopompujący się materacyk był dość cienki i twardy, więc postanowiłam, że tej nocy podłożę sobie pod spód wszystkie ciuchy i bedzie lepiej, ale niestety, nie było, bo się wszystko poprzesuwało jak się wierciłam, ugniatało i znów miałam ciężką noc. W tym dniu zrobiliśmy 114 km.\nRano szybko się pozbieraliśmy i ruszyliśmy dalej naszą ścieżką do miejscowości Willendorf, dzięki informacjom Kazia znaleźliśmy muzeum , gdzie mieści się słynna figurka Wenus z Willendorf, znaleziona przypadkiem przy pracach remontowych jakiegoś domu. Niestety było za wcześnie i muzeum było zamknięte i mogliśmy tylko popatrzeć przez oszklone drzwi na niektóre eksponaty, ale słynnej Wenus nie widzieliśmy/ na pocieszenie dodam, że zbyt piękna to ona nie jest i mało przypomina boginię piękności/. Za to trasa Euro velo z 1 zmieniła się w 6 nawet nie zauważyliśmy kiedy i na tym odcinku była bardzo ciekawie poprowadzona, często zbaczała do małych wsi i miasteczek, by podziwiać ich urodę i schludność. Ulice były wąziutkie, czyste, gospodarstwa rolne schowane za murami i bramami, bez żadnego brudu, czy niemiłego zapachu. W jednym z miasteczek spróbowaliśmy wreszcie prawdziwego strudla z jabłkami. Jadąc dalej mijaliśmy winnice i sady morelowe. Widok był niesamowity, wysokie zbocza gór poprzecinane tarasowo sadzonymi krzewami winorośli, prowadziły do nich wąskie dróżki pnące sie serpentynami w górę. Po drodze obejrzeliśmy kościół św. Michała i cmentarz przyklejony do górskiego zbocza. W okolicach Krems góry znikają, przejechaliśmy mostem na drugą stronę Dunaju/ prawy brzeg/ i tak szeroką, płasko biegnącą ścieżką docieramy do Tulln. Zrobiliśmy sobie przerwę śniadaniową pod pomnikiem Nibelungów, potem obejrzeliśmy rynek, ratusz i klasztor i pojechaliśmy dalej do miejscowości Klosternburg. Z dala na górce widać było ogromny koścół i klasztor- siedzibę biskupów i ja uparłam się,że wypada w końcu gdzieś się wspiąć i coś zobaczyć. Trochę potu nas to kosztowało, ale było warto, zwiedziliśmy ogromny kompleks kościelny. Było już późne popołudnie, a my musieliśmy dotrzeć do Wiednia, bo tam czekała na nas moja koleżanka z kolacją i noclegiem w wygodnym łóżeczku. Pognaliśmy więc dalej, a problemy zaczęły się dopiero na przedmieściach Wiednia, ze znalezieniem właściwego adresu. Ja byłam ostanio u niej jakieś dziesięć lat temu i to autem, a nie rowerem, kompletnie nie pamietałam jak tam dojechać. Ona zresztą trochę błędnie mnie pokierowała na Milleniumtower. Wjeżdżająć do miasta widziałam drogowskaz na jej dzielnicę Floricdorf i kompleks różowych wieżowców, w których mieszka, ale jechalismy tak jak mówiła. Ludzie pytani po drodze kierowali nas raz w jedna raz w drugą stronę, zresztą z moim niemieckim to połowy nie rozumiałam, nawigacje oczywiście nie działały, choć Kaziu usilnie starł się złapać sygnał. W końcu dodzwoniłam się do koleżanki i mnie pokierowała na ten most na którym już ze 2x wczesniej sie kręciliśmy. Z ulgą zobaczyłam jej różowe domki i tam się udaliśmy,a gdybyśmy to zrobili od razu to bylibyśmy godzinę wcześniej. Ale koleżanka Bożenka przyjęła nas po staropolsku, zaprosiła na kolację, uraczyła winkiem, pozwoliła się wykąpać, zrobiła nam pranie i wysuszyła w suszarce, a potem zaprowadziła do marketu na zakupy. Chłopaki szybko zawineli się do spania bo poźno sie zrobiło, a ja w łóżku poplotkowałam jeszcze z Bożenką bo rok jej już nie widziałam. W tym dniu zrobiliśmy 120 km. A nocleg i wszystkie związane z nim przyjemności mieliśmy za darmo\nRano Bożenka wychodziła do pracy już po 6-tej nam się, aż tak nie spieszyło, spokojnie i w normalnych warunkach zjedliśmy śniadanie i około 8-mej wyruszyliśmy w trasę, a klucz od mieszkania wrzuciliśmy jej do skrzynki. Bez problemu znaleźliśmy naszą ścieżkę rowerową wzdłuż kanału i Donauinsel, zrobliliśmy parę zdjeć i w momencie jak zastanawialiśmy gdzie jechać dalej, przygodnie spotkany rowerzysta nam wytłumaczył, oczywiście po niemiecku. Cała ta podróż wciąż dostarczała mi okazji by doskonalić znajomość języka Goethego. Mineliśmy po drodze Orth a.d.Donau, potem Heidenburg- ostatnia miejscowość po austryjackiej stronie. Pokręciliśmy się trochę po starym mieście, potem małe zakupy w supermarkecie, Kaziu wybral takie lody, że po chwili już musiałam gnać kłusem w poszukiwniu toalety/ a chłopaki nieee, więc mieli powód by sobie ze mnie troche pożartować/. Po chwili mogliśmy ruszać dalej krętą ścieżką do Bratysaławy. Przekroczyliśmy następną granicę, tym razem Słowacji, którą Janusz dokładnie obfotografował, a przy okazji mieszkających w kontenerowcach emigrantów/ widzieliśmy już ich wcześniej przed Wiedniem też/. Do Bratysławy dostaliśmy się przez długi most nad Dunajem – wprost na stare miasto. Bratysława jest ogromnym i pięknym miastem, ale nie mieliśmy czasu ani ochoty by w tym upale je dokładnie zwiedzać. Obejrzeliśmy rynek, fontanę, teatr, filharmonię, pałac prezydencki, poszwendaliśmy się wąziutkimi uliczkami, porobiliśmy zdjęcia i ruszyliśmy z powrotem przez most na ścieżkę rowerową, w poszukiwaniu noclegu. I tu miłe zaskoczenie, wyjeżdżając z miasta trafiliśmy na piękną ścieżkę rowerową\n/ prawdopodobnie wcześniej była to normalna samochodówka/, a wałem nieco wyżej bliżej Dunaju biegła nowa asfaltówka dla biegaczy i rolkarzy. I masa ludzi uprawiała tam różne sporty, ruch był jak na Marszałkowskiej. Było po drodze też małe jeziorko, ale nie mieliśmy czasu się zatrzymywać bo trzeba było szukać noclegu i marketu, a droga była z dala od cywilizacji. Wkrótce znaleźliśmy drogowskaz na miejscowość Rusovice oddaloną zaledwie od tego miejsca o 2 km. Zrobiliśmy zakupy, obejrzeliśmy ruiny pałacu i zaczeliśmy przepytywać się o nocleg. Nie było nigdzie miejsc i gdy już zrezygnowani mieliśmy jechać dalej trafił nam się zielony pensjonat. Chłopaki poszli sie pytać, a pani powitała ich warknięciem – co tu szukają, czemu drzwi nie zamykają. Jak się dowiedziała,że na jedna noc to stwierdziła, że to kłopot, ale w końcu łaskawie się zgodziła. Pokazała nam pokój, ja niechcący zapytałam czy w poduszkach jest pierze/bo jestem uczulona/ to wrzasneła na mnie – co nieświeże? Gdy prosiłam by zbrała te poduchy to nawarczała znów, że gdzie ma je dać! / do szafy poprosiłam/ gdy chciałam sobie ubrać pościel wyrwała mi z ręki z krzykiem, że ona sama! Była to najbardziej niemiła gospodyni na całej naszej wyprawie. Kosztowała nas ta przyjemność 20 euro od osoby i do końca podróży wspominaliśmy to "miłe powitanie". Było jeszcze dość wcześnie więc zrzuciliśmy tobołki i na pustych rowerach wróciliśmy nad jeziorko, by ze zdumieniem zauważyć, że trafiliśmy do zakątka naturystów/ ale tekstylni też na szczescie tam byli. Wynikało to zapewne ze względów praktycznych, bo jeziorko było przy trasie rowerowej, a jak wiadomo pod rowerówki majtek sie raczej nie zakłada/a z mokrym pampersem raczej się nie jeździ/. Głównie panowie eksponowali tam nad brzegiem swoje wdzięki, zrzucali spodenki, czasem przenosili rowery przez płytką wodę by przedostać się na wyspę i bez ograniczeń zażywać kąpieli słonecznych. My oczywiście mieliśmy stroje więc, po kąpieli przebraliśmy się i wróciliśmy na miejsce noclegowe, starając się nie wchodzić w drogę naszej "przemiłej" gospodyni. W tym dniu zrobiliśmy około 97 km.\nRano wyjechaliśmy przed 9-tą rowerówką na Rajkę, mijamy kolejne przejscie graniczne, tym razem wjechaliśmy na Węgry, Januszek foci i po chwili jechaliśmy dalej. Skończyły się piękne i dobrze oznakowane rowerówki, jedziemy zwykłymi, dziurawymi bocznymi drogami, a krajobraz podobny do naszego. Tylko Kazimierz niezmiennie i wciąż zachwycał się Węgrami, obiecując co to za cuda nas jeszcze tu czekają. Nazwy miejscowości były tak trudne i niepodobne do żadnego ludzkiego języka, że nawet przeczytać ich nie umieliśmy, a co dopiero wymówić, najczęściej literowaliśmy. Po jakimś czasie wjechaliśmy do miejscowości Masonmagyarovar – obejrzeliśmy kompleks pałacowo- zamkowy, w którym obecnie mieści się Akademia Rolnicza/ specjalnie dla Sławka sfotografowaliśmy szkielety różnych zwierząt gospodarskich/ i pojechaliśmy dalej na stare miasto. Trafiliśmy na informację turystyczną, gdzie pani na szczeście mówiła po niemiecku/ bo po węgiersku trudno nawet coś pokojarzyć, a co dopiero zrozumieć/ jakoś się z nią dogadałam i przyniosła mi z zaplecza darmowe mapy z naddunajskimi ścieżkami rowerowymi i miejscami noclegowymi w schroniskach i campingach, które bardzo nam się później przydały. Obejrzeliśmy rynek i deptak, na którym przyczepili się do nas dwaj gimnazjaliści Adrian i Damian i ciężko się było od nich uwolnić, a zrozumieć też się nie dało. Wkrótce wróciliśmy na nasze Euro velo i jechaliśmy dalej w kierunku Budapesztu. W miejscowości Hedarwar obejrzeliśmy zamek, zrobiliśmy zakupy, coś tam przekąsiliśmy i ruszyliśmy dalej do Goyor. I tu mieliśmy szczęście, na samym wjeździe trafiliśmy na camping z wolnymi pokojami w bungalowach. Właściciel znał niemiecki, więc bez problemu się dogadałam i nawet Kazimierz nie chciał już spać w namiocie gdy zobaczył pokój z kuchnią i łazienką, telewizorem, za 13,30 euro. Zostawiliśmy bagaże i pojechaliśmy na miasto. Najpierw trafiliśmy na jakieś slamsy zamieszkane przez cyganów, że aż strach było jechać. Następnie trafiliśmy do ogromnej synagogi i dzieki miłemu panu udało mi się kuknąć do środka, bo nigdy jeszcze nie byłam/ a zwiedzanie było płatne/. Potem trafiliśmy do zabytkowej części miasta z pięknymi uliczkami, kamienicami w rynku, kolumną maryjną, bazyliką i kompleksem biskupich pałaców, w których gościł nasz papież, który podniósł tutejszą katedrę do rangi bazyliki. Wszystko to wiemy od człowieka, który sie do nas przypałętał i strasznie chciał nas oprowadzać, szczególnie mnie bo coś nie coś rozumiałam po niemiecku. Chodził za mną, ciągnął mnie za rękaw pokazując szczegóły i miejsca godne uwagi. Jadąc dalej trafiliśmy na jakiś festiwal, chwilę poogladaliśmy i udaliśmy sie do marketu na zakupy, po czym znów wróciliśmy na festiwal by obejrzeć końcówkę występów zespołu prezentującego tańce irlandzkie. Miała być jeszcze muzyka gotycka, ale za długa była przerwa, więc wróciliśmy do domku, na kąpiel i kolację. W tym dniu zrobiliśmy ok 80 km.\nZ żalem opuszczamy naszą "Amerykę" i udajemy się w kierunku Esztergom, najpierw ścieżką, która wyprowadziła nas na mostek i znikła, potem krajówką numer 10, dalej na 11. Po 20- tu km wjechaliśmy do miasta, stromo pod górkę i ogromną bazylikę, spieliśmy rowery i udaliśmy się na zwiedzanie całego kompleksu. Były tam wykute w skale piwnice, restauracje, z przeróżnymi winami, które my mogliśmy tylko pooglądać. Przechodziło się tą podziemną promenadą na wewnętrzny dziedziniec i schodami lub windą wjeżdżało się na górny dziedziniec, gdzie był zamek i bazylika. Trafiliśmy akurat na mszę, więc nie za bardzo mogliśmy zwiedzać, bo ochrona wpuszczała tylko do przedniej części, a szkoda bo bo było na co patrzeć. Zamek był odnowiony, więc darowaliśmy sobie zwiedzanie i wewnętrznymi murami zeszliśmy w dół robiąc wszędzie zdjęcia. Przy rowerach zjedliśmy drugie śniadanie i pojechalismy dalej do Visegradu. Z daleka widać było zamek na wysokiej skale/ nikt się nie chciał drapać/ i trafiliśmy na jakiś festyn rycerski, bo pełno było straganów w uliczce prowadzącej na podzamek, a dalej pobierano opłatę za wstęp. Nie mieliśmy tyle czasu, więc tylko pokosztowaliśmy miejscowych specjałów – koronkowo falbaniaste ciastko z foremki zamaczanej w oleju- taki niby racuch z różnymi dodatkami. Kazimierz wziął z cukrem pudrem, ja z Januszem, z czekoladą. Wydostaliśmy się z miasteczka przez starą zabytkową bramę w kierunku Szentendre. Po drodze zjedliśmy Langosza, ale był dużo gorszy niż poprzedni, chyba lekko przypalony na starym oleju. Późnym popołudniem dotarliśmy do Szentendre, no i tu musze przyznać Kazimierzowi rację – naprawdę piękne małe miasto artystów. Co krok galerie, muzea, wystawy, sklep za sklepem z pamiątkami i rękodziełem. Wąskie uliczki, stromo pnące się pod górę, piękne kościoły/ jeden jakiś ortodoksyjny odłam katolicyzmu/ zobaczyliśmy tylko przez otwarte drzwi bo już go zamykali. Januszek kupił sobie białą czapkę, bo nie mógł już jeździć w kasku/ mózg mu sie przegrzewał na słońcu, dostał jakiegoś uczulenia/, a ja czwarty naparstek dla mojej koleżanki - kolekcjonerki. Koniec zwiedzania i artystycznych wrażeń, wskakujemy na rowery i dalej ścieżką rowerowa jedziemy w stronę Budapesztu, by szukać noclegu gdzieś na przedmieściach, w pobliżu miejscowości Solymar, bo tu za 3 dni umówiliśmy się ze Sławkiem, by nas zabrał z powrotem do kraju. By coś znaleźć musieliśy zjechać z naddunajskiej ścieżki w stronę zabudowań i wypadliśmy w miejscowości Budakalasz, oddalonej o 20 km od centrum Budapesztu. Janusz i Kazik wypatrzyli drogowskaz na camping, ale droga pięła się stromo w górę, więc powiedziałam, że nie jadę, przerażona wizją spania w namiocie po taaakiej "Ameryce". Zaczełam rozpytywać ludzi i skierowała mnie kobieta we właściwe miejsce. Znów nam sie super trafiło spanie u Frau Magdaleny, która przez 3 dni podszkoliła mnie tak z niemieckiego, że aż mi się zwoje przepalały. Była przemiła, wszystko na raz chciała mi pokazać i wytłumaczyć, gdzie kuchnia, gary, talerze, czajniki, ręczniki, bilard, telewizor, itp. Nawet jak mamy sobie markizę skręcić. Pozwoliła wybrać sobie pokój, potem zaproponowała jeszcze większy z łazienką, kawą i sokami co dzień rano na taras, albo do kuchni, gdzie sobie życzyliśmy. Pokazała jak obsługiwać wewnętrzny telefon, że wystarczy nacisnąć 1-kę i ją poprosić jeśli mamy jakieś życzenie. Ja już nie miałam żadnych bo wszystkie musiałam wypowiedzieć po niemiecku. Zamówiliśmy noclegi na 3 dni/ bo źle policzyliśmy noce do spotkania ze Sławkiem/ i na szczeście po 1 dniu się zorientowaliśmy i dało się nasz pobyt przedłużyć, ale musiałam wzywać Frau przez telefon i jakoś jej to wytłumaczyć. Udało się, nie było problemu, a jako "stali" goście od tego ranka dostawaliśmy jeszcze ciasto do porannej kawy. Frau Magdalena wynajmuje pokoje gościnne nie tylko turystom, ale i też pracownikom, którzy coś tam robią w okolicy/ obok nas mieszkali geodeci/ i spokojnie pomieści ze 20 osób na swoim podwórku. Spędziliśmy tam ostatnie cztery noce z których każda kosztowała nas 14,5 euro. To miejsce stało się naszą bazą wypadową przy zwiedzaniu Budapesztu.