Pobieranie 83.2 Kb.\nRozmiar 83.2 Kb.\nSyria od 1970 roku ma dyktaturę prezydencką. W 2000 roku zmarł pierwszy zarządca tych terenów – Assad senior, władzę po nim przejął jego syn, który nie ma już tak silnej pozycji politycznej, ale ludzie stojący w cieniu, a faktycznie sprawujący władzę, wybrali go na swą marionetkę. Wiele przykładów ościennych państw, dowodzi że system totalitarny najlepiej sprawdza się w tej kulturze i na tym poziomie rozwoju społecznego.\nMacki amerykańskiego wywiadu nie mogą sprawować kontroli nad Syrią, więc weszli tu Rosjanie. Szkolą tajniaków, wspierają sprzętem i myślą techniczną, szybko rozwijający się kraj. Zdobyli ważny przyczółek wojskowy i polityczny, blisko Izraela. Oczywiście propagandowcy Bush’a zaliczyli Syrię do państw ‘osi zła’, czyli wylęgarni terrorystów, sprawnie lansując tą opinię w zachodnich mediach. Rzeczywistą kością niezgody są Palestyńczycy i wzgórza Golan. Osobną sprawą są Kurdowie i ich walka o niepodległość.\nNie tak dawno temu Syryjczycy uzyskali pozwolenie, od swego władcy, na używanie internetu. Popularnym stało się także oglądanie zachodnich stacji telewizyjnych. Są więc szerzej wyedukowani niż my, znają arabską i amerykańską propagandę.\nTereny dzisiejszej Syrii są kolebką jednych z najstarszych cywilizacji. W dolinie Eufratu ludzie mieszkali już 65 wieków temu. Fenicjanie zakładali tu swoje miasta – ośrodki handlowe 45 wieków temu. Egzystowali z różnym szczęściem przez 15 wieków. Następnie podbili ich Akadyjczycy z Mezopotamii, dzisiejszy Irak. Około 1550 roku p.n.e. na scenę weszli Egipcjanie, którzy w pogoni za swoimi dotychczasowymi ciemiężycielami, zajęli tereny Syrii. Do 1480 roku p.n.e., w wyniku walk, ustaliły się granice południowe Syrii. Północne bezustannie były najeżdżane przez plemiona tureckie z środkowej Azji. Mimo, że kraina pozostawała pod panowaniem plemion Hittów, albo Egipcjan, miasta Fenicjan ciągle funkcjonowały i prężnie się rozwijały.\nOd XIII w p.n.e. imperium Egiptu zaczęło słabnąć, a tereny Syrii stały się poligonem migracji wielu nowych ludów. Na wybrzeżu osiedlili się Filistynowie, którzy dali początek Palestynie. W centrum kraju pojawili się Aramejczycy, do dziś niektóre grupy społeczne posługują się ich językiem, ludu z którego pochodził Chrystus. Aramejczycy opierali się najazdom z Judei, ale ulegli potężnym Asyryjczykom ze wschodu, którzy zapanowali na tych terenach od 732 roku p.n.e. Przez następne cztery wieki ścierali się z Babilończykami i królem Nabuchodonezarem. Potem nastąpił czas Greków i Rzymian.\nByło wiele bitew i wojen, rodzili się i umierali bohaterowie. Syrię dotknęły wpływy nowoczesnych trendów budownictwa, kultury i techniki. W 333 roku p.n.e. Aleksander Wielki podbił Syrię, a w 64 roku p.n.e. panowali tu już Rzymianie.\nW VII wieku n.e. Bizancjum upadło pod naporem Persów. Tereny Syrii stały się łatwo dostępne dla Arabów z południa i w 633 roku wkroczył tu Islam. Damaszek stał się stolicą dynastii Umajadów.\nW 1095 roku rozpoczął się najazd Europejczyków, czyli krucjaty. Były trzy krucjaty. Tak jak dziś w imię idei krzewienia demokracji, tak wtedy w imię Chrystusa i obrony jego ojczyzny, zabijano, palono i gwałcono. Dzielnie stawiał im czoło Saladyn, z pochodzenia Kurd. Krucjaty zakończyły się rozejmem w 1193 roku, na mocy którego wybrzeże dostali Europejczycy, budując tam swoje warownie. Natomiast centrum kraju przypadło Muzułmanom.\nKolejne cztery wieki to najazdy Czyngis Chana, a potem Timura. Najazdy grabieżcze i wyniszczające gospodarkę. Następnie od XVI do XX wieku Syrię okupowały wojska Turków Ottomańskich. Podczas I wojny światowej na terenie Syrii toczyły się walki pomiędzy Turkami, sprzymierzonymi z Niemcami, a Brytyjczykami. Od 1920 do 1946 Syrią rządziła Francja, z ramienia Ligi Narodów. Następnie kraj przeszedł na własny rachunek.\nWjechaliśmy na granicę turecko-syryjską od strony miasta Iskenderun. Tam gdzie kończy się Morze Śródziemne na wschodzie. Przez ponad godzinę przepychaliśmy się przez ziemię niczyją w tumanach spalin od setek TIRów. Droga była wąska a wyobraźnia kierowców tureckich jeszcze węższa. Jednym słowem chaos i bałagan. Samochody wykorzystywały każdy centymetr drogi aby przeć naprzód. Nie obowiązywały żadne zasady, nawet zasady logiki. Zapewne niemiecki policjant zaprowadziłby tu porządek i usprawnił przepływ samochodów w godzinę, ale to byłoby zupełnie sprzeczne z naturą ludzi tej ziemi. Przepychałem się więc mozolnie do przodu, starając się odgonić myśli racjonalizujące ten bezmyślny burdel.\nNa granicy syryjskiej czekał nas chłód betonowych, schludnych budynków oraz pozorny porządek i spokój. Kontrola paszportowa minęła nam szybko i bezproblemowo. Urzędnicy pod czujnym okiem oficera, w osobnym okienku dla turystów, zajęli się nami ekspresowo. Dalej było już gorzej. Przeprawianie samochodu i w dodatku z silnikiem diesel’a to nie lada sztuka oraz koszty. Ubezpieczenie, opłata graniczna i ekonomiczna to wydatek w okolicach 200USD za samochód. Rząd Syrii dopłaca do oleju napędowego aby utrzymać jego niską cenę, więc pobiera podatek od przyjezdnych, za to że wywożą pełne zbiorniki taniego paliwa. Wypełnia się przy tym stosy papierów i odwiedza niezliczone okienka. Druki są tylko w języku arabskim, ale to państwo tajniaków, więc zaraz się jakiś znalazł chętny do pomocy. Tajniaków szkolą rosyjskie służby specjalne, więc znakomicie znają rosyjski, z angielskim trochę gorzej. Podczas wypisywania dokumentów i kolekcjonowania pieczątek, tajniacy stwarzali sztuczny bałagan aby wydębić trochę pieniędzy dla siebie i urzędników. Tym niemniej wszystko trwa dość krótko, jak na warunki azjatyckie, zaledwie dwie godziny.\nTuż za granicą wpadamy na asfaltową drogę do Aleppo. Kultura jazdy syryjskich kierowców nie odbiega od norm azjatyckich, natężenie ruchy także. Szybko przedostajemy się do północnej metropolii Syrii. To największe miasto w kraju. Kiedyś było stolicą plemion aramejskich. Nie zwiedzamy jednak zabytkowej cytadeli. Lądujemy w dzielnicy handlowej aby zrobić zakupy. Mieszkańcy są tak zaszokowani widokiem turystów, że często zatrzymują się na chodniku w osłupieniu, pytają jakim cudem trafiliśmy do ich dzielnicy. Jeszcze bardziej dziwią się, że przyjechaliśmy własnymi samochodami. Aleppo ma coś przyjaznego w sobie. Wizyta w tym mieście, nawet tankowanie paliwa w kolejce ciężarówek, nastawiły mnie do Syrii przyjaźnie. Rzadko się zdarza aby islamskie państwo zrobiło na mnie pozytywne wrażenie.\nSłów kilka o paliwie do diesel’i. Jak na razie zauważyłem, że stacji jest dużo, nawet na wsi. Jednak niewiele z nich ma na stanie olej napędowy, a jeśli już to ustawia się do niego długa kolejka samochodów. Koszt litra to około 0.35zł (2008), jakość średnia. Należy pamiętać, że w krajach islamskich, dniem wolnym od pracy jest piątek.\nZagłębialiśmy się w wapienne góry, na południowy-zachód od Aleppo. Jeszcze przed nocą odwiedziliśmy kilka ‘umarłych miast’, jak nazywane są ruiny kamiennych, ufortyfikowanych pozostałości po czasach świetności Asyryjczyków z czasów od IV do VI wieku. Do złudzenia przypominają antyczne rumowiska greckich czy rzymskich miast, w krajobrazie wapiennych skał przetykanych zieloną trawą, przypominają Jurę Krakowsko-Częstochowską. Na wsiach nikt nas nie zaczepiał, okazywano nam wręcz niezwykłą gościnność i uprzejmość. Dzieci były zbyt zaskoczone naszym widokiem aby reagować histerycznie. Na nocleg zjechaliśmy do żyznej doliny Al Ghab, nad brudną rzeczkę, pośród uprawy rolników.\nRano obudziły nas traktory i rolnicy zdążający na pola. Wyruszyliśmy na południe w kierunku Djabel Jubb Sulayma. Chcieliśmy zwiedzić trzy najważniejsze ‘dead city’. Pierwsze było Al Bara. Ruiny wplecione w rolniczy krajobraz pól i sadów oliwek. Kamienne, równociosane bloki skalne leżały w rumowiskach i pojedynczo, pośród traw, i zaoranej, czerwonej ziemi. W wielu jednak miejscach zachowały się ponad dwupiętrowe ściany, a nawet całe domy. Stały łuki i kolumny. Pozbawione ścian, nie pełniły już żadnej funkcji. Miasteczko zajmowało kiedyś 6km2, miało własne ulice, rynsztoki, sieć czegoś w postaci wodociągów, domy połączone były w kwartały, jak nasze kamienice. Do dziś wyróżnić można pomieszczenia dla koni, łaźnie i mieszkania majętnych ludzi.\nDrugim miastem jakie odwiedziliśmy, było Baude. W charakterze bardzo podobne, ale mniejsze. Na tle ruin wyróżniała się kamienna piramida, do dziś stoi w całości. Takich miasteczek, często adaptowanych przez tubylców na pomieszczenia gospodarcze, jest w tej okolicy ponad 600. My zwiedziliśmy jeszcze jedno, najlepiej zachowane, być może dlatego iż utrzymane dla turystów – Serjilla. To miejsce jednak musielismy dzielić z wycieczkami przywożonymi tutaj autokarami. Mimo tej asysty można odnaleźć zagubione pośród traw kamienne portale, łuki, czy całe domy. Obejrzeć je w ciszy, co najwyżej w strachu przed wężami oraz zrobić kilka zdjęć, w nadziei, że będą to dzieła sztuki.\nZ Serjilli przebijaliśmy się dalej na południe. Wąskimi drogami łączącymi małe wioski, rozsiane pośród gór. Tak trafiliśmy ponownie do doliny Al Ghab i do ruin antycznej Apamei. Zbudował ją jeden z generałów Aleksandra Wielkiego, w III wieku p.n.e. Selekus stworzył sobie tu spokojne państewko, a dzięki jego umiejętnościom dyplomatycznym, dotrwało ono do czasów rzymskich w świetności i bogactwie. W tym kolumnowym mieście, którego dachy tworzyły jedyny cień w tym gorącym kraju, trzymano ponad 3000 koni i 500 słoni. W 64 roku p.n.e. jeden z generałów Pompei rozbudował jeszcze miasto, które w II wieku n.e. przeżyło swój drógi rozkwit. Dziś jednak niewiele z niego pozostało. Gdyby nie belgijscy archeolodzy i przemysł turystyczny, żadne z kilkuset kolumn nie stało by dziś w pionie. Miejsce robi wrażenie swoim ogromem. Rzut oka na całą kolumnadę sprawia wrażenie kolosalnej siły jaką miał jeden człowiek, dzięki swoim pieniądzom i statusowi. Można też zagłębić się w szczegóły by poczuć się odkrywcą rzeczy tak prozaicznych jak sedes, a jednak tak wartościowych jak złoto. Tylko jedna rasa ludzi, rasa biała, potrafi zauważyć upływający czas, zaklety w kamieniu, ale czy rzeczywiście to ma jakąś wartość?\nZ Apamei ruszyliśmy główną drogą do Hama. W Syrii asfalty są w większości dobrej jakości, jak przystało na państwo z własna ropą. Asfaltuje się tu nawet boczne drogi, czy podjazdy do stacji nadawczych telefonów komórkowych. Więc dla chętnych off-roadu potrzebna będzie lupa i dobra mapa.\nHama za czasów Justyniana zwana Epifanią, była niegdyś ważnym ośrodkiem cywilizacji w tej części kraju. Z ostatnich wydarzeń, w 1982 roku, stłumiono tu krwawo wystąpienia opozycji wobec reżimu Assad’a. Nie zatrzymaliśmy się tutaj na długo. Przejechaliśmy przez wyludnione, schludne centrum. Dziś piątek, wolny dzień.\nWyjechaliśmy z miasta na wschód, dopytując się na stacjach o paliwo diesel’a. Nie było. Jutro już musimy zatankować.\nNa nocleg zajechaliśmy do Ksar Ibn Warden. To wspaniałe miejsce na rozbicie obozu. Ruiny wysokich murów, maleńka wioska, wokół uprawne pola. O zmroku pasterze owiec i długouchych kóz poganiają swe stada do zagród. W oddali słychać stary traktor, który z trudem odwraca skiby suchej, spalonej słońcem ziemi. Wokół, jak okiem sięgnąć, płaska równina. Według mapy powinniśmy znajdować się na środku pustyni. Ale cały ten plaskowyż, bez wyjątku, jest podzielony prostokątnymi polami uprawnymi.\nKsar leży około 60km na północny-wschód od Hama. Został zbudowany za Justyniana, w VI wieku, jako siedziba władz bizantyjskich, na pustynnych terenach. Nie ma charakteru twierdzy, ani pałacu. Przypomina raczej wojskowe koszary, stawiane zwykle wewnątrz murów miast. Mury, dziś pozbawione dachów i stropów, sięgają ponad cztery piętra. Czarny bazalt przetykany jest żółtą cegłą i zaprawą. Wspaniale wygląda w ciszy nocy, pod granatowym, rozgwieżdżonym niebiem.\nRano przywiatała nas mgła, która szczelnie chroniła nas przed piekącym słońce. Przyszedł klucznik i wpuścił nas do Kasru.\nPół dnia jechaliśmy przez równinę, której nazwy nigdzie nie znaleźliśmy. Im bliżej środka równiny, tym teren stawał się bardziej podobny do stepu, gdzieniegdzie tylko zazieleniony kolczastymi krzakami. Dróg było wiele. Szutrowe ścieżki rozchodziły się w różnych kierunkach. Łączyły małe wioski, ulepione z gliny i kamieni. W upalnym słońcu nie było widać ludzi. Kilka stad owiec i kóz pilnowały wielkie psiska. Czasami na horyzoncie pojawiały się rozlewiska, które otaczała przestrzeń zieleni pól uprawnych. Tam gdzie nie było wody powierzchniowej, rolnicy pompami spalinowymi wydobywali ją spod ziemi.