Wpomnienia | Czesław Arkuszyński\nW poprzednim blogu p.t.”Koń Trojański” pomyliłem w pierwszym zdaniu datę.\nPan Prezydent Lech Kaczyński złożył nam, byłym więźniom KL Auschwitz, życzenia tak długich lat życia podczas swojego przemówienia w 65. Rocznicę Wyzwolenia tego obozu w dniu 27.stycznia 2010 roku, a nie jak napisałem, o miesiąc wcześniej. Wszystkich Czytelników tamtego tekstu przepraszam za pomyłkę.\nZgodnie z życzeniami złożonymi mi i moim dawnym, żyjącym jeszcze współtowarzyszom męki w KL Auschwitz przez Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w dniu 27. grudnia ub. roku, zamierzałem żyć do 120 lat. Ale nie da się.\nPrzeleciałem się truchtem przez ostatnie 10 lat z moim rakiem prostaty na “Fugerelu”, leku importowanym, ale w ramach oszczędności został w ubiegłym roku skreślony z listy leków importowanych. Od roku moje ciśnienie krwi wyregulowało się, a nogi przestały puchnąć, w wyniku pobierania leku o nazwie “Tertensif-Kombi” – niestety, już go nie ma. Skreślony. Gdy w aptece brzydko przekląłem, farmaceuta pocieszył mnie : “czego się pan denerwuje, z importu zostały wykreślone nawet leki przeciw gruźlicy”. Gdy babcia mojego znajomego umierała w szpitalu w wieku 82 lat, co wprowadziło go w głęboki smutek – usłyszał od pielęgniarki pocieszenie: “ona się już długo nażyła”.\nKilkadziesiąt lat temu zostałem uznany za inwalidę II grupy z ogólnego stanu zdrowia, oraz za inwalidę wojennego II grupy. Otrzymywałem świadczenia określone w ustawie o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych z 1974 roku. W 2004 roku ZUS przechrzcił mnie z inwalidy na “osobę represjonowaną”, co oznaczało znaczne zmniejszenie moich świadczeń.\nKto mnie logicznie przekona, że jest potrzeba dalszego istnienia Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie? Czy armia urzędników musi żyć z tego Funduszu? Czy znów się dowiemy po jakimś czasie o nadużyciach tam wykrytych? Czy nie pora rozdać resztek tych pieniędzy oświęcimskim niedopałkom?\nAle czego ja się denerwuję? Gorsze (może jeszcze nie najgorsze) ma dopiero nastąpić. Oto podano news’a, że z uwagi na wydłużające się życie starych ludzi pan JanKrzysztof Bielecki zaproponował zmniejszanie emerytur tym, co za długo żyją. Im starszy = tym większe cięcia. Aż mu się odechce dalej starzeć.\nAle może to nie przewodniczący Rady Gospodarczej przy premierze, lecz Koń Trojański, bo przecież żyjemy w okresie przedwyborczym do wszystkich gremium rządzących w Polsce. Ciekawe, kto go tam posadził.\nCoś mi się wydaje, że zaczynam się solidaryzować z opinią o Polsce, wyrażoną przez pana Mirosława na Florydzie.\nPierwszy raz w życiu spotkałem się z cynizmem, gdy przekraczałem bramę z napisem “Arbeit macht frei” w lipcu 1943 roku. Tuż za bramą były umieszczone dwa kierunkowskazy – pierwszy poziomy z napisem Eingang (wejście), drugi strzałką do góry wskazywał Ausgang (wyjście). Oznaczało to: wejdziesz bramą – wyjdziesz kominem.\nPotem szedłem przez życie w dżungli cynizmu. A to, że była odnowa październikowa w 1956 roku, potem dowiedziałem się, że robotnik polski nie lubi szynki, że Stalin był ojcem wszystkich narodów i miłował pokój, że Imre Nagy i Dubczek byli kontrrewolucjonistami i t.d. i t.p. – przez 45 lat.\nOstatnio usłyszałem od pana Janusza Kurtyki, że nowa ustawa o IPN (w rzeczy samej kosmetyczna) doprowadzi do upolitycznienia Instytutu, a pan poseł Mularczyk (o zgrozo!) grzmiał, że to decyzja o upolitycznieniu IPN. Ten sam poseł, który za rządów PIS w ciągu jednej nocy zdobywał z IPN niczego nie warte dokumenty, którymi usiłował obciążyć dwóch sędziów Trybunału Konstytucyjnego o współpracę z SB. Pamiętamy pana cynizm, panie pośle, pamiętamy.\nA zatem Panie Boże, pomóż mi przy Wielkiej Nocy zrozumieć – w jakim kraju ja żyję.\nNIE WSPÓŁPRACOWAŁEM, PONIEWAŻ…\nNie współpracowałem, ponieważ:\nNigdy nie znajdowałem się w pomieszczeniach SB, ani w ich urzędach, ani w ich pokojach, jakie zajmowali w hotelach, gdzie pracowałem.;\nNie znałem do SB żadnych numerów telefonów;\nNie pisałem do nich żadnych osobistych notatek lub meldunków. Pisałem sprawozdania z moich służbowych wyjazdów zagranicznych i oddawałem je moim przełożonym w hotelach. Nie wiedziałem, że Jan A., mój zwierzchnik w Hotelu Europejskim, jest oficerem SB.\nNie dostawałem nigdy od SB żadnych zadań do wykonania podczas moich zagranicznych podróży;\nSprawozdania z pilotowania myśliwych austriackich lub niemieckich (których było kilka) oddawałem pracownikowi SB, zatrudnionemu w „Orbisie” przy Wspólnej i w Biurze Polowań „Orbis” w „Intraco”. Taka procedura obowiązywała wszystkich pilotów i była podstawą wypłaty należnego wynagrodzenia z Biura Polowań i rozliczenia delegacji służbowej;\nW rozmowach z funkcjonariuszami SB nigdy na nikogo nie donosiłem, ani też nie byłem przez nich o kogokolwiek wypytywany;\nNa kogo miałem donosić?\n- na kelnerów, których wykształciłem w szkole zawodowej, a którzy w latach 70 -tych założyli w hotelu Związek Zawodowy „Solidarność” i mając do mnie wielkie zaufanie przychodzili, abym im doradzał w trudnych, konfliktowych sprawach?\n- na panią Anię S. – technologa żywienia, a jednocześnie bardzo aktywną działaczkę „Solidarności” na terenie Hotelu ”Forum”, która pracowała w pokoju, przez który musiał przechodzić odwiedzający mnie w końcu lat 70 –tych oficer SB – F.;\n- na p. Andrzeja Wielowieyskiego, wówczas mojego sąsiada z ul. Kłodzkiej w Falenicy, z którym znałem się od kilkunastu lat przed stanem wojennym, z którym spotkałem się w okolicy kościoła nazajutrz po ogłoszeniu stanu wojennego. W tamtym dniu, podczas rozmowy ze mną, pan Andrzej Wielowieyski wykazywał zdziwienie, że wśród tak wielu aktywistów „Solidarności” internowanych przez SB nie znalazł się on – wówczas doradca Lecha Wałęsy.\nCzy gdybym współpracował z SB to nie wykazałbym się wtedy gorliwością?\nW 1979 roku byłem w Moskwie w hotelu „Inturist” ul. Gorkiego 3, przez jeden miesiąc (proponowano mi trzy miesiące, ale nie zgodziłem się) w ramach t.zw. wymiany specjalistów. W czasie tej delegacji poprosiłem o zezwolenie na wyjazd do ówczesnego Leningradu, gdyż bardzo chciałem zwiedzić słynne muzeum „Ermitaż”. Okazało się, że muszę mieć wizę do Leningradu, gdyż jestem obcokrajowcem. Na wizę czekałem tydzień od złożenia wniosku, a gdy w hotelu poinformowano mnie, że wizę mogę już w milicji odebrać, to wyrzucono mnie stamtąd z hałasem i wizy nie dostałem. Wydano mi ją dopiero po interwencji dyrekcji hotelu. Gdybym był w Polsce TW, to nie wykorzystałbym tej okoliczności do bezproblemowego uzyskania wizy?\nPodczas podróży do Leningradu i z powrotem do Moskwy byłem „podawany” z rąk do rąk przez „opiekujących” się mną różnych ludzi. Ani jednej minuty nie byłem pozbawiony „opieki”;\nBrałem udział w uroczystym odsłonięciu tablicy w kościele św. Stanisława Kostki poświęconej rtm. Witoldowi Pileckiemu, skazanemu w 1948 r. przez sąd PRL –u na karę śmierci (lata siedemdziesiąte lub początek osiemdziesiątych);\nBrałem udział w uroczystościach pogrzebowych ks. Jerzego Popiełuszki (1984);\nW korespondencji z dyrektorem Państwowego Muzeum w Oświęcimiu w roku 1986 sugerowałem, że „cichociemny” „Urban” – ppor. Stefan Jasieński, którym jako sanitariusz opiekowałem się w 1944 roku w szpitalu w KL Auschwitz, nie zginął w KL Auschwitz, lecz „wojnę przeżył i zginął po wojnie w nieznanych okolicznościach, jak wielu Polaków”. Czy gdybym był TW, to miałbym odwagę tak pisać? Czy nie dostatecznie jasno napisałem, że o zabójstwo podejrzewam SB?\nPo zawale, jaki przeszedłem 09.października 1981 r. nikt z SB nie szukał ze mną kontaktu. Oznacza to, że uznali, iż wszelkie rozmowy ze mną są dla nich bezużyteczne.\nOstatnia selekcja do gazu w szpitalu KL Auschwitz IOstatnia selekcja do gazu w szpitalu obozowym KL Auschwitz I.\nOstatnia selekcja do gazu w szpitalu obozowym KL Auschwitz I.\nDo KL Auschwitz przywieziono mnie 28.lipca 1943 roku w dużym transporcie więźniów z Radomia i Tomaszowa Mazowieckiego. Transport liczył ponad 600 osób.\nNazajutrz, w łaźni pomiędzy 1. i 2 –gim blokiem, gdzie nazwisko zamieniono mi na numer więźnia wytatuowany na lewym przedramieniu, pojawiło się w godzinach popołudniowych kilku funkcyjnych więźniów, którzy z tej wielkiej gromady wybrali kilkunastu najbardziej pobitych podczas śledztwa ludzi i odprowadzili ich do obozowego szpitala na blok nr.19. Znalazłem się w tej małej grupie. Cały transport odprowadzono do Birkenau, czyli do KL Auschwitz II.\nZakwaterowano mnie w dużej sali na lewo od schodów, na trzeciej kondygnacji łóżek. Łóżka łączone były w czworobok, po długim boku jak i szczytami. Obok mnie miał swoje lokum drwal z lubelskiego o nazwisku Jan Tomala. Byłem nieopierzonym nowicjuszem t.zw. Zugangiem.\nJanek Tomala uczył mnie obozowego regulaminu, a także obozowego języka, t.zw. ”Lagersprache”, co przyswajałem z łatwością, gdyż nieźle znałem niemiecki.\nWśród chorych było bardzo dużo Żydów, może nawet do 80% stanu. Większość z nich chorowała na obozową biegunkę – “Durchfall”. Ta choroba bardzo ich wyniszczyła, dlatego zabiegali o dodatkową łyżkę zupy, czy kęs chleba. Jedli dodatkowo wszystko, co wyprosili od innych więźniów i właśnie to nieprzestrzeganie diety pogarszało ich stan zdrowia.\nKtóregoś dnia w połowie sierpnia powstała w bloku po śniadaniu jakaś panika. Starzy więźniowie wymieniali między sobą skrycie i szeptem jakieś poufne wiadomości. Wszystkich ogarnął niepokój.\nJanek Tomala poinformował mnie, że chyba będzie przebierka, bo przy wejściu na blok blokowy wyczekuje wizyty funkcjonariuszy SS. Nie rozumiałem tego, co do mnie mówił. Jaka przebierka? O co tu chodzi?\nJanek powiedział mi, że od czasu do czasu w szpitalu przeprowadzane są selekcje więźniów przez medyczny personel SS. Selekcje te polegają na tym, że lekarz SS ocenia każdego z osobna chorego więźnia pod kątem jego szans na rychłe wyzdrowienie i przydatność do pracy w obozie. Jeżeli w wyniku zewnętrznych oględzin oceni, że słabe są rokowania więźnia na wyzdrowienie – to taki człowiek przepadł. Zostanie wywieziony do Birkenau i tam zagazowany i spalony w krematorium.\nWiadomość ta sparaliżowała mnie.\nJanek kontynuował. Powiedział mi, że ubiegłego roku latem, aby zlikwidować epidemię tyfusu, służby SS wygazowały niemal wszystkich więźniów, znajdujących się wtedy w szpitalu. Sienniki i koce zostały spalone, a bloki gruntownie zdezynfekowane.\nPomyślałem, że ten chłop zaczyna fantazjować pod wpływem jakiegoś załamania psychicznego. Jego opowieści uznałem za nieprawdopodobne.\nZauważyłem jednak jednocześnie, że wszyscy Żydzi siedzą na łóżkach przykryci kocami na głowę i żarliwie modlą się. Zatem spodziewają się czegoś tragicznego. Ten niepokój udzielił się także mnie.\nWkrótce szrajber blokowy zrządził “Bettruhe”, co oznaczało zakaz opuszczania łóżek.\nZapanowała złowieszcza cisza i oczekiwanie. Janek pouczył mnie, abym do stołu, gdzie będzie stał lekarz SS podszedł rześkim, niemal wojskowym krokiem, oddał kartę chorobową, a następnie wykonał energicznie “w tył zwrot” i równie prężnie odmaszerował.\nDługo trwało oczekiwanie na wizytę lekarza SS. Dwa, może trzy kwadranse. Wprowadziło to nas w stan najwyższego podenerwowania.\nNagle Blockschreiber wydał komendę:\n“Alle Juden antretten! Ohne Hemd! Fieberkurve mitnehmen!\nRozumiałem ten rozkaz. Leżałem nieruchomo na swoim posłaniu.\nŻydzi też ten rozkaz rozumieli. Albo przechodzili już kiedyś przez selekcję, albo też byli dobrze poinformowani, co ona oznacza. W ciszy, lecz ze łzami w oczach, wstawali przerażeni ze swoich łóżek i ustawiali się w głównym trakcie komunikacyjnym sali do tego, dla wielu z nich, ostatniego apelu. Silniejsi podtrzymywali tych, którzy o własnych siłach nie byli zdolni do zajęcia miejsca w szeregu.\nKolejno podchodzili do stołu i stawali przed oblicze lekarza SS, który w ciągu dwóch do trzech sekund decydował o tym, na którą stronę stołu odłożyć ich kartę chorobową, na lewo, czy na prawo. Jeden z powstających stosów kart oznaczał komorę gazową i krematorium. Porządku w tym zakresie pilnował drugi esesman t. zw. SDG – podoficer w służbie sanitarnej.\nDo późnego popołudnia panowała w bloku grobowa cisza. Nawet obiad rozdano w zupełnym spokoju, bez przepychania się muzułmanów po dolewkę. Bo i jeść się też nie chciało. Od czasu do czasu słychać było jedynie lamentowanie Żydów nakrytych kocami na głowę i nadal gorąco modlących się.\nOkoło godziny 18 –ej podjechały pod bloki szpitalne ciężarowe samochody. Wg mojej pamięci było ich sześć. Na każdym z nich znajdowało się dwóch więźniów z Sonderkommanda z Birkenau. Wyselekcjonowanych, chorych Żydów wyczytywano i odprowadzano do samochodów. Sanitariusze i więźniowie z Sonderkommanda pomagali ciężko chorym wejść na platformę samochodu. Tych, którzy nie mogli się w ogóle poruszać – po prostu wrzucano do samochodu. Widok ten był dla mnie, obozowego nowicjusza, przerażający.