Gruzińskie pierożki Chinkali - Blog Emako\nGruzińskie Chinkali to pierożki, które rozkochały w sobie ludzi na całym świecie. Kołduny wypełnione pysznym bulionem, które spotykamy w restauracjach, możemy zrobić samodzielnie w domu, a przepis okazuje się naprawdę prosty. Jeżeli raz spróbujesz Chinkali, to gwarantujemy, że będą regularnie gościły na Twoim stole.\nPierożki Chinkali to tradycyjne danie kuchni kaukaskiej, które największą popularność zdobyło w Gruzji. Istotnym zagadnieniem jest sposób, w jaki spożywa się pierożki. Na próżno szukać w nim sztućców, ponieważ Chinkali je się rękami. Wystarczy złapać pierożka za wystającą u góry część, ugryźć i wyssać ze środka bulion. W ten sposób wypijamy cały sos, który skrywa w sobie wyjątkowy smak.\nstolnicę lub dużą deskę,\n190 ml ciepłej wody,\nNa tarce ucieramy cebulę i dodajemy do niej mięso, drobno posiekaną natkę pietruszki oraz bulion. Całość mieszamy do momentu, w którym mięso wchłonie bulion. Doprawiamy solą oraz pieprzem.\nDo mąki dodajemy żółtko, ciepłą (ale nie gorącą) wodę i pół łyżeczki soli. Całość zagniatamy aż do uzyskania gładkiej masy.\nCiasto wałkujemy i za pomocą miseczki lub innych akcesoriów kuchennych wykrawamy koła o średnicy około 12 centymetrów. Na wykrojone kawałki nakładamy łyżkę farszu i formujemy sakiewkę.\nPamiętaj, żeby mocno zacisnąć łączenie!\nW dużym garnku gotujemy osoloną wodę. Pierożki wrzucamy na wrzątek i gotujemy około 10 minut. Chinkali wyciągamy delikatnie za pomocą łyżki cedzakowej i dekorujemy natką pietruszki.\nGruzińskie pierożki Chinkali gotowe!\nTagi: #danie na jesień,#proste gotowanie,chinkali,pierogi,przepisy\nPoprzedni wpis Włochy w Twojej kuchni. Jak wybrać kamień do pizzy\nNastępny wpis Historia szkatułki na biżuterię


adidas Arkyn W DA9606 Brązowe, Granatowe • Wyprzedaż • Oryginalne Buty\nKod Producenta: DA9606\nKto jest najbardziej modny? Na pewno ten, kto potrafi stworzyć własny styl używając do tego najnowszych, nienagannie zaprojektowanych modeli. Oryginalne buty damskie firmy ADIDAS to obuwie, które można wykorzystać w wielu miejscach. Dla dziewczyn oznacza to twórczą kreację, barwną grę butów z resztą ubrania, z dodatkami. Buty są wyjątkowo istotnym dodatkiem, bo to podstawa kreacji! Kolory: Brązowy , Granatowy, materiały (Materiał syntetyczny , Materiał tekstylny , Materiał tekstylny ), które gwarantują stylowy wygląd i trwałość barw, wygodna podeszwa (Materiał syntetyczny) - to coś w sam raz dla aktywnych kobiet, które nie oszczędzają swoich butów. Do samochodu, do biegania, na imprezę, do sukienki i do spodni, a przecież są to buty lifestyle , buty lifestyle. Oto najlepsze buty - adidas Arkyn W DA9606. Zamów na ten sezon (wiosna , lato , jesień)!\nJeśli jeszcze nie znasz produktów marki ADIDAS, teraz możesz przekonać się, dlaczego buty z tej marki są tak popularne. Powodów jest wiele. Po pierwsze – najwyższej jakości materiały – wnętrza (Materiał tekstylny ) i cholewki (Materiał syntetyczny , Materiał tekstylny ). To podstawa! ADIDAS to doskonałe buty na sezon (wiosna , lato , jesień) – w sam raz do uprawiania sportu! Takie buty chciałbyś nosić na co dzień, w takich butach bez najmniejszego wstydu – można pokazać się wszędzie! Dlaczego jeszcze warto zamówić buty tej firmy? Najnowsze buty ADIDAS nadają się doskonale do treningu, ale także do codziennego użycia. Czy można stać w urzędzie, w sklepie, pracować, w niewygodnych butach? To morderstwo dla stóp! Najwyższa jakość to ADIDAS!\nadidas, adidas Originals, Boost, Buty lifestyle, do -40 %, Kobieta, Lifestyle, SEZONOWA WYPRZEDAŻ, Spring Sale, TEAM DISTANCE, Wiosna / Lato 2018, WYPRZEDAŻ,\nYou're reviewing: adidas Arkyn W DA9606


Strony internetowe | Grudziądz, Toruń, Kwidzyn - Blog - Infografika\nCo to jest infografika? - Definicja\nInfografika to czytelna dla odbiorcy wizualizacja, przekazująca - najczęściej w formie haseł - najważniejsze informacje na dany temat. Celem infografiki jest skupić uwagę, unikając nadmiernej ilości wiadomości. Do kluczowych elementów tego rodzaju przekazu należą: wykresy, diagramy, mapy, tabele, obrazki, odpowiednia kolorystyka i ostylowanie, krótkie hasła, czy czytelne czcionki (fonty).\nSprawdź również na naszym blogu: Jak budować wizerunek w internecie?


Zapraszamy do obejrzenia treningu sekcji pływackiej w pływaniu synchronicznym\nW dniu dzisiejszym odbyła się uroczysta akademia kończąca rok szkolny 2021/2022. Po wesołym,...\nSprawdź oceny na:\nSzkoła Podstawowa nr 4 im. Franciszka Stuska w Orzeszu – Jaśkowicach zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019r.\no dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (Dz.U.\nz 2019r. poz.848) oraz Decyzją wykonawczą Komisji UE 2018/1523 z dnia 11 października 2018r. ustanawiającą wzór oświadczenia w sprawie dostępności zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/2102 w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego.\nOświadczenie w sprawie dostępności odnosi się do strony internetowej Szkoły Podstawowej nr 4 im. Franciszka Stuska w Orzeszu – Jaśkowicach: www.sp4.orzesze.pl\nDane teleadresowe jednostki: Szkoła Podstawowa nr 4 im. Franciszka Stuska w Orzeszu – Jaśkowicach, ul. Stuska 10, 43-180 Orzesze – Jaśkowice, kontakt telefoniczny: 32 22 15 558,\ne-mail: sp4orzesze@interia.pl .\nData ostatniej istotnej aktualizacji: 01.09.2019r.\nOświadczenie sporządzono dnia: 23.09.2020r.\n1. Podświetlanie linków,\n2. Powiększanie czcionki,\n3. Ustawienie wysokiego kontrastu,\n4. Możliwość używania standardowych skrótów klawiszowych przeglądarki\n[CTRL] oraz [- ] aby pomniejszyć widok w przypadku Firefox, Chrome, Internet Explorer\n[-] aby pomniejszyć widok w przypadku Opery,\n5. Informacje zamieszczane na stronie internetowej są redagowane w sposób zrozumiały i czytelny.\nW przypadku problemów z dostępnością strony internetowej prosimy o kontakt. Osobą kontaktową jest dyrektor szkoły pani Aleksandra Ratka-Bossard, adres poczty internetowej sp4orzesze@interia.pl. Kontaktować się można także dzwoniąc na numer telefonu 32 22 15 558.\nW ten sposób można składać wnioski o udostępnienie informacji niedostępnej oraz składać żądania zapewnienia dostępności.\nKażdy ma prawo do wystąpienia z żądaniem zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub jakiegoś ich elementu. Można również zażądać udostępnienia informacji za pomocą alternatywnego sposobu dostępu, na przykład przez odczytanie niedostępnego cyfrowo dokumentu, opisanie zawartości filmu bez audiodeskrypcji itp. Żądanie powinno zawierać dane osoby zgłaszającej żądanie, wskazanie przedmiotu żądania oraz sposób kontaktu. Szkoła powinna zrealizować żądanie niezwłocznie, nie później niż 7 dni od otrzymania żądania. Jeżeli dotrzymanie tego terminu nie jest technicznie możliwe, szkoła informuje o tym niezwłocznie żądającego, przy czym termin realizacji żądania nie może być dłuższy niż 2 miesiące od dnia wystąpienia\nz żądaniem. Jeżeli zapewnienie dostępności nie jest możliwe, szkoła może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku gdy szkoła odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może złożyć skargęw sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej lub mobilnej. Po wyczerpaniu wskazanej procedury może złożyć wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich. Strona internetowa Rzecznika Praw Obywatelskich: https://www.rpo.gov.pl/\nDostępność architektoniczna i opis dostosowań\n1. Szkoła Podstawowa nr 4 usytuowana jest przy ul. Stuska 10. Do szkoły można dojechać własnym transportem lub komunikacją publiczną (PKP, bezpłatna linia busowa)\n2. Przy szkole i przedszkolu mieści się parking dla samochodów osobowych i rowerów. Miejsce parkingowe dla niepełnosprawnych jest od strony oddziału przedszkolnego.\n3. Chodniki nie są wyposażone w ścieżki naprowadzające dla osób niewidomych/słabowidzących. Schody i pochylnie zewnętrzne są zaopatrzone w balustrady.\n4. Do szkoły prowadzi pięć wejś, trzy z nich przystosowane są dla osób niepełnosprawnych. Wysoki poziom bezpieczeństwa zapewnia system domofonów (informacja głosowa przekazywana wchodzącym przez osobę z sekretariatu).\n5. Na parterze budynku osoby niepełnosprawne ruchowo mogą poruszać się na wózkach. Z uwagi na schody i brak windy nie ma możliwości korzystania z pięter.\n6. W budynku nie ma pętli indukcyjnej ani oznaczeń w alfabecie Braille'a.\n7. Na parterze szkoły znajdują się toalety, z których mogą korzystać osoby niepełnosprawne.\n8. Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym.\n9. Istnieje możliwość obsługi osób niepełnosprawnych w języku migowym po wcześniejszym umówieniu spotkania.\n10. Sala gimnastyczna jest dostępna dla osób niepełnosprawnych. Na korytarzu łączącym salę gimnastyczną z drzwiami wejściowymi znajduje się pochylnia z poręczą.\ncopyright (c) 2017 - Szkoła Podstawowa nr 4 w Orzeszu.


Windykacja należności Wrocław - JARMIN - katalog stron\nZasięg aktywności biura prawnego Global obejmuje wszystkie kłopoty dotyczące należności finansowych. Propozycję usług kierujemy głównie do małych oraz średnich przedsiębiorstw a także do instytucji finansowych i ludzi prywatnych chcących swoje kłopoty związane z windykowaniem należności rozwikłać w sposób prawny, szybki i sprawny z jednoczesnym zminimalizowaniem kosztów ich prowadzenia. Wyspecjalizowani prawnicy Wrocław zajmą się negocjacjami w obrębie prawa gospodarczego, handlowego, spadkowego, cywilnego, jak też administracyjnego. Prawnicy Wrocław gwarantują najwyższą jakość oraz wydajność wykonywanych negocjacji i windykacji. Pamiętaj nasz prawnik Wrocław udzieli Ci pomocy w każdej sytuacji.\nwindykacja należności wrocław, prawnik wrocław, windykacja wrocław, prawnicy wrocław\nNiespodziewane wydatki na naprawę samochodu, wyjazd rodzinny czy nową lodówkę? Firma Madrzepozyczaj znajdzie dla Ciebie najlepszą opcję pożyczenia pieniędzy, które otrzymasz w niespełna godzinę. To niesamowita oferta która dotychczas rozwią... więcej »


• Cisza... • *** • Walka • A gdyby cofnąć czas … • lalka • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • delfinn szuka książki\t• martyna071095 szuka książki\t• patrycja620 szuka książki\t• izagd2121 szuka książki\t• mojeksiazki szuka książki\t• Skromna noblistka. Portret Marii • - W każdej rzeczywistości istnieje • Recenzja gry planszowej „Gierki • Wywiad z Florence Hinckel i Vincentem • Łatwopalna. Portret Agnieszki Osieckiej. • Recenzja gry Gobblety czyli kółko • "Rubinowe oczy Kremla" - zwiastun książki • "Mój przyjaciel kryzys" - zwiastun książki • "Szczęściary" - zwiastun książki • "Wielka Mała Wyspa Wielkanocna" - • #kasiuniagotuje - zwiastun książki STRONA GŁÓWNA


Karmnik Domek czerwony drewniany dla ptaków | Semini\nSklep / Dla dzieci w ogrodzie / Karmnik Domek Czerwony Drewniany na prezent\nUroczy czerwony domek – ozdoba zimowego krajobrazu dla nas, a dla ptaków elegancka restauracja.\nSKU: 1048-0 Kategoria: Dla dzieci w ogrodzie Tagi: Dzieci bawią się w ogród, Prezent dla ogrodnika, Ptaki nasi przyjaciele\nKarmnik Domek w czerwonym kolorze spodoba się ptaszkom i ludziom!\nCzy za oknem szaro, ponuro i plucha, czy też biały śnieg – zimową porą można ozdobić widok za oknem drewnianym czerwonym domkiem! Wesołe kolory, ozdoby w stylu trochę skandynawskim, trochę wiejskim. To wszystko sprawia że Karmnik Domek jest wyjątkowy.\nStylowy wygląd tego karmnika mówi sam za siebie. Jeśli dokarmiać ptaki dzikie, to dlaczego nie mieć przy okazji ozdoby rozweselającej zimowy pejzaż? Karmnik jest stosunkowo łatwy do utrzymania w czystości. Wystarczy umyć (i najlepiej odkazić) wąską podstawkę od czasu do czasu, natomiast całość można czyścić raz w sezonie. A wyjątkowo duży zasobnik oznacza wyjątkowo dużo czasu dla nas, siedzących w cieple za szybą, na przyglądanie się korzystającym z niego ptaszkom.\nSprzedajemy też wysokiej jakości pokarm dla ptaków.\nNapisz pierwszą opinię o „Karmnik Domek Czerwony Drewniany na prezent” Anuluj pisanie odpowiedzi


Dziecko wpadło pod motocykl – ws-24.pl\nDziecko wpadło pod motocykl\nChwila nieuwagi i nieszczęście gotowe. W Borowie (gmina Dobromierz) pięcioletniego chłopczyka potrącił motocykl. Malec z poważnymi obrażeniami śmigłowcem Lotniczego Pogotowia Ratunkowego został przetransportowany do szpitala we Wrocławia.\nDziecko ma złamaną kość podudzia prawej nogi i urazy głowy.\nDo wypadku doszło wczoraj po południu. Ze wstępnych ustaleń policjantów wynika, że chłopczyk nagle wtargnął na jezdnię. – Dziecko wybiegło zza zaparkowanego samochodu, wprost pod koła jadącego motocykla marki Yamaha – mówi Katarzyna Czepil, rzeczniczka prasowa Komendy Powiatowej Policji w Świdnicy.\n44-letni kierowca jednośladu był trzeźwy.