\nW końcu wylądowaliśmy na głównej drodze, biegnącej wzdłuż Eufratu na południowy-wschód. Zatrzymaliśmy się w Maskanah aby zatankować paliwo. Najpierw poszliśmy zrobić zakupy żywnościowe. Dwupasmową drogą przetaczały się wiekowe ciężarówki, na przemian z busikami Daewoo i autokarami pełnymi turystów. Stare Mercedesy, te które nigdy się nie psują, ciągnęły naczepy na ogromnych kołach. Wyglądały jakby wyjęto je z lat ’60-tych. Każdy kierowca dbał o swój wóz jak potrafił. Co się urwało, zostało przywiązane sznurkiem lub drutem, a każdy wyciek natychmiast był uzupełniany świeżym olejem lub wodą. Cała wioska żyje z tego kołowego ruchu, a my byliśmy jego częścią.\nStanęliśmy w kolejce, pod stacją paliw, oczekując jak inni na swoją szansę zatankowania oleju napędowego. Podobno rząd nosi się z zamiarem podniesienia jego cen i dlatego są kolejki. Ale ja w to nie wieżę. Po przeciwległej stronie szosy znajdował się posterunek policji. Nie wiadomo czy bardziej z gościnności, czy z chęci poznania obcych, czy z obowiązku rejestrowania wszelkich obecności turystów, policjanci pomogli nam zatankować paliwo bez kolejki. Brat właściciela stacji przyjechał w odwiedziny z Aleppo i postanowił nas przyjąć gościną. Skorzystaliśmy z zaproszenia na herbatę, mimo iż wcześniej wiele razy odmawialiśmy takim namowom. Tym razem jednak mogliśmy porozumieć się z gospodarzem w języku angielskim. Mari jest inżynierem i pracuje dla rządu Syrii od 17 lat, zarabia 350USD miesięcznie. Po pierwszych, formalnych pytaniach, typu: a skąd, a dokąd, a po co, a jak długo, zrelacjonował nasze odpowiedzi po arabsku oficerowi policji, więc ten się uspokoił, zadość czyniąc obowiązkom służbowym. Kiedy poszedł mogliśmy porozmawiać na bardziej drażliwe tematy. Mari okazał się niezwykle ciekawym człowiekiem, pełnym mądrości życiowej oraz chęci poznawania innych poglądów. Tematy krążyły w rejonach gospodarki Syrii, jakości życia, wpływu polityki Amerykanów na cały region Wschodu. Zostaliśmy także obdarowani gazetą w języku angielskim, jaką wydaje rządowa agencja. Sądzę, że mieliśmy rzadką możliwość skonfrontowania naszych opinii i wrażeń, z poglądami jakie reprezentował inteligentny i wykształcony obywatel tego kraju.\nPojechaliśmy dalej. Skwar już zelżał i miło było pruć równą drogą przez bezkresne pustkowia. Udało się nam dotrzeć nad zaporę na Eufracie, która spiętrza wodę i produkuje prąd. Zalano w ten sposób wiele wiosek, ale zbudowano także miasto i zelektryfikowano rozległe okolice, pełne maleńkich osiedli ludzkich. Zatrzymaliśmy się na przerwę obiadową w lesie eukaliptusowym, nieopodal rozlewisk Eufratu.\nDo końca dnia pozostało niewiele czasu, a noc zapada tu bardzo szybko, bez fazy przejściowej – zmroku. Udało się nam jednak dojechać do Ar-Rusafah i postawić samochody u stóp ruin warownego miasta z VI wieku. Fort zbudowano za Justyniana, nidługo potem służył arabskim najeźdźcom i dopiero w XIII wieku został zrujnowany przez najazdy Mongołów. Do dziś pozostały ruiny wewnętrznych murów, ciągnących się prawie 2km. Wewnątrz stoją ściany chrześcijańskich bazylik. Na penwo warto odwiedzić to miejsce o zmroku, kiedy kikuty gipsowo-glinianych ścian, w świetle księżyca, nadają dramatyzmu pustynii. Niestety w okolicy powstało kilka wiosek hałasujących agregatami prądotwórczymi i pompami nawadniającymi pola.\nRano poszliśmy zwiedzać historyczne rumowisko. Bazylika św. Sergiusza trzymała się świetnie, jeszcze stały ściany i podpierające je kolumny. Słońce zaczęło już prażyć i skróciło cienie. Szarobrunatna ziemia i takież same ściany z pustymi oczodołami. Wszystko dookoła w tym samym kolorze. Odszukaliśmy dawne zbiorniki na wodę. Głębokie na kilkanaście metrów jaskinie obmurowano kamieniami. Ponad zbiornikami toczyło się życie miasta, ludzie chodzili po ulicach, stały domy.\nW dalszą drogę wystartowaliśmy po dziesiątej. Jechaliśmy ponad 150km wąską, asfaltową nitką pośród marsjańskiego krajobrazu pofalowanej, kamienistej pustyni. Upał szybko sięgnął ponad 30oC. Monotonnie, szaroczerwona pustynia powoli przesuwała się za oknami. Mijały godziny i nic się nie zmieniało. Na chwilę zjechaliśmy z asfaltu, ale dziurawa szutrówka jeszcze bardziej nas spowolniła. Mijaliśmy bardzo niewiele dmostw, czasami tylko posterunki wojskowe. Więc z ożywieniem powitałem główną drogę, pędzące po niej starożytne ciężarówki, stacje paliw tłuste i czarne od rozlanego oleju napędowego, szum wielkich opon na rozgrzanym asfalcie i kontrast szarej, bezludnej pustynii w skwarze bezlitosnego słońca.\nWjechaliśmy do Deir ez Zor, dużego, hałaśliwego miasta. Po chodnikach krązyli sennie mieszkańcy, niektórzy odziani w białe lub czarne jalaby i arafatki na głowie, inni nowocześnie, w jeansy i T-shirty. Kobiety prezentowały pełny przekrój mody, od wyuzdanej francusczyzny po w pełni zasłaniające każdą część ciała i włosów togi. Niewiele poświęcali nam uwagi, łatwo mogliśmy wtopić się w codzienność miasta.\nPrawie 80km na południe, dobrą asfaltówką wzdłuż Eufratu, dotarliśmy do ruin greckiego miasta Dura Europos. Niewiele do dziś pozostało, głownie mury. Wznoszą się na kilkudziesięciometrowej wysokości skarpie ponad szerokim i zielonym Eufratem. Po przeciwległej stronie rzeki rozciągają się zielone pola i osiedla rolnicze. Krajobraz tutaj nie zmienił się od tysiącleci, pustynia rozdzielona życiodajną nitką rzeki, wokół któ®ej obrastają od zawsze osiedla ludzkie. Pierwsze ślady człowieka w tym regionie datuje się na 5000 lat wstecz. Eufrat od zawsze stanowił także naturalną granicę dla ludów pustynii. Wykorzystywali ją także Grecy i Rzymianie.\nUdało się nam zjechać samochodami nad brzeg rzeki. Chłodna woda wybuchała tu ferią zieleni, owadów i przyjemnej wilgoci. Jaka to przyjemna odmiana po całodniowej szarości i spiekocie pustyni. Siedzieliśmy i popijaliśmy herbatę, kiedy nadpłynęli łódką trzej młodzieńcy. Jeden z nich prezentował muskulaturę pod spraną, białą koszulką i ciągle celował do czegoś z karabinu. Łódka spłynęła z biegiem szybkiego nurtu tuż przed naszymi oczami. Drugi chłopak w tym czasie zawijał coś w reklamówkę i obwiązywał taśmą klejącą. Po chwili dał się słyszeć dudniący huk i z wody wystrzeliła fontana na kilka metrów w górę. Sądziliśmy, że chłopcy łowią ryby, starym rosyjskim sposobem, ale oni tylko się bawili. Może to byli saperzy, któ®zy z narażeniem zycia detonowali niewypały z I wojny światowej.\nPóźnym popołudniem pojechaliśmy jeszcze 20km na południe do wykopalisk archeologicznych w Mari. Kiedyś było tu ważne miasto kultury mezopotamskiej, około 5000 lat temu. Dziś to tylko dziury w ziemi, wykopane przez archeologów i częściowa rekonstrukcja kilku ulic, nie godna uwagi. O wiele więcej można dowiedzieć się z książek i folderów sprzedawanych przy kasie biletowej. Można tam także kupić gliniane kopie znalezisk z Mari, przedmioty codziennego użytku, figurki, ozdoby itp. Miasto zostało całkowicie zniszczone przez babilońskich najeźdźców pod dowództwem Hamurabiego, w 1758 roku p.n.e.\nMari było naszym najdalej wysuniętym na wschód punktem tej wyprawy. Jednocześnie najbliżej granicy irackiej, około 25km. Na noc wróciliśmy do ruin Dura Europos, na klif ponad Eufratem. Siedzieliśmy wieczorem, patrząc ponad rzeką na rozległą, zieloną równinę, wypełnioną wioskami, światłem latarń i hałasem życia. Bliżej, żaby dawały koncert w szuwarach rzeki. Pomyślałem sobie jak przyjemnie siedzieć tu, ponad tą cywilizacją żab. Rankiem słyszeliśmy strzały z kałasznikowa, w oddali na południu. Taka zwykła wymiana ognia.\nRano ruszyliśmy na zachód, przez pustynię. Większość drogi pokonaliśmy po asfalcie, czasami tylko trafialiśmy na szutrówkę. Słońce paliło, powietrze stało w miejscu, a opony szumiały. Najpierw jechaliśmy kilkadziesiąt kilometrów na południowy-zachód, po drodze prostej jak struna. Potem następne 200km wzdłuż rurociagu i kabli energetycznych na zachód, także nie widząc po drodze żadnego zakrętu. Idealną równinę zkłócały jedynie słupy, stada wielbłądów i wałęsający się pośród kamieni geolodzy z Torunia. Podobno szukają ropy dla Shell’a. Tuż przed wyjechaniem na główną minęliśmy wojskową bazę. Droga zakręcała tuż przed wielką bramą. Strażnik wziął nasze pojazdy za ‘samochody pułapki’ i z daleka machał rękami abyśmy się nie zbliżali i skócili sobie drogę przez piach.\nW końcu dotarliśmy do Palmiry. Nowe miasto przywitało nas tabunami zabytkowych Mercedesów sprzed 30-50 lat. Zatrzymalismy się na głównym placu, pomiędzy hotelami dla rzeszy turystów, jakich przywozi się tutaj autokarami. Nagromadzenie przyjezdnych spowodowało zmianę cen w sklepach, które wzrosły o rząd wielkości. Nawet w uliczkach zarezerwowanych dla tubylców sklepikarze widząc białasów stosowali wysoką taryfę. Plusem było to, że powstały sklepiki z souvenirami i punkty z internetem. Przespacerowaliśmy przez pół miasta opędzając się od zaczepek dzieci i handlarzy. Turystów widzieliśmy niewiele, może dlatego tak uporczywie namawiano nas do kupna... czegokolwiek. Przykład Palmiry doskonale obrazuje zmiany jakie zachodzą w małych społecznościach w wyniku bezpośredniego zetknięcia z bogatą cywilizacją Zachodu. Każdy chwyta co tylko ma pod ręką i w nadziei, że jest to woda, a wokół przecież pustynia, próbuje to sprzedać. Im bardziej odmawiamy, tym bardziej jestesmy namawiani. Skutkuje jednie cierpliwość i całkowity brak zainteresowania połączony z jednoczesnym stoicyzmem emocjonalnym. Kiedy siedziałem na murku, w cieniu, używając sobie długopisem po wszystkich, mogłem przyjrzeć się jak wygląda biznes naganiaczy od tyłu, nie będąc samemu do niego zamiesznym. To prosta, zwykła praca, emocje, prawie w całości są po stronie turystów, a łatwo ich pobudzić.\nRuiny starej Palmiry leżą nieopodal nowego miasta. Nazwa pochodzi od Rzymian i oznacza ‘miasto palm’, kiedyś nazywano to miejsce Tadmor. Pierwsi ludzie osiedlili się tu 20 wieków przed Chrystusem. Dużo póżniej wykorzystywali osadę Asyryjczycy i Persowie, głownie jako przystanek i centrum handlu na szlaku karawan. Potem miasto przechodziło z rąk do rąk, a to Aleksander Wielki, a to Rzymianie. Ci ostatni nadali Palmirze wielkie swobody w handlu i ustanawianiu podatków. Miasto szybko się bogaciło i rozrastało z dala od uwagi Rzymian. Czasami bywał tu cesarz Hadrian, głównie była to jednak domena Dioklecjana. W 267 roku władczynią tych terenów ogłosiła się królowa Zenobia, która pozbywszy się męża, wkroczyła na tron wraz ze swym nieletnim synem. Na czele swego zaciężnego wojska stawiała czoło armi Rzymian, w końcu jednak pokonana i pochwycona w ucieczce przez Aureliana, trafiła do luksusowego więzienia w Rzymie. Po odkryciach archeologów Zenobia stała się mityczną idolką dla pierwszych sufrażystek i podróżników płci żeńskiej. Mimo, że jej życie przepełniała rządza władzy i że nie cofała się przed wszelkimi środkami aby tą władzę dostać, stała się dla wielu uosobieniem silnej i stanowczej kobiety. Tymczasem Palmira odkąd została przejęta przez Muzułmanów popadła w niepamięć i dopiero w XVII wieku odkryto ją ponownie dla świata.\nCóż pisać o urodzie starożytnych ruin. Każdy odbiera je na swój sposób. Zwłaszcza w zachodzącym słońcu towrzą swoistą atmosferę trwania w bezmyślnym spokoju. Palmira skarzona przemysłem turystycznym jest trudna w odbiorze, zwłaszcza kiedy pięć dni siedzielismy w ciszy i spokoju pustyni. Pomiędzy leżącymi i stojącymi kolumnami przewalają się liczne grupy turystów, a za nimi, wokół nich i pomiędzy nimi, sprzedawcy na pierdzących mopedach, krzykliwie zachwalający swój towar. Najlepszym sposobem na uwolnienie się od nerwowego ścisku i hałasu jest zwiedzanie ruin samotnie. Kiedy tylko wyrwiemy się naganiaczom spod bramy, stanowimy zbyt nędzną zdobycz dla sprzedawców aby za nami gonili. Skupiają się na większych grupach turystów, mają wtedy większą szansę trafienie grosza.\nDosyć strategii turystycznej, teraz o fotografowaniu. Warto o zachodzie słońca wjechać na wysokie wzniesienie ponad miastem i całą doliną, na którym Muzułmanie zbudowali ciekawą twierdzę. Zachody słońca na pustyni są biało-szare i mętne, trudno jest zdecydować się na konkretny kadr z szerokiej perspektywy. Przyjemnie jednak spojrzeć okiem ptaka na całe nowe i stare miasto.