Simtractor. - Strona 68 - Gry rolnicze - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nAle jakie to ST?\nMam key i login do v4 ale cos mi nie działa, a słyszałem, że trzeba cos pokombinować z instalowaniem i cos zrobić na wyłączonym necie, czy może mi ktoś pomóc ?\nProsze o pomoc :lol:\nMam pytanie..... co mam zrobić żeby załadować gnój na rozrzutnik i gnojówkę nalać w beczkę???? I jak się nalewa oprysk do opryskiwacza????? w 3.66f coś sie zmieniało, a tu????\nja mam pytanie czy jest tylko jedna przyczepa ?\ni czy jest ten biały tir ?\nNie, TIRa automatycznego już nie ma. :lol: Niestety.\nPodjeżdżasz beczką lub rozrzutnikiem pod zawór poło zbiornika i naciskasz klawisz na który trzeba zmienić manure pump. ten błąd nie został naprawiony.\nAle to da się zmienić w ustawieniach :lol:\nWszystko się da :lol: Mam pytanie czy mody od v4 będą działać w v3.66?\nTak działają,ale jak wgrałem Case+siewnik zawieszany na przód a na tył agregat to tylko z tym agregatem może pracować ten Case.Tego ciągnika nie podczepisz do żadnej innej maszyny\nA czy mody do 3,66f będą działały w v4 ?\nja mam swimtractor v4 i jak kupie ciągnik to ten pan wszkocy na niego a i jeszcze moge orac kombajnem sias prosze o pomoc B) :lol:\nNie możesz jeździć ciągnikiem, ponieważ zapewne masz wersje demo\nPonawiam pytanie kolegi bo ja też mam taki sam problem Pomóżcie... :lol:\na co mam zrobic zeby jezdzic ciągnikiem jak sciągnąc wersie normalną :lol:\nmusisz wpisać login i klucz\nInstalujesz st v4, odłączasz neta, uruchamiasz st v4, wpisuje key i login\ni zawsze grasz z odłączonym netem\nmam pytanko zkad wziąć mody do v 4 da kotś linka??\nhttp://www.simtractor.net/mods po zalogowaniu naciskasz na ilość kilobajtów i rozpoczyna się pobieranie, zwykły user może ściągnąć 1 moda na 2 minuty.\nWięc mody z v4 w v3.66 nie chodzą\nCO prawda na farmie pojawia się cągnik ale jest on nieużyteczny ;] Nie da się do niego wejść klikając "]"\nA jeśli wchodzisz przez park maszyn to gra zaczyna wariować\nA ja miałam Fendta 926 wsadzonego i działa, ale było cały czas widać główne menu w kabinie, ale dało się wejść przez ] i jeździć też, ale rzeczywiście gra dostaje kota i we wszystkich traktorach było gł. menu. Wystarczyło sprtzedać traktor i po bólu, a tera mam taki sam ale kompatybilny z v4.\nWitam! Mam problem z ST v4 odnośnie kombajnu do buraków ROPA jak kopie buraki to wogule ich nie widać w skrzyni i jak się wysypuje! Wykopywać wykopują się ale nie widać ich, wiecie może jak to naprawić albo zmienić? proszę o odpowiedź\njak sciągnąć simtractor V4\nA może przeczytasz kilka ostatnich stron???\nNo chyba, że w Twoim przypadku to coś innego\nA może to wcale nie są buraki. Upewnij się czy włączyłeś wszystkie elementy. Najlepiej wszystkie cyferki na klawiaturze po kolei wciskaj i sprawdzaj co się dzieje. Bo dokładnej klawiszologi nie pamiętam.\nGdzie rosną buraki jak sie zaczyna nową gre?\nChyba nigdzie rośnie tylko zboże i trawa koło obory ten kawałem i w mieście.\nNa Westernie rośnie kawałeczek buraków. Tam na końcu pola przy skarpie.


Rak kolczystokomórkowy złośliwym nowotworem naskórka – Forum Leczenia Ran\n19 marca 2020 24 marca 2020 Natalia JanusComment(0)\nGłównym czynnikiem wywołującym rak kolczystokomórkowy jest ekspozycja na promieniowanie UVB. Rak kolczystokomórkowy powstaje z keratynocytów i częściej dotyka mężczyzn. Ma tendencję do miejscowego szerzenia się jak również przerzutów.\nWśród innych czynników, które mogą się przyczynić do zachorowania na ten złośliwy nowotwór naskórka są wirus brodawczaka ludzkiego – HPV, radioterapia, ekspozycja na arsen oraz rakotwórcze substancje chemiczne, takie jak smoła czy dziegcie. Rak kolczystokomórkowy może również wywołać immunosupresja jatrogenna lub spowodowana zakażeniem HIV/AIDS.\nJak objawia się rak kolczystokomórkowy?\nNajczęstszą postacią tej odmiany złośliwego nowotworu naskórka jest nadmiernie zrogowaciała grudka lub blaszka, którą bardzo często pokrywa strup lub owrzodzenie. Bardzo trudno jest odróżnić rak kolczystokomórkowy od zmian prekursorowych. Różne jest również ryzyko przerzutów oraz tempo wzrostu. Najlepiej rokują zmiany na skórze powstałe na podłożu rogowacenia słonecznego. Natomiast najgroźniejsze są raki kolczystokomórkowe umiejscowione na wargach, prąciu i sromie.\nDiagnostyce powinien zostać poddany każdy typ rogowacenia słonecznego oraz inne nowotwory (ograniczające się do jednej tkanki), które są oporne na leczenie lub mają charakter wrzodziejący.\nTypy raka kolczystokomórkowego\nWyróżnia się kilkanaście typów tego złośliwego nowotworu naskórka. Wśród nich rogowiak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, podrażniona brodawka łojotokowa, brodawki zwykłe i nowotwory przydatków skóry. Rakiem kolczystokomórkowym będą również wcześniej występujące zmiany, takie jak rogowacenie słoneczne, erytroplazja i choroba Bowena.\nLeczenie raka kolczystokomórkowego polega na wycięciu zmiany z zachowaniem histologicznej kontroli marginesów. Zdecydowanie gorzej będą sprawdzały się takie metody jak radioterapia, ablacja laserowa, terepia fotodynamiczna czy kriochirurgia.\nRak kolczystokomórkowy, który nie kwalifikuje się do operacji lub któremu towarzyszą przerzuty powinien być leczony zgodnie z procedurą paliatywną, która znajduje się w programie leczenia onkologicznego głowy i szyi. Pacjenci z tego rodzaju rakiem leczeni są metotreksatem lub cysplastyną w skojarzeniu z doksorubicyną lub 5-fluorouracylem.\nPacjenci z rakiem kolczystokomórkowym powinni być badani co 3-6 miesięcy przez 5 lat. Przerwa między badaniami powinna być uzależniona od ryzyka przerzutów. Z uwagi na to, iż większość z tej grupy pacjentów doświadcza liczne stany przedrakowe, chorym powinno się wykonać badanie na obecność dodatkowych guzów.\nŹródło: Sterry W., Paus R., Burgdorf W., Dermatologia, Wydanie I Polskie Lublin 2009, s. 310\nPrzeczytaj także: Znaczenie podologii w zespole stopy cukrzycowej (WYWIAD)\nWyrośle kostne podpaznokciowe – trudności diagnostyczne. Opis przypadku klinicznego\nTagged Jak objawia się rak kolczystokomórkowy?, leczenie raka kolczystokomórkowego, Pacjenci z rakiem kolczystokomórkowym, rak kolczystokomórkowy, Rak kolczystokomórkowy złośliwym nowotworem naskórka, Typy raka kolczystokomórkowego\nPielęgnacja Pod sliderem Rodzaje ran\n15 marca 2020 19 marca 2020 Marta Bogucka\nNastępstwa ran miażdżonych, poza miejscowym uszkodzeniem tkanek, mogą także obejmować poważne zaburzenia systemowe. Jednym z nich jest zespół zmiażdżenia, zwany także zespołem Bywatersa. W przebiegu tego schorzenia dochodzi do upośledzenia funkcji nerek, które może prowadzić do licznych powikłań. Patofizjologia zespołu zmiażdżenia W przebiegu zespołu zmiażdżenia na skutek uszkodzenia tkanek spowodowanego naciskiem tępego przedmiotu dochodzi do […]\nZakażenia związane z wszczepialnymi urządzeniami elektronicznymi


Zhakowano ukraińską telewizję. W domach wybrzmiała rosyjska propaganda | CyberDefence24\nZhakowano ukraińską telewizję. W domach wybrzmiała rosyjska propaganda\nSzymon Palczewski 08.06.2022 15:37\nRosjanie nie rezygnują z prób destabilizowania sytuacji w Ukrainie za pomocą operacji psychologicznych – wynika ze stanowiska władz w Kijowie. Jednym z narzędzi są cyberataki na media.\nPaństwowa Służba Łączności Specjalnej i Ochrony Informacji Ukrainy (SSSCIP) wskazuje, że Rosja dopuszcza się włamań do ukraińskich systemów informatycznych, w tym np. lokalnych mediów, aby realizować swoje cele. Część wrogich działań kończy się dla okupanta sukcesem.\nPrzykładowo, rosyjska propaganda była emitowana w ukraińskich kanałach telewizyjnych (m.in. Ukraine 24, Indigo Ukraine). Miało to miejsce 5 czerwca br. w trakcie transmisji meczu reprezentacji narodowej naszego wschodniego sąsiada z Walią (finał baraży o Mistrzostwa Świata w Katarze).\nJak tłumaczy SSSCIP, prokremlowskim hakerom „najwyraźniej udało się uzyskać nieautoryzowany dostęp do węzła CDN (Content Delivery Network) i przekierować ruch”. Specjaliści w reakcji na incydent byli zmuszeni wstrzymać transmisję, zlokalizować problem i wznowić ruch na nowo.\n„Jesteśmy przekonani, że żadna prowokacja ze strony Kremla, wymierzona w ukraińskie media, nie przyniesie Putinowi oczekiwanego rezultatu, ponieważ Ukraińcy nie ufają rosyjskiej propagandzie” – podkreśla SSSCIP.


