Dzisiaj jest 22 paź 2018, 15:23\nZamieszczono: 07 sty 2015, 13:14\nNie, nie chodzi o genialne topspiny i slajsy, jakie zagrywamy na kortach w podwórkowych turniejach (choć jeśli ktoś ma ochotę na takie wynurzenia, rzecz jasna zapraszam do działu Tenis Amatorski). Chodzi o temat, którego zapowiedzią była nasza rozmowa z TadXem w dziale Administracja. Ten wątek to miejsce, w którym możemy zamieszczać artykuły prezentujące nasze spojrzenie na tenis oraz komentarze do nich. Eseje, felietony, reportaże, opisy, recenzje i inne - wszystko, co jest świadectwem naszego indywidualnego podejścia do dyscypliny może i powinno się tu znaleźć. Serdecznie zatem zapraszam do wymiany poglądów w tej właśnie formie.\nW tym wątku zamieszczamy nasze teksty dotyczące tylko ATP Tour (jeśli dotyczą obu tourów, mogą być zamieszczone w obydwu miejscach).\nZamieszczono: 07 sty 2015, 13:29\nJacq., bo nie za bardzo zrozumiałem - tu można zamieszczać recenzje, czy tylko rzeczy odnośnie ATP ?\nZamieszczono: 07 sty 2015, 13:56\nRecenzje też. Wszelkiego typu nasze teksty, byleby się jakoś odnosiły do tenisa zawodowego (jeśli odnoszą się wyłącznie do tenisa amatorskiego, to w tym dziale nie ma na to miejsca). Ty decydujesz, Ty oceniasz, czy tekst bardziej odnosi się do ATP czy WTA Tour.\nZamieszczono: 07 sty 2015, 14:14\nHm ale kurczę recenzja thermobagu czy rakiety nie będzie miała przeniesienia do zawodowego tenisa... Może jakby stworzyć osobny dział na recenzje użytkowników?\nSam mogę Wam z miejsca dać cztery (w przyszłości jeśli będę miał jakieś nowe to też Wam tu wrzucę). Ogarnę to nawet dzisiaj. Nie chcę tylko zrobić tu zamieszania, dlatego pytam i stąd moja sugestia .\nPoza tym mogę też Wam dać informacje na temat ćwiczeń czy biegania, gdzie wszystko to ma bezpośrednie przełożenie na grę nawet amatorską. Jeśli jesteście zainteresowani to też pojawia się problem, gdzie to umieścić?\nSorki, jeśli zawracam głowę, ale nie chcę zrobić bałaganu na samym początku .\nZamieszczono: 07 sty 2015, 14:17\nPrzecież mamy dział przeznaczony na tenis amatorki. Tam możecie stworzyć temat.\nZamieszczono: 07 sty 2015, 14:18\nDział to za dużo, ale wątek jak najbardziej możesz stworzyć. Wątek z recenzjami sprzętu w dziale Tenis Amatorski, informacje niedotyczące tenisa też mogą znaleźć się w osobnym wątku w Dziale Sportowym, ewentualnie Hyde Parku.\nZamieszczono: 07 sty 2015, 14:25\nDział to za dużo\nNie nie, mi chodziło o sam temat, tylko osobny np. pt. "Recenzje" . Pomyliłem z działem jako działem ogólnym na forum, mój błąd .\nWątek z recenzjami sprzętu w dziale Tenis Amatorski\ninformacje niedotyczące tenisa też mogą znaleźć się w osobnym wątku w Dziale Sportowym\nTo może rzeczy dotyczące ćwiczeń i biegania wrzucę tam, dobrze?\nZamieszczono: 07 sty 2015, 14:29\nZamieszczono: 07 sty 2015, 14:40\nJuż jestem w trakcie roboty .\nOK, na dobry początek mój stary esej o Wimbledonie 2001 i nie tylko, opublikowany niegdyś na SF.\nPOŻEGNANIE CZASÓW NIECIERPLIWOŚCI\nCzyż każda wielka epoka w historii nie powinna mieć swojego spektakularnego końca, który spiąłby klamrą wszystkie jej rozdziały? W lecie 2001 roku, trawiaste korty All England Lawn Tennis and Croquet Club zdawały się nieustannie przeglądać w zwierciadle ponad stuletniej wówczas przeszłości. Od pierwszych rund męskiej odsłony turnieju singlowego działy się rzeczy szczególne. Tak jakby cała historia turnieju wimbledońskiego, upływająca w corocznym cyklu oczekiwania i celebracji, zmierzała nieuchronnie właśnie do tego momentu.