\nKolejny dzień z życia ruin Palmiry. Nocowaliśmy w cieniu wież grzebalnych, czyli na cmentarzu z widokiem, trochę tylko gorszym od panoramy z zamku. W wierzeniach animistycznych, przed asyryjskich, ludzie tamtych czasów chowali zmarłych, znamienitych obywateli miasta, w grobowcach o kształcie wież. Wnętrze bogato zdobione, mieściło jakby kamienne szafy, a w nich zwłoki. Jeden z takich grobowców, zachowany w dość dobrym stanie, udostępniony jest do zwiedzania z przewodnikiem.\nMówiąc o starożytnych zabytkach nie należy zapominać o archeologach, którzy w dawnych i całkiem nowych czasach odkrywali je i opisywali. Niestety wiele ciekawych ozdób, czy nawet całych mozajek, portali, zostało wywiezione do Europy. Oczywiście z chęci ochrony bezcennych okazów przed beztroską dzikusów. Do dziś tak się robi, na przykład w Iraku.\nWyruszyliśmy około 10-tej w kierunku na południowy-zachód, do Damaszku. Nie pojechaliśmy główną drogą lecz użyliśmy skrótu wzdłuż rurociągu gazowego, przez pustynię. Było gorąco, mocno wiało, dziurawa szutrówka i mozolnie przesuwające się za oknami pustkowia. Zauważyliśmy nawet prawie metrowej długości jaszczurkę. Dojechaliśmy do gór okalających Damaszek od północy i zachodu. Chcieliśmy obejrzeć dwa klasztory chrześcijańskie. Wdrapaliśmy się więc na ponad 1600m n.p.m. i upał nieco zelżał, teraz było tylko 26oC. Pierwszy klasztor, powyżej miejscowości Maalula, powstał w IV wieku.We wiosce do dziś mówi się po aramejsku. Język ten pochodzi z rodziny semickiej i ma wiele wspólnego z arabskim i hebrajskim. Jak głosi legenda, w tym miejscu przed obliczem św. Tekli, rostąpiły się skały by mogła uciec przed prześladowcami. Okolica jest piękna, a wioska wraz z klasztorem wciśnięta w potężną rozpadlinę pomiędzy wysokimi skałami. W małej restauracyjce można zjeść smakowite minipizze. Przyjeżdża tu wiele turystów, wielkimi autokarami. Tuż obok stoi otworem kościół św. Sergiusza, z pięknymi ikonami.\nNastępny klasztor zobaczyliśmy w miasteczku Seidnayya. Buduje się tu wielkie osiedla willowe dla bogatych mieszkańców Damaszku. Na skale guruje potężny klasztor o wyglądzie warownego zamku. Mieszkają tam mnisi wyznania ortodoksyjnego grekokatolickiego. Wewnątrz klasztoru panuje przyjemny chłód. Prawie wszystkie króżganki są dostępne za darmo dla zwiedzających. Można także podziwiać okolicę z dachów klasztoru i zagubić się w rozbudowanych korytarzach.\nChwilę później zjechaliśmy w dół do Damaszku. Wpłynęliśmy rzeką samochodów przez bogate przedmieścia. Stolica jest o połowę mniejsza od Aleppo, ale panuje tu o wiele większy zgiełk i pośpiech. Trudno przepchnąć się przez śródmieście. My jednak nie skorzystaliśmy z obwodnicy. Sądziliśmy, że uda się nam zatankować paliwo na jakiejś stacji. Jednak stacji było bardzo mało, a takich co sprzedawały diesel’a prawie w ogóle. Wystrzeliliśmy więc na autostradę, na południe w kierunku Jordanii. Robiło się już ciemno kiedy zaczęliśmy szukać noclegu. Zwiedzanie Damaszku zostawiliśmy sobie na czas powrotu. Postanowiliśmy zjechać z autostrady na zachód, aby poszukać spokojnego miejsca na wzgórzach. To jedyne, wolne od pól uprawnych i wsi miejsca. Niestety na każdym rumowisku skalnym sterczał posterunek wojskowy. Kilka razy nas przegoniono, uprzejmie lecz stanowczo. W końcu zrozumieliśmy, że na zachód od wzgórz Golan wszystko obsadzone jest wojskiem. Zawróciliśmy więc na wschód i już po ciemku przekroczyliśmy autostradę. Dość szybko znaleźliśmy wzgórek z wierzą ciśnień, powyżej jakiejś wioski. Nikt nas nie wypędzał więc rozbiliśmy obóz. Jednak już po kwadransie pojawił się pierwszy gość na mopedzie. Zapewnił nas, że możemy tu nocować. Po pół godzinie przyjechali milicjanci, także na mopedach. Spisali nasze paszporty i uśmiechając się życzyli nam dobrej nocy. Minęło następne pół godziny i przyjechał tajniak na mopedzie. Ten również nas spisał i wylewnie pożegnał. Najwyraźniej spodziewali się desantu żydków, a ta powszechna armia na komarkach miałaby przyjąć na siebie pierwszy atak. Musieliśmy długo czekać aby skorzystać z prysznicu i toalety. Dzien był długi i męczący, zasnęliśmy szybko i nawet sporadyczne strzały z kałacha w oddali, nie zakłóciły nam nocy. Rano zauważyliśmy przysypiającego żołnierza, który miał rozkaz nas pilnować całą noc.\nWyruszyliśmy na południe, autostradą do Jordanii. Nie udało się nam zakupić paliwa w Syrii, więc zrobiliśmy to za granicą. Koszt litra diesel’a w Jordani to około 1.85zł (2008). Przejazd przez granicę przebiegł nam bardzo szybko i bezproblemowo. Razem z mnustwem luksusowych limuzyn z Emiratów, Kuwejtu, Omanu itp. Sprawnie dojechaliśmy do budynków granicznych Jordanii. Tu przywitały nas nowe twarze na bilbordach i zdjęciach w każdym możliwym miejscu wolnej ściany. Sroga i tępa twarz dyktatora Syrii ustąpiła uśmiechniętej, inteligentnej i rozsądnej twarzy młodego króla Jordanii. Zresztą twarz niedawno zmarłego jego ojca, także przebija się tu i ówdzie.\nUrzędnicy na granicy byli rzeczowi i szybko nas obsługiwali. Niestety zostawiliśmy około 70USD za opłaty wjazdowe, ubezpieczenie samochodu, wizy i inne. Bogato odziani szejkowie z południowych, arabskich krajów, epatowali swym bogactwem, luksusem zycia, drogimi amerykańskimi limuzynami. Dumnie prężyli torsy i potrząsali głowami nakrytymi chustami, błyskali złotem na rękach.\nPojechaliśmy dalej na południe dziurawą autostradą. Na chwilę z niej zjechaliśmy, aby uzupełnić zapasy żywności w szarym i nijakim miasteczku Mafraq. Nieco dalej na południe, pędzeni wiatrem od gór, skręciliśmy na wschód w pustynię. Ale zanim się w nią zagłębiliśmy, odwiedziliśmy dwie budowle w ruinie, z czasów pierwszej dynastii muzułmańskiej. Były na tyle nijakie dla takich amatorów starożytnej sztuki budowlanej jak my, że nie zawracaliśmy sobie nimi głowy. Wyskoczyliśmy więc na główną drogę do Azraq i pognaliśmy silnie pchani zachodnim wiatrem. Z przeciwka mijały nas TIRy z przeróżnych państw półwyspu Arabskiego. Widzieliśmy lawety z nowymi Lexusami z Kataru, chłodnie z Iraku, puste lawety z Emiratów, wydawało mi się też, że spostrzegłem jakieś Volvo z Kuwejtu i było coś z Jemenu. Między nimi śmigały topowe wersje terenowych Lexusów i kilka krążowników z USA. Te kolorowe tablice rejestracyjne zrobiły na mnie wrażenie. Zatęskniłem za tym aby gnać dalej i dalej, aż nad południowe krańce półwyspu Arabskiego. Ciężarówki z obcych państw zawsze wzbudzały we mnie tęsknotę za czymś co leży za horyzontem.\nDojechaliśmy do Azraq. Najpierw podjechaliśmy do rezerwatu przyrody na rozlewiskach, gdzie przebywa zimą wiele europejskich ptaków. Niestety bagna wysychają i przekształcają się w solanki. Przeludnione wielkie miasta Jordanii i Emiratów ściągają podziemną wodę dla siebie. Pojechaliśmy więc obejrzeć warowny ksar z VIII wieku. Powiem tylko tyle, że bardziej od jego pokracznych murów, przyciągnęły moją uwagę kampery z Europy, które w liczbie około 20 podjechały pod ksar. Stał tam też Land Rover 101 w wersji podróżniczej z Holandii.\nZdegustowani Azraqiem pojechaliśmy główną w stronę Ammanu by znaleźć nocleg na kamienistej pustynii. Tutaj ma ona kolor czarny z powodu wulkanicznego grysu i bazaltowych kamieni. Po drodze zahaczyliśmy o ksar Amra. Został wpisany na listę UNESCO, chyba tylko z powodu fresków, bo nie z powodu swej urody. Freski są zniszczone przez czas i wandali. Do wysokości dwóch metrów są poznaczone różnymi napisami, wyrytymi w miękkim tynku. Są niezwykłe, bo przedstawiają nagie postacie, co w czasach protomuzułmańskich było nie do pomyślenia.\nKsar Amra był ciekawy także z innego powodu. Razem z nami weszła do niego grupa turystów, którą dowieźli tu autokarem. Zachowanie ludzi z Europy stało się dla mnie bardziej interesujące niż freski z VIII wieku. Turyści w pierwszym odruchu chwycili za sprzęt uwieczniający obrazy, każdy miał swój, włąsny i każdy chciał zabrać obraz tego co widzi do domu, nawet jeśli nie zdaje sobie sprawy co widzi. Bo przecież zaczęli trzaskać zdjęcia zanim spojrzeli własnym okiem na freski, zanim przewodniczka wytłumaczyła z czym w ogóle mają do czynienia. Drzwi do ksaru otworzył grubawy Arab, usiadł z boku i znudzonym wzrokiem wodził po turystach energicznie biegających po wnętrzu z aparatami wycelowanymi w sufit i ściany, bo... mają metkę UNESCO. Sądzę, że byłby najlepszą osobą, która miałaby na tyle obiektywne spojrzenie, aby jaskrawo i celnie opisać takie zjawisko jak turystyka. Którego ja także jestem częścią.\nJordania od zawsze była kluczowym terenem dla migracji ludów Bliskiego Wschodu, a także dla wojsk egipskich, asyryjskich, rzymskich, arabskich, tureckich, oraz dla krucjatowców. Pierwsze ślady na tym terenie odcisnął człowiek ponad 500 wieków temu. Wtedy jeszcze było tu miło i wilgotno. Pierwsze miasta w pobliżu palestyńskiego Jerycha i jordańskiej Petry, założono 110 wieków temu. To tutaj prawdopodobnie po raz pierwszy zaczęto hodować kozy i owce. Pierwsze wojny, które opanowały cały ten region, toczono 50-40 wieków temu z Kananejczykami. Około 35 wieków temu zawiązały się tutaj pierwsze plemiona używające języka hebrajskiego. W epoce żelaza, 32-23 wieków temu, rozwinęły się tutaj trzy królestwa Edomici na południu, Moabici nad Morzem Martwym, oraz Ammonici na skraju pustyni Arabskiej. Wtedy to tereny dzisiejszej Jordani były scenerią wydarzeń opisanych w Starym Testamencie. Wtedy to Mojżesz przeprowadził Izraelitów z Egiptu nad brzegi rzeki Jordan. Kilkaset lat później, królowie Dawid i Salomon transportowali złoto z Afryki i przyprawy ze Wschodu przez pustynię Arabską. W 586 roku p.n.e. Nabuchodonozar zrujnował Jeruzalem i uwięził Izraelitów w Babilonie. W 333 roku p.n.e. Aleksander Wielki podbił te tereny w drodze nad Nil. Ludność Jordani zyskała wtedy na rozwoju technologicznym. Wtedy to Amman nazywano Filadelfią. Południową Jordanią władały plemiona nomadów, zwane Nabatanami. Mieli dwą stolicę w Petrze. W 64 roku p.n.e. Jordanię podbili Rzymianie. Imperator Trojan ostatecznie zagarnął południową Jordanię w 166 roku n.e. W 324 roku cesarz Konstantyn z Konstantynopolu przyjął chrzest i tym samym Jordanię, jego domenę, owładnęła religia chrześcijańska. W 640 roku Arabowie podbili Jordanię i nastapiła zmiana panującej religii na Islam. Armie islamskie i chrześcijańskie starły się już w VII wieku, ale dopiero papież Urban II w 1095 roku wywołał poważną i niezwykle krwawą oraz brzemienną w skutkach wojnę, zwaną krucjatą do ziemi świętej. Do 1116 roku Europejczycy przejęli kontrolę nad zachodnią Jordanią, zbudowali też szereg warowni od Damaszku po Kair, które miały strzec granic wiary. W 1250 roku te terany przejęli Mamelukowie, ale już 150 lat później zgładził ich groźny Timur z Uzbekistanu. Po nich przyszli w 1516 roku Turcy Ottomańscy, któ®zy z małą przerwą panowali w Jordanii aż do I wojny światowej. Wtedy to, w 1914 roku, osłabienie Turcji wykorzystali Arabowie i dzięki strategii porucznika brytyjskiej armii T.E.Lawrence’a połączyli swe siły z Anglikami w walce z Turkami. Tereny Jordani, Palestyny i Izraela dostały się pod zarząd brytyjski, jak potajemnie uchwalono na posiedzeniu Ligi Narodów. Pozwolono Emirowi Faisal’owi proklamować twór o nazwie Transjordania, ze stolicą w Ammanie, obejmujący tereny niegdyś należące do tureckiej Syrii, czyli od rzeki Jordan po Irak. Pełną niezależność państwo otrzymało w 1946 roku, kiedy brat Emira Faisal’a – Abdullah ogłosił się królem Jordanii. Po II wojnie śiwatowej Abdullah związał się w przepychankę pomiędzy Arabami i nowym państwem Izrael. Zginął w zamachu Al-Aqsy w 1951 roku. Jego syn rządził przez rok dopóki nie stwierdzono u niego schizofreni. Wtedy na tron wkroczył wnuk Abdullah’a, który okazał się haryzmatycznym władcą, doskonale lawirującym pomiędzy młotem a kowadłęm, bo tam właśnie znalazła się Jordani wciśnięta pomiędzy świat Arabów a Izrael. Rządził i był uwielbiany przez swój naród oraz przez władców innych państw, do śmierci w 1999 roku, kiedy na tron wkroczył jego najstarszy syn. Tych dwoje można oglądać na zdjęciach w każdym domu, urzędzie, może nawet w każdym portfelu w Jordanii. Historia polityki Jordanii w czasach rządów Hussein’a i jego syna jest na tyle skąplikowana, że wykracza poza temat tego tekstu.