\nSelekcję przeprowadzono tamtego dnia we wszystkich blokach obozowego szpitala.\nSamochody odjechały. W ciszy, ze zdławionymi gardłami, wracaliśmy od okien do naszych łóżek.\nnr w KL Au – 131603\nModernizacje ustawy o IPN!\nWitajcie! Wyczytałem w prasie, że po 1.września 2009 rząd rusza do sejmu z całym pakietem projektów ustaw, a wśród nich jest modernizacja ustawy o IPN.To ten hit, zapowiadany przez pana premiera prawie pół roku temu, który już wtedy miał być dostarczony sejmowi za kilka dni.\nPrasa nie podaje treści projektu. Informuje jedynie, że wg nowego projektu prezes IPN będzie podlegał Kolegium IPN.\nTo rewelacyjna zmiana. Będzie jak było, bo nic nie słychać, aby nowa ustawa wskazywała drogę w jaki sposób ludzie kompromitowani przez IPN mogliby, bez większych wydatków, dochodzić swoich praw i udowodnić, że nie byli ani współpracownikami, ani sympatykami S.B.\nButy i chleb… oraz zupa\n„Buty i chleb”… oraz zupa.\nPodczas mojej obecności w Oświęcimiu, związanej z uroczystościami obchodu 64 –ej rocznicy wyzwolenia KL Auschwitz, wziąłem z lady recepcyjnej M.D.S.M. grudniowy egzemplarz „Remember TO THINK”.\nWśród wielu interesujących informacji jest i taka, że od stycznia do kwietnia 2009 będzie w Berlinie prezentowana wystawa p.t. „Buty i chleb” – relacje z Auschwitz.\nBez wątpienia tytuł takich relacji mógł wymyślić tylko były więzień hitlerowskich obozów koncentracyjnych. Ja także mam w tej sprawie wiele osobistych skojarzeń, utrwalonych w pamięci z tamtych lat. Buty i chleb, wśród wielu innych czynników, zajmowały czołowe miejsce w okolicznościach decydujących o szansach ocalenia życia, lub o śmierci więźnia.Od siebie dodam: czynnikiem takim była także zupa.\nZamierzam zatem przedstawić w porządku chronologicznym moje reminiscencje z tamtych lat – w kontekście: buty i chleb… oraz zupa.\nW chwili aresztowania mnie w nocy na 09.lipca 1943 roku przez SD nałożyłem na nogi skórzane pantofle, jakie pozostały w domu po ojcu aresztowanym w maju 1940 roku.Przez te trzy lata stopa mi nieco urosła i pantofle pasowały teraz na mnie jak ulał.\nW więzieniu w Tomaszowie Mazowieckim dostawaliśmy rano pajdę chleba, ukrojoną z przepołowionego, okrągłego bochenka.Ważyła około 200 – 250 gram i miała wystarczyć na cały dzień. Żadnych dodatków do chleba w więzieniu nie dawano. Około godziny 13.00 rozdawano zupę –około pół litra na osobę. Zawsze miałem dwóję z botaniki, to też nie mogłem rozpoznać z kłosów jakiego zboża była ta zupa ugotowana. Była gotowana razem z plewami, które wypluwaliśmy na ścianę, co po kilku dniach utworzyło naniej swoistą boazerię. Mój brat nie mógł początkowo przełknąć w ogóle tej zupy.Przezornie zjadałem jego porcje.\nW końcu trzeciego tygodnia, po kolejnym t.zw.przesłuchaniu mnie przez Gestapo przy ul. Zapiecek, podczas którego byłem bity pejczem m. in. pod gołe stopy, nie mogłem już założyć na nogi tych pięknych pantofli. Ale ich nie straciłem!\nNa Zapiecku przetrzymano nas w piwnicy do następnego dnia, co było w praktyce tamtejszego Gestapo rzadkością. Miałem w kieszeni pół porcji porannego chleba, która musiała wystarczyć mnie i bratu na następny dzień, albowiem na Zapiecku nie dawano więźniom niczego do jedzenia ipicia.\nW KL Auschwitz przenocowaliśmy pierwszą noc na gołej ziemi, pomiędzy 26 i 27 blokiem. Rankiem rozebrano nas do naga, odebrano naszą cywilną odzież, za wyjątkiem butów. Pantofle znów ocalały.\nNagich, przegoniono nas biegiem do łaźni, pomiędzy 1i 2 blokiem. Miałem wciąż pantofle ojca na nogach. Obozową odzież dostarczono dopiero po południu.\nOkoło południa dostarczono zupę. Dostałem pierwszy, cały litr obozowej zupy. Boże, na tle tego więziennego rozgotowanego zboża z plewami zupa ta wydała mi się rarytasem. Była gęsta,miała zasmażkę, a w jej składzie była jakaś zielenina, zebrana na łąkach oraz„płyta”, czyli krążek grubości około 12 mm o średnicy 12 – 15 cm bydlęcej brukwi. Po upewnieniu się, że jest to normalna, przydziałowa, codzienna zupa,pomyślałem: ja w tym obozie z głodu nie umrę!\nPo obiedzie przybyło do łaźni kilku dobrze wyglądających więźniów. Z tej masy, około 700 „Zugangów” wybrano kilkunastu(dwunastu?) najbardziej pobitych i wynędzniałych więźniów. Znalazłem się w tej małej grupie. Zabrano nas do szpitala na blok 19, podczas gdy cały transport odesłano do Birkenau. W tym momencie straciłem moje buty! Zabrano mi jew szpitalu i zastąpiono szpitalnym sandałem. Była to deska grubości ponad 20 mm wykrojona w kształt stopy z szerokim na 6 – 7 cm pasem parcianym w jej przedniej części. To też były buty!\nObok mnie, na I piętrze tego bloku, leżało dziesiątki wychudzonych ludzi chorych na obozową biegunkę (Durchfall). Wielokrotnie w ciągu dnia i nocy musieli schodzić na parter do ustępu w tych właśnie „sandałach”. Sandały miały ponadrywane parciane pasy i na schodach spadały chorym z nóg, czyniąc w ciszy nocnej okropny hałas. Wtedy wypadał z pokoju naprzeciw schodów Blokschreiber i klnąc potwornie rzucał takimi sandałami w uciekających boso,zabrudzonych fekaliami, chorych więźniów. Jak trafił – skracał im życie.\nW końcu sierpnia wyszedłem ze szpitala. Raczej uciekłem przy pomocy moich rodaków wcześniej uwięzionych w KL Auschwitz. przed kolejną selekcją. Moi rodacy załatwili mi też pracę w jednym z najlepszych komand– SS-Küche und Kartoffelschällerei. W drewnianych butach, z parcianą przyszwą zameldowałem się u pisarza bloku 23 (Stanisław Kożuch – nr 325).Popatrzył na moją szkieletową postać i powiedział: chłopcze, jak ty wyglądasz? I zmienił mi na starcie drewniane, ciężkie buty na jakieś zdezelowane pantofle, ważne, że lekkie i jako tako pasujące na moje stopy. Czuwała nade mną Opatrzność Boska. Dał mi też miskę obozowej zupy.\nMniej sympatyczny sztubowy wyposażył mnie w kubek,miskę i łyżkę oraz wskazał mi moje łóżko. Na tej sztubie każde łóżko było wyposażone w dwa piękne koce, t.zw. „kanadyjskie”. Świadczyło to o obozowej zamożności mieszkańców tej sztuby. Łyżka była stalowa i kompletnie zardzewiała.Ponad godzinę szorowałem ją w piasku za 23 blokiem.\nW południe postawiono beczkę obozowej zupy.Znów dostałem michę. Ale beczka ta stała do późnego wieczora nietknięta. Tuż przed apelem wróciło moje komando z pracy. Nikt nie był zainteresowany wystudzoną już zupą z beczki przed blokiem. Natomiast w jednej chwili ustawiła się długa kolejka do tej zupy więźniów, zajmujących piętro na bloku 23 A, którzy codziennie czekali na tę zupę do czasu powrotu mojego komanda. Bitwa była też o odniesienie beczki do kuchni, albowiem więzień który otrzymał takie szczęśliwe polecenie, zawsze wydrapał ze ścianek beczki jeszcze dodatkowylitr zupy. Widziałem już takie bitwy o beczkę w szpitalu na 19. bloku.\nObierałem warzywa w kuchni dla SS-manów. Także jabłka. Marchew, kalarepę, selery, pory i jabłka wrzucałem ukradkiem do ust zamiast do puszki po konserwach, która była miarką dziennej normy. Ale szczyt szczęścia okazał się w południe. Kucharze podrzucali do kartoflarni beczkę zupy, przeznaczoną dla SS. Nie muszę wyjaśniać, co było w tej zupie. Wszelkie warzywa,mięso, kasza lub makaron, fasola, ziemniaki, przyprawy, tłuszcz. Capo – Polak pilnował czy nie jesteśmy obserwowani przez szefa kuchni SS-Unterscharfführera Paschke, a Vorarbeiter posyłał co chwilę litr tej zupy w różne strony kartoflarni. Wtedy zrozumiałem dlaczego nikt z tego komanda nie był zainteresowany obozową zupą. Takiej zupy, jak ta dla SS nie jadłem przed aresztowaniem, bo w domu była bieda. A buty?\nPosadzka w kartoflarni była ciągle polewana wodą. W kuchni SS niemal wszyscy pracujący tam więźniowie organizowali żywność i różnymi sposobami przemieszczali ją na teren obozu. Ja też to robiłem. Za zorganizowaną w kuchni SS żywność kupiłem na giełdzie przed obozową kuchnią wojskowe saperki. Musiałem mieć dobre buty, gdyż po posadzce płynęła zawsze woda.\nSzczęście nie trwa jednak wiecznie. W połowie października 1943 roku zachorowałem na tyfus i powędrowałem na blok 20 sztubę nr 2 na leczenie. Saperki przepadły.\nDr Władysław Fejkiel i sanitariusz Janusz Młynarski nie pozwolili mi umrzeć. Przetrzymali mnie jako rekonwalescenta i pomocnika Pflegera na sztubie nr 2 do lutego 1944 r.\nW styczniu1944 roku ukończyłem kurs dla Pflegerów i do końca października 1944 r.pracowałem w obozowym szpitalu. Dzisiaj wszyscy wiemy, że praca w HKB (Häftlingskrankenbau) stwarzała wielką szansę przeżycia obozu. Byłem Pflegerem na boku 21 (chirurgia). Praca tam chroniła przed zimą na otwartym powietrzu. Nawiązałem kontakt z więźniami pracującymi w kuchni. Dostarczali mi surowce, z których gotowałem na kocherze jaki miałem do sterylizacji strzykawek i igieł, „nadzwyczajną” zupę.Z tego, co mi koledzy dostarczyli. Dokarmiałem tą zupą chorych, a tak żesam zjadałem dodatkowy posiłek. Anioł-Stróż wciąż był przy mnie!\nW końcu października zostałem w dużym transporcie więźniów przewieziony do zakładów lotniczych „Heinkel” koło Berlina. Tam odszukałem po pięciu prawie latach schorowanego ojca. Miał zniszczoną skórę na twarzy i na dłoniach od kwasu siarkowego. Pracował przy rozbieraniu samolotowych akumulatorów. Na nogach miał ciężkie, drewniane obozowe buty.Był obozowym muzułmanem. Zdołaliśmy, wspólnymi siłami, ulokować ojca w tamtejszym szpitalu. Obozów nie przeżył.\nSami (brat i ja) zostaliśmy via KL Sachsenhausen-Oranienburg, jako samozwańczy ślusarze, przewiezieni do obozu koncentracyjnego w Wansleben am See (filia KL Buchenwald), gdzie więźniowie produkowali pompy hydrauliczne do bombowców Junkersa. Pracowali w ogromnej większości 600 metrów pod ziemią, w dawnej kopalni soli potasowej (Kaliwerke).\nPo nieprawdopodobnym szczęściu, które nie opuszczało mnie w KL. Auschwitz – dopadła mnie tutaj groza hitlerowskiego obozu koncentracyjnego.\nW pigułce: – na 100 m kwadr. zakwaterowano 500 więźniów X 4 kondy-\ngnacje = 2.000 więźniów. Łóżka 4 piętrowe;\n- chleb – 143 g/dzień;\n- zupa – ½ litra ciepłej wody/dzień (bez jarzyn, kartofli i tp.\n- praca – 12 –14 godz/dzień, 600 m pod ziemią, temp.35 – 50° C;\n- w niedzielę bezmyślne przenoszenie cegieł;\n- obóz istniał od kwietnia 1944 do kwietnia 1945; w tym\nczasie zmarło z głodu 450 więźniów.\nCzy wiecie jak się umiera z głodu? – Człowiek ma opuchnięte nogi, ręce i twarz. Ci koledzy są pochowani w dwóch zbiorowych mogiłach na tamtejszym cmentarzu.\nByłem tam uwięziony okrągłych 5 miesięcy.\nWyłgałem się od pracy pod ziemią. Byłem brakarzem w naziemnej hali.\nMoim majstrem w hali był Niemiec, cywil, o nazwisku Hahmann. Przez kilka tygodni nie mieliśmy do siebie zaufania. Kiedyś zapytał mnie, czy to prawda, że w KL Auschwitz Żydzi są zabijani masowo gazem.Struchlałem. Bałem się prowokacji. Po chwili zastanowienia odpowiedziałem twierdząco na jego pytanie. Był blady jak płótno. Odszedł ode mnie bez słowa.\nOd tego czasu znajdowałem codziennie w szufladce stolika z moimi narzędziami dwie cieniutkie kromki chleba ze smalcem lub pasztetówką.\nNa nogach miałem skarb; doskonałe zimowe buty narciarskie (miękkie) –zorganizowane jeszcze w KL Auschwitz. Byłem natomiast wiecznie śmiertelnie głodny.Stale. W nocy i w dzień. Chciałem sprzedać moje buty za chleb. Nie było chętnych. Nikt nie miał chleba.\nDowiedziałem się, że 5 km od obozu jest zakład dezynfekcji i dezynsekcji, gdzie pracują cywilni robotnicy. Rosjanie. Aby się tam dostać trzeba było okazać wesz. A tu wszy jak na lekarstwo! Wreszcie kupiłem od kogoś wesz za pół porcji chleba i w ostatnią niedzielę lutego1945 r. zaprowadzono mnie do odwszenia. Postawiłem wszystko na jedną kartę!\nZaproponowałem Rosjanom kupno moich butów zachleb lub cukier. Nie mieli ani jednego, ani drugiego. Obiecali dać dwie butelki wódki. Jakiej wódki?\n- Nu, kak skazać – likier!\nNie miałem wyboru. Stałem nago w łaźni. Byłem szkieletem w ludzkiej skórze. Moja odzież i koc poszły do odwszenia. Poprosiłem Rosjan, aby mi dali jakiekolwiek obuwie, gdyż na dworze był śnieg i 6° mrozu.Przynieśli mi jakieś stare kamasze, które nie miały… spodów. Założyłem je na zmodernizowane onuce i przywiązałem sznurkami do stóp. Po odzyskaniu odzieży, tuż przed wymarszem do obozu, wcisnęli mi dwie, zakapslowane na gumkę,butelki po lemoniadzie z jakąś cieczą.\nSchowałem je za pasek, nałożyłem koc na głowę i pod eskortą SS wracałem do lagru. Spodziewałem się w bramie rewizji. Była. Zdążyłem jednak niepostrzeżenie przekazać butelki przyjacielowi, który stał w wejściu.\nPoprosiłem Lagerschutz’ – a, Ryśka z Gałkówka, z którym byłem zaprzyjaźniony, aby szukał nabywcy na ten samogon. Znalazł któregoś z funkcyjnych z samego szczytu. Sprzedał mi jedną butelkę za … o Boże! Za dwa bochenki chleba. To był tam majątek!