\nA czegóż te korty nie widziały? Nie zabrakło na nich przecież nikogo z Największych tenisa. Od tych prawie anonimowych, należących już niemal do sfery legend, Spencera Gore'a, Maud Watson czy Lottie Dod, znanych nam jedynie z archiwalnych zdjęć, przez czempionów „wieku średnich”, Lavera, Emersona czy Billie Jean King, wyznaczających nowe standardy tenisowej formy i treści, po mistrzów współczesnych, choć wciąż tak integralnych z duchem i naturą turnieju, Pete'm Samprasem czy Steffi Graf. Kto mógł przypuszczać, że od czasu tryumfu Freda Perry'ego w 1936 roku aż do dziś, żaden z brytyjskich zawodników nie sięgnie po najbardziej prestiżowe trofeum w tenisie? Kto spodziewał się, że to właśnie na tych kortach Martina Navratilova ustanowi rekord wszech czasów dziewięciu zwycięstw w jednym turnieju wielkoszlemowym?\nTo tu właśnie, Navratilova wraz z Evert, zapisywały fascynujące rozdziały swej wielkiej rywalizacji, być może nawet największej w całej historii dyscypliny.\nTo tutaj Bjorn Borg i John McEnroe rozegrali pamiętny finał 1980 roku, mecz-symbol zderzenia dwóch skrajnych biegunów tenisowego świata, w którym klasyczny, niedościgniony ideał jeszcze raz zatryumfował nad drapieżną, młodą, niepokorną nowoczesnością.\nTo tutaj niepozorna Czeszka Jana Novotna zdobyła swój upragniony tytuł wielkoszlemowy, zalewając soczyście zieloną murawę Kortu Centralnego najradośniejszymi z tenisowych łez.\nKorty All England Club widziały wiele przemian. Od czasu przełomu wieku XIX i XX, gdy turniej był symbolem klasowego podziału społeczeństwa, minęło wiele lat. Niezmąconą spójność klasycznej wimbledońskiej publiczności zastąpiły kontrasty i różnorodność. Długą drogę przeszła kortowa moda: wizytowe spodnie i salonowe suknie, w jakich ponad wiek temu grali William Renshaw i Charlotte Cooper Sterry ustępowały miejsca ubiorowi coraz bardziej liberalnemu, by wreszcie przeistoczyć się w ekstrawagancki styl Agassiego czy szokujące odwagą, prowokujące stroje Martiny Hingis, pięknej i genialnej nastoletniej innowatorki tenisa.\nTak, trawiaste korty „Świątyni Tenisa” widziały w ciągu wielu dekad swego istnienia wiele przemian, stawały się ich areną, dawały im świadectwo. Ale esencja turniejowej rywalizacji, czyli sam tenis, wraz z jego filozofią i mentalnością, przez wszystkie te lata pozostawał niezmieniony. Rok 2001 na kortach Wimbledonu miał się stać ostatnią w historii afirmacją owej niezmienności.\nBłędem byłoby sądzić, że, jak to się w powszechnym dyskursie utrwaliło, wraz z finałem Wimbledonu 2001 zakończyła się jedynie dominacja pewnego stylu gry w tenisa. Przyczyną tego błędu jest... inny błąd – postrzegania wyjątkowości londyńskiego turnieju jako opartej na specyficznych elementach jej tradycji, takich jak określony dress code (wyłącznie białe ubrania z ewentualnymi kolorowymi wstawkami), osławione truskawki w śmietanie, czy okazjonalne wizyty brytyjskiej Królowej. Kwestie te miały rzecz jasna niemałe znaczenie w kształtowaniu specyficzności londyńskich zawodów. Ich wyjątkowość jednakże zbudowana została na tym, co stanowiło esencję rywalizacji na kortach Wimbledonu – samym tenisie.\nRichard Krajicek, Pete Sampras, Andre Agassi, Pat Cash, John McEnroe, Rod Laver, Arthur Ashe, Michael Stich... Przez 124 lata istnienia turnieju na All Englad Club wszyscy jego tryumfatorzy, ci legendarni i ci zapomniani, bohaterowie jednej edycji i postaci, które zmieniały bieg historii całej dyscypliny. Wszystkich połączyło coś, co sprawiło, że tenis na Wimbledonie nabrał innego, pozasportowego wymiaru. Stał się ideą. Choć zasada ta nigdzie nie została zapisana, niejako oczywistością było to, iż stając na wiosennie zielonych kortach „Świątyni Tenisa” , uczestnicząc w najstarszym turnieju tenisowym świata, dążyło się do prowadzenia gry. Do przejęcia inicjatywy. Defensywa była koniecznością, od której jak najszybciej pragnęło się uwolnić. Precyzja, siła, spryt, taktyczna inteligencja, determinacja, technika, refleks, szybkość... Wszystkie środki mogły zostać zastosowane, by osiągnąć przewagę nad przeciwnikiem.