\nNastępnego dnia pojechaliśmy główną drogą do Madaby. To już tereny ściśle związane z opowieściami biblijnymi. W tym mieście odkryto w kościele mozaikę przedstawiającą mapę Ziemi Świętej. Ku mojemu zdziwieniu zauważyliśmy tu wielu turystów i całkiem rozbudowaną infrastrukturę turystyczną, chociaż samo miasto nie wyróżnia się niczym szczególnym. Po dwóch dniach zauważyliśmy, że Jordania jest droższym i bardziej rozwiniętym krajem od Syrii. Przyjeżdża tu wielu turystów dlatego czasami ceny mogą zaskakiwać poziomem zachodniej Europy. O jeżdżeniu dzikimi drogami, nie ma mowy, poza pustynią. Wszystko jest wyasfaltpowane, a to co poza i w górach to wojskowe.\nZ Madaby ruszylismy na zachód przez góry, w kierunku Morza Martwego, które pokazało się nam w pełnej krasie tuż za miastem. Mogliśmy zobaczyć miasto Jerycho i ujście rzeki Jordan, tam już Izrael. Asfaltowa nitka wije się pośród ciemnoczerwonych skał. To popularny szlak turystyczny, można tu spotkać wielu podróżników na rowerach, czy w samochodach. Widoczki zapierają dech w piersiach, gdyby tylko nie ten upał, powietrze by było bardziej przejrzyste. Co kilka kilometrów należy zatrzymać się na postrunku wojskowym i okazać paszport, w końcu to granica Jordanii.\nZjeżdżamy na plażę Morza Martwego. To najgłębsza depresja na świecie, -400m n.p.m. W morzu nie ma zycia, woda jest tak słona, że nawet taki neptyk pływacki jak ja, unosił się na powierzchni jak boja i nie mógł się zanużyć choćby chciał. Po wyjściu z wody trzeba się długo myć aby spłukać tłustą maź. Warto wysmarować się morskim błotem, podobno odmładza. Jeżeli nie upierzemy slipków, będą sztywne i nieprzyjemne w dotyku jak wykrochmalone dziesięc razy z rzędu. Plaże są ogólnodostępne, może tylko trudno do nich zejść po kamieniach. Można znaleźć wiele miejsc na nocleg, czasami nawet pośród drzew, wojsko nie wygania. Trzeba tylko mieć dużo rezerwy do potężnego wręcz zaśmiecenia wybrzeża. Wieczorami zrywa się bardzo silny, północny wiatr, co jest ważne dla nocujących w namiotach.\nPo środku jordańskiego wybrzeża Morza Martwego znajduje się kanion rzeki Mujib. U jego wylotu zbudowano coś na kształt wiszącego mostu. Tuż obok stoją budynki zarządu parku krajobrazowego Wadi Mujib George. Tam można zasięgnąć informacji o trasach trekingowych i wspinaczkowych, wynająć przewodnika lub domki kempingowe. Ceny domków są zaporowe, bo Jordania chce uchodzić za cywilizowany kraj i stosować europejskie cenniki i zasady do realiów i komfortu usług rodem dzikiej Azji. My skorzystaliśmy z dwugodzinnej przechadzki kanionem rzeki Mujib, koszt 37zł od osoby za wstęp (2008). Oczywiście informacja jest niepełna i obsługa nie czyni kroków aby ostrzec turystów, że cały szlak prowadzi przez kaskady górskiego potoku. A więc trzeba zabrać ze sobą sandały, bo to chyba najlepsze obuwie do marszu w wodzie po kolana, a czasami po szyję. Skakania po głazach jak kozica i wdrapywania się po sznurowych drabinkach. Woda jest ciepła, ale kanion ma ponad 100m wysokości i jest szeroki na parę metrów, więc słońce do niego nie zagląda i po dwóch godzinach może być zimno. W każdym razie trasa zapewnia niezapomniane przeżycia i warta jest wydanych pieniędzy. Na końcu szlaku jest wysoki wodospad, za który można wejść.\nZnad morza wjechaliśmy 1600 metrów w górę, do miasta Karak, gdzie zwiedziliśmy ruiny zamku krucjatowców. Miasteczko posadowione jest na stromym szczycie, a ukoronowaniem jest warownia z XII wieku. Pozostał labirynt korytarzy wykutych w skale oraz mury obronne. Jak dla mnie nowe miasteczko ze stromymi uliczkami, kramami warzywnymi, restauracyjkami i piatkowym luzem, było ciekawszą atrakcją. Zamek w Karak stanowił jeden z punktów obrony krucjatowców przed Arabami. Był oblegany przez Saladyna i był siedzibą znanego, francuskiego sadysty Renauld de Chatillon dorównującego wymysłami tortur nawet Wladowi D.\nPrzez następne 160km wspinaliśmy się, to znów stromo zjeżdżaliśmy ze szczytów górskich. Czasami, w okolicach Dhana Reserve, mogliśmy oglądać z okien samochodów niesamowite widoki na kolorowe skały zapadające się w przeogromne kaniony i ginące gdzieś w dalej w dolinie Arabskiej. Piękna to droga, zwana drogą królów. Godna polecenia każdemu pod®óżnikowi. Po drodze spotkaliśmy rodzinkę podróżującą rowerami. Ojciec ciągnął przyczepkę z bagażami, a mamusia jechała tandemem z córką. Oba rowery obładowane sakwami. Na tej drodze trzeba mieć jednak sprawne hamulce i mocarny silnik, ponieważ kilka razy zjeżdża się na pułap 400m n.p.m. by potem wskrobać się stromymi serpentynami na ponad 1600m n.p.m. i tak bez końca jak na karuzeli.\nWreszcie dojechaliśmy do Wadi Musa. To nowe miasteczko, które stało się bardzo bogate, jak tylko ustabilizowała się sytuacja polityczna między Izraelem a Jordanią. Wtedy to masowa turystyka w tym regionie nabrała obrotów i nagle wszystko się zmieniło. Zbudowano luksusowe hotele, parkingi dla autokarów i całą tą otoczkę handlowo-usługową dla białasów. Tutejsi ludzie też się zmienili, trudno z nimi rozmawiać na inny temat niż handel i pieniądze. Zatęskniłem za bezimiennymi zabytkami na pustyni w Syrii.\nRuiny Petry to rozległe doliny i kaniony, wydziergane w miękkiej skale kolumnadowe fasady świątyń i domów. Mnustwo jaskiń oraz domów ułożonych z kamiennych bloków. W ten cały, kamienny pejzarz dawnego miasta wpleciono kawiarenki i kramy dla odwiedzających. Codziennie przegalopowuje szutrowymi uliczkami tysiące, fotografujących bez końca wszystko wokół siebie turystów. My wybraliśmy się tam na dwie godziny przed zmrokiem, czyli przed zamknięciem. Na najkrótszą trasę potrzeba podobno pięć godzin. Kiedy szliśmy szlakiem, czyli wąskim kanionem powstałym z rozstąpienia się skał na skutek ruchów tektonicznych, nie było nikogo, kto by zdążał w tym samym kierunku co my, wszyscy, cały tłum, walił do wyjścia. Po godzinie zostaliśmy sami, co tutaj wydaje się niemożliwe. Niestety zdjęcia trzeba było robić ze statywem. Zdążyliśmy obejrzeć prawie wszystko, zanim ochrona nas skierowała do wyjścia. Bilet kosztuje 60zł za osobę (2008) i uprawnia do zwiedzania od wschodu do zachodu słońca. My wyszliśmy z Petry po omacku bo zapomnieliśmy latarek. Ale cieszę się, że nie poszliśmy zwiedzać miasta w środku dnia, w tłumie ludzi. Wieczorem, nawet po ciemku, było chłodno, przyjemnie, cicho, nastrojowo a przede wszystkim można było w spokoju nacieszyć się atmosferą tego miajsca.\nPetra to niewątpliwie super atrakcja całego Bliskiego Wschodu. Jej wielki urok dorównuje chyba skomercjalizowaniu tego miejsca. Wiem, że niewielu rozumie czego się czepiam, ale dla mnie noc pod murami twierdzy, na pustyni w Syrii, znaczy więcej niż wędrówka w tłumie turystów po Petrze.\nNajwiększy urok Petry jaki ja dostrzegłem to skały same w sobie. Najbardziej twórczym budowniczym okazała się sama przyroda. Kolor i struktura kamieni, które wyglądały jakby ulepione z piasku na plaży Bałtyku i polane morsą wodą, rozpływały się ciemnymi zaciekami w fantazyjne kształty, jak z wyobraźni Salvadore Dali. Ludzie dodali do tego pięknego tworu natury tylko kilka dziur i kolumn.\nTak jak wcześniej pisałem Petra była stolicą imperium Nabateńczyków. Powstałego z łupienia karawan, a potem z okładania karawan podatkami przewoźnymi i wreszcie z pośrednictwa w handlu między Wschodem a Zachodem. Nabateńczycy byli narodem koczowników. Zbudowali jednak stolicę na miarę imperium chociaż władali tylko południową Jordanią. W zetknięciu z Rzymianami wyszli zwycięsko dzięki swemu bogactwu. Po prostu kupili sobie wolność. Kiedy jednak Palmira i szlaki morskie przejęły część handlu ze Wschodem, skarbiec zaczął świecić pustkami i Rzymianie podbili ich królestwo za zaleganie z podatkami. Największy rozkwit miasta datuje się na lata 8 rok p.n.e. do 40 rok n. e. Wtedy mieszkało tu ponad 30000 ludzi, a hydraulicy i budowlańcy tam wodnych z Petry słyneli na cały ówczesny świat. Panował wtedy król Aretas IV. W 106 roku Rzym przejął Petrę i całe królestwo Nabateńczyków, a w 131 roku miasto wizytował imperator Hadrian. Do XII wieku Petra była przebudowywana i rujnowana przez najeźdźców oraz trzęśienia ziemi. Dopiero w XIX wieku trafił tu haryzmatyczny podróżnik Johan Ludwig Barckhardt, który zmienił wiarę i kilka lat przygotowywał się żyjąc pośród Arabów, aby móc swobodnie podróżować po półwyspie Arabskim. Los Nabateńczyków dokonał się w chwili kiedy w 1994 roku buldożery zaczęły równać teren pod hotele dla masowej turystyki. Nomadów przepędzono bez ostrzeżenia, jako zbędny składnik krajobrazu. Tak chyba zaczęła się ostatnia faza zagłady królestwa Nabateńczyków.\nPo wieczornym zwiedzaniu ruin trafiliśmy na skalistą półkę, na dziki nocleg. Lekki wiaterek chłodził powietrze, a w oddali słychać było zawodzące śpiewy popijających w ciemności tubylców. Byłoby pięknie, tym bardziej że śpiewacy przy akompaniamencie gitary naprawdę pięknie śpiewali, gdyby nie odpowiedź młodzieży z zaparkowanego nieopodal samochodu. Musieli czuć się lepisi puszczając jazgot z głośników.\nRano wyjechaliśmy w skwar, w góry. Mimo wysokości 1560m n.p.m. musieliśmy pootwierać okna aby chłodzić wnętrze samochodu podczas wolnej jazdy. Piękne krajobrazy, na zachód od drogi królów nie pozwalały skupić się na szosie i serpentynach. Ciemne skały stromych szczytów wybijały się z żółtego piaskowca, a głębokie kaniony, przez poszarpane ściany skalnych bram otwierąły się na dolinę Arabską. Wreszcie skręciliśmy z głównej drogi na zachód, prosto w te kolorowe, księżycowe krajobrazy. Tej drogi nie ma na mapach, znalazłem ją tylko dzięki zdjęciom satelitarnym. Przez kilkadziesiąt kilometrów serpentyn spotkaliśmy tylko jeden samochód i kilka kóz. Trudno opisać piękno tego nieprzyjaznego życiu krajobrazu. Kolory od burgundu po żółć, przenikały się fantazyjnie powyginanymi warstwami skał i nakładały się na siebie w kanionach. Wyglądało to jak wielowarstwowy tort pocięty nożem przez weselników. Wolno człapaliśmy zakosami pod górę i wciskaliśmy hamulce do dechy na zjazdach. Wspaniała droga na dwa dni wycieczki rowerem, ale jest się tu zdanym tylko na siebie.\nProsto z objęć gór wyskoczyliśmy na posterunek wojskowy. Byli bardzo zdziwieni naszym wiodkiem, długo sprawdzali nasze bagaże. Potem skręciliśmy na południe w dolinę Arabską, w kierunku Morza Czerwonego. Szeroką dolinę tworzyły wysokie, skaliste, ciemne góry. Powoli wszystko, prócz asfaltu, wypełnił żółty piasek. Minęlimy jeszcze jeden posterunek wojskowy i ujrzeliśmy zatokę Morza Czerwonego i w dole bogate miasto portowe Akaba. Zielone skwery, fontanny, drogie limuzyny i w tle żurawie portowe.\nNa nocleg zjechaliśmy na kemping na plaży. 12zł od osoby, ale brak cienia dla samochodów. Popołudnie i wieczór spędziliśmy na snorklowaniu i oglądaniu podwodnego życia rafy koralowej. Trzeba tylko uważać na motorówki. Tylko w wodzie można było znieść upał.\nRano, po kąpieli, wyjechaliśmy na północny-wschód, do rezerwatu Wadi Rum. Nową autostradą przekroczyliśmy łańcuch gó®ski i zanużyliśmy się w piaszczystą pustynię. Wjazd do rezerwatu jest płatny, 30zł od samochodu i 6zł od osoby (2008), na dzień. Teren jest dość obszerny i można poruszać się po nim tylko samochodem terenowym, ponieważ drogi, albo raczej ścieżki, są wyjątkowo piaszczyste i grzązkie. Można jeździć własnym samochodem, lub wynajętym, albo też na grzbiecie wielbłąda. My zrobiliśmy ponad 70km po parku, cały czas z włączonym napędem na cztery koła. Rezerwat potwierdza moje zdanie o Jordanii, tutaj można doświadczyć wspaniałej przygody, zupełnie odmiennej od tej jaką znamy z Europy, zachwycała mnie wiele razy. W Wadi Rum ciemnobrązowe skały wyrastają wprost z pomarańczowego piasku pustynii. Wygląda to zjawiskowo. Wyobraźcie sobie mgłę, która spowija skalisty łańcuch gó®ski, a szczyty wysówają z niej tylko swoje głowy. Jeżeli zamiast mgły wyobrazicie sobie pomarańczowy piasek i siebie na tym piasku, to tak jakbyście byli w Wadi Rum. No... zapomniałem jeszcze o słońcu, tutaj pali jak diabli. Góry z piaskowca, podobnego do tego z Petry, przybierają przedziwne kształty, czasami kamiennych mostów, czasami pionowych iglic, czy grzybów. Poorane są kanionami, podobnymi do tych z Petry. Można znaleźć tu wiele inskrypcji naskalnych sprzed tysięcy lat. Ludzie jednak nie zbudowali tu żadnej, trwałej siedziby, prawdopodobnie trudno znaleźć tu wodę. Wadi Rum to także raj dla skałkowców, wspinaczkowców, czy jak ich tam zwał. To oni mogą oglądać rezerwat z najpiękniejszej perspektywy, z czubków gór. Wadi Rum w świecie kulinarnym byłoby ambrozją dla podniebienia, ale tak silny i wysublimowany smak, szybko otępia zmysły doznaniami na najwyższym poziomie i już po całym dniu podziwiania uroków rezerwatu ma się go dość i jeśli nie odnejdzie się czegoś interesującego w szczególe, w fakturze skały, śladach na piasku, to staje się nudny. Niestety dzień po jego opuszczeniu już się za nim tęskni.