\nPobudka o 7-mej, śniadanie, potem Frau Magdalena podała kawę i soki na tarasie i tak miło nam się dzień rozpoczął. Ruszyliśmy w stronę Budapesztu naszą ulubioną Euro velo nr 6, która jak zwykle pojawiała się i znikała, kluczyła po wałach, łąkach, promenadach, między blokami, torami. Tak dotarliśmy przez most na wyspę św. Małgorzaty, która jest olbrzymim parkiem, gdzie ludzie uprawiają różne sporty, biegają, jeżdżą rowerami, spacerują z kijami i bez, ćwiczą jogę, karate na trawie w mniejszych i większych grupach. Zwiedziliśmy po drodze japońskie ogrody, rzymskie ruiny, obejrzeliśmy po drodze kompleks basenów, fontanny i wyjechaliśmy drugim mostem na ścieżkę rowerową, która biegnie wzdłuż Dunaju przez całe miasto. Oglądaliśmy z daleka bajkowy gmach Parlamentu, zamek, Wzgórze Gelerta, kościoły. Janusz wszystko dokładnie obfotografował, ja trochę też, wiec co chwilę musieliśmy się zatrzymywać, co nie było łatwe bo ruch na ścieżce był ogromny. Było bardzo gorąco, a kończyła nam się woda, więc przejechaliśmy zabytkowym zielonym mostem na drugą stronę rzeki do hali targowej na zakupy. Most był zamknięty dla ruchu samochodowego, więc można się było nim swobodnie poruszać, młodzież spacerowała po przęsłach, leżakowała tam, a my zjedliśmy arbuza. Po krótkiej przerwie śniadaniowej ruszyliśmy stromym podjazdem na Wzgórze Gelerta, ogladając po drodze kościół wykuty w skale. Nie było łatwo podjechać mimo, że nie mieliśmy bagaży, palące słońce wyciskało z nas siódme poty, a widząc mą mękę stojący na poboczu taksówkarz, podepchnął mnie trochę pod górkę. W końcu udało nam się wjechać pod pomnik kobiety - chyba z liściem laurowym, choć pewna nie jestem, bo trzymała go dość wysoko. Jest to punkt widokowy figurujący jako unikat na liście UNESCO, skąd widać całą panoramę miasta, po obu stronach Dunaju, który dzieli Budapeszt na dwie części- Budę / tam gdzie byliśmy/ i Peszt. Według mnie Buda jest piękniejsza, położona na wzgórzu ze stopniowo schodzącymi tarasami zamków, kościołów, nie wiadomo było gdzie zaczyna się jeden, a kończy drugi. Gdy już nasyciliśmy oczy pieknymi widokami, zaczeliśmy zjeżdżać w dół z drugiej strony wzgórza, a w połowie góry natrafiliśmy na ciekawe miejsce z makietą Budapesztu przedzielonego Dunajem, nad którą król z królową podają sobie ręce- zapewne ma to jakieś odniesienie do miejscowej legendy. Nieopodal na małym skwerku stał krąg ludzkich postaci z brązu skupionych wokół małej kuli ziemskiej. Byli to przedstawiciele i prorocy różnych wierzeń całego świata /Chrystus, Budda, Ghandi, Mahomet itd./. Gdy to już porobiliśmy zdjęcia zjechaliśmy w dół, a potem znowu pod górke do zamku. Trochę błądziliśmy bo wszędzie remonty, albo schody utrudniały wjazd. Ja uparłam się by w końcu jakieś muzeum odwiedzić i trochę kultury łyknąć, a że w zamkowym muzeum była akurat wystawa dzieł Picassa i Modilianiego- to mi się udało. Trochę mnie to kosztowało 4200 ft, więc niech nikt nie mówi, że wielka sztuka wejdzie kiedyś pod strzechy. Chłopaki woleli popilnować rowerów i podziwiać sztukę z daleka. Gdy wyszłam zjechaliśmy znowu trochę w dół i poszliśmy wszyscy zwiedzać kościół /1500 ft/ ale było warto, bardzo misternie wymalowany, nie było na ścianie, ani suficie kawałka wolnego miejsca, wokół biegła galeria z wystawą sztuki kościelnej i narzędzi liturgicznych. Początkowo jej nie zauważyłam i dopiero jak Kazimierz zwrócił mi na nią uwagę, to zdążyłam przed samym zamknięciem. Po zwiedzaniu kościoła okrążyliśmy galeryjki i tarasy wokół placu, ja znalazłam pyszne lody, a że było okropnie gorąco to za przykładem innych moczyliśmy nogi siedząc na brzegu fontanny, liżąc sobie lody. Od tej pory stało się to moim ulubionym sposobem odpoczynku w gorącym Budapeszcie i gdy tylko nadarzyła się okazja to z lubością oddawaliśmy się temu przyjemnemu zajęciu. Po dłuższej chwili relaksu zjechaliśmy ostro w dół znów na ścieżkę, w stronę domu. Rozglądając się za knajpką zboczyliśmy ze ścieżki i trafiliśmy na ruchliwą 11, nie było innej drogi wiec jechaliśmy. Po chwili trafiliśmy na most, którym chcieliśmy uciec z tej drogi na wyspę i wyjechać drugim mostem na ścieżkę rowerową. Niestety gdy już przejechaliśmy całą wyspę okazało się, że jest to teren zamknięty- pole golfowe/znależliśmy 3 piłeczki na ulicy/, a facet na bramce nie chciał nas przepuścić, zresztą nie mogliśmy się z nim dogadać i musieliśmy wrócic znów do punktu wyjścia czyli ruchliwej 11. I tak dojechaliśmy znów do naszej ścieżki rowerowej. Po drodze na promenadzie zjedliśmy zupę gulaszową/średnio dobrą – chłopaki z puszki jedli lepszą/. Potem zakupy w markecie i tu znowu problem, bo chcieliśmy sobie kupić wino, bo Węgry z tego słyną, ale jak na etykiecie coś wyczytać jakie ono jest, dogadać sie nie było jak, więc kupiliśmy na wyczucie po obrazku iii nie było złe. Na nocleg wróciliśmy zmordowani upałem, górkami i zwiedzaniem o 21.30, szybka kąpiel i spać. W tym dniu zrobiliśmy ok. 59 km, zobaczyliśmy bardzo dużo, co bez roweru byłoby wręcz niemożliwe bo na piechotę nasze nogi by tego nie wytrzymały.\nPo śniadaniu i kawie/od Frau/ znów pojechaliśmy na dalsze zwiedzanie miasta, tym razem Pesztu. Kazimierz, który bywał tam już wcześniej służył nam za przewodnika. Najpierw obejrzeliśmy ruiny Coloseum, pomnik poświęcony ofiarom katastrofy Smoleńskiej, obok tablica upamiętniająca mord w Katyniu. Potem przez miasto do parku, oglądaliśmy wielki plac z kolumną i łukami, w których stoją figury węgierskich królów. Objechaliśmy cały park, podziwilaliśmy bardzo ładny letni zamek, zjedliśmy drugie śniadanko i wróciliśmy do centrum Pesztu ścieżką rowerową. Dla zainteresowanych dodam, że jest tam ogromna ilość ścieżek rowerowych nawet w zabytkowych częściach miasta, czasem biegną środkiem jezdni, że aż strach się przepychać między autami. Bo specjalnie tam nikt na rowerzystów nie uważa, o czym sama mogłam się przekonać 2 x cudem uchodząc z życiem/ raz z własnej winy, a raz nie/. To tak na marginesie, ścieżki, ścieżkami, ale ruch jest ogromy, wszyscy się spieszą i uważać trzeba, bo rozjadą jak nie samochody to inni rowerzyści, szczegółnie ci na kolarkach/ którzy jak zauważyliśmy sakwiarzy nie lubią/. W centrum Pesztu obejrzeliśmy ogromną i bardzo ładną Bazylikę/200 ft wstęp/, zmęczeni upałem, znów moczyliśmy nogi w fontannie jedząc lody. Potem objechaliśmy gmach Parlamentu z każdej strony, a właściwie obeszliśmy bo rowerem tam jeździć nie wolno. Przepiękna budowla, misternie rzeźbiona, zwiedziliśmy podziemne lapidarium, potem jakieś interaktywne i darmowe muzeum w samym gmachu Parlamentu, prezentujące historię parlamentaryzmu węgierskiego. Następnie jedziemy obejrzeć zabytkowe kamienice i kilka pomników m.in. Regana, i kogoś tam jeszcze na mostku, robimy sobie z nimi fotki i dalej do hali targowej na zakupy i objad. Panowie zamówili wypasionego langosza za 500 ft, ja miałam ochotę na cos innego, wziełam takiego niby gołabka , był z ryżem i papryką bez mięsa i podawano go na tacce z takim niby bigosem. Średnio dobry, a cena okazała sie powalająca w porównaniu do chłopaków - 2000 za to coś. Znów kupiliśmy arbuza, ale było za gorąco by go jeść na moście, więc udaliśmy się na naszą ulubioną wyspę św. Małgorzaty. Po drodze próbowaliśmy się dowiedzieć skąd startują statki wycieczkowe na wieczorny rejs po Dunaju. Nie było to proste, wpakowaliśmy się na jakiś prywatny statek, gdzie jeden z marynarzy – Czech dał nam mapkę tras wycieczkowych i miejsc cumowania stateczków i co nieco wytłumaczył w ludzkim języku. Do wieczornych kursów było sporo czasu, więc postanowiliśmy odpocząć w cieniu na wyspie i zjeść arbuza. Dla mnie arubuz okazał się na tyle wredny, że zmusił mnie do szybkiej ewakuacji w poszukiwaniu krzaków, ale na wyspie masa ludzi, ruch ogromny, nie było jak, na szczeście były też toy toy-e. Z ulgą wróciłam do mojej fontanny na pokaz światła, dźwieku i moczenie nóg. Znając moje upodobanie do kąpieli wodnych, Kazimierz chciał mnie namówić na kąpiel w fontannie/ nawet zafundować, ale nie wiedział ile to może kosztować/ i gdy tak sobie na ten temat żartowaliśmy, nagle jeden z małolatów wskoczył do fontanny i zawędrował na sam środek. Nie mineło parę chwil jak niewiadomo skąd wyskoczyli ochroniarze iii zaczeła się pyskówka, z której nie rozumieliśmy wiele, ale chcieli chyba dzwonić na policję. Jakieś kobiety próbowały załagodzić sytuację, uspokoiły podpitego młodzieńca i ochroniarzy, więc jakoś się to po kościach rozeszło, a mnie do kąpieli w fontannach mimo upału zniechęciło. Wolałam tak jak wszyscy moczyć nóżki. Posiedzieliśmy tam jeszcze trochę i przed 20-tą ruszyliśmy szukać portu i wycieczkowego statku. Gdy przyjechaliśmy to się okazało, że zaraz wyrusza, szybko spieliśmy rowery na nadbrzeżu, jakoś tam się po niemiecku dogadałam, kupiliśmy bilety/2100 ft na osobę/ i wypłynęliśmy o 20,45. Statek był już pełen wycieczkowiczów, szczególnie na górnym pokładzie, ale jakoś i my się tam upchnęliśmy. Powoli jak się zciemniało zaczęły się rozświetlać kolejne gmachy położone nad rzeką. Widok niesamowity, wszystkie mosty, Parlament, zamki, kościoły, Wzgórze Gelerta, jakieś gmachy firmowe, hale i sama nie wiem co jeszcze. Rejs trwał godzinę, najpierw statek płynął bliżej Pesztu, przed wyspą św. Małgorzaty zawracał i płynął bliżej Budy, tak aby turyści zdążyli sobie porobić zdjęcia. A pstrykali bez opamiętania, wchodząc sobie często nie tylko w kadr. Mimo to polecam wszystkim wieczorny rejs - niezapomniane przeżycie i cudne widoki. Budapeszt żyje do późnych godzin nocnych, ludzie siedzieli na "naszym" zielonym moście i nam machali, a my im oczywiście. Gdy statek przybił do brzegu, cała ta masa ludzi wylała sie na wąski chodnik, tak że z rowerami cieżko było przejść. Pozakładaliśmy lampki, przeprawiliśmy się mostem na drugą stronę, na naszą rowerówkę i pognaliśmy na Budakalasz, bo już było im dalej od centrum tym ciemniej. W domu byliśmy o 23 – ciej , a w tym dniu zrobiliśmy ok.73 km.\nDziś w końcu postanowiliśmy zrobić sobie "Dzień lenia", po wczorajszym późnym powrocie spałam do 9-tej, co chłopaków wprawiło w osłupienie, bo na ogół wstawałam najwcześniej i ich poganiałam. Kazimierz dla odmiany sam wstał o 7-mej i zdążył się już wynudzić w łóżku. Bez pośpiechu zjedliśmy śniadanko, potem kawka i ciasteczko od Frau i ruszyliśmy na baseny na wyspę św. Małgorzaty. Dość już mieliśmy upału, zwiedzania i cudów oglądania, w ostatni dzień postanowiliśmy zwyczajnie odpocząć. Janusz niestety nie mógł nam towarzyszyć, ze zwględu na jakiąś alergię słoneczną musiał się raczej chować w cieniu. Pojechał więc dalej samotnie zwiedzać miasto, a ja z Kazimierzem z lubością oddawaliśmy się wodnym kąpielom. Na początku pogoda nam nie sprzyjała, było pochmurno, potem nawet troche popadało / cóż za złośliwość losu jak się plątaliśmy po mieście dnia poprzedniego to było 40 stopni/. Ale nam to zupełnie nie przeszkadzało, najpierw Kazimierz poszalał na różnej wysokości i szybkości rynnach. Ja choć ich nie lubię postanowiłam zjechać raz na takiej dla dzieci i to na oponie- nawet nie było źle, chociaż na wyjściu mnie troche przekotłowało. Potem wygrzewaliśmy się w ciepłych, większych i mniejszych gejzerkach/ jeden mnie chciał utopić/, popłynęliśmy rwącą rzeką, poskakaliśmy na fali, popływaliśmy trochę w basenie z zimniejszą wodą, coś tam zjedliśmy/ ja langosza- bo wiedziałam już jak go zamówić/, a Kazimierz kurczaka z frytkami, ale nie był zadowolony ani najedzony. O 16-tej przyjechał po nas Janusz i pojechaliśmy na lody do fontanny, a potem Kaziu poprawił sobie humor langoszem, Januszek piwem, a ja lemoniadą. Siedząc tak sobie i sącząc co kto miał , oglądaliśmy wędrujące koło nas reprezentacje kobiet i mężczyzn, w piłce ręcznej plażowej - z całego świata, bo odbywały się tam jakieś mistrzostwa. Niektórzy byli dość mocno kontuzjowani i kuśtykali pookładani lodem i obandażowani. Kaziu i Januszek bardzo żałowali, że nie zostajemy dłużej, bo miały się odbyć nad Dunajem jakieś samolotowe zawody Red bulla/ coś tam już przygotowywali na nadbrzeżu/. Napici i najedzeni udaliśmy się w drogę powrotną, robiąc ostatnie zakupy w naszym ulubionym markecie. Panowie nakupowali Tokaji tak, że ledwo mogli je w sakwie pomieścić/ po drodze im spadła, ale na szczeście była zabezpieczona gumą i nic im sie nie potłukło. Gdy dojechaliśmy na miejsce rozpadało się dość mocno, a potem zerwała się burza z piorunami. Czyli sytuacja lubi się powtarzać – wyprawa jak sie zaczęła – tak się skończyła- w deszczu. W południe dzwonił do Janusza - Sławek, że dojechał, jest w Solymar, czyli tak jak się umawialiśmy, zostawił tam auto i pociągiem pojechał na zwiedzanie Budapesztu. Obiecał, że rano zadzwoni i jak da radę to postara się nas znaleźć w naszej miejscowości. W tym dniu zrobiliśmy jakieś 56 km, Janusz trochę wiecej bo plątał się po mieście\nCałą noc myślałam czy Sławek przyjedzie po nas czy nie,/ z przerwami na sen oczywiście/ i miałam nadzieję, że tak właśnie będzie, bo nie miałam ochoty pchać się pod górkę, na dodatek w deszczu. Sławek chyba wyczuł moje obawy/wie jak nie lubię deszczu/ a od rana padało i to dość mocno. Zadzwonił już o 5.30 iii poprosił Kazia, bo miał kłopoty z samochodem. Paliła się jakaś kontrolka i miał problem z odpaleniem silnika. Znów mnie blady strach obleciał, że będzie trzeba wracać pociągiem, rozkręcać rowery, jeśli to coś poważnego. Na szczęście okazało się, że nie, Kazimierz udzielił mu instrukcji, co ma zrobić i Sławek nas znalazł, nie bez pomocy Kazia, który wyjechał mu na spotkanie mimo ulewnego deszczu i gdzieś tam na pych odpalali. Ja zapytałam Frau, czy mogą wjechać na podwórko byśmy mogli załadować rowery i bagaże. Nie było problemu, a podwórko było z górki, więc potem było łatywiej zapalić. Zjedliśmy śniadanie, Sławek też się załapał, /Januszek zrobił leczo/ jak również na poranną kawę i kąpiel. Szybko wrzuciliśmy bagaże do auta, rowery na dach i czule żegnani przez Frau Magalenę/ dała nam cały plik wizytówek dla znajomych/ ruszyliśmy w drogę nie gasząc silnika na żadnym postoju, ani podczas przerw fizjologicznych, ani przy tankowaniu. Mnie zostało trochę forintów, koron czeskich, ale nie miałam ich już gdzie wydać, bo nigdzie na dłużej się nie zatrzymywaliśmy, strach było auto wyłączyć, bo nie wiadomo czy odpali. Powrotna droga prowadziła najpierw przez Węgry na Szentendre, potem Visehrad, Esztergom i przez most przejechaliśmy na Słowację. Zachwyciły nas słowackie autostrady, budowane z rozmachem między górami, wiadukty , ślimaki, zjazdy i rozjazdy, dobrze oznakowane/ doceniliśmy to jak wjechalismy na polskie drogi/, więc bez problemu dotarliśmy do Czech, potem przez Cieszyn dostaliśmy się na naszą stronę. I tu się zaczęło, od razu korki, drogi tak fatalnie oznakowanie, że trudno się połapać jak z tego Ślaska na właściwą autostradę trafić. Kręciliśmy się tam w kółko, staliśmy w kilometrowym korku , a nasze nawigacje też oszalały, ani Kaziowe - Google map, ani mój Janosik na nic sie tam nie przydał. Pojechaliśmy na wyczucie i się udało, miejscami deszcz lał jak z cebra i drogi nie było widać, Kazik ze Sławkiem zmieniali się za kierownicą i jakież było moje szęście gdy zobaczyłam w końcu Opole. Bardzo lubię podróże małe i duże i zawsze cieszę się dwa razy- jak wyjeżdżam, ale jeszcze bardziej jak wracam. Podsumowując – wyprawa rowerowa doliną Dunaju była bardzo udana, pogoda nam dopisała, nie mieliśmy kłopotów ze znalezieniem noclegów, choć nic nie rezerwowaliśmy wcześniej/ poza tym Kaziowym romantycznym polem namiotowym w Czechach/. W cudnych miejscach byliśmy, spaliśmy i cuda zobaczyliśmy/zarówno przyrody jak i architektury/. Nie mieliśmy żadnych problemów ze sprzętem, nikt nawet gumy nie złapał. Humory dopisywały nam cały czas, nie zdażyliśmy się nawet pokłócić- ekipa nieliczna ale zgrana i śliczna/ co można zobaczyć na fotkach/. W sumie zrobiliśmy prawie 1000 km rowerami i tyleż samo autem, a zajęło nam to 13 dni.\nCzytany 231899 razy