\nDrugiej butelki nie udało się już sprzedać. Nie mogłem jej też przetrzymywać w łóżku. Zaprosiłem zatem sześciu kolegów na bankiet. Pod sufit, na czwartą kondygnację łóżek, gdzie spałem. Bimber był wstrętny. Śmierdział roztworem karbidu. Wypiliśmy. Nazajutrz wyfasowałem Holzschuhe (drewniane buty).\nWkrótce straciłem „posadę” brakarza i na polecenie gestapo zostałem odesłany do pracy pod ziemią. Unter Tage. Była pierwsza dekada marca 1945 roku. Niemcy zdawali sobie już sprawę ze swego położenia na frontach.\nMój majster Hahmann odesłał mnie po przydział pracy do biura personalnego do p. Engelmanna. Pan Engelmann kulał na jedną nogę, był uśmiechnięty, poruszał się wolno i majestatycznie. Kazał mi usiąść w korytarzu na krześle i czekać. Po raz pierwszy od dwóch lat Niemiec zwracał się do mnie„per Pan”. Czekałem. O godzinie 16 –ej dał mi niewielką skrzyneczkę z kartami,które miałem wypełniać w kopalni, nanosząc różne dane personalne pracujących tam więźniów. Było tam 8, może 10 pozycji do wypełnienia. Pan Engelmann powiedział,abym zjeżdżał do kopalni ostatnią windą t.j. około godziny 11 –ej i wracał pierwszą około 15.30, abym zdążył pozostawić skrzynkę w biurze przed 16.00.\nPowiedział też, abym tak pracował, aby mi tej pracy starczyło do końca wojny. Odpowiedziałem po niemiecku – „przyjąłem do wiadomości!”\nWychodząca z biura młoda Niemka pokazała mi palcem regał z segregatorami i poszła do domu. Za segregatorami była porcelanowa miska zimnej, dobrej zupy z niemieckiej kantyny. Od tego dnia nosiłem zawsze przy sobie łyżkę, której w tym obozie od dawna nie używałem, gdyż obozową ciecz wypijałem bezpośrednio z miski.\nWracało do mnie obozowe szczęście.\nW drugi dzień Wielkanocy (2. kwietnia 45)postanowiłem zakończyć pracę pod ziemią. Zameldowałem się u Jupa (Lagercapo) iwyjaśniłem mu moją sytuację rodzinną. Powiedziałem o ojcu pozostawionym w szpitalu „na Heinklu”, o bracie, który ciężko chory leżał w izbie chorych i poprosiłem go o nowy przydział pracy, która da mi szanse na przeżycie obozu. Jup długo zastanawiał się, co ma ze mną począć. Wreszcie wskazał na grupę 11więźniów, stojących na placu. „Z nimi pójdziesz na robota. Dobra robota”–dodał.\nCzterech Rosjan, czterech Francuzów i trzech Polaków. Ja byłem czwarty.\nByło to najlepsze komando w Wansleben a/See. Wozili rolwagą żywność do obozu, a także dla służb SS; dostarczali również żywność, w tym obiad do oddalonego od nas o 2 km komanda Neu-Mansfeld. Słowem Kanada!\nKomando jeździło po miasteczku, gdzie na ulicy leżały pety po papierosach i cygarach. Tytoń miał w obozie wysoką cenę. Wozili chleb z piekarni Hoffmanna, warzywa, cukier i inne artykuły spożywcze. Jadłem, co siędało po drodze, a kieszenie napychałem warzywami.\nNajcenniejszy był oczywiście chleb. Kiedy piekarz Hoffmann stał na drabinie i zdejmował z regału dwa bochenki skrupulatnie odliczanego chleba i odrzucał je do układania na czystych workach ułożonych na rolwadze – pierwszy obok niego więzień który odbierał te dwa bochenki (najczęściej ja), musiał świsnąć z dolnej półki dodatkowy bochenek i odrzucić go następnemu z szeregu koledze. Wszystkie pojedyncze bochenki były naszą superatą. Rekordem było któregoś dnia 13 bochenków – po jednym dla każdego z nas, a dla Vorarbeitera – dwa.\nCzy potrzebny do tego komentarz? Chyba tylko taki,że dzisiaj nie wierzę, aby Hoffmann nie zauważył, że kradniemy mu chleb.Ale nie reagował, bo obok stało dwóch SS-manów i wiedział, że alarm skończy się dla nas katastrofą.\nByłem teraz najedzony i mogłem się jeszcze podzielić z przyjaciółmi.\nW końcu lutego przybyła na naszą salę grupa holenderskich Żydów. Byli okropnie zawszeni. W ciągu kilku tygodni zawszony był cały obóz. Nieprawdopodobnie zawszony. Koce były nawarstwione wszami. Ruszały się.\nMoja praca przy rolwadze trwała 11 dni.\n12. kwietnia 1945 r. o godzinie 20.00 uformowano kolumnę około 2.000 więźniów i wyprowadzono z Wansleben do marszu ewakuacyjnego.\nJedenaście dni to za mało, aby wyprowadzić organizm ludzki z „muzułmaństwa”. Miałem na sobie jesionkę, zorganizowaną jeszcze w KL Auschwitz, na nogach, ciężkie, drewniane buty i dźwigałem zrolowany,zawszony, obozowy koc. Kolumna maszerowała nocą bocznymi drogami w niewiadomym kierunku. Byliśmy eskortowani przez wzmocnione służby SS. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że przemieszczamy się gdzieś na północ, wąskim korytarzem pomiędzy wschodnim i zachodnim frontem. Około trzeciej nad ranem wpędzono nas do glinianki, w której znajdowało się 10 –15 cm wody. Byłem tak zmęczony, że położyłem się w tej wodzie, oparłem głowę na zrolowanym kocu i usnąłem. Po godzinie obudziły mnie strzały z różnej broni, które jak się później dowiedziałem były uwieńczeniem kłótni pomiędzy eskortującymi nas SS-manami. Chodziło o nasze życie. Czy wybić nas już teraz, w tej gliniance, czy nieco później. Poderwano nas do dalszego marszu.\nOdrzuciłem mokry i zawszony koc. Ciągle zmienialiśmy kierunek marszu. Kluczyliśmy. Na końcu kolumny słychać było stale strzały z pistoletu. To SS-mani zabijali w przydrożnych rowach każdego, kto stracił siły do dalszego marszu.\nTrzymaliśmy się w grupie 9 kolegów z jednego miasta.Jakiś esesman, starszy wiekiem, przybliżył się do nas i po polsku (pochodził z Bydgoszczy) informował nas jak daleko jesteśmy od radzieckiego frontu. W pewnym momencie brakowało nam do Czerwonej Armii tylko 5 km. Ten esesman dał nam kawał chleba i przypominał, że był zawsze wobec Polaków lojalny. Tak, tak –uspokajaliśmy go. Strzały na końcu kolumny nasilały się.\nMaszerowałem i spałem. Budziłem się, gdy się przewróciłem. Chciałem odrzucić drewniane buty, ale bałem się poranienia stóp na nierównej, odcinkami żwirowej drodze. Wyrzuciłem jesionkę.\nOd świtu 13. kwietnia do 5 -ej nad ranem 14.kwietnia kolumna przesuwała się bez odpoczynku. Malała. Wiedzieliśmy, że w rowach zastrzelono już kilkuset więźniów. Wpędzono nas do opuszczonego młyna na skraju jakiegoś miasta. Po godzinie wypędzono nas z tego młyna do dalszego marszu. Byłem kompletnie wyczerpany. Chciałem tam pozostać, aby mnie dobili.Przyjaciele nie pozwolili. Moja sytuacja stawała się beznadziejna, gdyż dostałem okropnego rozwolnienia (obozowy Durchfall). Miałem zabrudzoną odzież i te drewniane buty. Niemcy nazywali takiego więźnia „Drecksack”.Bardzo pragnąłem, aby mnie zastrzelili.\nPrzyjaciele, zmieniając się, ciągnęli mnie bezwładnego przez 6 godzin i nie pozwolili mi siąść w rowie. O godzinie 12.30oswobodziła nas w polu armia amerykańska.\nDowlekliśmy się do wsi Hinsdorf. Rozpaliliśmy ognisko, aby spalić naszą zawszoną odzież, razem z drewnianymi butami. Burmistrz tej wsi zaopatrzył nas w bieliznę, cywilne ubrania i ludzkie buty.\nW 1997 roku pojechałem do Wansleben am See. W miejscu „Kaliwerke” i naszego obozu zastałem stertę gruzu. Rosjanie wysadzili to wszystko w powietrze. Odwiedziłem dwie zbiorowe mogiły z 450 zwłokami więźniów zmarłych tam z głodu. Byłem gościem gminy. Od radnych dowiedziałem się, że podczas ewakuacji naziści zastrzelili 1.100 więźniów. W ciągu zaledwie40 godzin. Było to zgodne z naszym szacunkiem. Zdobyłem fotografię naszego więzienia-obozu.\nButy i chleb, oraz zupa – jakże często nasze życie od nich zależało!\nLuty 2009 (CzesławArkuszyński)\nNr oboz. KL Auschwitz – 131603\nNr oboz. KL Buchenwal - 96285.\nKochani! Głowa do góry! Wychodzimy na prostą! Wszystko jest już jasne!\nA przecież dysponujemy jeszcze ogromnymi,doświadczonymi i sprawdzonymi zasobami, których nie wolno marnować.Największymi wśród prawników i historyków.\n„Twój przyjaciel to człowiek, który wszystko\no Tobie wie, a mimo to Cię lubi.”\n„Chcieliście Polskę, no to ją macie,\nSkumbrie w tomacie, skumbrie w tomacie…” (odcinek1/5)\nTrzeba by zacząć jak na apelu poległych:\n- Wy – którzy oddaliście życie za Polskę we wrześniu 1939 roku w walce z wielokrotnie przeważającymi siłami wroga,\n- Wy – którzy polegliście w bitwach partyzanckich w latach 1939 –1945,\n- Wy – rozstrzelani w lasach Katynia i w wielu innych miejscach na terenie b. Związku Radzieckiego,\n- Wy – Powstańcy Warszawy, którzy dokonaliście heroicznego dzieła w nierównej walce ze znienawidzonym wrogiem, których krew głęboko wsiąknęła w ulice stolicy,\n- Wy – żołnierze spod Narwiku, Tobruka, Monte Cassino,Wy, z Zachodu i Południa Europy, Wy, ze Wschodu „Kościuszkowcy” – którzy przelewaliście swoją krew w drodze do Polski,\n- Wy – Rodacy zagazowani w komorach KL Auchwitz,Treblinki i dziesiątkach innych obozów zagłady; Wy, rozstrzelani pod ścianami śmierci, na żwirowni, na ulicach Warszawy, w Palmirach i setkach innych miejsc w Polsce i poza jej terenem,\n- I Wy – żywi jeszcze – świadkowie tych wszystkich wydarzeń z II Wojny Światowej – pytam Was, czy oczekiwaliście takiej Polski,jaka uformowana została w 1945 roku, ale także takiej, jaką widzicie dzisiaj –w 2008 roku.\nO Boże, wpadłem w patos!\nNie, nie będę opisywał tej Polski z lat 1944 – 1989. Dostatecznie dużo słów napisałem już wcześniej w moim blogu. Pragnąłbym jedynie, aby ostrożniej wypowiadali się o niej ci, którzy w niej nie przeżyli chociażby kilkunastu lat swojego dorosłego życia, bowiem poruszają się po omacku. Świadomie lub podświadomie niszczą dorobek ciężko pracujących wtedy uczciwych Polaków, często poniżają ich, zniesławiają, pozbawiając jednocześnie prawa do wyjaśnienia tego, co wydaje się im naganne. Często niszczą najbardziej zasłużonych. Nawiedzeni twórcy najnowszej historii Polski.\nTa Polska,jaką zastali w 1989 roku nie spadła z nieba. Powstała na zgliszczach powojennych jako owoc ciężkiej pracy całego narodu w niezwykle trudnych warunkach.\nA co działo się potem? Po transformacji ustrojowej, czy jak wolą niektórzy po odzyskaniu niepodległości. (Odzyskanie niepodległości świętujemy 11 listopada).\nMinione 19 lat to wojny Polsko-Polskie.\nPierwsza to t.zw. „wojna na górze”. Prezydentem był pan Lech Wałęsa. Człowiek o nieocenionych zasługach nie tylko dla Polski. I nie zrujnują jego autorytetu w świecie żadne książki wydawane przez IPN – Instytut działający na potrzeby tych mścicieli,których ówczesny prezydent usunął ze swego dworu. Jego nazwisko jest zapisane w historii świata złotymi czcionkami. Jest ikoną bezkrwawego przewrotu politycznego od Łaby do Uralu i jeszcze trochę dalej.\nMyślę jednak,że taki sam autorytet pozostawiłby po sobie pan Lech Wałęsa, gdyby nie był prezydentem RP. Zabrakło wtedy przy nim życzliwych doradców, którzy powstrzymaliby go przed obejmowaniem tego najwyższego stanowiska w państwie.\nJednakże oskarżanie go dzisiaj o agenturalną działalność na rzecz SB jest działaniem szkodliwym wobec Polski. Ośmiesza nasze państwo w oczach świata. Kto przeżył PRL ten wie, że jeśli byłeś aktywny, obojętnie na jakim polu, nie mogłeś uniknąć kontaktów ze służbą bezpieczeństwa. Zawsze cię dopadli. I cokolwiek by IPN nie opublikował przeciw Wałęsie, to zdroworozsądkowa część narodu polskiego nigdy go nie potępi. Jeśli wydawanie takich książek jest priorytetowym celem IPN’, to gratuluję tym, którzy go powołali i dali mu takie szerokie uprawnienia.\nDzisiaj,25.08.2008, gdy piszę ten tekst, dowiaduję się z TVN, że IPN sporządził katalog osób rozpracowywanych przez organy bezpieczeństwa PRL. Na tej liście nie ma Lecha Wałęsy, bo jak wyjaśnia rzecznik IPN, jego sprawa jest „skomplikowana”.IPN chce uczyć nowe pokolenia swojej historii Polski, takiej, jaką opracują panowie Sławomir Cenckiewicz i Piotr Gontarczyk lub im podobni. Draństwo, mściwość i hańba! – Zlikwidować ten IPN! Nie wolno wydawać pieniędzy z budżetu dla darmozjadów, wymyślających takie „historyczne” katalogi!\nWieczorem,informacja ta została uzupełniona o listę innych działaczy opozycji z czasów PRL’u, pominiętych w tym wykazie. Pominięto Michnika, Kuronia, Lisa,Niesiołowskiego, Lityńskiego, Wujca, Geremka, Frasyniuka. Z pewnością też wielu innych.\nNastępnego dnia, działacz opozycji demokratycznej, publicysta, również pominięty w tym katalogu, Waldemar Kuczyński, zakazał dopisania go do tej listy, jeżeli nie będzie tam Wałęsy. Zaapelował do innych, pominiętych działaczy opozycyjnych o taką samą postawę.\nKiedy po tragicznej śmierci wysłuchałem, a potem przeczytałem przemówienie Adama Michnika nad trumną Bronisława Geremka, przypominające zasługi profesora dla Polski, pomyślałem:Panie Adamie, spokojnie. IPN nie daruje prof. Geremkowi tego zdecydowanego „odmawiam”, kiedy wymagano, aby po raz trzeci złożył oświadczenie lustracyjne.Przywoływał Pan na pamięć słowa profesora, który mówił, że „ instytucja, która miała służyć narodowej pamięci, zamierza teraz podjąć działania niszczące tę pamięć… …ci policjanci pamięci stosują pełne nienawiści metody tamtych czasów. Gwałcą prawdę i naruszają fun- damentalne zasady etyczne. Szkodzą Polsce.”\nW IPN’-ie znajdą się, panie Adamie,także „kwity” na prof. Geremka. Trzeba tylko trochę odczekać. Śmierć profesora jest jeszcze za świeża.