\nMy zanocowaliśmy w jednym z kanionów Wadi Rum, a rano wyruszyliśmy w drogę powrotną na północ. Przez cały dzień przejechaliśmy ponad 550km autostradami, aby dotrzeć do Damaszku. Tym razem granica syryjska nas nie zaskoczyła. Wszystko było zorganizowane i łatwe do zrozumienia. Chociaż ilość pieczątek i druczków była tak duża, że w końcu straciliśmy w nich rozeznanie. Jednak urzędnicy byli kompetentni i mówili po angielsku. Bardziej zdziwiły nas opłaty za wyjazd z Jordanii. Ten drogi dla podróżników kraj zarządał jeszcze 45zł za znaczki skarbowe na druczkach wyjazdowych. Pozostawia to w mej głowie utrwalone wspomnienie Jordanii jako kraju nastawionego na zysk z turystyki masowej, dość prężnie się rozwijającego oraz stającego się powoli bezosobowym, nieczuły i globalnie zunifikowanym. Zwykle omijam takie kraje w swych podróżach, bo trudno mi jest doświadczyć tam czegoś więcej niżli tylko zwiedzania, ale w przypadku Jordanii przyroda jest silnym magnesem. Na pewno wróciłbym tu dla gór, kanionów, Morza Czerwonego i Wadi Rum. Syria na pozór, dla niewprawneog oka, może wydawać się podobna tylko biedniejsza. Ale dla mnie jest bardziej esencjonalna, jak dobrze zaparzona i dobrej jakości herbata. Jordanię może symbolizować Erl Grey z drugiego parzenia. Zdaję sobie sprawę, że mój obraz tych dwóch krajów jest dość mętny, a na pewno wysoce subiektywny, ale może dla kogoś jest to wskazówka. Porównanie tych dwóch krain może być przyczynkiem do zastanowienia się nad negatywnymi skutkami globalizacji. Jordania jest po prostu bardziej zaawansowana na drodze unifikacji i zbliżania wszystkich kultur do modelu zachodniego. Przez to wydaje się nudniejsza, trudniejsza do penetrowania i wymagająca nie lada wysiłku aby poznać jej prawdziwe oblicze. Syria natomiast, dzięki zamknięciu na Zachód przez wiele lat, silniej pachnie swym naturalnym, osobistym zapachem, a mniej perfumami paryskimi. Dlatego łatwiej poznać jej prawdziwą kulturę, obyczaje, sposób życia mieszkańców i dla podróżnika zdaje się wydawać bardziej ciekawa bo ludzie nie są tak zmanieryzowani Zachodnim sposobem bycia, bo są otwarci i nie czują kompleksów, bo nie dążą do budowania powszechnych zakazów i nakazów regulujących życie turysty, bo nie zdają sobie sprawy, że łatwo mogą zarobić na przyjezdnych i bo przyjezdnych się nie boją.\nNocleg znaleźliśmy w Damaszku, na kempingu. Koszt samochodu i dwóch osób to 16USD (2008). Niestety nie łatwo go znaleźć, a może tylko my nie umiejętnie go szukaliśmy. To daje mi dobrą sposobność do zauważenia pewnej nauki płynącej z kontaktów z tubylcami. Jeżeli poprosisz o pomoc to tak jakbyś obarczał odpowiedzialnością za swój los drugiego człowieka. Prawdziwy Muzułmanin nie ustanie dopóki nie zadośćuczyni naszej prośbie, nawet jeśli niechący wpędzi nas w kłopoty i zmarnuje nasz czas. Nie robi tego ze wstydu przed przyznaniem się, że ‘nie wie, nie umie’, ale raczej z wrodzonego od pokoleń przykazania, że gość nie może odejść niezadowolony. Także jeśli chcemy aby tubylec stał się naszym przewodnikiem, to wprzód upewnijmy się, że on na pewno wie gdzie chcemy trafić.\nNa kempingu, obok nas, rozstawili się młodzi ludzie z Angli. Przyjechali w dużej liczbie starą ciężarówką, przerobioną na autobus. Wyprawy takimi pojazdami organizują firmy z Londynu. Turyści płacą niewiele, jak na warunki europejskie, podróżują w spartańskich warunkach, śpią we włąsnych namiotach. Stara Scania była mocno zmęczona. Kierowca i jednocześnie opiekun grupy, zajmował się wszyskim, również remontami. Powiedział, że od 9 lat był tylko raz w domu, w Angli. Zaimponował mi pomysłem na życie i wyjątkową zaradnością oraz stoickim spokojem ducha. Patrzyłem na młodzież w obwisłych, nieco pogniecionych koszulkach, kręcących się na boso wokół ciężarówki. Mieli długie włosy, rozleniwione facjaty i ogólny tumiwisizm. Na odległość wydawali się typowymi koczownikami naszej ery, lekko niedomyci, niefrsobliwi, z bezmyślnym usmiechem na twarzy, niezorganizowani, flegmatyczni, bez ambicji parcia do przodu, po prostu lekkoduchy. Pomyślałem sobie, że tak pewnie widzą nas nasi klienci i znajomi z Polski. Jemy i żyjemy na ziemi, trochę jak zwierzęta. Za nic mamy wartości, które są wyznacznikiem drogi życiowej dla większości. Przechodzimy do porządku dziennego nad różnicami kulturowymi w dzikich krajach, które innych przyprawiają o apopleksję. Nie szukamy komfortu życia, ale od niego uciekamy. Trudno to pojąc przyglądając się z boku, z rezerwą. Dla niektórych nie jesteśmy godnymi zaufania, za bardzo odbiegamy od normy, od obrazu podróżnika lansowanego przez filmy Nationale Geographic.\nPrzez połowę kolejnego dnia zwiedzaliśmy centrum Damaszku. Miasto ma specyficzną atmosferę jaką posiadają wszystkie stolice. Życie płynie tu na wysokim poziomie i bardzo szybko. Mimo iż Damaszek jest bardzo starym miastem, udało się przeprowadzić przez centrum kilka szerokich, dwupasmowych dróg, co idealnie przewietrza motoryzacyjnie miasto. Przed upałem chroniliśmy się w zadaszonym targowisku, zwanym tu suqiem. To rozległy teren w centrum miasta, podzielony uliczkami i niską zabudową, coś w rodzaju centrum hurtowego, ale w wersji azjatyckiej. Nie jest tu jednak tak bogato i różnorodnie jak na suqu w Istanbule. Powszechny jest zapach tandety chińskiej i długo trzeba szukać lokalnych wyrobów. My skupiliśmy się na części spożywczej, gdzie naszą uwagę przyciągnęły oliwki w różnych marynatach. W Syrii stosuje się zwykle marynaty na bazie limonki. Przebieraliśmy także w owczych serach, hałwach i dżemach z egzotycznych owoców.\nNie skorzystaliśmy z wejścia na teren wielkiego meczetu na starówce. Zniechęcił nas tłum kłębiący się przed wejściem, podsycany gromkim głosem płynącym z megafonów od nawiedonego przewodnika duchowego. Nie dostaliśmy się także do muzeum etnograficznego, bo we wtorki zamknięte. Jednak zwiedzanie, łazikowanie po uliczkach, rozmowy z ludźmi, były przyjemne, a co ważniejsze pouczające. Nadal jednak, pośród miast syryjskich, moim ulubionym pozostaje Aleppo.\nResztę dnia spędziliśmy jadąc na północ, włąśnie do Aleppo, aby zrobić ostatnie zakuy spożywcze, a potem do Turcji. Wszystko szło dobrze dopóki nie dowiedzieliśmy się od celnika, że mamy zapłacić kolejny podatek od diesela w wysokości 100USD. Dodatkowo urzędnicy wzbudzili naszą nieufność, jakimiś szeptami, cichym namawianiem i uwagami z powodu niby naszych odbiorników GPS. Rozkręciliśmy więc dużą awanturę, trwającą ponad godzinę. Obudziliśmy przełożonych z wyższych pięter budynku celnego, co to kładli się właśnie do wieczornej dżemki. Zasięgnęliśmy także języka u TIRowców. Kazaliśmy wydać sobie odpowiednie przepisy na papierze, aby je sfotografować, w Polsce przetłumaczyć i wysłać wraz ze skargą do ministerstwa w Damaszku. Zresztą postępowaliśmy zgodnie z zaleceniami samego ministerstwa, które w angielskiej mowie informowało, na tablicach pozawieszanych w budynkach granicznych, aby zgłaszać wszelkie niejasności faksem lub telefonicznie bezpośrednio do nich. Skończyło się na tym, że zapłaciliśmy 100USD od samochodu, ale sprawy nie popuścimy i faks do ministerstwa pójdzie. Trochę to dziwne, że płaci się dwa razy ten sam podatek, ale tylko wtedy kiedy wyjeżdża się z Syrii do Turcji. Bo kiedy wyjeżdża się do Jordanii to się nic nie płaci. Po przeliczeniu kosztów opłat i ilości paliwa jakiego zatankowaliśmy w Syrii, wyszło, że litr diesel’a kosztował nas 5.89zł.


POLSERWER - Twój kawałek sieci - Serwery VPS, Wirtualne, Dedykowane, Hosting, Kolokacja, Domeny - Polserwer.pl Data Center Kraków\n+48 516 399 533\nRuby i Python\nZarządzane serwery VPS\ncPanel dostarcza intuicyjny interfejs dla użytkowników kont hostingowych, podczas gdy WHM ułatwia zarządzanie całym serwerem i uruchomionymi usługami. Jedno z najpopularniejszych, rozbudowane i stale rozwijane narzędzie, które wspomaga tysiące firm hostingowych na świecie.\nDla serwerów dedykowanych\nWspierane systemy: CentOS, RedHat ES, CloudLinux\nDla serwerów wirtualnych\nWspierane wirtualizacje: Virtuozzo, Xen, OpenVZ, VMware\nLicencje PLESK 12\nUznany przez środowisko biznesowe, jeden z najważniejszych paneli hostingowych renomowanej firmy Parallels. Panek PLESK łączy wygodę i duże możliwości, pozwalając z jednej strony na administrację całego serwera, a jednocześnie na zarządzanie usługami przez użytkowników końcowych. Parallels zaznacza również, że Plesk jako jedyny posiada wbudowany mechanizm do automatycznej instalacji setek popularnych aplikacji.\nPLESK 12 WebApp\nObsługa 10 domen\nWsparcie: Tomcat, ColdFusion, PgSQL\nOchrona przed niechcianą korespondencją\nWspierane systemy: Linux\nPLESK 12 WebHost\nObsługa kont reseller\nLicencje PLESK VPS\nPLESK 12 WebApp VPS\nWspierane wirtualizacje: OpenVZ/Virtuozzo\nKanadyjski panel webhostingowy cieszący się rosnącą popularnością. Jego twórcy podkreślają, że tworzony jest w sposób, aby być łatwy w użytkowaniu i maksymalnie szybki. Zawiera mniej opcji niż Plesk i cPanel, rekompensuje to jednak prostotą.\nDla serwerów dedykowanych zakupionych w POLSERWER\nWspierane systemy: CentOS, RedHat ES, CloudLinux, Debian\nDirectAdmin - VPS\nDla serwerów VPS i dedykowanych zakupionych w POLSERWER\nJIRA to oprogramowanie firmy Atlassian służące do śledzenia błędów oraz zarządzania projektami. Dzięki równoczesnej obsłudze wielu projektów oraz rozbudowanym dynamicznym tablicom (rapid borads) jest to doskonałe rozwiązanie zarówno dla firm wytwarzających oprogramowanie jak i zakładów produkcyjnych.\nJIRA Agile 10\n149 zł jednorazowo\nLimit 10 użytkowników\nWsparcie SCRUM i KANBAN\nObsługa rapid boards\nRoczne bezpłatne aktualizacje\nJIRA Agile 100\n28 900 zł jednorazowo\nLimit 100 użytkowników\nCloudLinux jest dystrybucją Linux opartą na systemie CentOS. Wersja ta zoptymalizowana została pod kątem zastosowań związanych z hostingiem www i współdzieleniem zasobów. CloudLinux proponuje najlepszą wydajność i wysoką stabilność w połączeniu z możliwością izolacji użytkowników.\nWsparcie PHP Selector\n629 zł rocznie\nPotrzebujesz innego oprogramowania ?\nSkontaktuj się z nami! Znajdziemy lub stworzymy rozwiązanie dla Ciebie.\nNasi developerzy pracują z PERL, AngularJS, node.js, PHP, Java, Python, Ruby, .NET oraz C#.\nNasz zespół zapewnia wsparcie na każdym etapie życia projektu. Od jego planowania, przez wdrożenie, aż po późniejszy rozwój.\nZawsze dostarczamy dokumentację dla tworzonych rozwiązań.\n62 1140 2004 0000 3902 2947 1512\nCopyright © 2019 APoria - Polserwer. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Najczarniejszy budynek na świecie - milanos.pl\nElewacja tego budynku została spryskana powłoką superczarnego materiału Vantablack VBx2, odmianą pigmentu Vantablack. Absorbuje on aż 99 proc. światła (dla porównania zwykła czarna farba - 97,4 proc.) i tworzy iluzję pustki. Pawilon powstał na zamówienie firmy Hyundai z okazji Igrzysk Olimpijskich.\nDodano: 1 rok temu , wyświetleń 5961\n#swiat #rundown #elewacja #budynki\n119 Tak powstaje budynek w 24 godz ...\n28 Najwęższy budynek na świecie? ...\n24 Jak zbudować 16 piętrowy budyn ...\n18 Najdłuższy budynek mieszkalny ...\n12 Budynek w rosii wali się na oc ...\n9 Człowiek pająk zdobywa najwięk ...\n7 Budynek zbudowany w 16 dni\n5 Płonie budynek rządu w kraju L ...


Przygotowane samochody. | tydzienruchu.wroclaw.pl\nCzy dzisiejsze wypożyczalnie samochodów oddają do użytku klientów samochody w pełni przygotowane czy są to podejrzane pojazdy, których lepiej unikać lub dokłądnie je sprawdzać.\nTo nie te czasy co kiedyś. Obecnie dostaniesz auta dobrze przygotowane, ale to dobrze też ma swoje różnice. Ci najlepsi zaoferują pojazd, który wygląda jak nowy i zachowuje się jak nowy. Takich wypożyczalni trzeba szukać.\nJa korzystam z usługi pełnego wynajmu z serwisem w Poznaniu i już na wstępie byłem mile zaskoczony tym, jakie auta mi dostarczono. Oczywiście dobrze jest też zdać pojazdyw takim samym stanie jak się dostało...\nTeż włąśnie z czegoś takiego chciałbym skorzystać.\nTeraz to możesz wypożyczyć auto w Krakowie, Poznaniu czy w Warszawie w tych samych cenach. Auta faktycznie są przygotowane do trasy. Masz pełne pakiety serwisowe, zwłaszcza w usłudze wynajmu długoterminowego, także nie ma się o co martwić.\nI do tego załatwiają pojazdy zastępcze na Śląsku w Wielkopolsce czy nad morzem. Bez względu na to gdzie doszło do zdarzenia.