Logistyka XXI wieku - Forum Zarobmy.se\nimpeer April 19, 2021, 5:49pm #1\nSprawdziłem dzisiaj jak tam części do wolframatora. Pojechały pociągiem, to powinny już dawno być, co nie?\nProszę przygotowac popkorn.\nChina After receiving emergency news from Poland, a train accident occurred in Marasevic, and the Polish railway is currently undergoing emergency repairs to solve the problem. At present, the round-trip trains between China and Europe will be hindered, and the timeliness of trains will also be affected.\nChina Due to the weather, the train cannot depart normally. We will follow up with the train to confirm the departure date and make a notice.\nChina The latest notice from the successor train company stated that due to the load limit of the train this time, all the cabinets that have arrived at the station could not be loaded. This part of the cabinets that were not loaded on the train were postponed to the next train for priority loading.\nNajpoważniejsze powody nieprzejezdności pociągu przez Kazachstan to\nStatek w Egipcie\nWypadek kolejowy nad Adriatykiem\nziomek April 19, 2021, 5:57pm #2\nMoje magnesy neodymowe z Ali lecą samolotem. Czy dolecą?\nimpeer April 19, 2021, 6:37pm #3\nTo zależy od sytuacji statków rybackich w cieśninie Drake’a\nOraz jak mniemam praw kukudyli w Kotlinie Kaszgarskiej\nabo April 19, 2021, 7:04pm #4\nCzyli pociąg jeszcze nie wyruszył, albo rozsprzedali towar pod drodze .\nW innym przypadku należy oficjalnie ogłosić , że bez ostrzeżenia nastał matrix.\nimpeer April 19, 2021, 8:17pm #5\nNie wyruszył, stoi w Chinach. Mam tracking ale jedyne co dostaje co tydzien to update, że nietoperz złamał nogę na Marianach no i sam Pan rozumie.\nAlbo, że pociąg złapał gumę ^^\n3r3 April 19, 2021, 8:21pm #6\nNależy odbezpieczyć aplikatory pigułek szczęścia. Wszak wielu poszukiwaczy szczęścia zapragnie zaspokoić swój konsumpcjonizm do którego droga przestaje wieść przez sklepową półkę.\nnietoperz złamał nogę na Marianach no i sam Pan rozumie.\nDobre - lubię to!\nMierzeję już przekopali?\nTo teraz kanał do Chin?\nmajster April 19, 2021, 9:07pm #7\nChina After receiving emergency news from Poland, a train accident occurred in Marasevic,\nMarasevic to Małaszewicze. Terminal przeładunkowy przy granicy że ZBiR-em. Tam się kończy ruski tor (na [email protected]##j szerszy) dalej jest normalny rozstaw.\nNie zmienia to faktu, że o strony branżowe nie wspominają o niczym poważnym w tamtej okolicy.\n3r3 April 20, 2021, 5:15am #8\ndalej jest normalny rozstaw\nTen “normalny” wynika z rzymskich reform wojskowych. Ten ruski jest sensowny dla pociągów.\ngruby April 20, 2021, 6:02am #9\nrozwiniesz temat może ?\nW znaczeniu że u ruskich dzięki szerszemu rozstawowi torów czołgi bez problemów mieszczą się na platformach kolejowych ? A rzymski rozstaw osi pochodzi od kwadrygi ?\n3r3 April 20, 2021, 6:35am #10\nReformy wojskowe w Rzymie standaryzowały rozmiar wozów aby była wymienność osi.\nRozstaw ten zmierzono na odległość rów do rowu w zadzie osła na ich odpowiedniku dyszla.\nI wprowadzono ustawę.\nPo jakimś czasie wszystkie koleiny w zasięgu dostaw były identyczne, a szczególnie dotkliwe na terenach gdzie wytwarzanie drogi zawierało niedostateczny komponent rzymski uzupełniony tubylczym na opak żyjący z kamieniarstwem.\nPonieważ koleiny były jakie były to każdy inny rozstaw kół i tak szlag trafiał więc z musu robiona takie, żeby pasowały i jeździły.\nRzym sobie sczezł w ciszy i spokoju, ale koleiny i rozstaw zostały. A wozy ciągle produkowano.\nRewolucja przemysłowa już na końcu życia Rzeczpospolitej dostarczyła sprężyn (piórowych) w rozmiarze godnym wozu i mimo przejścia na konie (na bogato) rozstaw pozostawiono bo wytwórcy do tego mieli przyrządy. Dyliżanse zaczęły się plenić. Ale dróg nikt prawie nie budował, a jak budował to i tak jeździł po nich rozstaw pasujący do problemu.\nI tę zarazę z UK przeniesiono do protoUSA. Ponieważ przyrządy i standardy były już przyjęte w przemyśle to takie wytwarzano dyliżanse.\nA jak trzeba było wytwarzać pociągi to kto tu robi coś na kółkach?\nNo to niech robi.\nI norma została zachowana.\nŻe do d była to wyszło wraz ze zwiększeniem siły paromuła i gabarytu wożonego w XX wieku kiedy trzeba było wozić rakiety i trzeba je było dopasować do rozmiaru tuneli.\nTymczasem w Reichu mądrzy inżynierowie już wcześniej kombinowali, że ten rozstaw jest o kant. No ale w Reichu cesarstwa Rzymskiego drogi już były, tory już były, normy już były. Tyć to wszystko i od nowa infrastrukturę kłaść?\nA w Rzeszy zapasowej na wschodzie u carów dróg i torów jeszcze nie było. Więc Teutoński inżynier mógł wykazać się przemyślnością i tam zrobiono normę pasującą do nowego muła oraz spodziewanych gabarytów. I to była słuszna norma na nowe czasy.\nI dlatego tam silnik bardziej pasuje do zawieszenia.\nimpeer April 20, 2021, 7:50am #11\nNo ma to wszystko sens, tbh się dziwiiłem zawsze że te tory są takie wąskie, bym jeszcze szersze zrobił wszak to materiału jakoś więcej na to nie idzie a zawsze stabilniej.\nChociaż za bardzo lubię historię z “a na chuj szersze” żeby tak łatwo zaakceptować Twoja wersje wydarzeń\ngruby April 20, 2021, 8:14am #12\ntbh się dziwiiłem zawsze że te tory są takie wąskie\nMówimy o czasach w których osie wykonywano z drewna, łożyska były ślizgowe a smarowano je tłuszczem zabijanych zwierząt. Weź również pod uwagę że chomąto trafiło do Europy z Chin dopiero około toku tysięcznego naszej ery - Rzymianie używali wynalazków duszących ich silniki pod obciążeniem co mnożnikami zmniejszało ładowność ich wozów.\n3r3 April 20, 2021, 9:34am #13\nTak wynika z dochodzenia jakie przeprowadziło NASA kiedy im boosterów nie chcieli dowieźć w zamówionym rozmiarze. Była publikacja w science.\nRzymianie używali wynalazków duszących ich silniki pod obciążeniem co mnożnikami zmniejszało ładowność ich wozów.\nAle nie szerokość^^\ngruby April 20, 2021, 10:07am #14\nAle nie szerokość\nszerokość to pochodna wytrzymałości materiału użytego do budowy osi w funkcji ładowności która z kolei ograniczana jest przez moc dostępną na wyjściu z silnika, stan drogi, skuteczność układu hamulcowego oraz pochyłość terenu na którym dany wóz operuje.\nZ faktu że “Kołodziej” to popularne w Polsce nazwisko wynika że nasze przodki znały się na produkcji wozów.\nimpeer April 20, 2021, 10:08am #15\nszerokość to pochodna wytrzymałości materiału użytego do budowy osi\nA to prawda, grubych mocnych metrowych prostych patyków jest kilka razy więcej niż półtorametrowych.\ngruby April 20, 2021, 10:13am #16\ngrubych mocnych metrowych prostych patyków jest kilka razy więcej niż półtorametrowych.\ndlatego opłaciło się dołożyć drugą skrętną oś z przodu (różnica pomiędzy jednoosiowymi “cart” i dwuosiowymi “wagon” się kłania) idąc z pojemnością wozu w długość zamiast iść w szerokość. Z tego się kraje z czego materiału staje.\nKoncereyra April 20, 2021, 10:33am #17\nę dołożyć drugą skrętną oś z przodu (różnica pomiędzy jednoosiowymi “cart” i dwuosiowymi “wagon” się kłania) idąc z pojem\nA w Rzeszy zapasowej na wschodzie u carów dróg i torów jeszcze nie było. Więc Teutoński inżynier mógł wykazać się przemyślnością i tam zrobiono normę pasującą do nowego muła oraz spodziewanych gabarytów\nTu warto wspomnieć jeszcze o dwóch sprawach: W Hiszpianii tory są jeszcze bardziej “na bogato” bo 1668mm:)\nA po drugie - im szerszy rozstaw osi tym zakręty mają większy łuk (w pociągach nie ma mechanizmu różnicowego, za to koła są trapezowe zamiast prostokątne). Dlatego w takiej Hiszpanii poza szerokotorową infrastrukturą jest mnóstwo wąskotorowej (metrowej) np. cały Kraj Basków ma taką kolej(kę).\nAnglia, Niemcy, Francja to góry i pagórki a na wschód od Łaby jest płasko jak stół, stąd też nie trzeba tak się silić na ciasne łuki. Japonia też przed Shinkasnenem miała głównie kolej wąskotorową.\nZ resztą “TGV” zmieniło model budowy kolei, bo kiedyś ważne było by było płasko (choć kręto) a dziś by było na wprost (choć w górę i w dół). Więc w teorii miałoby sens przestawić nas na szerszą kolej, no ale już jesteśmy do końca świata zablokowani w tej konfiguracji. Jak QWERTY, angielskiej kierownice z drugiej strony i inne technologie legacy.\nMechStuff – 14 Jul 15\nHow do trains turn without a differential gearing system or a steering system ? Find out the answer here ! Explained with the help of video\nPS Jeszcze jedna rzecz mi się przypomniała: rozstaw osi (track gauge) to jedno a wielkość tuneli (loading gauge) to drugie. Choc w EU i UK są tak samo szerokie tory, to tunele na wyspach budowane za królowej Wiktorii są mniejsze i przez to brytyjskie pociągi są bardziej klaustrofobiczne i nie da sie zrobić piętrusów. W USA choć pociągi jeżdżą po taki samych torach to wagony są dużo wyższe i szersze (imperialne:)) niż w “wesołej Anglii”\nimpeer April 20, 2021, 10:35am #18\ngruby April 20, 2021, 12:32pm #19\nZ resztą “TGV” zmieniło model budowy kolei, bo kiedyś ważne było by było płasko (choć kręto) a dziś by było na wprost (choć w górę i w dół).\nTo o wydajność silników chodzi: moc parowozu ograniczona była wydajnością palacza, ta zaś zależała również od gęstości energetycznej i temperatury spalania paliwa. Dlatego węgiel kamienny a nie drewno. Dopiero pod sam koniec ery parowozów zaczęły pojawiać się mechaniczne podajniki węgla co umożliwiło podróż z prędkościami powodującymi katastrofalne skutki w wypadku zderzenia z przeszkodą nieruchomą. Doszło do tego że co silniejsze lokomotywy zużywały 9 ton węgla na godzinę.\nOczywiście przejście na silniki elektryczne a później na spalinowe wywróciło ekonomię kładzenia torów kolejowych z “byle jak, byle płasko” na “byle jak, byle prosto”. To że pod górkę już nie stękamy to efekt chwilowego (150 lat to chwila) nadmiaru mocy rozporządzalnej pod maskami naszych pojazdów.\nNowy tunel kolejowy pod przełęczą św. Gottharda wydrążono dlatego że do starego prowadziły zbyt strome podjazdy i i trzeba było nizinne składy towarowe rozpinać i dokładać dodatkowe lokomotywy.\nA na koniec należy wspomnieć o maszynach służących do przenoszenia mas ziemi: sztuczne elementy linii kolejowej jak nasypy, wiadukty i tunele stały się wielokrotnie tańsze po wynalezieniu ładowarek, spycharek, koparek, dźwigów oraz dynamitu.\n3r3 April 20, 2021, 12:22pm #20\nTym się różni dzida od włóczni, że trzeba proste drzewo wyhodować.\nW Hiszpianii tory są jeszcze bardziej “na bogato” bo 1668mm:)\nTeż z braku. Bo ich ominęła rewolta przemysłowa - cierpieli jeszcze na upadek imperium.