\nWielu naukowców i wielu publicystów wskazuje na konieczność likwidacji IPN’-u. Kilka miesięcy temu czytałem gotową propozycję dla rządu (autorstwa naukowca), co należy zrobić z aktami po SB i jak rozparcelować obecne kompetencje tego instytutu. Żałuję, że zgubiłem gdzieś ten artykuł.\nJeżeli władze ustawodawcze i władze wykonawcze nie doprowadzą do rychłej likwidacji IPN’ –u, to alternatywą jest przyznanie mu jeszcze większych uprawnień, niż określa to aktualna ustawa o IPN. Wtedy zmieni się krajobraz naszej ojczyzny.\nKiedyś, jeden z moich kolegów zwrócił mi uwagę, że krytykuję IPN. Janku drogi, nie tylko ja krytykuję. Przytoczę Ci kilka opinii ludzi bardziej znanych ode mnie i bardziej uprawnionych do publicznego wyrażania tego, co widzą na własne oczy.\n1. Opinia Marka Beylina (G.W. – 31.05.2008) – wybrane fragmenty:\n„W Polsce IPN bezkarnie upowszechnia porównywalne kłamstwa. Ba, robi rzeczy znacznie gorsze.Grupa skrajnie zideologizowanych IPN -owskich funkcjonariuszy zdominowała prace nad niedawną przeszłością. Maszeruje przez polską historię niczym bojówka po mieście, niszcząc to, co uważa za obce. A obcy dla nich jest wielki obszar ludzkich postaw i poglądów.” …\n…”Prominentni ideolodzy z IPN –u nie przyznają w polskiej historii miejsca różnym akowskim środowiskom, wielkiej części PRL -owskiej opozycji, Wałęsie czy Kuroniowi. Całą lewicę, także niepodległościową, traktują jak zdrajców Polski,a umiarkowanej prawicy przyglądają się z najwyższą podejrzliwością.” …\n…”Nie widzę dziś w Polsce instytucji bardziej szkodliwej dla polskiej wiedzy i pamięci. I gdyby IPN był prywatną inicjatywą, ograniczyłbym się do pomstowania. Ale to instytut państwowy, utrzymywany z podatków, także moich. Nie wiem czemu mamy opłacać fabrykantów oszczerstw i zakłamań.”\n2. Zbigniew Gluza – prezes Ośrodka Karta (G.W. 14-15.06.2008) – wy brany fragment:\n„Nie w tym tkwi zło, że powstał instytut powołany do intensyfikacji pracy nad dziejami najnowszymi, lecz w tym, że od dnia poczęcia obciążony został polityką historyczną. Polityką, która kazała w jednym ręku skupić władzę prokuratorską,władzę nad dokumentami, władzę wydawniczą i wyposażyć ją w środki, jakich żadna inna instytucja badająca przeszłość nie miała nigdy do swojej dyspozycji. Tę władzę oddano w ręce jednego układu i kreowano IPN na trybunał mający prawo odsądzać od czci bez apelacji poszczególnych ludzi i całe środowiska.”\n3. prof.Andrzej Romanowski – Wydział Polonistyki UJ i Instytut Historii PAN. – fragment artykułu:\n„Likwidacja IPN jest potrzebna Polsce, bo instytucja ta niszczy największą zdobycz narodu w XX wieku: demokratyczne państwo prawa. Ale likwidacja taka jest także potrzebna… pracownikom IPN. To bowiem nie jest tak, że w IPN znajdują zatrudnienie wyłącznie ludzie pokroju Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka. Aby daleko nie sięgać, sam prezes Janusz Kurtyka jest jednym z najwybitniejszych historyków swego pokolenia i szkoda, że już na zawsze będzie kojarzony z niegodziwością kierowanej przez siebie instytucji.\nUstawa o IPN,dzieło prof. Andrzeja Rzeplińskiego, tworząc unię nauk prawnych z naukami historycznymi, dokonuje destrukcji i deprawacji obu, co więcej: umożliwia dokonujące się w naszym kraju „polowanie na ludzi”. Póki więc IPN istnieje, musimy mieć odwagę bronić przed nim Polski – prawdy o jej dramatycznych dziejach i prawdy o jej niepodległościowej tradycji. Aby jednak na takie akty odwagi nie trzeba było liczyć – powinniśmy zlikwidować IPN jak najszybciej.” (podkr. Cz.A.).\nA zatem drogi Janku, metoda Andrzeja Wyszyńskiego b. generalnego prokuratora ZSRR jest żywa: „dajcie mi człowieka, a ja już znajdę na niego paragraf”.\n„Skumbrie w tomacie, skumbrie w tomacie…” (c.d.n.)\n25.sierpnia 2008 r.\nSkumbrie w tomacie,skumbrie w tomacie… (odcinek2/5)\nDzień 25.08.2008 dostarczył nam nie jedną sensacyjną wiadomość. Oto media poinformowały naród, że pan Zbigniew Ziobro przegrał w sądzie sprawę z oskarżenia dr Mirosława Garlickiego o zniesławienie go w dniu 14. lutego 2007 roku, kiedy w transmitowanym przez telewizję wystąpieniu użył zwrotu „już nikt nigdy przez tego pana życia pozbawiony nie będzie”. (wyrok jest nieprawomocny). Pan Zbigniew Ziobro –Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny w usiłującej powstać IV Rzeczpospolitej – rozwinął tę myśl mówiąc, że „w tej chwili mamy jeden udokumentowany przypadek w wysokim stopniu wskazujący na możliwość zabójstwa”.\nDr Mirosław Garlicki jest kardiochirurgiem i zarazem wybitnym specjalistą w zakresie transplantacji serca. Przeprowadził kilkaset udanych przeszczepów i uratował tym samym życie operowanym pacjentom. Pozbawienie go na wiele miesięcy możliwości wykonywania swojego zawodu przez aresztowanie go, spowodowało zgon trudnej do określenia liczby chorych, których można było uratować rękami dr Garlickiego.\nZrobiono polityczny, propagandowy show, wyprowadzono w kajdanach dr Garlickiego ze szpitala MSWiA do suki i przewieziono do aresztu, a pan Zbigniew Ziobro triumfował, że udało mu się chwycić niebezpiecznego przestępcę. Wierna PIS –owi prasa wyżywała się na przestępstwach i korupcji dr Mirosława Garlickiego,a sprawie nadano nawet kryptonim „dr Mengele”.\nOtóż niedoinformowanym lub dyletantom z zakresu działania medycyny w KL Auschwitz, gdzie Hauptsturmführer SS dr Joseph Mengele wykonywał swoją „pracę”, pragnę wyjaśnić, że dr J. Menegele zajmował się zupełnie innym działem medycyny, niż dr M. Garlicki.\nDr.J. Mengele przeprowadzał w KL Auschwitz badania anatomo-patologiczne na zwłokach wyselekcjonowanych przez niego więźniów z transportów Żydów, przywożonych do tego obozu na zagładę. Ponieważ badania przeprowadzał głównie na zwłokach, a na rampie w Birkenau wyładowywano z towarowych wagonów w większości żywych ludzi – to oczywiście Mengele musiał wybranych przez siebie więźniów najpierw zabić. Natychmiast, albo po jakimś czasie, potrzebnym mu do badań.\nSzczególnym zainteresowaniem dr Mengele cieszyli się t. zw. Zwillingi, czyli bliźniacy,oraz karły i olbrzymy. Ludzie o nietypowych cechach antropologicznych i anatomicznych.\nCelem jego badań było zdobycie możliwie największej wiedzy, umożliwiającej ochronę czystości rasy germańskiej przed anatomiczną degeneracją.\nNa odcinku BIIf w Birkenau wydzielono barak nr 14, gdzie wyselekcjonowanym na rampie„ludzkim eksponatom” stworzono lepsze, niż gdziekolwiek indziej warunki bytowe. Były tam wygodne miejsca do spania, niezłe warunki sanitarne i lepsze wyżywienie. Dopóki żyli dokonywano na nich badania antropologiczne, pomiary głowy, stóp, dłoni, uszu, nosa,przetaczania bliźniakom krwi i inne.\nNajważniejszym etapem badań dr Mengele była sekcja zwłok. Wybranych ludzi trzeba było więc zabić. Bliźniacy musieli umrzeć tego samego dnia, gdyż na każdym z nich dokonywano innych eksperymentów medycznych i trzeba było sprawdzić, jakie to przyniosło zmiany w ich organizmach. Zabijano zastrzykiem fenolu w serce.\nW obrębie I krematorium w Birkenau dr J. Mengele kazał urządzić luksusowo wyposażone prosektorium i laboratorium analityczne, gdzie zakwaterował w nadzwyczaj dobrych warunkach znanego specjalistę z zakresu badań anatomo-patologicznych,węgierskiego lekarza, Żyda, który na polecenie dr Mengele dokonywał sekcji zwłok i obszernych, dokładnych opisów przeprowadzonych badań. Mengele nie przypuszczał,że cudownym zbiegiem okoliczności lekarz ten przeżyje KL Auschwitz i w swojej pracy p.t. „Byłem asystentem doktora Mengele” opisze ten rodzaj zbrodni niemieckich. Lekarzem tym był absolwent medycyny we Wrocławiu – dr Miklós Nyiszli (1901 – 1956).\nPo tym wyjaśnieniu wiecie już Czytelnicy mojego bloga, że przyłatanie kryptonimu „drMengele” do sprawy dr Mirosława Garlickiego jest pozbawione jakiegokolwiek sensu i wynika z głupoty lub najniższych pobudek autora tego pomysłu.\nSą też w naszej Ojczyźnie media, którym wolno posługiwać się bezkarnie wszelkim kłamstwem, jeśli trzeba komuś dokopać.Obojętnie, żywemu czy umarłemu.\nDowiedziałem się z wiadomości w internecie o sensacji. Informacją tą było pomówienie Józefa Cyrankiewicza o współpracę w KL Auschwitz z gestapo (t.zn. z Politische Abteilung).\nZ góry wyjaśnię, że mam do Józefa Cyrankiewicza kilka pretensji, o to, że:\n- w 1948 roku dobrowolnie zlikwidował partię z dużymi w Polsce tradycjami, Polską Partię Socjalistyczną, przyłączając ją do PPR’u;\n- w 1948 roku nie uczynił żadnego kroku, aby zapobiec fałszywym oskarżeniom, skazaniu i rozstrzelaniu rotmistrza Witolda Pileckiego,dobrowolnego więźnia KL Auschwitz, założyciela na terenie obozu ruchu oporu o nazwie „Związek Organizacji Wojskowej”. Pilecki poznał w Oświęcimiu Cyrankiewicza, ale to nie jemu, lecz Adamowi Kuryłowiczowi (również socjaliście) przekazał kierownictwo ruchu oporu, zanim uciekł z obozu;\n- w 1956 roku wypowiedział groźbę, „że kto podniesie rękę na władzę ludową, temu tę rękę władza ludowa odrąbie”;\n- w latach, kiedy był u władzy, zwalczał opozycję.\nWszystko to razem wzięte, nie daje żadnych podstaw do posądzania Cyrankiewicza o współpracę z gestapo na terenie KL. Auschwitz.\nAutorzy tego „newsa”twierdzili, jakoby w IPN, a także w archiwach Państwowego Muzeum KL Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu, znajdowały się dowody potwierdzające to pomówienie.\nNa początku br. rozmawiałem na ten temat z Dyrektorem Muzeum p. dr Piotrem M.A. Cywińskim, który już znał tę sensację i który mnie zapewnił, że w archiwach muzeum nie ma żadnego dokumentu, który potwierdzałby współpracę J.Cyrankiewicza z gestapo.\nDlaczego mnie ta sprawa szczególnie zbulwersowała? Otóż od połowy października 1943 roku do końca października 1944 r. przebywałem w szpitalu obozowym w KL Auschwitz; do połowy lutego 1944 na bloku 20, później na bloku 21. Józef Cyrankiewicz stał autentycznie na czele lewicowego ruchu oporu. Ułatwił kilka ucieczek z obozu i zorganizował z zewnątrz mnóstwo leków do obozowego szpitala. Współpracował ściśle z Z.O.W –em Pileckiego. Centralnym miejscem spotkań organizacyjnych była sztuba nr 2 na 20.bloku. J. Cyrankiewicz był zatrudniony na bloku 20. Właśnie na tej sztubie przechorowałem jesienią 1943 r. mój tyfus, a potem byłem chroniony przez dr Władysława Fejkiela przed pracą na mrozie. Byłem wielokrotnie świadkiem długich wieczornych rozmów na tematy polityczne tych ludzi. J.Cyrankiewicz brał często udział w tych rozmowach.\nGdyby J.Cyrankiewicz był współpracownikiem obozowego gestapo, to kilkadziesiąt osób, które on znał (ja je też znałem) byłoby rozstrzelanych. A tak się nie stało. Dlatego, jako żywy jeszcze świadek, z całą odpowiedzialnością twierdzę, że Cyrankiewicz nie współpracował w obozie z gestapo. To jest bezczelne kłamstwo!\nPośmiertne oskarżenie Cyrankiewicza poszło jednak w świat i nikt je nie sprostował.\n„…skumbrie w tomacie, skumbrie w tomacie…” (c.d.n.)\ncd. „…Skumbrie w tomacie, skumbrie w tomacie…” (odcinek 3/5).\nPo wyborach,do władzy doszła nowa lewica. W jej składzie było wiele osób, które były też aktywne w PRL. W potocznym obiegu nazwano te rządy „postkomuną”.\nRozwinięto na wielką skalę przekształcanie majątku państwowego w spółki. Panowie politykierzy poprawnie ocenili, że wiatr wieje w ich plecy. Teraz – albo nigdy. Dorwali się nie tylko do władzy, ale przede wszystkim, do ogromnych fortun. I nie ważne kto był premierem – Oleksy, czy Cimoszewicz. Olszewski, Suchocka, czy Buzek, Miller czy Belka.\nOcean pieniędzy ze sprzedaży państwowego majątku, będącego własnością całego narodu, przelewał się przez kilkanaście lat na konta „patriotów”, którzy budowali tę nową, trzecią Rzeczpospolitą. A naród żył nadal w nędzy.\nSprowadzono do Polski zagranicznych „inwestorów”, którym sprzedawano polski, państwowy majątek. Dorobek więcej niż dwóch pokoleń Polaków.\nW moim pojęciu inwestorem jest ten, kto buduje, kto powiększa bazę materialną, kto tworzy nowe miejsca pracy i wytwarza nowe produkty lub świadczy nowe usługi. Nie zaś ten,kto „okazyjnie” tanio nabywa istniejące fabryki, hale targowe, hotele i inne obiekty. Dlaczego nie tworzono spółek pracowniczych w zakładach, których państwo nie chciało być właścicielem?\nKiedy sprzedano hotel „FORUM” w Warszawie autentycznie rozpłakałem się. Nawet w największym kryzysie turystycznym ten obiekt nigdy nie przynosił deficytu. Świetnie zlokalizowany, dobrze zagospodarowany i zorganizowany, na bieżąco konserwowany i remontowany, cieszący się doskonałą opinią wśród gości z zachodu– mógł nadal pozostać polską wyłączną własnością, prowadzony jako spółka pracownicza przez wykwalifikowaną kadrę, jaką dysponował.\nNie dokładam komentarza do tej prywatyzacji francuskiemu „inwestorowi”. My, warszawianie wiemy jakim hotelem był „Forum”, a jakim jest „Novotel”.\nZ kolei nastały czasy IV Rzeczpospolitej. To znaczy czasy, kiedy jacyś marzyciele -futuryści chcieli i próbowali ją zbudować.\n„Skumbrie w tomacie, skumbrie w tomacie…” c.d.n.