5 kwietnia 2019, 16:39\nLokal o powierzchni 200 mkw. został zaprojektowany według najnowocześniejszych trendów - tak, aby zapewnić klientom wyjątkowe doświadczenia zakupowe. W wystroju butiku dominuje naturalne drewno oraz czerń, nawiązująca do logo marki TEX.\nNiskie regały oraz szerokie alejki pozwalają lepiej wyeksponować ofertę sklepu, którą tworzą ubrania damskie, męskie oraz dziecięce, a także dodatki dobrej jakości w atrakcyjnych cenach. Aktualnie klienci butiku TEX mają do dyspozycji wybrane elementy kolekcji wiosenno-letniej, która w całości dostępna jest już w hipermarketach Carrefour w całej Polsce.\nSieć Carrefour nie poinformowała czy butik TEX w Bolesławcu jest początkiem budowy nowego konceptu sklepów na polskim rynku.\nPod szyldem Carrefour działa w Polsce prawie 900 sklepów w 5 formatach: hipermarketów, supermarketów, sklepów osiedlowych i specjalistycznych oraz sklepu internetowego. Carrefour jest w Polsce również właścicielem sieci 20 centrów handlowych o łącznej powierzchni ponad 230 000 GLA oraz sieci ponad 40 stacji paliw.\nTagi: Carrefour Polska, TEX, marki własne, marki własne sieci Carrefour, rynek marek własnych,\nCarrefour Polska, TEX, marki własne, marki własne sieci Carrefour, rynek marek własnych, ">\n~Funny 1 2 miesiące temu


Jak zaniedbać pupila, czyli o porażkach projektów | Developer's blog by Daniel Hermyt\nMedia faszerują nas zewsząd podobnymi success story, dlatego sami nierzadko poświęcamy swój wolny czas poza pracą oraz zaniedbujemy codzienne obowiązki żeby dać upust ambicji i przynajmniej częściowo zrealizować pojawiające się pomysły. Czasami motywacją do takiego działania nie musi być wcale pociąg do pieniędzy, a jedynie chęć bezinteresownej pomocy innym ludziom. Programy tego typu są umieszczane w sieci na zasadach wolnego oprogramowania i mogą być również aktywnie rozwijane przez społeczność. Niektóre decyzje o rozpoczęciu tworzenia oprogramowania są podejmowane tylko w celach rozwoju osobistego autora i efekty tych prac nigdy nie ujrzą światła dziennego. Nieważne jaką ścieżkę wybierzemy, wszystkie drogi do osiągnięcia celu wymagają od nas poświęcenia dużej ilości czasu. Czasami bardzo cennego, bo mógłby być poświęcony rodzinie czy znajomym. Warto podejść do tematu z odpowiednim przygotowaniem i spędzić ten czas jak najbardziej owocnie.\nStatystyki wskazują, że o porażkę nietrudno. Na rynku polskich startupów 9 na 10 firm upada zanim zacznie przynosić zyski. Czy w obszarze wolnego oprogramowaniu sytuacja ma się lepiej? Na GitHubie bardzo łatwo można się natknąć na niedokończony lub nierozwijany projekt. Za tymi porzuconymi liniami kodu kryją się czasami setki przepracowanych godzin i mnóstwo wyrzeczeń. Dla niektórych może to być tylko kolejne repozytorium do przejrzenia w poszukiwaniu rozwiązania swojego problemu. Inni widzą w tym pewną historię zapisaną między wierszami. Historię o ambicji i dążeniu do realizacji swoich celów. Czas poświęcony na przekucie pomysłu w realny byt nigdy nie jest czasem straconym.\nWiele z tych historii ma zakończenie dalekie od szczęśliwego. Dlaczego projekty kończą się porażką? Powodów jest oczywiście multum. Sam na własnej skórze doświadczyłem już tego wiele razy. Cierpi na tym przede wszystkim ambicja, która zmusiła nas do podjęcia tej dodatkowej pracy. Warto jej trochę pomóc i należycie przygotować się do wykonywanej pracy. Część z wymienionych poniżej wytycznych może okazać się dosyć oczywista, ale zbyt często widziałem u siebie i w swoim najbliższym otoczeniu fatalne skutki zignorowania tych aspektów, by o tym nie wspomnieć.\nJaka droga prowadzi do sukcesu? Tego jeszcze nie odkryłem. Wiem natomiast jakimi drogami oddalamy się od ustalonego celu, a więc jeśli jesteś zainteresowany to usiądź wygodnie i poświęć kilka chwil na przemyślenie poniższych akapitów.\nZrób rzetelny research\nCzy twój innowacyjny i jedyny w swoim rodzaju projekt jest pierwszym takim pomysłem w Internecie? Zapewne nie. Wiesz co jest gorsze od znalezienia podobnego projektu do Twojego w Internecie? Znaleźć taki projekt po kilku miesiącach wykonanej pracy. Postaraj się sprawdzić wszystkie prawdopodobne miejsca jego występowania w sieci i zrób to starannie. Poświęć na to więcej czasu niż planowałeś, pozwoli Ci to lepiej dopracować wizję swojego produktu oraz unikniesz nieprzyjemnego rozczarowania i poczucia bezsensu wykonanej pracy. Wydaje się banalne? Ciężko mi policzyć ile razy niszczyłem marzenia znajomych o podboju świata w jeden prosty sposób - podając im frazę jaką mają wpisać w wyszukiwarkę. Czy znalezienie podobnego projektu oznacza, że nie warto podejmować wyzwania? Oczywiście, że nie. Jeśli myślisz, że AirBnb lub Uber były pierwszymi tego typu aplikacjami to jesteś w błędzie. Przed nimi dokonano dziesiątek prób zrealizowania tego samego pomysłu. Dlaczego właśnie im się udało? To już dłuższa historia, którą ludzie związani z biznesem opowiedzą zapewne lepiej ode mnie.\nNajważniejsze do zapamiętania z tego punktu to żeby konfrontować swój pomysł z rzeczywistością jak najszybciej i możliwie rzetelnie. Warto to również robić później, w trakcie realizacji projektu. Pisałem kiedyś dosyć nietypową wyszukiwarkę do lotów i po 2-3 miesiącach pracy okazało się, że jeden z wiodących tego typu serwisów wprowadził funkcjonalność, która była bardzo podobna do mojej. W efekcie zaniechałem dalszych prac nad projektem. Z jednej strony czułem smutek, natomiast z drugiej strony byłem zadowolony, że udało mi się to odkryć w miarę wcześnie. Nie miałem nawet poczucia, że był to czas stracony. Przynajmniej nauczyłem się nowego frameworka w Javascripcie. Wspomniałem, że od tamtego czasu przestał być trendy i nie jest już rozwijany?\nSkup się na osiągnięciu celów\nMoim głównym problemem przy pisaniu małych projektów po godzinach było to, że chciałem do nich zaprząc całe stado nowych frameworków oraz rozwiązań, które szumnie były chwalone na konferencjach. Z racji tego, że ma to być projekt pisany po godzinach to oczywistym jest dla nas, że będziemy mieli na niego ograniczoną ilość czasu. Zdajemy sobie również sprawę z tego, że może być pisany w nieregularnych odstępach czasu i część pomysłów może być okrojona. Co według mnie często jest bagatelizowane to dbanie o motywację. Dla niektórych użycie nowej biblioteki ze słabą dokumentacją może być samo w sobie motywujące do dalszej pracy, co poniekąd rozumiem. Ja natomiast jestem nastawiony na widoczne rezultaty swojej pracy. To one napędzają ten motor, który nie pozwala odstawić projektu na bok i utrzymuje wysokie zaangażowanie.\nKażdy nowy framework, każde nowe podejście do wytwarzania oprogramowania przynosi oczywiście benefity w postaci wiedzy i doświadczenia, ale przede wszystkim opóźnia moment, w którym będzie można zobaczyć efekty pracy. Może zdarzyć się tak, że zabraknie paliwa na trasie. Że motywacja skończy się, zanim program będzie realizował podstawową funkcjonalność. Przechodziłem przez to wiele razy. Dlatego w następnym projekcie mam jasno określone cele i postaram się zrealizować MVP (Minimum Valuable Product) stosując wiele kompromisów w kodzie. Użyję w pierwszej kolejności technologii, które znam. Nie będę spędzał wieczorów nad zastanawianiem się, czy mój schemat bazy jest dobrze rozpisany, albo czy domena została dobrze zamodelowana. Postaram się wyeliminować wszystkie niepotrzebne rzeczy, które będą opóźniały realizację celu. A później? Kod można przepisać na nowo, dane przenieść do innej bazy, a domenę zamodelować ponownie. Z tą różnicą, że mamy już działający kod, który realizuje określoną funkcjonalność. Dla mnie różnica jest znacząca.\nStaraj się być niezależnym od innych\nPlatforma Windows Phone poza swoimi paroma zaletami boryka się również z istotnymi problemami, z których największym wydaje się mała ilość aplikacji w markecie. Utrzymująca się ciągle na niskim poziomie popularność tego systemu nie wróży zmian w tym obszarze w najbliższym czasie. Pole do popisu mają tutaj programiści, ponieważ sporo pomysłów nie zostało jeszcze przeniesionych ze świata Android i iOS, jak również wiele firm nie zdecydowało się wypuścić dedykowanej aplikacji na system Microsoftu. Czy jednak faktycznie jest to obszar, w który warto inwestować swój czas?\nPisałem kiedyś w okresie zimowym pierwszą polską aplikację do sprawdzania warunków na stokach narciarskich dla platformy WP. Działają już w Polsce firmy, które mają zgromadzone informacje o stanie pokrywy śnieżnej z wielu ośrodków, natomiast nie oferowały takiej aplikacji oraz nie udostępniały API. Pojawił się więc problem skąd pobierać dane. Dość szczegółowe dane pogodowe można uzyskać od instytucji rządowych, natomiast dostęp do nich to koszt rzędu kilkuset złotych miesięcznie, co zdecydowanie wykluczało to rozwiązanie. Ostatecznie postanowiłem zbierać rzadziej aktualizowane dane udostępniane bez licencji z kilku mniejszych serwisów poprzez zwykłe parsowanie HTML. Śniegi stopniały, wiosna zawitała na nasze podwórka, a moja aplikacja została skończona i wypuszczona do marketu. Ilość ściągnięć była oczywiście mała z uwagi na porę roku. Dodatkowo pojawił się duży koszt dostępu do danych, ponieważ parsery stron co chwilę zgłaszały błędy w pobieraniu danych pogodowych. Co gorsza, dwa tygodnie później została wypuszczona do marketu całkiem rozbudowana aplikacja korzystająca z komercyjnych danych pogodowych. Pogrzebało to zupełnie moje dalsze plany na rozwijanie tego projektu.\nWnioski? Traktować z najwyższym priorytetem dane, z których korzysta nasz projekt. Nie uzależniać się tylko od jednego API, które w każdym momencie może być całkowicie zmienione lub nawet zamknięte (takie przypadki też są mi znane). Podchodzić bardzo ostrożnie do projektu, bo jeśli konkurencja ma jakościowo dużo lepsze dane to może się skończyć tak jak w moim przypadku. Dane kosztują, a te udostępniane za darmo obarczone są sporym ryzykiem. Nawet jeśli ma to być aplikacja pisana tylko w celu poznania platformy - warto brać to pod uwagę.\nPodejdź do tematu psychologicznie\n"Nie mam czasu" to według mnie najczęściej powtarzane kłamstwo XXI wieku. Kłamstwo, w które ludzie głęboko wierzą i dzięki niemu pozostają w swojej strefie komfortu. "Nie wychylać się" - informuje naklejka na szybie w tramwaju. Zawsze widząc ten napis w czasie porannej drogi do pracy zastanawiałem się co ostatnio zrobiłem, żeby owa fraza nie stała się moim mottem życiowym.\nWystawienie głowy poza obszar codziennej rutyny to pierwszy (i najtrudniejszy) krok na drodze do zrealizowania swojego pomysłu. Natomiast jak później utrzymać motywację i zaangażowanie przez dłuższy czas? W moim przypadku najlepiej sprawdza się technika presji społecznej. Warto opowiedzieć znajomym (najlepiej po fachu) o swoich planach i liczyć na to, że będą pamiętać o tej rozmowie. Możliwe nawet, że sami będą nam o niej przypominać. Jeśli spotkamy się z pozytywnymi opiniami już na etapie samego opowiadania o pomyśle, to oprócz dodatkowego ładunku energii do pracy na projektem, wygenerujemy również dodatkową presję w postaci śledzących nas znajomych. Presja z zewnątrz często jest wręcz konieczna. Znam dosłownie garstkę ludzi, którzy sami z siebie potrafią wykrzesać wolę do zrobienia czegoś nadprogramowego. Jeśli w swoim kręgu znajomych nie znaleźliśmy osób zainteresowanych tematem to oczywiście można skorzystać z Githuba. Im więcej osób patrzy nam na ręce, tym większa szansa, że sami będziemy traktować ten temat priorytetowo. Dodatkowo tego typu serwisy pozwalają na aktywne uczestnictwo osób trzecich w rozwijaniu naszego projektu. Kto wie, może właśnie w ten sposób poznamy współpracownika? Chomikowanie kodu na lokalnym komputerze do czasu wyprodukowania stabilnej wersji 1.0 nie sprawdziło się w moim przypadku. Prawdopodobnie dlatego, że żaden z tych projektów wersji stabilnej nie osiągnął. Czas to zmienić.\nWkrótce na tym blogu pojawi się seria wpisów związana z moim nowym projektem. Projektem, który ma być wolny od błędów poprzedników. Jeśli jesteś zainteresowany jak tym razem potoczy się ta historia to zapraszam do częstszych odwiedzin. A co Ty poprawiłbyś w swoim kolejnym projekcie?