Ekaterina Skulkina schudła - dieta uczestnika Komedia Vumen i wyniki na zdjęciu przed i po\nPorady » Piękno » Historia odchudzania autorstwa Ekateriny Skulkiny – dieta z menu na każdy dzień, ćwiczenia i wyniki ze zdjęciami przed i po\nHistoria odchudzania autorstwa Ekateriny Skulkiny – dieta z menu na każdy dzień, ćwiczenia i wyniki ze zdjęciami przed i po\nIle waży Ekaterina Skulkina\nO ile cieńszy\nKatarzyna z Komedii Wumen – zasady odchudzania\nJakie pokarmy należy wyrzucić, aby schudnąć\nJak Ekaterina Skulkina schudła – dieta\nSkinny Skulkina – zdjęcia przed i po\nTa charyzmatyczna kobieta podbiła widza bynajmniej nie smukłą formą. Ekaterina Skulkina, członkini Komediowej Kobiety, wcześniej powiedziała, że jest zadowolona ze swojego ciała i czuje się dobrze. Jednak niektóre powody (aktorka milczy na ich temat) skłoniły artystę do utraty wagi. Bardzo szybko Internet podekscytował się wiadomościami – gwiazda Ekaterina Skulkina straciła na wadze, pozostały tylko wspomnienia o wspaniałych formach, a ciało piękna stało się eleganckie i szczupłe. Jak aktorka osiągnęła taki wynik?\nDziewczynka ma wysoki wzrost – 174 cm, a jej waga przed utratą masy wynosiła 90-95 kg. Można również znaleźć informacje, że Ekaterina Skulkina z Comedy Woman ważyła 75 kg, ale nawet ocena wizualna pomaga upewnić się, że tak nie jest. Aktorka nigdy się nie skomplikowała z powodu postaci. Wizerunek „dużej” kobiety pomógł gwiazdom w graniu kolorowych bohaterek o silnym i władczym charakterze. Katarzyna pomyślnie wyszła za mąż, urodziła dziecko – nadwaga nie stała się przeszkodą dla szczęścia rodzinnego. Jednak latem 2015 roku uczestnik komiksu Skulkina zdecydował się szczuplejsze.\nPrzez kilka miesięcy kobieta pozbyła się 20 kilogramów. Jak schudłeś Skulkina? Kiedy gwiazda opublikowała na Facebooku zdjęcie swojej nowej osobowości, złe języki zaczęły spekulować, że piła „płynny kasztan”, „emulsje z granatu”, kodowała, siedziała na ścisłej diecie, wypompowywała nadmiar tłuszczu od chirurga i używała Photoshopa. Catherine zaprzeczyła jednak spekulacjom. Nadmiar masy ciała zniknął dzięki prawidłowemu odżywianiu, regularnym ćwiczeniom i zabiegom kosmetycznym.\nEkaterina Skulkina schudła w zdrowy sposób i wezwała fanów, by nie dali się zwieść „cudownym środkom”. Aktorka powoli zbliżała się do ideału, więc jej zdrowie poprawiło się dopiero po utracie wagi. Skulkina radzi, aby nie robić kultu z utraty wagi, ale wprowadzić go w codzienne życie jako normalny proces, na który nie powinieneś iść cyklami. Wtedy ani wiek, ani praca, ani inne wymówki nie staną się przeszkodą w osiągnięciu celu.\nArtystka rozpoczęła swoją podróż do harmonii na wakacjach, gdzie była bardzo aktywna. Po przyjeździe do domu Skulkina zapisała się do centrum fitness, zrecenzowała jedzenie, zaczęła uczestniczyć w zabiegach kosmetycznych – przy pomocy takiego kompleksu schudła. Resident Comedy Woman radzi skupić się bardziej na sobie:\nUwierz w siebie;\npozbyć się kompleksów.\nKatya Skulkina schudła, gdy zdała sobie sprawę z wszystkich trzech punktów. Z pomocą dietetyka opracowała dietę, a trener opracował osobisty program treningowy na siłowni. Aktywność życiowa pomaga Catherine zachować formę i być w dobrym nastroju. Gwiazda przetestowała swoją siłę i udowodniła wszystkim, że może osiągnąć swój cel. Skulkina nie zatrzymuje się na swoim wyniku – planuje rzucić kolejne 5 kg.\nPrawidłowe odżywianie jest głównym składnikiem sukcesu w odchudzaniu. Prawie 80% zależy od menu. Ekaterina Skulkina straciła dużo na wadze, ponieważ odmówiła przyjęcia szkodliwych produktów. Aby pozbyć się tłuszczu, musisz zabronić sobie następujących korzyści:\ncukier i wszystkie potrawy z dodatkiem;\nowoce z dużą ilością cukrów (winogron);\nEkaterina Skulkina? wciąż ten słodycz, więc trudno było jej zrezygnować ze swoich ulubionych smakołyków. Jednak kobieta znalazła siłę, aby przezwyciężyć tę pasję, schudła, a teraz czasami pozwala sobie na małą grzankę z dżemem. Katarzyna nie pije alkoholu, wody gazowanej, tłustych potraw, marynowanych potraw, pikantnych przypraw. Całkowite wykluczenie tłuszczów z menu to zła decyzja, Skulkina zmniejszyła ich ilość do 30 g dziennie.\nAby skóra wyglądała atrakcyjnie i była ujędrniona, potrzebuje zabiegów kosmetycznych. Ekaterina Skulkina pięknie schudła dzięki regularnym sesjom modelowania masażu ciała (technika korekcji manualnej). Program musi być wykonany przez specjalistę. Zabieg trwa 1-1,5 godziny iw tym czasie masażysta aktywnie wpływa na okolice bioder, pośladków, brzucha, ramion, szyi, twarzy. Wykonuje ruchy pocierania, głaskania, ściskania. Podczas sesji następują następujące zmiany:\nStymulowane jest krążenie krwi. Tkanki są nasycone tlenem, procesy metaboliczne zaczynają przebiegać szybciej i lepiej..\nPrzepływ limfy przyspiesza. To powoduje ruch płynu międzykomórkowego, a jego nadmiar zostaje uwolniony.\nPodskórna warstwa tłuszczu rozluźnia się i zmiękcza. Masażysta rozkłada cellulit, dzięki czemu skóra jest gładka i jedwabista. Specjalista koryguje problematyczne obszary za pomocą ukierunkowanych ruchów – usuwa bryczesy, usuwa nadmiar tłuszczu z pośladków, brzucha, odmładza dekolt.\nPo 5-10 sesjach ciało jest napięte. Rozstępy są zmniejszone, a parametry figury stają się symetryczne. Masaż modelujący ma silne działanie przeciwstarzeniowe i spalające tłuszcz. Ekaterina Skulkina zauważyła, że po szeregu zabiegów zaczęła inaczej czuć swoje ciało i zauważalnie schudła. Masaż modelujący nie tylko zapewnia lekkość i atrakcyjny estetycznie efekt, ale także leczy ciało, eliminując stagnację toksyn.\nEkaterina Skulkina szybko schudła z powodu intensywnego wysiłku fizycznego. Jest stale zaangażowana w centrum fitness z osobistym trenerem. Specjalista opracował indywidualny kardioprogram. Gwiazda odwiedza stołeczny klub sportowy światowej klasy trzy razy w tygodniu. Szczególnie podobał jej się rower treningowy. Nawet Catherine schudła z powodu biegania rano, pływania, jazdy na rolkach. To nie tylko pomaga schudnąć, ale także daje wielką przyjemność. Jedno ostatnie osiągnięcie? Skulkina stała w barze przez 3,5 minuty.\nJedzenie artysty nie było tak surowe, jak sugerują fani. Zużycie węglowodanów zostało zminimalizowane – ich niesłodzone owoce, warzywa, warzywa były ich źródłem. Podstawą menu Catherine na tydzień są białka:\nryby o niskiej zawartości tłuszczu: leszcz, sandacz, dorsz;\nSkulkina dodała olej roślinny z tłuszczów. Wszystkie potrawy powinny być gotowane, duszone, gotowane na parze lub spożywane na surowo. Zupę można przygotować z roślin strączkowych, kurczaka. Katarzyna pije 1,5 litra płynu każdego dnia. Przydatne odżywianie w rozumieniu gwiazdy – pięć posiłków dziennie, różnorodność, właściwe gotowanie. Taka dieta pomogła Ekaterinie Skulkina szybko pożegnać się z pełnymi formami i poczuć się w nowy sposób..


Kulinarnie cz. 13 - ciasto francuskie z cukinią [ By Kamila-JK- blog kosmetyczny i lifestyle ]\nUwielbiam cukinię :D Teściowa wiedząc o tym zasiała w tym roku więcej. A pomyśleć, że w tamtym roku chciała w ogóle ją zlikwidować ... Na szczęście w porę dowiedziała się, że cukinia zawsze jest u mnie mile widziana.\nNa cukinię prosto z wiejskiej uprawy muszę jeszcze trochę poczekać, a tymczasem zaspokoiłam tęsknotę za nią kupując w sklepie.\nJuż "na zaś" (drażni mnie to określenie, a czasem okazuje się niezastąpione) znalazłam kilka ciekawych przepisów z wykorzystaniem cukinii, a jeden z nich dzisiaj wypróbowałam jako kolacja na ciepło.\nPrzepis jak zwykle lekko zmodyfikowałam - głównie poprzez zrezygnowanie z kupnego pesto a zrobienie przeze mnie, a w zasadzie takie pseudo pesto, bo zamiast pomidorów suszonych (cena mnie powaliła - 10 zł za mały słoik) użyłam w zalewie, a zamiast orzeszków pinii - orzechy włoskie.\n- 2 średnie młode cukinie\n- gotowe pesto rosso (alla siciliana)\nlub do samodzielnego przygotowania:\n- starty parmezan (kupiłam już gotowy, w woreczku, bo nie było innego)\nOrzechy podprażyć na patelni i zmiksować z pomidorami, czosnkiem, bazylią i częścią sera. Dodać oliwy z oliwek do otrzymania odpowiedniej konsystencji, przyprawić do smaku solą i pieprzem.\nPodsmażyć na patelni pokrojony w kostkę boczek.\nCiasto francuskie ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, posmarować cienką warstwą pesto, ułożyć pokrojoną w krążki cukinię, boczek i cebulę. Posypać solą, pieprzem i parmezanem.\nPiec w piekarniku nagrzanym do 180stopni przez ok 25 minut.\nPodawać na ciepło solo lub z keczupem.\nPotrawa nie jest zbyt skomplikowana, a do tego szybka do wykonania i to jest jej zdecydowanym plusem.\nMimo, że mi smakowała (mężowi także) to traktuję ją raczej jako "ciekawostkę" - ot, fajna kolacja, coś "innego", ale niekoniecznie do szybkiego powtórzenia.\nŚwietnym pomysłem będzie więc podanie jej np. na spotkaniu ze znajomymi i rodziną (pod warunkiem, że lubią ciasto francuskie i cukinię, pesto także jest dosyć charakterystyczne - ja jego szczególnym smakoszem nie jestem ;)).\nProponuję wówczas zmienić przygotowanie: najpierw pokroić surowe ciasto w niezbyt duże kwadraty i dopiero na nie układać składniki, ponieważ danie jest trochę "trudne" w obsłudze - ciężko się kroi a przy jedzeniu osypuje itp. Na przyjęciu może być to kłopotliwe.\nPrzestrzegę też przed objadaniem się - zjedliśmy z mężem po połowie i okazało się to być za dużo. Nie pod względem przejedzenia się, ale obciążenia żołądka - ciasto okazało się być trochę ciężkie, co obydwoje odczuliśmy.\nSposób na resztki:\nŻal mi było zmarnować wytopiony z boczku tłuszcz, zatem podsmażyłam na nim cukinię, która została, a następnie zbierałam nią pozostałości pesto na ściankach miski, w której je przygotowałam. Pycha :D\nzoila 17 maja 2012 08:33\nDobrą masz teściową :). Również uwielbiam cukinię, ale w takiej formie jej nie jadłam :)\nBella 17 maja 2012 09:05\nJa też bardzo lubię cukinię :) Przepis bardzo fajny! Kiedyś wypróbuję :-)\nKamyczek 17 maja 2012 09:43\nuwielbiam cukinię! ale nie wiem czy będę coś takiego potrafiła zrobić:D\nasiek 17 maja 2012 10:06\npesto dobre i tanie w lidlu znajdziesz - zielone i czerwone. Duży słoik za kilka zł. A pomidory suszone najtaniej w Biedronce - firmy Ole (może wiesz już;) wykorzystałabym ten przepis - tylko ciasto francuskie takie kaloryczne:( Echhhh...\nalicjamakeup.pl 17 maja 2012 10:22\nRobię bardzo podobnie, też trochę zmodyfikowałam przepis Zosi ;) Ja nie smażę boczku tylko kupuję w cieniutkich plasterkach - w piekarniku sam się wytapia :) Ciasto smaruję czerwonym pesto z Lidla, o którym pisze asiek. Na wierzch wolę świeże pomidory i czarne oliwki. Pod koniec pieczenia dodaję starty żółty ser.\nTo danie jest ciężkie i pioruńsko kaloryczne ale raz na jakiś czas można sobie pozwolić :)\nAnia. 17 maja 2012 10:34\nmniam ! ;p\nKamila JK 17 maja 2012 10:42\na dlaczego nie? To bardzo proste :)\nO Pesto w Lidlu wiem :) Ale chciałam zrobić sama, poza tym nie było mi po drodze do Lidla\nPomidorów szukałam w Biedronce, ale nie znalazłam :/\nKaloryczne, ale raz na jakiś czas można zgrzeszyć ;)\nnie lubię oliwek :D\nReszta brzmi fajnie :)\nJa 17 maja 2012 11:24\njolkag78 17 maja 2012 11:59\nWygląda cudnie... Nigdy bym nie pomyślała o połączeniu cukinii z ciastem francuskim;)\njjjustii 17 maja 2012 12:36\nW moim domu cukinia w porze letniej jest na porządku dziennym, mam na nią kilka sposobów ale tego jeszcze nie znałam, jak wyrośnie na pewno spróbuje chociaż pewnie z tego boczku zrezygnuje:)\nNajbardziej lubię cukinie z jajkiem - smażymy pokrojoną cukinie w kostkę na maśle, dodajemy przyprawy i vegetę, a na koniec wbijamy jajka.\nA drop of happiness 17 maja 2012 12:41\nmuszę kiedy wypróbować ,uwielbiam cukinię:D\nAnonimowy 17 maja 2012 12:54\nBeauty_Station 17 maja 2012 14:04\nMniam, koniecznie muszę wypróbować :)\nMadziak 17 maja 2012 15:04\nMmmmm zrobiłam się głodna! :)\nMam już pomysł na fajne danie, dzięki :D\nUnknown 17 maja 2012 15:32\nwygląda pysznie,pewnie kiedyś zrobie\nesPe 17 maja 2012 20:13\nAle się ośliniłam :D\ngosik79 12 lipca 2012 10:42\nZrobiłam wczoraj na wczesną kolację, małż jest wielbicielem boczku. Było pyszne, zrobię w nd jak teściowa wpadnie.