LGP w Klingenthal: Kubacki wygrywa kwalifikacje, sześciu Polaków w dziesiątce! - Skijumping.pl\nLGP w Klingenthal: Kubacki wygrywa kwalifikacje, sześciu Polaków w dziesiątce!\nDawid Kubacki został zwycięzcą kwalifikacji do finałowego konkursu Letniego Grand Prix w niemieckim Klingenthal (HS140). Lider cyklu wygrał po próbie na odległość 137,5 m. Do zawodów awansował komplet siedmiu Polaków, z czego aż sześciu znalazło się w czołowej dziesiątce kwalifikacji.\nPodobnie jak podczas treningów, również i w kwalifikacjach nie było mocnych na Dawida Kubackiego. Lider Letniego Grand Prix tym razem uzyskał rezultat 137,5 m i wyprzedził o 9 punktów sklasyfikowanych ex aequo na drugiej pozycji Norwegów - Roberta Johanssona (132,5 m) i Johanna Andre Forfanga (130 m). Czwarty był najlepszy z gospodarzy, Andreas Wellinger (130 m), a tuż za nim uplasowali się kolejni Biało-Czerwoni - piąty Maciej Kot (128,5 m) i szósty Stefan Hula (129 m).\nNa siódmej lokacie kwalifikacje zakończył trzykrotny zwycięzca zawodów LGP w Klingenthal, Gregor Schlierenzauer (129 m). Czołową dziesiątkę uzupełnili następni reprezentanci Polski. Ósme miejsce zajął zwycięzca Letniego Pucharu Kontynentalnego, Klemens Murańka (129 m), dziewiąty był Piotr Żyła (129 m), natomiast dziesiąty - Kamil Stoch (127,5 m).\nZawodnicy Stefana Horngachera w komplecie przebrnęli poniedziałkowe kwalifikacje. Oprócz wcześniej wspomnianej szóstce Biało-Czerwonych, którzy uplasowali się w czołowej dziesiątce eliminacji, awans wywalczył siedemnasty dziś Jakub Wolny (127 m).\nKwalifikacje rozegrano z 18. belki startowej.\nNa wtorek zaplanowano wielki finał Letniego Grand Prix 2017 w Klingenthal. O godzinie 14:15 rozpocznie się seria próbna. Z kolei na 15:45 wyznaczono początek ostatnich zawodów LGP w tegorocznym letnim sezonie.\nWyniki kwalifikacji LGP w Klingenthal (HS140); 02.10.2017\n1 Q 76 KUBACKI Dawid POL 137.5 18 90.9 56.0 -4.4 134.1\n2 Q 65 JOHANSSON Robert NOR 132.5 18 91.1 54.5 -2.9 125.1\n2 Q 59 FORFANG Johann Andre NOR 130.0 18 90.8 54.0 2.1 125.1\n4 Q 54 WELLINGER Andreas GER 130.0 18 90.9 54.0 2.0 125.0\n5 Q 73 KOT Maciej POL 128.5 18 90.5 54.0 4.1 124.4\n6 Q 66 HULA Stefan POL 129.0 18 90.6 54.0 1.2 122.4\n7 Q 47 SCHLIERENZAUER Gregor AUT 129.0 18 91.2 54.0 -0.1 121.1\n8 Q 53 MURANKA Klemens POL 129.0 18 90.6 54.0 -0.2 121.0\n9 Q 70 ZYLA Piotr POL 129.0 18 90.5 53.5 0.1 120.8\n10 Q 49 STOCH Kamil POL 127.5 18 90.2 52.5 2.1 119.1\n11 Q 74 KOBAYASHI Junshiro JPN 128.5 18 90.3 54.0 -1.5 118.8\n11 Q 58 TANDE Daniel Andre NOR 128.5 18 91.0 54.0 -1.5 118.8\n13 Q 61 GEIGER Karl GER 127.5 18 90.9 53.0 0.5 118.0\n13 Q 56 KRAFT Stefan AUT 127.5 18 90.7 53.5 118.0\n15 Q 62 COLLOREDO Sebastian ITA 127.0 18 90.8 51.5 2.2 117.3\n16 Q 52 INSAM Alex ITA 126.5 18 90.6 51.5 2.9 117.1\n17 Q 44 WOLNY Jakub POL 127.0 18 90.3 53.5 -0.4 116.7\n18 Q 64 AMMANN Simon SUI 125.5 18 90.7 52.0 1.8 114.7\n19 Q 15 DESCOMBES SEVOIE Vincent FRA 125.5 18 90.7 52.5 1.2 114.6\n20 Q 40 PREVC Peter SLO 125.5 18 90.6 52.5 0.1 113.5\n21 Q 75 LANISEK Anze SLO 125.5 18 90.5 53.0 -1.0 112.9\n22 Q 7 POPPINGER Manuel AUT 128.0 18 90.7 52.5 -5.1 112.8\n23 Q 42 FETTNER Manuel AUT 123.0 18 90.6 52.5 2.6 111.5\n24 Q 60 BRESADOLA Davide ITA 122.0 18 90.9 52.5 4.1 111.2\n25 Q 30 EISENBICHLER Markus GER 123.5 18 90.5 52.0 1.3 110.6\n26 Q 39 NAZAROV Mikhail RUS 123.5 18 90.5 51.0 1.2 109.5\n27 Q 68 SEMENIC Anze SLO 121.5 18 90.7 52.5 2.9 109.1\n28 Q 50 WANK Andreas GER 122.5 18 91.1 52.5 1.0 109.0\n29 Q 28 FREITAG Richard GER 123.0 18 89.9 52.5 -1.0 107.9\n30 Q 41 PEIER Killian SUI 121.5 18 90.7 52.0 2.0 107.7\n31 Q 67 KORNILOV Denis RUS 123.5 18 90.6 51.5 -1.2 107.6\n32 Q 24 VANCURA Tomas CZE 121.0 18 90.8 51.0 3.4 107.2\n33 Q 57 TAKEUCHI Taku JPN 122.5 18 90.9 52.5 -1.0 107.0\n34 Q 29 HARADA Yumu JPN 122.5 18 90.5 51.5 -0.1 106.9\n35 Q 36 PASCHKE Pius GER 120.5 18 90.0 52.5 1.8 106.2\n36 Q 51 FANNEMEL Anders NOR 120.5 18 90.8 51.5 1.7 105.1\n37 Q 35 ALAMOMMO Andreas FIN 122.5 18 91.0 52.5 -3.1 104.9\n38 Q 4 SIEGEL David GER 124.0 18 90.3 51.5 -5.2 104.5\n39 Q 69 LEYHE Stephan GER 119.5 18 90.4 52.5 1.0 103.6\n40 Q 27 SCHULER Andreas SUI 122.5 18 90.3 51.0 -3.1 103.4\n41 Q 19 AIGRO Artti EST 122.5 18 90.2 51.5 -3.9 103.1\n42 Q 71 GANGNES Kenneth NOR 119.0 18 90.9 52.0 1.7 102.9\n43 Q 33 LARINTO Ville FIN 117.0 18 90.5 51.0 6.1 102.7\n44 Q 38 JELAR Ziga SLO 120.0 18 90.1 51.0 0.5 102.5\n45 Q 34 AIGNER Clemens AUT 120.0 18 90.5 52.5 -1.1 102.4\n46 Q 21 SCHMID Constantin GER 121.5 18 90.4 52.0 -3.6 102.1\n47 Q 72 KLIMOV Evgeniy RUS 119.5 18 90.9 51.0 0.9 102.0\n48 Q 20 STURSA Vojtech CZE 120.5 18 90.3 50.5 -0.6 101.8\n49 Q 1 LISSO Justin GER 118.5 18 90.6 51.0 2.1 101.4\n50 Q 13 HLAVA Lukas CZE 120.0 18 90.0 52.0 -3.0 100.0\n51 46 BICKNER Kevin USA 120.0 18 90.7 50.0 -2.7 98.3\n52 43 SCHIFFNER Markus AUT 117.5 18 91.0 49.5 1.7 97.7\n53 18 BOYD-CLOWES Mackenzie CAN 117.0 18 90.3 51.0 1.0 97.6\n54 3 HOFFMANN Felix GER 120.5 18 89.6 51.0 -5.5 97.4\n55 26 HAYBOECK Michael AUT 116.5 18 90.8 50.5 1.8 97.0\n56 63 JUSTIN Rok SLO 114.5 18 90.8 50.5 5.2 96.8\n57 37 ZUPANCIC Miran SLO 116.0 18 90.7 50.5 1.2 95.5\n58 23 JANDA Jakub CZE 117.0 18 90.2 51.0 -2.2 94.4\n59 9 ZOGRAFSKI Vladimir BUL 116.0 18 89.8 49.5 0.5 93.8\n60 16 NOMME Martti EST 113.0 18 90.5 49.5 4.6 92.5\n61 32 PAVLOVCIC Bor SLO 113.5 18 90.3 49.0 3.5 91.8\n62 22 ITO Kenshiro JPN 114.5 18 91.1 50.0 0.3 91.4\n63 45 ROMASHOV Alexey RUS 113.0 18 90.5 49.5 0.1 88.0\n64 17 RHOADS William USA 112.0 18 90.1 49.0 2.2 87.8\n65 31 STJERNEN Andreas NOR 110.5 18 90.9 50.0 3.8 87.7\n66 25 POLASEK Viktor CZE 111.5 18 89.9 49.5 2.1 87.3\n67 55 AALTO Antti FIN 109.5 18 90.4 48.5 4.2 84.8\n68 5 MUMINOV Sabirzhan KAZ 114.0 18 89.8 48.5 -5.1 83.6\n69 2 BAER Moritz GER 110.5 18 89.5 48.5 0.8 83.2\n70 10 PITEA Sorin Iulian ROU 109.0 18 90.1 48.5 -0.8 78.9\n71 12 KIM Hyun-Ki KOR 107.0 18 90.2 48.0 -3.6 72.0\n72 14 KALINICHENKO Vitaliy UKR 107.0 18 89.9 47.5 -3.8 71.3\n73 8 IPCIOGLU Fatih Arda TUR 103.0 18 90.0 47.5 -1.4 66.5\n74 6 BEDIR Muhammed Ali TUR 103.0 18 89.8 48.0 -5.9 62.5\n75 11 KARPENKO Nikolay KAZ 94.5 18 90.4 43.5 1.3 49.9\n48 ITO Daiki JPN DSQ\noglądalność: (18947) komentarze: (68)\nponiedziałek, 23 paź 2017, 12:50 sheef profesor\nKlasyfikacja końcowa po kwalifikacjach w Klingenthal (Niemcy):*\nIndywidualnie (TOP 10 - w nawiasach rozkład miejsc na podium danego zawodnika w kwalifikacjach):\n1. Dawid Kubacki (Polska) - 50 punktów (1-3-1),\n2. Anze Lanisek (Słowenia) - 30 punktów (2-0-0),\n3. Stefan Hula (Polska) - 20 punktów (1-0-1),\nRyoyu Kobayashi (Japonia) - 20 punktów (1-0-1),\n5. Maciej Kot (Polska) - 15 punktów (1-0-0),\nStephan Leyhe (Niemcy) - 15 punktów (1-0-0),\n7. Simon Ammann (Szwajcaria) - 10 punktów (0-1-0),\nGregor Deschwanden (Szwajcaria) - 10 punktów (0-1-0),\nStefan Kraft (Austria) - 10 punktów (0-1-0),\nRobert Johansson (Norwegia) - 10 punktów (0-1-0),\nJohann-Andre Forfang (Norwegia) - 10 punktów (0-1-0).\nDrużynowo (w nawiasach nazwiska punktujących zawodników oraz ich wkład punktowy):**\n1. Polska - 90 punktów (Maciej Kot (15), Dawid Kubacki (50), Stefan Hula (20), Klemens Murańka (5)) (3-3-3),\n2. Słowenia - 30 punktów (Anze Lanisek (30)) (2-0-0),\n3. Norwegia - 25 punktów (Daniel-Andre Tande (5), Rober Johansson (10), Johann-Andre Forfang (10)) (0-2-1)\n4. Japonia - 20 punktów (Ryoyu Kobayashi (20)) (1-0-1),\n5. Szwajcaria - 20 punktów (Simon Ammann (10), Gregor Deschwanden (10)) (0-2-0),\n6. Niemcy - 15 punktów (Stephan Leyhe (15)) (1-0-0),\n7. Austria - 10 punktów (Stefan Kraft (10)) (0-1-0),\n8. Włochy - 5 punktów (Sebastian Colloredo (5)) (0-0-1).\nNiniejszym ogłaszam, że Małą Drewnianą Kulę za sezon letni 2017 zdobywają Polak Dawid Kubacki (indywidualnie) oraz reprezentacja Polski (drużynowo). Gratulację dla zwycięzców.\n*W rankingu kwalifikacyjnym punkty przyznaje się trzem najlepszym skoczkom danych kwalifikacji według klucza 15-10-5. Taka punktacja obowiązuje również podczas zimowego Pucharu Świata. Równolegle obok klasyfikacji indywidualnej prowadzi się też klasyfikację drużynową zaś najlepszym na koniec sezonu przyznaje się Małą Drewnianą Kulę.\n**W przypadku równej liczby punktów o kolejności decyduje rozkład miejsc na podium w kwalifikacjach.\nwtorek, 3 paź 2017, 14:10 alicja19861 bywalec\nJak widzisz, decydentów telewizyjnych interesuje szersza grupa odbiorców, nie ty. Dziwne, nie? I pewnie popularny jest dlatego, że każdy w niego może zagrać, a "skoczyć" sobie może tylko ktoś, kogo podpuści jakiś internetowy dzieciak, żeby nie opluwać Bukowskiego czy Miętusa, z argumentem, to "samemu idź na skocznię i zjedź".\nwtorek, 3 paź 2017, 13:35 kibicsportu profesor\nJa nie wiem w czym jest ciekawy snooker. Kolarstwo jest nawet spoko , ale nudniejsze od skoków.\nwtorek, 3 paź 2017, 13:11 alicja19861 bywalec\nSnooker też. Zwłaszcza na Wyspach Brytyjskich i krajach Europy Zach. Zacytuję fajne porównanie sprzed kilku lat, odnośnie popularności, a co za tym idzie też zarobków:\n"Podpierając się porównaniem do skoków narciarskich trzeba zauważyć, że najlepszy w sezonie 2012/13 specjalista od wyjścia z progu i telemarku, Gregor Schlierenzauer, zarobił w ciągu roku (w przeliczeniu) około 600 tysięcy złotych. Drugi w zestawieniu Anders Bardal już "tylko" 445 tysięcy. Kwoty tej samej wielkości (równowartość minimum 425 tysięcy złotych) w zeszłym sezonie zarobiło ponad dwudziestu zawodowych snookerzystów".\nwtorek, 3 paź 2017, 12:59 skortom76 weteran\nJakby nie było kolarstwo ma zdecydowanie więcej fanów niż skoki...\nwtorek, 3 paź 2017, 12:31 alo profesor\nCzemu eurosport transmituje konkurs dopiero o 16:30? Kolarstwo wazniejsze?\nwtorek, 3 paź 2017, 12:26 skortom76 weteran\nGeneralnie to chyba Dawid jest takim zawodnikiem, któremu należałaby się lepsza zima niż dotychczas. Przypominam, że już nie raz był nazywany królem lata, a w zimie było co najwyżej średnio. Trzymam kciuki aby tym razem nie skończyło się tylko letnim pucharem.\nwtorek, 3 paź 2017, 12:22 alicja19861 bywalec\n@Złoty Orzeł @molenda\nNie, ale był pod skocznią. Wywiad z nim robił w styczniu 2014r. TVN. Przyznał wtedy, żeby wrócić po tylu latach musiałby znaleźć sponsora i schudnąć 18kg. Ale pewnie jakieś sukcesy odnosił, pracował w firmie budowlanej rodziców, to może miał wysokie targety i sobie poradził. Sukcesem mogło być też to, że nie pił przez tydzień.\nwtorek, 3 paź 2017, 12:17 zibiszew profesor\nMoże i jest jakaś część prawdy od.. Maciusiaka .w tym co piszesz.J ,Ja jednak patrząc na całokształt jego trenerki,nie mam najlepszego zdania o nim.\nwtorek, 3 paź 2017, 12:06 kibicsportu profesor\nWie ktoś gdzie będzie można oglądać o 15:45 konkurs , a nie czekać do 16:30.? Nie wiecie czy EurosportPlayer pokazuje od 15:45?\nwtorek, 3 paź 2017, 12:05 Xellos profesor\nTeż uważam, że nie do końca tak było. Kubacki podkreślał, że z Maciusiakiem trenowali agresywniejszą parabolę w locie. To był początek lepszego skakania. Nie ma tu nic do rzeczy wiek. Nie wiem czy Kruczek coś próbował, ale nawet jak próbował to NIESKUTECZNIE. Dlatego ludzie pisali o worku ziemniaków. Więc nic tu nie ma do rzeczy dojrzewanie i wiek, chodziło czysto o aspekt techniczny skoków, który w końcu po latach drgnął do przodu pod okiem Maciusiaka. Można powiedzieć, że na tym Maciusiak się zna, bo Maciej Kot po treningach kruczkowych też utracił swoją parabolę w locie, i agresywność odzyskał pod Maciusiakiem. Więc może to nie Horngacher dał początek, ale to nie ma nic wspólnego z wiekiem. Tylko z Maciusiakiem.\nRzecz jest w tym, że o ile u Kota był powrót do czegoś co już było. To u Kubackiego było stworzenie nowego stylu skakania, czegoś czego wcześniej nie potrafił. Nie wiem czy Maciusiak potrafił by dalej tak rozwinąć Kubackiego i tego się już nie dowiemy. Natomiast skoro jest okazja to też napiszę, że przywrócenie jego do kadry B wcale nie musi dać żadnych efektów. Bo Kot z Kubackim mieli konkretny problem do rozwiązania, wspólny i akurat ten trener to potrafił ruszyć do przodu. A to wcale nie oznacza, że każdy inny zawodnik kadry B ma takie problemy, mogą mieć zupełnie inne, których Maciusiak wcale by nie potrafił rozwiązać. To tak przy okazji, bo czasami czytam, że powinien wrócić do trenowania zaplecza.