• wisior z drewna i niebieskiej żywicy, wisior z żywicy\nart-Madam.plbiżuteriawisiorkiwisior z drewna i niebieskiej żywicy, wisior z żywicy\nSirius92 - Biżuteria-autorska wisiorki\nbiżuteria autorska wisior z drewna\nniebieski wisior na prezent\nwisior z drewna biżuteria dla niej\nwisior-z-żywicy biżuteria-dla-niej na-prezent wisior-z-drewna niebieski-wisior biżuteria-autorska niebieskie wisiorki brązowe wisiorki beżowe wisiorki\nElegancki wisior z naszyjnikiem wykonany z drewna i żywicy. Wisiorek z lekkim akcentem elfiej biżuterii. Żywica w niebieskim odcieniu pięknie współgra z drewnem o wielu odcieniach brązu. Naszyjnik przybrał kształt liścia. Wisior był wielokrotnie ręcznie szlifowany i polerowany, aby uzyskać swój kształt i gładkość. Drewno w wisiorku było olejowane olejem lnianym, a następnie wisior został zabezpieczony specjalnym woskiem. Wisior zawieszony jest na bawełnianym sznurku woskowanym. Naszyjnik z żywicy i drewna jest jedyny w swoim rodzaju. Idealny prezent dla każdego miłośnika natury.\nWisior ma wymiary: 6 cm wysokości i 3,5 cm szerokości. Długość naszyjnika to około 70 cm. Istnieje możliwość dostosowania długości na życzenie klienta.\n• Hand-Made niekonwencjonalne wisiorki • biżuteria - wisiorki • Hand-Made sirius92 •\nWisior z ptaszkiem nakrapiany beż.39,00 zł Zawieszka -naszyjnik sutasz soutache. Wisiorki handmade Zawieszka ręcznie wykonana w technice sutaszu soutache, na bazie z satynowej tasiemki, koraliki39,00 zł\nBŁYSKAWICZNIESerce szklane, wisior.50,00 zł Wisiorek z dobrą energią. Wisiorki handmade Pięknie szkliwiony wisiorek ceramiczny z jednostronnym motywem, Wymiary, 3 cm x 5 cm35,00 zł\nWisior z surowym kryształem górskim.55,00 zł Wisior z plastrem agatu z motywem rafy koralowej.60,00 zł\nWisior - talizman z runą teiwaz. Wisiorki handmade Drobny wisiorek z naszyjnikiem w formie kła z wyrzeźbioną runą teiwaz44,00 zł Wisior - talizman z runą sowulo.44,00 zł


Zakątek Moniuszki - nowe mieszkania na Kaszubach - INWESTYCJE\nZakątek Moniuszki, nowa inwestycja firmy Repiński, fot. Repiński\nWystartowała sprzedaż mieszkań w nowej inwestycji w Kościerzynie. Zakątek Moniuszki to projekt skierowany do osób ceniących sobie kameralność, przestrzeń oraz spokój.\nAutor: HouseMarket.pl 27 marca 2017 15:57\nInwestorem przedsięwzięcia zlokalizowanego przy ul. Stanisława Moniuszki w Kościerzynie jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "Wspólny Dom", wykonawcą i gwarantem robót firma Repiński.\nDuże, przestrzenne okna oraz różna struktura mieszkań to główne atuty inwestycji Zakątek Moniuszki w Kościerzynie. Każde z mieszkań posiada balkon lub taras, dodatkowo na parterze ogródki przydomowe. Deweloper zadbał o funkcjonalną wspólną przestrzeń m.in. plac zabaw dla dzieci. Inwestycja jest bardzo dobrze usytuowana względem stron świata, co skutkuje większym nasłonecznieniem mieszkań oraz odbija się w solidnym dociepleniu. Dbając również o kwestię poczucia dodatkowego bezpieczeństwa teren inwestycji został ogrodzony, a mieszkania parterowe zostały wyposażone w okucia antywłamaniowe.\nW budynku znajdować się będzie 68 mieszkań w tym: jednopokojowe o powierzchni ok. 34 mkw., dwupokojowe o pow. od 38-44 mkw., trzypokojowe o pow. 50-64 mkw. oraz czteropokojowe o powierzchni ok. 72 mkw. Do każdego mieszkania przypisana jest komórka lokatorska, tzw. piwniczka w gratisie.\nZAKĄTEK MONIUSZKI RSS


Jeśli koniec procesu nie różni się od początku… – Artur Gutner\nOpublikowane w 16 grudnia 2018 16 grudnia 2018 przez expat\nJeśli koniec procesu nie różni się od początku…\n…to jaki sens ma to wszystko co pomiędzy? To genialne pytanie znalazłem kiedyś w sieci i stuka mi ono w głowie od kilku lat. Faktem jest, że jakiekolwiek cele w życiu człowieka mają sens jedynie krótkoterminowo, jeśli do tego dodamy fakt, że niemal każda działalność homo sapiens jest prowokowana przez czysty hedonizm to mamy żywy obraz bezsensu tego co nas otacza. O powstaniu życia na ziemi, świadomości, inteligencji nie będę wspominał ponownie, zainteresowanych odsyłam do Dawkinsa – kolejność dowolna, choć radzę zacząć od Boga Urojonego. Dziś zajmiemy się stosunkowo nowym problemem a mianowicie zjawiskiem zwanym depresja egzystencjalną.\nWiększość ludzi nigdy w życiu nie wyjdzie poza klasyczną piramidę potrzeb lokując się na jednym z jej szczebli i próbując pójść dalej, co nie uda się im do końca. Jest jednak coraz większa liczba świadomych osób, które po przekroczeniu całości progów docierają do miejsca, gdzie…nie ma już nic a bezsens egzystencji z ludzkiego punktu widzenia razi po oczach niczym słońce odbijające się w śniegu na lodowcu. Źródła dobrego samopoczucia większości otaczających nas ludzi maja fundamenty w kombinacji zjawiska racjonalizacji i wyparcia w połączeniu z czystym hedonizmem, do czego prawie nikt się nie przyznaje! Po prostu jeśli jesteś na tyle sprytny, że potrafisz zapewnić sobie ciągły dopływ nowych wrażeń, a wiąże się to z dostępem do zasobów, to nie masz czasu na rozmyślanie nad głębszym sensem życia. Po prostu konsumujesz, do czasu, gdy nie dopadnie Cię choroba, utrata źródła dochodu, bądź stagnacja w rozwoju. Nawet wtedy większość kompanów ze stada ucieka raczej w alkoholizm i narkotyki niż próbuje zmierzyć się z realiami świata takim, jakim on naprawdę jest. Tu sytuacja jest bardzo podobna jak ze schematem SMV. Jest on doskonale opisującym relacje mechanizmem, ale większość ludzi nie potrafi przyjąć do wiadomości, że wpisuje się on wyłącznie w pewną uniwersalną konstrukcję, zaś progi wrażliwości i zastosowania dla poszczególnych jednostek są diametralnie różne. Czy to deprecjonuje schemat? Absolutnie NIE! To tak samo jak ze śmiercią, pewne jest, że wszyscy umrzemy, jednak nie wszyscy w ten sam sposób. Tu jest dokładnie tak samo.\nDepresja egzystencjalna łączy się moim zdaniem nierozłącznie ze zjawiskiem depresyjnego realizmu, który to opisałem jakiś czas temu na blogu. Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym tu nie przywołał najbardziej znanych mi osób dotkniętych tym zjawiskiem, czyli Zdzisława i Tomasza Beksińskich. Mistrz prezentował diametralnie inne podejście od Tomka do kwestii życiowych, uważam, że wynikało to z faktu, że poprzez własne malarstwo znalazł wyjście z tunelu strachu, który jest nieodłącznym elementem życia ludzi egzystujących w oderwaniu od bezpieczników zafundowanych nam przez naturę celem bezwzględnego podtrzymania życia, przynajmniej do czasu, gdy jesteśmy jej potrzebni do prokreacji. Zdzisław Beksiński po prostu zdał sobie sprawę z kompletnego bezsensu ludzkiej egzystencji i postanowił wykorzystać czas, który stał się jego udziałem tak jak umiał. Z kolei Tomek, będący według mnie kolejnym etapem rozwoju osobowości Mistrza, po prostu nigdy nie pogodził się z otoczeniem, oraz prawami jakie rządzą we wszechświecie.\nTeraz prośba. Osoby skupione na sobie, grające w grę pod tytułem „sukces”, cieszące się z osiągnięć na polu podbojów w relacjach damsko męskich, rezultatów na giełdzie itp proszę o powstrzymanie się od oceny tych ludzi, bowiem wasza wizja świata jest daleka od rzeczywistości i oderwana kompletnie od racjonalnej wersji tego co nas otacza. Szanuję, że czujecie się dobrze, że sprawia wam radość nowy dom, motocykl, wczasy na Seszelach i tak dalej, ale musicie przyjąć do wiadomości, że jest to efekt kompletnego zaciemnienia obrazu życia na ziemi. Oczywiście ja nie oceniam kogokolwiek, mało tego uważam, że lepiej być naćpanym endorfiną kolesiem niż żyjącym kompletnie na trzeźwo Tomkiem Beksińskim, przy czym pamiętajmy, że naćpanie nie oznacza wciągania koki, tylko życie w zgodzie z programem wszczepionym nam przez naturę czyli – born-grow-consume-die.\nNajwiększym problemem ludzi cierpiących na depresję egzystencjalną jest niemal kompletny brak pomocy ze strony psychologów, czy psychiatrów – choćby były to wyłącznie próby naładowania tlenem ryby wyciągniętej z wody. O ile ci ostatni są w stanie poprzez farmakoterapię zmienić układ przekaźników w mózgu i „wyprostować” delikwenta na tory tożsame z resztą stada, które cieszy się jak głupi do sera o tyle psychoterapeuci najczęściej popełniają w tym wypadku kardynalne błędy próbując przywrócić „dotkniętego” zjawiskiem człowieka na łono społeczeństwa, podczas gdy to właśnie owo „społeczeństwo” jest źródłem owej depresji!\nDyskutowanie z większością ludzi o własnej percepcji rzeczywistości nie ma najmniejszego sensu, bowiem najczęściej otaczają nas automaty reprodukcyjno-naśladowcze, co skutkuje wyłącznie pogłębieniem stanu depresyjnego na skutek totalnego niezrozumienia istoty problemu.\nTaki stan dotyka najczęściej osób:\nwysoce inteligentnych emocjonalnie i intelektualnie;\ndotkniętych osobistą tragedią lub trudnościami życiowymi;\nZakończenia nie będzie. Po prostu nie ma słów, które są w stanie wyrazić tragedię homo naprawdę sapiens na planecie zwanej ziemią. Pozwolę sobie tylko zacytować Tomka na koniec, bo mimo iż uważam, że samobój jest kiepskim rozwiązaniem ze względu na bliskich, którzy muszą po nas posprzątać, to zasadniczo zgadzam się z tezą jaką postawił w chwili, gdy już zrezygnował. Trudno też sobie wyobrazić, że może być inaczej, bowiem oznaczałoby to niekończący się proces cierpienia, w dodatku nieuświadomionego cierpienia a to nie przystoi ludziom, osobom czującym i rozumiejącym otoczenie.\n„Mam nadzieję, że śmierć jest ostatecznym końcem wszystkiego.”\nKategorieFelietony, Gutner, Psychologia Tagidepresja egzystencjalna, felietony, psycholgia, teksty\nPoprzedni wpisPoprzedni Do widzenia, do jutra!\nNastępny wpisNastępny Hard problem of consciousness.


mojprzetarg.pl - Remont drogi powiatowej 4145 S tj ul. Brzozowej w Goczałkowicach-Zdroju w km 0+000 do 1+250 i ul. Wycecha w Rudołtowicach wraz z odwodnieniem w km 0+000 do 1+250\nDodano: Poniedziałek, 10 lipca 2017 r.\nTermin: Wtorek, 25 lipca 2017 r. godz. 09:00\nZałacznik 2 - modyfikacja


Jak wykonać kolaż? - Zakumaj.pl\nJak wykonać kolaż?\nOpiekun artykułu: pynia\nZrobienie kolażu nie jest trudne. Kolaż to połączenie ze sobą różnych materiałów i technik malarskich czy artystycznych w jednym dziele czy utworze. Kolaż jest znakomitą pożywką dla wyobraźni. Można poszaleć twórczo i wykonać naprawdę niebanalne dzieło. Tworzenie kolaży to sposób na zrelaksowanie się, a także odkrycie w sobie artystycznej pasji i twórczych możliwości. Być może nosisz w sobie ukryte talenty i potrzebujesz jedynie iskry, aby je wyzwolić? Pozbieraj w domu różne niepotrzebne materiały, jak gazety, fragmenty materiałów, plastikowe części, włosie, nici, sznurki, ścinki, drewniane kawałeczki... co tam znajdziesz. I poszukaj w nich natchnienia. Połączenie wszystkiego, co znajdziesz, da na pewno niezwykły efekt. O tym cię mogę zapewnić. Jak zrobić niebanalny kolaż? O tym poniżej.\nNie musisz swojej pracy wykonać w jeden dzień. Zbieraj materiały tak długo, jak chcesz. Puść wodze wyobraźni i łącz ze sobą przedziwne rzeczy. Im dziwniej, tym lepiej. Jeśli chcesz, możesz przygotować najpierw projekt, a potem poszukać materiałów do jego wykonania. Przykładaj materiały w dowolny sposób i pod dowolnym kątem. Niech ogranicza cię tylko twoja wyobraźnia.\n...a więc wszystko, co się w domu znajduje i jest już niepotrzebne, przewraca się z kąta w kąt, a nie chcemy tego wyrzucić jedynie przez sentyment lub z niedbalstwa. Zbieramy zdjęcia lub ich kserokopie, kawałki tapety, folię, papier do pakowania prezentów oraz wstążki, sznurki, koraliki, pióra i ścinki materiału. Wszystko, co się pod rękę nawinie.\nBaza pod kolaż\nZdecydujmy, na czym kolaż ma powstać. Zazwyczaj jest to większa lub mniejsza kartka papieru lub karton. Może też być to duży kawał płótna, tak jakbyśmy mieli zamiar wykonać wielkie dzieło malarskie. Ale kto powiedział, że nasz kolaż musi być formą płaską? Dlaczego nie ma to być na przykład niepotrzebny już abażur? Okleimy go, zasłonimy i uzyskamy całkiem ciekawe dzieło sztuki.\nWszystko, co uznaliśmy za potrzebne, należy teraz przygotować. Papierowe elementy wycinamy, inne przycinamy do odpowiedniej wielkości. Krótko mówiąc, szykujemy narzędzia artysty. Jeśli niektóre fragmenty powyrywamy ręcznie, nie używając nożyczek, uzyskamy dodatkowy, interesujący efekt.\nPrzygotowując materiały, bawmy się nie tylko formą, kształtem, ale i barwą. Dobierajmy różne materiały i łączmy je w niebanalny sposób. Na razie komponujemy nasze dzieło przestrzennie. Następnie, gdy już zdecydujemy się, jakie materiały będą obok siebie, smarujemy je lekko klejem. Klej rozprowadzamy pędzelkiem. Teraz łączymy wybrane elementy ze sobą. Papier możesz pognieść, tkaninę zmiąć albo najpierw zszyć różne kawałki, a następnie zmiąć i skleić. Przyklejamy naszą artystyczną kreację do tektury, papieru czy abażuru. Odkładamy, aby nasze dzieło wyschło.\njak zrobić kokardę na prezent\npudełeczko ze zdjęciami\nkoło z papieru\nciekawe projekty zakładek do książek\npomysł na zakładkę\njak przechowywać fotografie\nprzepis na papier czerpany\nSposób wykonania walentynkowych serduszek\nJak zrobić papierowe serwetki – liście?\nZakładka do książki z drewna – jak ją zrobić?