Oczami Bezdomnego Psa: ...może i spadają na 4 łapy, ale przy okazji je łamią... PHI!\n...może i spadają na 4 łapy, ale przy okazji je łamią... PHI!\nZanim do tematu przejdę.... Chciałem ogłosić, że mamy rekord. Pisałem już w poprzednim poście, że post o Hepi ma ponad 2 400 wyświetleń! I w ogóle to przez cały miesiąc było ponad 14 000 wejść na bloga!!!! Łooooooo, nie? Prawda, że łoooo??? Ja jestem z nas dumny bardzo...\nTeraz już mogę przejść do pisania!\nTak dwunożni mówią, że sierściuch zawsze na 4 łapy spadnie. I niby nic mu się nie dzieje, bo się potrafi tak poobracać w locie, że nie trzeba się martwić niby, że coś mu się stanie... No właśnie - NIBY. Bo ostatnio tyle tych połamańców u nas, że strach!\nPatrzajcie jeno... Na przykład Irmin.\nAaallleee ma oczy pomalowane, nie? Wyjątkowe ma te oczydła, bo niby zielone, ale na około jakby kto ajlajnerem wymazał! Kociolaski pewnie się za nim oglądają.... Jak już pewnie zauważyliście, Irmin ma taki gustowny, czerwony pancerzyk na łapie... Trafił do nas połamany odrobinę i musieli go tak usztywnić na dłużej. Taki z niego kot, że wcale na to nie narzeka. Obiecali mu, że jak będzie sprawny, to jeszcze więcej kociolasek się za nim oglądać będzie, więc siedzi i zdrowieje. Bardzo miziasty jest i tylko by się oddawał głaskaniu... Patrzcie tylko:\n...ten PAZURRRRR, widzieliście pazurrr w tej jednej łapie zapancerzonej? Behapsiokociorystka powiedziała kiedyś, że jak kot tak zaciska i rozkłada łapki podczas głaskania czy leżenia, to znaczy, że to dla niego jest najwyższa forma relaksu! ...czyli Irminowi jest super w schronisku? Eeee nieeeee, chociaż jednak lepiej, żeby czuł się nieźle, a nie tylko fuczał w kącie. Wtedy, kiedy tak robił, to był z dwunożną i był miziany akurat i stąd ten "odlot". Temu sierściuchowi potrzeba domu, w którym dostawałby maksimum głasków i mizianka!\nNie tylko Irmin taki połamany.\nRamzes też trafił po jakimś wypadnięciu skądś i też mu się chyba co-nie-co pogruchotało... Nie wiedziałem dokładnie, wiec podreptałem do niego się dowiedzieć. Jak tylko zacząłem o łamaniu, to się wydarł...\n...że wcale nie jest połamany! Że nasi tak myśleli, ale nie jest! Tylko łapa nie chce mu działać, jak trzeba, ale już Tabletkowa go odwiedza i będzie na pewno lepiej i mam nie pisać, że połamany, bo nie jest!\n...doooobraaaaa, nie napiszę więc, że Ramzes połamany. Leczy się i pewnie będzie lepiej. Na pewno musiał być czyjś, bo zadbany i wie, co to jest to pudło z kulkami, których się nie je, a w które sierściuchy... noo... tego no... wiecie, co robią. To on wie, co tam się robi i właśnie to tam robi. Czyli w domu musiał mieszkać! Tylko albo o nikt nie szuka, albo jeszcze ten jego opiekun nie wpadł na to, że sierściuch mógł wylądować w schronisku...\nNa pewno jednak połamana jest Krajla!\nNie, to nie Ramzes. Podobna, ale nie. Ramzes nie ma takich uroczych pędzli na uszach. I Krajla ma nos czystszy na pewno. Wiadomo - kociolaska nie może pokazywać się brudna! Krajlę sprawdzili już i wiedzą, że kość w łapsku jednak jej się złamała i teraz Krajla siedzi w takim pancerzu jak Irmin. Nie wiem, czy wyjęli jej pazura do ugniatania... W każdym razie Krajla też czeka na fajny dom... Ona jest całkiem super, bo nie jest z tych sierściuchów, co to się pchają z wąsami i ogonem dwunożnemu w twarz, byle je zauważyć i głaskać! Ona kulturalnie będzie OCZEKIWAĆ, ale nie żeby się DOMAGAĆ. Taka różnica. Komu grzeczną i ułożoną sierściuchę w pancerzyku...?\nŁapcia od dłuższego czasu się męczy z girką.\nKiedyś już o niej było napisane, ale wtedy nie wiadomo było, jak to będzie z jej zdrowiem. Już wiem, że miała jednak też założony pancerz na łokieć i nawet jakiś impelant włożony w środek... Czy coś podobnego... Niedawno jej to wyciągnęli i na dniach sprawdzą, czy coś to dało i łapę dało się uratować. Oby, więc kciuki trzymać! Łapci też trzeba spokojnego domu, gdzie mogłaby dojść do siebie. Schronisko nigdy nie jest dobre jako miejsce do zdrowienia. Wiecie - stres, hałas, nie ma co za dużo narzekać, że tu boli, a tam strzyka, bo zawsze znajdzie się kolega czy koleżanka, której strzyka głośniej i boli bardziej... A w domu to jest się jedynym (albo prawie) zwierzakiem i uwaga dwunożnego większa... Łapcia czeka!\nWszystkie sierściuchy czekają. I te zdrowe, i te chore. Co wieczór snują opowieści, że teeen to by leżał całe dnie, a taamtaaa pogoniłaby sobie trochę za zabawką, aż ta by zniknęła pod kanapą czy lodówką i kociolaska by marudziła, żeby wyciągnąć, żeby za pięć minut zrobić to samo... Potem się prześcigają w pomysłach, że zapolowaliby na muchę, odgrażaliby się ptakom za oknem, wygrzewaliby się na tarasie, co rano przychodziliby w celu przypomnienia o dopełnieniu miseczki, bo już w jednej-czwartej jest pusta i że to skandal... Tyle rzeczy by robili! ...gdyby mogli... Na razie nie mogą i nie jest to tylko wina tych wszystkich połamanych (dooobra, u Ramzesa NIE jest połamana) łapek, ale powodem jest to, że mieszkają w schronisku... Są niczyje i nie ma domu, w którym mogłyby robić te wszystkie rzeczy...\nDobrze, że te sierściuchy zostały znalezione, kiedy potrzebowały pomocy. Dobrze, że zostały wogóle zauważone, wyciągnięte spod samochodu czy zabrane spod krzaków. Dobrze, że trafiły do naszych i są teraz leczone. Jak są takimi sierotami, że nie potrafią uważać na siebie....\nTeraz jednak potrzebują wrócić do domu albo znaleźć nowe...\nEtykiety: Irmin, Krajla, Łapcia, Ramzes\nJoanna K. 3 lipca 2016 18:21\nPodstawa w domu niewychodzącym, to siatka na balkon i/lub okno/a. Niestety ciągle to rzadkość... "Mój kot nie skacze z balkonu"... Ehh.\nWeronika Kulesza 4 lipca 2016 13:38\nPrawda, ponad 10 lat temu ani ja ani rodzice nie wiedzieliśmy, że takie coś istnieje i nasza kotka 2 razy spadła z drugiego piętra... na szczęście szybko się wykurowała i dożyła 17 lat, ale miała dużo szczęścia... teraz kiedy mam swoje kocurki to pierwszą rzeczą którą zrobiłam kiedy nadeszło lato i sezon otwierania okien to zamontowanie siatki na okno