Środki zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym wraz z wzorami pism procesowych. Ebook. Roman Hauser, Wojciech Piątek, Andrzej Skoczylas. Księgarnia informatyczna Helion.pl\nŚrodki zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym wraz z wzorami pism procesowych (ebook)(audiobook)(audiobook)\nPrezentowana publikacja pt. Środki zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym wraz z wzorami pism procesowych omawia całościowo problematykę systemu środków zaskarżenia występujących w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze szczególnym uwzględnieniem konstrukcji na której opiera się system zaskarżania orzeczeń sądowych, charakteru prawnego poszczególnych środków zaskarżenia, przebiegu postępowania sądowego wywołanego wniesieniem każdego z nich, rodzajów rozstrzygnięć zapadających na skutek rozpoznania poszczególnych środków zaskarżenia oraz wzajemnych powiązań zachodzących pomiędzy tymi środkami.\nAutorzy wskazują na przesłanki dopuszczalności poszczególnych środków zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym wymogów formalnych i fiskalnych związanych ze sporządzaniem oraz wnoszeniem tych środków, pomagając jednocześnie dokonać wyboru właściwego środka zaskarżenia w konkretnych sytuacjach (okolicznościach) procesowych.\nPraca zawiera również wątki prawnoporównawcze, obejmujące swoim zakresem rodzime, jak i zagraniczne procedury sądowe oraz występujące zarówno w doktrynie jak i praktyce zagadnienia procesowe o charakterze spornym. Autorzy poświęcili również uwagę wymogom, jakie powinien spełniać system środków zaskarżenia w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz z punktu widzenia standardów wykształconych w prawie unijnym.\nAutorzy analizują konstrukcję systemu środków zaskarżenia oraz skuteczność poszczególnych środków w ich praktycznym stosowaniu. Jednocześnie zgłaszają postulaty de lege ferenda odnośnie ich ulepszenia i usprawnienia całego postępowania sądowoadministracyjnego.\nW publikacji zostały omówione takie zagadnienia jak m.in.:\nzałożenia systemu zaskarżania orzeczeń sądowych, analiza prawidłowości orzeczeń sądów administracyjnych, a także sama instytucję zaskarżenia orzeczeń sądowych oraz wskazano na generalne zasady i przesłanki zastosowania środków zaskarżenia, podlegające jak i nie podlegające konwalidacji;\nśrodki zaskarżenia przysługujące od orzeczeń nieprawomocnych m.in.: skarga kasacyjna, zażalenie oraz szczególne rodzaje odwołań;\ninstytucja sprzeciwu od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego;\nśrodki zaskarżenia przysługujące od orzeczeń prawomocnych, tj. skargę o wznowienie postępowania, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz unieważnienie prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego;\nporównanie zależności występujących pomiędzy poszczególnymi środkami zaskarżenia.\nKsiążka jest adresowana zarówno do przedstawicieli świata nauki, w tym do pracowników naukowych zajmujących się problematyką zaskarżalności orzeczeń sądowych oraz dynamiką postępowania sądowoadministracyjnego, do studentów, jak i do przedstawicieli świata praktyki, przede wszystkim do adwokatów i radców prawnych występujących w postępowaniach sądowoadministracyjnych oraz do aplikantów wszystkich zawodów prawniczych. Z uwagi na swój praktyczny charakter może być przydatna również dla sędziów i prokuratorów, a także dla pracowników administracji publicznej biorących udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym.\n0 Roman Hauser, Wojciech Piątek, Andrzej Skoczylas


Jesteś tutaj: ekonubezpieczenia.pl > Kredyty > Kredyt a pożyczka hipoteczna\nTe dwie dziedziny są bardzo ze sobą sprzężone. Polityka a ekonomia Politycy mają ogromny wpływ na ekonomię, a sytuacja ekonomiczna wpływa na to, jakie politycy podejmują decyzje. Obecnie wszystkie partie korzystają z usług ekonomistów, którzy pomogą znaleźć rozwiązania pewnych problemów społeczno – gospodarczych. Państwo poprzez podatki, cła, ustanawianie przepisów prawnych i różnych regulacji wpływa na gospodarkę. Polityka a ekonomia Samo w sobie jest to jak najbardziej zrozumiałe nie jest niczym złym, gorzej jeśli pewne grupy interesu oddziaływają na polityków, którzy potem podejmują decyzje mające wpływ na całą gospodarkę. Istnieje jednak ryzyko, że ekonomia może zostać podporządkowana polityce i zamiast badać istniejące mechanizmy, Polityka a ekonomia będzie służyć politykom do realizacji ich celów, a celem polityków jest przede wszystkim wygranie wyborów i rządzenie jak najdłużej.


Wczasy Varadero, Wakacje, Wycieczki - Wakacje.pl\n-8%5 793 zł\n-5%5 567 zł\n-5%5 089 zł\n-2%6 131 zł\n-12%6 463 zł\n-5%7 384 zł\n-3%6 136 zł\n-7%6 485 zł\nOpinie o miejscowości Varadero (Kuba)\nŻeby Kubańczyk mógł wjechać do Varadero musi okazać specjalną przepustkę. Widać duży kontrast pomiędzy hotelami a tym w czy mieszkają Kubańczycy i cieszcie się że możecie mieszkać w Polsce... A jednak Ci ludzie w przeciwieństwie do nas potrafią zachować pogodę ducha. Zgadzam się że Kuba sama w sobie jest atrakcją. Wspomniane domy w których mieszkają, czy zdezelowane stare amerykańskie auta na ulicach to robi klimat. Plaże na szóstkę z plusem.\nTypowa turystyczna miejscowość, ale za to z klimatem. Wzdłuż plaży rozciąga się pasmo hoteli. Oceany i złocisty piasek. Nigdzie indziej na świecie nie zaznałem takiego wypoczynku jak tutaj. Leżak, drink, w cieniu palmy. Scena jak z obrazka. W maju było ciepło, ale nie przesadnie. Ceny, koszulka z Kubą około 45zł, lody około 6zł, czyli takie typowe pod turystów.\nNiewątpliwie największą atrakcją jest Kuba. Ciekawy kraj, z jednymi z najładniejszych plaż na świecie. Cóż więcej można chcieć. Jak się zapuścimy gdzieś dalej to zobaczymy jak biednie Ci ludzie żyją, nie będzie już także tak czysto jak przy hotelach. Ale prawie wszędzie spotkacie się z uśmiechem, życzliwością, a przy odrobinie szczęścia zobaczycie starsze panie palące cygara. Busy jeżdżą według tylko sobie znanego rozkładu jazdy. Kuchnia kubańska jest średnia, ale za to owoce morza super!\nPo nocnych baletach między innymi w klubie salsa, najlepszym wyjściem na odpoczynek była ciepła plaża. Ceny w sklepach tudzież niektórych restauracjach wcale nie były niskie. Tanie były bilety autobusowe. Z typowych atrakcji turystycznych to zapamiętałem Delfinarium. Poza tym plaża i życie nocne. Ludzie są fantastyczni. Zarabiają po kilkanaście dolców na miesiąc a i tak potrafią cieszyć się z życia.\nMój bajkowy wyjazd. Fantastyczne plaże, można na nich się opalać, uprawiać sporty wodne, lub siatkówkę plażową, nurkować ( także w jaskini ). Ludzie biedni, ale z zupełnym innym usposobieniem do życia niż my. Zawsze uśmiechnięci i życzliwi. Sklepów było pod dostatkiem, ale ceny były wysokie. Myślę że głównie dlatego że jest tutaj sporo amerykańskich turystów.\nPolecam hotel Blau Varadero: dobry standart hotelu - uczciwe 4 gwiazdki, sejf w cenie ( w pokoju), minibar w cenie ( 2 piwa, 2 kole, butla wody na dobę), wspaniałe jedzenie, duzo owoców morza, dobre- nie rozwodnione drinki, piękna plaża, bardzo uprzejma obsługa. Minusy: drogie wycieczki fakultatywne, drogie taksówki, za wszystko daje się duże napiwki - bo oni są biedni, ale tak jest na całej Kubie, komunistyczna drożyzna, bo monopol, typu sklepy komercyjne, jak u nas za komuny. Warto jechać na Kubę nawet tylko na tydzień.


Fanfik użytkownika Hussarya33 cz. 28 | Pingwiny z Madagaskaru fanfakty Wiki | FANDOM powered by Wikia\nFanfik użytkownika Hussarya33 cz. 28\nPodróżnik odwrócił się w stronę źródła dźwięku. Zobaczył tam idącego na niego człowieka z wyciągniętymi do przodu rękami. Jego skóra miała kolor zielony, lekko nagniły, a w niektórych miejscach lekko odchodziła.\n- Co tam jest? – zapytał się Rahip\n- Chyba Zombie.\n- Przecież zombie nie istnieją – stwierdził Luke.\n- Mu to powiedz – odpowiedział Krex przepalając zombiaka laserem. Przeciwnik zamienił się w kupkę zgniłego mięsa.\n- Czy naprawdę zawsze musimy spotykać jakieś niesamowicie agresywne stwory? – zapytała się nie wiadomo kogo Leila\n- Wygląda na to, że musimy.\n- Schodzicie czy nie? – słysząc to reszta złapała się liny i zjechała na dół.\n- Znowu one? Przecież wy nie istniejecie! – krzyknął Luke, ale Zombie nie robiły sobie z tego. Zirytowany pingwin wystrzelił parę rakiet, które rozsadziły im głowy. – Mówiłem, że was nie ma.\nSzli dalej przez tą, łagodnie mówiąc, słabo oświetloną jaskinię aż dotarł do nich cichy tupot oraz dźwięk jakieś struny. Zaraz po nim świst i pomiędzy nimi wylądował drewniany patyk z kawałkiem kamienia na początku i piórami na końcu. Nie licząc Gladusa , Rahipa  i, być może Doktora  nikt nie był w stanie nazwać tego znaleziska. Wszyscy odwrócili głowę w stronę, skąd leciała strzała, bo tak to się nazywa, i zobaczyli kolejnego stwora. Ten także wyglądał jak człowiek, ale nie miał skóry ani mięsni, same kości. W czymś, co zapewne kiedyś było ręką dzierżył lekko zakrzywiony kij z linką, który w XXI w. nazwano by łukiem. Nie tracąc czasu Geralt posłał mu granat. Czaszka szkieletu została oderwana, a reszta kości rozpadła się. Łuk i dwie strzały leżały obok i czekały, aż ktoś je weźmie.\n- Zombie, szkielety, co jeszcze? Wampiry? Wilkołaki? – zaczął Luke.\n- Wątpię, jest wczesne popołudnie, a te stworzenia robią się aktywne dopiero po zmroku – odparł Doktor. Luke nie miał pojęcia, skąd on wie, która godzina, skoro nie ma zegarka ani nie widzi słońca, ale wiedział, że jeśli zapyta dostanie w odpowiedzi kolejny wykład, na który nie ma teraz czasu. Będzie musiał wcisnąć to zagadnienie w pogadankę o wymiarach równoległych, ale to później. Kiedy odeszli resztki po szkieletach zostały zebrane przez jakąś istotę.\n↑ jego rasa korzysta z podobnych broni\n↑ jest tak stary, że zapewne widział takowe rzeczy\n↑ nie wymaga komentarza


