Terapia insulinowa - Jod July\nInsulinoterapia jest złożonym środkiem, który kompensuje zaburzenia metabolizmu węglowodanów w organizmie, do takich środków należy wprowadzanie preparatów insulinowych, najczęściej w postaci iniekcji.\nInsulinoterapia w praktyce klinicznej służy do:\nleczenie cukrzycy (najczęściej);\nleczenie wybranych chorób psychicznych;\nObecnie istnieje wiele preparatów insulinowych różniących się stopniem oczyszczenia, czasem działania i specyficznością gatunkową..\nPrzy wyznaczaniu insulinoterapii mogą istnieć następujące wskazania:\ndekompensacja cukrzycy typu 2;\nbrak wyników leczenia innymi lekami na cukrzycę typu 2;\nzmniejszenie masy ciała z cukrzycą;\nciąża i poród podczas cukrzycy;\ncukrzycowa śpiączka hiperosmolarna;\nWizyta w terapii insulinowej\nCzas ekspozycji na insulinę w ludzkim organizmie jest ściśle indywidualny, dlatego na czas ekspozycji stosuje się różne insuliny. Wybór tego typu terapii wymaga przyjęcia określonej dawki insuliny, sprawdzenia glikemii, przestrzegania określonej diety, aktywności fizycznej. Maksymalną kompensację metabolizmu węglowodanów należy osiągnąć przy wyborze insulinoterapii, im mniejsze wahania stężenia glukozy we krwi w ciągu dnia, tym mniejsze ryzyko powikłań.\nPodczas doboru dawki insuliny pacjent uruchamia specjalny dziennik, w którym wskazuje ilość spożytych węglowodanów w pieczywie, poziom aktywności fizycznej, częstość występowania nieprzewidzianych warunków i oczywiście dawkę podanego leku.\nIstotą insulinoterapii jest naśladowanie prawidłowego wydzielania insuliny, co obejmuje:\nBasal normalizuje poziom glikemii podczas snu i między posiłkami, sprzyja eliminacji glukozy pobranej poza posiłkami. Głód i aktywność fizyczna mogą nawet dwukrotnie zmniejszyć podstawowe wydzielanie.\nPoziom glikemii poposiłkowej odpowiada wydzielaniu insuliny pokarmowej.\nMetody terapii insulinowej\nPodstawową zasadą insulinoterapii jest to, aby dawka dobowa była jak najbardziej zbliżona do fizjologicznej. W ciągu dnia wstrzykuje się 70-80% całej insuliny, reszta - późną nocą. Ta technika pozwala naśladować rzeczywisty obraz produkcji hormonów..\nDobowe wahania zapotrzebowania na insulinę znacząco wpływają na dobór dawki. Fizjologiczne cechy każdej osoby są różne, do przyswojenia jednej jednostki chleba, ktoś potrzebuje pół jednostki insuliny, a ktoś potrzebuje 4. Aby określić ten wskaźnik po głównych posiłkach, mierzy się poziom glukozy we krwi, a znając liczbę spożytych jednostek chleba, można określić ilość wymagana insulina. W przypadku, gdy poziom glukozy jest wyższy niż normalnie, konieczne jest zwiększenie dawki insuliny o kilka punktów i tak dalej, aż wskaźnik wróci do normy.\nZnajomość zapotrzebowania na insulinę jest warunkiem skutecznej terapii i wyrównania metabolizmu węglowodanów. Jeśli pacjent wie o swojej normie leku na 1 jednostkę chleba, może bezpiecznie wstrzyknąć wymaganą ilość insuliny.\nKorektę dawek insuliny można przeprowadzić w zależności od glikemii. W oparciu o tę metodę na każde 0,28 mmol / l cukru w przypadku przekroczenia 8,25 mmol / l należy wprowadzić dodatkową 1 jednostkę. Tak więc na każdą dodatkową jednostkę glukozy wstrzykuje się 2-3 jednostki insuliny..\nObecnie praktycznie nie stosuje się korekcji cukromoczu, ponieważ istnieją dokładniejsze metody.\nObecnie najwłaściwszą metodą jest samokontrola poziomu glukozy, którą można przeprowadzić za pomocą urządzeń indywidualnych i stacjonarnych..\nW takim przypadku wstrzykuje się insulinę długoterminową i krótkoterminową. Takie leki są wprowadzane 1-2 razy dziennie. Jest to metoda stosowana przy niestabilnym przebiegu cukrzycy..\nzrozumienie istoty leczenia przez pacjentów i krewnych;\nmożliwość prowadzenia leczenia pod kontrolą profilu glukozy we krwi;\nbrak konieczności stałej kontroli glikemii (1-2 razy w tygodniu).\nścisłe przestrzeganie diety opartej na dawce insuliny;\npotrzeba przestrzegania codziennego schematu, poziomu aktywności fizycznej;\nryzyko rozwoju miażdżycy, nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii;\nprzyjmowanie pokarmu 5-6 razy dziennie ściśle według pory podania leku.\nNajpierw oblicza się średnią dzienną dawkę leku.\nNastępnie jest wydawany: 2/3 przed śniadaniem, 1/3 przed ostatnim posiłkiem. W tym przypadku insulina długo działająca to 60-70%, insulina krótko działająca - 30-40%.\nW przypadku braku silnego stresu psycho-emocjonalnego i otyłości dawkę insuliny oblicza się na podstawie masy ciała: 0,5-1 jednostki / kg. W ten sposób naśladowana jest fizjologiczna wydzielina. Wymagania dla tego typu insulinoterapii: lek powinien naśladować wydzielanie podstawowe, szczytowe wydzielanie po posiłkach, dawka powinna być wystarczająca do wykorzystania glukozy.\nDzienna dawka podzielona jest na krótką insulinę (podawaną po posiłku, w zależności od spożytych jednostek chleba) i wydłużoną (zwykle podawaną rano i wieczorem, symulując wydzielanie podstawowe).\nimitacja wydzielania insuliny: podstawowa i pokarmowa;\nkontrola metabolizmu, co zapobiega rozwojowi powikłań;\nwydatki na dodatkowe fundusze na sprzęt do samokontroli i szkolenia;\npotrzeba nauczenia się prawidłowego pomiaru.\nnajpierw obliczana jest liczba kalorii dziennie;\nobliczanie węglowodanów odbywa się w jednostkach chleba, tłuszczów i białek - w gramach;\noblicza się dzienną dawkę insuliny rozprowadzoną w ciągu dnia.\nMetody podawania leków\nIstnieje kilka urządzeń, których można używać do podawania insuliny:\nklasyczna strzykawka insulinowa.\nUżycie pena-strzykawki jest najczęstszą metodą podawania leku w naszym kraju. Wynika to z faktu, że wstrzykiwacz strzykawkowy jest najmniej bolesny w użyciu, jest wygodny w przechowywaniu i łatwo jest wstrzyknąć insulinę.\nW Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych pompa dozująca jest używana częściej niż w Rosji, ale nawet tam liczba pacjentów w pompie nie przekracza pięciu procent. Wynika to z trudności w użytkowaniu, które często obejmują wszystkie korzyści. Wybór trybu pracy urządzenia jest również często trudnym zadaniem..\nGłówną zaletą pompy jest stałe podawanie insuliny przez cały dzień, imitacja naturalnego wydzielania, możliwość kontrolowania glikemii, brak konieczności samodzielnego wstrzykiwania leku, zmniejszenie ryzyka powikłań.\nLiczba osób stosujących tę metodę stale rośnie i jest uważana za najbardziej obiecującą i dokładną..\nTerapia insulinowa to metoda leczenia pacjentów z cukrzycą, polegająca na podawaniu preparatów insulinowych.\nLeczenie insuliną jest obowiązkowe w przypadku cukrzycy typu 1; w niektórych przypadkach ta metoda leczenia jest stosowana w przypadku cukrzycy typu 2. Również wstrzyknięcia insuliny są wskazane dla kobiet z cukrzycą ciążową, jeśli dieta nie pomaga utrzymać cukru w normalnym zakresie..\nDla kogo wskazana jest insulinoterapia?\nPacjenci z cukrzycą typu 1 - na całe życie i niezawodnie;\nPacjenci z cukrzycą typu 2 - jeśli doustne leki hipoglikemiczne i dieta nie pozwalają na osiągnięcie normoglikemii;\nKobiety z cukrzycą typu 2 podczas planowania ciąży i przez cały okres ciąży;\nKobiety z cukrzycą ciążową (cukrzyca ciążowa).\nObecnie istnieje dość duża liczba różnych insulin, które różnią się w zależności od producenta, czasu działania, nasilenia szczytu i innych punktów..\nWszystkie insuliny są podzielone na dwie duże grupy:\nInsuliny krótko i ultra krótko działające - Novorapid, Humalog, Apidra, Actrapid;\nInsuliny przedłużone - Lantus, Protafan, Tujeo, Humulins.\nZ kolei insuliny o przedłużonym uwalnianiu dzielą się na:\nInsuliny, które utrzymują się przez około 12 godzin. Wymagają podwójnego wprowadzenia - rano i wieczorem - Protafan;\nInsuliny o czasie trwania 20-24 godzin. Wymagają jednego zastrzyku dziennie, o dowolnej porze dnia - Lantus, Tujeo.\nNajczęściej są to insuliny następujących producentów:\nNovo-Nordisk (Novo-Nordisk) - Novorapid, Levemir, Protafan, Aktrapid, Tresiba, Ryzodeg, Fiasp;\nFizjologicznie insulina jest syntetyzowana u osoby bez cukrzycy:\nInsulina podstawowa lub podstawowa - ta synteza insuliny jest niezależna od spożycia pokarmu. Jest wydzielany w niewielkich ilościach przez cały czas i kontroluje poziom glukozy podczas snu i między posiłkami. Średnio dziennie wytwarza się od 12 do 24 jednostek insuliny bazalnej, jej ilość zależy od masy ciała, aktywności fizycznej;\nInsulina odżywcza lub insulina stymulowana - jej synteza zależy od przyjmowania pokarmu, a jej działanie ma na celu zahamowanie hiperglikemii poposiłkowej.\nIstotą insulinoterapii jest naśladowanie fizjologicznej syntezy insuliny. Dlatego dla lepszej kompensacji osób z cukrzycą stosuje się dwa rodzaje insuliny - rozszerzoną, która naśladuje syntezę insuliny podstawowej oraz krótką, która naśladuje syntezę insuliny spożywczej..\nKrótkie i ultrakrótkie insuliny są stosowane w celu szybkiego obniżenia wysokiego poziomu cukru we krwi, aby zapobiec hiperglikemii poposiłkowej.\nInsuliny krótkie zaczynają działać 15-30 minut po wstrzyknięciu, szczególnie w przypadku insulin ultrakrótkich. W 2 godziny po podaniu odnotowuje się szczyt ich działania - w przypadku niektórych insulin jest bardziej wyraźny i wymaga spożycia niewielkiej ilości węglowodanów - 1-2XE. Działanie krótkich insulin kończy się po 5-6 godzinach od momentu wstrzyknięcia. Krótkie insuliny obejmują na przykład actrapid.\nInsuliny ultrakrótkie zaczynają działać niemal natychmiast po wstrzyknięciu. Mają mniej wyraźny szczyt, który pojawia się 1,5 godziny po podaniu. Po 4-5 godzinach insulina przestaje działać. Insuliny ultrakrótkie obejmują Novorapid, Apidra, Humalog.