Kierunek Kakuaz • We Dig Wisconsin\nDla amatorów sportów Gruzja ma również coś w zanadrzu.\nTe ciekawe posty mają swoją kontynuację. Pragniesz ją poznać? Zatem idź do strony i tam rozkoszuj się fascynującymi tematami.\nW górach Kaukaz znajduje się kilka interesujących zimowych kurortów, do których z Polski najlepiej udać się przez Tibilisi. Narty możemy zostawić w domu – koszt wynajmu sprzętu sportowego jest na tyle niski, że nie warto płacić za nadbagaż. Infrastruktura stoków jest na wysokim poziomie, a ceny karnetów całkiem przyzwoite. Dodatkowym atutem jest też bezchmurne niebo – częste zjawisko w tym rejonie – sprzyjające opalaniu.


Borówka wysoka 'Patriot' · Vaccinium corymbosum\nBorówka wysoka Patriot Vaccinium corymbosum Patriot · Borówka amerykańska\nŁatwy w uprawie krzew o wysokiej mrozoodporności i niskich wymaganiach pielęgnacyjnych, który obficie plonuje pod koniec lata. 'Patriot' należy do średnio wczesnych odmian borówki wysokiej\nKrzew dorastający do 1,6m wysokości i 1,3 szerokości - odmiana o średniej sile wzrostu i wzniesionym pokroju, wytwarzająca liczne sztywne, wzniesione pędy, pokryte wydłużonymi zielonymi listkami.\nOdmiana 'Patriot' to odmiana wczesna lub średnio wczesna. Odmiana zakwita na przełomie kwietnia i maja, a owocuje w już w połowie lipca, wytwarzając liczne, bardzo duże, ciemno fioletowe, niemal czarne, spłaszczone owoce.\nPomimo tego, że krzew posiada zaokrąglony pokrój o wzniesionych pędach, to pod koniec lata uginają się one - dosłownie - pod ciężarem owoców, dając plon rzędu 5 - 9 kg z dorosłego krzewu.\nKrzewy owocowe sadzimy w dobrze nasłonecznionej części ogrodu, gdzie słońce operuje cały dzień - jest to warunek prawidłowego dojrzewania owoców. Borówki amerykańskie obficiej owocują, kiedy są posadzone z innymi odmianami, które kwitną w podobnym czasie - w przypadku 'Patriot' będzie to np. 'Spartan' czy 'Duke'.\nBy rośliny szybko rosły i obficie plonowały, musimy zapewnić im żyzne podłoże, najlepiej uprzednio zaprawione kompostem. Roślina preferuje lżejsze, dobrze nagrzewające się gleby z domieszką piasku lub torfu. Borówka poradzi sobie na słabszym gruncie pod warunkiem zapewnienia jej odpowiednio niskiego pH: 3,8 do 4,8. Borówka posiada wysokie wymagania wilgotnościowe - za sprawą płytkiego systemu korzeniowego: nie toleruje przesuszania, musimy więc pamiętać o regularnym podlewaniu, zwłaszcza w trakcie owocowania.\nRośliny są łatwe w pielęgnacji - nie wymagają oprysków a cięcie ogranicza się do zabiegów sanitarnych i prześwietlających wnętrze krzewu. Krzewy najobficiej plonują na pędach 2-3 letnich, dlatego warto regularnie usuwać najstarsze gałęzie i odmłodzić je.\n'Patriot' znajdzie zastosowanie w sadzie owocowym i w zwykłym ogrodzie przydomowym. Roślina może być sadzona w mniej eksponowanych częściach ogrodu lub wzdłuż wschodniej granicy warzywnika, gdzie nie będzie go zacieniać.


Pieróg drożdżowy z kaszą - przepisy na pieróg drożdżowy z kaszą z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na pieróg drożdżowy z kaszą\npieróg drożdżowy z kaszą gryczaną i serem\npieróg drożdżowy z ziemniakami i kaszą\nPierogi Drożdżowe Pieczone z Kaszą Gryczaną 708\nPIEROGI Z KASZĄ JAGLANĄ „ROSOŁOWE” 63\nPrzyznam się od razu, że pierogów nie robię sama. Jeść lubię, owszem ale robić – NIGDY! Pierogi w naszym domu robi M. i nie zamierzam nawet próbować odbierać mu tej przyjemności. Robi najlepsze ciasto Zobacz więcej\nDrożdżowe pierogi faszerowane kaszą gryczną 19\nPierogi trochę inaczej, nie dość że drożdżowe to pieczone i do tego wegańskie! Aby zrobić te cuda (około 25 szt.) potrzebujemy: o,5 kg mąki przennej 2-3 łyżki oliwy szczyptę soli 50 g świeżych drożdży Zobacz więcej\nPierogi drożdżowe z kaszą 486\nPIEROGI DROŻDŻOWE Z KASZĄ GRYCZANĄ 483


Microsoft: Vista bez numeru seryjnego przez 120 dni jest OK - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nMicrosoft: Vista bez numeru seryjnego przez 120...\nMicrosoft: Vista bez numeru seryjnego przez 120 dni jest OK\n19.02.2007, godz. 09:26\nMicrosoft potwierdza, że korzystanie z Windows Vista bez aktywacji nawet przez cztery miesiące nie narusza licencji użytkowania systemu. Przy pomocy jednego polecenia użytkownik może czterokrotnie wydłużyć okres karencyjny. Oficjalnie, korzystanie z Visty bez podania klucza produktu możliwe jest tylko przez 30 dni.\nSprawa wydłużenia okresu, w którym użytkownik korzystać może z Visty bez podania klucza dłużej niż podawane przez Microsoft 30 dni pojawiła się w blogosferze na przełomie stycznia i lutego. O łatwym sposobie na wydłużenie okresu karencji informowali między innymi Jeff Atwood i Brian Livingston. Wystarczy, że zalogowany jako administrator użytkownik niemal dowolnej edycji systemu (oprócz wersji Enterprise) wpisze w linie poleceń komendę slmgr -rearm i już może cieszyć się kolejnymi 30 dniami pracy z systemem. Operacja ta możliwa jest nawet 3 razy. W efekcie uzyskujemy możliwość pracy z Vistą nawet przez 120 dni bez konieczności aktywacji systemu .\nPorada: Vista - za darmo i bez numeru seryjnego nawet 120 dni


AllCars Głogów • AllCars e-Salon w Głogowie\n67-200 Głogów, Moniuszki 7\n729 013... 900więcej\nFirma AllCars e-Salon ma zaszczyt zaproponować Państwu najlepszą ofertę na samochody nowe, skierowaną do klientów indywidualnych. Dzięki, prowadzonej od kilku lat, działalności brokerskiej na rynku samochodowym, jak również Consumer Stock Exchange, będącym nowością w Polsce możemy konkurować otwarcie z największymi. Naszym celem jest jednak wspólne budowanie zadowolenia klienta z salonami, z którymi stale współpracujemy. Tak zarówno w ofercie...\nFirma AllCars e-Salon ma zaszczyt zaproponować Państwu najlepszą ofertę na samochody nowe, skierowaną do klientów indywidualnych. Dzięki, prowadzonej od kilku lat, działalności brokerskiej na rynku samochodowym, jak również Consumer Stock Exchange, będącym nowością w Polsce możemy konkurować otwarcie z największymi. Naszym celem jest jednak wspólne budowanie zadowolenia klienta z salonami, z którymi stale współpracujemy. Tak zarówno w ofercie cenowej, jak i w profesjonalnej obsłudze.\nNigdy nie było tak tanio\nNowy Focus (Samochody)\nNowy Ford Focus już za 54.700\nFORD RANGER WILDTRAK (BOGATA WERSJA WYPOSAŻENIA) 3.0 TDCI AUTOMAT Uwaga - promocja wakacyjna Do każdego zakupionego modelu - NAWIGACJA GRATIS (promocja do 30.08.2011 lub do wyczerpania zapasów)\nSkup, Sprzedaż, Zamiana, Ubezpieczenia, Samochody z Gwarancją prawną i techniczną\n41-500\tChorzów, Truchana 17\n602 753... 131więcej\nMotoryzacja - Głogów\nSamochody i motory (15)


METEOPROG.PL. Prognoza pogody w Brech\nPrognoza pogody w Brech.\nPrognoza pogody w Brech na 22 01 - 26 01\nPogoda w Brech: Śnieg - 3-6 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Brech: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.