Policja Zlotoryja - naszemiasto.pl\nMateriały ze słowem kluczowym "Policja Złotoryja" w mieście Złotoryja.\nPolicjant strzelił do traktora. Chciał zatrzymać uciekającego kierowcę\nPolicjant strzelił do traktora. W Wojcieszynie padły strzały z broni policyjnej. Z naszych informacji wynika, że w ten sposób interweniujący funkcjonariusz chciał zatrzymać pijanego kierowcę pojazdu, który próbował uciekać z miejsca zdarzenia.\nkronika kryminalna legnica zlotoryja\nstrzelił do traktora\nPolicja ze Złotoryi zatrzymała mężczyzn, którzy zastraszali mieszkańca ich powiatu\nPolicja ze Złotoryi zatrzymała mężczyzn, którzy zastraszali mieszkańca ich powiatu. W ubiegły piątek (3.10) około godz. 20.00 mieszkanka powiatu złotoryjskiego powiadomiła Policję, że przed wjazdem na jej posesję obcy mężczyzna kłócił się z jej mężem, po czym oddał strzał obok ich pojazdu.\npościg policyjny złotoryja\nstrzał w ziemię\nStrzał w ziemię był dla niego sposobem na zastraszenie\nStrzał w ziemię był dla niego sposobem na zastraszenie. W miejscowości Olszanica (nieopodal Złotoryi) mężczyzna użył broni. Oddał strzał w ziemię aby zastraszyć. Szczegóły jutro na naszym portalu.\nFunkcjonariuszka ze Złotoryi zwyciężczynią biegów służb mundurowych\nW miniony weekend, w Głuchołazach odbył się XII Ogólnopolski Bieg Uliczny Służb Mundurowych. Najlepszą policjantką zawodów okazała się funkcjonariuszka Anna Ficner ze Złotoryi.\nbieg uliczny służb mundurowych\nzłotoryja kronika policyjna\nPolicjant uratował życie samobójcy w ostatniej chwili\nPolicjant ze Złotoryi uratował młodego mężczyznę w ostatniej chwili. Do zdarzenia doszło w ustronnym miejscu. Szybka interwencja i znajomość terenu przyczyniła się do odnalezienia w zaroślach wiszącego już 24-latka, który próbował targnąć się na własne życie.\npolicjany uratował samobójcę\nPolicja Złotoryja: Kradł paliwo z kombajnów, których pilnował\nPolicja Złotoryja: Kradł paliwo z kombajnów, których pilnował. W środę 6 sierpnia na gorącym uczynku złotoryjska policja złapała 55-latka, który notorycznie od dłuższego czasu kradł paliwo. Mężczyzna pracował jako stróż w jednej z lokalnych firm na terenie miasta. Więcej na temat:\nPolicja Legnica: Negocjowali z desperatem\nPolicja Legnica: Negocjowali z desperatem. Negocjatorzy z legnickiej policji ratowali samobójcę. Ponad pięć godzin trwały negocjacje prowadzone z mężczyzną, który wczoraj w miejscowości Wojcieszów groził skokiem z komina o wysokości prawie 20 metrów.\nPirat drogowy wpadł w Kozowie pod Legnicą\nMężczyzna ponad dwukrotnie przekroczył dozwoloną prędkość.\ngazeta zlotoryjska kronika policyjna\npirat drogowy kozów\nZłotoryja: Nie było podpalacza?\nPolicjanci ze Złotoryi zatrzymali mężczyznę, który podpalił samochód. Ogień strawił zaparkowane obok dwa inne auta. Mimo to funkcjonariusze uspokajają – nie było i nie ma podpalacza. Skąd ta pewność? Więcej na temat:\npalilo się auto w złotoryi\npalą się auta w złotoryi\npodpalacz ze złotoryi\npodpalenia w złotoryi\nwlamal się do samochodów złotoryja\nKrzywa: Nie chcieli przejechać pijanego pieszego i zginęli\nDo Sądu Rejonowego w Złotoryi wpłynął akt oskarżenia przeciwko 44-letniemu Józefowi K., który idąc drogą krajową 94 koło miejscowości Krzywa doprowadził do śmiertelnego wypadku. Zginęło w nim dwóch mężczyzn w wieku 32 i 50 lat. Pijanemu pieszemu grozi do 12 lat więzienia.\nmieszkaniec krzywej pijany\nZłotoryja: Poszukiwania zaginionego chłopca\nPolicja w Złotoryi apeluje do mieszkańców o pomoc. Więcej na temat:\nInfo Złotoryja Kronika Policyjna\nZłotoryjska policja rozbiła grupę złodziei\nZłotoryjscy policjanci rozbili grupę złodziei, którzy wyspecjalizowali się w kradzieżach katalizatorów. Oprócz tego nie gardzili takim "drobiazgami" jak olej napędowy czy radia samochodowe i DVD.\nmaraton policja złotoryja


Arhn.EU nasze wspomnienia :) (Wersja 2016)\n19-12-2016, 21:20 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 19-12-2016, 21:26 przez Dark Archon.)\nPora założyć najważniejszy temat- ten wspominkowy. Przez te 12 miesięcy sporo się działo na forum i stronie- Gramytatywnie, zmiana głównej siedziby wieżowca willi arhn.eu, ktoś się obraził, ktoś dostał bana, ale i w branży- premiera PS VR, zapowiedź nowych wersji konsol już obecnych oraz konsol całkiem nowych, dużo nadchodzących gier. Tym razem zaszczyt założenia tego wątku przypadł mi, a muszę powiedzieć, że jeśli chodzi o klimaty forumowo-stronowe oraz sprzętowo-growe to dużo się u mnie działo. Ale po kolei:\nDokładnie 1 lipca sprawiłem sobie od dawna wyczekiwanego 3DSa. Wbrew pozorom nie była to jakaś drobnostka- dzięki niemu udałem się na Animatsuri, gdzie poznałem Mkaliego i Yamnego, a trochę później na Streetpassynaliach Cella767 (świetne chłopaki).\nDzięki niemu udało mi się wreszcie zostać redaktorem na arhn.eu- zrecenzowałem najpierw jedną swoją gre na ten sprzęcik, potem trochę dostanych a jak na razie pnę się po szczeblach kariery, z plusika do złota jak to mówią.\nA mówiąc o eventach, spotykaniu ludzi z forum i karierze- w październiku odbyło się Warsaw Games Week- przygotowywałem (słowo trochę na wyrost, jako świeży starałem się wprawdzie pomóc jak mogłem, jednak większość roboty odbębniła reszta redakcji, tak więc wielkie brawa dla nich i szacunek) relację razem z paroma innymi osobami z ekipy arhn.eu, mianowicie: Parasolka (Warsaw Games Festival- pamiętamy), Johnny (fajny koper), SmellySocks (nocowanie na dworcu) oraz Jędrzej (fajnie się chodziło razem w dzień otwarcia). Na miejscu spotkałem również hipo5PL (Kylo Ren), Wojtexa28 (młodszy niż się spodziewałem), Luklewa (fajnie że przyleciał z UK), Kicakena (na żywo całkiem normalny i nierockbandowy), Snifflusa (jadłem z nim frytki belgijskie <3 ), Wojta (chyba wszyscy Ci mówią, że wyglądasz jak wiking) oraz ichaboda (niestety on mnie raczej nie widział), przepraszam jeśli kogoś pominąłem. Generalnie- świetna atmosfera, mimo tego że boję się ludzi to fajnie było tak wszystkich spotkać- mam nadzieję, że do następnej edycji utrzymam się w posadzie i znowu wszystkich spotkam\nWreszcie, rzecz całkiem świeża- Secret Santa na forum. Udział wzięło wielu użytkowników, większość swoje paczki już otrzymała (na dzień dzisiejszy ja swojej wciąż nie mam ale jest na to jeszcze sporo czasu, no i na szczęście paczka ode mnie już dotarła do celu i nawet się spodobała ), ludzie są mocno zadowoleni i ładnie rozprzestrzeniło to ducha świąt.\nNowy komputer nastraja radością, dobrze wszystko działa i mogę wreszcie robić ładne screeny do recenzji (jak do tej zbliżającej się i od tygodnia nie mogącej się napisać, ale to już jest słynny syndrom redaktorów arhn.eu, chociaż jestem już raczej przy mecie); w końcu wpłaciłem pieniądze na Gramytatywnie (#minecraftzgremem) i czuję się dobrze w serduszku; najazd ludzi z Zagrajnika (mili goście, miło mi posiedzieć czasem u nich); raczej zdaję w tym roku do kolejnej klasy technikum; przed nami święta oraz nowy rok; tak więc można powiedzieć, że przyszłość maluje się w różowych barwach.\nMam nadzieję, że przez zbliżający się rok doszkolę swoje umiejętności w pisaniu i będzie mi to wychodziło coraz lepiej, spotkam jeszcze więcej ludzi i może uda się zdobyć jakąś pracę na wakacje. Z okazji Bożego Narodzenia życzę wam tego samego- dobrze spożytkujcie następne 12 miesięcy i wytrwajcie w swoich postanowieniach\nZobacz też: [Wersja 2015] | [Wersja 2014] | [Wersja 2013] | [Wersja 2012]\nTen rok był zdecydowanie dla mnie przełomowy: Pierwszy warn już drugiego stycznia , Gramytatywnie, Secret Santa to tylko wisienka na torcie.\nNiestety po raz kolejny zabrakło mnie na konwentach , ale cały rok byłem aktywny na forum. Udało mi się kupić 2DSa , co uważam za zakup roku (Oprócz tego GB Classic, Color i kilka gier na nie), polepszyłem swoje relacje z wieloma użytkownikami forum, dostałem kilka nauczek, jak i udało mi się tutaj trochę pośmiać. Najważniejsze dla mnie jest to, że ten rok dał mi nabrać wprawy przed kolejnymi i mam nadzieję, że następne 12 miesięcy uda mi się przeżyć w przyjaźni z tutejszą społecznością. Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku\n20-12-2016, 12:06 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 20-12-2016, 14:47 przez redsPL.)\nU mnie też się całkiem dużo działo, ale to głównie na przestrzeni ostatniego miesiąca..\nMimo, iż dołączyłem do forum w połowie 2014 roku, jakoś zbytnio się nie udzielałem, zmieniło się to troche po tegorocznym Gramytatywnie, po którym wszedłem na Shoutbox i jakoś tak zostałem. Poza tym, na Gramytatywnie zbierałem cytaty(wiem, już nudzę wszystkich tym tekstem, ale zapraszam na aryn.ct8.pl).. A, no i moge się chyba pochwalić, że na Gramytatywnie byłem.. około 23 i pół godziny(przysnąłem lekko przed 6:00 a obudził mnie krzyczący Grem koło 6:25).\nBardziej prywatnie, w tym roku udało mi się kupić GameBoya Advance SP - niestety, model frontlight, ale i tak jestem bardzo zadowolony(zakup roku? moooże..). Pod koniec roku "dostałem"(tak na prawde zapłaciłem za niego pudełko kabli, ale ciii) ThinkPada 760EL na którym nałogowo gram w DOOM'a.\n"Mlem.. Mlemburger!" ~ Dark Archon, 2016 (or was it ?)\nPS czekam na serie Minecraft z Gremem albo chociaż Grem z Mlemcraftem..\n"Ale win98se to ty szanuj" -- Aveo, 2016\nNie no, spoko było, dużo się piło, trochę zarobiło, kupiłem sobie DS Lite za co mój komputer mnie nienawidzi. Rozstałem się z dziewczyną przez co mam więcej czasu na gierki (aryn dzie moje dinary?!). Ja akurat mam trochę słabą pamięć i głównie pamiętam drugą połowę roku. No cieszę się z powrotu pokedziałków bo zawsze spoko posłuchać o modzie Doriana do pokemonów, gramytatywnie okazało się wielkim sukcesem i dzięki niemu udało się zorganizować coś na co czekam już od dłuższego czasu #BigBoss To w tym roku dzej zmusił archona do zgolenia wąsa porównując go do jacka cygana?\n25-12-2016, 04:17 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-12-2016, 04:18 przez Gurgie.)\nArhn.eu, to już kolejny rok. To już część życia mojego!\nBył fajny bonding na Pyrkonie, było to miłe.\nGurgosus w kontekście Arhnowym to było miłe. Fajne łączenie się.\nMateriały zadowalające, wirusy, trochę system errorów, nintendo recenzji i pokemonów.\nNadal walczę o akceptacje niektórych osób.\nO Panie dziejku... co to się nie podziało u mnie... no to po kolei\n1. Byłem widziałem i dobrze się bawiłem na dwóch konwentach. Blizzcony i IEMy (chyba najważniejsze growe :P). Konwenty jak to konwenty- były genialne, atmosfera niepowtarzalna no i co najważniejsze- były baaaardzo udane (pozdrawiam cosplayerki :P)\n2. Kupiłem w tym roku nowego 3dsa . Nowego podwójnie bo miałem starego, sypiącego się na próbę i w tym roku "nadejszła ta wielkopomna chwila", gdzie kupiłem sobie pełnoprawną, nówkę funkiel nieśmiganą\n3. Wymiana kompa na normalny, który jest...no wiecie, jak uruchamiam kompa, to ludziom prąd spada w mieszkaniach i muszą odpalać agregaty To takie cudowne!\n4. W sumie zabawa tutaj w SS, zabawaw rózne ciekawe programy jak i stowarzyszenia, generalnie i o dziwo ten rok wypadł całkiem pozytywnie. Mimo mego negatywnego nastawienia do niego. Zobaczymy co przyniesie 2017\n1. W sierpniu dzięki zachęceniu przez użytkowników aruh.ru i Heda postanowiłem zakupić 3DSa. Zakup był to udany i owocny. Dzięki niemu przestałem nudzić się w kolejkach, pociągach i autobusach, a także ograłem takie serie jak Pokemon, The Legend of Zelda czy Ace Attorney.\n2. GRAMYTATYWNIE było super i bardzo przyjemnie siedziało mi się z całą ekipą arhneu oraz czatem, wpłacając przy tym pieniążki na szczytny cel. (Niestety po przeliczeniu konta bankowego okazało się, że nie starczy mi na jedzenie, ale to nic)\n3. Secret Santa był pierwszą w tym roku i zarazem bardzo fajną inicjatywą zorganizowaną przez Archona. Dla mnie zabawa w szukanie odpowiedniego prezentu dla swojego odbiorcy była przednia, tak samo zresztą jak i oczekiwanie na mój prezent, o który tak bardzo się obawiałem.\n4. Na koniec fajnie się oglądało speedruny tego słynnego Gramburgera i niefajnie dostało się bana od Grema, przez co nie mogłem wam życzyć wesołych świąt, ale skoro te się jeszcze nie skończyły to nadrobię to życząc pięknych świąt i nowego roku niczym Nintendo. I stawajmy się także lepszymi ludźmi i coraz mniej gimbmy na shoutach czego życzę wam i sobie.\nI'm one with aruh.ru and aruh.ru is with me.\nCzego to ja nie robiłem w tym roku.\nW marcu dorobiłem się swojej własnej strony internetowej. Gothic.arhn.eu, mimo że to chyba najbardziej niszowa stronka jaką mogłem wymyślić, zrobił sporo dobrego. Po pierwsze, moja skrupulatnie porządkowana i uzupełniana galeria screenshotów jest jedynym takim źródłem wizualiów z pierwszego Gothica w internecie. Nigdzie indziej tego nie znajdziecie, zapewniam. Po drugie, zainspirowałem swoją prymitywną, ręcznie zrobioną stronką do stworzenia swojego N-gage'owego archiwum, do którego nie zalinkuję, bo to w końcu konkurencja Tylko u mnie poczujecie klimat prawdziwej, ręcznie robionej strony, znacznik HTML po znaczniku HTML.\nCo oprócz tego? O ile z samym Gothikiem w Pigułce działo się niewiele, bo ani te najnowsze odsłony nie są jakieś porywające, ani moja wena nie chciała mi pozwolić na szybkie złożenie ciekawego skryptu do filmu, to za kulisami cały czas kminię jak tu dorzucić jeszcze więcej ciekawych materiałów o Gothicu na kanał. No i Pigułkę też skończę, mam nadzieję, że już niedługo, bo Archon chce zaczynać nową 2017 będzie spoko rokiem.