\nwtorek, 3 paź 2017, 11:56 molenda doświadczony\nAle z tym Rutkowskim i sukcesami w wieku 27 lat to pojechałeś. Jakie to on miał niby osiągnięcia w sezonie 2013/14, facet w ogóle w tamtym sezonie miał narty (jakiekolwiek) na nogach?\nwtorek, 3 paź 2017, 11:53 dervish profesor\nco do dzisiejszego konkursu\nTak jak zapewne wielu kibiców oczekuje dziś na kolejna wisienkę a raczej wisienki na torcie.\nWarto wykorzystać okres dominacji bo Jest okazja do poprawienia kilku fajnych statystyk bądź ustanowienie nowych rekordów.\n-Kubacki ma szanse zwyciężyć w LGP zachowując 100% skuteczność\n-kadra Horngachera ma szanse na Wielkiego Szlema Bez Atu czyli punktować 7/7 bez atutu własnej skoczni i wystawiania kwoty krajowej co jak do tej pory w LGP przydarzyło nam sie tylko raz do tego w dalekiej japonii. Podobny wyczyn w finale LGP byłby duzo cenniejszy\n-Stefan Hula z szansami na upragnione podium\n- wreszcie szansa na polskie podium\nwtorek, 3 paź 2017, 11:41 zibiszew profesor\nMoim zdaniem nie do końca tak było z Kubackim.Owszem masz rację że wygrywał w lecie .Ale były to wygrane najcześciej na początku lata .Wiadomo że wtedy pozostali skoczkowie są w "letniej "formie i nigdy nie przełożyło się to na super zimowe skakanie .Zeszły sezon jednak Dawid pokazał się z bardzo dobrej strony.Nie odpuszczał do końca poziomu ,co wcześniej nie miało miejsca.Teraz koniec lata a on szaleje.\nNatomiast Piotrek...zgadzam się,reset od zera.Tyle tylko że on już wcześniej poczuł nawet smak wygranej.Samego skakania raczej się nie zapomina.Dlatego moim zdaniem to jednak Kubacki skorzystał najwięcej.Ponieważ trudno to zmierzyć,to każdy ma swoje zdanie. :)\nwtorek, 3 paź 2017, 11:38 dervish profesor\nWiele wskazuje na to, ze Klimek powinien wygrać rywalizację o ostatnia miejscówkę w kadrze startowej na PŚ.\nDo ostatecznych decyzji pewnie poczekamy aż do PS w Wisle. Jeżeli dziś potwierdzą się przewagi Klimka z dnia wczorajszego to juz na inauguracje sezonu byc może będzie startował w ramach kwoty podstawowej.\nCiekawa sytuacja powstanie na drugim froncie.\nBedą tylko 4 miejscówki. Na tę chwile zdecydowanie zasługiwaliby na nie: Wolny, Ziobro, Zniszczoł i Kłusek. Wielkie nazwiska jak na PK. Wygląda na to ze Miętusowi pozostałaby rola jednego z liderów naszych trzecioligowców. Walczyłby tam o to miano przede wszystkim z Kłuskiem, Czyżem i Kantyką. Wśród zasługujących na miejsce w 3 lidze widziałbym jeszcze Stękałę, Leję (tu będzie ciężko o nominację bo jest poza kadrami a usilnie będą szukać miejsca dla Bukowskiego) Pozostałe miejsca powinni zapełnić czołowi juniorzy i być może Staszek Biela o ile się pozbiera.\nDla Bukowskiego przy zdrowym podejściu powinno zabraknąć miejsca w jakiejkolwiek kadrze. Po letnich wyczynach powinien wylądować na zawodach jeszcze niższej rangi i tam na własny koszt walczyć o prawo startu w FC.\nTak by było gdyby obowiązywały zdrowe zasady. Znając praktyki PZN nie zdziwię się jeżeli zaczną do bólu obwozić Bukowskiego po arenach FC i różnych uniwersjadach.\nwtorek, 3 paź 2017, 11:25 berek3 stały bywalec\nKubacki i inni\nA ja jestem ciekaw, jak się przełoży forma Kubackiego do zimy. Nie ukrywam ,że jestem bardzo ciekaw. Pokazywał już swoje możliwości w sezonach zimowych, ale ciekaw jestem czy tak samo zdominuje sezon zimowy jak i letni ? Czy będziemy świadkami kolejnej nowej gwiazdy w skokach narciarskich ?\nBo uwierzcie mi, lato nie jest dobrym wyznacznikiem. Wielkie gwiazdy takie jak Małysz, Schliri czy Morgi, Amman dominowali sezony letnie ,ale oni to przekładali na zimę i stawali się gwiazdami skoków narciarskich Teraz wiek w skokach się nie liczy,ale on ma 27 lat. Jak się kończy karierę w wieku 34 lat to nie jest się zasłużonym skoczkiem xd. Jakby miał Kubacki 18 lat i by tak wygrywał ,to by kurczę byłby uznany za taletnt, a teraz jak kto się ma ?:\nZapowiada się ciekawy sezon, dobrze ,że mamy takiego trenera to wierze,że Kubacki będzie miał podobny sezon do Kota, który też zdominował lato, ale on to już wcześniej pokazywał swój talent, a Kubacki no cóż skakał jak Stefan Hula :).\nwtorek, 3 paź 2017, 11:19 dervish profesor\nPotrafił zdominować letnie skakanie jeszcze przed nastaniem Horngachera.\nTeraz po prostu dojrzał sportowo i wkroczył w najlepszy wiek do uprawiania tego sportu. Ewolucja przepisów sprawiła, ze ostatnimi laty w skokach więcej niż przed laty do powiedzenia maja skoczkowie doświadczeni.\nW jego przypadku podobnie jak w przypadku Huli nie demonizowałbym zasług Horngachera.\nJakościowy skok ci skoczkowie poczynili wcześniej. Przy Horngacherze po prostu nastąpił dalszy naturalny rozwój ich karier.\nDla mnie Horngacher to przede wszystkim twórca narodzin nowego Piotra Żyły. Tego skoczka stworzył praktycznie od zera bo tak należy potraktować całkowita przebudowę jego techniki. A dowodem na to było poprzednie lato, w którym Piotrek "zresetowany do zera" ciężko pracował nad przyswojeniem nowych technik. Wielu wówczas w niego zwątpiło.\nwtorek, 3 paź 2017, 11:10 alicja19861 bywalec\nNie, pokazuje tylko II serię. Ten konkurs jest tak interesujący, że włodarze stacji uznali, że większą publikę przed TV zgromadzą snooker i puchar Włoch w kolarstwie na żywo. I zresztą kompletnie mnie to nie dziwi.\nwtorek, 3 paź 2017, 07:37 Mailo początkujący\nWitam wszystkich na skijumping :)\nCzyżby Eurosport nie pokazywał całego dzisiejszego konkursu? :(\nwtorek, 3 paź 2017, 01:51 majkiel bywalec\nPo pierwsze - brawa dla naszych - wszyscy w pierwszej dwudziestce, oby tak było w konkursie :)\nBrawa należą się też naszemu rodakowi - Łukaszowi Kruczkowi - trzeba przyznać, że Włosi całkiem ładnie ostatnio skaczą - ciekawe czy te wyniki "dowiozą" do zimy :)\nPokaż wszystkie (+48)


Protestowali w kościele. Ksiądz zawiadomił policję. Pójdą siedzieć? - Crowd Media\nProtestowali w kościele. Ksiądz zawiadomił policję. Pójdą siedzieć?\nPonad tydzień temu w poznańskiej katedrze protestowało około 20 osób. Policja prowadzi dochodzenie po zawiadomieniu złożonym przez księdza.\nOkoło 20 osób po rozpoczęciu mszy w poznańskiej katedrze stanęło pod ołtarzem z transparentami: “Katoliczki też potrzebują aborcji”, “Aborcja bez granic” czy “Jesteśmy dla was praktykujące siostry”. W kościele zostały także rozrzucone ulotki opisujące przyczynę protestu – Jezus byłby z nami. Maryja miała wybór – mówiła młoda kobieta.\nKsiądz wezwał policję, która wynegocjowała dobrowolne opuszczenie katedry przez protestujących.\nInterwencja kończy się na legitymowaniu, nikt nie zostaje zatrzymany. Ale jeszcze tego samego dnia po południu do komisariatu na poznańskiej Polance zgłasza się ksiądz, który odprawiał mszę – informuje Gazeta Wyborcza. Na zawiadomieniu złożonym przez duchownego widnieje art. 195, przewidujący dwa lata więzienia za “złośliwe przeszkadzanie publicznemu wykonywaniu aktu religijnego”.\nPolicja wszczęła dochodzenie i na razie nie postawiła nikomu zarzutów – Złośliwe zakłócanie mszy jest przestępstwem ściganym z urzędu, więc zapewne i tak, po zapoznaniu się z notatkami policjantów, wszczęlibyśmy dochodzenie – mówi anonimowo funkcjonariusz wielkopolskiej policji.\nSprawa nie jest taka oczywista – pisze Wyborcza. Prawnicy od dawna się spierają, jak rozumieć “złośliwe przeszkadzanie w nabożeństwie”. W jednym z opracowań prawniczych można przeczytać – (…)zachowanie wynikające z chęci obrażenia, wyszydzenia, znieważenia, upokorzenia, zohydzenia, wywołania pośmiewiska, poniżenia uczuć wykonujących akty kultu religijnego”.\nTagiaborcja demonstracje poznańska katedra protesty wyrok TK\nMacierewicz broni przegranej sprawy dot. wyroku TK. “Atak na tożsamość narodową”\nTak Roman Giertych upokorzył prokuraturę. Mistrzowskie zagranie adwokata


stymulacja w ryżu | Dla Kubusia\nTag-Archive for » stymulacja w ryżu «\nWitajcie Kochani, no i się zrobiło świątecznie na całego.\nCo prawda choinka stoi już od tygodnia u nas ubrana, ale dzisiaj Rafał przyniósł świeże gałązki świerku , pachnie w domu (z ogrodu naszego rzecz jasna upolował).\nPogoda tylko nie świąteczna, śniegu brak, tylko deszcz pada .\nChodzimy na rower z Kubusiem zamiast na sanki, a wczoraj Rafał z dzieciakami pojechał na basen. Kubuś tak szalał ,że aż Rafał się zastanawiał skąd to\ndziecko ma tyle energii.\nFajnie ,że jest wolne, tylko troszkę więcej pracy w domu. Trzeba co nieco na świąteczną kolację przygotować , mimo że Wigilia u rodziny , no ale trzeba coś ze sobą zabrać.\nKubuś znów będzie miał okazję w muchę wskoczyć, no i sam człowiek jakoś się wyszykować dokładniej musi, znaczy elegancko.\nOpłatek, chwila zastanowienia, co komu życzyć???\nChyba wszystkim –rodzinie, przyjaciołom , znajomym bliższym i dalszym, i nieznajomym.\nWszystkim życzymy jednego- zdrowia, bo cóż bez niego zrobimy???\nTo ono teraz najcenniejsze. Nieważne czy jesteś biedny czy bogaty, sławny czy szara myszka, bez zdrowia nic nie zrobisz.\nCzego jeszcze możemy życzyć???\nWiem ,uśmiechu, tego podobno mi brakuje???\nWięc życzę Wam i sobie uśmiechu na co dzień i od święta.\nŻyczę Wam także dużo miłości, zrozumienia ,ciepełka rodzinnego. Obyście pomyśleli, lub powiedzieli.\n„Ale te Święta w tym roku były wyjątkowe”.\nŻyczymy Wam także spokoju, chwili oddechu; wiele zrozumienia dla innych i samych siebie.\nKochani te Święta dla nas będą wyjątkowe(mimo wszystkich trosk jakie obecnie mamy).\nOne będą wyjątkowe , bo po mimo tych trosk, które jeszcze nie wiemy jak się skończą???\nPomimo tego , będą wyjątkowe bo spędzimy je razem,bo tak bardzo, bo tak bardzo się KOCHAMY.\nCzego i Wam nasi Kochani przyjaciele, znajomi, rodzino bliższa i dalsza, i Wy którzy nas czytacie-zaglądacie na stronkę, Wy wszyscy ,których jeszcze nie\nznamy-Życzymy Wam Kochani Wszystkiego co najlepsze na te Święta, spędźcie je tak jak chcecie i z kim chcecie :w spokoju ,w hałasie, z radością wielką lub mniejszą, i z miłością.\nTo Wasze Święta . Pomyślności.\nTego wszystkiego Wam Życzą Zaszki, w składzie następującym:\nZosia, Rafał ,Basia i Kubuś.\nPS. Do dzisiejszego wpisu dodatek, w postaci zdjęć z ostatnich dni , jak Kubuś pisze litery, zadania domowe , kilka domowych ćwiczeń sensorycznych, np. wchodzenie do wiaderek z różną fakturą, w postaci fasoli, ryżu , kaszy i piasku.\nPodnoszenie pęsetą ziaren fasoli z podłogi, z wody ozdobnych świecidełek . Dzień Wigilii w szkole,malowanie farbami w domu, oczywiście nie zastąpiona codzienna porcja Kubusiowej jazdy bez trzymanki lub z ..na rowerku stacjonarnym, z choinką w domu itd.\nZresztą sami zobaczcie. Pa\nKategorie: Codzienność Tagi: autyzm, Blog roku, KUBUŚ ZACH, niepełnosprawność, rower stacjonarny, SI, stymulacja w ryżu, święta Bożego narodzenia 2013, terapie, Toruń\t2 komentarze\nPogoda u nas deszczowa, ciekawe czy gdzieś w ogóle świeci słońce?. Kubuś płaczliwy z byle powodu, taki okres ma obecnie.\nWczoraj przez deszcz i silny wiatr nie wyszliśmy na rower, Kubuś już potrafi jechać sam z górki na dwóch kółkach, pod górkę jeszcze Go asekuruje.\nDużo dźwięków w czasie jazdy rowerem, autem czy w taczce(jazda w taczce bezcenna-Kubuś uwielbia). A my się cieszymy ,że wreszcie jest reakcja i wokalizacje.\nChoć do mowy daleko, ale cieszymy się z tego że wszystko nadal się utrzymuje a nawet jest tego więcej.\n29 maja w Przedszkolu u Kubusia był obchodzony Dzień Mamy, Kubuś miał znów swój solowy występ i zagrał na dzwonkach „100lat”.\nPięknie ,wzruszyłam się do łez. Pani Iza była pewna obaw czy Kubuś zagra, bo ostatnio jest płaczliwy i marudny, do tego jeszcze jakieś mamie zadzwoniła komórka, przerwała wstęp. Ale zagrał ,super.\nWczoraj Kubuś był ze swoim Przedszkolem na toruńskiej Barbarce, był bardzo grzeczny –chwalony przez swoje panie swoje-zjadł kiełbaskę, bułę i rogalika.