Bardzo tłusty karnawał - Studia-Parla-Ama\nBardzo tłusty karnawał\nPozostajemy nadal w radosnym temacie karnawału, ale tym razem zajmiemy się najprzyjemniejszą dla każdego Włocha częścią imprezy – jedzeniem. Karnawał to czas wszelakiej obfitości i rzecz jasna, żadne diety nie wchodzą w rachubę.\nCo się jada w karnawale? Same tłuste pyszności, na przykład Chiacchiere di Carnevale (znane też pod wieloma innymi nazwami, w zależności od regionu), rodzaj naszych faworków, tyle, że z dodatkiem alkoholu (najczęściej grappy, ale można dodawać także inne rodzaje), smażonych na bardzo głębokim tłuszczu i obficie posypanych cukrem pudrem. W wersji zdrowszej i bardziej dietetycznej można je również upiec w piekarniku, ale w końcu to karnawał.\nInnym przysmakiem są fritelle: jest to produkt typowo wenecki, będący przez wiele lat wizytówką Wenecji: w istocie mogły być wypiekane nie przez zwykłych piekarzy, ale tylko przez specjalistów zwanych „ fritoleri”. Przygotowywane z ciasta drożdżowego i smażone rzecz jasna w głębokim tłuszczu, fritelle przypominają małe pączuszki, z różnymi nadzieniami: od ricotty, pistacji i rodzynek poprzez owoce i konfiturę jabłkową, aż do farszu na słono: z karczochami lub cykorią. Lżejsza wersja fritelli to fritole: najczęściej są z rodzynkami.\nSiostrami fritelli są castagnole: to również małe, miękkie kuleczki, przygotowywane z ciasta drożdżowego, lecz z mniejszej ilości mąki, za to z dodatkiem skórki z cytryny, wina, a czasem również miodu. Castagnole mogą być bez nadzienia lub nadziewane śmietaną albo crema pasticcera. Ostatnio modne jest pieczenie ich w piekarniku zamiast smażenia.\nW regionie Marche tradycyjnie jada się arancini dolci, wyrabiane z ciasta na bazie mąki, jajek, cukru, mleka i masła, z dodatkiem sporej ilości skórki cytrynowej i miodu. Arancini mają charakterystyczny kształt zawijasków i podobno są bardzo smaczne, acz kaloryczne tak samo jak inne karnawałowe smakołyki.\nWszystko to takie pyszne… Tylko niestety idzie w biodra. Ale zawsze można wybrać się na jakąś karnawałową festę: odrobina tańca na pewno pomoże nam szybko spalić te dodatkowe kalorie.\nKtóre z tych pyszności wydają się Wam najsmaczniejsze?


Oficjalny zespół jedynej telewizji w kraju | Polifonia\nW afrykańskim Dżibuti mają udoskonaloną – tak przynajmniej uznałaby część polskich polityków – wersję naszego rynku medialnego. Najważniejsza gazeta w niespełna milionowym kraju reprezentuje oficjalnie interesy partii rządzącej – tej samej od 1977 r. – i jest utrzymywana przez rząd. Nie ma prywatnych telewizji, a rządowy medialny koncern Radiodiffusion Télévision Djibouti kontroluje ogół mediów elektronicznych. Co więcej, jak się dowiedziałem przy okazji nowego wydawnictwa Ostinato Records, kontroluje przy tym także całą scenę muzyczną, co upraszcza sprawę. Jesteś muzykiem, to pracujesz dla RTD. Ma to swoje dobre strony: archiwa RTD okazały się kopalnią ciekawych nagrań z całego regionu, tyle że aby się do nich dostać trzeba było mieć oficjalną zgodę, stąd w porównaniu z innymi potęgami Afryki Wschodniej muzyka z Dżibuti nie miała jakieś wielkiej marki na Zachodzie. Nowojorczykom udało się przedrzeć przez urzędowe zasieki i na początek wyjąć ciekawy zespół, który nazywa się stosownie do sytuacji: Groupe RTD. Gdyby działał w Polsce, nazywałby się Zespół TVP, ale nie sądzę, by był tak ciekawy. Choć może jest już jakiś plan, żeby zbudować coś wokół osoby Zenka Martyniuka albo Jana Pietrzaka? Były takie pomysły w przeszłości.\nBrzmi to wszystko jak opowieść o jakimś wielkim skansenie, bo rozrywkowych zespołów państwowych było w Afryce sporo, ale zaletą Groupe RTD jest to, że formułę takiego bandu przeprowadził przez lata i w naturalny sposób łączy tradycję z nowoczesnością. Jest efektem jakiejś pełnej centralizacji, co pewnie w warunkach małego państwa bardziej naturalne i może nawet mniej przeszkadza – wygląda na to, że prowadzący go saksofonista Mohamed Abdi Alto (który zmienił nawet nazwisko na Alto, żeby kojarzyć się lepiej ze swoim instrumentem) to muzyk na tle całego kraju, a może i regionu wyjątkowy. Z pewnością nie tak sławny jak Etiopczyk Gétatchèw Mèkurya, ale przecież biegły technicznie i frazą przypominający wielokrotnie właśnie Ethio-jazz, choć powołuje się raczej na mistrzów amerykańskich. Pojawił się wcześniej na płycie Sweet As Broken Dates, którą błysnęła Ostinato Records, ale tamta byłą opowieścią o muzyce somalijskiej. Tutaj mamy – uwaga! – pierwszy materiał nagrany w studiu specjalnie dla Ostinato.\nCała wydana przez Ostinato płyta The Dancing Devils of Djibouti, promowana hasłem „pierwsza międzynarodowa płyta z Dżibuti”, wydaje się fantastycznym uzupełnianiem białych plam na mapie muzycznej Afryki. Ta mapa mocno nam się ostatnio wypełniła, ale album z niespełna milionowego Dżibuti to przyszły klasyk, bo przy okazji otwiera archiwa Radiodiffusion Télévision Djibouti i zarazem otwiera na szerszą publiczność poza krajem twórczość zespołu, u którego rozpoznać łatwo każdy element, choć poskładane są w sposób inny niż gdzie indziej.\nEnergiczna, melodyjna i przebojowa muzyka Groupe RTD miesza wpływy charakterystyczne dla tego miejsca na świecie, ale nierzadko pochodzące z odległości tysięcy kilometrów. Jeśli te saksofonowe linie przypominają etiopski jazz, to partie wokalne kojarzą się już zdecydowanie z muzyką arabską, gitary brzmią jak te blues-rockowe w regionie Sahel, a w grze akordowej odnoszą się do reggae. A kiedy pojawiają się syntezatory, to już bliżej naszego klimatu niedoinwestowanych kiedyś demo-ludów. Radosna rytmika tej muzyki znów wydaje się wyrywać gdzieś na karaibskie wyspy – albo (co może najbardziej zaskakujące) uciekać w klimaty Bollywoodu. Zdecydowanie poza melancholijny kontekst wschodniej Afryki – ale nie tak jak nowe nurty taneczne z Ugandy czy Tanzanii. Przeciwnie. Podejrzewam, że miłośnicy nowoczesnego singeli, jeśli usłyszą nagrania z Dżibuti, będą przekonani, że słyszą brzmienia swoich rodziców, albo nawet babć i dziadków.\nŁatwa i mocna ósemka, a kto w nią nie wierzy, niech dziś po 23.00 posłucha radiowej Dwójki. Nasz radiowy dwuosobowy zespół tym razem wyruszy do Afryki. I też pojawią się prapremiery, w tym muzyka, której na żadnej antenie dotąd nie było.\nGROUPE RTD The Dancing Devils of Djibouti, Ostinato 2020, 8/10


Prawnicy pozwali Elektrownię Bełchatów za emisję dwutlenku węgla | Dziennik Łódzki\nmd 27 września 2019, 10:50\nW pozwie przeciw PGE GiEK jest żądanie "zaprzestania działalności powodującej zagrożenie dla środowiska"\nW pozwie, który trafił do Sądu Okręgowego w Łodzi, fundacja domaga się, by sąd nakazał PGE GiEK\n„zaprzestania działalności powodującej zagrożenie dla środowiska (...) poprzez odejście od spalania węgla najpóźniej do 2035 r. lub zainstalowanie w elektrowni urządzeń redukujących emisję dwutlenku węgla (CO2) do zera w tym samym terminie”.\nClientEarth podaje, że od początku funkcjonowania do tej pory elektrownia wyemitowała około miliarda ton CO2 do atmosfery, co stanowi równowartość 3-letniej emisji CO2 Polski. Ten wynik sprawia, że Elektrownia Bełchatów jest największym pojedynczym emitentem gazów cieplarnianych w Europie, a także największą instalacją oddziałującą na klimat w Polsce.\nFundacja informuje także o petycji o bezzwłoczne wdrożenie planu redukcji emisji CO2 przez elektrownię, która została złożona przez grupę „Rodzice dla klimatu”, a pod którą podpisało się ponad 10 tys. osób. Mimo to PGE GiEK nie przedstawiła żadnego oficjalnego planu zmniejszenia szkodliwego wpływu zakładu na klimat, stąd też fundacja zdecydowała się na wytoczenie procesu.\nGość 30.09.2019 08:37:40\n27 września, 14:46, ....:\nNapisali na maszynie do pisania i przyjechali dostarczyć rowerem? Ekofaszyści jak ta mała szfetka\nPrzyszli na pieszo. Jak twoja stara pod remizę po zabawie dawać tyłka i zbierać nasienie na ciebie z wychodka.\nGość 30.09.2019 08:36:31\n27 września, 18:10, ClientEarth to organizacja:\nlewicowych ekoterrorystów. Nie dość, że działalność człowieka ma marginalny wpływ na tzw. ocieplenie, to już na pewno polski udział w nim jest niezauważalny. Głównym producentem CO2 w Europie są bowiem Niemcy (6 miejsce na Świecie), tu pozdrowienia dla Verlagsgruppe Passau, wydawcy Expresu Illustrowanego, Dziennika Łódzkiego i innej prasy lokalnej. Oczywiście repolonizacja mediów jest niepotrzebna. Mamy zrezygnować ze swojego naturalnego bogactwa energetycznego jakim jest węgiel i kupować od niemiaszków super technologie "ekologicznej" produkcji energii wiatrowej czy słonecznej i ich najlepsze na świecie, spełniające oczywiście uczciwie wszystkie normy (vide das Auto) ekologiczne samochody. Oni tymczasem przeniosą większość szkodliwej produkcji do innych krajów i pokażą czyste rączki: "przecież to nie my".\nGość 29.09.2019 12:02:44\nProblem w tym, że my kupujemy dużą częśc węgla od ruskich i z innych państw więc to nasze bogactwo naturalne jest absurdem...\nGość 28.09.2019 07:49:50\nAtak PO-wców na PIS to jest właśnie to- atak na polskę po prostu jak by znowu Po -wcy rządzili to ekolodzy powinni strajkować przeciwko zanieczyszczeniu.\nddd 27.09.2019 18:58:16\nTen pozew to atak wymierzony w ekonomię naszego kraju - czyli po prostu atak na nasz kraj. Prawniczy terroryzm. Chodzi o kasę i to niemałą. Uchwalone ekoterrorystyczne prawa będą teraz wykorzystywane do takich właśnie ataków.\nDeklaracja publiczna 27.09.2019 17:42:33\nA dlaczego nikt mnie nie pozwie za wszystkie groźby i wyzwiska na forum? Za niespełnione deklaracje publiczne. Oj wiele paragrafow się na mnie znajdzie.\nGość 27.09.2019 17:31:55\nKlimat klimat klimat klimat klimat klimat ostatnie dni\nGość 27.09.2019 17:29:28\nNasi pradawni Przodkowie gdy znaleźli ogień roztopili epoka lodowcową płonęła płonęła aż spalili lód i się roztopiło potem był potop-arka noego klimat się zmienił na całego i teraz znowu klimat się zmienia.\nGość 27.09.2019 17:17:08\nA ja bym pozwał naszych pradawnych ludzi za to że znaleźli ogień i roztopili epoka lodowcową na ziemi i bym pozwał też soda w Inowrocławiu.\npostulaty 27.09.2019 15:54:15\nŻeby było ekologicznie trzeba po prostu mniej żreć , mniej kupować , mniej zużywać energii szczególnie na durne bzdety a najlepiej żeby nas (ludzi) było po prostu mniej a nie co 10 lat miliard w górę .\n.... 27.09.2019 14:46:06\nGość 27.09.2019 14:42:45\nRozumiem, że te eko-papugi sami jeżdżą rowerkami, nie korzystają z aut, samolotów, statków i żyją w jaskiniach. W końcu rozkminili jak można zarabiać na globalnym ociepleniu, które trwa od wieków nawiasem mówiąc i było obecne na długo przed przemysłem.Dlatego trzeba głosować na PiS, który jako jedyny daje nadzieje na powstrzymanie tego lewackiego szaleństwa, które doprowadzi w końcu do tego, że pół pensji będzie szło na rachunek za prąd.\nGość 27.09.2019 14:20:56\nprawie 1140000 PLN na wynagrodzenia w 2017 roku to chyba dość sporo jak na fundację\nGhyt 27.09.2019 13:53:52\nZnowu Niemcy zapłacili ,co za debilizm ekoterrorystow\nGość 27.09.2019 13:33:36\n27 września, 11:07, hipokryci:\nMam tylko nadzieję, że do napisania pozwu użyli długopisu albo maszyny do pisania, a nie komputera zasilanego tą brudną energią elektryczną!\nOdciąć ich od dostaw brudnego prądu , niech gotują ekologicznie na słońcu\niświecą w nocy księżycem