\nNo to przejdźmy do spotkań. Pyrkon był już tak dawno, że niewiele pamiętam. Pamiętam w sumie tylko tyle, że organizacyjnie wcale nie zachwycił, i że potem zmarzłem wieczorem. Ale było warto, widziałem się z masą ludzi ze społeczności.\nKolejne było dopiero WGW. Tutaj warto się rozpisać, bo mieliśmy wielkie plany. Zaczęło się od tego, że nasz nowy narybek redakcyjny - Kondor, chciał robić za prasę na tej warszawskiej imprezie. No a że w zeszłym roku było podobno fajnie, to zaczęła zbierać się większa ekipa. Ja, Jędrek, SmellySocks, parasolka, luklew, Insajd, ichabod, Kicaken, Snifflus, Wojtex28 i prawdopodobnie ktoś jeszcze, o kim zupełnie nie pamiętam Wymieniam Jędrka na drugim miejscu, bo to on, jako weteran pisania relacji z różnych wydarzeń, zaproponował zrobienie materiału wideo. Plan ambitny, ale doszliśmy do wniosku, że w naszym zasięgu. I cóż to był za weekend. Dzieliliśmy strefę prasową z pierwszym i jedynym Polakiem w kosmosie, potem biegaliśmy bez chwili wytchnienia po halach szukając jak najlepszych ujęć, usiłując najlepiej jak umieliśmy pokazać widzom jak to WGW wygląda od środka. Chcieliśmy być Makłowiczami Internetowej Telewizji o Grach. Później spędziliśmy praktycznie cały dzień montując relację, muskając każdą klatkę filmu, dopasowując dźwięk i uzyskując esencję gładką niczym samo masło. I wiecie co? Film się nie przyjął. Ludzie stwierdzili, że to nuda. Patrząc z perspektywy czasu powiem wam, że może i była to nuda, ale na pewno nie zasługiwała na takie przyjęcie. To dalej moim zdaniem najlepsza relacja na kanale. Zawarliśmy w niej dokładnie to, co chcieliśmy - pokaz tego, co się na targach działo i co było warte uwagi. Należą się wielkie podziękowania dla Wojteksa, który nie tylko podzielił się z nami swoimi nagraniami z kamery, ale także zgodził się na zupełnie spontaniczny wywiad, podczas którego zdążyłem mu zadać jedno pytanie. Zupełnie tego nie planowaliśmy - po prostu i tak miałem w ręku mikrofon, a kamera była skierowana w naszą stronę, więc po prostu zarządziłem rozpoczęcie nagrywania i Wojtex poleciał.\nTutaj muszę jeszcze wspomnieć o stoisku tvgry, przy którym miałem okazję poznać wreszcie osobiście Björna Pankratza z Piranha Bytes no i po raz pierwszy zobaczyłem Elex na żywo. Zacząłem wtedy strasznie żałować, że nie wybierałem się na PGA, które odbywało się tydzień później.\nJakoś w środę dostałem maila od przemiłej pani Oli odpowiedzialnej za PR THQNordic z informacją o grywalnym demie Eleksa na PGA. Zrobiło mi się przykro, chciałem jechać. Wiedziałem, że SmellySocks wybiera się na jeden dzień. Zadzwoniłem do niego, potem dołączyliśmy do nas Jędrka (można już zauważyć, że bez Jędrka nic by się tu nie udało) i stanęło na tym, że jedziemy na dwa dni z noclegiem w hotelu Dorrian To były najlepsze targi, na jakich byłem do tej pory. Tyle niesamowitych indie gierek, wspaniałe rozmowy z developerami, masa atrakcji, do tego wreszcie Elex, podczas eleganckiego pokazu z Amadeusem z Piranha Bytes. Bardzo się śmiał z tego jak lamię. Wyciągając wnioski z poprzedniej relacji postanowiliśmy oddać głos developerom i skupić się na grach, a nie na targach. Oprócz tego zmieniliśmy kanał na ten bardziej śmieciowy, co podziałało całkiem dobrym odbiorem materiału, mimo że w sumie montaż zajął dość długo i temat prawie się przedawnił. Ja dodatkowo postanowiłem ponownie polektorować w materiale o Eleksie i muszę powiedzieć, że jestem całkiem zadowolony. Bardzo fajnie wyszedł, nie mogę się doczekać pełnej wersji i recenzji.\nPGA było najspontaniczniejszym wypadem w tym roku, ale Gramytatywnie zajmuje drugie miejsce na podium. Archon długo się ociągał z określeniem czy da radę coś zorganizować, więc bilety do Szkocji i z powrotem kupiłem dość późno. O dziwo, nie były wcale tak drogie. Minus był tylko taki, że mogłem lecieć dopiero w piątek po południu, a w poniedziałek musiałem być na zajęciach w Gdańsku. Wszystko działo się tak szybko. Pociąg do Poznania, który przez większość drogi jechał z 20 minutowym opóźnieniem i nadrobił je dopiero na dwóch ostatnich stacjach (jakby nie nadrobił, to bym się musiał spieszyć), kontrola na lotnisku (wiozłem trochę ciuchów, burgera z biedry i ogromną lampę z plexi i aluminiowych kątowników, trochę się cykałem, że ktoś może zacząć zadawać pytania, ale na szczęście nic się nie wydarzyło), samolot i podwózka do tego słynnego archonowego domu przez samego qzaka. Dobrze zrobili przeprowadzając się, ładnie tam mają. Zjadłem sobie bigos i poszedłem spać z gremem (#spaniezgremem). I potem ten maraton, ten TMR, ten ostry sos, to golenie, depilacja, niebiescy Protosi, Minecraft z gremem, ten niesamowity rekord. Coś wspaniałego, chyba nic tego nie przebije. Zrobiliśmy kawał dobrej roboty w pięknym celu. Wielka szkoda, że w sumie nie chciało mi się po wszystkim spać z emocji, a potem zasnąłem rozwalony na dwóch beanbagach w salonie, aż przestraszyłem tych, którzy mnie znaleźli. No i wielka szkoda, że nie mogłem zostać dłużej i musiałem wracać 14 godzin, przez Warszawę Modlin (nigdy więcej) do Gdańska. Ale było warto, chętnie wrócę za rok, jeśli ktoś mnie zaprosi.\nDziało się jeszcze mnóstwo rzeczy. Przeszedłem trylogię Risen po raz pierwszy (jest super, polecam serdecznie. Nawet najsłabsza dwójeczka jest do zniesienia jak się człowiek wciągnie w fabułę), był Secret Santa, były dramy, ale nikogo to wszystko pewnie i tak nie obchodzi.\nA jak wyglądały wasze dzisiejsze wspomnienia?\n26-12-2016, 00:12 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-12-2016, 00:14 przez WolandPL.)\nWspomnienia arhn.eu z 2016 roku? Hmm...\n1. Chyba najbardziej cieszę się z tego, że mogłem przyczynić się chociaż w drobnym stopniu do powstania materiałów na kanale arhn.eu poprzez wysłanie kilku krótkich nagrań dla cyklu System Error. Taka drobna rzecz, a mimo to cieszy.\n(Tak tak, bardzo długo mi zajęło robienie tych kółeczek kursorem myszki przy materiałach z Ori and the Blind Forest, nawet nie macie pojęcia ile razy to nagrywałem aby były w tak idealnym kształcie, harmonii i prędkości. To jest sztuka, mówię wam - wyprzedzam swoje czasy.)\n2. Poza tym bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie Gramytatywnie, które naprawdę świetnie się oglądało oraz fakt, że osiągnęło swój cel. Czy dobrze pamiętam - chyba 170%? Wow.\n3. 2016 to jest też rok, w którym po raz pierwszy na całkiem poważnie wyjrzałem spoza swojego hermetycznego pudełka #PCMR, coraz śmielej zastanawiając się nad zamienieniem mojego wiecznie problematycznego, męczącego mnie już komputera na wygodną rozgrywkę przy kanapie z padem w ręku. Nie wspominając o fakcie, że powoli zaczyna mi brakować czasu na gry. Stąd też ciekawy jestem, jakie zmiany przyniesie ze sobą rok 2017.\n26-12-2016, 19:24 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-12-2016, 19:44 przez Dark Archon.)\nMoje wspomnienia z 2016 będą pewnie wyglądać troszkę inaczej, z uwagi na to, że jestem "po drugiej stronie ekranu".\nWiększość wspominek dotyczyć będzie raczej strony twórczej serwisu.\nA ten rok zaczęliśmy z pompą\nNajpierw, zaraz po nowym roku odwiedziliśmy moich idoli, Braci Oliver. Twórców Dizzy'ego, Super Robin Hooda i innych fantastycznych "gier dzieciństwa". Wyjazd planowaliśmy w sumie już na 2015 rok, ale z przyczyn różnych kwestie organizacyjne opóźniły podróż. To jedna z tych rzeczy, które będę wspominał długie lata! A plany na 2017 są jeszcze większe!\nDzięki Patronite i współpracy z ceneo.pl po raz pierwszy też arhn.eu przestało przynosić straty. Serio. Przez tyle lat prowadzenia serwisu jeszcze nigdy nie udało mu się na siebie zarobić. Mój bank kocha mnie za te wszystkie wymaksowane karty kredytowe. Miło dla odmiany skończyć rok solidnie nad kreską i mam nadzieję, że to dopiero początek tego co uda się nam "ukręcić" dzięki powiększonemu budżetowi.\n2016 był też największą zmianą w życiu prywatnym! Kupiliśmy własny dom, powoli go remontujemy i upiększamy. I trudno nie odnieść wrażenia, że zaczyna się dla nas nowy rozdział w życiu.\nMógłbym jarać się masą innych rzeczy, od drukarki 3D po udany reboot arhn.edu, ale wolę przejść do społeczności\nGramytatywnie 2016 było jednym z najbardziej pozytywnych doznań w życiu! TMR okazał się fantastycznym człowiekiem (nie macie nawet pojęcia jak bardzo stresowałem się jego przyjazdem -- musieliśmy wrzucić w sumie obcego faceta przed kamery, bez żadnego przygotowania... czy nawet zdania wyjaśnienia co się w zasadzie będzie działo!). A fantastyczni byli nie tylko goście! Ekipa emunes.pl, która przygotowała Gruniożercę na kartridżu, dziesiątki osób fundujące własne aukcje, pomoc ze wszystkich stron (jak zawsze buziaki dla Kropy i Benia, którzy ogarniali za kulisami kokochy i inne sprawy), no i anonimowi alkoho... pomocnicy, którzy bez fanfarów i za kulisami wkładali w akcję wszystko. Dekakura, Johnny, Grem, Sate i sto innych osób o których pewnie zapomniałem. To było najlepsze Gramytatywnie EVER!\nTej foty chyba jeszcze nigdzie nie postowaliśmy?\nRównież Pyrkon był mlemastyczny, nawet jeśli nie obyło się bez potknięć. Każdego roku nasza paczka trochę się... rozszczelnia, ale mimo to wyjazdy zawsze są jednym z jaśniejszych punktów roku. Zawsze miło jest zobaczyć stare twarze, ale równie przyjemnie poznaje się nowe. <3\nA co przyniesie 2017? Kto wie. Być może gierki i burgerki. Czego sobie i wam życzę.\n14-01-2017, 16:11 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14-01-2017, 16:11 przez Dafek_k.)\nte święta by\nte święta były najgorszymi dostałem mp3 i sie popsuła w 2 dni\nAktualny czas: 17-09-2021, 21:30 Polskie tłumaczenie © 2007-2021 Polski Support MyBB


Szkoła narzeczonych [Maria Kruger] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00294 006104 15941960 na godz. na dobę w sumie\nSzkoła narzeczonych - ebook/epub\nISBN: 978-83-7791-515-8 Data wydania: 2017-10-19\nProjekt okładki Artur Piątek © Copyright by Piotr Bieliński ISBN 978-83-7791-515-8 Wydawnictwo Siedmioróg ul. Krakowska 90, 50-427 Wrocław Księgarnia wysyłkowa Wydawnictwa Siedmioróg www.siedmioróg.com Wrocław 2016 Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em\nSPIS RZECZY Parę słów od autorkiZamiast wstępuRozdział 1. PostanowienieRozdział 2. Podróże kształcąRozdział 3. JagodneRozdział 4. Sypialnia szóstaRozdział 5. O kleksie i innych sprawachRozdział 6. Tragiczny omletRozdział 7. Pąsowe różeRozdział 8. Nieco o kaloryczności i jasnowidztwieRozdział 9. NiespodziankiRozdział 10. KluczykRozdział 11. Galeria pocieszeniaRozdział 12. …A jam jest rycerz LohengrinRozdział 13. Obieranie kartofli jako system pedagogicznyRozdział 14. Siostra gospodarczaRozdział 15. Konfitury porzeczkoweRozdział 16. Cień śmigłaRozdział 17. ImieninyRozdział 18. Zajęcia praktyczneRozdział 19. PraktykaRozdział 20. BalRozdział 21. Minął jeszcze jeden rokOkładkaStrona tytułowaStrona redakcyjnaSpis treściParę słów od autorkiZamiast wstępuRozdział 1. PostanowienieRozdział 2. Podróże kształcąRozdział 3. JagodneRozdział 4. Sypialnia szóstaRozdział 5. O kleksie i innych sprawachRozdział 6. Tragiczny omletRozdział 7. Pąsowe różeRozdział 8. Nieco o kaloryczności i jasnowidztwieRozdział 9. NiespodziankiRozdział 10. KluczykRozdział 11. Galeria pocieszeniaRozdział 12. …A jam jest rycerz LohengrinRozdział 13. Obieranie kartofli jako system pedagogicznyRozdział 14. Siostra gospodarczaRozdział 15. Konfitury porzeczkoweRozdział 16. Cień śmigłaRozdział 17. ImieninyRozdział 18. Zajęcia praktyczneRozdział 19. PraktykaRozdział 20. BalRozdział 21. Minął jeszcze jeden rok\nPARĘ SŁÓW OD AUTORKI Na ulicach leżał gruz z rozwalonych pociskami domów. Przed sklepami stały beznadziejne, niekończące się kolejki po chleb. Stali ludzie nieszczęśliwi i bezbronni. Środkiem ulic maszerowały oddziały żołnierzy w żelaznych hełmach. Tupiąc podkutymi butami, śpiewali: Heili, heilo, heila!… Brzmiała niemiecka komenda, powiewały sztandary ze swastyką. Przejeżdżały ciężarówki pełne pobladłych ludzi schwytanych na ulicach lub wygarniętych z domu. Dokąd ich wieźli? Do obozów, na Pawiak, na rozstrzelanie? Głodni, nędznie ubrani ludzie snuli się po ulicach. Szli do pracy lub powracali do zrujnowanych mieszkań, niepewni co z nimi dziś lub jutro się stanie. A kiedy nadchodził wieczór, przyspieszali kroku, aby zdążyć przed godziną policyjną. Aby zdążyć!