\nBardzo Mu się podobał ten wyjazd. Dzieci z okazji Dnia Dziecka dostały książeczki z bajkami. Wyszalały się w lesie i na placu zabaw.\nNasza Barbarka jest super, Basia ze swoją Szkołą też tam często bywa. Jak zawędrujecie do Torunia ,to polecamy to miejsce-można tam też przenocować.\nA ,co do naszej Basi jest już po odbiorze Tomografu, wynik skonsultowany z jedną panią Doktor. Wszystko w 100% nie jest dobrze, będziemy się radzić dalej.\nDzisiaj trzymajcie kciuki, jedziemy na zaległe badanie dopplerowskie, na które bardzo długo się czeka.\nAle Basia jest bardzo dzielna.\nNadal prosimy o wsparcie finansowe na wyjazd Kubusia do Ochotnicy-pierwszy Jego Turnus Rehabilitacyjny.\nMoże po nim Kubuś zacznie mówić.\nDziękujemy przede wszystkim mamie Rafała-pani Ewie Sękowskiej, mamie Walecznego Aleksa-Beacie, mamie Justynki-Danusi, mamie Antosia,tacie Kubusia Kubaczki- za wskazówki, cenne informacje. A mamie Aleksa i Babci Gosi jeszcze za umieszczenie prośby o pomoc w wyjeździe.\nNiestety nie wszyscy do których umieściliśmy prośbę w ostatnim wpisie o przekaz dalej ,(zaprzyjaźnione blogi)stwierdziły ,że warto nam pomóc. No ,cóż tak jest. Dzisiaj Ty pomożesz i wesprzesz mnie a jutro ja Ciebie.\nBardzo jest trudno prosić o pomoc dla siebie, trzeba walczyć ze sobą aby się przełamać .\nTo na tyle Kochani, trzymajcie się ciepło i uszy do góry-chyba wreszcie przestanie padać???\nPS. Właśnie wróciłam z Kubusiem z Przedszkola, Basia została w szpitalu. Kolejne badania. Rafał musi Jej zawieść rzeczy, bo nie byliśmy na taką ewentualność przygotowani.\nKategorie: Codzienność Tagi: 1%, autyzm, Barbarka, pomoc, Prodeste, Przyrowski, SI, stymulacja w ryżu, SUO, Tomatis, Toruń\t3 komentarze\nKochana jak przeczytasz tą krótką prośbę-odezwij się , zapodziałam mail.\nMuszę Ci o czymś napisać. Serdecznie pozdrawiam.\nKochani u nas nic się nie zmieniło nadal nic nie wiemy na temat szkoły, walka trwa abo wygramy ,albo przegramy.\nJak przegramy to jak nic znajdę się w Psychiatrycznym. Mówię Wam to.\nNadal prosimy Was o wsparcie –zakładka „Jak nam można pomóc”. Już zostało naprawdę niewiele czasu do turnusu.\nPrzypominam-zbieramy środki na Turnus do Ochotnicy z ludźmi, z Prodeste.\nKubuś nadal sam zasypia , wczoraj bardzo płaczliwy, dzisiaj troszkę lepiej. Apetyt mu dopisuje, wczoraj spałaszował całą zapiekankę-pierwszy raz .\nOstatnio uwielbia rzodkiewki, owoce pożera .Dziennie zjada po kilka jabłek i bananów.\nMa spust chłopak , ale wszystko wyskacze i wybiega.\nTrenujemy dwa kółka, boję się Go puścić, może dzisiaj ???\nTo będzie ten dzień i pojedzie sam, bo już sam skręca i trzyma prosto kierownicę.\nJeszcze troszkę się kiwa na dwóch kółkach. Zobaczymy, czy będą starte kolana??\nKategorie: Codzienność Tagi: 1%, autyzm, Badania, Integracja sensoryczna, KUBUŚ ZACH, Masaż Wilbarger, metoda Domana, Navita, neurologopedia, NF-1, Prodeste, przedszkole, stymulacja w ryżu, SUO, Szpital Dziecięcy w Toruniu\tJeden Komentarz\nJak ten czas leci, znów o rok starsza.\nDziękuję bardzo za życzenia Wszystkim ,którzy pamiętali.\nWczoraj troszkę na wydechu, miło czas spędzony przy gościach.\nDzisiaj do roboty. Nie ma lekko.\nKubuś w Przedszkolu, już zdążyliśmy po raz kolejny na śniadanko.\nBudzi się o sam już o 7, bez problemu wstaje. Toaleta poranna i ubieranie ,też sam.\nŚniadanie 8.15,kolejny dzień daliśmy radę zdążyć.\nMam nadzieję ,że dziś przyjdą wieści od p. Moniki\nMoże w szkole też coś się wyjaśni???\nNadal nie jest łatwo, myśli zajęte jedną sprawą, do tego zbliża się Basi egzamin z fletu i Tomograf.\nNie wiem jak my te dni przeżyjemy.\nStraszny ten miesiąc.\nWypluci już totalnie, a gdzie tu jeszcze???\nPozdrawiam serdecznie Was Kochani.\nKategorie: Codzienność Tagi: 1%, autyzm, BellaLine, Blog roku, ćwiczenia, CZD, enterosgel, Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą", Integracja sensoryczna, Masaż Wilbarger, Masaże, Prodeste, przedszkole, Przyrowski, stymulacja w ryżu, urodziny, Zbiórka publiczna, życzenia\tJeden Komentarz\nW czwartek złożyłam odwołanie do Wydziału Edukacji, podobne pisma złożyło kilka osób i szkoła.\nBędziemy walczyć o zerówkę. Co do Opola nie wiemy kiedy jedziemy, czekamy na odpis pani Moniki.\nMuszę się zebrać w sobie ,bo przez te wydarzenia nie wysłałam jeszcze filmów,a czas leci.\nW czwartek przyszły puszki, superaste ,na kluczyki-oklejone –tylko nasz apel mogliśmy wkleić od środka, zbiórka trochę potrwa , bo do końca sierpnia. Mamy opóźnienie , więc na turnus już ze zbiórki nie będzie, zresztą z pięciu???Miejsc było 48, to wtedy była cicha nadzieja ,a teraz już się rozmywa.\nZawsze jest możliwość ,że stanie się cud, ale już jest tak mało czasu do wpłaty na turnus,że tracimy- wątpimy.\nTeraz myśli zaprząta szkoła ,nerwy ,strach. Dodatkowo miałam kilka dni temu mały wypadek, ja zawiniłam, -dostałam bardzo złą wiadomość , myślami byłam daleko i stało się. Chwila nieuwagi i nieszczęście gotowe.\nTak to jest ,że jedna zła wiadomość niesie za sobą kolejne. Nie wiemy co będzie dalej, czy da się jakoś żyć???Nie wiem, już nic nie wiem.\nDzisiaj mam urodziny, nawet nie potrafię się cieszyć. W końcu to jakieś święto, jutro będą teściowie i brat z rodziną, będzie chyba miło???\nKubuś wczoraj miał biegunkę i dzisiaj też ale po podaniu Enterosgel przechodzi. Kiedyś nawet nam pomogło, może coś w przedszkolu złapał albo to z upałów . Wczoraj zdążyliśmy być na dogoterapii, ale już dziś na basenie niestety nie. Bywa.\nTo na tyle, pozdrawiamy i do usłyszenia.\nKategorie: Codzienność Tagi: autyzm, Badania, dogoterapia, enterosgel, Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą", hustawka, Integracja sensoryczna, Masaż Wilbarger, Metoda torowania głosek, nabór do zerówki, odczulanie, przedszkole, Przyrowski, SI, stymulacja w ryżu\t7 komentarzy\nWitajcie Kochani, długo nas nie było-to fakt.\nTroszkę próbowaliśmy odpocząć, jeden dzień leżeliśmy-Basia przez kilka godzin bawiła się z Kubusiem, inny dzień majowego święta-byliśmy w Gdyni-cały dzień, pochodziliśmy po plaży(było 12 stopni).\nKubuś nas zaskoczył bo wchodził wysoko po linach, a ja się bałam,że jeszcze chce i tak wysoko, no i sam-trzymał się i wchodził –coś fantastycznego ,wcześniej(parę miesięcy temu) wchodził ale rączki były za słabe i się nie trzymał, zaliczył bardzo wysoką zjeżdżalnie (na której tak fajnie podskakuje pupcia)-(garnął się bardzo), zaliczyliśmy tam chyba wszystko, W domu- bawiliśmy się –pracowaliśmy , porobiliśmy troszkę prac w ogrodzie . Zleciało, teraz wróciliśmy do teraźniejszości.\nWczoraj byliśmy na diagnozie i po program u Pana Przyrowskiego, Kubuś wypadł bardzo dobrze, dostaliśmy pochwałę i siebie jako-wzór do naśladowania.\nAle tu koniec dobrych wieści, po pierwsze w 80 % nie pojedziemy na turnus, chyba że jakiś cud się zdarzy, nie dostaliśmy jeszcze ani pozwolenia na zbiórkę ani puszek do zbiórki.\nDo tego wczoraj się dowiedzieliśmy, że Kubuś nie dostał się do zerówki , wybraliśmy jedną szkołę- (byliśmy zdecydowani) i co?????? W elektronicznym wyborze szkół nie dostał się. Dzisiaj byłam w Wydziale Edukacji, bo do klasy zero decyduje Wydział , nie potrafili mi wyjaśnić dlaczego???? Może, że nie będzie trzeciej grupy integracyjnej???, Może ,że nie jest z Torunia i nie płaci podatków do toruńskiego Urzędu????, Może że nie chcemy do szkoły z behawioralną????-jest kilka tez.\nDo piątku czekamy, bo poszło pismo ze szkoły do wydziału z prośbą o utworzenie oddziału trzeciego, ale trudno nam z Rafałem uwierzyć aby powstało. Chcieliśmy aby przez rok Kubuś się zaaklimatyzował w zerówce przed pierwszą klasą, ale wyszło jak wyszło. Zostaliśmy z niczym, no chyba, że pójdzie do tej szkoły ale do pierwszej klasy, bo tak jest też zapisany, ale to nie do końca dobre wyjście. Deklaracji do przedszkola nie wypełniliśmy , była umowa- przedszkole się stara o nauczyciela wspomagającego tylko dla Kubusia, my piszemy i zostajemy-wyszło jak wyszło.\nJestem psychicznie skonana, mamy z Rafałem dość, tygodnie straciłam na szukanie szkoły i co –guzik, bo ktoś chce zdecydować za nas gdzie posłać Kubę, oczywiście najlepiej do behawioralnej.\nRozmawialiśmy już z Panią Moniką i czeka nas dłuży wyjazd do Opola , zdecydowaliśmy się od razu.\nMamy z Rafałem już dość tego cholernego autyzmu i tego cholernego kraju.\nNic tylko iść i dać sobie w łeb, jeszcze Kubusiowi wróciły śmiechawki -masakra jakaś, ja nie daje rady –to mnie przerasta.\nDziękujemy Wam kochani za głosy na naszego Kubusia w Konkursie Karczewski Kids, nie przeszedł dalej ale to nic .\nDziękujemy Wam za wpłaty z tytułu 1%, co prawda nie wiemy jeszcze ile jest wpłat i skąd ( wiadomo będzie gdzieś w listopadzie)ale już dziś gorąco dziękujemy.\nMyślę, że to na tyle mojego skrobania, nie wiem kiedy znów coś napiszę, bo chodzi nam coś po głowie i zwyczajnie może nie być siły i czasu.\nSerdecznie Was pozdrawiamy. Zaszki.\nKategorie: Codzienność Tagi: 1%, Blog roku, ćwiczenia, CZD, Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą", Masaż Wilbarger, Masaże, metoda Domana, Metoda torowania głosek, odczulanie, piaskownica, przedszkole, SI, stymulacja w ryżu, SUO, świadczenia opiekuńcze, tablica interaktywna, terapie, Tomatis, Toruń, zabawa, Zbiórka publiczna\t3 komentarze\nWitajcie Kochani. Jak się macie???Mam nadzieję, że lepiej lub dobrze???\nU nas ,jak to u nas ciągle „coś „się dzieje.\nAktualnie to sobie troszkę choruje, za dużo nie stękam ,no ale choruje. Typowo :silne przeziębienie i coś z krążeniem.\nOczywiście pomiędzy jednym a drugim stękaniem ,jest praca z Kubusiem. Idziemy ,pracujemy- jak trzeba tak trzeba.\nKubuś uwielbia sobie włączać plan aktywności w tablecie, ale nie po polsku tylko po hiszpańsku(Rafał kiedyś znalazł darmowy program i wgrał) .\nBajki, też najlepiej w tym języku albo ewentualnie po angielsku.\nKurczaki, polskim się nie posługuje a tu inne języki.\nMamy też wgranego darmowego mówika, czekamy co z tego będzie, bo jak na razie Kuba układa sobie piktogramy tak jak chce, na razie jest tego nie wiele- wręcz mikroskopowa ilość. Oczywiście do zakupu całego programu”Mówik” są potrzebne pieniądze, a my się teraz dwoimy i troimy aby je gdzieś zdobyć na Turnus do Ochotnicy z ludźmi z Prodeste, na razie z marnym skutkiem-jedno miejsce już odpowiedziało-negatywnie(dobrze ,że odpowiedziało, nie będziemy się czarować).\nMoże „KTOŚ „z Państwa jest w stanie nam pomóc albo wie jak???Prosimy pisać na pocztę Kubusia. Z góry dziękujemy.\nNo a wczoraj z wieczora dziecko matkę zaskoczyło-od tygodnia tak naprawdę tłuczemy na tablicy dni tygodnia, a Kubuś wziął wszystkie i po kolei sam ułożył.\nTo tak jak trzy lata temu z alfabetem , tak po prostu –wersja po polsku i po angielsku.\nMuszę przyznać ,że ostatnio pracuje mi się spokojniej ,lepiej-chyba się wyciszyłam??A może to pogoda sprawia. Na zajęcia zwlekam swe ciało i lecimy a raczej próbuje lecieć bardzo wolno na Kubusiowe zajęcia, które wyglądają obiecująco .Panie bardzo się starają, na razie panie, miał być jeszcze pan ale okazało się po przeprowadzeniu diagnozy, że Kubuś tej terapii nie potrzebuje. Jeszcze troszkę i wszystko opiszę. Bo jeszcze jedne zajęcia przed nami a nie chce pisać nie widząc ich na oczy.\nW piątek Prodeste, jak na razie współpraca z Panią Moniką się układa bardzo dobrze,wysyłam bardzo dużo filmów-potem opisy, po ostatnich to je wydrukowałam i czytam, tyle pochwał dla Kubusia i dla mnie. Ale na laurach nie spoczęliśmy pracujemy i co ważniejsze bawimy się. To słowo „zabawa „raczej była mi obca . Może dlatego pracuje się lepiej, Rafał nauczył się już kilku gestów makatońskich, teraz jeszcze Basia w kolejce. Przy naszym trybie dziennym jest ciężko. Rafał ostatnio z powodu pracy dużo wyjeżdża i bardzo późno wraca.\nProszę Was gorąco o głosy w konkursie, proszę o wsparcie jak możecie.\nProsimy o Wasze głosy i Waszych znajomych\nMożna głosować raz dziennie, codziennie do 5-go maja na stronie\nNic nie kosztuje, wystarczy kliknąć!!