\nCzęstotliwość podawania krótkiej insuliny oraz dawkę dobiera się indywidualnie. Średnio krótką insulinę wstrzykuje się 3-5 razy dziennie - przed każdym posiłkiem, a także w przypadkach, gdy konieczne jest obniżenie wysokiego poziomu cukru.\nZapotrzebowanie organizmu na insulinę jest inne dla każdego. Dlatego dawki należy dobierać osobno dla każdego. Do wstępnego doboru dawek można użyć następującego schematu:\nŚniadanie na 1XE wymaga 2-2,5 jednostki insuliny;\nLunch 1XE wymaga 1,5 jednostki insuliny;\nDo obiadu 1XE potrzeba 1 jednostki insuliny\nInsuliny przedłużone działają jako insulina podstawowa. W organizmie przez cały czas musi znajdować się pewna ilość insuliny, aby poziom cukru nie wzrastał. Ale insulina podstawowa nie powinna obniżać poziomu cukru, powinna utrzymywać cukier na tym samym poziomie przez cały dzień..\nNiektóre długotrwałe insuliny mają wyraźny szczyt. To są „starsze” insuliny. Szczególnie ten „różni” protatana.\nOpracowywane są insuliny bez szczytu. Za najmniejszy szczyt uważa się za lantus i tujeo.\nJeśli insulina wymaga podwójnego wstrzyknięcia, to wstrzyknięcia należy wykonać dokładnie 12 godzin później - rano i wieczorem. Lepiej nie odkładać czasu jednego z zastrzyków o kilka godzin do tyłu lub do przodu. Ponieważ przy wcześniejszym drugim wstrzyknięciu organizm otrzyma podwójną dawkę insuliny, co doprowadzi do spadku poziomu cukru. Jeśli insulina zostanie wstrzyknięta zbyt późno, poziom cukru wzrośnie, ponieważ przez jakiś czas insulina nie będzie znajdować się w organizmie..\nJeśli insulina jest wstrzykiwana raz dziennie, musisz wybrać godzinę i regularnie wstrzykiwać o tej godzinie.\nIstnieją dwa rodzaje insulinoterapii:\nTradycyjna insulinoterapia (TIT)\nDziś ten rodzaj insulinoterapii nie jest popularny. Obecnie w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 stosuje się tradycyjną insulinoterapię..\nIstotą tradycyjnej insulinoterapii jest podawanie insuliny przedłużonej z insuliną krótko lub średniodziałającą.\nTa terapia zmniejsza liczbę zastrzyków. Tak więc uzyskuje się 1-3 zastrzyki dziennie.\nAle TIT ma jedną wielką wadę - przy tym schemacie zastrzyków konieczne jest ścisłe przestrzeganie codziennego schematu i diety. Nie możesz przełożyć jedzenia na inny czas. Wszystko - zastrzyki, posiłki, aktywność fizyczna, powinno odbywać się według jasnego harmonogramu.\nDo wad TIT należy również fakt, że codziennie podawana jest taka sama dawka insuliny, co oznacza, że pokarm każdego dnia powinien zawierać taką samą ilość węglowodanów. Oznacza to, że osoba nie może jeść więcej lub mniej węglowodanów..\nTakie życie nie jest odpowiednie dla każdego człowieka, dlatego TIT szybko traci swoją pozycję..\nIntensywna insulinoterapia (IIT) ma na celu naśladowanie pracy własnej trzustki. Umożliwia osobom chorym na cukrzycę prowadzenie pełnego, zróżnicowanego życia, bez ścisłego przywiązania do czasu przyjmowania insuliny i posiłków..\nIIT jest stosowany w leczeniu osób z cukrzycą typu 1, kobiet z cukrzycą ciążową, kobiet w ciąży i osób z cukrzycą typu 2, jeśli chcą prowadzić wolne życie.\nIstotą IIT jest podanie dwóch insulin - długo i krótko / ultrakrótko działającej.\nJednocześnie insulina wydłużona pełni rolę tła, a insulina krótka służy do przyswajania węglowodanów z pożywienia..\nIIT jest wygodne, ponieważ osoba nie jest związana w czasie odpowiednio z krótkimi wstrzyknięciami insuliny, a posiłki można odłożyć.\nPonadto nie musisz codziennie jeść takiej samej ilości węglowodanów. Dzięki IIT możesz dowolnie zmieniać ilość XE.\nNiewielką wadę IIT można nazwać większą liczbą wstrzyknięć insuliny dziennie w porównaniu z TIT - 1-2 wstrzyknięcia insuliny przedłużonej i 3-6 wstrzyknięć insuliny krótkiej. Ale to niewielka cena za darmowe, aktywne życie.\nTerapia insulinowa w cukrzycy\nInsulinoterapia jest wiodącą metodą leczenia cukrzycy w każdym kraju. Poprawia kondycję i zapewnia pełne życie w cukrzycy typu 1, w przygotowaniu do operacji u chorych na cukrzycę typu 2, występowanie przeziębień i innych chorób na tle cukrzycy oraz nieskuteczność leczenia innymi lekami obniżającymi poziom cukru we krwi.\nCzego musisz być świadomy\nKażda osoba uzależniona od insuliny powinna w ciągu tygodnia przeprowadzić całkowitą samokontrolę poziomu cukru we krwi. Na podstawie jego wyników endokrynolog oblicza dawkę na cukrzycę, sporządza indywidualny schemat insulinoterapii.\nJeśli specjalista przepisze standardowy schemat składający się z 1-2 zastrzyków insuliny dziennie i stałych dawek, pomimo wyników samokontroli, należy skonsultować się z innym lekarzem. Aby zapobiec niewydolności nerek u pacjenta, lekarz ma za zadanie określić, jaki rodzaj insuliny jest mu potrzebny: przedłużony do utrzymania prawidłowego poziomu cukru na czczo lub post przed posiłkami. Czasami pacjent potrzebuje obu rodzajów insuliny, a czasem także leków przeciwcukrzycowych.\nOprócz rejestrowania pomiarów poziomu cukru we krwi, pacjenci powinni rejestrować takie czynniki, które zmieniają wskaźniki, jak przejadanie się lub niewystarczająca ilość jedzenia, włączenie nowej żywności do menu, zwiększona aktywność fizyczna, nieprzestrzeganie czasu i dawki leków przeciwcukrzycowych, choroby zakaźne, przeziębienia i inne choroby. Dawkowanie na dzień lub na noc zależy od wartości cukru przed snem i na czczo, od wzrostu lub spadku danych z nocy.\nWażne jest, aby wiedzieć. Aby stężenie cukru we krwi na czczo utrzymywało się w ciągu dnia w normie, wieczorem podaje się zastrzyk insuliny o przedłużonym działaniu. Szybka, delikatna lub ultrakrótka insulina jest wstrzykiwana przed każdym posiłkiem, dzięki czemu cukier nie skacze po posiłku.\nSposób działania preparatów insuliny przedstawiono w tabeli 1:\nGrupy narkotykowe Efekt działania następuje po wprowadzeniu po pewnym czasie:\nPodstawowy Maksymalny Trwanie\nInsuliny krótko działające: Actrapid, Iletin Regular, Maxirapid itp.. 20-30 minut 1,5-3 godziny 6-8 godzin\nInsuliny pośrednie (średni czas trwania): Lente, Monotard, Protafan itp.. 1-2 godziny 16-22 godzin 4-6 godzin\nInsuliny długo działające: Ultraard, Ultralente itp.. 3-6 godzin 12-18 godzin 24-30 godzin\nPreparat na bazie krótko działającej rozpuszczalnej insuliny wieprzowej\nLeki takie jak Actrapid wstrzykuje się podskórnie w udo, wewnątrz mięśni pośladka, mięśnia naramiennego lub barku, w ścianę brzucha z przodu i do wnętrza żyły. Dawkowanie wylicza lekarz, a jego dobowa dawka może wynosić 0,5-1 IU / kg.\nLek podaje się w temperaturze pokojowej 30 minut przed posiłkiem z zawartością węglowodanów. Aby wykluczyć lipodystrofię, leki wstrzykuje się za każdym razem w innym miejscu..\nWażny. Preparatów nie należy wystawiać na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, światła, przegrzania i hipotermii. NIE używać mrożonych, mętnych, żółtawych lub nieprzezroczystych insulin.\nLudzki lek o średnim czasie trwania modyfikowany genetycznie\nLeki te są wstrzykiwane pod skórę i nie nadają się do podawania dożylnego. Przed pobraniem leku do strzykawki butelkę należy wstrząsnąć, aby była jednorodna.\nMiejsca wstrzyknięć są również zmieniane, aby lipodystrofia nie rozwijała się. Miejsce przechowywania nie powinno być narażone na światło dzienne, nie powinno być zamrażane, temperatura przechowywania nie powinna przekraczać + 2-8 ° С, a po rozpoczęciu użytkowania - nie więcej niż + 25 ° С, nie należy przechowywać go w lodówce.\nSercem zawiesiny Ultrahard NM jest biosyntetyczna ludzka insulina krystaliczna cynku. Wstrzyknąć podskórnie, wstrząsnąć butelką i natychmiast pobrać do strzykawki.\nW przypadku cukrzycy typu 1 jest stosowany jako preparat podstawowy i jest łączony z szybką insuliną. W cukrzycy typu 2 jest stosowany w monoterapii oraz w połączeniu z szybkimi lekami.\nNie stosować do długotrwałego podawania pod skórę w pompach insulinowych. Przechowywać z dala od zamrażarki w sekcji warzywnej lodówki w temperaturze + 2-8 ° C.\nLek długo działający\nSchemat leczenia insuliną\nLekarz oblicza dzienną dawkę insuliny na podstawie poziomu glukozy we krwi i moczu. Lek jest rozprowadzany w 3-4 zastrzykach dziennie. W celu dostosowania dawki pacjenci składają zapisy lub oddają krew w laboratorium i oddają do analizy mocz składający się z 3 porcji: 2 dni (8-14 i 14-20 godz.) I 1 noc, pobierane między 20.00 a 8.00 rano Następny dzień.\nJeżeli lekarz zaleci intensywny schemat insulinoterapii składający się z 3 wstrzyknięć, wówczas leczenie przeprowadza się krótką i przedłużoną insuliną przed śniadaniem i obiadem, a przed obiadem - tylko lekiem krótko działającym, jak wskazano w tabeli 2..\nPrzed śniadaniem Przed lunchem Przed obiadem W nocy\nActrapid Actrapid Actrapid Protaphan\nActrapid / Protafan Actrapid Protaphan\nActrapid Actrapid Actrapid Ultrahard\nActrapid / Ultrahard Actrapid Actrapid\nActrapid Actrapid Actrapid / Ultrahard\nActrapid / Ultrahard Actrapid Actrapid / Ultrahard\nJeśli chorzy na cukrzycę nie pracują i nie jedzą ciasno, ale jedzą wysokokaloryczne potrawy w domu, wówczas leki o krótkim i pośrednim działaniu podaje się przed śniadaniem, a przed obiadem - tylko krótkie insuliny, w nocy - działanie pośrednie. Wraz z wprowadzeniem podstawowego schematu wstrzyknięcia bolusa przed śniadaniem, obiadem i kolacją podaje się krótki lek, a przedłużony podaje się w nocy..\nRodzaje insulinoterapii: tradycyjna i intensywna. Tradycyjna codzienna dieta obejmuje:\nharmonogram podawania leku według czasu,\ngodziny posiłków z liczeniem węglowodanów,\naktywność fizyczna w określonym czasie.\nIlość i pora posiłków zależy od dawki leku w leczeniu T1DM i T2DM.\nNatomiast tryb intensywny charakteryzuje się dawką krótkiej insuliny, która zależy od ilości pokarmu. W tym przypadku przedłużony lek podaje się 1-2 razy dziennie, a krótki / ultrakrótki - przed każdym posiłkiem.