“W 1934 r. program sterylizacji wprowadziła Szwecja. Funkcjonował do 1975 r.\nW Czechosłowacji władze komunistyczne w latach 1973-91 przymusowo sterylizowały kobiety romskie.“\n‘Roczne nakłady Niemiec na chorych dziedzicznie wynoszą 1200 mln reichsmarek na 880 tys. chorych (1936)’ – głosi jedna z plansz stosowanych podczas wykładów wygłaszanych w ramach krzewienia rasistowskiej ideologii Blut und Boden (Krew i Ziemia) (Fot. BE&W)\nVirginia Woolf pisała w 1915 r.: “Spotkałam kiedyś dużą grupę imbecyli (.) idiotycznych stworzeń, z niskim czołem i cofniętym podbródkiem, głupim uśmiechem albo dzikim spojrzeniem. Byli okropni. Powinno się ich zabić”. Moda na eugenikę trwała w najlepsze.\nPrawdopodobnie w marcu 1939 r. do kancelarii Hitlera nadszedł osobliwy list. Niejaki Knauer, z Pommsen niedaleko Lipska, prosił o udzielenie jego dziecku „łaski śmierci”. Prawdopodobnie chłopiec o imionach Gerhard Herbert urodził się 20 lutego 1939 r. z niedorozwojem stopy, brakiem jednego przedramienia, niewidomy i – jak powiedzieli lekarze – cierpiący na „wrodzony idiotyzm”.\nWystąpienie o śmierć dla chłopca zasugerował rodzicom lekarz z kliniki w Lipsku, prof. Werner Catel. Hitler wysłał na miejsce swojego osobistego lekarza Karla Brandta. Gdyby informacje się potwierdziły – dziecko miało zostać uśmiercone. Prawdopodobnie 25 lipca decyzją Brandta prof. Catel podał chłopcu śmiertelny zastrzyk z barbituranów. Krótko potem Brand otrzymał od Hitlera polecenie, aby w przyszłości w podobnych przypadkach postępować tak samo.\nNiemowlę Knauerów było pierwszą ofiarą eutanazji prowadzonej w Niemczech w ramach akcji T4. Był to wynik wieloletnich dyskusji na temat eugeniki, czyli sposobu udoskonalenia ras, które opanowały świat. W rezultacie wprowadzenia jej zasad rodzić się mieli tylko ludzie zdrowi i silni, bez wad fizycznych i umysłowych. Ojczyzną eugeniki nie były jednak Niemcy, tylko Wielka Brytania.\nZdrowy, ładny i bogaty\nJeśli ludzie mnożą się w postępie geometrycznym, a produkcja zwiększa się w postępie arytmetycznym, to wkrótce na Ziemi zabraknie jedzenia. Biednym i bezrobotnym nie powinno się więc pomagać, a raczej stwarzać warunki, żeby szybciej umierali – twierdził brytyjski ekonomista i duchowny Thomas Malthus w książce „Prawo ludzkości” opublikowanej w 1798 r. Nie ma co uczyć nędzarzy zasad higieny. Powinno się ich raczej zmuszać do osiedlania się w małych, zatłoczonych mieszkankach w pobliżu wód stojących i dodatkowo zwężać drogi w ich dzielnicach, żeby zwiększyć szanse wybuchu epidemii. „Głupia filantropia” tylko zaszkodzi tym, którzy radzą sobie lepiej – uważał Malthus.\nJego ideologia, oparta na zasadach nie tyle rasowych, ile ekonomicznych, dała podstawy bogatym Brytyjczykom, by w czasach rewolucji przemysłowej ignorować potrzeby biednych.\n100 lat później niczym wirus rozniosła się po świecie, obejmując już nie tylko ubogich, ale także ułomnych, chorych i przestępców.\n’60 tys. reichsmarek kosztuje społeczeństwo utrzymanie do końca życia tego chorego dziedzicznie człowieka. Rodaku, to też twoje pieniądze’ – głosiła reklama eugeniki zamieszczona w biuletynie Urzędu Polityki Rasowej powołanego w 1933 r. przez NSDAP BE&W / Alamy Stock Photo\nSwoją cegiełkę do projektowania ludzkiej rasy według zasady: „lepszy ten, kto bogaty, zdrowy, ładny i mądry”, dołożył inny brytyjski filozof Herbert Spencer, dowodząc, że ludzie z pokolenia na pokolenie przekazują sobie pewne cechy i że ewolucyjny rozwój społeczeństw to wynik „walki o byt”.\nZa ojca eugeniki uchodzi jednak inny Brytyjczyk, Francis Galton, który nie tylko dał jej nazwę, ale stworzył podstawy naukowe. Galton, zainteresowany antropologią i zapatrzony w teorię ewolucji Darwina, skądinąd swojego kuzyna, uważnie obserwował brytyjskie społeczeństwo. Badając drzewa genealogiczne różnych arystokratycznych rodów, doszedł do wniosku, że inteligencja i inne szlachetne cechy nie mają nic wspólnego z darem od Boga, tylko są w dużym stopniu dziedziczne i przekazywane z pokolenia na pokolenie. Żeby poprawić cechy rasowe społeczeństwa, należałoby więc kojarzyć małżeństwa wybranych mężczyzn i kobiet i zniechęcać do prokreacji biednych, chorych, gorzej przystosowanych, a także unikać pomocy społecznej, która mogłaby podnieść status najuboższych.\nKoncepcje Galtona nabrały szczególnego znaczenia po drugiej wojnie burskiej, w latach 1899-1903, gdy wielu młodych mężczyzn z biednych, wielodzietnych rodzin zostało uznanych za niezdatnych do służby wojskowej, a na wojnę szli jedynie dobrze urodzeni, zdrowi chłopcy. W rezultacie – podkreślał Galton – ci ostatni ginęli, a na rynku pracy pozostawali tylko „zdegenerowani”, którzy nie tylko byli mniej produktywni, ale na dodatek rozmnażali się szybciej. Upadek rasy wydawał się więc Galtonowi nieuchronny.\nPo raz pierwszy terminu „eugenika” (z greckiego „dobrze urodzony”) Galton użył w swojej pracy „Inquiry into Human Faculty and its Development” (Badania nad zdolnościami ludzkimi i ich rozwojem) z 1883 r. Eugenika, jako pełnoprawna nauka, miałaby szukać sposobów sprowadzania na świat większej liczby istot nieskazitelnych, obywateli „lepszego sortu”, bo – jak wówczas uważano – „to, co natura robi ślepo, wolno i bezlitośnie, człowiek może zrobić w sposób bardziej pomyślny, szybszy i łagodniejszy”.\nIstoty „nieprzystosowane” ostatecznie pogrążyło odkrycie przez czeskiego mnicha Gregora Mendla prawa dziedziczenia genów recesywnych i dominujących ogłoszone w 1866 r. I choć początkowo je ignorowano, bo dotyczyły tylko badań nad grochem, na początku XX w. wróciły do łask i stały się podstawą przyszłych badań genetycznych. Dziś wiadomo, że prawie wszystkie ważne cechy są wynikiem interakcji między sobą wielu genów, a także wpływu środowiska, przyjmując jednak błędne założenia o prostym dziedziczeniu pewnych cech, eugenicy z początków XX w. doszli do wniosku, że niepożądane geny można wyeliminować, zapobiegając po prostu rozmnażaniu się ich nosicieli.\nZ wizją Galtona identyfikowało się wielu prominentnych Brytyjczyków, od prawa do lewa. Virginia Woolf pisała w 1915 r.: „Spotkałam kiedyś dużą grupę imbecyli (…) idiotycznych stworzeń, z niskim czołem i cofniętym podbródkiem, głupim uśmiechem albo dzikim spojrzeniem. Byli okropni. Powinno się ich zabić”. Autor powieści „Kochanek lady Chatterley” D.H. Lawrence rozmarzył się: „Jeśli zależałoby to ode mnie, zbudowałbym śmiertelne komory, wielkie jak Crystal Palace, z grającą cicho orkiestrą wojskową, i kino. A potem przeszedłbym się ulicami wszerz i wzdłuż, zbierając po drodze tych wszystkich chorych, unieruchomionych, okaleczonych, i spokojnie wprowadziłbym ich do wnętrza przy dźwiękach orkiestry grającej miękko »Hallelujah«. A oni uśmiechaliby się do mnie z wdzięcznością”.\nRównie proroczo przemówił George Bernard Shaw w 1910 r.: „Część eugenicznej polityki doprowadzi nas w końcu do tego, że komora gazowa wejdzie w powszechne użycie. Trzeba będzie wyeliminować bardzo wielu ludzi z tego prostego powodu, że opieka nad nimi jest stratą czasu”.\nEugenikę popierali John Maynard Keynes i Winston Churchill, który został nawet wiceprezydentem pierwszej Konferencji Eugenicznej obradującej w 1912 r. w Londynie. Opowiadał się za sterylizacją „niedorozwiniętych umysłowo i chorych psychicznie”. Pionierka antykoncepcji Marie Stopes, uhonorowana w 2008 r. znaczkiem pocztowym, uważała, że „hordy upośledzonych” powinno się zredukować, żeby odciążyć zdrowych. Wydziedziczyła swojego syna, ponieważ ożenił się z kobietą, która była krótkowidzem. Jej zdaniem ryzykował, że wadę przekaże ich dzieciom, które nie będą przez to wystarczająco perfekcyjne.\nKarl Pearson, brytyjski matematyk, pisał do Galtona w 1907 r.: „Nie do wiary, jak popularne stało się słowo »eugenika«. Nobliwe matrony potrafią mówić, że jeśli dziecko jest słabowite, to pewnie małżeństwo rodziców nie było eugeniczne!”.\nWyrok otwiera drzwi\nJednak to zapatrzona w Wielką Brytanię Ameryka była pierwszym krajem na świecie, który w ramach polityki eugenicznej wprowadził przymusową sterylizację „zdegenerowanych”, do których zaliczono także imigrantów.\nZ Grecji, Włoch, Hiszpanii, Portugalii, ale także Irlandczyków, Żydów i Polaków.\nBogaci przemysłowcy i filantropi – Andrew Carnegie czy John D. Rockefeller – zasilali pieniędzmi ruch pod kierunkiem Charlesa Davenporta, rolnika, który walcząc o możliwość eliminacji poszczególnych jednostek, rozpoczął budowę koalicji, przedstawiając zainteresowanym krajowy rejestr upośledzonych. W kręgu zainteresowań amerykańskich eugeników znalazło się 11 mln ludzi.\nPierwszą na świecie operację przecięcia nasieniowodów u jednego z więźniów wykonał w 1899 r. Harry Clay Sharp, lekarz z więzienia w Jeffersonville w stanie Indiana. Była to operacja nielegalna, ale poszły za nią dziesiątki kolejnych. Opisując swoje „dokonania” na łamach „New York Medical Journal”, Sharp zyskał sławę na całym świecie.\n1 lipca 1893 r. doktor Hoyt Pilcher ze Szpitala dla Dzieci z Idiotyzmem i Imbecylizmem w Kansas pozbawił zdolności rozrodczych 58 swoich pacjentów, twierdząc, że to uchroni ich przed masturbacją. Operacje sterylizacyjne – głównie podwiązywanie jajowodów i nasieniowodów – miały w przyszłości ograniczyć także alkoholizm i nieprzystosowanie społeczne.\n2 maja 1927 r. sędzia Olivier Wendell Holmes w imieniu Sądu Najwyższego wydał precedensowy wyrok – operacja Carrie Buck, podczas której kobietę wysterylizowano bez jej zgody, była zgodna z prawem stanu Wirginia i z logiką. Zdaniem sądu „trzy pokolenia »debili« w jej rodzinie uzasadniały taką eugeniczną ingerencję”. Wyrok ruszył lawinę, 33 stany Ameryki dopuściły wykonywanie przymusowej sterylizacji. Łączna liczba operacji w ciągu kilkudziesięciu lat (prawo pozostawało w mocy do 1979 r.) sięgnęła 65 tys. osób.\nW 1934 r. program sterylizacji wprowadziła Szwecja. Funkcjonował do 1975 r. W Czechosłowacji władze komunistyczne w latach 1973-91 przymusowo sterylizowały kobiety romskie.\nBrytania się waha\nKiedy Stany Zjednoczone sterylizowały kolejnych „nieprzystosowanych”, Wielka Brytania wciąż debatowała nad tym, czy zalegalizować prawo do przymusowej sterylizacji. Komisja parlamentarna domagała się liczb. O ile uda się zmniejszyć populację osób upośledzonych umysłowo? W jakim czasie? W ilu pokoleniach? Ponieważ parlament wciąż obawiał się debaty o przymusowej sterylizacji, Komitet do spraw Legalizacji Sterylizacji zaproponował, żeby wprowadzić przepisy o dobrowolności takiego zabiegu na podstawie orzeczeń lekarskich. Gdyby zainteresowani nie mogli wydać zgody samodzielnie, zrobiłyby to za nich rodziny lub opiekunowie. W ten sposób przymus wszedłby w życie bocznymi drzwiami. W marcu 1935 r. „Morning Post” opublikował badania statystyczne, według których 78 proc. Brytyjczyków opowiadało się za ustawą, ale w tym czasie do Wielkiej Brytanii zaczęły już docierać głosy z Niemiec.\nNiemieccy eugenicy od dawna współpracowali z amerykańskimi kolegami, a ich badania wspierała fundacja Rockefellera, więc eugenika miała się w Niemczech bardzo dobrze. Należy przeciwdziałać „produkcji istot nieprzystosowanych”, dlatego wszyscy lekarze powinni być szkoleni „w myśli eugenicznej” – zarządził Joseph Goebbels, minister propagandy, oświecenia publicznego i informacji. Jego zdaniem „naród, który buduje pałace dla dzieci przestępców, pijaków i idiotów, jest na drodze do szybkiego samozniszczenia”. Studentom medycyny na niemieckich uniwersytetach przybył więc dodatkowy egzamin – z nauki rasowej.\nUstawa o zapobieganiu narodzinom potomstwa obciążonego chorobą dziedziczną weszła w życie 1 stycznia 1934 r. Sankcjonowała przymusową sterylizację osób z szeroko rozumianym upośledzeniem umysłowym i chorych psychicznie. Do tej kategorii zaliczono także ludzi obciążonych dziedziczną padaczką, ślepotą, głuchotą i alkoholików. Sterylizowano także tzw. asocjalnych, na przykład prostytutki.\nOcenia się, że w ciągu trzech lat obowiązywania ustawy wysterylizowano ok. 200 tys. Niemców, a do końca 1944 r. – ok. 400 tys.\nJednak tuż przed II wojną światową liczba sterylizacji gwałtownie spadła, bo rząd III Rzeszy miał już nieco inne plany na pozbycie się „degeneratów”.\nW maju 1939 r. powstał Komitet do spraw Naukowego Leczenia Ciężkich Chorób Uwarunkowanych Genetycznie, który w tajnym okólniku wzywał lekarzy i personel szpitali do zgłaszania przypadków dzieci z upośledzeniami. Miały być leczone w specjalistycznych ośrodkach. Gdyby rodzice nie wyrażali zgody, należało im zagrozić odebraniem dzieci. Dla zachowania pozorów „leczenie” trwało zwykle kilka tygodni, a potem rodzina otrzymywała informację, że dziecko zmarło. W istocie lekarze aplikowali chorym dzieciom śmiertelne dawki leków nasennych lub zastrzyki z trucizną, a w niektórych szpitalach pozwalali im umrzeć – jak to później określą – „w sposób naturalny”, z głodu albo zimna. Tak oto zapewniali „bezproduktywnym” jednostkom „łaskawą śmierć”.\nJeszcze w tym samym roku programem eutanazji zostali objęci także dorośli.\n20 lub 21 września 1939 r. w Grand Hotelu w Sopocie Hitler odbył naradę m.in. z dr. Karlem Brandtem, Philippem Bouhlerem, szefem kancelarii, i dr. Leonardo Contim, na której przedstawił plany dotyczące likwidacji chorych umysłowo dorosłych. Conti wprawdzie wątpił, czy dzięki tej metodzie uda się udoskonalić rasę, ale program został wprowadzony w życie. Jego dział administracyjny umieszczony został przy ulicy Tiergartenstrasse 4 w Berlinie – stąd późniejsza nazwa przymusowej eutanazji Aktion T4.\nHitler opatrzył stosowny dokument datą 1 września 1939 r., choć w rzeczywistości wydał go nieco później, w październiku, ale być może dzień rozpoczęcia wojny uznał za bardziej stosowny propagandowo, bo skoro młodzi, zdrowi Niemcy giną na froncie, to dlaczego chorzy, nienadający się do pracy mają żyć. Nie było powodu trwonić pieniędzy na „życie niewarte życia”.\nWyselekcjonowani pacjenci cierpiący na schizofrenię i inne choroby umysłowe, zaburzenia neurologiczne, padaczkę, schorzenia wieku starczego, paraliż, powikłania syfilisu, niezdolni do pracy z innych powodów zaczęli być umieszczani w szarych autobusach z zamalowanymi szybami i wywożeni do „sanatoriów”. Eskortowali ich esesmani w białych fartuchach, którzy mieli sprawiać wrażenie personelu medycznego. „Sanatoria” były w istocie ośrodkami zagłady w Hartheim, Sonnenstein, Grafeneck, Bernburgu, Brandenburgu i Hadamarze, gdzie początkowo „pacjentów” uśmiercano za pomocą zastrzyków. Te jednak działały zbyt wolno, ale Brandt przypomniał sobie, że kiedyś zatruł się wyziewami z zepsutego pieca i że nie było to specjalnie bolesne, więc wpadł na pomysł, żeby przy uśmiercaniu pacjentów wykorzystać gaz. Tak będzie humanitarnie. Albert Widmann, chemik z policji kryminalnej Rzeszy, polecił mu wykorzystać do tego celu tlenek węgla.\nPrzypuszczalnie pierwsze prymitywne komory gazowe powstały w szpitalach psychiatrycznych na okupowanych terenach polskich w 1939 r. – w Owińskach pod Poznaniem, w Świeciu, w Kocborowie. Chorych zagazowywano także w Forcie VII w Poznaniu.\nEsesman za księdza\n4 stycznia 1940 r. pierwsi pacjenci, 30 osób ze szpitala psychiatrycznego w Waldheim, weszli do „profesjonalnej” komory gazowej z pozoru przypominającej prysznice. Po 20 minutach wszyscy byli martwi. Ich ciała zostały spalone, rodziny poinformowano, że śmierć nastąpiła z powodu „zapalenia płuc”, „obrzęku mózgu” itp. Powodem kremacji miała być ochrona przed epidemią.\nZ okazji dziesięciotysięcznej kremacji w Hadamarze odbyła się makabryczna uroczystość – przed piecem krematoryjnym zostało złożone nagie ciało przyozdobione kwiatami, symboliczną mowę wygłosił esesman przebrany za księdza, a każdy z uczestników dostał w nagrodę butelkę piwa.\nAlkoholu biorącym udział w Akcji T4 nigdy zresztą nie brakowało. Do rytuałów należały też orgie seksualne i jak powie po wojnie fotograf Brunon Bruckner, wynajęty do robienia zdjęć ofiarom T4 przed śmiercią, „każdy z każdym spał, gdy wokół unosił się upiorny odór palonych zwłok”.\nTen odór i czarne dymy z krematoryjnych pieców trudno było ukryć, więc program eutanazji stał się publiczną tajemnicą. Poza tym pijana obsługa ośrodków śmierci opowiadała po barach, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami „sanatoriów”, za szarymi autobusami zaczęły biegać dzieci, ostrzegając wszystkich wokół, żeby się chować, bo nadjeżdża „mordownia”.\nWieści o tym, że Niemcy wprowadzili w życie zinstytucjonalizowany program eutanazji, rozeszły się po świecie. Niemiecka opinia publiczna była tak oburzona, że w sierpniu 1940 r. Hitler wstrzymał program, który od tej pory miał być prowadzony „na dziko” – lekarze musieli podejmować decyzje samodzielnie, bez formalnych konsultacji z przedstawicielami T4.\nDo lata 1941 r. w komorach gazowych w Niemczech zginęło około 80 tysięcy ludzi. Według obliczeń jednego z urzędów Aktion T4 przyniosła wymierne efekty – rząd oszczędził 880 mln reichsmarek, których nie trzeba było wydawać na 13,5 mln kg mięsa dla chorych w szpitalach.\nJeszcze jesienią 1940 r. szef SS Heinrich Himmler wpadł na pomysł, żeby wykorzystać infrastrukturę T4 do mordowania więźniów coraz bardziej przepełnionych obozów koncentracyjnych.\n– Agata Gut, „Eutanazja – ukryte ludobójstwo pacjentów szpitali psychiatrycznych w Kraju Warty i na Pomorzu w latach 1939-1945”; Manuel\n– Moros Pena, „Lekarze Hitlera”;\n– Henry Friedlander, „The Origins of Nazi Genocide: From Euthanasia to the Final Solution”\n← Beware of Israel’s Critics\nVIBERS Ft. Michael Moshonov – Bei Mir Bistu Shein (prod. by Yishay Raziel) →