\nPrzez 12 i pół dekady istnienia turnieju ryzyko było na arenach Wimbledonu ideą nadrzędną, swoistym „obowiązkiem moralnym”. Wychodząc na kort, zawodnicy niejako przyjmowali na siebie ten obowiązek. Zwycięzcy zawodów nie byli graczami zachowawczymi. Nieustannie, niezależnie od preferowanego stylu gry, balansowali na cienkiej granicy pomiędzy odwagą a brawurą.\nPodczas, gdy inne turnieje wielkoszlemowe wygrywało przed 2001 rokiem wielu zawodników prezentujących bardziej zachowawczą metodę gry (przede wszystkim dotyczy to Roland Garros, który z racji posiadania wolnej ceglanej nawierzchni promował tenis bardziej regularny, bezpieczniejszy), Wimbledon do początku XXI wieku pozostawał świątynią ofensywnego tenisa.\n25 czerwca 2001, na starcie pierwszej w nowym millenium edycji turnieju, mało kto zapewne sądził, że już za rok najstarszy turniej tenisowy świata zmieni się bezpowrotnie.\nTak, zmiany nadchodziły, a ich nadejście wyczuwalne było od dłuższego czasu. W początkach 2001 roku w rozgrywkach dominowali baselinerzy – klasyczni (Agassi) i nowocześni (Hewitt; uwaga kibiców ogniskowała się przede wszystkim wokół rywalizacji wciąż zajmującego pozycję lidera Pete'a Samprasa – Hewittem, Safinem czy Roddickiem, z których każdy pokonał go w ciągu poprzedzających miesięcy choć raz w sposób niepozostawiający doświadczonemu mistrzowi złudzeń.\nBy jednak ktoś mógł dokonać podobnego wyczynu na Wimbledonie, wciąż trudno było sobie wyobrazić. Korona króla poprzednich czterech edycji turnieju wciąż wydawała się nienaruszalna.\nWiele pytań i wątpliwości dręczyło miłośników tenisa przed startem The Championships w roku 2001. Sampras wydawał się słaby, słabszy niż kiedykolwiek, jego opozycja zaś rosła w siłę. Wielu upatrywało w tej sytuacji szansy na przełamanie dotychczasowych schematów gry na trawie. Sądzono, że dokona tego któryś z młodych zawodników. Safin już miał turniej wielkoszlemowy na swoim koncie, Hewitt i Roddick wydawali się zbliżać do formy koniecznej, by myśleć o zdobyciu jednego z czterech głównych tenisowych trofeów. Kuerten świetnie grał na kortach ceglanych, ale na nawierzchniach szybszych, pomimo posiadanej znakomitej techniki, nie czuł się już tak pewnie. Tytuł mógł też paść łupem któregoś z baselinerów – Agassiego czy Kafielnikowa. Bardzo wiele mówiło się też o szansach znakomitych woleistów – Henmana i Raftera, dla których szybka, charakteryzująca się niskim odbiciem piłki nawierzchnia trawiasta była niejako środowiskiem naturalnym. O występie powracającego byłego trzykrotnego finalisty, ekspresyjnego Chorwata Gorana Ivanisevicia mówiło się raczej w kategoriach ciekawostki.\nWiększość z tych legendarnych już postaci odegrała znaczącą rolę w tworzeniu historii pierwszej w nowym wieku edycji turnieju na kortach All England Lawn Tennis and Croquet Club.\nWciąż uznawany za wielkiego faworyta, 7-krotny zwycięzca turnieju Amerykanin Sampras rozpoczął zawody od pewnego, acz nie – komfortowego zwycięstwa nad hiszpańskim specjalistą od wolnych nawierzchni, Fernando Vincente. W drugiej rundzie czekał na niego niezbyt dobrze znany nawet publiczności rodzimej Brytyjczyk Cowan, na co dzień występujący w turniejach niższej rangi.