\nTen tryb umożliwia pomijanie, przesuwanie czasu jedzenia, układanie dodatkowych przekąsek. IIT naśladuje pracę trzustki zdrowej osoby.\nPacjenci powinni przestrzegać następujących zasad:\nczęsto (4-5 razy) i regularnie jedz,\nżywność powinna zawierać mniej więcej taką samą ilość węglowodanów i kalorii,\nzastosowanie w asortymencie produktów bez dużej zawartości cukru,\nzastąp 90% dziennej wartości cukru sorbitolem lub sacharyną,\nwykluczają jedzenie słodyczy, czekolady, słodyczy i babeczek,\nnie uwzględniaj w menu dań z jagnięciny i słoniny, przypraw korzennych i pikantnych, musztardy i pieprzu, napojów alkoholowych,\nnie jedz słodkich owoców, zwłaszcza rodzynek, winogron i bananów.\nPodczas leczenia cukrzycy przestrzega się następujących zasad insulinoterapii:\nstosować wyłącznie insulinę ludzką,\nkontrolować glikemię do 8 razy dziennie lub prowadzić stały monitoring,\nstosować zintensyfikowaną lub pompową insulinoterapię,\ndostosować dawkę insuliny u endokrynologa 1-2 razy w tygodniu.\nLeczenie insuliną jest zalecane niezależnie od poziomu glikemii. Stosowane są insuliny krótkie: Actrapid NM, Humulin R, Homoral. Podawany w ciągłej infuzji z użyciem perfuzorów.\nW celu wyeliminowania kwasicy ketonowej podaje się insulinę z szybkością 0,1 j./kg mc./godz. Zmniejsz poziom glikemii w tempie nie większym niż 5 mmol / godzinę.\nJeśli stężenie glukozy spada z szybkością większą niż 5 mmol / godzinę, dawka leku jest zmniejszana. Jeśli poziom glikemii spadnie do 4 mmol / l, dawkę leku zmniejsza się 2 razy. Norma glikemii w cukrzycy typu 1 wynosi 8-10 mmol / l.\nW przypadku GOK (śpiączki hiperosmolarnej) stosuje się krótkie insuliny (Actrapid), zanim zostaną wyeliminowane wyraźne naruszenia metabolizmu wody. Dawkę początkową wstrzykuje się do żyły w strumieniu, a następnie ustawia się szybkość na 0,1 U / kg / godzinę (5-6 U / godzinę). Stale monitoruj poziom glikemii.\nW przypadku GOK i spadku poziomu glukozy dawkę leku zmniejsza się do 2 U / godzinę. Następnie do żyły w kroplówce z solą fizjologiczną wstrzykuje się glukozę (10% roztwór). Jeśli pacjent sam pije i je, jego stan się poprawia, wówczas krótką insulinę wstrzykuje się podskórnie (dawka 6-8 j.) Przed każdym posiłkiem.\nJeśli po 2-3 godzinach stężenie cukru nie zmniejszy się podczas GOK, dawkę leku podwoi się. Jest wstrzykiwany do żyły w strumieniu, a następnie wlew jest podawany z szybkością 10 U / godzinę. Jeśli stężenie cukru spadło, dawka leku = 5 U / godzinę, a następnie 2 U / godzinę.\nPostępy w opiece diabetologicznej\nNowa insulinoterapia pojawia się niezauważalnie, ale wszyscy diabetycy od razu odczuli poprawę jakości życia.\nCo wydarzyło się w ciągu ostatnich kilku dekad:\ninsulinę bydlęcą i świńską zastąpiono skuteczną insuliną ludzką wytworzoną metodami inżynierii genetycznej, która nie powoduje skutków ubocznych,\nPowstały lek krótko działający wykorzystuje glukozę z pożywienia, natomiast podstawowy (wydłużony) wykorzystuje glukozę, która jest uwalniana w wyniku stymulacji tego procesu przez wątrobę podczas leczenia cukrzycy typu 1. Długotrwałe leki zapobiegają rozwojowi hipoglikemii dzięki równomiernemu wchłanianiu,\npojawiły się postacie dawkowania, które mogą kompensować metabolizm węglowodanów w T2DM. Ultra-krótkie leki są w stanie stymulować produkcję insuliny przez organizm i wykluczać odżywianie frakcyjne, ponieważ nie będzie żadnych przesłanek do wystąpienia hipoglikemii,\nw T2DM leki sprzyjają uwalnianiu substancji czynnej, która przez długi czas utrzymuje poziom cukru we krwi i wyklucza jego gwałtowny spadek,\nniektóre leki na cukrzycę typu 2 mogą zwiększać wrażliwość tkanek na insulinę, jednocześnie poprawiając metabolizm węglowodanów, szczególnie u osób otyłych,\nw przypadku początkowych postaci choroby wytwarza się leki mające na celu ograniczenie wchłaniania z przewodu pokarmowego węglowodanów z pożywienia. Biorąc takie fundusze, pacjent nie może złamać diety ani zjeść czegoś nielegalnego, ponieważ przewód pokarmowy natychmiast to zasygnalizuje,\nWydaje się, że strzykawki do insuliny ułatwiają podawanie leku,\nminiaturowe dozowniki zostały opracowane i są poszukiwane, za pomocą których lek można wstrzykiwać przez cewnik przymocowany pod skórą,\nDostępne są glukometry lub wizualne paski testowe do samodzielnego określania poziomu cukru we krwi.\nOczekuje się, że inhalatory insulinowe pojawią się na amerykańskim rynku farmaceutycznym w 2015 roku. Nowa postać dawkowania pozwoli Ci kontrolować poziom glikemii i nie wykonywać codziennych zastrzyków hormonalnych.\nInsulina inhalacyjna Aliexpress - bransoletka z glukometrem Nieinwazyjny glukometr\nNowością jest nieinwazyjny glukometr w postaci zegarka. Są łatwe w użyciu i często pozwalają kontrolować poziom cukru nie tylko w domu, ale także w pracy, na ulicy czy w transporcie..\nW handlu dostępne są tabletki z insuliną krótko i długo działającą do leczenia T1DM i T2DM. Zastępuje płynną postać leku w całości lub w części i ma z góry określone działanie hipoglikemiczne w celu uzyskania odpowiedniego stanu glikemii. Tabletki są produkowane w Rosji i Indiach.\nJeśli prawidłowo zaplanujesz ciążę, postępuj zgodnie z zaleceniami lekarza, wtedy cukrzyca nie będzie przeszkadzała w noszeniu dziecka i skutecznym porodzie. Insulinoterapia w czasie ciąży nie jest zabroniona, jeśli tabletki i ścisła dieta nie pomagają obniżyć poziomu cukru we krwi.\nDawkę leku przepisuje i oblicza lekarz indywidualnie dla każdej kobiety w ciąży. W dniu porodu i podczas karmienia piersią poziom glukozy jest monitorowany na bieżąco. Leki długoterminowe są przepisywane po porodzie.\nIntensywna terapia biologiczna w psychiatrii\nTerapia insulinokomatyczna (ICT) lub terapia szokiem insulinowym to metoda, w której śpiączka hipoglikemiczna jest sztucznie wywoływana przez podanie dużych dawek insuliny. Jest stosowany w krótkotrwałej schizofrenii i psychozach.\nPomaga wydobyć ze stanu katatonicznego i katatoniczno-onirycznego, polimorficzne, słabo usystematyzowane urojenia z depresyjną paranoją i halucynacjami. A także pomaga narkomanom zatrzymać stan odstawienia.\nJeśli stanom paranoidalnym i parafrenicznym towarzyszą utrzymujące się systematyczne urojenia, to insulinoterapia w psychiatrii nie daje oczekiwanego efektu..\nPrzejawiają się powikłania insulinoterapii:\nreakcje alergiczne swędzenie, wysypki, czerwone, swędzące plamy przy niewłaściwym podaniu leku: nadmierny uraz grubą lub tępą igłą, wprowadzenie zimnego leku, zły wybór strefy wstrzyknięcia,\nstany hipoglikemiczne przy bardzo niskim poziomie cukru: pojawienie się utrzymującego się głodu, nadmiernej potliwości, drżenia i kołatania serca przy nadmiernych dawkach insuliny, niedożywienie,\nlipodystrofia postinsulinowa (lipoatrofia): przebarwienie skóry, zanik tkanki tłuszczowej pod skórą w miejscu wstrzyknięcia,\nlipohipertrofia - pojawienie się gęstych blaszek tłuszczowych w miejscu wstrzyknięcia,\ntymczasowa zasłona przed oczami i retinopatia - uszkodzenie oczu z cukrzycą,\nprzejściowy obrzęk nóg spowodowany zatrzymaniem wody i sodu oraz wzrostem ciśnienia krwi na samym początku leczenia,\nZapobieganie powikłaniom jest następujące:\nW stanie hipoglikemii należy zjeść 100 g bułek z 3-4 kostkami cukru i wypić słodką herbatę - 1 szklanka.\nWyeliminuj niepokój i stres, stres fizyczny.\nWstrzyknąć insulinę prawidłowo i codziennie co innego miejsca wstrzyknięcia.\nDodaj hydrokortyzon do butelki insuliny w przypadku ciężkich reakcji alergicznych i swędzenia.\nWykonaj terapię ruchową i przygotuj menu zgodnie z zaleceniami ekspertów w zakresie utraty wagi.\nProblemy pacjenta związane z insulinoterapią są eliminowane poprzez przestrzeganie wszystkich zasad terapii cukrzycy, przepisywanie leku w optymalnych dawkach i jak najbliżej fizjologicznego rytmu wydzielania.\nU dzieci i młodzieży przebieg choroby można złagodzić, a wyrównanie można uzyskać podając analogi insuliny ludzkiej. Do kraju wprowadzane są zagraniczne pompy insulinowe, choć ich koszt jest dość wysoki.\nCześć. Czy leki do podawania dzieciom mają jakieś szczególne cechy? Czy potrafisz scharakteryzować różne insuliny i przykładową dawkę dobową w cukrzycy typu 1??\nCześć. W tabeli 2 przedstawiono właściwości farmakokinetyczne leków. W tabeli 3 przedstawiono dobowe dawki insuliny: krótkie i wydłużone w trakcie nowoczesnej insulinoterapii T1DM.\nCo to jest terapia insulinowa\nInsulinoterapia to metoda leczenia chorych na cukrzycę poprzez wstrzykiwanie egzogennej insuliny. To jedyne leczenie cukrzycy typu 1. Czasami w przypadku cukrzycy typu 2 zalecana jest terapia insulinowa..\nWskazaniami do insulinoterapii są również cukrzyca ciążowa (cukrzyca występująca w czasie ciąży), jeśli dieta nie zapewnia normoglikemii oraz planowanie ciąży i ciąży u kobiet z cukrzycą typu 2. Przyjmowanie doustnych leków obniżających poziom cukru w czasie ciąży jest zabronione, dlatego kobiety w ciąży są tymczasowo przenoszone na terapię insuliną.\nDlatego wskazana jest insulinoterapia:\nDo leczenia cukrzycy typu 1;\nDo leczenia cukrzycy typu 2;\nDo leczenia cukrzycy ciążowej;\nDo leczenia kobiet w ciąży z cukrzycą typu 2.\nNa czym polega terapia insulinowa?\nZasady insulinoterapii oparte są na fizjologii. W dowolnym momencie ludzki organizm wytwarza pewną ilość insuliny. Ta insulina jest nazywana insuliną podstawową lub podstawową. Jest to konieczne, aby zneutralizować wydalanie glukozy przez wątrobę. Insulina wyjściowa nie jest związana z przyjmowaniem pokarmu i nie wpływa na węglowodany dostarczane z zewnątrz.\nGłównym zadaniem insuliny podstawowej jest utrzymanie poziomu cukru we krwi na tym samym poziomie. Nie obniża podwyższonego poziomu cukru, ale także zapobiega jego wzrostowi..