Sanktuarium pasyjno-maryjne w Kalwarii Zebżydowskiej – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Sanktuarium pasyjno-maryjne w Kalwarii Zebrzydowskiej\nNa mapah: 49°51′37,1″N 19°40′14,6″E/49,860306 19,670722\nManierystyczny zespuł arhitektoniczno-krajobrazowy oraz park pielgżymkowy w Kalwarii Zebżydowskiej[a]\nSanktuarium w Kalwarii Zebżydowskiej\nSanktuarium w Kalwarii Zebżydowskiej – sanktuarium pasyjno-maryjne oo. bernardynuw znajdujące się w Kalwarii Zebżydowskiej. Whodzące w skład zespołu bazylika i klasztor położone są na południe od miasta, u szczytu gury Żar, na południe i wshud od nih znajdują się 42 kaplice i kościoły drużek. Nazywane jest często Polską Jerozolimą.\nKalwaryjskie sanktuarium jest jednym z ważniejszyh miejsc kultu pasyjnego i maryjnego – łączy zaruwno kult Chrystusa cierpiącego, jak i Matki Bożej. Ideą pżewodnią jest odwzorowanie ostatniej drogi Chrystusa (Droga Pojmania i Droga Kżyżowa). W sanktuarium znajduje się obraz Matki Boskiej Kalwaryjskiej.\n4 Drużki kalwaryjskie\n5 Uroczystości i pielgżymki\n7 Wyższe Seminarium Duhowne oo. Bernardynuw\nZobacz więcej w artykule Bazylika Matki Bożej Anielskiej w Kalwarii Zebżydowskiej, w sekcji Historia.\nW 1600 roku Mikołaj Zebżydowski, wojewoda krakowski, na pobliskim wzniesieniu Żar ufundował kościułek pw. Ukżyżowania Jezusa Chrystusa, zbudowany według modelu pżywiezionego w 1599 roku z Jerozolimy pżez Hieronima Stżałę. Jak głosi legenda, decyzję wojewody miało ugruntować widzenie, w kturym Mikołaj i jego żona Urszula ujżeli pżez okno lanckorońskiego zamku nad gurą Żar tży płonące kżyże unoszące się ku niebu. Kościułek ten został uroczyście konsekrowany pżez nuncjusza papieskiego Klaudiusza Rangoniego 4 października 1601 roku, w obecności biskupa krakowskiego Bernarda Maciejowskiego. Kaplica pierwotnie miała służyć prywatnej pobożności, jednak wojewoda postanowił wybudować kaplicę Grobu Chrystusa oraz niewielki klasztor. Zebżydowski 1 grudnia 1602 r. spożądził akt fundacyjny i pżekazał część gury Żarek oraz miejsce pod budowę klasztoru bernardynom. W 1603 r. dokument zatwierdzony został pżez biskupa krakowskiego i krula Zygmunta III. W latah 1604–1609 według projektu Jana Marii Bernardoniego wzniesione zostały kościuł i klasztor. Kościuł był konsekrowany w 1609 w dzień uroczystości św. Franciszka pżez biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego. W 1604 roku Zebżydowski, zainspirowany dziełem Chrystiana Adrihomiusa opisującym Jerozolimę w czasah Chrystusa, postanowił wybudować (w latah 1609–1617, według planuw Pawła Baudartha) dwanaście kaplic Drogi Kżyżowej oraz pustelnie Pięciu Braci Polakuw z kaplicą św. Marii Magdaleny.\nPo śmierci Mikołaja Zebżydowskiego w 1620 roku opiekunem sanktuarium został jego syn Jan, ktury wybudował (1623–1641) pięć dalszyh kaplic pasyjnyh, osiem kaplic maryjnyh, rozbudował kaplice Ukżyżowania i Grobu Matki Bożej oraz wybudował tzw. gradusy obok ratusza Piłata i kaplicę znalezienia Kżyża z pustelnią św. Heleny. Kolejnym fundatorem był Mihał Zebżydowski, ktury rozbudował kompleks klasztorny pżez poszeżenie go o drugi wirydaż od strony pułnocnej (1654–1655) i wybudowanie kaplicy Matki Bożej Kalwaryjskiej (1658–1667). Ostatnia wielka fundatorka, Magdalena z Konopackih Czartoryska, podjęła się powiększenia kościoła o długą i szeroką nawę (1680–1702), ufundowała też fasadę, dwie wieże pży elewacji frontowej (1702–1720) oraz dwie kaplice: św. Antoniego (1687) i Niepokalanego Poczęcia (1749). Wraz ze śmiercią Magdaleny z Konopackih Czartoryskiej skończył się okres wielkih fundatoruw. Odtąd ofiary szlahty, duhowieństwa oraz pątnikuw stały się źrudłem funduszuw na rozbudowę, konserwacje i konieczne adaptacje Kalwarii.\nZobacz więcej w artykule Bazylika Matki Bożej Anielskiej w Kalwarii Zebżydowskiej, w sekcji Arhitektura.\nKościuł i klasztor zostały wzniesione według projektu arhitekta Jana Marii Bernardoniego oraz arhitekta i złotnika flamandzkiego Pawła Baudartha, ktury wzniusł prawie wszystkie kaplice kalwaryjskie.\nBazylika jest budowlą puźnobarokową z elementami rokoka. Wnętże ozdobione jest polihromią, zabytkowymi stallami, bogato inkrustowanym wyposażeniem oraz licznymi obrazami.\nKlasztor to tżypiętrowa budowla posiadająca pięć ryzalituw–bastionuw, wybudowana wokuł dwuh wirydaży (z lat 1603–1609 i 1654–1666) z wyposażeniem w stylu barokowym i rokoko. Część bliżej kościoła, ze studnią pośrodku, zdobi dekoracja stiukowa oraz portrety fundatoruw i dobrodziejuw klasztoru.\nTzw. Park Pielgżymkowy składa się z zespołu kościołuw i kaplic o barokowej i manierystycznej arhitektuże, pżypominającyh w żucie poziomym rużne figury geometryczne. Wkomponowane są one w naturalny krajobraz i zainspirowane opisami Ziemi Świętej Christiana Adrihomiusa.\nOd południa kościuł i klasztor otacza mur (1624) z dwoma bastionami pżekształconymi w 1747 r. na potżeby duszpasterskie oraz kaplice św. Anny i Matki Boskiej Bolesnej. Na zahud znajduje się dziedziniec otoczony budynkami gospodarczymi i dwukondygnacyjną bramą z mansardowym dahem oraz pawilon w narożniku od południa.\nBazylika: Chur zakonny (1), Prezbiterium (2), Nawa głuwna (3), Kaplica św. Antoniego Padewskiego (4), Kaplica Matki Bożej Kalwaryjskiej (5), Kaplica Niepokalanego Poczęcia NMP (6), Klasztor: Zakrystia (14), Furta klasztorna (15), Krużganki (9): Galeria (13), Kaplica św. Anny (7), Kaplica Matki Bożej Bolesnej (8), Dziedziniec (12): Sklep z pamiątkami (A), Księgarnia (B), Restauracja (C), Dom Pielgżyma (D), Plac Rajski (10), Ołtaż Polowy (11)\n1 grudnia 1999 Komitet Światowego Dziedzictwa UNESCO na posiedzeniu w Marakeszu (Maroko), na podstawie oceny historycznej i naukowej wykonanej pżez prof. dr hab. inż. arh. Annę Mitkowską, postanowił wpisać manierystyczny zabytkowy zespuł arhitektoniczno-krajobrazowy i pielgżymkowy (bazylikę, klasztor i Drużki) w Kalwarii Zebżydowskiej na listę Światowego Dziedzictwa Kultury i Natury, jako jedyną kalwarię na świecie.\nZgodnie z rozpożądzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 października 2000, 17 listopada tego roku zespuł sanktuarium uznany został za pomnik historii Polski.\nObraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem został podarowany pżez Stanisława Paszkowskiego z Bżezia Paszkowskiego w 1641 roku. Od 1667 roku znajduje się w ufundowanej pżez Mihała Zebżydowskiego kaplicy pży południowej ścianie kościoła. Obraz został koronowany 15 sierpnia 1887 pżez Albina Dunajewskiego.\nDrużki kalwaryjskie[edytuj | edytuj kod]\nKaplice drużek kalwaryjskih\nKaplice Obnażenia i Ukżyżowania\nZałożenie pżestżenne Kalwarii twożą rozłożone na obszaże 6 km² o łącznej długości 5 km, 42 kaplice i kościoły Drużek Pana Jezusa oraz Matki Boskiej, wybudowane na wzur obiektuw z Ziemi Świętej a poszczegulne miejsca odpowiadają nazwom miejsc w Jerozolimie (Golgota, Syjon, gura Oliwna itp.).\nDrużki Pana Jezusa (28 stacji – 24 obiekty) – ułożone w ciągu narracyjnym, opowiadające historię ukżyżowania Jezusa Chrystusa od wyjścia w Wielki Czwartek z Wieczernika, aż do śmierci i pogżebu w Wielki Piątek. Znajdują się tu kaplice: Wieczernika, Ogrujca, Pojmania na Cedronie, domy Annasza i Kajfasza, pałac Heroda i Piłata.\nDrużki Matki Boskiej (24 stacje – 11 obiektuw) – ukazujące bul Marii pod kżyżem, pogżeb Jezusa i tryumf po zmartwyhwstaniu. Część kaplic jest wspulna dla obu części założenia, np. Kościuł Grobu Matki Bożej, Wieczernik czy Kościuł Ukżyżowania.\nW założeniu znajdują się ruwnież zupełnie odrębne budowle, nie należące do Drogi Kżyżowej lub luźno związane z Męką Chrystusa, takie jak Betsaida, Kościuł Wniebowstąpienia czy Pustelnia św. Marii Magdaleny.\nUroczystości i pielgżymki[edytuj | edytuj kod]\nSanktuarium kalwaryjskie jest ośrodkiem ruhu pielgżymkowego, coroczne Nabożeństwa pasyjne i maryjne pżyciągają żesze pielgżymuw, sięgające niekiedy 1,5 mln. Szczegulną częścią uroczystości w Kalwarii są odgrywane w okresie Wielkiego Tygodnia niezwykle barwnie misteria pasyjne. Uroczyście obhodzony jest też sierpniowy odpust Zaśnięcia i Wniebowzięcia NMP. Kalwaryjskie uroczystości należą do najbardziej okazałyh celebracji religijnyh w Polsce.\nPży klasztoże działa Dom Pielgżyma, pżyjmujący gości pżez cały rok, a także restauracja.\nGura Żar – kulminacja drużek pasyjnyh z kaplicami Ukżyżowania, Zdjęcia z Kżyża i Grobem Pańskim\nMisterium Męki Pańskiej w Kalwarii Zebżydowskiej\nPierwsze nabożeństwa pasyjne odprawione były pży kżyżah postawionyh w miejscah pżyszłyh kaplic w roku 1608. Tradycyjnie odprawiano je dla wszystkih pątnikuw znajdującyh się w Kalwarii. Początkowo z niewielkim udziałem aktoruw, bardziej liturgiczną – podobną do tej w Jerozolimie. W XVII w. ograniczono obhody do Wielkiego Czwartku i Wielkiego Piątku: umywanie nug 12 apostołom, zwiększono liczbę postaci wymienianyh w ewangeliah lub tradycji, procesja (droga Pojmania) od kaplicy św. Rafała do kaplicy Annasza gdzie w jej dolnej części zwanej Piwnicą trwała adoracja aż do rana w Wielki Piątek gdzie pży Ratuszu Piłata, Piłat odczytywał dekret skazującego Jezusa na śmierć. Następnie w kaplicy Włożenia Kżyża Chrystus brał kżyż i niusł go do kościoła Ukżyżowana. Na zakończenie procesją euharystyczna pżenosiła sakrament do Grobu Chrystusa gdzie trwała adoracja aż do rezurekcji. Zahowały się dwa scenariusze widowisk z 1610 i 1618 autorstwa Abrahama Rożniatowskiego, pżeznaczone dla sanktuarium w Kalwarii Zebżydowskiej.\nPo I rozbioże w ramah zwalczania zabobonuw pżez władze austriackie, obżęd znacznie zubożał, pozostała jedynie procesja z kazaniami i kżyżem symbolizującym Chrystusa pży poszczegulnyh kaplicah oraz umywanie nug i dekret Piłata.\nPo II wojnie światowej misterium pasyjne otżymało nowy kształt, kturego twurcą był Augustyn Chadam. W 1947 r. wprowadzono nowe stroje i postacie oparte na pżekazah biblijnyh i tradycji oraz sceny Wjazdu Chrystusa do Jerozolimy w Niedziele Palmową, Uczty u Szymona i Zdrady Judasza w Wielką Środę wieczorem.\nKościuł Zaśnięcia Marii Panny\nKult Matki Bożej sięga 1609 r. kiedy to Mikołaj Zebżydowski zakupił w Loreto (Włohy) poświęconą pżez papieża Sykstusa V srebrną figurę Matki Bożej Anielskiej, ktura umieszczona została w ołtażu głuwnym kościoła. Figura, była pżedmiotem kultu w pierwszyh latah istnienia sanktuarium.\nOd 1613 roku odbywało się nabożeństwo zwane Drogą Wspułcierpienia Matki Bożej (od Grobu Chrystusa do Domku Maryi) oraz procesja Wniebowzięcia NMP (od Grobu MB do bazyliki) w kturej brały udział kapela i oddział wojska, a od połowy XVII w. ruwnież procesja zaśnięcia NMP 13 sierpnia (od Domku do Grobu MB). W latah 1630–1632 Mikołaj ze Skalbimieża pisał teksty nabożeństw maryjnyh, składającyh się z tżeh części: Boleści, Pogżebu i Triumfu Matki Bożej. W puźniejszym okresie wprowadzono ruwnież nabożeństwo i kazania odprawiane pży siedmiu kaplicah. Po pierwszym rozbioże wojsko i salwy armatnie zastąpiono asystami dziewcząt z rużnyh miejscowości. W pierwszej połowie XX w. pojawiły się grupy młodzieży męskiej, a po II wojnie światowej łacińskie nabożeństwa zastąpiono nieszporami w języku polskim, procesje wniebowzięcia kończyły suma pontyfikalna pży klasztoże, grupy regionalne. Powstało ułożona pżez Augustyna Chadama inscenizacja Zaśnięcia Matki Bożej odgrywana pży pierwszej i ostatniej stacji pogżebu.\nWielkim wydażeniem dla sanktuarium było podarowanie obrazu Matki Bożej (1641), ktury uznany został za cudowny i pośredniczący w udzielaniu łask bożyh. Sprawiło to, że Kalwaria stała się ruwnież ważnym ośrodkiem kultu maryjnego.\nSanktuarium w Kalwarii Zebżydowskiej od najmłodszyh lat było miejscem częstyh wizyt i modlitw Karola Wojtyły.\nPżybywam dziś do tego Sanktuarium jako pielgżym, tak jak pżyhodziłem tu jako dziecko i w wieku młodzieńczym. Staję pżed obliczem kalwaryjskiej Madonny, jak wuwczas, gdy pżyjeżdżałem tu jako biskup z Krakowa, aby zawieżać Jej sprawy arhidiecezji i tyh, kturyh Bug powieżył mojej pasterskiej pieczy. Pżyhodzę tu i jak wtedy muwię: Witaj! Witaj, Krulowo, Matko Miłosierdzia!\nJako papież był tu dwukrotnie, 7 czerwca 1979 r. nadając kościołowi tytuł Bazyliki oraz 19 sierpnia 2002 r. w czasie obhoduw 400-lecia sanktuarium odprawiając tu ostatnią mszę w Polsce. 14 sierpnia 1991 roku zatżymał się w rynku i pobłogosławił zgromadzonyh mieszkańcuw. 9 stycznia 1979 r. papież pżekazał sanktuarium pozłacaną monstrancję, 10 czerwca 1987 r. podczas mszy odprawianej na krakowskih Błoniah w stulecie koronacji Obrazu, złożył pżed obrazem Matki Bożej Kalwaryjskiej Złotą Rużę, oraz rużaniec w 1997 r.\nRuwnież Benedykt XVI odwiedził Sanktuarium (27 maja 2006 roku).\nPodczas pierwszej podruży do Polski Jan Paweł II nawiedził to Sanktuarium i swoje pżemuwienie poświęcił modlitwie. Na koniec powiedział: „I o to proszę, proszę, abyście się za mnie tu modlili, za życia mojego i po śmierci”.\nDzisiaj hciałem się zatżymać na moment w kaplicy Matki Bożej i z wdzięcznością pomodlić się za niego, zgodnie z jego prośbą. Idąc za pżykładem Jana Pawła II, ja ruwnież zwracam się do was z serdeczną prośbą, abyście się modlili za mnie i za cały Kościuł.\nWyższe Seminarium Duhowne oo. Bernardynuw[edytuj | edytuj kod]\nOsobny artykuł: Wyższe Seminarium Duhowne oo. Bernardynuw w Kalwarii Zebżydowskiej.\nPży sanktuarium znajduje się Wyższe Seminarium Duhowne pw. bł. Jana Dunsa Szkota, prowadzone pżez ojcuw bernardynuw. Obecnym rektorem seminarium jest o. dr Roland Panceż OFM. W seminarium pżebywa około 18 alumnuw.\n↑ Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytkuw nieruhomyh – wojewudztwo małopolskie. 2020-09-30. [dostęp 17 stycznia 2010].\n↑ Strona internetowa sanktuarium – Fundatoży sanktuarium.\n↑ Serwis internetowy Opoka – Historia miasta i gminy Kalwaria Zebżydowska.\n↑ Politehnika Krakowska: Pracownicy PK:Nominacje profesorskie (pol.). [dostęp 2011-02-12].\n↑ a b c Strona internetowa sanktuarium – Kalendarium ważniejszyh wydażeń.\n↑ Serwis internetowy Pżewodnik Onet.pl – Kalwaria Zebżydowska.\n↑ Serwis internetowy Ekai.pl – Kalwaria Zebżydowska: rekordowa liczba pielgżymuw.\n↑ Powstanie i rozwuj misteriuw\n↑ Strona internetowa sanktuarium – Pżemuwienie Benedykta XVI.\nAugustyn Chadam, Śpiewnik Kalwaryjski, Kalwaria Zebżydowska 1997, s. 26.\nKalwaria Lubawska na Świętej Guże\nKontrola autorytatywna (miejsce pielgżymkowe):\nObiekty sakralne w Kalwarii Zebżydowskiej