Sevdaliza w Klub Stodoła (Warszawa)\n19 maja 2022, czwartek, Klub Stodoła, Duża Scena\nSevdaliza wystąpi w Warszawie!\n19 maja 2022 – Warszawa, klub Stodoła\nSevdaliza - artystka irańskiego pochodzenia - pozostaje jedną z najbardziej respektowanych postaci na rynku muzycznym, która w ciągu ostatniej dekady odniosła światowy sukces ugruntowany milionami odtworzeń, wyprzedanymi koncertami na całym świecie i ogromnym uznaniem ze strony prasy. Jej długo oczekiwany album „Shabrang” jest już dostępny i został wydany nakładem jej własnej wytwórni Twisted Elegance ➡ http://smarturl.it/shabrang.\nWyprodukowany w całości przez Sevdalizę wraz z wieloletnim współpracownikiem Mucky'm, 15-utworowy album jest długo oczekiwaną kontynuacją jej docenionego przez krytyków debiutu z 2017 roku, „ISON”. „Shabrang” pokazuje, jak Sevdaliza odzyskuje moc po latach fizycznych i emocjonalnych turbulencji, których wyrazem jest podbite oko na okładce albumu. Jest to historia jej podróży do odkrywania siebie, miłości do siebie i znajdowania pokoju pośród całego chaosu na świecie. Album dodatkowo wzmacnia pozycję Sevdalizy jako jednej z najważniejszych współczesnych artystek, która nieustannie przesuwa granice brzmienia, tworząc całkowicie unikalny dla niej styl z elementami alternatywnej elektroniki, indie, trip-hopu, alternatywnego R&B i awangardy.\nAby uczcić premierę albumu, Sevdaliza zagra 31 sierpnia w Royal Theatre w Hadze w Holandii specjalny spektakl, który będzie transmitowany na żywo na całym świecie i będzie jedynym jej scenicznym występem w 2020 roku. Uderzające efekty wizualne zintegrowane będą z porywającym muzycznym występem Sevdalizy.\nPonadto Sevdaliza wprowadziła na rynek limitowaną kolekcję nowych ubrań, aby uczcić wydanie „Shabrang”. Odsuwając się od towarów średniej jakości, Sevdaliza spędziła kilka ostatnich miesięcy na opracowywaniu kolekcji wysokiej jakości kluczowych elementów połączonych ze skomplikowanymi detalami w swoim charakterystycznym stylu. Wszystkie elementy współgrają z grafiką albumu i są esencją jej nowego wydawnictwa.\nNa początku tego roku Sevdaliza została również wybrana do roli głównej w nowej kampanii AUDI zatytułowanej „Progress, Striving & Endurance”. Obejrzyj wideo i przeczytaj o partnerstwie TUTAJ.\nSevdaliza o nowym albumie:\n„Ten album mówi o tym, że esencją wszystkiego jest dla mnie miłość. To głęboki list do siebie, moja własna biblia, którą musiałam napisać, aby zaufać i uwierzyć w życie. Zaufać samej sobie i swojemu charakterowi jako istoty ludzkiej."\n“OH MY GOD” VISUALIZER:


Dobudówka nie jedno ma zastosowanie – Nieruchomości - Jak Wytresowac Smoka 2 cda\nMarzec 24, 2016 Budownictwo\nDobudówki są stosowane w celu powiększenia budynku lub dodatkowego jego docieplenia. Zbudowanie sobie tak zwanej werandy, tuż przed drzwiami wejściowymi, to daje nie tylko dodatkowe pomieszczenie, ale zazwyczaj drzwi są wówczas usytuowane z innej strony, tak aby nie było przewiewu na wprost. Nie dość, że ciepła mniej wówczas z domu ucieka, to także mniej wiatru wchodzi do pomieszczeń, gdy jest zbyt zimno. Budownictwo przewiduje także dobudówki, jako dodatkowe garaże, na kolejny samochód lub warsztat, albo na pomieszczenie gospodarcze, w którym swoje miejsce znajdą narzędzie przeznaczone do prac w ogrodzie. Dobudówka może stanowić oddzielnie, dodatkowe pomieszczenia, a także tylko część ochronną. Można z niej zrobić szklarnię i tak zwaną oranżerię, a także wiatę osłaniającą, jak w przypadku opisywanej już tu werandy. Na postawienie każdego rodzaju nowego pomieszczenia wymagana jest tak zwana zgoda budowlana, a także zmiany, które nanoszone są w projekcie budynku. Takie dorysowanie kilku kresek na projekcie także kosztuje, jednak jest to konieczne dla zachowania aktualności danych


SKPL ściąga kolejne SN84. Z Niemiec -\nSKPL Cargo zasila swój park taborowy kolejnymi jednostkami SN84. Tym razem bezpośrednio z Niemiec. Tam pojazdy te znane są jako VT614. SKPL ma już w swojej flocie takie jednostki odkupione od Górnośląskich Wodociągów. Te miały kursować w barwach Kolei Śląskich. Jednostki od kilku lat nie były wykorzystywane przez niemieckiego przewoźnika. Pozostają w barwach DB. Co zrob\nJesteś tutaj: Inforail / Przewoźnicy / SKPL ściąga kolejne SN84. Z Niemiec\nInfoRail.pl - Opublikowano: 14.01.2019 11:24:55 1 komentarz\nzdjęcie ilustracyjne (źródło: Wikipedia/Manfred E. Fritsche, lic. CC BY-SA 2.0)\nSKPL Cargo zasila swój park taborowy kolejnymi jednostkami SN84. Tym razem bezpośrednio z Niemiec.\nTam pojazdy te znane są jako VT614. SKPL ma już w swojej flocie takie jednostki odkupione od Górnośląskich Wodociągów. Te miały kursować w barwach Kolei Śląskich.\nJednostki od kilku lat nie były wykorzystywane przez niemieckiego przewoźnika. Pozostają w barwach DB. Co zrobi z nimi SKPL. Opcje są dwie. Albo przywróci do ruchu, albo wykorzysta części do remontu innych, bliźniaczych pojazdów.\nJednostki VT614 zostały wyprodukowane w latach 70. XX w. Oprócz Polski można spotkać je także, oprócz Niemiec, również w Rumunii.\nkolejFAN – 15.01.2019\nniech kupią jak najwięcej i wejdą na spalinowe linie albo sami albo jako podwykonawca ICu - do Hrubieszowa przydałoby się więcej par, do Zagórza/Łupkowa też. No i rzecz jasna inne linie też czekają na SKPL!


Dziękować Bogu za wszystko - Przewodnik Katolicki\n18 lutego w Galerii Sztuki Współczesnej we Włocławku przy Zielonym Rynku odbył się koncert muzyki klasycznej w wykonaniu zespołu "Camerata Vladislavia" w składzie: Marek Dzięcielewski - skrzypce, Michał Dzięcielewski - skrzypce, Violetta Dzięcielewska - skrzypce, Marta Sandak - flet, Maria Bereska - klawisze, Marcin Dzięcielewski - puzon. Wśród przebojów muzyki klasycznej publiczność...\n18 lutego w Galerii Sztuki Współczesnej we Włocławku przy Zielonym Rynku odbył się koncert muzyki klasycznej w wykonaniu zespołu "Camerata Vladislavia" w składzie: Marek Dzięcielewski - skrzypce, Michał Dzięcielewski - skrzypce, Violetta Dzięcielewska - skrzypce, Marta Sandak - flet, Maria Bereska - klawisze, Marcin Dzięcielewski - puzon. Wśród przebojów muzyki klasycznej publiczność usłyszała utwory m.in. Jana Sebastiana Bacha, Antonia Vivaldiego, Wolfganga Amadeusza Mozarta, Luigi Boccheriniego i innych kompozytorów. Konferansjerkę prowadził Marek Dzięcielewski, którego po koncercie poprosiłem o rozmowę.\nJak Pan ocenia wpisane od lat w tradycję kulturalną Włocławka koncerty z cyklu "Muzyka w Galerii"?\n- Jestem zdziwiony, kiedy ktoś mówi: "Ach! Dla muzyki klasycznej nastały ciężkie, trudne czasy!". Nieprawda, one wcale nie są trudne. Trzeba jednak wiedzieć, że tego rodzaju muzykę należy czasem "podać" nieco inaczej, by przybliżyć ją słuchaczom. "Camerata" wykorzystuje tematy klasyczne, jednak jako członkowie zespołu nie silimy się na wirtuozerię. Publiczność wybredna, która chce słuchać najwspanialszych wykonań, udaje się do filharmonii, słucha orkiestr symfonicznych itd. My natomiast gramy dla publiczności bardzo zróżnicowanej, w różny sposób przygotowanej do odbioru muzyki. I dlatego postawiliśmy sobie za zadanie przybliżanie muzyki - i tej łatwiejszej, i tej trochę trudniejszej - po prostu wszystkim ludziom, którzy ją kochają. Przy tym staramy się łączyć naszą muzykę z innymi dziedzinami sztuki. Jak choćby dziś, kiedy w galerii trwa ekspozycja wystawy "Wiara".\nJak Pan postrzega włocławskich melomanów?\n- Przyznam, że np. dziś bałem się o frekwencję, gdyż nie było jakiejś specjalnej reklamy koncertu. Okazało się po raz któryś z rzędu, że całkiem niepotrzebnie. Uważam, że "Camerata Vladislavia" ma swoją wierną publiczność.\nProszę opowiedzieć o planach zespołu.\n- Za najważniejsze zadanie uważamy przybliżanie muzyki mieszkańcom Włocławka. Oprócz tego zagramy wiele koncertów w sanatoriach, w uzdrowiskach itd. Nasz najbliższy koncert z cyklu "Muzyka w Galerii", tj. koncert wielkanocny, zostanie przeniesiony do kościoła Najświętszego Zbawiciela we Włocławku ale o tym powiem na zakończenie.\nNadal będziemy koncertować w Galerii BWA, wystąpimy podczas tegorocznych Dni Włocławka. Jest prawdopodobne, że wyjedziemy za granicę na dłuższe trasy koncertowe - albo z "Muzyką starego Wiednia", albo z repertuarem muzyki klasycznej.\nJak odczytuje Pan słowa Pisma Świętego: "W każdym położeniu dziękujcie" (1 Tes, 5-18)?\n- Myślę, że za rzadko dziękujemy Bogu, natomiast nieustannie Go o coś prosimy. Dziś opowiadałem o Bachu, który w swych modlitwach dziękował Bogu za otrzymany talent. Wiem, jak to jest, jaka to jest modlitwa. Ja też dziękuję Bogu za to, co mi dał i tym chcę służyć ludziom. Myślę też, że za mało modlimy się pracą, odpowiedzialnością, naszymi codziennymi uczynkami. Chcę powiedzieć Czytelnikom: służmy Bogu tak jak każdy z nas potrafi! Przyjąłem za swoją maksymę ora et labora, bowiem praca to także modlitwa, o czym być może często zapominamy...\nChciałbym zaprosić Czytelników "Ładu Bożego" na koncert muzyki pasyjnej do kościoła Najświętszego Zbawiciela, który odbędzie się 20 marca, w Niedzielę Palmową, przed Mszą św. o godz. 13. Później zapewnimy oprawę muzyczną liturgii, śpiewać będzie sopranistka Agnieszka Pilecka.


Mieszkańcy kraków - artykuły | Kraków Nasze Miasto\nCały świat mieszka w Krakowie - mieszkańcy urodzeni poza granicami Polski [ZDJĘCIA, MAPA, LICZBY]\nOprócz Antarktydy, każdy kontynent ma swoich przedstawicieli w stolicy Małopolski. Największa ich liczba pochodzi oczywiście z Europy, ale jest też dużo osób urodzonych w Ameryce Północnej i Azji. Sprawdźcie mapę urodzeń mieszkańców Krakowa.\n16 sierpnia 2016, 13:35\nmieszkańcy krakowa pochodzenie\nKrakowianie domagają się upiększenia miasta\nWiększość z ponad pięciu tysięcy mieszkańców poparła w ankiecie wprowadzenie przepisów, które uregulują m.in. wygląd reklam w całym mieście.\n14 października 2015, 12:17\nkraków tablice reklamowe\nKraków. Mieszkańcy domagają się upiększenia miasta\n14 października 2015, 8:11\n20 stycznia 2020, 7:26\nEdytorial. Ale serio, reklamy wam przeszkadzają?\nNie do uwierzenia. Cztery lata po tym, jak krakowscy radni zlecili urzędnikom przygotowanie projektu uchwały krajobrazowej, po kolejnych prezentacjach pomysłów na walkę z chaosem reklamowym, konsultacjach i szlifowaniu propozycji przepisów - magistrat pyta, czy na pewno mamy z tym problem.\nNa ogół jesteśmy odważni i niczego się nie obawiamy...Jest jednak dziesięć rzeczy, których trochę nie lubimy i wywołują u nas mały lęk. Jesteście ciekawi o co chodzi? Sprawdźcie!\n26 października 2019, 16:11\nczego boi się kraków\nczego nie lubimy w krakowie\nTego w Krakowie jest za dużo! Na co skarżą się mieszkańcy miasta?\nZapytaliśmy naszych czytelników na Facebooku, czego w Krakowie jest za dużo i co im przeszkadza. Zobacz na kolejnych slajdach co odpowiedzieli. Posługuj się myszką, klawiszami strzałek na klawiaturze lub gestami. Chcesz wyrazić swoje zdanie? Dołącz do dyskusji, kliknij na ostatni slajd i daj znać co sądzisz na ten temat.\n22 października 2019, 9:12\nCzego w Krakowie jest za mało? Czego brakuje w naszym mieście? Internauci zabrali głos!\nZapytaliśmy naszych Czytelników na Facebooku, czego w Krakowie jest za mało. Otrzymaliśmy bardzo dużo komentarzy, które wskazują istotne sprawy. Zobacz na kolejnych slajdach, co odpowiedzieli nasi Czytelnicy. Posługuj się myszką, klawiszami strzałek na klawiaturze lub gestami. Chcesz wyrazić swoje zdanie? Dołącz do dyskusji, kliknij na ostatni slajd i daj znać, co sądzisz na ten temat.\nKraków. Chaos reklamowy w pełni. Na jego koniec jeszcze poczekamy [ZDJĘCIA]\nKraków pełny szpetnych reklam. Wkrótce nastąpi rewolucja?\nKraków. Bałagan reklamowy w Krakowie trwa, 13 ulic do sprawdzenia\n16 kwietnia 2019, 7:22\nUchwała krajobrazowa dla Krakowa. Radni zajmą się uwagami\n30 sierpnia 2018, 7:15\nKraków. Ta uchwała oczyści przestrzeń publiczną\nUlice wlotowe do miasta będą wolne od reklam - mówi wiceprezydent Krakowa ELŻBIETA KOTERBA. Projekt uchwały krajobrazowej dla Krakowa jest teraz ponownie wyłożony do wglądu\n13 kwietnia 2018, 20:50\nbudżet partycypacyjny kraków\nile mieszkancow ma Krakow\nmieszkancy krakowa pochodzenie