\nPodczas posiłku trzustka wydziela dietetyczną insulinę. Pomaga przyswajać węglowodany, które dostają się do organizmu wraz z pożywieniem. Ilość insuliny, która jest syntetyzowana w ciągu dnia, zależy od odżywiania osoby, a mianowicie od ilości spożytych węglowodanów.\nU osoby z cukrzycą typu 1 trzustka nie syntetyzuje już insuliny, trzeba ją wstrzykiwać z zewnątrz. Insulinoterapia opiera się na procesach fizjologicznych zachodzących w organizmie, starając się jak najbardziej zbliżyć działanie insulin egzogennych do działania insulin endogennych. W tym celu stosuje się insuliny dwóch rodzajów, które różnią się czasem działania i wpływem na pracę organizmu..\nIntensywna insulinoterapia (IIT);\nTradycyjna insulinoterapia (TIT).\nW leczeniu cukrzycy stosuje się dwa rodzaje insulin:\nInsuliny krótko i ultra krótko działające;\nInsuliny krótko i ultrakrótko działające zastępują insulinę dietetyczną syntetyzowaną przez trzustkę zdrowego człowieka. Krótkie wstrzyknięcia insuliny są związane z posiłkami. Te insuliny podaje się 10-15 minut przed posiłkami (insuliny krótkie) lub tuż przed posiłkami (insuliny ultrakrótkie).\nNawet krótkie insuliny są używane do szybkiego obniżenia poziomu cukru we krwi, gdy poziom cukru wzrośnie powyżej normy..\nLiczba zastrzyków, których potrzebuje osoba dziennie, jest dość indywidualna. Przynajmniej potrzebujesz co najmniej 3-4 z nich - według liczby posiłków.\nDziałanie krótkich insulin rozpoczyna się po 20-30 minutach od podania, a po 2 godzinach osiągają maksymalne działanie. Po 5-6 godzinach krótka insulina nie pozostaje w organizmie.\nDziałanie ultrakrótkich insulin rozpoczyna się niemal natychmiast po dostaniu się do organizmu. Swój szczyt osiągają po 1,5 godziny, a po 4 godzinach ich działanie się kończy.\nKrótkie insuliny obejmują na przykład actrapid (produkowany przez Novo-Nordisk (Novo-Nordisk)).\nNovorapid (producent Novo-Nordisk (Novo-Nordisk));\nHumalog (producent Eli Lilly);\nApidra (producent Sanofi).\nDawki krótkiej insuliny są ściśle indywidualne i dobierane niezależnie. Istnieje jednak ogólna zasada, którą można się kierować przy wyborze własnych dawek:\nRano na 10 g węglowodanów potrzebne są 2-3 jednostki insuliny;\nW ciągu dnia 10 g węglowodanów wymaga 1,5-2 jednostek insuliny;\nWieczorem 10 g węglowodanów wymaga 1-1,5 jednostki insuliny.\nInsuliny o przedłużonym działaniu pełnią rolę insuliny podstawowej u zdrowej osoby. Przedłużone zastrzyki insuliny nie są związane z posiłkami. Wstrzyknięcia należy wykonywać codziennie o tej samej porze, uważając, aby nie przesunąć czasu wstrzyknięcia o więcej niż godzinę. Przedłużone insuliny nie powinny obniżać poziomu cukru we krwi, ale nie powinny też pozwalać na jego wzrost. Muszą utrzymać poziom\nInsuliny wydłużone dzielą się na dwie duże grupy w zależności od czasu ich działania. Rozróżniać:\nInsuliny trwające 12 godzin. Takie insuliny należy podawać dwa razy dziennie, w odstępie 12 godzin. Zwykle mają wyraźny szczyt, dlatego dawkę należy starannie dobrać. Takie insuliny szybko reagują na zmiany dawkowania, to zdecydowany plus takich insulin. Należą do nich na przykład protatan.\nInsuliny, które trwają 20-24 godziny. Te insuliny należy podawać raz dziennie o tej samej porze każdego dnia. Nie osiągają szczytów tak jasno, jak insuliny 12-godzinne. Takie insuliny reagują na zmianę dawkowania z pewnym opóźnieniem - zwykle w trzeciej dobie można zauważyć zmianę dawki. Te insuliny są dziś szerzej stosowane niż te 12-godzinne. Należą do nich - Lantus, Tujeo.\nTradycyjna insulinoterapia polega na jednoczesnym wstrzyknięciu insuliny o przedłużonym i pośrednim czasie działania. Ten rodzaj insulinoterapii jest dziś niepopularny. Służy wyłącznie do leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2.\nZaletą tej terapii jest to, że liczba iniekcji dziennie nie przekracza 2-3. Dla niektórych jest to kluczowe..\nWady tej terapii to:\nInsulinę należy wstrzykiwać codziennie o ściśle określonej porze i nie wolno zmieniać czasu wstrzyknięć;\nPosiłki są ściśle związane z zastrzykami insuliny - konieczne jest przyjmowanie posiłków o ściśle określonej porze, nie można przesuwać pory posiłków;\nKażdy posiłek musi zawierać określoną ilość węglowodanów - ich ilości nie można ani zmniejszyć, ani zwiększyć.\nOgólnie tradycyjna insulinoterapia nie jest odpowiednia dla wielu osób. TIT oznacza, że życie będzie dostosowane do ścisłego harmonogramu, w którym wszystko dzieje się według zegara - zastrzyki, posiłki, aktywność fizyczna.\nIntensywna insulinoterapia (IIT)\nIntensywna insulinoterapia jest progresywną formą leczenia pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2 oraz cukrzycą ciążową.\nIIT składa się z kilku wstrzyknięć insuliny - insuliny wydłużone wstrzykuje się osobno (1-2 razy dziennie) i oddzielnie insuliny krótkie / ultrakrótkie (3-6 razy dziennie).\nIniekcje krótkiej insuliny nie mają ściśle określonego czasu, można je przenieść w zależności od sytuacji - od dyspozycyjności czasu, zatrudnienia;\nPosiłki nie są podawane przez całą dobę, ale w zależności od uczucia głodu można zjeść wcześniej lub odwrotnie, nie jeść, jeśli nie ma ochoty;\nNie każdy posiłek musi być taki sam jak wczoraj. Możesz dowolnie zwiększać lub zmniejszać ilość węglowodanów;\nDawka insuliny zależy od ilości spożytych węglowodanów, a nie odwrotnie.\nJedyną wadą IIT jest duża liczba zastrzyków insuliny dziennie..\nInsulinoterapia cukrzycy typu 1 jest jedyną dostępną obecnie metodą leczenia.\nCukrzyca typu 1 charakteryzuje się tym, że własny gruczoł trzustki przestaje syntetyzować insulinę. Następuje stopniowa śmierć komórek beta, a mianowicie syntetyzują insulinę. Komórki beta nie są przywracane, więc śmierć komórki, aw rezultacie brak insuliny, pozostają na całe życie.\nInsulinoterapia rekompensuje brak własnej insuliny. Leczenie ma na celu całkowite naśladowanie naturalnej syntezy insuliny, poprzez wprowadzenie insuliny podstawowej i spożywczej.\nWszystkie zasady insulinoterapii i różnych insulin opisano powyżej..\nTerapia insulinowa w cukrzycy typu 2\nCukrzyca typu II występuje przy wystarczającej (a czasem nawet nadmiernej) syntezie własnej insuliny. Dlatego dieta jest głównym sposobem leczenia cukrzycy typu 2. Na drugim miejscu są doustne leki obniżające poziom cukru.\nJednak często nadwaga (w niektórych przypadkach otyłość) wywołuje insulinooporność. Komórki stają się niewrażliwe na insulinę, dlatego insulinę należy wstrzykiwać z zewnątrz.\nInsulinoterapia cukrzycy typu 2 może być jedyną metodą leczenia lub może być stosowana w połączeniu z doustnymi lekami hipoglikemizującymi.\nW drugim typie insulinoterapia może być doraźna - do czasu poprawy stanu zdrowia - gdy waga spada, insulinooporność może ustąpić. Lub może zostać powołany na stałą kadencję.\nCiąża u kobiety z drugim typem cukrzycy to kolejny powód, dla którego zalecana jest terapia insulinowa. Przyjmowanie doustnych leków obniżających poziom cukru w czasie ciąży jest zabronione, dlatego kobieta przechodzi na zastrzyki insuliny.\nNa etapie planowania ciąży wskazane jest przejście na terapię insuliną, aby można było bezpiecznie dobrać dawkę insuliny.\nTerapia insulinowa w cukrzycy ciążowej\nCukrzyca ciążowa lub cukrzyca ciążowa - występuje u kobiet w ciąży. Czasami możliwe jest ograniczenie diety, a cukier zostanie utrzymany na normalnym poziomie..\nAle tak się składa, że dieta normalizująca poziom cukru nie wystarczy. A kobiecie wstrzykuje się insulinę do końca ciąży.\nPo ciąży cukrzyca ciążowa zwykle ustępuje i dalsze leczenie nie jest wymagane.\nW celu wyrównania zaburzeń metabolizmu węglowodanów w organizmie wskazana jest insulinoterapia. Rozważ cechy tej metody, zasady i zasady prowadzenia narkotyków.\nJeśli nie można przywrócić prawidłowego poziomu cukru we krwi za pomocą tabletek, zdrowego trybu życia lub prawidłowego odżywiania, należy zażyć insulinę. Jego stosowanie jest bezpośrednio związane z wyczerpaniem trzustki. Narząd zawiera komórki beta, które wytwarzają hormon. Pod wpływem pewnych czynników żelazo ulega wyczerpaniu, są to:\nPoziom glukozy przekracza 9 mmol / l. Wysoki poziom cukru ma destrukcyjny wpływ na trzustkę, która przestaje wytwarzać hormony i prowadzi do patologii, takich jak toksyczność glukozy.\nDługotrwałe stosowanie dużych dawek sulfonylomocznika. Zmiana poziomu cukru zachodzi na czczo, ale gruczoł zachowuje zdolność do produkcji insuliny w odpowiedzi na przyjmowanie leków sulfonylomocznikowych (Maninil, Diabeton, Amaral), które stymulują jego pracę\nNieprzestrzeganie zaleceń lekarskich dotyczących leczenia chorób endokrynologicznych. Jeśli przez długi czas poziom glukozy pozostaje podwyższony, a osoba nie przestrzega diety, ale przyjmuje leki normalizujące poziom cukru we krwi, wówczas komórki beta trzustki zawodzą. Narząd jest wyczerpany, a poziom glukozy jest podwyższony niezależnie od spożycia pokarmu.\nWedług badań trzustka zawodzi 6-8 lat po rozpoznaniu cukrzycy typu 2. Wprowadzenie insuliny do organizmu ma na celu wyeliminowanie zespołu toksyczności glukozy. Lek uwalnia zaatakowany narząd i wspomaga jego powrót do zdrowia.\nW praktyce klinicznej terapię insuliną stosuje się nie tylko w leczeniu cukrzycy, ale także przy niektórych chorobach psychicznych. Technika ta jest wskazana w cukrzycy typu 2 przed planowaną operacją, a także w leczeniu choroby typu 1.\nKorzyści ze stosowania preparatów insulinowych:\nPoziom glukozy nie zmienia się przez długi czas i mieści się w normalnym zakresie.\nPacjent samodzielnie określa ilość wstrzykniętego leku.\nNie ma jasnych zaleceń dotyczących schematu leczenia.\nSpowalnia postęp cukrzycy i rozwój jej powikłań.