\nWalczymy o wyprawkę szkolną i zostanie „Twarzą” Optometria Karczewski Kids\nTych którzy jeszcze się nie rozliczyli ze Skarbówką, prosimy o przekazanie 1% PODATKU na dalszą rehabilitację i terapie dla Kubusia\nNa koniec podziękowania dla fantastycznej ciepłej osoby ,jakim jest Babcia Gosia. Babciu dziękujemy za książkę o Kubusiu (Twoim wnuczku -)dziękujemy za autograf. Zrobimy z tej książki- Babciu wspaniały użytek.\nNastępne podziękowanie dla Dzielnej, ciepłej i bardzo pracowitej Mamy –Dzielnego Frania. Dziękuję za pomoc i nocne pogaduchy.\nTo na tyle-Zosia. Pozdrawiam.\nKategorie: Codzienność Tagi: 1%, autyzm, Blog roku, ćwiczenia, Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą", Kubuś, lekarze, Masaż Wilbarger, Masaże, NF-1, niepełnosprawność, odczulanie, Prodeste, Promitis, przedszkole, Przyrowski, SI, stymulacja w ryżu, SUO, świadczenia opiekuńcze, tablica interaktywna, Toruń, Zbiórka publiczna\t2 komentarze\nWitamy Was Kochani,u nas gonitwa w załatwianiu spraw , papierach, nowe kłopoty i zmartwienia.\nDojazd do Opola zabrał nam 6 godzin, spotkanie z panią Eweliną i panią Moniką bardzo owocne. Braliśmy czynny udział w rozmowach ja i mój mąż . Wiele wyjaśniliśmy, wiele wyprostowaliśmy, dostaliśmy nowe sekwencje i wskazówek do pracy stronę A4.\nPowrót był bardzo długi , bo wróciliśmy w niedzielę. W piątek pochodziliśmy po Opolu, w sobotę odwiedziliśmy Zoo, byliśmy z Basią (były plany ,że może uda się nam spotkać z Franiem ,no ale się nie udało- Baśka miała by może nową znajomość Opolską???-siostrę Franiową???No ale nie wyszło).\nSobota jak już wspomniałam zdobywaliśmy na całego Opole, Zoo naszej Basi się bardzo podobało. Tłumów nie było, więc dobrze się chodziło. W niedzielę wracaliśmy , bo ja w sobotę źle się poczułam i się zatrzymaliśmy, nie dało się jechać. Siedzieliśmy sami w domu, potem do złego samopoczucia dołączył w sobotę późnym wieczorem Rafał. Święta w domu.\nKubuś był w tygodniu na kontroli u chirurga-już mamy od dzisiaj antybiotyk odstawiony, teraz tylko krem z witaminami do smarowania .\nWczoraj na dwie , dzisiaj już od 10 rano Kubuś był w przedszkolu.\nCo do przedszkola sprawa też się wyklarowała, jak nie chodziliśmy zmieniła się pani dyrektor.\nCo do sytuacji przedszkolnej napiszę innym razem. Obiecuję dodać fotki z ostatnich dni.\nTeraz wybaczcie idę spaty. Pozdrawiam do usłyszenia. Zosia\nKategorie: Codzienność Tagi: 1%, autyzm, Badania, ćwiczenia, Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą", Integracja sensoryczna, Masaż Wilbarger, Prodeste, przedszkole, Przyrowski, stymulacja w ryżu, tablica interaktywna, terapia, Toruń, zabawa, Zbiórka publiczna\tJeden Komentarz


Karwieńskie Błoto - Trójmiasto noclegi, wczasy w TrójmieścieTrójmiasto noclegi, wczasy w Trójmieście\nNie prędzej niż z początkiem siedemnastego wieku utworzono wioskę Karwieńskie Błoto na terenach uprzednio określanych jako błota niestosowne do zamiarów osadniczych. Dokonali tego kolonizatorowie z Fryzji – zaznani w stawianiu wiosek na obszarach grząskich i zalewanych przez morze. Wieś wzniesiono zgodnie z holenderskimi kanonami – chaty stawiano w 2 rzędach, a otoczenie osuszono.\nStawiano w tym miejscu domy i budynki gospodarcze w konstrukcji szkieletowej. Do dziś zachował się budynek z końca XVIII stulecia – na nieszczęście został nieraz przebudowany oraz utracił własny oryginalny styl. Potomkowie „Olendrów” zasiedlali te obszary aż do końca II Wojny Światowej – kiedy zostali wysiedleni do Niemiec. Po uprzednich kolonistach pozostały tu resztki cmentarza.\nObecne Karwieńskie Błoto to dwie wsie. Karwieńskie Błoto I to starsza wieś, zlokalizowana w większej odległości od Bałtyku, w pobliżu głównego szlaku komunikacyjnego, tuż przed wjazdem do Karwi, stanowi poniekąd ekonomiczniejszą alternatywę noclegową dla wczasowiczów, którzy – wybierając ekonomiczne wakacje – mają ochotę używać ślicznej, szerokiej oraz piaszczystej plaży, rozrywek oraz atrakcji w Karwi. Dystans od Karwieńskiego Błota Pierwszego do morskiego brzegu to ponad dwa km. Krótsza trasa prowadząca na brzeg morza wiedzie obrzeżem wioski Karwieńskie Błoto II, które jest położone bliżej Morza Bałtyckiego. W obu tych wioskach dopiero w latach 70. 20. wieku zaczęła się kształtować turystyka. Wioski proponują kojący, uspokajający odpoczynek, równocześnie oferując zwyczajowe wakacyjne atrakcje w sąsiadującej Karwi.\nNad Bałtykiem zlokalizowana jest natomiast urlopowa Wieś Karwia położona blisko Jastrzębiej Góry. Tutaj znajduje się zapewne najszersza w tym rejonie piaszczysta plaża, rozdzielona ona jest wydmami a także sosnowym lasem, który jest częścią parku krajobrazowego. W Karwi można odwiedzić rezerwaty przyrodnicze z unikalną roślinnością.\nDo Karwi przybywali wczasowicze już przed 1939 rokiem. W Karwieńskim Błocie bez trudności znajdą Państwo dostosowaną do Waszych wymagań ofertę noclegową np: www.karwienskieblota.pl/noclegi/wszystkie.


“Kocham Polskę” czyli integracja międzypokoleniowa – Fundacja Wolność i Demokracja\n“Kocham Polskę” czyli integracja międzypokoleniowa\nWśród zadań były tematy z polskiej historii, kultury, geografii, muzyki i kinematografii. Gra została przeprowadzona w formie rywalizacji, a uczestnicy zostali podzieleni na trzy grypy: młodszą, średnią oraz starszą. Gra była rozgrywana w sześciu rundach, ocenianych punktowo.\nJak to w grze, zwycięzca jest tylko jeden. Tym razem pierwsza była grupa średnia „Orzeł biały”, której członkowie otrzymali nagrody rzeczowe sfinansowane z projektu. Drugie miejsce zajęła grupa seniorów, a trzecie – dzieci w wieku szkolnym.\nTekst i zdjęcia: Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego w Iwano-Frankiwsku


Magnum Detox Soft Gel detoksykacja kapsułki\nStrona główna / Sklep / MEDISHOP / Kapsułki / Magnum Detox Soft Gel\nSKU: magnum-softgel-detox. Kategorie: Detoksykacja, Kapsułki. Tagi: detoksykacja, gel, magnum, soft.\nBłyskawicznie usuwa toksyny z jamy ustnej, skutecznie oczyszcza z toksyn w ciągu 45 minut, natomiast działa przez kolejne 4-6 godzin. Produkt dostępny jest w postaci kapsułek, które należy przyjmować z dużą ilością wody.\nKapsułki Magnum Detox Softgel są bardziej wygodne i praktyczne niż cieczowe metody detoksykacji i czyszczą ciało przed działaniem substancji chemicznych, toksyn i zanieczyszczeń, czyszczą system i poprawiają trawienie w celu zapewnienia większej dostępnej energii. Ta kapsułka jest bezpieczna w użyciu, bardzo szybka i bardzo skuteczna dla osób ważących do 145 kg.Używaj tylko jednej kapsułki dziennie. Jeden pakiet zawiera 1 kapsułkę.\nBądź pierwszym recenzentem “Magnum Detox Soft Gel” Anuluj pisanie odpowiedzi


Max Payne dla Androida już za dwa dni! => Tablety.pl\n12 czerwca 2012 12 czerwca 2012 Dawid Długosz 630 odsłon 0 komentarzy Android, gry, gry na Androida, gry na tablety, Max Payne, Max Payne dla Androida, Max Payne Mobile\nMax Payne Mobile debiutował na iPadzie dokładnie dwa miesiące temu. Choć początkowo gra dla Androida miała pojawić się kilkanaście dni po wariancie dla iOS, tak do tej pory nic takiego się nie wydarzyło. Rockstar zabrał jednak w końcu głos w tej sprawie i przekazał, że Max Payne Mobile dla Androida zadebiutuje już 14 czerwca, w cenie 2,99 dolarów!\nPoniżej znajdziecie listę urządzeń, na których tytuł na pewno będzie działał:\nPod tym adresem z kolei możecie przeczytać naszą recenzję gry w wersji dla iPada.\n← WWDC: Apple zapowiada iOS 6, zabija pierwszego iPada\nAsus potwierdza tablet Google Nexus →


Opublikowano: czwartek, 13/02/2014 - 19:22\n70 proc. badanych uznało, że Polska jest krajem, w którym żyje się bezpiecznie - informuje „Rzeczpospolita”, powołując się na badania CBOS-u. Ten wynik należy do najwyższych w całym okresie III RP - przypomina podlaska policja na swojej stronie internetowej.\nJest to kolejne badanie, które pokazuje, że ludzie w Polsce czują się spokojnie i bezpiecznie. 70 proc. badanych przez CBOS - jak podaje dzisiejsza "Rzeczpospolita" - uznało, że Polska jest krajem, w którym żyje się bezpiecznie. Zwrócono też uwagę, że poziom poczucia bezpieczeństwa należy do najwyższych w całym okresie III RP. Najgorsze oceny CBOS notował w 2001 r., gdy 81 proc. badanych nie miało poczucia bezpieczeństwa. Od tamtej pory oceny stanu bezpieczeństwa się poprawiały. W 2007 r. po raz pierwszy większość zyskali respondenci pozytywnie oceniający stan bezpieczeństwa.\nPrzekonanie, że Polska jest krajem bezpiecznym, przeważa we wszystkich grupach społeczno-demograficznych. Jest to kolejne już badanie, które pokazuje, że ludzie w Polsce czują się bezpiecznie - inne, zeszłoroczne, wskazuje, że 89 proc. Polaków uznaje swoje otoczenie za bezpieczne i spokojne. Tak wysokie poczucie bezpieczeństwa respondentów w okolicy ich miejsca zamieszkania stanowi najwyższe wskazanie, licząc od końca lat 80-tych.\nTen rekordowy wynik ściśle wiąże się z codzienną, ciężką pracą policjantów, która przekłada się na spadek przestępczości, zarówno tej poważnej, przeciwko życiu i zdrowiu, jak też tej bardzo uciążliwej społecznie, np. drobnych kradzieży. Spadek przestępczości widać wyraźnie na przestrzeni ostatnich lat. Gdy porówna się ze sobą jeden średni dzień z 2003 r., kiedy dochodziło przeciętnie do 4018 przestępstw, oraz jeden dzień z 2013 r., kiedy średnia liczba przestępstw wyniosła 2905, widać wyraźnie różnicę - to 1113 przestępstw mniej każdego dnia. Gdy w ten sposób porównamy liczbę przestępstw kryminalnych, to spadek wynosi 1068.\nTe wyniki przenoszą się na ocenę policji jako instytucji społecznej, co także widać w badaniach - z ostatniego, zrealizowanego przez CBOS we wrześniu 2013 r., wynika, że działalność policji dobrze oceniło aż 66 procent Polaków - czytamy na stronie podlaska.policja.gov.pl.\n"Opinie na temat policji będą zawsze dwojakie. Jedni będą mieli pretensje, że policja zbyt często reaguje, że "się czepia", karze za picie piwa na ławkach i w parkach. Natomiast drudzy będą narzekać, że tej policji nie ma, że nie widać jej na ulicach, że reaguje mało zdecydowanie. Odkąd pracuję, z takimi dwojakimi opiniami się spotykam. To rzecz normalna. Ci, którzy są po "złej stronie" - naruszają normy prawne, czyli ci, których ścigamy – oni zawsze będą o nas mówić źle. A inni, porządni ludzie, chcieliby, żeby tej policji było jeszcze więcej" - mówił nam we wrześniu 2012 roku podinspektor Krzysztof Mróz, komendant powiatowy policji w Sokółce.\nA czy Wy czujecie się bezpiecznie w swojej okolicy? Zapraszamy do dyskusji i wpisywania się w komentarzach. Zachęcamy tez do głosowania w naszej sondzie.


Podwzgórze - anatomia24.pl\nPodwzgórze (łac. hypothalamus) jest dolną częścią międzymózgowia. Od góry graniczy ze wzgórzem, bocznie z niskowzgórzem, torebką wewnętrzną i pasmem wzrokowym, a ku tyłowi łączy się z nakrywką konarów mózgu. Do przodu podwzgórze przechodzi w pole przedwzrokowe.\nMiędzy podwzgórzem a przysadką pozostaje ścisły związek. Struktury te połączone są między sobą lejkiem złożonym z włókien nerwowych i naczyń krwionośnych. W podwzgórzu produkowane są hormony pobudzające (liberyny) i hamujące (statyny) proces uwalniania hormonów przysadkowych. Do tylnego płata przysadki są transportowane drogą aksonalną wazopresyna i oksytocyna powstające w jądrach nadwzrokowych i przykomorowych podwzgórza, skąd uwalniane są dalej do krwi. Do przedniego płata przysadki drogą naczyń krwionośnych docierają pozostałe hormony. Ponadto ze względu na mieszczące się tu ośrodki, podwzgórze sprawuje kontrolę nad procesem snu i czuwania, termoregulacją, łaknieniem i pragnieniem.\nJak w całym układzie wewnątrzwydzielniczym, także i tu występują pętle ujemnego sprzężenia zwrotnego. Pobudzona przysadka hamuje zwrotnie podwzgórze, w czym wspomagana jest również przez narządy docelowe.\nunaczynienie unerwienie śledziony\nfałd podniebienno językowy\nAgnozja Diagnostyka i leczenie migreny Guzy nerwów czaszkowych Krwiak nadtwardówkowy Miastenia\nForum Alergologia Dietetyk forum Endokrynolog forum Kardiolog