… Czy słyszycie, że gonią za wami żandarmi? Jeśli nie zdążycie, będą do was strzelać! Uciekajcie!… Uciekajcie!… Potem, jeszcze przez długie lata będzie się wam to śniło po nocach. Będziecie się budzić z krzykiem. W domu było zimno i ciemno. Brak opału i wygaszanie oświetlenia. Paliły się karbidowe lampy i świece. Oszczędzało się je. Smutek i cisza snuły się po mieszkaniach. Odebrano wszystkim aparaty radiowe, a rozmowy – to były stłumione, rozpaczliwe szepty. Wiecie? Znów była łapanka… gdzieś była rewizja… kogoś wywieźli… ktoś zginął… W takie to dni, w takie wieczory wspominało się i tęskniło do życia tamtego, innego, zwyczajnego, które ludziom zabrała wojna. Do cichego, widnego mieszkania, do spokojnych wieczorów, kiedy radio grało jakieś melodyjki. Takie zwyczajne, które potem się nuciło. Jakże cudowne były te powszednie dni, których już nie było, które ludziom odebrano. Tęskniło się do nich. Tęskniło się do tej zwyczajnej krzątaniny domowej… Ktoś przypominał – czy pamiętacie, jak smakują prawdziwe kluski z serem? A jak nieporównywalnie dobry, najlepszy ze wszystkiego jest świeży chleb z prawdziwym masłem! A pieczenie ciasta! Może przyjdą goście? Taka to była zwyczajna tęsknota za tamtymi dniami. Tak wspominali ci, którzy już przeżyli jakiś kawałek swojego życia, tamtego, innego… A młodzi? Chłopcy stawali się żołnierzami, włączali się w konspirację. A dziewczęta? Te, które dorastały i stawały się nastolatkami, do których powinno uśmiechać się życie. Co z nimi? Ale życie nie uśmiechało się. Nie dla nich była radość i beztroska. Wystraszone, zgaszone, niektóre włączone w walkę, przenosiły meldunki i broń dla chłopców, którzy byli wspaniali, odważni i którzy oddawali życie za „Tę, co nie zginęła”. Zabrała, zabrała tym nastolatkom wojna wszystko, co miało być dla nich. Ale czasem, czasem, kiedy słuchały rozmów i wspomnień w domowe wieczory, zaczynały marzyć. Marzyły te, które czekały na życie. Jakie miało być? Jak je sobie wyobrażały? No właśnie… Książka o tym była pisana w latach 1943-1944. Maszynopis ocalał pod gruzami i w 1945 roku ukazało się pierwsze wydanie „Szkoły narzeczonych”. Następne nie miały się już ukazywać. A teraz znów witajcie Drogie Czytelniczki – Wy, szesnastolatki i te z Was, którym wojna odmieniła los. Powraca do Was Marianna, która chciała przeżyć piękne, zwyczajne życie. Warszawa 1990\nZAMIAST WSTĘPU Nazywa się Maria Anna Szelążkówna. Ale tak na codzienny użytek w domu, wśród koleżanek i dalszej rodziny wołają na nią: Marianno! Po pierwsze, dlatego że tak się składają jej obydwa imiona, a po drugie, dlatego że umie świetnie gotować, a jak twierdzi jej brat Wojtek, jest to imię szczególnie odpowiednie dla kucharki. W chwili, kiedy zaczyna się ta historia, Marianna ma piętnaście lat i trzy miesiące. Jest średniego wzrostu, raczej okrągła niż szczupła, włosy ciemne – taki ładny, brązowy kolor, oczy bardzo niebieskie, tak że chwilami są prawie granatowe, cera śniadawa z rumieńcami. Poważne natomiast zmartwienie bohaterki stanowi nos. Ten rodzaj nosów zwykło się nazywać kartoflowatym. Że jest to jednak kartofelek zupełnie mały i raczej zabawny, więc wcale nie szpeci swojej właścicielki. Ponadto należy jeszcze dodać, że Marianna jest warszawianką i oprócz rodziców i brata ma trzy ciotki.\nROZDZIAŁ 1POSTANOWIENIE Ciotka Natalia, ciotka Helena i ciotka Janina, przychodząc na niedzielne herbatki, nie omieszkają nigdy zatroszczyć się o przyszłość Marianny. Ciotka Natalia ma córkę Sabinkę, która ma posadę w biurze, a ciotka Helena ma dwie córki: Jolantę i Iwonę. Jolanta zostanie gwiazdą baletu, a Iwona jest asem i chlubą swego związku sportowego. Fotografie Iwonki były nawet zamieszczone w pewnym ilustrowanym tygodniku. Ciotka Janina nie ma córek, ale ma syna. Synowi jest na imię Waldemar, co biednego chłopca doprowadza do rozpaczy. Zdrobniale wołają na niego Waldek. Otóż Waldek, który wolałby się nazywać Janek albo po prostu Władek, chce za wszelką cenę zostać marynarzem, podczas gdy ciotka Janina marzy dla niego o karierze dyplomaty, i nawet z tą myślą, jak sama kiedyś wyznała, nadała mu owo imię. Te właśnie trzy ciotki, obok trosk o własne potomstwo, przyjęły na siebie zupełnie dobrowolnie jeszcze jedną troskę, a mianowicie troskę o karierę siostrzenicy. – Bo każda kobieta musi dziś czymś być – twierdzi ciotka Helena – musi być samodzielna, musi mieć jakiś zawód. I właśnie chodzi o ten zawód dla Marianny. – Niech zostanie dentystką albo kosmetyczką – zaleca ciotka Natalia. – Może nauczycielką, albo może skończyłaby kursy kreślarsko-techniczne, kreślarki są bardzo poszukiwane – proponuje ciotka Helena. A ciotka Janina domaga się nawet w sposób dość stanowczy, aby Marianna została adwokatem lub dziennikarką. W czasie takich rozmów Marianna czuje w całej pełni swoje beztalencie i marność. Martwi ją to w tym samym stopniu, co jej kartoflowaty nosek. A może nawet bardziej. A mama? Biedna mama! Mariannie jest strasznie żal matki, kiedy siedzi wśród ciotek, taka ładna i młoda, z tą swoją zmartwioną i zawstydzoną miną. Widać od razu, że mama czuje się wyraźnie winna, że wydała na świat i wychowała córkę, która jest po prostu niczym. Ojciec? Ach, ojciec jest pociechą i podporą w tych ciężkich chwilach, kiedy ciotki, wyczerpawszy temat pogody, wydarzeń rodzinnych i chorób, a ukończywszy wychwalanie własnych pociech, litościwie kiwają głowami nad ciemną przyszłością swej bratanicy. Ojciec wtedy odpowiada lekkomyślnie, że nie martwi się o dalsze losy Marianny, a nawet pozwala sobie na świętokradzkie uwagi o „gwiazdach” ciotki Heleny. – Jakoś to będzie, prawda, Marianno? – kończy tatko zazwyczaj te rozmówki. Poza tym, jeśli chodzi o bliższą rodzinę Marianny, to należy wymienić Wojtka, o którym była wzmianka na samym początku. To właśnie ten rodzony brat. Jest o dwa lata starszy od Marianny i przeważnie nie interesuje się siostrą. Ale naprawdę! Już tej niedzieli (była to cudowna niedziela czerwcowa słoneczna i nieomal upalna) ciotki zawzięły się jak nigdy. – Sabinka w biurze dostała podwyżkę, może wobec tego zacznie składać pieniądze na kupno własnej willi! Jolanta będzie występować w Ameryce, a Iwonka weźmie udział w olimpiadzie. Ciotki opowiadają to wszystko, zajadając keks, kruche herbatniki i pyszne ciastka z czereśniami. – Owszem, niezłe ciastka – mówi łaskawie do mamy ciotka Janina – daj mi na nie przepis. – Tak, ja też bym może takie upiekła – oświadcza słabym głosem ciotka Helena, która właśnie zrobiła małą przerwę w długiej epopei o meczach, treningach i zawodach Iwonki, po to aby wzmocnić wyczerpane siły solidnym kawałkiem ciasta. – Ach! To arcydzieło Marianny – mówi mama ucieszona, że może choć w jednym wypadku wykazać zalety córki. – Ona świetnie piecze. I lubi gotować – dodaje mama już z niejakim zawstydzeniem, mając w pamięci wspaniałość scenicznych sukcesów Jolanty. – Lubi gotować? – zainteresowała się ciotka Helena, między jednym łykiem herbaty a drugim – to może poszłaby do szkoły hotelarskiej. Mogłaby na przykład prowadzić pensjonat albo… Tu na szczęście nastąpiła przerwa, a właściwie koniec troszczenia się o Mariannę, bo ciotka Helena przypomniała sobie, że jeszcze nie opowiedziała wszystkim, jak to jeden amerykański reżyser pokłócił się z reżyserem szwedzkim o Jolantę. Po prostu licytowali się, który z nich zaangażuje ją i zrobi z niej gwiazdę filmową. – I który ją zaangażował? – dopytywała się mama ze szczerym przejęciem. – Byłby ją zaangażował ten Amerykanin, gdyby nie intrygi Szweda – westchnęła ciotka Helena. – Nigdy bym nie pomyślała, że Szwedzi są tacy podstępni – wyznała ciotka Janina. – Ale à propos. Właśnie w Szwecji mogłabyś odbyć praktykę hotelarską – zwróciła się nagle do Marianny. – Ach, ciociu, kiedy nie wiem. Mnie to chyba nie odpowiada – tłumaczyła się zaskoczona Marianna. – Zresztą, praktyka hotelarska, to chyba raczej w Szwajcarii. – Być może – godzi się łatwo ciotka. – Ale ty jesteś świetna, Marianno! Czy naprawdę nic cię nie interesuje? Czyżbyś miała zamiar uprawiać zawód panny na wydaniu? – ciotka Helena, pełna ironii i politowania, zapaliła papierosa. Mama znów jest zgnębiona i tłumaczy: Marianna jest jeszcze taka młoda, więc trudno… – Moja Jolanta poczuła powołanie i zaczęła kształcić się zawodowo, mając lat osiem – przerywa srogo ciotka. Tymczasem o dziwo! Ciotka Natalia przychodzi mamie z odsieczą. – Moja kochana Helu, dajże spokój! Przecież nie każda panna musi zostać baletnicą. Nie, to już za dużo! – ciotka Helena dyszy zemstą. Wyraźnie czuje się znieważona. – Moja Naciu, każdy inteligentny człowiek wie doskonale, jaka jest zasadnicza różnica między baletnicą a tancerką. Jolanta jest tancerką pur sang, będzie sławą światową… – Jak Boga kocham, nie wiem, na czym ta różnica polega – wtrąca ojciec. – Czy mogłabyś, Helutko, objaśnić mi to jakoś dostępniej? Marianna słucha już piąte przez dziesiąte dalszych wywodów ciotczynych, przerywanych chrupaniem ciastek. Z bólem serca stwierdza, że dyskusje rodzinne na tematy artystyczno-wychowawcze zaostrzają apetyt i że niestety, dla Wojtka uda się ocalić tylko znikomą ilość kruchych gwiazdek. Jednocześnie zastanawia się, czy naprawdę i koniecznie musi być zdolna i stanowić przedmiot dumy rodzinnej. Lepiej, żeby ten zaszczyt przypadł w udziale Wojtkowi. Jej samej stanowczo bardziej odpowiadałaby jakaś skromniejsza kariera niż na przykład medycyna czy inne strasznie mądre rzeczy. Zawsze była skłonna do opatrywania skaleczeń i robiła to zręcznie i z wprawą, ale leczenie? Decyzja? Krajanie? Stawianie diagnozy? Nie, za nic na świecie. Albo prawo, tak protegowane przez ciotkę Janinę. Marianna wcale nie była wygadana ani sprytna w większym stylu. Ten malutki sprycik, jaki posiadała, wystarczał jej zaledwie na codzienne, domowe potrzeby, ale nie był to spryt potrzebny prawnikowi i wcale nie nadawał się do eksploatowania. A teatr? Ciotka Helena była strasznie dumna z tych scenicznych występów Jolanty – ale Marianna i scena? Roześmiała się sama do siebie na myśl o czymś podobnym. Więc może by raczej coś praktycznego? Na przykład biuro? Praca w biurze, pisanie na maszynie?