\nJeśli chodzi o wady, ta metoda leczenia wymaga regularnego monitorowania poziomu cukru we krwi za pomocą glukometru. Łagodna cukrzyca jest zagrożona progresją.\nObecnie na rynku farmaceutycznym istnieje wiele preparatów insulinowych różniących się właściwościami farmakologicznymi, stopniem oczyszczenia i czasem działania. Na tej podstawie wszystkie leki i zalecenia dotyczące ich stosowania powinny być podawane wyłącznie przez lekarza prowadzącego endokrynologa.\nPodobnie jak wiele metod terapeutycznych, insulinoterapia ma pewne zasady, rozważ je:\nDzienna dawka leku powinna jak najbardziej odpowiadać fizjologicznemu. W ciągu dnia należy podawać do 70% dawki, pozostałe 30% przed snem. Zasada ta pozwala zasymulować rzeczywisty obraz produkcji hormonów przez trzustkę..\nNa wybór optymalnej dawki wpływa dzienne zapotrzebowanie na lek. Zależą od fizjologicznych cech organizmu. Tak więc jedna osoba potrzebuje ½ jednostki insuliny, aby przyswoić jedną jednostkę chleba, a druga 4.\nW celu ustalenia dawki należy zmierzyć poziom glukozy we krwi po posiłku, biorąc pod uwagę liczbę spożytych kalorii. Jeśli poziom glukozy jest wyższy niż normalnie, dawka leku jest zwiększana o kilka jednostek, aż wskaźnik wróci do normy.\nMożliwe jest dostosowanie dawki leku zgodnie ze wskaźnikami glikemii. Zgodnie z tą metodą na każde 0,28 mmol / l glukozy po przekroczeniu 8,25 mmol / l należy dodać 1 jednostkę leku. Oznacza to, że każda dodatkowa jednostka cukru wymaga 2-3 jednostek leku..\nBadania i opinie pacjentów wskazują, że najbardziej odpowiednim i odpowiednim sposobem utrzymania prawidłowego poziomu cukru we krwi jest samokontrola glukozy. Aby to zrobić, użyj indywidualnych glukometrów i urządzeń stacjonarnych..\nStosowanie leków kompensujących zaburzenia metabolizmu węglowodanów w organizmie ma pewne wskazania do przeprowadzenia, rozważ je:\nCukrzyca insulinozależna typu 1.\nKompleksowe leczenie schizofrenii.\nUtrata masy ciała z patologiami endokrynologicznymi.\nCukrzyca drugiego typu jest niezależna od insuliny, chociaż należy do chorób metabolicznych. Patologia przebiega z przewlekłą hiperglikemią z powodu naruszenia interakcji insuliny z komórkami trzustki. Insulinoterapia w drugim typie cukrzycy ma następujące wskazania do:\nIndywidualna nietolerancja lub nieskuteczność leków obniżających poziom cukru we krwi.\nNowo zdiagnozowana choroba z wysokim poziomem glukozy w ciągu 24 godzin.\nOznaki niedoboru insuliny w organizmie.\nPoważne choroby nerek i wątroby.\nPrecoma i śpiączka.\nWykrywanie ciał ketonowych w moczu.\nPlanowana interwencja chirurgiczna.\nNa podstawie powyższych wskazań endokrynolog ustala schemat leczenia, dobiera optymalne dawkowanie oraz zalecenia dotyczące terapii lekami insulinowymi.\nPrzed podaniem insuliny pacjent musi przejść specjalne szkolenie. Przede wszystkim należy wybrać sposób podania - za pomocą pena-strzykawki lub strzykawki insulinowej z małą igłą. Obszar ciała, w który planowany jest zastrzyk, należy potraktować środkiem antyseptycznym i dobrze zagnieść.\nNie później niż pół godziny po wstrzyknięciu należy jeść. W takim przypadku przeciwwskazane jest wstrzykiwanie więcej niż 30 jednostek insuliny dziennie. Optymalny schemat leczenia i dokładne dawkowanie dobiera lekarz prowadzący, indywidualnie dla każdego pacjenta. Jeśli stan pacjenta się pogorszy, dawkę dostosowuje się.\nZalecenia dotyczące leczenia insuliną\nJak wynika z badań, czas działania preparatów insuliny na organizm jest indywidualny dla każdego pacjenta. Na tej podstawie istnieją różne czasy działania leku. Przy wyborze optymalnego leku lekarze zalecają skupienie się na poziomie glikemii, przy jednoczesnym przestrzeganiu przepisanej diety i przestrzeganiu aktywności fizycznej.\nCelem leczenia cukrzycy jest naśladowanie normalnego wydzielania hormonów z trzustki. Leczenie obejmuje pożywienie i podstawowe wydzieliny. Ta ostatnia normalizuje poziom glikemii między posiłkami, podczas nocnego odpoczynku, a także pomaga wyeliminować cukier, który przedostaje się do organizmu poza posiłkami. Aktywność fizyczna i głód zmniejszają podstawowe wydzielanie 1,5-2 razy.\nMaksymalna kompensacja metabolizmu węglowodanów przy pomocy odpowiednio zaprojektowanego schematu insulinoterapii może znacznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań choroby. Im mniejsze wahania poziomu cukru we krwi w ciągu dnia, tym lepszy stan pacjenta. Wielu lekarzy zaleca prowadzenie specjalnego dziennika zawierającego informacje o dawce podawanego leku, liczbie spożytych jednostek chleba i poziomie aktywności fizycznej. Dzięki temu cukrzyca jest pod kontrolą..\nTechnika terapii insulinowej\nCukrzyca typu 1 jest jedną z najczęstszych i najniebezpieczniejszych chorób układu hormonalnego. Ze względu na zaburzenia trzustki i produkcję hormonów glukoza dostająca się do organizmu nie jest wchłaniana ani rozkładana. Na tym tle następuje gwałtowny spadek układu odpornościowego i rozwijają się powikłania..\nWprowadzenie syntetycznych analogów hormonu pozwala na przywrócenie prawidłowego poziomu cukru we krwi oraz poprawę funkcjonowania organizmu. Z reguły leki do insulinoterapii podaje się podskórnie, w nagłych przypadkach możliwe jest podanie domięśniowe / dożylne.\nTechnika insulinoterapii za pomocą strzykawki to następujący algorytm działania:\nPrzygotuj fiolkę z lekiem, strzykawką, środkiem do dezynfekcji skóry.\nPotraktuj środkiem antyseptycznym i lekko ugniataj obszar ciała, w który zostanie wykonany zastrzyk.\nPobrać wymaganą dawkę leku strzykawką i wstrzyknąć pod skórę (w przypadku dużych dawek domięśniowo).\nPonownie leczyć miejsce wstrzyknięcia.\nStrzykawkę można zastąpić wygodniejszym urządzeniem do wstrzyknięć - strzykawką typu pen. Posiada specjalną igłę, która minimalizuje bolesne odczucia podczas wstrzyknięcia. Jego łatwość użycia pozwala na zastrzyki w dowolnym miejscu i czasie. Ponadto niektóre wstrzykiwacze mają fiolki z insuliną, co umożliwia łączenie leków przy użyciu różnych schematów leczenia..\nJeśli lek zostanie wstrzyknięty pod skórę do brzucha (po prawej lub lewej stronie pępka), wchłania się znacznie szybciej. W przypadku zastrzyków w udo wchłanianie jest powolne i niepełne. Wprowadzenie do pośladków i ramion pod względem szybkości wchłaniania jest pośrednie między wstrzyknięciem w brzuch i udo. Insulinę długo działającą należy wstrzykiwać w udo lub ramię, a krótko działającą w brzuch.\nDługotrwałe podawanie leku w to samo miejsce powoduje zmiany zwyrodnieniowe w podskórnej tkance tłuszczowej, co negatywnie wpływa na proces wchłaniania i skuteczność terapii lekowej.\nZasady terapii insulinowej\nJak każda metoda terapeutyczna, insulinoterapia ma szereg zasad, których należy przestrzegać podczas jej prowadzenia..\nIlość cukru we krwi rano i po posiłkach powinna być utrzymywana w normalnych granicach, które są indywidualne dla każdej osoby. Na przykład u kobiet w ciąży poziom glukozy powinien mieścić się w zakresie 3,5-6.\nWprowadzenie hormonu ma na celu symulację jego normalnych fluktuacji w zdrowej trzustce. Insulinę krótką stosuje się przed posiłkami, średnio lub długo w ciągu dnia. Po spaniu wprowadza się krótkie i średnie, przed obiadem - krótko i przed snem - średnie.\nOprócz przestrzegania dawkowania leku należy przestrzegać zdrowej diety i utrzymywać aktywność fizyczną. Z reguły endokrynolog opracowuje plan żywieniowy dla pacjenta i podaje tabele glikemii w celu monitorowania przebiegu leczenia..\nRegularne monitorowanie poziomu glukozy. Zabieg najlepiej wykonywać zarówno przed, jak i po posiłkach, a także w przypadku hipoglikemii / hiperglikemii. Do pomiarów należy zakupić osobisty glukometr i filtr paskowy.\nDawkowanie insuliny powinno różnić się w zależności od ilości spożytego pożywienia, pory dnia, aktywności fizycznej, stanu emocjonalnego i obecności chorób współistniejących. Oznacza to, że dawka nie jest ustalona..\nWszelkie zmiany dotyczące rodzaju stosowanego leku, jego dawkowania, drogi podania i samopoczucia należy omówić z lekarzem prowadzącym. Komunikacja z endokrynologiem powinna być stała, zwłaszcza jeśli istnieje ryzyko wystąpienia sytuacji nagłych.\nPowyższe zasady pozwalają na utrzymanie normalnego stanu organizmu w tak poważnym zaburzeniu metabolicznym jak cukrzyca..\nTerapia insulinowa w psychiatrii\nLeczenie lekami insulinowymi w psychiatrii ma następujące wskazania do stosowania:\nTerapia szokiem insulinowym ma wyraźne działanie przeciwdepresyjne, zmniejsza lub całkowicie eliminuje objawy apato-abulii i autyzmu. Promuje normalizację potencjału energetycznego i stanu emocjonalnego.\nLeczenie tą metodą zaburzeń schizofrenicznych składa się z kilku etapów. Pierwsze wstrzyknięcie podaje się pacjentowi rano na czczo z początkową dawką 4 jednostek i dziennie zwiększoną do 8 jednostek. Osobliwością tego schematu jest to, że zastrzyki wykonuje się przez pięć dni z rzędu z dwudniową przerwą i dalszą kontynuacją kursu.\nPierwszy etap polega na wprowadzeniu pacjenta w stan hipoglikemii na 3 godziny. Aby przywrócić poziom glukozy, pacjentowi podaje się herbatę zawierającą co najmniej 150 g cukru. Potrzebujesz także diety bogatej w węglowodany, która ostatecznie normalizuje stan..\nDrugi etap leczenia polega na zwiększeniu dawki leku i dłuższym odłączeniu świadomości pacjenta. Aby znormalizować stan pacjenta, umieszcza się zakraplacz do dożylnego podania 20 ml 40% roztworu glukozy. Gdy tylko pacjent odzyska przytomność, otrzymuje syrop cukrowy i obfite śniadanie..\nTrzecim etapem terapii jest dalsze zwiększanie dawki. To wywołuje stan, który graniczy z otępieniem (całkowita depresja) i śpiączką. Pacjent może pozostać w tej pozycji nie dłużej niż 30 minut, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia nieodwracalnych konsekwencji. Aby wyeliminować hipoglikemię, użyj zakraplaczy do glukozy.