Tarnowskie Góry fantastycznie. Złoża ołowiu i srebra to dzieło magów? - gwarek.com.pl\nTarnowskie Góry fantastycznie. Złoża ołowiu i srebra to dzieło magów?\n21:19, 21.09.2020 | esp\nSkomentuj Autorem obrazu na okładce jest Grzegorz Chudy, a całość zaprojektowała Aleksandra Korol-Chudy. Fot. Archiwum wydawnictwa\nMożna już kupić drugi tom antologii opowiadań "Tarnowskie Góry fantastycznie". Jest dostępny w tarnogórskich księgarniach i w sprzedaży wysyłkowej.\nW antologii przeczytamy opowiadania 14 autorów. Fragmenty, jeszcze przed premierą publikowało wydawnictwo Almaz. Na pierwszy ogień poszła tarnogórzanka z pochodzenia Anna Hrycyszyn, autorka najdłuższego opowiadania.\n– Zawiera dużą dawkę dziecięcego sentymentu do mego rodzinnego miasta. Pisanie było czystą frajdą. Mam nadzieję, że dla was czytanie będzie przyjemnością – mówi autorka.\nNajkrótsze opowiadanie napisał Grzegorz Janusz znany z publikacji w Nowej Fantastyce. Jest też opowiadanie po śląsku Marcina Melona. Zresztą, kto przeczytał pierwszy tom antologii, pewnie z ciekawością sięgnie i po drugi. Czy tym razem ktoś zamieni się w kota albo spotka na swoje drodze wiekowego chomika, który pożera nie tylko ludzi?\nAntologia nie jest dystrybuowana przez duże hurtownie i sieci księgarń. Książkę można kupować wysyłkowo, m.in. przez sklep internetowy tarnowskiegoryantologia.pl. Stacjonarnie publikacja jest dostępna w Bookszpanie przy ul. Krakowskiej, księgarni Wiosna przy ul. K. Miarki i Wiosna Klocki przy Rynku w Tarnowskich Górach.\nAutorzy opowiadań: Agnieszka Hałas, Romuald Pawlak, Marcin Melon, Tadeusz Oszubski, Sławomir Nieściur, Paweł Matuszek, Bernadeta Prandzioch, Anna Hrycyszyn, Marta Kładź-Kocot, Aleksandra Zielińska, Jakub Bielawski, Grzegorz Janusz, Michał Cetnarowski, Michał Studniarek.


Mazda MX-5 godna Guinnessa - Motoryzacja\nMazda MX-5 godna Guinnessa\nLiczba wyprodukowanych przez Mazda Motor Corp. egzemplarzy sportowego MX-5 osiągnęła 4 lutego 2011 r. próg 900 000. Taki wynik uzyskano w ciągu 21 lat i 10 miesięcy od rozpoczęcia masowej produkcji pierwszej generacji tego modelu w kwietniu 1989 r.\nMazda MX-5 została po raz pierwszy wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa w maju 2000 r. jako "najlepiej sprzedający się dwumiejscowy samochód sportowy", gdy produkcja osiągnęła poziom 531 890 egz. Rekord Guinnessa był dwukrotnie aktualizowany, gdy przekroczono poziom 700 000 oraz 800 000 egz. Ostatnio Mazda wystąpiła o kolejną aktualizację - tym razem do 900 000 egz.


FarMed Szampon przeciwłupieżowy 330ml | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nInnowacyjna formuła Szamponu przeciwłupieżowego FarMed działa pielęgnująco na włosy i skórę głowy. Składniki aktywne m.in. Octopirox skutecznie zwalczają łupież oraz zmniejszają ryzyko jego nawrotu.\nOctopirox, witaminy A, E i F, ekstrakt z łopianu.\nWłosy z tendencją do łupieżu to zmora wielu osób. Szampon FarMed o działaniu przeciwłupieżowym pomoże Ci opanować nadmierne łuszczenie się naskórka oraz zmniejszy łojotok. Octopirox likwiduje patologiczną mikroflorę, która znajduje się w obrębie zmian łupieżowych. Łopian działa antybakteryjnie, a dodatkowo wzmacnia włosy. Jest to preparat, który zwalcza objawy łupieżu, jak również przeciwdziała jego nawrotom. Kompleks witamin (A, E, F) odpowiedzialny jest za odżywienie i regenerację. Szampon wspiera łagodzenie podrażnień skalpu oraz koi swędzenie, odświeża włosy, nadając im zdrowy, lśniący wygląd.\nFarMed Szampon przeciwłupieżowy polecany do codziennej pielęgnacji włosów z tendencją do łupieżu.\nProdukt wolny od parabenów, BHA, oleju parafinowego, barwników, silikonów.\nOdrobinę szamponu nanieść na uprzednio zmoczone włosy, delikatnie masować aż do powstania piany. Pozostawić preparat na głowie przez około 1 minutę. Dokładnie spłukać. Jeśli zachodzi taka potrzeba umyć włosy jeszcze raz. Można stosować codziennie.