Mieszkanie na sprzedaż - Poznań - Dębiec - DRN-MS-3566 - 53.70m² - Agencja nieruchomości Poznań Biuro nieruchomości Poznań Nieruchomości Poznań od 1999 Jarosław Kantor\n8 361,27 zł/m2 cena: 449 000 zł\nPolecam na sprzedaż mieszkanie dwupokojowe na osiedlu Red Park na Dębcu wraz z miejscem postojowym w hali garażowej.\nŁazienka z wanną wykończona w nowoczesnym stylu płytkami w ciepłej tonacji.\nMieszkanie o powierzchni 53,70 m² składa się z:\nCzynsz około 520 zł. obejmuje koszty zaliczki na wodę, wywóz odpadów, ogrzewanie, fundusz remontowy, ochrona, monitoring oraz koszty części wspólnych.\nDo ceny należy doliczyć 18.900 tys. na zakup miejsca postojowego w hali garażowej.\nSymbol oferty DRN-MS-3566


„Ludzie, oszalałem, takie piękne jajka tanio sprzedaję!”. O społecznej roli targowisk i bazarów - Radiowe Centrum Kultury Ludowej - polskieradio.pl\nTargowiska i bazary towarzyszą wszystkim kulturom, choć im głębiej społeczeństwo wchodzi w okres stabilizacji ekonomicznej, tym gorliwiej są rugowane bądź przekształcane. Miejsca te odpowiadają na kilka potrzeb społecznych na raz – pozwalają nabyć niedostępne w zwykłych sklepach towary, ale także przebywać w innej atmosferze niż sklepowa, sformatowana przez sieci handlowe.\nRynek w PoznaniuFoto: NAC\nAntropologia bada targowiska głównie pod kątem społeczności, którą one tworzą – tej złożonej ze sprzedających i tej złożonej z klientów, bez których nie ma przecież handlu, a więc i targowisko pozbawione jest celu. Jak każde osadzone w miejskiej tkance przez wystarczająco długi czas miejsce, targowiska i bazary obrastają kolejnymi kulturowymi, społecznymi i etnograficznymi warstwami. Tworzą własne zwyczaje, własne mity, budują swoją historię – bez pośpiechu, bez celu i nawet bez świadomości, że to się dzieje. Są żywe i ruchliwe, przekształcają się i zmieniają, a jednak trwają, dając krzepiącą wiedzę, że za tydzień i za miesiąc też będą stały w tym samym miejscu. Towarzyszy im jednocześnie pewna tymczasowość, umowność: kogoś, kto prowadzi popularne stanowisko z jajkami za tydzień może po prostu nie być w stałym miejscu i nikt nie wymaga specjalnych wyjaśnień. Prowadzone przez imigrantów stoisko z ciuchami może się z dnia na dzień zwinąć i podejrzewamy tylko, że ma to coś wspólnego z legalnością handlu. Stoliki i drewniane stanowiska zapełniają się i pustoszeją, meandrują, znikają i powracają.\nTak jak klienci. Tych na wydeptany piaszczysty plac albo parking złożony z wyszczerbionych, pamiętających lepsze czasy płyt chodnikowych, przyciąga nie tylko chęć zrobienia "po prostu" zakupów, ale podświadoma ochota na wtopienie się w ten bzyczący, ruchliwy, głośny tłum. Na targu obowiązuje kilka zasad, ale z pewnością są one luźniejsze i mniej zdefiniowane od zasad zachowania w sklepach wielkopowierzchniowych czy galeriach handlowych. Targowisko jest ze swej natury głośne, nawet krzykliwe – nawołują się klienci i sprzedawcy, ludzie odbierają zawodowe i prywatne telefony i głośno dyskutują; w dobrym tonie jest także porozmawiać ze sprzedawcą, choćby kupowało się dwa pomidory, a nie tylko wręczyć monetę lub banknot. Sprzedawcom z targów i bazarów społeczności przypisują zresztą pewną dozę magicznej wiedzy – to oni właśnie orientują się, które jajka mają większe żółtka, mogą sprowadzić towar z tajemniczego źródła albo wiedzą, która trutka najlepiej odszczurzy piwnicę. O ile kasjerka z dyskontu może, ale nie musi mieć wiedzy na temat sprzedawanych produktów (i mało kto jej oczekuje), o tyle handlarz z targowiska niejako ręczy swoją twarzą i reputacją za klasę i skuteczność sprzedawanych przedmiotów i produktów. To oczywiście pokłosie wiary, że na targowisku wszystko jest lepsze i zdrowsze.\nKobieta sprzedająca rzodkiewki\nTargowisko nie musi też ładnie pachnieć. Niesamowity konglomerat zapachów, ta charakterystyczna dla Europy Wschodniej mieszanka (kapusta kiszona, plastikowe chińskie buty, surowe mięso z lad chłodniczych, dym papierosowy i przetrawiony alkohol) nikomu nie przeszkadza i nie drażni, jest immanentną cechą bazaru, tak jak niejednolitość i umowność stoisk.\nTargowisko nie wymaga także żadnego pretekstu do odwiedzin – można się po nim po prostu kwadransami przechadzać, bez ochroniarza dyszącego nam w kark i bez konieczności lawirowania pomiędzy ulotkarzami. Nasza obecność na targu jest społecznie uprawniona, bez względu na status społeczny, wygląd, wiek i zawartość portfela. Nie trzeba tu wydać pieniędzy, by się wykupić, uprawomocnić. To ciekawe – jedno z miejsc służących wyłącznie handlowi jest jednocześnie jedną z ostatnich przestrzeni darmowej socjalizacji w mieście.\nI klienci, i handlarze nawiązują między sobą znajomości, więzi – a także rywalizują. O targowiskowych technikach sprzedaży, a także o lawirowaniu pomiędzy współpracą a konkurencją, pisze Łukasz T. Marciniak w wydanej przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego publikacji pt. „Bazary. Kooperacja czy konkurencja?”. Wskazuje, że kupcy działają na dwóch poziomach – ekonomicznym i społecznym, tworząc relacje z klientami oraz między sobą. Autor pisze o tym, co kupcy robią, by usprawiedliwić przed samymi sobą stosowane techniki manipulacji klientem. Manipulacji, która jest wpisana w bazarową rzeczywistość tak samo, jak targowanie się – i której obie strony są świadome.\nPomimo że ideą i terenem targowiska rządzi handel, który zakłada wymianę towaru za pieniądz (dużo rzadziej towaru za towar), mnóstwo panujących tu zasad jest płynnych, umownych i naciągalnych. Należą do nich godziny handlu i sama przestrzeń targu. Oprócz legalnych, płacących za miejsce stoisk, całość bardzo często obrasta w stołeczki przy bramach wejściowych, z których starsze kobiety sprzedają kwiaty działkowe czy marynowane grzybki – a nawet mobilnymi sprzedawcami, którzy, chcąc upłynnić np. przemycane papierosy, są w ciągłym ruchu i proponują tylko przechodzącym swój asortyment, w ogóle go nie rozkładając. Umowne i płynne są jednak przede wszystkim ceny. Bardzo wielu handlarzy w ogóle ich nie wystawia, podając kwotę dopiero, gdy padnie pytanie „po ile…?”. Służy to manipulowaniu ceną w zależności od ocenianej na pierwszy rzut oka zasobności klienta – a także otwiera drzwi targowaniu się.\nMężczyzna sprzedaje miód\nSkoro targowisko jest uważane za jeden z elementów właściwie każdej kultury, kapitalizm i estetyka nowoczesności próbują je oczywiście po swojemu zagospodarować. Porzucają przy tym jednak kilka podstawowych cech, które charakteryzują takie miejsca (niedookreśloność cen i przestrzeni, ogólnodostępność, brak ujednolicenia), w zamian proponując dość elitarne miejsca z wyborem drogich, często rzemieślniczych lub ekologicznych produktów, pozbawione jednocześnie wyboru rzeczy najtańszych i najbardziej uniwersalnych. Takie targowiska są sterylne, pozbawione nimbu przygody i całego spektrum możliwości (a może dziś znajdę poszukiwaną od 20 lat książkę i zapłacę za nią 5 zł? Może dziś będzie ten facet z dorodnymi indykami?), nakierowane na kupujących z grubym portfelem i wyrobionym gustem. Odrzucają także sprawdzone rozwiązania estetyczne, w zamian prezentując wizualne podobieństwo stoisk. Nie sposób się na nich zgubić. Nie bardzo da się na nich kogoś poznać. Nie ma tam miejsca na sprzedawców półlegalnych, przemytników, spacerowiczów bez grosza przy duszy. Często są sezonowe i nie wrastają na poważnie w tkankę miasta. Nikt by ich nie bronił, gdyby miały zniknąć.\nAle kapitał będzie dążył właśnie do ujednolicenia i spieniężenia tej wizji – wizji swobodnego handlu czymkolwiek, od pietruszki po zestawy mebli. Będzie dzielił przestrzeń pomiędzy tych, którzy zapłacą za możliwość wystawienia swoich towarów, a tych, którzy przyjdą, by je nietanio kupić. Wygładzi estetykę biedy, wyciszy atmosferę, wyruguje tych, którzy nie kupują i nie sprzedają (albo sprzedają nie to, czego się oczekuje). Strumyczki monet, które do tej pory pędziły w różnych kierunkach, skieruje w jednym. Dlatego warto bronić zwykłych bazarów jako jednych z ostatnich przestrzeni, które idą wbrew nowoczesnej wizji zatomizowanego miasta.


Podziękowanie dla wolontariuszy z "Azorka"\nZa miłość psy odwdzięczają się miłością. Dziecko wiele traci, jeśli nie ma towarzysza w postaci psa. Miłość do psa uczy dziecko tego, jak kochać kogoś poza sobą samym…\nTowarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce Oddział Oborniki serdecznie dziękuje za całoroczną pracę na rzecz bezdomnych zwierząt.\nNasi wolontariusze pracują głównie przy bezdomnych psach w schronisku AZOREK w Obornikach.\nPomagają przy sprzątaniu, czeszą zwierzęta i wyprowadzają psy na spacer. Wolontariusze stanowią nieocenioną pomoc w socjalizowaniu psów ułatwiając ich przyszłą adopcję. W czasie roku szkolnego, przychodzą rzadziej od poniedziałku - piątku,\nale zawsze w sobotę i w wakacje. Nigdy nie zapominają o zwierzętach i zawsze można liczyć na nich przy organizowaniu imprez publicznych na rzecz Schroniska.\nPraca dla nich nie jest łatwa. Mają mnóstwo pracy.\nZwierzęta bardzo tęsknią za człowiekiem. Najczęściej wszystkie zabiegają o względy jak tylko mogą,\na te bardziej nieśmiałe siedzą tylko w pewnej odległości i błagalnie patrzą. Schronisko to naprawdę nie jest raj... To miejsce, które pomaga przetrwać. A przecież przetrwanie to nie wszystko...\nIch jedyną szansą na szczęśliwsze życie jest znalezienie domu. Jednak, aby mogły tego szczęścia doczekać potrzebują ludzkiej opieki i pomocy w przetrwaniu w schronisku.\nWOLONTARIAT – co robimy? Zwierzęta trzeba karmić, sprzątać ich boksy i pomieszczenia, chore pokazywać lekarzowi weterynarii, podawać leki, psy wyprowadzać na spacery. Trzeba też z nimi po prostu być, mówić do nich, głaskać, aby poczuły się kochanymi. Również uczą młodszych wolontariuszy nowych obowiązków.\nWolontariusze pomagają bezdomnym zwierzętom w znalezieniu im domu. Rozwieszają ogłoszenia, umieszczają anonse\nw Internecie, przekazują szczegółowe dane na temat psa i zachęcają znajomych do odwiedzenia naszej strony i schroniska.\nPomagają również psom w domu tymczasowym prowadzonym przez TOZ Oborniki. Praca tam jest równie ciężka jak\nWolontariusze ratują życie i przywracają nadzieję.\nDZIĘKUJEMY WAM, MALI I DUZI POMOCNICY.\nNasi wolontariusze wybierają pomoc właśnie dla schroniska, bo kochają zwierzęta, bo mają dość biernego patrzenia na to,\njak cierpią, bo chcą zmieniać swoje otoczenie na lepsze…