\nPodczas leczenia należy mieć na uwadze, że terapia wstrząsem insulinowym grozi pacjentowi następującymi problemami:\nNapady podobne do napadów padaczkowych.\nUtrzymująca się śpiączka.\nPonowna śpiączka po wybudzeniu ze śpiączki insulinowej.\nPrzebieg leczenia składa się z 20-30 sesji, podczas których pacjent wpada w stan senno-śpiączkowy. Ze względu na niebezpieczeństwo związane z tą metodą i ryzyko wystąpienia poważnych powikłań, nie rozpowszechniła się ona w psychiatrii..\nLeczenie insulinozależnych postaci cukrzycy, jak każda terapia lekowa, ma pewne ograniczenia. Rozważmy główne przeciwwskazania do stosowania insuliny:\nOstre formy zapalenia wątroby.\nSzczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z incydentami naczyniowo-mózgowymi, chorobami tarczycy, niewydolnością nerek, chorobą Addisona.\nNależy również wziąć pod uwagę indywidualną nietolerancję niektórych rodzajów leków oraz ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych na składniki insuliny. Wziewne postacie leku są przeciwwskazane u pacjentów pediatrycznych, a także w przypadku zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej, rozedmy płuc i pacjentów, którzy palili w ciągu ostatnich 6 miesięcy.\nPodczas insulinoterapii należy wziąć pod uwagę skłonność insuliny do interakcji z innymi lekami. Jego aktywność znacznie wzrasta, gdy jest stosowany z doustnymi lekami obniżającymi poziom cukru, etanolem, beta-blokerami. Podczas interakcji z glikokortykosteroidami istnieje wysokie ryzyko wystąpienia hiperglikemii.\nDieta na cukrzycę całkowicie zależy od schematu i schematu leczenia insuliną. Liczbę posiłków oblicza się na podstawie dawki insuliny, rodzaju wstrzykniętego hormonu, miejsca wstrzyknięcia i charakterystyki ciała pacjenta. Dieta powinna zawierać fizjologiczną ilość kalorii, a także wymaganą ilość białek, tłuszczów, węglowodanów i innych składników odżywczych. Wszystkie te czynniki determinują częstotliwość i czas posiłków, rozkład węglowodanów (jednostek chleba) w posiłkach.\nRozważ cechy odżywcze dla różnych schematów kompensacji metabolizmu węglowodanów:\nUltraszybko działający lek - stosowany 5 minut przed posiłkiem, obniża poziom glukozy po 30-60 minutach.\nInsulinę krótko działającą podaje się 30 minut przed posiłkiem, maksymalny spadek stężenia glukozy następuje po 2-3 godzinach. Jeśli po wstrzyknięciu nie spożywasz pokarmu węglowodanowego, rozwija się hipoglikemia..\nLeki średnio działające i długo działające - obniżają poziom cukru po 5-8 i 10-12 godzinach.\nInsuliny mieszane to zastrzyki o krótkim i pośrednim działaniu. Po dwukrotnym podaniu powodują maksymalną redukcję glukozy i wymagają uzupełnienia węglowodanów poprzez pokarm.\nPrzy sporządzaniu diety bierze się pod uwagę nie tylko rodzaj podawanego leku, ale także częstotliwość wstrzyknięć. Szczególną uwagę zwraca się na taką koncepcję, jak jednostka chleba. Jest to warunkowa ocena ilości węglowodanów w żywności. Na przykład 1 jednostka chleba to 10-13 g węglowodanów bez błonnika pokarmowego, ale biorąc pod uwagę substancje balastowe lub 20-25 g chleba.\nPodwójne podanie - 2/3 dawki dobowej podaje się rano i 1/3 wieczorem.\nPierwsze śniadanie powinno zawierać 2-3 jednostki chleba, ponieważ lek jeszcze nie zaczął działać.\nPrzekąska powinna być 4 godziny po wstrzyknięciu i składać się z 3-4 jednostek chleba.\nLunch - 6-7 godzin po ostatnim wstrzyknięciu. Z reguły jest to gęsty pokarm na 4-5 jednostek chleba..\nPrzekąska - poziom cukru może być nieco podwyższony, dlatego nie należy spożywać więcej niż 2 sztuki chleba.\nOstatni posiłek to obfity obiad złożony z 3-4 jednostek chleba.\nTen schemat pięciu posiłków dziennie jest najczęściej stosowany przy małej dziennej dawce insuliny..\nPięciokrotne podanie leku - przed śniadaniem i przed snem stosuje się lek o pośrednim czasie działania, a przed głównymi posiłkami krótko działający. Ten schemat wymaga sześciu posiłków dziennie, czyli trzech głównych posiłków i trzech przekąsek. Po podaniu hormonu o pośrednim czasie działania konieczne jest spożycie 2 jednostek chleba, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia hipoglikemii.\nIntensywna insulinoterapia - tryb ten charakteryzuje się wielokrotnym podawaniem leku w dogodnym dla pacjenta czasie. Zadaniem pacjenta jest uwzględnienie liczby jednostek chleba podczas pierwszych posiłków oraz kontrola poziomu glukozy we krwi. Wielu pacjentów z tym schematem przechodzi na dietę profilaktyczną lub zliberalizowaną nr 9.\nNiezależnie od schematu żywieniowego jeden posiłek nie powinien zawierać więcej niż 7 jednostek chleba, czyli 80-85 g węglowodanów. W takim przypadku proste, czyli rafinowane węglowodany należy wykluczyć z diety i poprawnie obliczyć dawkę węglowodanów złożonych.\nLiczne recenzje pacjentów, u których zdiagnozowano cukrzycę stopnia 1 lub 2, potwierdzają skuteczność prawidłowo przeprowadzonej insulinoterapii. Powodzenie leczenia uzależnione jest od poprawności zastosowanego leku, sposobu kompensacji metabolizmu węglowodanów oraz przestrzegania diety..\nNastępny Artykuł Najlepsze suplementy żelaza na anemię: na co zwrócić uwagę


METAMORFOZA POKOJU RODZEŃSTWA- ZUZI I ALANA. | Mieszkanie Marzeń\nMETAMORFOZA POKOJU RODZEŃSTWA- ZUZI I ALANA.\nWspólny pokój rodzeństwa.\nDziś pokażę Wam efekty metamorfozy według jednego z moich pierwszych projektów. Jest to pokój rodzeństwa z dość sporą różnicą wieku. Kiedy projektowałam to wnętrze Alan dopiero stawiał pierwsze kroki, Zuzia natomiast chodzi do szkoły. Moim zadaniem było stworzenie dla nich wspólnego, fajnego wnętrza, idealnego do odpoczynku, odrabiania lekcji i zabawy. Miało być też dużo miejsca do przechowywania. Wymyśliłam 3 różne wersje tego pokoju, które możecie podejrzeć TUTAJ. Który projekt wygrał? Sprawdźcie sami :)\nPomimo obaw rodziców co do piętrowego łóżka docelowo to właśnie ten projekt został wybrany. Dzięki temu rozwiązaniu mamy naprawdę sporo miejsca do zabawy, duże biurko dla dwóch osób i mnóstwo miejsca do przechowywania. Łóżko piętrowe to także marzenie znacznej większości dzieci, więc ewidentnie ten pokój musiał się spodobać dzieciakom!\nZaraz po wejściu z lewej strony mamy strefę do nauki, z dużym biurkiem, tapetą w gwiazdki, ruchomą szafeczką pod biurkiem, dzięki której możemy stworzyć miejsce oddzielne dla dwóch osób. Wiszące półki to świetne miejsce na książki i inne drobiazgi. Za drzwiami mamy dużą szafę, częściowo z otwartymi okienkami.\nŚrodek pokoju to miejsce do zabawy, gdzie wisi hamak, który można na czas większego szaleństwa po prostu zdjąć.\nPrawa strona to strefa snu z piętrowym łóżkiem. Na górę wchodzi się po schodkach, które są także schowkami. Ścianę zdobi piękna mapa w pastelowych odcieniach. Fajnym rozwiązaniem jest także szafa-garderoba, która jest naprawdę pojemna!\nCały pokój zachowany jest w bielach i szarościach, które świetnie przełamuje turkus i pudrowy róż. Jak się domyślacie zapewne róż należy do Zuzi, turkus do Alana. Pomimo wielu wzorów i całkiem sporej ilości kolorów i ich odcieni pokój jest stonowany, przytulny, niezagracony. Według mnie idealnie spełnia swoją funkcję, a konkretnie wydzielone strefy pozwalają dzieciom zachować porządek. Spora ilość miejsca do przechowywania zarówno ciuchów jak i zabawek dodatkowo na pewno to zadanie ułatwia :) Dzieciaki zadowolone, Rodzice także, a więc i ja jestem bardzo zadowolona! Mam nadzieję, że i Wam ta przestrzeń przypadnie do gustu ♡\nbaby room , home , home decor , kids room , moje projekty , polskie wnętrza\nUnknown 30 października 2018 12:33\nwitam. mam pytanie gdzie kupiłaś hamak? jest świetny!\nMoje Mieszkanie Marzeń 31 października 2018 09:01\nBohoscandi, są też na allegro :)\nkameralnyslawin.pl 3 października 2019 10:46\nhipoteczneinfo.pl 22 października 2019 02:04\nPokój rewelacja! chociaż ten telewizor nad biurkiem dla mnie wydaje się zbędny... ale to już kwestia indywidualna, a samo łóżko bardzo pomysłowe. I dużo szaf dzięki czemu wszystkie zabawki można było pochować.\nOakie Studio 30 marca 2020 01:31\nNo nie powiem, sam chciałbym mieć taki pokój. Wyszło genialnie i praktycznie zarazem:)\nNOWOCZESNA, ELEGANCKA PRZESTRZEŃ W BLOKU.\n5 PUNKTÓW, KTÓRE ODMIENIŁY NASZ SALON NA JESIEŃ.\nWARSAW HOME 2018.\nPRZYTULNA CZERŃ- KUP GOTOWY PROJEKT MIESZKANIA #1.


Nov 3, 2010 Agnieszka Walaszczyk ID:26987\nGabinet weterynaryjny „Medica-Wet” istnieje od 2007 roku. Dysponujemy wagami elektronicznymi dla zwierząt dorosłych jak również dla szczeniąt i kociąt. Posiadamy skaler ultradźwiękowy do usuwania kamienia nazębnego. Na terenie gabinetu wykonujemy również badania mikroskopowe. Po każdym zabiegu przeprowadzonym w naszym gabinecie umożliwiamy opiekę pooperacyjną w pecjalnych izolatkach dla zwierząt (na terenie gabinetu). W wyznaczonych godzinach dysponujemy salą operacyjną. Przy każdej wizycie istnieje możliwość zakupu produktów wyłącznie renomowanych firm (karmy i artykuły do pielęgnacji).\nweterynarz radomsko gabinet weterynaryjny radomsku psy koty pies kot dobryszyce lecznica zwierząt lekarz weterynarii\nW ofercie Gabinetu Weterynaryjnego z Bydgoszczy znajdą Państwo szeroki zakres usług. Działamy na rynku już od wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Proponujemy usługi z zakresu: lecznictwa i profilaktyki chorób zakaźnych i inwazyjnych, chirurgii... Dalej...\nOferujemy szeroki zakres usług weterynaryjnych opartych na... Dalej...\nZnajdziecie Państwo na stronie przydatne informacje z zakresu chowu i hodowli zwierząt egzotycznych oraz opisy wybranych przypadków klinicznych.... Dalej...