… Zimny dreszcz wstrząsnął nieutalentowaną latoroślą rodu Szelążków. I co prędzej, dla wynagrodzenia sobie tych ponurych wizji, nieśmiało pogrążyła się w marzeniach na tematy niezupełnie skrystalizowane, ale miłe. Że na przykład ładnie byłoby mieć mieszkanie, takie własne, już jako dorosła osoba, umeblowane nowocześnie – jasne meble pokryte lnianą tkaniną albo wełnianym samodziałem. Bardzo lubiła to swoje mieszkanko z marzeń, tylko czasem myliła się w rozkładzie małych, jasnych pokoików. Bo koniecznie oczywiście musiałoby być słoneczne. Nie była też jeszcze pewna, czy wolałaby, żeby do łazienki wchodziło się z sypialni czy też z przedpokoju. Nie zdołała także zdecydować (Marianna nie potrafi decydować szybko), czy kafle w łazience mają być różowe, czy cytrynowe. Ostatnio, co prawda, oglądała w salonie pokazowym gazowni łazienkę z kafli koloru pistacjowego i to zmąciło spokój jej duszy. Żałowała nawet potem trochę, że dała się mamie namówić na zwiedzanie salonu. Zresztą mniejsza o łazienkę. Odłożyła teraz to rozstrzygnięcie na kiedy indziej i już podjęła nowy temat marzeń. Tym razem wyobrażała sobie, że mieszka w uroczym, białym domku, w jakiejś cudnej okolicy, na przykład gdzieś w okolicy Krakowa. Pod oknami rosną róże albo może malwy, a wino oplata słupy ganku. W tym otoczeniu ona, Marianna, ubrana w pełną prostoty, ale szalenie elegancką suknię ogrodową, przechadza się między rabatkami, ścinając kwiaty do przybrania stołu. Bo właśnie będą goście. Marianna układa menu podwieczorku zależnie od pory roku. Więc na przykład teraz poda się lody. W trzech kolorach i smakach: truskawkowe, śmietankowe i rabarbarowe. Do tego poda się andruty. Może i krem waniliowy. Goście podziwiać będą wytworne przyjęcie i zachwycać się cudnymi pucharkami do lodów (takie właśnie pucharki są na wystawie w pewnym składzie porcelany). Marianna dalej w marzeniach robi honory domu, a w ogrodzie bawią się dzieci, których ma troje. Dwie dziewczynki i chłopczyka. Imiona ich brzmią różnie, zależnie od tego, jaką książkę Marianna ostatnio czytała. Dziś na przykład córeczki nazywają się Patrycja i Klaudia, a synek Marek. Co prawda mąż jej… Tu zazwyczaj marzenia Marianny zatrzymują się w martwym punkcie. To było zawsze dosyć trudne wyobrazić sobie takiego dżentelmena, co to – jak to się mówi – „na całe życie” itd. Nie, stanowczo nie należało poruszać w marzeniach tego tematu. A wszelkie próby wyimaginowania sobie jakiegoś osobnika na tym stanowisku wypadały raczej dość mętnie. Właśnie w tej chwili, kiedy Marianna z bezlitosną obojętnością wyrzucała ze swojego przyszłego życia pętającą się postać małżonka, aby poświęcić się wychowaniu dzieci, obudziło ją z marzeń coś, co bardzo przypominało klaśnięcie z bicza. Był to jednak tylko pożegnalny pocałunek którejś z ciotek. Ale nie to było ważne w tej chwili, tylko to, że nagle przywrócona do rzeczywistości Marianna, powzięła ni stąd ni zowąd mocne postanowienie realnego zdecydowania o swojej przyszłości. Może jakaś szkoła krawiecka, albo co? – pomyślała z determinacją. – Muszę to zrobić dla mamy i dla tatka, żeby już ich tak nie kompromitować. Nie, naprawdę takie tylko gimnazjalne wykształcenie to za mało wobec tych wszystkich znakomitości familijnych. A może się poświęcić na przykład meteorologii? Dopiero by była historia! Albo może nauczę się modniarstwa? Perspektywa magazynu z kapeluszami wydała się jej w tej chwili dość ponętna. Byłoby to coś à la firma „Penelopa”, gdzie mama kupuje kapelusze. I uśmiechnęła się, wyobrażając sobie, jak obsługiwałaby kapryśne klientki. – Marianno! Gości już nie było. Mama wołała ją, żeby zaproponować pójście do kina. Na jakiś dobry, pogodny film. – Idźcie, idźcie – wyganiał je ojciec. – Jeszcze zdążycie na ten seans o ósmej. – Wyprawiał je, zadowolony, że mama trochę się rozerwie. Wiedział, że ją zawsze trochę męczyły te niedzielne wizyty. Film był pogodny, typowo amerykański, o słodkim dziewczątku, dzielnym chłopcu i jednym czarnym charakterze. Gdzieś w Pensylwanii, czy Iowie, złotowłosa Betty musiała się porządnie namęczyć, zanim dobrnęła do happy endu ze swoim drągalowatym Bobem. Mama i Marianna z przejęciem śledziły losy bohaterki, podziwiając jednocześnie jej toalety. To było przyjemne zakończenie wieczoru. Wracały potem do domu w dobrym nastroju i śmiały się lekkomyślnie, zapomniawszy o ciotkach, karierach i genialnych kuzynkach. – Można by uszyć dla ciebie taką letnią sukienkę w kwiatki jak ta z falbankami – rozważała mama, omawiając toalety gwiazdy filmowej. – Byłby to świetny komplet z tym dużym kapeluszem. – Ach, nie! – zaoponowała Marianna – wolałabym raczej taką wełnianą jak ta, w której ona jest na końcu. Taka bardzo prosta, ale elegancka. – Tak, właściwie przydałaby ci się lekka wełniana. – Ale koniecznie niebieska – dobrze, mamo? – zastrzega Marianna, chwilowo zupełnie szczęśliwa. I postanawiają, że nazajutrz pójdą wybrać materiał, bo zanim ta pani Sokołowska uszyje, to akurat będzie na jesień. Jesień, Marianna pochmurnieje. Mój Boże! Dawniej ogromnie lubiła jesień i zapach pożółkłych, spadających liści. Dostawała wtedy nowy mundurek i szła z ojcem kupować nowe książki szkolne i nowy piórnik albo inne drobiazgi, które zawsze sprawiają tyle uciechy. Tak, trzeba będzie coś postanowić i od jesieni gdzieś się zapisać. – Tatku – mówi potem niespodziewanie Marianna przy kolacji – może bym zapisała się do jakiejś szkoły zdobniczej? – Dlaczego właśnie do zdobniczej? – dziwi się ojciec. Ale dodaje po chwili: – No, do jesieni jeszcze zobaczymy. Mam wrażenie, że jeszcze zmienisz zdanie. – A Wojtek, zajadając resztę ocalałych kruchych ciasteczek, doradza: – To już lepiej idź na politechnikę…\nROZDZIAŁ 2PODRÓŻE KSZTAŁCĄ Niebieska wełniana sukienka, ta sama, której pomysł powstał wtedy w kinie, udała się pani Sokołowskiej nadzwyczajnie. Nie była zresztą zrobiona ściśle według tamtej kreacji filmowej, tylko inaczej, według modelu znalezionego przez Mariannę w piśmie kobiecym prenumerowanym przez mamę. To było w czerwcowym numerze, a teraz jest dwudziesty ósmy sierpnia. Niebieska sukienka i tenże numer czasopisma leżą obok siebie na łóżku, a Marianna zastanawia się, do której z dwóch walizek łatwiej będzie to zapakować. Sukienkę może jeszcze da się włożyć na wierzch do tej większej walizy, a pismo? Marianna przerzuciła po raz nie wiadomo który zniszczone stronice, aby odnaleźć stronę dwunastą, i również po raz nie wiadomo który przeczytała tytuł: „Jagodne – reportaż ze szkoły narzeczonych”. W Małopolsce… internat… różne typy gospodarstw, kurs trzyletni… siostry gospodarcze… słuchaczki z całego kraju… Marianna przebiega wzrokiem prawie że już na pamięć znane fragmenty reportażu i w końcu kładzie pismo na dnie mniejszej walizki. Niebieską sukienkę składa starannie, nieomal tkliwie. Stanowczo ma sentyment do tego łaszka, który przypadkiem wiąże się z odkryciem Jagodnego. – Pończochy masz wszystkie zacerowane? – Mama jest pod tym względem nieubłagana. Całe pończochy są rzeczą zasadniczą. – A ręczniki masz? Gdzie zapakowałaś ten różowy szlafrok? Bierzesz kostium kąpielowy? A bluzka pikowa jeszcze nie uprasowana. – Mama rzuca pytania bezładnie, trochę zdenerwowana wyjazdem jedynaczki. Wojtek w międzyczasie szaleje ze swoimi konceptami na temat szkoły narzeczonych, aż tatko musi go uspokajać. Swoją drogą tatko też po swojemu jest niespokojny i ciągle przygaduje, że już tylko dwie godziny do odejścia pociągu. – Wolałbym, jeśli już jedziesz, żebyś miała miejsce siedzące. Ty nie wiesz, jak to bywa w tym pociągu krakowskim! Formalnie stoi się przez całą drogę w korytarzu. – I zjesz koniecznie zaraz dwa jajka na miękko – nawołuje desperacko mama, przerażona perspektywą, że Marianna mogłaby głodować w czasie podróży i to w dodatku podróży odbywanej na stojąco. I nagle wpada na pomysł: – Bronku! – mówi do tatka – może bym ją lepiej sama odwiozła? – Mamo! – protestuje gwałtownie Marianna, a Wojtek dodaje: – Lepiej przypiąć jej kartkę z imieniem i adresem na wypadek, gdyby się zgubiła. W taksówce – kłopot, bo ciasno. Mama, tatko, Marianna, dwie duże walizy, trzecia malutka (to neseserek, śliczny i nowiutki, prezent od rodziców). Wojtek niech siada przy szoferze! Na dworcu – ten miły niepokój przedwyjazdowy. Przyjemnie jest siedzieć przy oknie w wagonie drugiej klasy i mieć świadomość, że już za małą chwilę zacznie się nowe, zupełnie inne niż dotychczas życie. – Marianno! – zaklina mama – pisz często! Najlepiej zaraz po przyjeździe przyślij depeszę, że jesteś już szczęśliwie na miejscu. Jeśli nie będziesz mogła depeszować, to może ja zatelefonuję z Warszawy. Zapytam dyrektorkę, czy przyjechałaś. – Mamo, po co? – jęczy błagalnie Marianna i rozgląda się za ojcem, który w takich wypadkach zwykł mitygować niepokój mamy. Ale ani ojca, ani Wojtka nie ma przed wagonem, gdzieś się zapodziali, a tu tymczasem pociąg zaraz ruszy. – Cóż za pomysły, żeby teraz znikać – denerwuje się mama, zapominając już szczęśliwie o telefonach i depeszach. – No, nareszcie są! Nie, naprawdę? – Marianna nie chce wierzyć oczom. Ten zawsze kochany tatko przyniósł ogromne pudło czekoladek na drogę i różne pisma ilustrowane, a Wojtka też widać ruszyło sumienie i na przeprosiny za te wszystkie głupstwa, których jej tyle przed wyjazdem nagadał, przyniósł owoce i jakąś książkę. Marianna promienieje, wychylając się z okna wagonu, i nagle urywa w połowie zaczęte zdanie. Bo któż to niby czołg przebija się przez tłumy publiczności i kieruje w stronę Marianny? To ciotka Natalia, pełna dystynkcji, tkwi już przed wagonem i po ucałowaniu mamy zaczyna wydziwiać nad „eskapadą” Marianny, jak się wyraża. – No, no, kto by to powiedział, że nasza mała ma takie oryginalne pomysły – sapie dostojnie ciocia i mruga na mamę znacząco. – Żeby chociaż z dobrym rezultatem! – A potem zwraca się do ojca: – Ja bym co prawda mojej Sabinki do takiej szkoły nie posłała. Nie wiadomo, czego będą tam dzieciaka uczyć. Tylko że ty, Bronku, zawsze byłeś taki ekscentryk i radykał, nic więc dziwnego, że twoja córka też ma takie pomysły. Ojciec śmieje się porozumiewawczo do Marianny i przytakuje ciotce – trudno! Już taki jest! Wtem gwizdek, trzaśnięcia drzwiczek wagonów, okrzyki konduktorów i pociąg zaczyna powoli, prawie niedostrzegalnie posuwać się wzdłuż peronu, a potem coraz szybciej mija stojących przed wagonami. Mama woła: – Marianno, depeszuj! – Ojciec macha ręką i woła: – Sprawuj się dobrze! – a Wojtek dodaje: – Nie przejedz się cukierkami! – bo Wojtek ma czasem takie kompromitujące pomysły. To wszystko jednak zbladło wobec faktu, że ciotka Natalia ni stąd, ni zowąd zaczęła płakać. Wyciągnęła z torebki dużą, białą chustkę do otarcia łez, a Marianna nie mogła oprzeć się wrażeniu, że chustka ta była z góry przygotowana w tym celu. Pociąg uciekał teraz szybko z dworca, jakby chciał co prędzej zostawić za sobą Warszawę i wszystkie zwyczajne i dawne sprawy. Po chwili nie było już nawet widać białej chustki ciotki Natalii. Marianna odsunęła się od okna i usiadła na swoim miejscu. Kiedy ochłonęła nieco po wstrząsających przeżyciach pożegnania, rozejrzała się po przedziale. Jakaś starsza pani, która już odżywiała się skrupulatnie, pan w średnim wieku, w okularach, zaczytany w gazecie i szczupły ksiądz, który zdaje się trochę drzemał. Marianna, z godnością doświadczonej globtroterki, usadowiła się wygodnie, poprawiła nowe, zamszowe rękawiczki i zaczęła przeglądać pisma. Trudno jednak interesować się treścią dzienników, kiedy być może leży przed kimś droga do nowych, niezwykłych przeżyć. A ponieważ, jak wiadomo, wszelkie przeżycia psychiczne wywołują reakcję w organizmie, w tym wypadku u Marianny jako reakcja wystąpił głód. Słodka pomarańcza i czekoladki okazały się środkiem przywracającym równowagę i jasność myślenia. Czyż pomysł ze szkołą w Jagodnem nie był dobry? Marianna raz jeszcze stwierdziła, że w każdym razie, w najgorszym nawet wypadku, ryzykuje tylko miłą wycieczkę do nieznanej miejscowości. Co będzie dalej? – to się okaże. No i to zdumienie ciotek też było wiele warte. Skierniewice dostarczyły niejakiego urozmaicenia w postaci nowego pasażera. Był to młodzian, w tym samym stopniu jasnowłosy co długonogi. Ubrany był tak strasznie elegancko, tak strasznie podróżnie, że Marianna spoglądała na niego nieomal z zazdrością. Niewątpliwie, ponieważ był to pociąg mający bezpośrednie połączenie z Wiedniem, młodzieniec jechał co najmniej do Monte Carlo, jak to podobno według różnych klasycznych powieści zwykli robić synowie rodzin zamożnych, lecz zrujnowanych. – Niech sobie tylko nie wyobraża, że go podziwiam, albo że mu zazdroszczę – zirytowała się Marianna i sięgnęła po książkę ofiarowaną jej przez Wojtka. Naturalnie! Wojtek musi zawsze coś takiego wymyślić. Była to książka angielska i Marianna, rada nierada, zaczęła się porać ze swoją dość słabą angielszczyzną. Czytała już piątą stronę zabawnej zresztą powieści, kiedy usłyszała nad sobą gdakliwy głos młodzieńca. Podniosła przerażona głowę, lecz jak się okazało, młodzian pragnął jedynie poinformować się, dokąd Marianna jedzie. Pytanie zresztą zupełnie niewinne, gdyby nie to, że młodzian zadał je w dziwnie brzmiącej angielszczyźnie. – Aha, tak widać mówią prawdziwi Anglicy – pomyślała Marianna. Ale zaraz zaniepokoiła się, że jest to być może międzynarodowy hochsztapler, szukający okazji do ściągnięcia jej walizek. Odpowiedziała więc uprzejmie, lecz chłodno, z możliwie dobrym akcentem, że jedzie w stronę Krakowa. To oświadczenie młodzian przyjął z niekłamanym entuzjazmem. – Czy podoba się pani Polska? – zapytał, zerkając przy tym do małej książeczki, która miała wszelkie pozory słownika. – Oooowszem – wyjąkała przyszła słuchaczka uczelni w Jagodnem. Wyznanie takie najniespodziewaniej zachęciło jasnowłosego młodzieńca do wygłoszenia małego odczytu o