Solina Atrakcje - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: solina atrakcje\nAtrakcje Jeziora Solińskiego\nOdnawialnej, znajdującego się przy bramie głównej elektrowni Solina, najpóźniej 10 minut przed godziną zwiedzania. Koniecznie trzeba mieć ze sobą ważny dokument tożsamości ze zdjęciem. Zwiedzanie odbywa się(...). Wypożyczanie sprzętu wodnego: kajak (2 osoby) na godzinę – 18 zł, rower wodny dla 4-5 osób – 30zł. Rejsy statkami pasażerskimi: Port Solina (przystań przy zaporze) tel.: 693-373-866 i 530-159\n...: największy zbiornik wodny w Polsce! Nazywany jest też Jeziorem Solińskim i bieszczadzkim mo- rzem. Miejscowości wokół zalewu – Polańczyk, Solina, Wołkowyje – to dzisiaj kurorty wczasowe z plażami(...) oddechowych i cukrzycę. Co warto zwiedzić? Zapora wodna w Solinie www.solina.pl Centrum Informacyjne Energetyki Odnawialnej przy Elektrowni Wodnej Solina, tel. 13 492 12 75; e-mail: zwiedzanie...\n...w elektrowni wynosi 7 st. C, konieczna jest ciepła odzież. Więcej informacji: solina.pl Szlak Architektury Drewnianej: oprócz Piątkowej warto zobaczyć m.in. cerkwie: w Smolniku nad Sanem, Ustrzykach Dolnych, Czarnej, Równi, Bystrem koło Michniowca. Tanie kwatery: prywatne i w gospodarstwach agro turystycznych znajdziesz na: www.bieszczady.pl www.twojebieszczady.net Atrakcje w okolicy 1. Cerkiew...\nZachwycające połoniny, Solina i kolorowe lasy porastające zbocza gór przyciągają tu co roku poszukiwaczy piękna i ciszy.\nPodkarpackie – wyjątkowy sposób na wypoczynek\nCisza i spokój, kontakt z naturą w otoczeniu bajkowych krajobrazów, niezmąconych cywilizacją i niezadeptane szlaki turystyczne, to teraz luksus, którego szuka każdy, ponieważ zwiedzanie zabytków i podziwianie pięknych krajobrazów już nam nie wystarcza. Niezależnie od sezonu i aury Podkarpacie to doskonałe miejsce dla uciekinierów z wielkiego miasta. Region oferuje wiele oryginalnych sposobów spędzania wolnego czasu i nieziemskie widoki. Różnorodność zarówno w przyrodzie, jak i w formie...\n...plażowania, jak i aktywnego wypoczynku w wodzie. 9. Województwo podkarpackie - Solina Wiosną bieszczadzkie lasy przybierają charakterystyczną jasno-zieloną barwę, co czyni z nich niezwykle urokliwe miejsce. Solina wraz ze swoim jeziorem stanowi idealne dopełnienie dla tych cudownych widoków. W okolicy nie zabraknie z pewnością rozrywek zarówno dla aktywnych, jak i dla pragnących spokojnego...\nKomańcza. Co warto zobaczyć?\nKiedy byłaś ostatnio w Bieszczadach? W minione wakacje? 20 lat temu? A może nigdy? Możesz tu wracać bez końca i choć raz musi tu stanąć twoja noga.\nJesienna wędrówka po Bieszczadach\nPrzed nami kilka dni wypoczynku. Jeżeli jeszcze nie zaplanowaliście wyjazdu, może zainteresują Was nasze propozycje. Mamy coś dla miłośników m.in. natury, seriali, militariów i gorących kąpieli. Skuście się!\nnowy jork co warto zobaczyć\naustria tyrol latem\nmiejsca turystyczne szklarska poręba\nnowa ziemia aktywny wypoczynek


Montaż alarmu, systemy alarmowe na Pruszkowie – Alarmy24Kamery.pl – Systemy alarmowe Warszawa\nPruszków jest niewielkim miastem, które graniczy z Piastowem i należy do aglomeracji warszawskiej. Dojazd do stolicy jest ułatwiony dzięki rozbudowanej sieci komunikacji miejskiej, co sprawia, że do Pruszkowa sprowadzają się takie osoby, które chcą mieszkać w ciszy i spokoju małego miasta, ale jednocześnie mieć kontakt ze stolicą, w której najczęściej pracują. Zabudowa Pruszkowa to w przeważającej części domy jednorodzinne. Znajdują się tu także lokalne przedsiębiorstwa, hotele, sklepy, które wymagają ochrony przed nieproszonymi włamywaczami. Najlepiej jest zamontować system alarmujący, dzięki któremu odpowiednie służby – policja lub firma ochroniarska, będą mogły szybko zareagować i powstrzymać próbę włamania.Takie zabezpieczenie przyniesie Państwu spokój ducha i komfort psychiczny, niezbędny w codziennym życiu.\nAlarmy24kamery na Pruszkowie – oferta\nNasza firma systemami antywłamaniowymi zajmuje się od dawna, więc w zakresie zabezpieczeń domu i innych budynków przed włamaniem czy kradzieżą jesteśmy ekspertami. Dodatkowo nasz zespół wykwalifikowanych pracowników zawsze służy pomocą i doświadczeniem naszym Klientom, którzy nie muszą się obawiać o realizację usługi. Nasi specjaliści za każdym razem ustalają także razem z klientem szczegóły i plan realizacji usług. W przypadku montażu alarmów nasza firma zapewni Państwu dobór odpowiedniego rodzaju urządzeń, dostosowanych do Państwa potrzeb, oraz wyznaczy najważniejsze punkty na Państwa posesji. Ponadto urządzenia alarmowe, które montujemy, sprowadzamy od najlepszych producentów, więc posiadają gwarancję najwyższej ochrony. Usługi świadczone przez naszą firmę także są najwyższej jakości – stawiamy na skuteczność i rzetelność. Wielu naszych byłych Klientów, m.in. z Pruszkowa, chwali sobie nasze wykonanie i realizacje w zakresie montażu alarmów.\nUsługi montażu alarmu na Pruszkowie\nW przypadku nagłej awarii lub zniszczenia firma Alarmy24kamery świadczy także usługę konserwacji i serwisu urządzeń. Firma ma swoją siedzibę na Bielanach, dlatego dojazd do Klientów z Pruszkowa jest szybki i bezproblemowy.


Jadalne chwasty – Oset – klujaca i magiczna – pyszna i zdrowa roslina z kuchni czarownicy | Maria Bucardi | Odkryj magię ...\nWysłany dnia08/04/2013 Posted By: MariaBucardi Categories: Ogólna\nMoi Kochani, dzis takie male dwa slowa na temat ostow. Ja osobiscie tak niepoprawnie botanicznie 🙂 nazywam rosliny klujace, ktore wszedzie sa tepione jako chwasty!!!\nW uzupelnieniu do mojej ksiazki „Magiczna kuchnia” – dzis cos z kociolka czarownicy\nJuz niedlugo takze w Polsce zacznie sie wiosna w przyspieszonym tempie i dlatego zbierajcie informacje by wykorzystac je, gdy roslinki sie pojawia. Te osoby z Was, ktore mieszkaja w USA, Australii czy w innych miejscach, gdzie wiosna czy lato juz w pelni – moga korzystac z tej wiedzy juz teraz.\nJest ogromna rodzina roslin, ktore nazywam ostami 😉 Dzis w dwoch doslownie slowach przedstawie 2 z nich. Jedna, ktora w roznych rejonach swiata ma rozne pododmiany – oset /patrz wikipedia u nas w Magicznej Oazie wyglada tak, jak na zdjeciu. Zabawne jest to, ze gdy ktos przychodzi do nas z osob z zew. to od razu w pierwszych slowach tlumaczy nam, ze trzeba to wytepic, spryskac, wypalic, ze jak to sie rozsieje ten CHWAST!!!. … Itp.\nCzasami dziwie sie jaka nienawisc siedzi w ludziach do niektorych roslin, ktore sa tak cudownie magicznie uzdrawiajace!\nTa roslina ma wspaniale wlasciwosci magiczne, cudnie ochrania, ma bardzo pozytywne wibracje! A do tego dziala tak, jak karczochy czy ostropest plamisty na nasze zdrowie, czyli uzdrawia watrobe! Patrz moj film o uzdrawianiu watroby – nacisnij tutaj\nAle jak mozna to jesc??? Moi Kochani no po pierwsze to potrzebujecie rekawiczki i nozyczki – nozem sie nie da. Z nozyczkami idziemy zbierac glowki ostow i potem obcinamy im wszystkie szpilki. Patrzcie na zdjecie, jak zrobilam to wczoraj ja\nGdy kolce obciete, to teraz mozecie robic z glowkami wszystko – ugotowac je w zupie, dodac do sosu do spagetti, a takze zjesc na surowo w salatce czy zalozyc do sloiczkow na kwasno czy zamarynowac. Wariacji jest tysiace a smak – przepyszny!!!!!\nCzesto mowimy – ah, brak mi czasu na takie eksperymenty z jadalnymi chwastami. Wierzcie mi, ze sam kontakt z Natura, zbieranie, eksperymentowanie w kuchni i sam smak – Wam to wynagrodzi.\nNormalnie przy tradycyjnym jedzeniu, musicie zarobic pieniazki by je kupic, potem wydac pieniazki na benzyne by pojechac do sklepu, czas by obejsc supermarket, czas przyrzadzania i potem jeszcze macie skutki uboczne zatrutej chemia zywnosci i do tego stale to samo w jadlospisie.\nPrzy jedzeniu chwastow – zarobione pieniadze mozecie wydac na cos innego pozytwcznego dla naszej Matki Ziemi, np. posadzic drzewo w Waszym imieniu. Wyjazd do supermarketu lepiej zastapic wyjazdem z rodzina czy dziecmi na lono przyrody (cudownie spedzic kilka godzin!), nalapac tlenu, odpoczac i do tego nazbierac np. glowek ostow. Przyjazd do domu i zrobienie jedzenia, jest ten sam, co przy zywieniu normalnym. Ale za to smak i zdrowa zywnosc! Przy takim podejsciu oszczedzacie dodatkowo pieniadze na lekarstwa i czas by siedziec w poczekalni u lekarza 🙂\nA tak wygladaja te osty u nas z bliska.\nMoi Kochani, jest jeszcze inna roslina ja mowie z ostow 🙂 gdyz jest takze klujaca, ale nie tak bardzo. U nas w Polsce botanicznie mowi sie mlecz Sonchus, bo wydziela biale mleczko.\nO niej opisze Wam wiecej w mojej nowej ksiazce, ktora pisze tylko w wolnym czasie o urodzie, czyli sposoby czarownic by wypiekniec 🙂 Ale to taka malutka tajemnica. Jak tylko bedzie gotowa, poinformuje Was na blogu. Tam bedzie specjalny eliksir z tej rosliny, ktora rosnie wszedzie dookola Was!\nJa osobiscie mam je rowniez w Oazie i jemy je na surowo w salatce. No czasami trafi sie malutki kolec na jezyku, ale … no wlasnie ale … reszta w ksiazce 😉\nZ anielskim pozdrowieniem i zacheta – do jedzenia chwastow! Wasza Maria Bucardi\nbucardi, chwasty w kuchni, jadalne chwasty, jedzenie polnych roslin, kociolek czarownicy, maria, przepisy czarownic\nA ja właśnie zauważyłem, że kucyki zajadają się młodymi liśćmi ostu i główkę wyjadają aż do ziemi!..i mnie zaciekawiło czemu im tak smakuje..ma też silne właściwości przeciwpasożytnicze, czyli darmowe odrobaczanie 🙂\n30/07/2014 at 19:39\nJeśli jesteś medium, Jasnowidzem, terapeutką, to proszę Cię uzdrow mnie – jestem alkoholiczką i nie potrafię sama sobie z tym poradzić. EWA.\n21/05/2014 at 21:27\ndzisiaj dostałem olśnienia. zbierając pokrzywy,,zobaczyłem piękne osty, postanowiłem się coć o nich dowiedzieć i trafiłwm na tą stronę chyba jesto fajne. czy masz więcej informacji o tych ostach, bo mogę szukać dalej.\nczarna owca says:\n06/05/2013 at 17:33\nWiedział Kłapouchy co dobre;)\nTeż mam osty na działce i nie pozwalam ich kosić, bo jesienią i zimą pasą się na nich stada szczygłów:) Spróbuję takiego kwiatka, żeby wzbogacić swoje doznania smakowe, ale resztę zostawię ptakom. Ja mam wiele kulinarnych alternatyw, a taki oset to dla ptaków często jedyny ratunek przed śmiercią głodową. Pozdrawiam:)\nHmmm nigdy nie podejrzewałem ,że oset jest jadalny. Ciekawe jak smakuje główka. Kiedyś muszę spróbować. Pozdrawiam 🙂\n08/04/2013 at 19:39\nslicznie dziekuje za komentarz. Tak, jest pyszny. Glowka smakuje podobnie jak karczochy, tylko bardziej aromatycznie. Ma takie same wlasciwosci uzdrawiajace jak ostropest plamisty. Z anielskim pozdrowieniem Twoja Maria Bucardi\nTo bardzo ciekawe co piszesz. A ja od pewnego czasu zainteresowałem się roślinami z okolicy. Mam już pewne doświadczenia ale ostu jeszcze nie próbowałem. Koniecznie spróbuję i może opiszę moje doświadczenia. Na razie próbowałem miętę, mniszka, krwawnik, liście maliny, liście winogron i inne


:: Głogowski Portal Informacyjny :: www.glogow.info.pl :: Głogów - Powódź w kadrze - premiera we wtorek\nPowódź w kadrze - premiera we wtorek\nFundacja im. Tymoteusza Karpowicza i Towarzystwo Ziemi Głogowskiej zapraszają na głogowską premierę książki oraz pokaz godzinnego filmu dokumentalnego poświęconego 20. rocznicy powodzi z 1997 roku. Publikacja pt.„Dolny Śląsk. Pamiętam Powódź” oraz dołączony do niej film dokumentalny są efektem całorocznego projektu kulturalnego realizowanego na Dolnym Śląsku w 2017 roku.\nPrezentacja odbędzie się we wtorek, 15 maja o godz. 17.00 w Centrum Konferencyjno-Wystawienniczym Zamku Książąt Głogowskich. Wstęp wolny! W trakcie spotkania będzie możliwość nabycia zestawu (książka z filmem).\nDziałano nie tylko statycznie, ale również w ruchu: w pociągach Kolei Dolnośląskich, gdzie na wybranych trasach odbywała się zbiórka wspomnień dotyczących powodzi i nagrywano wywiady z pasażerami, zamieniając ich podróże w coś więcej, niż tylko przemieszczanie się pomiędzy stacjami. W 37 filiach Miejskiej Biblioteki we Wrocławiu umieszczono pojemniki na wspomnienia, do których przez wiele tygodni każdy mógł przekazać swoje własne powodziowe „pamiętam, że…”. Eseje, dziesiątki wspomnień, trzy dzienniki, reportaż, opowiadanie, scenariusz filmowy, wywiad, grafiki, archiwalne zdjęcia, fotoreportaż, film dokumentalny – tak o powodzi z 1997 roku jeszcze nie opowiadano\nOczywiście zarówno w książce jak i filmie znajdziemy informacje dotyczące Głogowa i ziemi głogowskiej w trakcie wydarzeń sprzed 20 lat. A więcej informacji o projekcie można znaleźć na stronie internetowej: pamietampowodz.pl