Sebastian Chosiński ‹Czar „Relaksu” #25: Ruiny Warszawy i won z tym psem› (recenzja: „Relax #25”) – Esensja\nTytuł Relax #25\n[„Relax #25” - recenzja]\nPocząwszy od dwudziestej piątej edycji „Relaksu”, redakcja przestała informować czytelników, kiedy pismo kierowane było do druku. Po latach, bez dostępu do faktur Krajowej Agencji Wydawniczej (lub dokumentów „Ruchu”), praktycznie uniemożliwia to stwierdzenie, kiedy kolejny numer magazynu znalazł się w sprzedaży (a pamięć ludzka jest przecież zawodna). Wiadomo w zasadzie tylko jedno – że w 1979 roku.\nOkładkę jubileuszowej, dwudziestej piątej edycji Magazynu Opowieści Rysunkowych trudno było uznać za szczególnie udaną. Niebieskie logo „Relaksu” było słabo widoczne na wydrukowanym w tym samym kolorze tle. Na dodatek, jakby mało było tego błękitu i jego odcieni, niebieskością skrzyły się również oczy Kajtka (z jego odrąbanej i przybitej do „A” głowy), rok wydania (w ramce po lewej stronie) oraz główny kadr, po raz drugi z rzędu zaczerpnięty z „Tajemnicy kipu” (i zresztą bliźniaczo podobny do tego z poprzedniego numeru). Kiepsko wypadały też rysuneczki reklamujące pozostałe historie, jak chociażby zaledwie szkic przedstawiający Gucka i Rocha. Na drugiej stronie, wbrew wcześniejszym zapowiedziom o „obfitej korespondencji”, która miała zostać wkrótce przedstawiona na łamach czasopisma, znów wydrukowano jedynie „Kącik wymiany”. W efekcie czytelnicy już od dłuższego czasu pozbawieni byli kontaktu z redakcją i mogli odnieść wrażenie, że ich uwagi – zarówno te pochwalne, jak i krytyczne – trafiają w próżnię. Za kuriozalną ciekawostkę można z kolei uznać zawartość kącika filatelistycznego, w którym zaprezentowano wydane przez pocztę węgierską i radziecką znaczki… noworoczne. Na podstawie tej rubryki można zatem wnioskować, że numer dwudziesty piąty miał pojawić się w sprzedaży w grudniu 1978 roku bądź najpóźniej w styczniu roku następnego. Kiedy zaś się pojawił? Na pewno nie wcześniej niż późną wiosną, względnie latem 1979. Wielbiciele „Relaksu” musieli więc z ogromnym zdziwieniem przecierać oczy, widząc bombki, śnieżynki i gwiazdę (obowiązkowo czerwoną) na tle Kremla. Szczęśliwie, zawartość magazynu rekompensowała długie nań oczekiwanie i inne – w tym kontekście już mniej irytujące – wpadki.\nCzęść komiksową pisma otwierała, nosząca tytuł „Zasadzka”, trzecia odsłona wciąż trzymającej wysoki poziom „Tajemnicy kipu” Marka Szyszki (rysunki) i pani Dobrzyńskiej (scenariusz). Przebywający w peruwiańskim Cuzco Sebastian Berzewiczy (niestety, autorka scenariusza nie zachowywała konsekwencji w pisowni tego nazwiska, dlatego też w omawianym numerze pojawia się, nie wiedzieć czemu, wersja „Berzeviczy”) i jego przyjaciel Marcin Poraj coraz bardziej angażują się w sprawy miejscowej ludności. Zresztą trudno się temu dziwić, skoro „pan na Niedzicy” zakochał się po uszy w pięknej Teticy, którą – o tym zapominać nie możemy – ma na celowniku również obmierzły Carlos (choć obaj z zupełnie odmiennych powodów). Inkaska księżniczka nie ma jednak najmniejszych wątpliwości co do paskudnych intencji Hiszpana, dlatego też z niejakim Jose Gabrielem obmyśla podstępny plan, który ma na celu pozbycie się okrutnego zarządcy kopalń. Wszystko przebiega zgodnie z planem, tyle że fabuła w jednym miejscu dość poważnie skrzeczy. Inkowie postanowili bowiem, wykorzystując pazerność Carlosa, wciągnąć go w pułapkę; dlatego też pozwolili, aby strażnicy hacjendy Hiszpana „przypadkiem” zatrzymali wałęsających się przy jego domostwie dwóch Indian. Przy jednym z nich zostaje znaleziona kunsztowna ozdoba ze złota. Inwigilowany przez Europejczyka tubylec zgadza się wskazać mu następnego dnia jaskinię, w której znajduje się więcej skarbów, po czym… zostaje wypuszczony na wolność. Pani Dobrzyńskiej naprawdę nie przyszło do głowy, aby podejrzliwego i pełnego nieufności Carlosa obdarzyć przynajmniej szczyptą inteligencji? Indianin Manco, co prawda, pojawia się następnego dnia, by odegrać rolę przewodnika, ale tylko dlatego, że otrzymał zadanie wciągnięcia Hiszpana w zasadzkę. Ten jednak nie mógł przecież o tym wiedzieć. W dalszej części komiksu Sebastianowi jest dane stanąć przed obliczem potomka samego Tupaka Amaru, co w bardzo istotny sposób wpływa na późniejsze plany życiowe głównego bohatera… Pomimo wspomnianego powyżej zgrzytu, historia opowiedziana w „Tajemnicy kipu” wciąż robi świetne wrażenie; z odcinka na odcinek rzuca się także w oczy coraz większy kunszt rysownika. A przypomnijcie sobie, jak Szyszko nieporadnie zaczynał (vide („Na surowym korzeniu”, „W mocy Wielkiej Bogini”)!\nKolejna z opowieści rysunkowych też zdaje się, podobnie jak omówiony już kącik filatelistyczny, potwierdzać, że publikacja dwudziestego piątego „Relaksu” przewidziana była na przełom lat 1978/79. Dlaczego? Ponieważ jednym z tematów „Rzeczpospolitej gruzów” jest „wyzwolenie” Warszawy przez Armię Czerwoną w styczniu 1945 roku. Autorem rysunków do tego sześciostronicowego komiksu był Jerzy Wróblewski, scenariusz wyszedł natomiast spod pióra Wacława Glutha(-Nowowiejskiego). Gluth urodził się w 1926 roku w stolicy; jego ojciec, Alojzy, był przed 1914 rokiem członkiem „Strzelca”, a po wybuchu pierwszej wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich Piłsudskiego – wtedy też, na cześć jednego z bohaterów „Pana Wołodyjowskiego” Henryka Sienkiewicza, dopisał sobie do nazwiska drugi człon: „Nowowiejski”. Wacław w czasie okupacji hitlerowskiej wstąpił do Armii Krajowej i walczył w powstaniu warszawskim na Żoliborzu jako dowódca jednej z drużyn zgrupowania „Żmija”. Ranny trafił do powstańczego szpitala na Marymoncie, który we wrześniu 1944 roku został zlikwidowany przez Niemców. Osiemnastoletni żołnierz AK zdołał jednak, co uznać należy za wyjątkowe zrządzenie losu, ujść z życiem. Od tamtej pory ukrywał się w ruinach miasta, dzieląc tym samym los Władysława Szpilmana i setek innych „warszawskich Robinsonów”. Po wojnie Gluth-Nowowiejski trafił na pięć lat do więzienia, które opuścił w roku śmierci Józefa Stalina. Jako autor wspomnień i w dużej mierze autobiograficznych opowiadań zadebiutował w połowie lat 70. ubiegłego wieku, wydając w KAW-ie „Nie umieraj do jutra” (1975) oraz „Śmierć poczeka” (1977). „Rzeczpospolita gruzów” jest właśnie rysunkową adaptacją jednej z nowel z debiutanckiego zbiorku. W następnej dekadzie były akowiec wziął natomiast udział w realizacji trzech filmów dokumentalnych Tadeusza Makarczyńskiego o powstaniu, w którym brał udział („Sceny z powstania warszawskiego”, 1983; „Exodus”, 1984; „Powrót”, 1985).\nAkcja komiksu narysowanego przez Wróblewskiego ciągnie się od początku października 1944 do stycznia 1945 roku. Po upadku powstania generał SS Erich von dem Bach-Zelewski (mający prawdopodobnie polskie korzenie, choć się ich wypierał) wydaje rozkaz zrównania lewobrzeżnej Warszawy z ziemią. W tym celu miasto ma zostać całkowicie opróżnione z mieszkańców. Nie wszyscy jednak decydują się na jego opuszczenie. Dwóch Polaków postanawia pozostać w ruinach, a przyłącza się do nich zbiegły z niemieckiej niewoli czerwonoarmista Wania. Dzięki sile woli i samozaparciu udaje im się przetrwać do siedemnastego stycznia, kiedy to na zrujnowanych ulicach wykwitają jak pąki róż (mimo że to zima) sowieckie czołgi. Komiks, mimo oparcia go na faktach historycznych, ma przede wszystkim wydźwięk propagandowy. Dość powiedzieć, że autor scenariusza ani razu nie zająknął się na temat Armii Krajowej, choć trzeba jednocześnie przyznać, że ukrywający się żołnierz ma na wojskowym berecie orzełka z koroną. Intryguje też postać pięknej blondynki Marysi, która pewnego dnia przyłącza się do trójki mężczyzn; dziwi zaś głównie to, że po kilku miesiącach przebywania w skrajnie trudnych i niehigienicznych warunkach jej cera jaśnieje, a włosy wyglądają tak, jakby kobieta opuściła właśnie zakład fryzjerski. Na rozpromienionej twarzy nie widać zaś nawet śladu zwątpienia czy niedożywienia. Grany przez Adriena Brody’ego w „Pianiście” Romana Polańskiego Szpilman wyglądał jednak zupełnie inaczej.\nDruga (z ośmiu) odsłon „Kursu na Półwysep Jork” Janusza Christy otrzymała tytuł „Pułapka” (nie mylić z „Zasadzką” z „Tajemnicy kipu”!). Po tajfunie, który autor zafundował bohaterom na finał debiutanckiego odcinka, nastaje teraz piękna, słoneczna pogoda. Z pokładu „Wodołaza” widać jednak wyraźnie, że nie wszystkim udało się przetrwać wichurę w nienaruszonym stanie; oczom marynarzy ukazuje się bowiem uszkodzona dżonka (na wpół zatopiona ze złamanymi masztami). Kapitan podejmuje oczywiście decyzję o udzieleniu pomocy pechowym właścicielom łodzi. Jak się szybko okazuje, jest to decyzja więcej niż fatalna w skutkach, ponieważ łajba należy do gangu handlarzy narkotykami, którzy najpierw biorą jako zakładników wysłaną im na pomoc ekipę, a następnie przejmują kontrolę nad „Wodołazem”. Po przeładunku towaru drobnicowiec odpływa w nieznanym kierunku. Nie ma już jednak wtedy na jego pokładzie ani Gucka, ani ślicznej doktor Anny, których szef bandy kazał wywieźć na znajdującą się w jego posiadaniu plantację agawy. Gucek podejrzewa, że mogą już nigdy nie zobaczyć swoich towarzyszy podróży, dlatego też decyduje się na ryzykowny krok… W przeciwieństwie do „Tajemniczego rejsu”, w którym ważną rolę odgrywał humor sytuacyjny i gagi, „Kurs na Półwysep Jork” zrobiony jest na poważnie. Czarne charaktery są wyjątkowo paskudne i piekielnie daleko im do karykaturalności, z jaką Christa odmalował porywaczy profesora Mixtura. Można tym samym odnieść wrażenie, że druga odsłona przygód Gucka i Rocha stworzona została z myślą o nieco starszych czytelnikach „Relaksu”.\nZupełnie inaczej rzecz się z kolei miała z przeznaczonym dla dzieci czteroplanszowym „Rebusem”, pod którym podpisali się bliżej nam nieznani pan W. Michalak (rysunki) oraz pani Mieszkowska (scenariusz). Że nie zrobili oni później kariery w komiksowym światku, dziwić nie powinno, ponieważ praca, którą zamieścili w „Relaksie”, poza pewnymi walorami wychowawczymi, nie posiada żadnych zalet. Tytułowy Rebus to czarny pudelek, którego pewnego dnia na prośbę młodziutkiej Baśki kupuje na targu ulicznym jej mama. Dziewczynka początkowo zafascynowana jest psiakiem, ale jej zainteresowanie i chęć wypełniania codziennych obowiązków wobec zwierzaka szybko mijają. Na dodatek zbliżają się wakacje, rodzina szykuje się do wyjazdu i wtedy też zapada decyzja – trzeba się Rebusa pozbyć. Od tego momentu obserwujemy dramatyczne losy sympatycznego pudelka… Na szczęście wszystko kończy się dobrze; ostatecznie czworonóg trafia do nowych właścicieli, którzy już na pewno będą o niego dbać. Opowieść Mieszkowskiej zachowuje aktualność, niestety, po dziś dzień. Pod tym względem komiks się nie zestarzał i warto byłoby go wciąż przypominać uczniom szkół podstawowych, gdyby nie – no właśnie – fatalne rysunki. Pan Michalak odrobił swoje zadanie „na kolanie”, rysowane przez niego postaci są wyjątkowo grubo ciosane, nie zawracał też sobie głowy szczegółami tła. A szkoda, bo historyjka miała swój urok… Po „Rebusie” twórcy „Relaksu” umieścili ostatnią, jak się okazało, odsłonę „Barwy i broni żołnierza polskiego”. Ten odcinek Henryk Wielecki (tekst) i Ryszard Morawski (rysunki) poświęcili „Adiutantom w wojsku Księstwa Warszawskiego”. Wielkość czcionki w opisie na stronie dwudziestej szóstej dowodzi, że albo Wieleckiemu wyszedł artykuł zdecydowanie krótszy od pierwotnie przewidywanego, albo w ostatniej chwili coś wypadło z łam magazynu i trzeba było na siłę zapełnić szpalty.\nKomiksem zamykającym dwudziesty piąty numer magazynu był piąty i zarazem ostatni fragment „Czarnej róży” Jerzego Wróblewskiego i Stefana Weinfelda, zatytułowany dramatycznie „Dzień przed sobotą”. Na samym początku dowiadujemy się wreszcie, kto jest sprawcą wszystkich nieszczęść opisanych w tej historii – to anarchistyczna Frakcja Walki Zbrojnej (nawiązanie do Frakcji Czerwonej Armii nie jest chyba przypadkowe), której przedstawiciel nawiązuje kontakt z redakcją prestiżowej gazety i oznajmia, że jeżeli nie zostaną spełnione ich warunki, to oni zniszczą jedno z „tłustych miast”. A jakie to warunki? Uwolnienie z więzień jedenastu terrorystów oraz dziesięć milionów – czego: dolarów, funtów czy marek? – okupu. Informacja o stawianych żądaniach trafia oczywiście natychmiast do władz, które powołują sztab kryzysowy. Od tej pory policja rozpoczyna z bandytami prawdziwą wojnę nerwów, dzięki czemu akcja pędzi na złamanie karku. Po raz kolejny w walkę z przestępcami zostaje też wciągnięty nasz stary znajomy – dziennikarz Piotr Bygocki, który chcąc pomóc służbom specjalnym, pozwala się nawet… zahipnotyzować. Co zresztą przynosi pożądany efekt. Widać, że Weinfeld odrobił zadanie domowe, to znaczy zapoznał się – nawet pobieżnie – z ówczesną literaturą i kinematografią zachodnią, które podejmowały temat terroryzmu. I choć wiele rozwiązań fabularnych powielił dość schematycznie, polscy czytelnicy nie mieli większej szansy na wytknięcie mu tego, ponieważ zwyczajnie nie mieli dostępu do dzieł traktujących o wspomnianych zagadnieniach. Szkoda tylko, że dobre wrażenie z lektury całości psuje wyjątkowo spłycone zakończenie. Dotarłszy do finału, można bowiem zachodzić w głowę, jakim cudem bojownikom z Frakcji Walki Zbrojnej tak długo udawało się wodzić za nos policję, skoro na koniec okazali się tak naiwni i nieostrożni. I jeszcze jedno: Czy aby na pewno da się wytruć milionowe miasto, wlewając – choćby i najbardziej toksyczną – trującą substancję do ścieku? Jeśli ktoś ma na ten temat fachową wiedzę, prosimy o rozstrzygnięcie wątpliwości.\n04 XII 2011 18:19:14\nTaka mała uwaga - rysunek na okładce z "Tajemnic kipu" nie pochodzi z odcinka "Zasadzka", ale z kolejnego zatytułowanego "Skarby Inków".\n26 III 2021 15:10:00\nCzy aby na pewno da się wytruć milionowe miasto, wlewając – choćby i najbardziej toksyczną – trującą substancję do ścieku?\nTeż wydało mi się to dziwne...