pięknie naszego kraju. Marianna przytakiwała skwapliwie, podziwiając erudycję zagranicznego gościa, który zaniechawszy wreszcie zachwytów nad malowniczością Pienin, zagadnął znienacka: – Czy jednak pani nie uważa, że Londyn jest najpiękniejszym miastem? Bo jeśli chodzi o mnie, to sądzę, że żadna stolica nie wytrzymuje z nim porównania. To widać taka megalomania angielska – wywnioskowała Marianna, uśmiechając się w odpowiedzi pobłażliwie. I kiwnęła głową, bo akurat nie mogła znaleźć odpowiednich słów, aby sklecić jakieś zgrabne zdanie sławiące należycie w języku angielskim stolicę Wielkiej Brytanii. Trochę już była zła na tego zagranicznego nudziarza, który swoją gadaniną psuł jej przyjemność pierwszej samodzielnej podróży, zwłaszcza że reszta towarzystwa w przedziale z żywym zainteresowaniem śledziła przebieg tej znajomości. Już chciała przeprosić natrętnego młodzieńca i wyjść na korytarz, kiedy nadszedł konduktor, żądając biletów. Marianna wobec tego rozpoczęła gwałtowne poszukiwania w torebce i po kieszeniach i przez chwilę zamierała ze strachu, bo zdawało się jej, że tatko zabrał bilet razem ze swoją peronówką. Ale na szczęście bilet tkwił na miejscu, w małej przegródce torby. Znacznie gorzej natomiast przedstawiała się sprawa cudzoziemca, który podał konduktorowi jakąś książeczkę i z bardzo pewną siebie miną oczekiwał na jej zwrot. Konduktor długo oglądał tajemniczy dokument i wreszcie oświadczył: – Proszę pana, ten bilet jest już nieważny. Wobec tego Marianna, poczuwając się do obowiązku gościnności względem cudzoziemca, pospieszyła z wyjaśnieniem, że jest to Anglik, który niewątpliwie nie wie, o co chodzi. – Zaraz mu przetłumaczę wszystko, panie konduktorze. I aczkolwiek funkcjonariusz kolejowy miał wyraźnie zniecierpliwioną minę, starała się jak najdokładniej wyjaśnić młodzieńcowi, że bilet jest przedawniony. Anglik nie odpowiadał, ale miał tak dziwny wyraz twarzy, że Marianna zaczęła z lekka powątpiewać, czy jest to dżentelmen zupełnie normalny. Raczej należało podejrzewać pewien niedorozwój umysłowy. – Więc chyba już go tak zostawię – zdecydował wreszcie kolejarz, zirytowany niezrozumiałą gadaniną – ale niech mu pani powie, że na stacji zapłaci karę. – I wyniósł się obrażony. Jeszcze gruby konduktor przeciskał się przez korytarz, kiedy nagle domniemany cudzoziemiec zaterkotał najczystszą polszczyzną: – To pani mówi po polsku? Pani jest Polką? Boże! A ja się wygłupiam i gadam moją kiepską angielszczyzną. Stokrotnie przepraszam, pani pozwoli, że się przedstawię: Smolik jestem, Antoni Smolik z „Echa Warszawskiego”. Marianna osłupiała patrzyła na Smolika potrząsającego jej prawicą. Wreszcie wyjąkała: – No dobrze, ale dlaczego pan zaczął do mnie mówić po angielsku? – Przecież pani czytała angielską książkę. Więc tak jakoś, nie wiem dlaczego, wydało mi się, że pani jest cudzoziemką… Ach, więc to lektura dostarczona przez Wojtka stała się przyczyną nieporozumienia!… Marianna zaczęła śmiać się tak niepohamowanie, że aż z tego śmiechu łzy napłynęły jej do oczu i zaczęły kapać po policzkach. I w owym śmiechu rozpłynęła się cała obawa i lekki wstyd na temat tego, co gotowi sobie o niej pomyśleć towarzysze podróży. Że może zwariowała albo coś w tym rodzaju. Ale nie myśleli na pewno nic złego. Kiedy podniosła na nich rozbawione oczy, dostrzegła, że wszyscy uśmiechają się życzliwie i że właściwie to całe qui pro quo strasznie im się podoba. To jej dodało nieco otuchy. I może ten fałszywy Anglik to naprawdę dziennikarz, a nie hochsztapler? Swoją drogą przyjemnie byłoby mieć takiego znajomego, który pisuje w gazecie. Można wtedy mówić: mój jeden znajomy, redaktor… jakże on się nazywa? Aha, Smolik, redaktor Smolik… A właśnie tenże Smolik podtykał jej teraz przed oczy ową nieszczęsną książeczkę, którą tak zlekceważył gruby konduktor. – Wie pani? On miał rację. Ten bilet jest przedawniony. To taki redakcyjny bilet. Wcale nie zauważyłem, że zapomnieli go przedłużyć. Ale dzięki temu, że pani zrobiła ze mnie Anglika, mogę jakoś bez większych kłopotów dojechać do miejsca przeznaczenia… – Ja z pana zrobiłam Anglika? – zaczęła oburzać się Marianna. Ale nie zdążyła więcej powiedzieć, gdyż pociąg właśnie zatrzymał się i rozległy się okrzyki: – Skarżysko-Kamienna! Wobec tego były cudzoziemiec zaczął spiesznie żegnać się z Marianną, po czym rączo pomknął przez korytarz ku wyjściu. Kiedy zaś znalazł się na peronie, jeszcze stamtąd pokrzykiwał jakieś adresy i numery telefonów, domagając się przy tym, aby Marianna koniecznie napisała do niego albo zatelefonowała. Pociąg łomotał wesoło i usłużnie i już Skarżysko-Kamienna dawno znikło, kiedy Marianna ochłonęła wreszcie jako tako po tej pełnej niespodzianek znajomości. Jako reakcja wystąpił teraz wspaniały apetyt, który usiłowała zaspokoić kanapkami z szynką i pasztetem. Gdyby jeszcze do tego szklanka herbaty! Stanowczo pomarańcze nie mogły zastąpić tak pożądanego ciepłego płynu. Wreszcie przypomniała sobie, że przecież podczas swojej angielskiej konwersacji ze Smolikiem widziała idącego przez korytarz chłopca z wagonu restauracyjnego. Prawda! Przecież można było pójść na herbatę do owego wozu, gdzie przy stolikach siedziało eleganckie, dorosłe towarzystwo. Pokusa była bardzo silna, podwójnie silna – po pierwsze: pragnienie, a po drugie: wytworne życie. Dłuższe opieranie się tej pokusie było już ponad siły Marianny. Podniosła się więc, zdecydowana na udawanie osoby nie tylko zupełnie dorosłej, ale ponadto obytej z dalekimi podróżami. W istocie, w wagonie restauracyjnym było bardzo przyjemnie. Marianna zdołała zająć jedyny jeszcze pusty stolik i zamówić herbatę, kiedy usłyszała pytanie: – Pani pozwoli? – O biedna Marianna! Ogromnie się zarumieniła. Bo jakiś pan, starszy i grubawy, a z nim oficer: szczupły i młody major, stali przy stoliku, uprzejmie oczekując jej zezwolenia, aby się przysiąść. No tak, rzeczywiście nigdzie nie było już wolnych miejsc. I Marianna, z godnością obytej światowej osoby, skinęła przyzwalająco. Trochę żałowała, że tego jej dorosłego zachowania nie podziwia choćby ciotka Natalia, albo i Wojtek, który jej nigdy nie traktował poważnie, chyba że wtedy, kiedy piekła ciastka. Towarzysze przy stoliku okazali się bardzo mili i zaopiekowali się Marianną po rycersku. Dzięki ich interwencji dostała szybko upragnioną herbatę, doradzili jej zamówienie obiadu, otworzyli okno, bo w wagonie było duszno, a następnie dopilnowali, aby zjadła porządnie cały befsztyk. Najprzyjemniejsze zaś było to, że jak się okazało, córka pana Pełki, tego starszego jegomościa, również była wychowanką szkoły w Jagodnem. – Pojechała tam już dwa dni temu – wyjaśnił. – Myślę, że się polubicie, chociaż ona jest starsza od pani, moje dziecko. Jest już na trzecim kursie i kończy teraz akurat osiemnaście lat. Niech pani odnajdzie po przyjeździe Teresę Pełczankę i pozdrowi ją od ojca. I proszę też jej powiedzieć, żeby się nie leniła z pisaniem listów do domu. Syta herbaty i wrażeń, wracała Marianna do swojego przedziału, kiedy nagle silne szarpnięcie wagonów oraz krzyki konduktorów, wykrzykujących nazwę jakiejś stacji, poprzedziły zatrzymanie się pociągu. Była to dziwaczna nazwa, której nie dosłyszała, mimo iż jak sama później stwierdziła, nazwa ta godna była zapamiętania. Na peronie owej stacji, a właściwie przystanku, panował gwar. Kobiety wiejskie, objuczone tobołami i bańkami z mlekiem, kręciły się, nawołując piskliwie. Chłopi łazili sennie, trzymając biczyska lub kobiałki, w których bieliły się sery i brązowiały grzyby, a to wszystko przy akompaniamencie gęgania gęsi i płaczu dzieciaków. Ponadto tu i ówdzie ukazywały się wśród tłumu, spacerujące parami lub po kilka, młodociane damy przyodziane w kolorowe sukienki. Poniektórym towarzyszyła młodzież męska. Od razu i na pierwszy rzut oka można było zorientować się, że to miejscowa elita zażywa przechadzki, a peron stacyjny stanowi coś w rodzaju promenady. Marianna stanęła w otwartych drzwiach wagonu i naraz poczuła lekkie pociągnięcie za sukienkę. Ze zdumieniem spojrzała na drobną, młodą Cygankę, przyodzianą klasycznie, w kolorowe, poszarpane łachmany. Cyganicha płaczliwie i niewyraźnie gadała: – Pani, pani, potrzymaj go trocha, niech ja się z tobołami za ten czas wpakuję! – I podawała małe, czarnookie Cyganiątko. Marianna nieco przerażona, odruchowo sięgnęła po śmiesznego dzieciaka, wiedziona szlachetnym zamiarem dopomożenia jego cygańskiej matce. Tymczasem Cyganeczka zakręciła się po peronie koło jakichś tobołów i szmat, które leżały w pobliżu wagonu. Zbierała je powoli, jakby z trudem, jakby nie mogąc poradzić sobie z tym wszystkim. Wtem, sprężysty, dziarski i nieporównanie elegancki miejscowy zawiadowca w czerwonej czapce i niepokalanie białych rękawiczkach dał sygnał odjazdu. – Jeszcze nie! Proszę pana, jeszcze nie! – krzyknęła Marianna, widząc, że Cyganka na pewno nie zdąży wgramolić się do wagonu. Rozejrzała się bezradnie, nie wiedząc, czy nadal błagać wspaniałego zawiadowcę o zatrzymanie pociągu, czy też wyskakiwać samej, aby oddać cygańskiej matce jej cygańskie dziecko. Ze zgrozą też spostrzegła w pewnej chwili, że Cyganka najwyraźniej zaniechała zbierania tobołów i z właściwą swojej rasie niefrasobliwością i lekkomyślnością macha do niej życzliwie ręką. A pociąg, jakby w zmowie z młodą wiedźmą, przyspieszał biegu. – Drzwi zamykać! Czy pani chce razem z dzieckiem wylecieć? – wrzasnął w tej chwili ktoś nad uchem Mariannie i tenże ktoś pchnął ją energicznie w głąb korytarza, zatrzaskując gwałtownie drzwi. Był to ten sam gruby konduktor, który tak srogo potraktował podrabianego cudzoziemca. Spojrzał na nią wzrokiem pełnym nieopisanego zdumienia i oddalił się szybko. Marianna w pierwszej chwili chciała pobiec za nim, aby zaproponować zatrzymanie pociągu, ale zabrakło jej odwagi. A poza tym Cyganiątko ciążyło jej porządnie i chciała przede wszystkim rozpatrzeć się w sytuacji. Dobrnęła więc jakoś do swojego przedziału, gdzie powitały ją niepomiernie zdziwione spojrzenia towarzyszy podróży. W dodatku okazało się, że przybył jeszcze jakiś pan, starszy i strasznie chudy, który, jak od razu można było zauważyć, nie zdradzał zachwytu na widok piszczącego bagażu taszczonego przez Mariannę. Spojrzał na nią z odrazą, a Marianna doszła do wniosku, że stanowczo wzrok rozdrażnionego bazyliszka musi posiadać więcej słodyczy. – Najwygodniej byłoby wsiąść z dzieciakiem do damskiego przedziału – oświadczył skrzekliwym głosem. I od razu było widać, że wcale nie ma zamiaru posunąć się chociaż trochę, aby zrobić nieco miejsca nieszczęsnej piastunce cudzego Cyganiaka. Dopiero interwencja pozostałych podróżnych, wyjaśniających, że Marianna zajmowała to miejsce i że jest ono dla niej zachowane, zdołała zmusić zgryźliwego staruszka do częściowej kapitulacji. Nie zaniechał jednak mruczenia w dalszym ciągu wymyślnych impertynencji pod adresem „bezczelnych bab” z wrzeszczącymi dzieciakami. Darmowy fragment\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Szkola_narzeczonych-ebookRO/p02034948i020" target="_blank" title="Szkoła narzeczonych [Maria Kruger] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Szkoła narzeczonych [Maria Kruger] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


SAS Institute zaprasza na szkolenie z programowania w języku SAS 4GL | Serwis Kariera\nChcesz się nauczyć, jak tworzyć i zarządzać procesem przetwarzania i integracji danych z wielu źródeł? SAS Institute i firma SCS Expert zapraszają na 9-dniowe szkolenie z programowania w języku SAS 4GL, wykorzystywania makrojęzyka oraz budowy procesów ETL w SAS Data Integration Studio. Program Akademii Młodych Talentów SAS jest skierowany do studentów III, IV i V roku oraz absolwentów (maksymalnie 2 lata po uzyskaniu dyplomu).\nZgłoszenia do 18 sierpnia przez LINK\nLiczba miejsc ograniczona do 12!\nAby aplikować do Akademii Młodych Talentów, musisz znać język angielski na poziomie B2, posługiwać się językiem programowania (np. C, C#, C++, Java, Python, itp.) i znać SQL na co najmniej dobrym poziomie.