Regulamin - Vademecum leków weterynaryjnych\nRegulamin określa zasady korzystania z informacji i usług dostępnych na stronach internetowych firmy Vena s.c. pod adresami internetowymi venanet.pl, venanet.com.pl, venavet.pl, venavet.com.pl, venamed.pl, venamed.com.pl, vetnet.pl, vetnet.com.pl, wetnet.pl, wetnet.com.pl oraz wszystkimi subdomenami funkcjonującymi w zakresie w/w domen zwanych dalej serwisami VENA oraz prawa i obowiązki Użytkowników.\nUżytkownikiem serwisów VENA może być osoba fizyczna, jednakże korzystanie z niektórych obszarów serwisów VENA jest dostępne wyłącznie dla osób posiadających prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii potwierdzone przez właściwą okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną.\nOfertę programową serwisów VENA opracowuje i rozpowszechnia firma Vena s.c. Ewa Drapała, Bogusław Drapała.\nVena s.c. zapewnia sprawność techniczną serwisów VENA oraz środki bezpieczeństwa mające na celu ochronę danych przed utratą i dostępem osób nieuprawnionych.\nJakość usług edukacyjnych oraz rzetelność informacji zamieszczanych przez Vena s.c. podlega merytorycznej ocenie Rady Programowej złożonej z osób o ugruntowanym doświadczeniu zawodowym i autorytecie. Skład Rady Programowej podaje się do wiadomości Użytkowników.\nKorzystanie z usług i treści serwisów Vena\nKorzystanie z serwisów VENA jest podzielone na część bezpłatną oraz płatną. Dostęp do części płatnej następuje po wniesieniu stosowanej opłąty za pośrednictwem operatora opłat internetowych (payU.pl, dotpay.pl).\nKorzystanie z niektórych obszarów serwisów VENA jest uzależnione od rejestracji Użytkownika. Użytkownik ma obowiązek zarejestrować się wypełniając rzetelnymi danymi osobowymi formularz rejestracyjny.\nZakładając konto Użytkownik potwierdza iż zapoznał się z postanowieniami Regulaminu serwisów VENA, akceptuje jego treść, a nadto wyraża zgodę na przetwarzanie jego danych osobowych w sposób i dla celów określonych niniejszym Regulaminem.\nUżytkownik może zamieścić w zasobach serwisów VENA opatrzone imieniem i nazwiskiem własne oryginalne opracowanie o objętości nie większej niż dziesięć stron maszynopisu.\nZamieszczenie opracowania nastąpi nieodpłatnie w terminie nie później niż 30 dni od jego nadesłania w formie elektronicznej o ile uzyska ono pozytywną ocenę Rady Programowej.\nDo opracowania Użytkownik zobowiązany jest dołączyć zgodę na jego nieodpłatną publikację w zasobach serwisów VENA opatrzoną imieniem nazwiskiem stopniem naukowym, specjalizacją i miejscem pracy.\nOdpowiedzialność za treść publikacji ponosi jej autor.\nOperator serwisów VENA może skrócić okres oczekiwania na publikację jeżeli Użytkownik dołączy do opracowania pozytywną opinię o jego walorach edukacyjnych wyrażoną przez uznanego specjalistę z danej dziedziny.\nPo zasięgnięciu opinii Rady Programowej Vena s.c. może dokonać w nadesłanym materiale niezbędnych skrótów i innych zmian redakcyjnych lub też odmówić publikacji bez podania przyczyny.\nOperator serwisów VENA umożliwia Użytkownikom wymianę doświadczeń i opinii zawodowych przy wykorzystaniu interaktywnych mechanizmów stosowanych w Internecie, takich jak forum dyskusyjne i czat.\nWypowiadający się są identyfikowani przez innych Użytkowników imieniem i nazwiskiem.\nUżytkownicy mają obowiązek stosować się do powszechnie przyjętych zasad netykiety.\nWyrażanie treści naruszających godność lub dobra osobiste jest zabronione.\nVena s.c. nie ponosi odpowiedzialności za sposób korzystania z konta przez Użytkownika w szczególności za wypowiedzi zamieszczane na forach dyskusyjnych jednakże zastrzega sobie prawo do usunięcia treści naruszających zasady współżycia społecznego, etyki zawodowej, prawa osób trzecich i zamknięcia konta Użytkownika naruszającego postanowienia Regulaminu.\nUdział w kursach edukacyjnych, zakup e-publikacji, korzystanie z płatnycvh konsultacji wymaga wniesienia opłaty, o wysokości której Użytkownik będzie informowany.\nKatalog kursów, e-publikacji w wybranych zakresach tematycznych zawiera informację o cenie kursu, jego zawartości oraz ewentualnej wartości punktowej w ramach dobrowolnego kształcenia ustawicznego lekarzy weterynarii..\nPowiadomienie o nowościach w katalogu kursów następuje bezpłatnie.\nOtrzymywanie informacji o nowościach w katalogu wymaga użycia funkcji Subskrypcja i podania danych Użytkownika.\nUczestnictwo w niektórych kursach może wymagać skorzystania z klucza dostępu oraz nośników, które Użytkownik otrzyma od Vena s.c.\nW przypadku stwierdzenia wad technicznych w dostarczonym pakiecie należy w terminie 10 dni od jego doręczenia wnieść reklamację i odesłać Vena s.c. . Uwzględnienie reklamacji spowoduje niezwłoczne wysłanie na koszt Vena s.c. innego wolnego od wad pakietu.\nOpłatę za kurs Użytkownik wnosi za pośrednictwem platform płatności internetowych payU.pl lub dotpay.pl\nUkończenie kursu Vena s.c. dokumentuje w certyfikatem wystawianym imiennie na uczestnika kursu i przesyłanym za pośrednictwem poczty e-mail w formacie PDF.\nUdostępnione Użytkownikowi materiały szkoleniowe – teksty, grafiki, zdjęcia dźwięki, filmy i inne, jak również wybór i układ prezentowanych treści są chronione prawem autorskim.\nUczestnik kursu może wykonać tylko jedną kopię udostępnionego materiału w celu jego zabezpieczenia lub archiwizowania.\nZ zastrzeżeniem §9 ust. 2 jakiekolwiek upowszechnianie, wprowadzanie zmian, przesyłanie, drukowanie, powielanie, publiczne odtwarzanie, wymaga pisemnej zgody Vena s.c.\nVena s.c. przy transmisji danych osobowych stosować będzie środki techniczne uniemożliwiające nieuprawniony dostęp do danych.\nDane Użytkownika wykorzystane zostaną w celu umożliwienia mu korzystania z informacji i usług serwisów VENA oraz w działaniach marketingowych takich jak: przekazywanie informacji o promocjach, konkursach, produktach i usługach oraz działaniach realizowanych we współpracy z innymi podmiotami gospodarczymi.\nWykorzystanie adresów IP Użytkowników nastąpi wyłącznie w celu usunięcia usterek w pracy serwera, analizy występujących naruszeń bezpieczeństwa, analizy statystycznej wykorzystania serwisów VENA.\nUżytkownik ma prawo wglądu do swoich danych, ich poprawienia oraz żądania ich usunięcia przez Administratora, którym jest Vena s.c.\nUżytkownik może wnieść zastrzeżenia co do sposobu przetwarzania jego danych w celach marketingowych.\nVena s.c. zastrzega sobie prawo do wprowadzenia zmian w niniejszym Regulaminie poprzez ich publikację na stronach portalu.\nWprowadzone przez Operatora zmiany nie obejmą postanowień dotyczących ochrony danych osobowych.


Fotografia to Twoja pasja? Jak na niej zarobić? - Ta-Praca.pl\nKochasz fotografię i chciałbyś połączyć swoją pasję z możliwością zarobku? Koniecznie przeczytaj poniższy artykuł, ponieważ może stanowić dla Ciebie źródło cennych informacji.\nW życiu każdego z nas przychodzi taki moment, w którym zaczynamy zastanawiać się, czy na swojej pasji można jakoś zarobić. Jet to oczywiście zrozumiałe, a nawet naturalne, ponieważ tylko zawód wykonywany z zamiłowania pozwala się spełniać i odnosić sukcesy. Jak to jest w przypadku fotografów? Co możesz zrobić na początku swojej drogi? Jak możesz zacząć zarabiać?\nNiektórzy uważają, że już samo zamiłowanie do robienia zdjęć wystarczy, by uznawać się za fotografa. Jednak to zdecydowanie za mało, przy tak dużej konkurencji, trzeba czymś się wyróżniać. Czym dokładnie? Przede wszystkim mowa tutaj o odpowiednim warsztacie, pasję do robienia zdjęć, warto poprzeć jakimiś kursami lub specjalistyczną szkołą. Poza tym fotograf powinien mieć odpowiednie wyposażenie, czyli profesjonalny aparat fotograficzny, a nie zwykłą cyfrówkę, którą na rynku wtórnym nabył za 100 zł. Tym bardziej, że właśnie zamierza na tym zarabiać (zobacz prace profesjonalnej firmy świadczącej usługi fotograficzne: tutaj)\nPerspektywa pracy w zawodzie fotografa\nMając odpowiednie przygotowanie, możesz szukać pracy na etacie. Etat zapewni Ci stabilizację, otrzymasz umowę, na podstawie której co miesiąc będziesz otrzymywał z góry określoną sumę pieniędzy na konto. Po pracy na etacie wiesz, czego możesz się spodziewać, jak również, na co możesz sobie pozwolić. Poza tym pracujesz pod okiem specjalistów, więc masz szansę zdobyć doświadczenie, nauczyć się od mistrzów pracy z obiektywem. Alternatywą dla takiego rozwiązania jest praca jako wolny strzelec. Wybierając takie rozwiązanie, pracujesz sam dla siebie, wszystkie zarobione pieniądze trafiają do Twojego budżetu i wraz z kolejnymi zleceniami masz szansę się rozwijać. Co więcej, to ty decydujesz, w czym będziesz się specjalizował, kiedy pracujesz, a kiedy masz wolne. Jesteś sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem.\nJak możesz zarabiać na fotografii?\nSposobów na zarobienie na fotografii jest wiele. Fotografia ślubna to najpopularniejszy sposób na zarabianie, ale zarazem najtrudniejszy, by wystartować. Ludzie ślubu biorą raz w życiu, dlatego decydując się na usługi fotografa, stawiają zwykle na doświadczenie i bogate portfolio. Tylko skąd je wziąć, skoro dopiero zaczynasz? Na starcie może pomóc Ci staż u fotografa oraz możliwość uczestnictwa w uroczystościach jako drugi fotograf. Innym, również dobrym rozwiązaniem na zdobycie pierwszych kadrów ślubnych może okazać się obsługa uroczystości kogoś z rodziny lub znajomych. Dużą popularnością cieszą się również inne rodzaje sesji, w tym między innymi rodzinne, ciążowe, dziecięce, czy narzeczeńskie. Każda z nich zapewnia Ci okazję do zarobku oraz możliwości rozwijania swojej pasji. Jednak pamiętaj, by przy wyborze, zawsze stawiać na takie rozwiązania, w których czujesz się najmocniej i na te, które sprawiają Ci najwięcej przyjemności.\nNastępny artykuł Jak rozpoznać, że okna w biurze wymagają wymiany?\nPoprzedni artykuł Zadbaj o zaplecze techniczne swojego szkolenia – sprawdzamy nowinki technologiczne


Sowieci tylko „wkroczyli” – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny Sowieci tylko „wkroczyli” – Tadeusz M. Płużański – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny\nSowieci tylko „wkroczyli”\nTadeusz M. Płużański1 września, 20208 min\nW Polsce na ogół wiemy, że nie byłoby 1 września bez 23 sierpnia. I że następstwem, kontynuacją 1 września był 17 września. Tymczasem większość mediów w Polsce wciąż powtarza sowiecko-rosyjską (stalinowsko-putinowską) propagandę, że Armia Czerwona wcale na Polskę nie napadła. W przeciwieństwie do Niemców, którzy 1 września dokonali zbrojnej agresji, Rosjanie 17 września tylko niewinnie wkroczyli, czyli przeszli granicę i poszli dalej. Najsmutniejsze jest to, że takiej historii uczona jest nadal w wielu szkołach polska młodzież.\nA jak w Rosji tłumaczony jest 23 sierpnia – antypolski pakt Ribbentrop-Mołotow, czyli IV rozbiór Polski? I rozbiór państw bałtyckich? Stalin miał po prostu odebrać terytoria, które kiedyś należały do Związku Sowieckiego albo Rosji. To samo – jak tłumaczą propagandyści w Moskwie – zrobiła Francja z Alzacją i Lotaryngią.\nDopowiedzmy: w jakim celu 17 września Sowieci do Rzeczpospolitej wkroczyli? Ano nie po to, aby nas podbijać, okupować i mordować. Po to, aby „wyzwalać” białoruskich i ukraińskich chłopów spod buta polskiego pana.\nNiestety, nie tylko w dzisiejszej Rosji, ale w Europie, a nawet na świecie przyjmuje się sowiecką propagandę, że wojna zaczęła się wiele miesięcy później od ataku Niemiec na Rosję, czyli od operacji Barbarossa. Rosja lansuje ten właśnie scenariusz, przedstawiając siebie jako ofiarę wojny, a potem głównego gieroja i wyzwoliciela, chcąc całkowicie wymazać fakt, że wespół z Niemcami do wojny doprowadziła wspomnianym paktem Ribbentrop–Mołotow, który był de facto międzypaństwową umową Hitler–Stalin.\nA co mówi o tym pakcie dzisiejsza Rosja? Że był jednym z wielu podpisanych wówczas i wcale nie miał charakteru agresywnego. W ubiegłym roku ministerstwo obrony Rosji opublikowało dokumenty z 1939 r., w tym kopie odtajnionych protokołów paktu Ribbentrop-Mołotow – szefów MSZ Niemiec i Rosji, działających w imieniu swoich szefów – Hitlera i Stalina. W komentarzu nakłamano, że to Polska „wspierała faszystowski blok” Niemiec i Włoch na równi z Japonią.\nZ kolei w październiku 2018 r. w wywiadzie dla „Kommiersanta” ambasador Rosji w Polsce Siergiej Andrejew powiedział: „Dopóki w Polsce nie zostanie bezwarunkowo uznany dług wdzięczności wobec radzieckich żołnierzy, którzy ginęli na tej ziemi, dopóki zamiast wyzwolicielami będzie się ich nazywać okupantami – to na płaszczyźnie oficjalnej na tematy historyczne w ogóle nie mamy o czym rozmawiać”. I te słowa niestety wciąż stronę rosyjską obowiązują. A potem zwolennicy Rosji dziwią się, dlaczego na 1 września nie jest zapraszony do Polski Putin.\nTo samo głosiła propaganda Stalina w 1939 r., kiedy wbił nam nóż w plecy. To samo głosiła propaganda Putina w 2014 r., kiedy zajmował Krym. „To tłumaczy, dlaczego Moskwa chce rehabilitacji paktu. Próbuje nawiązać do mitu starej, wielkiej Rosji” – zauważa nawet niemiecki „Der Spiegel”. Czyli – jak można wnioskować – usprawiedliwić byłe, obecne i przyszłe (?) podboje…\nPotwierdził to pośrednio były minister obrony Rosji Siergiej Iwanow, stwierdzając, że negatywna ocena paktu Ribbentrop–Mołotow doprowadziła w latach 90. ubiegłego wieku do dyplomatycznego, ideologicznego i faktycznego rozbrojenia jego kraju. Czyli teraz chcieliby się dozbroić…\nMSZ uruchomiło quiz nt. wiedzy o II wojnie światowej; jego rozwiązanie proponuje m.in. ambasadzie Rosji