Aktualne Problemy Biomechaniki - Tom z. 6 (2012) - BazTech - Yadda\ntom: z. 6\nartykuł: Wpływ mobilizacji tylno-przedniej w odcinku lędźwiowym kręgosłupa na zakres zgięcia (Adamczyk, W., Szymańska, D.), s. 7--10\nartykuł: Analiza stanu naprężeń kurzej klatki piersiowej człowieka (Bienioszek, M., Gzik-Zroska, B., Dzielicki, J.), s. 11--14\nartykuł: Modelowanie endoprotezy stawu kolanowego (Chruścicka, N., Ciepielowski, D., Łagan, S.), s. 15--20\nartykuł: Badanie reologiczne tkanki chrzęstnej łękotek pochodzących od zwierząt różnych gatunków (Cykowska, M., Nikodem, A.), s. 21--26\nartykuł: Wpływ nacisku jednostkowego na współczynnik tarcia statycznego wybranych biomateriałów (Dobrowolska, A.), s. 27--30\nartykuł: Wyznaczanie sił mięśniowych podczas chodu dzieci zdrowych (Głowacka, A., Świtoński, E., Michnik, R.), s. 31--36\nartykuł: Badania stabilograficzne gimnastyczek sportowych (Hantke, A., Michnik, R., Jurkojć, J., Skubacz, H., Gruszka, M.), s. 37--42\nartykuł: Problemy projektowania napędów do układu wspomagania ruchu osób niepełnosprawnych (Jasińska-Choromańska, D., Credo, W., Szykiedans, K., Rzeszotek, Ł., Semeniuk, J., Zaczyk, M.), s. 43--50\nartykuł: Doświadczalna weryfikacja wybranych cech fizycznych z wykorzystaniem przyrządu treningowego typu „wioślarz” (Kalwarska, M., Łagan, S., Mazurkiewicz, S.), s. 51--58\nartykuł: Analiza wytrzymałościowa MES złamania szyjki kości udowej stabilizowanej gwoździem śródszpikowym typu GAMMA (Kozub, B., Matuszyk, Ł., Łagan, S.), s. 59--64\nartykuł: Właściwości dynamiczne mięśni prostujących i zginających w stawie kolanowym przed i po okresie przygotowawczym u zawodowych piłkarzy nożnych (Korbolewska, O., Plenzler, M., Popieluch, M., Wychowański, M.), s. 65--74\nartykuł: Analiza chodu osób niewidomych (Krzysztofik, M., Hałuszczak, P., Kojder, S., Flieger, G., Głowacka, A.), s. 75--82\nartykuł: Projekt uprzęży ortopedycznej do odciążenia pacjentów w trakcie lokomocji (Krzysztofik, M., Jureczko, P.), s. 83--88\nartykuł: Projektowanie wkładek ortopedycznych z wykorzystaniem systemów inżynierskich (Łagan, S., Marcinkowska, M.), s. 89--92\nartykuł: Badania antropometryczne kończyny górnej oraz pomiar siły ścisku dłoni i kciuka (Łopatka, M., Guzik-Kopyto, A., Michnik, R., Rycerski, W.), s. 93--98\nartykuł: Wpływ wybranych czynników na parametry stopy w oparciu o badanie podoskopowe (Mosór, K., Kromka-Szydek, M.), s. 99--104\nartykuł: Analiza statystyczna pomiarów morfologicznych czaszek u niemowląt (Otrębska, M., Gzik, M., Wolański, W., Kawlewska, E., Janoska, P., Mandera, M.), s. 105--110\nartykuł: Zmiany własności mechanicznych kości zwierzęcych w zależności od stopnia nawilżenia preparatu (Sadowska, J., Kromka-Szydek, M.), s. 111--116\nartykuł: Wpływ procesu rehabilitacji na wartości parametrów ruchliwości ręki (Skowrońska, M., Kromka-Szydek, M.), s. 117--122\nartykuł: Pomysł technicznego rozwiązania przenośnego stołu treningowego do ćwiczeń z użyciem instrumentarium endoskopowego dla sześciu operatorów (Słoniewski, J., Milewski, G.), s. 123--128\nartykuł: Wpływ próby ściskania na zmianę struktury beleczkowej kości – ilościowy opis mikrostruktury z wykorzystaniem metod obrazowania 3D (Sobuś, M., Iwaniec, M., Gądek-Moszczak, A., Łagan, S.), s. 129--134\nartykuł: Wpływ cyklicznych obciążeń ściskających na zmiany sztywności segmentów ruchowych z odcinka piersiowego kręgosłupa (Sowa, M., Żak, M.), s. 135--140\nartykuł: Orthopedic diagnostics with ensembles of learning systems (Szarek, A., Korytkowski, M., Rutkowski, L., Scherer, R., Szyprowski, J.), s. 141--146\nartykuł: Parametry użytkowe stacji diagnostycznych (Szarek, A., Zych, M.), s. 147--150\nartykuł: Alternatywne rozwiązania barier infrastrukturalnych w obiektach użyteczności publicznej (Wartacz, R., Szarek, A.), s. 151--156\nartykuł: Badania numeryczne stanu naprężeń prawidłowej klatki piersiowej (Watras, T., Gzik-Zroska, B.), s. 157--162\nartykuł: Wpływ topografii powłok cynkowych na stopień adhezji flory bakteryjnej typowej dla środowiska szpitalnego (Węgrzynkiewicz, S., Hajduga, M., Sołek, D., Jędrzejczyk, D.), s. 163--168\nartykuł: Cynkowanie ogniowe jako jeden ze sposobów zabezpieczenia przed korozją sprzętu medycznego (Węgrzynkiewicz, S., Hajduga, M., Sołek, D., Jędrzejczyk, D.), s. 169--174\nartykuł: Przykład implementacji biocybernetycznych algorytmów logiki rozmytej w urządzeniu z predykcją pogody (Wodarski, P.), s. 175--180\nartykuł: Dynamika procesu uwodnienia elementów segmentu ruchowego kręgosłupa (Zięty, A., Żak, M.), s. 181--186


Protex Fresh mydło w kostce w kostce 90 g, 1 szt/0,090 kg, Protex -\nKod kreskowy: 8693495033411\nMydło w kostce Protex Fresh z dodatkiem oleju lnianego tłoczonego na zimno. Pozostawia przyjemne uczucie świeżości. Dzięki zawartości oleju lnianego wzmacnia NATURALNĄ OCHRONĘ ANTYBAKTERYJNĄ*. Formuła mydła została wzbogacona gliceryną, która pomaga utrzymać odpowiedni poziom nawodnienia skóry.\n*przy codziennym stosowaniu\nMydło w kostce do twarzy i ciała Protex Fresh pomaga chronić przed bakteriami.\nOczyszczająca i odświeżająca formuła testowana dermatologicznie.\nWysokość na półce - 30\nSKU - 61005533


mikrokontrolery avr język c, poradniki, kursy video - eagle: KONKURS LATO 2013 - START\nRaMIK 1 sierpnia 2013 18:44\n"Oprogramowanie urządzenia napisane w języku C.\nŚrodowisko programistyczne Eclipse.\nO ile punkt pierwszy oraz ostatni jest dla mnie zrozumiały, to po co ograniczenie dotyczące środowiska programistycznego?\nmirekk36 1 sierpnia 2013 22:33\nTo nie jest żadne ograniczenie, Eclipse jest w zasadzie już standardem na naszym forum. Jeśli ktoś woli się męczyć z innymi środowiskami - no trudno :(\nRaMIK 2 sierpnia 2013 00:25\nNo trudno :). Tylko to trochę tak, jakby oceniać powieść na podstawie tego, na jakiej maszynie do pisania została napisana :). Ale rozumiem, i szanuję regulamin.\nP.S. Atmel Studio jest super :)\nmirekk36 2 sierpnia 2013 06:55\nNasze forum to forum głównie początkujących, ja także nim jestem. Dla początkujących szczególnie Eclipse jest po 100-kroć lepsze niż Atmel Studio i to bez dwóch zdań. Więc takie są pobudki regulaminu a nie czyjeś tzw "widzi-mi-się". Poza tym Atmel Studio dopuszcza możliwość pozostawiania większego bałaganu w kodzie, dużo gorzej kontroluje się błędy i tu na całej linii przegrywa z Eclipse. Oczywiście Atmel Studio ma też swoje zalety ale jeśli chodzi o wsparcie edycyjne znowu bez porównania lepsze jest Eclipse. Akurat ten fakt mogę ocenić nie z perspektywy kilkuletniego programowania w C ale z perspektywy wieloletniego pisania softu na PC. Atmel studio (może tego nie wiesz) to silnik MS Visual, więc znam go i mam porównanie od lat na PC. Tak samo jak na procki tak również na PC oceniam go jako tragiczny. Być może nie piszesz dużych projektów i nie spędzasz dużo czasu przy kodowaniu więc też rozumiem że nie jesteś w stanie zauważyć i dostrzec zalet Eclipsa. I także dlatego Atmel Studio pewnie jest super. Zresztą nie tylko dla ciebie jest sporo ludzi, którzy lubią to środowisko. A ja nikogo na siłę nie chcę przekonywać że ono jest jakieś tam zaraz mega złe.