Mateusz Nowak, Autor w serwisie Zagranie - Strona 150 z 166\nPo podsumowaniu wyników polskiej kadry warto przyjrzeć się innym drużynom, które uzyskały bilety na mundial z Europy. Po wczorajszych meczach mamy już komplet pewniaków z pierwszych miejsc. Są wśród nich niespodzianki, ale w...\nCztery wnioski podsumowujące eliminacje do Mistrzostw Świata w wykonaniu Polaków\nPo bardzo dobrym Euro we Francji 2016 przystępowaliśmy do eliminacji Mistrzostw Świata z ogromnymi nadziejami. Dodatkowo, trzeba to przyznać, nie trafiliśmy do najmocniejszej grupy. Losowanie dobrze się dla nas ułożyło, bo w tamtym...\nMundial bez Messiego… czy to w ogóle możliwe? Zapowiedź decydujących starć w Ameryce Południowej\nEliminacje w Ameryce Południowej -podobnie jak w Europie - są już na finiszu i w nocy z wtorku na środę poznamy ostateczne rozstrzygnięcia. Przed nami pięć spotkań, każde z nich rozpocznie się o 1:30, żeby nie dawać rywalom...\nStarcie dwóch drużyn w kapitalnej formie. Ronaldo zapewni Portugalii bilety do Rosji? forBET bonus na mecz\nW decydującym meczu grupy B czeka nas spotkanie na szczycie. Wicelider tabeli podejmie u siebie lidera. Na pierwszym miejscu są Szwajcarzy, którzy wygrali wszystkie dotychczasowe mecze eliminacyjne. Z kolei Portugalczycy czają się za...\nJedziemy do Rosji! Kapitan Lewandowski zabukował bilety\nPolska pokonała Czarnogórę 4:2 i dostała bilet na mundial. Podopieczni Adama Nawałki po raz kolejny udowodnili, że Stadion Narodowy jest dla nich prawdziwą fortecą. W dzisiejszym meczu rozpoczęliśmy z wysokiego C, ale po zmianie...\nPrzed Biało-Czerwonymi najważniejszy mecz eliminacji do Mistrzostw Świata. Na Stadionie Narodowym o 18:00 podejmiemy Czarnogórę. Bardzo dobrym znakiem przed tym spotkaniem jest fakt, że u siebie jesteśmy niepokonani od jedenastu...\nWalka na noże w grupie A. Najciekawiej w Bułgarii, gdzie Francuzi nie wygrali od 85 lat. Totolotek bonus dla obstawiających\nPrzed nami rywalizacja w grupie A, a więc tej, która przykuwa największą uwagę fanów. W grze o awans pozostają ciągle cztery drużyny. Najlepiej wygląda sytuacja Szwecji, która jest liderem, a w dodatku zmierzy się ze słabym...\nBośnia ucieka Grecji, ale żeby zbliżyć się do awansu, muszą przeskoczyć przez Belgijski mur. Bonusy bukmacherskie dla graczy\nPrzed nami hitowe starcie w grupie H. Bośnia i Hercegowina podejmie na własnym terenie Belgię. Obie drużyny są na czele stawki. Piłkarze Roberto Martineza mają już zapewniony awans, natomiast Bośniacy muszą walczyć o grę w...\nHiszpania i Włochy zagrają z niżej notowanymi rywalami. Dziewiąta kolejka rozwieje wszelkie wątpliwości w grupie G?\nGrupa G wchodzi w decydującą fazę, a w grze pozostały już tylko trzy drużyny. Pewna minimum barażów jest La Furia Roja. Drugiego miejsca praktycznie pewni są Włosi, ale teoretycznie nikłe szanse ma jeszcze Albania, która...\nPierwszy z dwóch meczów o życie dla Argentyny. La Bombonera będzie piekłem dla Peruwiańczyków?\nEliminacje Mistrzostw Świat wkraczają w decydującą fazę. W ostatnich dwóch kolejkach o awans powalczy aż siedem drużyn, ale najciekawiej wygląda kwestia piątego miejsca, na którym obecnie jest Argentyna, ale Chile i Paragwaj nie...\n← 1 … 148 149 150 151 152 … 166 →


Rynek nieruchomości – każdy znajdzie coś dla siebie, tylko za co? | Budownictwo\nRynek nieruchomości – każdy znajdzie coś dla siebie, tylko za co?\nGrudzień 6, 2016 Nieruchomości w mieście Brak komentarzy\nZe względu na coraz bardziej utrudniony dostęp do kredytów mieszkaniowych, coraz większe formalności wymagane przez banki, oraz na ogólne zubożenie społeczeństwa, na rynku nieruchomości można znaleźć tysiące ofert, na które, niestety nie ma chętnych. Nie znaczy to wcale, że na mieszkania nie ma popytu. Popyt jest, nawet bardzo duży, gorzej ze środkami finansowymi na zakup swojego lokum. Obiecana pomoc ze strony państwa była krótkotrwała, projekt ‘rodzina na swoim’ zmierza ku końcowi. Innych propozycji brak. Wynajem mieszkania zawsze wiąże się z ryzykiem, jak można prowadzić ustabilizowane życie rodzinne mając w perspektywie bliższej lub dalszej wypowiedzenie umowy i szukanie kolejnego mieszkania. Poza tym, cena wynajmu jest coraz wyższa, rzadko można wynająć niewielkie mieszkanie za tysiąc złotych + opłata mediów. Brakuje budynków mieszkalnych finansowanych przez państwo, w których mieszkańcy podpisywaliby umowę najmu mieszkania na np. 20 lat lub dłużej i płacili rozsądne kwoty czynszu, a nawet mogliby na rozsądnych warunkach wykupić mieszkanie, spłacając co miesięcznie kredyt. Tylko kogo to obchodzi…\nNieruchomości na kredyt\nNowoczesność przyniosła oryginalne obiekty zachwytu\nEkologiczne projekty architektoniczne przyszłością naszej cywilizacji


Alterkom jest firmą z obszaru IT, która od kilkunastu lat wspiera swoich kluczowym Klientów.\nFirma istnieje na rynku od 2003 roku. Początkowo jej działalność była skupiona na wprowadzaniu oprogramowania ERP Microsoft Dynamics GP. Obecnie, wdraża rozwiązania takich globalnych przedsiębiorstw jak: Dell EMC, Microsoft, Citrix, Veeam czy NetApp.\nDodatkowo specjalizuje się w wirtualizacji serwerów, stacji roboczych i aplikacji, rozwiązaniach zarządzania urządzeniami mobilnymi oraz rozwiązaniach sieciowych ADC czy AppFirewall,\nOferta firmy obejmuje również: usługi (konsultacje, wdrożenia, szkolenia i wsparcie) , oprogramowanie Microsoft, Citrix, Vmware, sprzęt (serwery, macierze dyskowe, uwierzytelnianie, terminale graficzne)\nAlterkom świadczy także swoje usługi w zakresie przygotowania koncepcji, opracowania projektu oraz wykonania wysoce niezawodnych systemów, jakim są systemy klastrowe. Doradzamy w zakresie optymalnego doboru technologii oraz sposobach licencjonowania i finansowania. W realizacji usług zespół wysokokwalifikowanych specjalistów wykorzystuje sprawdzone metodologie i wzorce projektowe. Przy wyborze rozwiązań sprzętowych oraz programowych zapewnia doradztwo, które pozwala na optymalizację kosztów inwestycji oraz sprawne przeprowadzenie wdrożeń.\nWiedza i praktyczne doświadczenia oraz wsparcie partnerów technologicznych firmy Alterkom, pozwalają na świadczenie kompleksowych usług związanych z wdrażaniem rozwiązań IT.\nPonadto w zakresie rozwiązań Citrix i Microsoft oraz NetApp oferuje dedykowane umowy wparcia technicznego, zapewniając również bezpośrednią pomoc ze strony producenta.


Zielonka słabsza od Rudnika\nZielonka Wrząsowice w pierwszym meczu wygrała z Sępem Droginia, więc do spotkania z Rudnikiem powinna przystępować w dobrych nastrojach. Jednak drużyna prowadzona przez Dariusza Zawadzkiego w ostatnim czasie boryka się z problemami kadrowymi, kontuzjami oraz absencjami za kartki.\nGospodarze starali się kontrolować grę i stwarzać zagrożenie pod bramką rywali, jednak w najmniej spodziewanym momencie straci bramkę, kiedy to zbyt krótkie wybicie bramkarza Zielonki trafiła do Bartosza Bargieła, który otworzył wynik spotkania.\nZielonka starała się odpowiedzcie swoim rywalom. Najlepszą okazję ku temu miał Paweł Szymski po akcji Orzechowskiego oddał strzał w kierunku bramki gości i trafił w słupek.\nDrugie czterdzieści pięć minut zaczęło się źle dla zespołu Zielonki, który już na początku stracił kolejną bramkę. Na listę strzelców wpisał się Neve.\nGospodarzom udało się zmniejszyć rozmiary porażki pięć minut później, gdy w polu karnym faulowany był Polański a rzut karny na bramkę zamienił Kamil Musiał. Zielonka po zdobytej bramce ruszyła do przodu, aby nawiązać jeszcze walkę z zawodnikami Rudnika. Jeden z ofensywnych wypadów gospodarzy zakończył się.. kontrą w wykonaniu graczy LKS-u i pięknym strzałem z dystansu w wykonaniu Bartosza Bargieła podwyższył prowadzenie gości.\nWynik spotkania w końcówce ustalił po samobójczym trafieniu Piotr Turcza, kierując piłkę do własnej bramki. LKS Rudnik po siedemnastu spotkaniach plasuje się na trzeciej pozycji w tabeli z dorobkiem trzydziestu dwóch punktów, tracąc do lidera z Sieprawia osiem oczek.\nZielonka Wrząsowice – LKS Rudnik 1:4 (0:1)\nMusiał 53’ – Bargieł 15’, 72’, Neve 48’, Turcza 88’ (s)\nZielonka: Sikora – Włudyka, Turcza, Urbanik, Prorok, Drame, Polański, Mrowca (65. Lelek), Szymski, Orzechowski (46. Kornio), Musiał\nLKS Rrudnik: Dziułka – Kowalczyk, Łapczyński, Moskal, Flaga, Marek, Pilipek, Neve (75, Maj), Budzowski, Bogacz, Bargieł\nDodano: 2021-05-03 14:08:22


Każde miejsce jest sukcesem\nSukces kazimierskich logistyków\nKazimierz górą!!! :)Liczą się chęci. :)\nbrawo KAZIMIERZ - dla mlodzych i dla miasteczka ciekawa ogolno dostepna sportowa imprezka\nnabiegala sie po uliczkach\nale puchary , nagrody\nze - nie tylko kazimierzaczki\nsa wysportowani ----------\n10 szkół podstawowych, 6 gimnazjów i 4 szkoły ponadgimnazjalne z terenu głównie powiatu puławskiego wysłały swoich reprezentantów na XVI edycję Biegów Ulicznych o Puchar Burmistrza Kazimierza Dolnego. W sumie na starcie 10 biegów rozgrywanych w różnych kategoriach wiekowych stanęło ponad 400 mniejszych i większych biegaczy – amatorów.\n- Większość biegów, tak jak organizowane w Puławach biegi „O Błękitną Wstęgę Wisły” jest adresowana głównie do młodzieży trenującej – mówi Bożena Górczyńska, pomysłodawca i sędzia główny zawodów. - Tam rzadko się zdarza, że przyjeżdża młodzież, która nie trenuje w żadnych klubach. Nasza impreza jest adresowana do młodzieży szkolnej, by w szkołach popularyzować bieganie, aktywny sposób spędzania wolnego czasu. Stąd tutaj nie było dużo szkół, ale były one licznie reprezentowane – np. z Janowca przyjechało 100 osób.\nPogoda dopisała i wszystkie 10 biegów w różnych kategoriach wiekowych na czterech trasach o różnej długości dostosowanej do wieku uczestników rozegrano w pełnym słońcu. Piękna prawdziwie letnia aura i równie gorący doping sprawiły, że na pierwszym miejscu podium stanęli:\n1 bieg - Wiktoria Oko ze Szkoły Podstawowej w Janowcu\n2 bieg - Patryk Piskorek ze Szkoły Podstawowej w Kazimierzu Dolnym\n3 bieg - Natalia Jakubowska ze Szkoły Podstawowej w Janowcu\n4 bieg - Mateusz Pękala ze Szkoły Podstawowej w Kurowie\n5 bieg - Agata Wójcik ze Szkoły Podstawowej w Janowcu\n6 bieg - Kacper Kędra ze Szkoły Podstawowej w Nałęczowie\n7 bieg - Beata Mielcarek z Gimnazjum w Gorajcu\n8 bieg - Kamil Chołajczyk z Gimnazjum w Nałęczowie\n9 bieg - Anna Pochalska z ZSZ nr 2 w Dęblinie\n10 bieg - Sylwester Szczypa z ZS nr 2 w Puławach.\nSpecjalnym pucharem i dyplomem nagrodzono Andrzeja Góreckiego – „Sędziego na Rowerze”.\nPełne wyniki zawodów będzie można znaleźć w następnym tygodniu na stronie Zespołu Szkół im. Jana Koszczyca Witkiewicza w Kazimierzu Dolnym.\nOrganizatorzy: Zespół Szkół im. Jana Koszczyca Witkiewicza i Urząd Miasta w Kazimierzu Dolnym.\nSponsorzy: PKO BP w Puławach, Zdemar Puławy, Piekarnia Sarzyński, Hurtownia Lodów TEEM, Woda Kazimierska.\nPatroni medialni: Kazimierski Portal Internetowy, Tygodnik Powiśla, Radio Lublin.\nAnna Ewa Soria, 2011-05-11


Tłumaczenia z angielskiego – Wytłumaczymy tłumaczenia\nOryginalny tekst tutaj: http://tlumaczenianaangielski.pl/\nBiuro tłumaczeń zazwyczaj współpracuje z wieloma tłumaczeniami tzw. freelancerami, aby w swojej ofercie mieć jak najwięcej możliwych języków obcych. Jesteście ciekawi jak wygląda taka praca? O której musi wstawać tłumacz? Czy się stresuje? Czy jego praca jest dla niego satysfakcjonująca? Poniżej postaramy się pokrótce opisać codzienność tłumacza!\nBiuro tłumaczeń wzywa… … najczęściej już od samego rana.\nDlatego tłumacze muszą zazwyczaj wstawać w miarę wcześnie, aby możliwie szybko zebrać wszystkie zlecenia. Biura tłumaczeń w tym momencie otwierają wszystkie maile z wczoraj i zaczynają kontaktować się ze swoimi tłumaczami, aby maksymalnie prędko podać im prace do rąk. Tłumacze muszą też w miarę szybko wstać jeśli jest to dzień oddania konkretnego tekstu. Wtedy też nanosi się ostatnie poprawki na swoje teksty, jeszcze przed samą wysyłką do klienta.\nTłumacz musi cały czas być blisko telefonu czy komputera, aby być w kontakcie w sprawie nagłego ekspresowego tłumaczenia. Oczywiście nie jest to obowiązkowe, ale jeśli firmie zależy na zdobyciu dużej ilości klientów, to musi dopasowywać się do wymagań panujących na rynku. Dlatego sam tłumacz też musi mieć dostęp do Internetu. Uciążliwe? Pewnie tak, ale do każdego zawodu można się przyzwyczaić.\nTłumaczenia są też ustne\nW takim momentach biuro tłumaczeń wysyła swojego tłumacza do danej siedziby, w której jest on potrzebny. Trzeba być trochę wcześniej niż zaczyna się cała debata, prezentacja czy szkolenie. Tłumacz musi się usadowić, zająć swoje miejsce w pomieszczeniu i przygotować. Czasami trzeba tłumaczyć od 4 do 8 godzin z rzędu, dlatego w tym momencie można się zmęczyć nie tylko psychicznie ale i fizycznie.\nJak najbardziej. Chociaż nie co dzień tłumacz widzi efekty swojej pracy. Jednak podpisane umowy, nowe zamówienia, widok przetłumaczonych stron internetowych, czy własne teksty w gazetach popularnonaukowych napawa tłumacza ogromną dumą i samozadowoleniem.\nJeśli jesteście zainteresowani profesjonalnym tłumaczeniem stron, zapraszamy do biura tłumaczeń From-To. Jest to sprawdzone biuro o ugruntowanej pozycji na rynku.\nAutor teczowyelfOpublikowano 8 lutego 2017 8 lutego 2017 Tagi fromtotranslation, tłumacz, tłumaczenia\nTłumaczenia z angielskiego Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.