Między nami, elitami - Andrzej Madej - NEon24.pl\nGOSPODARKA 17.04.2018 16:49 2 komentarze\nMiędzy nami, elitami\nKontakty poza limitem czasu, przestrzeni i interesów.\nZgłoszona przez wicepremiera Jarosława Gowina propozycja zwiększenia uprawnień wyborczych rodziców odpowiednio do liczby wychowywanych dzieci, to w mojej ocenie pierwsza innowacja ustrojowa rządu, odpowiednia dla jego sztandarowego programu Rodzina 500 i możliwości XXI wieku.\nDlatego w otwartej a Salonie24 dyskusji o Głosowaniu rodzinnym napisałem:\n„Obowiązki rodzicielskie wiążą się z licznymi obowiązkami, subsydiowanymi przez instytucje i polityki publiczne. Praktyczna znajomość tych problemów przez osoby wychowujące dzieci jest znacznie lepsza, niż przez osoby które tego nie robią.\nJeżeli powiązać nowy model ordynacyjny w przedstawicielskim zakresie demokracji (szczególnie do rad gmin i powiatów), ze wzrostem znaczenia instytucji demokracji bezpośredniej (referenda - już bez specjalnych uprawnień), to jakoś zaczniemy przybliżać samorządność do samodzielności i solidarności. Politykę do ludzi. Obecnie te powiązania są jedynie deklaratywne.”\nSama notka i znakomita większość komentarzy była wobec propozycji mniej lub bardziej pogardliwie krytyczna. Ucieszyłem się, że jeden z moich internetowych znajomych, pan Krzysztof Wojtas, nie tylko odniósł się do pomysłu życzliwe, ale otworzył przy okazji szerszą dyskusję o znaczeniu elit. Dyskusję, w której niestety nie przekonałem go, że w tej chwili przewodnictwo w debatach rozwojowych wymaga w pierwszej kolejności zgodności sposobów modernizacji ustroju życia gospodarczego, a nie zgodności ideowych.\nDla uzupełnienia swojej argumentacji posłużę się przykładem debaty kilku blogerów NEona24, o jednej z kilkudziesięciu moich innowacji ekonomicznych.\nDwa lata temu pisząc w tekście Przedsiębiorczość dla wolności projektowałem powstanie Polskiej Giełdy Startupów, jako nowej instytucji dla niepieniężnego wartościowania:\n„… Rośnie znaczenie prezentacji nowych propozycji, przy okazji bezpośrednich spotkań wokół jakiejś wartości istotnej dla horyzontalnego społeczeństwa.\nSpada znaczenie ośrodków rynkowych wycen perspektyw rozwoju (szans/ryzyk) tych propozycji. Ośrodków, wykorzystywanych w gospodarce wymiany przez przedsiębiorców i inwestorów, jako punkty obiektywnej informacji, dla określenia proporcji w dźwigni finansowej, przy dopasowywaniu produkcji do skali rynku. Dźwigni wprowadzanej do potencjału finansowego przedsiębiorstwa, dzięki, której przedsiębiorca posiadający osobistą własność kapitału i praw, może uzyskać ponadprzeciętny efekt ekonomiczny.\nMiejsce punktu oparcia koniecznego dla zastosowania dźwigni finansowej, a zajmowane w gospodarce wymiany przez ośrodki wyceny ryzyk, w prowadzonej poprzez sieci wiedzy gospodarce daru, zaczynają zajmować spotkania wokół wartości.\nSpotkania skupiające samorządność, na wykorzystywaniu samodzielności dla solidarności.\nSpotkania powiązane z systemem edukacji, zgodnie z narodowo uznanymi standardami.\nSpotkania wspierane przez państwowe administracje, zgodnie z demokratycznie określonymi politykami społecznymi. …”\nPoniżej przypominam wszystkie komentarze do tej mojej notki:\nLogika daru wyklucza przedsiębiorczość, gdyż uniemożliwia przeprowadzenie kalkulacji ekonomicznej.\nprogramista 10.02.2016 10:08:14\nNie piszę o usunięciu logiki wymiany, tylko o wprowadzeniu logiki daru w centralne miejsce refleksji ekonomicznej. Podejmowanie ryzyka, czyli gospodarcza przed-się-biorczość, jest oczywiście wyrazem naszej wolności.\nPotrzeba zamiany miejsc w ekonomii, pomiędzy logiką daru a logiką wymiany, jest konsekwencją globalnego skoncentrowania zarządzania kapitałami i praktyką manipulowania wycenami.\nAndrzej Madej 10.02.2016 10:19:52\nAndrzej Madej 10:19:52\nW którym miejscu będzie granica pomiędzy logiką daru a logiką wymiany w refleksji ekonomicznej?\nGdy chcemy wybudować dom, potrzebna jest logika wymiany.\nGdy chcemy zbudować fabrykę, potrzebna jest logika wymiany.\nW każdym przypadku, gdy chcemy coś stworzyć, co wymaga wytwarzania w czasie kolejnych elementów i podziału pracy na wielu ludzi, potrzebna jest logika wymiany.\nGdzie się ma zaczynać logika daru?\nprogramista 10.02.2016 10:37:22\nLogika daru potrzebna jest, gdy chcemy pozostawić coś pomiędzy ludźmi.\nMoja śp. mama mówiła nam, że jesteśmy jej PKO. Czyli jej Pocztowa Kasa Oszczędności, na której od kresowych czasów, jest jeszcze zapisane ok 2500 Złotych Polskich.\nDzieje, stare, ale jare. Słucham o nich w każdą niedzielę ...\nDużo zależy od tego, co człowiek chce budować. Teraz coraz częściej można i warto uzgadniać. Wartościować. Nie koniecznie wyceniać.\nTo sens proponowanej Giełdy.\nAndrzej Madej 10.02.2016 10:50:45\n@Andrzej Madej 10:50:45\nCzyli w odpowiedzi na konkrety pozostają wyłącznie slogany, oczywiście bardzo górnolotne.\nprogramista 10.02.2016 11:20:40\nWspomniane Hrubieszowskie Towarzystwo to 329 gospodarzy, uwłaszczonych na majątku swoich ofiarnych rodaków w ośmiu wsiach. Ksiądz Stanisław Staszic był przedsiębiorcą społecznym. I nowe instytucje ekonomiczne, działające dla kilku pokoleń. Dużo konkretnych domów i innych pożytków z wolności. Działające wedle logiki daru, ale w warunkach dominacji logiki wymiany.\nTo i były i się zbyły ...\nOkres dominacji logiki wymiany w gospodarce nie kończy się dla satysfakcji Papieży, czy mojej. Kończy się, bo własność kapitału przestała chronić wolność.\nProblemem XXI wieku jest zagrożenie dla wolności człowieka, a nie zachowanie elegancji, wykorzystywaniem matematyki dla wyliczania sprawiedliwości między ludźmi.\nAndrzej Madej 10.02.2016 12:04:46\nZbyt górnolotne sformułowania i nawiązywanie do jakiejś\nbliżej nieznanej filozofii, czy religii, czynią tekst zupełnie niestrawnym i nie do przebrnięcia.\ninteresariusz z PL 10.02.2016 12:08:38\na możesz wyjaśnić, to to jest "logika daru", no i oczywiście dlaczego nie możesz wprowadzić takiej wielkości do rachunku ekonomicznego. Przecież wynikiem rachunku może być zakres wartości, a nie konkretna liczba.\ninteresariusz z PL 10.02.2016 12:11:11\n@interesariusz z PL 12:11:11\nLogika daru czyli ja ofiarowuję komuś jakąś rzecz, licząc na to że obdarowany zrewanżuje mi się innym darem.\nEfekt - nie mam żadnego wpływu na to, co otrzymam w zamian, nie mogę tego w żaden sposób przewidzieć ani oszacować wartości tego nieznanego czegoś.\nDlatego nie mam żadnej wielkości którą mógłbym wprowadzić do rachunku ekonomicznego.\nprogramista 10.02.2016 12:24:08\nOczekiwanie rewanżu jest w logice wymiany. W logice daru oczekującym jest sumienie. Ono tylko napomina - nie kalkuluje.\nAndrzej Madej 10.02.2016 12:32:12\n@interesariusz z PL 12:08:38\nDo napisania tekstu skłoniło mnie pytanie postawione profesorowi Andrzejowi Nowakowi o praktyczne pożytki z Polski (60 minuta).\nProfesor odpowiedział o znaczeniu kultury, ja chciałem dodać o znaczeniu gospodarowania. W obu wymiarach wspólnota coraz bardziej zobowiązuje. Też przy wartościowaniu ryzyk gospodarczych, podejmowaniu ryzyk jakości pracy.\nMam wrażanie, że program 500+ pozwala postawić te dylematy w kontekście racji stanu Rzeczpospolitej w XXI wieku.\nAndrzej Madej 10.02.2016 12:47:51\n@Andrzej Madej 12:47:51\nSzanowny Panie, być może pana tekst jest odkrywczy,\nale ja z powodu swojej ułomności umysłu nie jestem w stanie się z nim zapoznać i zrozumieć,\noczywiście, nie powinno to być dla Pana problemem, jeśli jestem jeden, no ale jeśli takich jak ja jest ze 20 milionów, to powinien się Pan zastanowić, dla kogo i po co Pan pisze.\ninteresariusz z PL 10.02.2016 13:56:45\n@interesariusz z PL 13:56:45\nTrudno się pisze publicznie o wyzwaniu, którego opis zajął mi ponad dwieście stron 12 -tką worda. Chętnie je Panu odsłonię w prywatnej korespondencji, by nie narażać się na przedwczesną debatę.\nPostawiłem powyższy wyimek, by wzmocnić gospodarczy kontekst Programu Rodzina 500+. Nadmiernie redukowanego do wymiarów demograficznego i socjalnego.\nAlbo wręcz jako oręża medialnej nawalanki.\nAndrzej Madej 10.02.2016 14:42:23\nPrzez minione dwa lata, nie tylko umocniłem się w swoim przekonaniu o potrzebie pozapieniężnego wartościowania w gospodarce sieci wiedzy, ale wprost wskazuję na tą cześć gospodarki, która korzysta z pracy dobroczynnej, jako najważniejszy sektor gospodarczy (Sektor dobroczynności). Wskazuję, też na konieczność uzupełnienia miar ocen rozwoju dobrostanu społecznego z ilościowego PKB na jakościowe solidarnego rozwoju wiedzy.\nRaz jeszcze dziękuję w/w blogerom za ich krytyczne opinie. Taka narodowa wymiana myśli, mobilizuje do pracy.\nDodam, że od adresatów wzmiankowanego szerokiego opracowania (ponad dwieście stron 12-worda), osób zatrudnionych przez Nasze Państwo do naukowej refleksji nad zagadnieniami rozwoju gospodarczego, nie otrzymałem żadnej odpowiedzi.\nJÓZEF PIŁSUDSKI SPOGLĄDAŁ Z COKOŁU NA ŻOŁNIERZY\nczytaj więcej ŚWIAT Czerwony Korsarz z Gdańska10.11.20181\nPodtrzymuję, że najpierw idea współżycia, a później ekonomia.\nKrzysztof J. Wojtas 17.04.2018 19:41:10\n@Krzysztof J. Wojtas 19:41:10\nMam nadzieję, że Gniezno przyjmuje Pan z uśmiechem ...\nAndrzej Madej 17.04.2018 19:51:20


Leszczyńskie murale - Miasto Leszno\nJESTEŚ TUTAJ: Strona główna » Dla Turysty »Atrakcje turystyczne » Leszczyńskie murale\n1. Mural Stanisława Grochowiaka, 2015r.\n2. Byk, 2014r.\nNa bocznej ścianie kamienicy przy ul. Narutowicza 58 znajduje się mural byka. Malowidło jest częścią projektu pod nazwą "Znaki Zodiaku". Grupa artystyczna Hello Art zwróciła się do Miasta Leszna z propozycją przystąpienia do ich projektu. Grupę tworzą Paweł i Dawid z Leszna. Do tej pory namalowali dwa inne znaki zodiaku: Lwa w Chorzowie i Strzelca w Katowicach. Wybór byka dla Leszna był oczywisty. Kojarzy się bowiem z turem znajdującym się w herbie miasta oraz z miejscowym klubem żużlowym Unia Leszno, którego symbolem jest szarżujący byk. Malowidło powstało pod koniec września 2014 roku.\n3. Panorama z XVIII wieku, 2015r.\nRycina przedstawia panoramę Leszna z 1775 roku. Łatwo można dostrzec na niej fortyfikacje miejskie, wieżę Ratusza, czy wieże kościołów św. Jana, św. Mikołaja oraz św. Krzyża. Ponadto widnieją na nim herby rodów Leszczyńskich i Sułkowskich oraz herb Leszna z 20-lecia międzywojennego.\n4. Rozwińcie skrzydła, 2016 r.\nMural przedstawia siedem zabawnych ptaków, które siedzą na gałęziach drzewa. Malowidło w zabawny sposób nawiązuje do hasła promującego miasto - Leszno. Rozwiń skrzydła!\n5. Adam i Ewa, 2016r.\nMural „Adam i Ewa” znajduje się na ścianie kamienicy na Rogu Nowego Rynku i ulicy Matejki. Tematyką nawiązuje do pierwszych mieszkańców biblijnego raju. Autorem malowidła jest jeden z najbardziej znanych twórców street-artu w Polsce – Wojciech Kołacz „Otecki”. Artysta użył wysokiej jakości farb, aby maksymalnie wydłużyć żywotność swojego dzieła. Mural powstał w ciągu sześciu dni, w czerwcu 2016 roku.\n6. Lotnik "Rozwiń skrzydła", 2015r.\nNa budynku przy Alejach Jana Pawła II nr 4 znajduje się mural przedstawiający chłopca w czapce pilotce. W tle widoczne są latające szybowce. Malowidło nawiązuje do leszczyńskich tradycji szybowcowych. Mural powstał w lipcu 2015 roku na zlecenie Miasta Leszna. Wykonany został przez grupę Hello Art.\n7. Przyjaźń, 2012r.\nNiezwykle charakterystyczne malowidło na ścianie budynku przy Al. Jana Pawła II 42 a w Lesznie. Na elewacji kamienicy powstał rysunek, pod nazwą "Przyjaźń". Prezentacja przestrzenna została przygotowana na 17. Prezentacje w 2012 roku. Autorką pracy jest Dagmara Angier-Sroka. Prezentacje to lokalna, cykliczna impreza artystyczna, organizowana przez leszczyńskie MBWA. Obiekt przedstawia trzy twarze osób, które cechuje różnica pokoleniowa. Praca sprowadza się do wspólnego mianownika, wyznacznika relacji międzyludzkich, którym jest po prostu zwyczajna, bezinteresowna ludzka przyjaźń. Obiekt można podziwiać podczas jazdy Alejami, w kierunku Głogowa. Mural na stałe już wpisał się w pejzaż miejski. Stał się wizytówką Leszna, które nadaje dobry ton w realizacji propagowania kultury i sztuki dla każdego odbiorcy.\n8. Łowca talentów, 2015r.\nNa budynku Wydziału Promocji i Rozwoju Urzędu Miasta Leszna znajduje się mural „Łowca Talentów”. Malowidło zostało zlecone przez samorząd. Autorem obrazu jest Wojciech Ejsmondt, leszczyński artysta oraz twórca m.in. komiksu o królu Stanisławie Leszczyńskim.\nJest to czwarty mural, który pojawił się na ulicach Leszna.\n9. Ułan, 2015r.\nPrzy ulicy Dąbrowskiego w Lesznie znajduje się mural przedstawiający ułana na koniu. Miejsce nie jest przypadkowe, ponieważ po przeciwnej stronie ulicy w okresie międzywojennym XX stulecia znajdowały się koszary 17 Pułku Ułanów. Malowidło wykonała grupa HelloArt.\n10. Panorama 1740, 2015r.\nMural ten przedstawia Leszno w pierwszej połowie XVIII w. Inspirowany historyczną ryciną panoramy miasta, został namalowany na ścianie kamienicy. Można na nim dostrzec najważniejsze obiekty w mieście.\n11. Zburzenie kościoła p.w. św. Szczepana.\nuk. Kurpińskiego i ul. Poniatowskiego.\nDawniej w tym miejscu stał kościół, którego budowę wszczęto w 1937 roku. W roku 1944 świątynia została zburzona. Mural ten upamiętnia to wydarzenie, ukazując zniszczoną budowlę. Wizerunek smutnej rodziny przyglądającej się zdarzeniu nadaje podniosły charakter przedstawieniu. Mural powstał w 2016r.\n12. Dąbrówka, 2016r.\nMural "Dąbrówka" powstała na kamienicy przy ul. Wałowej w dawnej żydowskiej dzielnicy Leszna. Księżniczka Dobrawa otoczona przez ptaki nawiązuje do legendy miasta Leszna.\n13. Wieniawa, 2016r.\nMural "Rycerz Wieniawita z turami". Nawiązuje do historii miasta Leszna. Znajduje się na kamienicy przy ulicy Wałowej w Lesznie.\n14. Roman Maciejewski, 2016r.\nMural Romana Maciejewskiego znajduje się na ulicy Tylnej, nad przejściem pomiędzy deptakiem w kierunku ul. Słowiańskiej. Wykonany został przez Wojciecha Ejsmonda na podstawie zdjęcia kompozytora. Grymas na twarzy Maciejewskiego jest wywołany falami z głośnika umieszczonego przy jego głowie. Wojciech Ejsmond chciał pokazać w ten sposób, że nie zawsze głośna muzyka i głośne zachowanie powracających w godzinach nocnych imprezowiczów może sprawiać przyjemność.\n15. Chrzest Polski, 2016r.\nMieszko I z mieczem i ziarnami wiary w dłoni oraz Dobrawa, która przynosi mu symboliczną koronę, nawiązuje do 1050 obchodów Chrztu Polski. Mural ten jest jednym z elementów projektu "Leszno chrześcijańskie - Leszno współczesne - Leszno europejskie" realizowanego przez Fundację Edukacyjną Pro Musica.\nMurale - ulotka-skompresowany.pdf (PDF, 788,57 KB)