RTG dla zwierząt ! - e-Grajewo.pl - Portal Internetowy Grajewo i okolice\nRTG dla zwierząt !\nZła wiadomość dla pacjentów Szpitala Ogólnego w Grajewie. Od kilku dni w placówce czynny jest zaledwie jeden aparat RTG. Powód ? Jedno z dotychczas działających urządzeń nie spełnia wymogów bezpieczeństwa. Teraz zbyte RTG będzie służyło... zwierzętom w jednej z augustowskich weterynarii.\nDecyzje o wycofaniu przestarzałego sprzętu już pół roku temu podjął sanepid. RTG nie spełnia obowiązujących standardów. Podczas prześwietlania pacjentów urządzenie wytwarzało nieprawidłowe promieniowanie, niewłaściwie pracował generator wysokiego napięcia.\n- Choć urządzenie jest sprawne, tak naprawdę nie powinno pracować już od 2006 roku. Chodzi o niewydajne promieniowane. To tak jakby jeździć samochodem bez przeglądu technicznego – tłumaczy jeden z pracowników szpitala.\nMając na uwadze coraz większe kłopoty z RTG, dyrekcja szpitala postanowiła przystąpić do ogólno-wojewódzkiego programu modernizacji pracowni teleradiologicznych. Problem w tym, że nikt nie jest w stanie powiedzieć kiedy i czy w ogóle grajewski szpital otrzyma dofinansowanie na zakup nowoczesnych aparatów cyfrowych. W praktyce oznacza to, że od stycznia wydłuży się kolejka pacjentów skierowanych na prześwietlenia.\n- Zrobiliśmy wszystko, aby ten sprzęt mógł jak najdłużej funkcjonować w placówce. Ostatnio jednak sanepid zagroził nam karą finansową, wobec czego RTG musi być zdemontowane i usunięte z pracowni radiologicznej. Aktualnie na stanie mamy dwa rentgeny - leżące i łożkowe - mówi Grzegorz Dembski, dyrektor szpitala.\nTeraz sprzęt posłuży zwierzętom. Szpital zgodził się przekazać wycofany RTG dla jednego z augustowskich weterynarzy. Właściciel lecznicy w zamian zapłaci za demontaż urządzenia oraz jego transport.\npisze sie w placówcw a nic w palcówce\nPanie Dyrektorze już trzeba robić starania w celu pozyskania środków finansowych na wymianę aparatów i urządzeń, które zepsują się za 2 - 3 lata! planowanie, planowanie.


Makijaż w pełnym słońcu - jakich kosmetyków używać latem? - www.kosmetyki.senior.pl\nStrona główna › Kosmetyki › Makijaż w pełnym słońcu - jakich kosmetyków używać latem?\nAgnieszka Broda: W lecie nie należy przesadzać z ilością . Bardzo ważne jest zabezpieczenie skóry przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych. Pod makijaż warto użyć kremu z filtrem UV. Świetną bazą dla letniego makijażu są kremy CC, najlepiej te z rozświetlającymi drobinkami. Takie kremy nie obciążają skóry, są lekkie i zapewniają optymalne nawilżenie. W ten sposób przygotowana skóra będzie pięknym tłem dla naturalnego makijażu.\nAB: Niekoniecznie. Puder trzyma inne kosmetyki w miejscu, szczególnie przy cerze tłustej lub mieszanej. Latem jednak warto pomyśleć o lekkim pudrze , najlepiej w wersji sypkiej, a nie w kamieniu. Jeśli ktoś jest mocno opalony, trzeba uważać na pudry transparentne, ponieważ szarzeją na skórze. Brąz ładnie podkreśli bronzer, ale powinien mieć lekko brzoskwiniowy odcień. Róż zawsze jest dobrym rozwiązaniem, latem szczególnie ten o kremowej, bogatej konsystencji.\nAB: Przy mocniejszej jasne odcienie szminek nie wyglądają zbyt elegancko. Najlepiej, gdy odcień szminki jest taki, jak nasze usta lub ciemniejszy. Podkreślone, na przykład czerwone, usta i ciemne okulary to najlepszy makijaż dla plażowych elegantek.\nAB: Najpopularniejszym sposobem jest oczywiście tusz wodoodporny, jednak jeśli zależy nam na długotrwałym efekcie i nie chcemy martwić się o poprawki, warto przed wyjazdem rozejrzeć się za jakąś metodą przedłużającą rzęsy. Popularna jest na przykład metoda 1:1, po której rzęsy są miękkie, elastyczne i wydłużone. Jest dobra dla osób, które chcą zatrzymać efekt na długo, nawet 2-3 tygodnie. Nowym trendem jest lifting rzęs LVL. Ten zabieg podkręca rzęsy i unosi je u nasady, nie niszcząc ich. Wydają się przez to dłuższe i ładnie się układają. Efekt utrzymuje się nawet przez 6-7 tygodni. Tą metodę można połączyć z zabiegiem 1:1 lub metodą szybką, czyli Blink and Go. Jeśli wybierzemy jedną z metod długotrwałych, trzeba pamiętać, żeby wybierać gabinety sprawdzone. Osoba aplikująca rzęsy powinna wcześniej doradzić nam, jaki zabieg będzie dla nas najlepszy.\nTagi: makijaż, lato, kosmetyki, krem bb, puder, bronzery, agnieszka broda\n15:20:31, 31-05-2016 ~gość: 84.10.62.xxx\nLatem to najlepiej nie używać żadnych kosmetyków, niech ta skóra nam odpocznie Ja swoją przygotowuję już od miesiąca z dobrym nawilżeniem\n21:50:24, 31-07-2017 ~gość: 94.254.157.xxx\nJa latem używam lekkich kosmetyków p, ktore chronią przed słońcem.\n15:45:20, 13-10-2017 bacaaa\nPrzede wszystkim takich, które posiadają filtry UV


Zebranie Sprawozdawczo - Wyborcze OTSz!\nInformujemy, że w poniedziałek 30 września 2013 r. o godz. 19.00 w sali na pietrze przy Ochotniczej Straży Pożarnej, ul. Staszica 1 (5 minut drogi z Rynku) odbędzie się Walne Zebranie Sprawozdawczo - Wyborcze Ostrowskiego Towarzystwa Szachowego. Najważniejszym punktem zebrania będzie wybór nowych władz Towarzystwa (dotychczasowi członkowie Zarządu, z uwagi na wzmożone obowiązki zawodowe, muszą ograniczyć swą pomoc dla klubu). Żywimy nadzieję, że tym razem frekwencja dopisze. Zapraszamy wszystkich członków OTSz, a szczególnie rodziców naszych juniorów (jedynym rodzicem juniora OTSz na zebraniu przed dwoma laty był p. Robert Michalski)!\nDodajmy, iż niedługo sala przy OSP będzie miejscem stałych spotkań czwartkowych dla ostrowskich miłośników szachów (godz. 17.00-20.00).\nDodane 09 Sierpnia 2013 przez\n"Szachy ze śmiercią" w "Focus Historia"\nPod koniec sierpnia w popularnym miesięczniku "Focus Historia" (nr 9/2013) ukaże się rekonstrukcja historyczna pt.: "Szachy ze śmiercią". Podstawę do napisania artykułu stanowiła książka "Szachy wojenne 1939-1945. War chess" (Paweł Dudziński, konsultacja naukowa: Tomasz Lissowski i prof. dr hab. Tadeusz Wolsza). W jednym z kolejnych numerów miesięcznika planowana jest też krótka recenzja książki. Przypomnijmy, iż "Focus Historia" to patron medialny "Szachów wojennych". Magazyn słynie nie tylko z ciekawych, ale przede wszystkim z obiektywnie napisanych artykułów, popartych tezami i interpretacją różnych środowisk oraz naukowców.\nStrona magazynu "Focus Historia"\nDodane 06 Sierpnia 2013 przez\nZakończenie GP Biblioteki Publicznej 2013\nW środę, 24 lipca 2013 r., odbyło się zakończenie X Grand Prix Biblioteki Publicznej im. Stefana Rowińskiego w szachach. Zwycięzcą całego GP Biblioteki Publicznej na rok 2013 został Maciej Chmielarz. Szczegóły w "czytaj więcej"\nDodane 05 Sierpnia 2013 przez\nGorzycki Klub Sportowy w Gorzycach Wielkich zaprasza na: II OGÓLNOPOLSKI TURNIEJ SZACHOWY O PUCHAR WÓJTA GMINY OSTRÓW WIELKOPOLSKI.\nDodane 25 Lipca 2013 przez\n24 lipca odbył się kolejny turniej z cyklu X WAKACYJNEGO TURNIEJU SZACHOWEGO o „GRAND PRIX” BIBLIOTEKI PUBLICZNEJ i PUCHAR DYREKTORA TURNIEJU.


Termomodernizacja kamienicy przy ul. Gdańskiej\n05.08.2020 14:02 1 komentarze\nRuszają przygotowania do termomodernizacji budynku komunalnego przy ulicy Gdańskiej 20. Zakończenie inwestycji planowane jest do końca października 2020 r. Całkowita wartość zadania wynosi prawie 421 tys. zł, w tym ok. 81% stanowi dofinansowanie pozyskane...\n35-latek niszczył przystanek młotkiem\n04.08.2020 14:21 2 komentarze\nDzięki czujności i szybkiej reakcji świadka policjanci zatrzymali wandala, który zniszczył szyby w wiacie przystankowej. 35-latek chciał w ten sposób wyładować swoją złość. Straty to ponad 2500 złotych. Grozi mu kara do 7,5 roku pozbawienia wolności....\nMiejsce spotkań w Marcinowie k. Kalinowa\n04.08.2020 00:02 1 komentarze\nUroczyste otwarcie odnowionej świetlicy wiejskiej wraz z terenem przyległym w Marcinowie, w gminie Kalinowo, w ramach projektu „Miejsca spotkań w każdej gminie powiatu ełckiego” odbyło się w czwartek, 30 lipca....\n2 Możliwość zbadania przeciwciał SARS-CoV-2 w Pro-Medica\n3 Nietrzeźwy kierowca zatrzymany dzięki zgłoszeniu mieszkanki Ełku\n4 Policjanci i strażnicy prowadzą kontrole dotyczące przestrzegania obostrzeń


W jakich godzinach powinno się odbywać sprzątanie biurowców - Czysty Dom\nHomeBlogW jakich godzinach powinno się odbywać sprzątanie biurowców\nW jakich godzinach powinno się odbywać sprzątanie biurowców\nSprzątanie biurowców to zadanie, które powinno się wykonać umiejętnie, terminowo i bezpiecznie. Najlepiej radzą sobie z tym firmy zajmujące się profesjonalnym czyszczeniem powierzchni. Wiedzą one nie tylko jak należy sprzątać, ale też w jakich godzinach najlepiej to robić.\nSprzątanie biurowca ma miejsce w godzinach pracy lub tuż po nich\nObydwie możliwości mają swoje wady i zalety. Mycie podłóg i wykonywanie innych czynności w godzinach pracy biura jest wygodne dla ekipy sprzątającej oraz pracowników. Ten system staje coraz popularniejszy z roku na rok, a stosują go najczęściej duże korporacje. Dzięki temu, że sprzątający pojawiają się w ciągu dnia, całe biuro może funkcjonować sprawnie, jest zawsze wysprzątane, co przekłada się na lepsze samopoczucie pracowników.\nSprzątanie biur w godzinach pracy bywa bardzo potrzebne, a w szczególności, gdy pracuje w nim dużo osób. Dzięki temu pomieszczenia mogą być nieustannie czyste. Co więcej, w ciągu dnia do takich firmy przychodzą przecież partnerzy biznesowi, a wysprzątane, pachnące łazienki poprawiają komfort wszystkich, którzy korzystają z danej powierzchni i dodatkowo pozytywnie wpływają na wizerunek firmy.\nZ kolei sprzątanie po godzinach pracy jest wygodne przede wszystkim dla ekipy sprzątającej biurowiec. Do jej zadań należy przecież czyszczenie dywanów oraz wykonywanie tych wszystkich czynności, które mogą hałasować, a przy okazji rozpraszać pracowników. Jednak sprzątanie po godzinach pracy biura ma swoje zalety:\nsprzątający mogą czuć się swobodnie,\nsprzątanie jest szybsze,\nkomputery są wyłączone i niepowołane osoby nie mogą zobaczyć poufnych danych.\nWarto więc rozważyć tę opcję, jeśli zastanawiasz się nad powierzeniem sprzątania profesjonalistom.\nSprzątanie należy dokładnie zaplanować\nAby skutecznie wysprzątać przestrzeń biurową należy zacząć od ustalenia potrzeb. Warto tu określić, jakich usług oczekuje się od firmy sprzątającej. Dużą rolę odgrywać będzie rodzaj branży i wielkość budynku. W dużych biurowcach często należy wyprać tapicerkę meblową, czy dokładnie umyć okna. Oprócz określenia własnych potrzeb, należy też ustalić z podwykonawcą porządek pracy, aby dostosować je do rytmu pracy biura.\nJeżeli wstępny plan prac zostanie ustalony, można przejść do ustalania konkretnego terminu. Nie powinien być on uciążliwy dla sprzątających biura oraz jego pracowników. Z tego powodu warto wybrać ekipę dysponującą profesjonalnym sprzętem oraz elastyczną pod względem czas.\nSprzątanie powierzchni biurowej to zadanie, do wykonania którego potrzebny jest zespół odpowiednio przeszkolonych ludzi. Każdy z nich musi już wcześniej znać swoje obowiązki i czas, jaki ma na ich wykonanie. A to w efekcie zaowocuje solidnie wykonaną pracą i zadowoleniem obydwu stron i sprawi, że sprzątanie biurowca przyniesie oczekiwany rezultat.