\nSłynny Amerykanin nie wiedział zapewne zbyt wiele o swoim przeciwniku; choćby tego, że do pojedynku z nim Cowan przystąpił po szczegółowej konsultacji z psychologami sportowymi, dokonanej właśnie z okazji zbliżającego się spotkania z Samprasem. Po zgodnie z przewidywaniami łatwo przegranych dwóch pierwszych setach rywalizacji, w 3. odsłonie spotkania potężnie i precyzyjnie uderzający Brytyjczyk wreszcie osiągnął oczekiwany przez siebie poziom koncentracji. Kiedy na tablicy wyników pojawił się rezultat 6:6, wydawać się mogło, że czeka kibiców jeden z wielu tie breaków, w których zdecydowany faworyt wykorzysta swoje doświadczenie, a skazywanego na porażkę pretendenta przerośnie emocjonalny ciężar pojedynku. Ale tak się nie stało. Wspierany emocjonalnie dopingiem kibiców oraz brzmieniem słuchanego w przerwach krzepiącego hymnu kibiców Liverpoolu „You'll never walk alone” Cowan grał w dogrywce 3.seta jeszcze lepiej niż dotychczas, obnażając słabości dyspozycji Samprasa. Wygrał 7:5 i choć już w tej chwili osiągnął więcej niż ktokolwiek mógłby od niego oczekiwać, nie zamierzał na tym poprzestawać. Przy stanie 2:2 w czwartym secie rozegrał najlepszy gem returnowy w całym meczu i wyszedł na prowadzenie. Pozostało „jedynie” utrzymać pozostałe serwisy, co stało się wkrótce potem i na tablicy wyników ukazał się rezultat 2:2 w setach.\nJakkolwiek Cowan zapewniał, że do gry w 5. secie wyszedł równie skoncentrowany, jak w dwóch poprzednich setach, jego dyspozycja nie wyglądała już tak imponująco. Bogowie tenisa tym razem ujawnili swoje pragmatyczne oblicze, ratując legendarnego zawodnika z opresji. Cowan, który na co dzień grywał na o wiele niższym poziomie, nie był w stanie wytrzymać intensywności rywalizacji przez trzy ciężkie sety. Ów moment krytyczny, jedyny, ale decydujący gem miał miejsce przy 2:1 dla Samprasa w 5.secie. W poczynania serwisowe Cowana wkradły się brak polotu i niepewność. Przy żelaznej konsekwencji Amerykanina, przełamanie było dla jego rywala jak wyrok. Finałowy set nie odcisnął swego piętna na historii Wimbledonu tak, jak uczyniły to dwa poprzednie.\nGrę wielu ofensywnych zawodników cechowała błyskotliwość. W najlepszych swoich latach Sampras wyróżniał się z tego grona, łącząc ją z żelazną konsekwencją. Mecz z Cowanem udowodnił, że podczas Wimbledonu AD 2001 Amerykanin mógł polegać już tylko na drugiej z wymienionych.\nNawet pomimo relatywnie łatwej przegranej z Ormianinem Sargsjanem w trzeciej rundzie, 7-krotny zwycięzca imprezy nie mógł czuć się pewnie, wkraczając do jej dalszych faz.\nPozostali faworyci podążali za Samprasem; znakomite wrażenie sprawiał zwłaszcza czołowy reprezentant gospodarzy, Tim Henman. Po bardzo pewnym pokonaniu trzech pierwszych przeciwników wydawało się, że Henman nareszcie wysuwa się na pozycję lidera wśród pretendentów do odebrania Samprasowi mistrzowskiego tytułu.\nNa jednym z dalszych kortów swój pojedynek drugiej rundy rozgrywało dwóch młodych zawodników – Belg Malisse i Szwajcar Federer. Obaj niezwykle utalentowani, prezentujący wysublimowane technicznie, bardzo ofensywne, choć wyraźnie odmienne style; obaj też dopiero wkraczający we właściwą fazę kariery i nie zawsze jeszcze potrafiący rozwiązywać trudne kortowe sytuacje we w pełni opanowany sposób. Po pięciu setach walki zwyciężył Federer; niewielu wówczas mogło przypuszczać, że tenisowe drogi obu zawodników będą tak odmienne.\nZbliżony do nich wiekiem Amerykanin Roddick również nie miał łatwego startu do turnieju. Ze względu na skłonność do kontrowersyjnych zachowań oraz efektowny, dynamiczny styl gry, zawodnik z Nebraski kreowany był na jedną z największych gwiazd młodego pokolenia. Wielu doświadczonych miłośników tenisa nie obdarzało jednak Roddicka kredytem zaufania; nadmierna ekspresja emocji nie była co prawda na tych kortach niczym nowym, niezbyt wysublimowany technicznie styl gry nie pozwalał mu jednak w oczach wielu na zostanie prawowitym kandydatem na miano następcy słynnego Johna McEnroe.\nW II rundzie Wimbledonu, w starciu prezentującym rzadkie połączenie sprytu i solidności Szwedem Johanssonem, który przed turniejem wykazywał się bardzo dobrą dyspozycją, zwycięstwo popularnego A-Roda wcale nie było oczywiste. Przekonująca ostateczna 4-setowa wygrana była jednak wyraźnym sygnałem, iż metoda na tenis Roddicka, a zwłaszcza jego atomowe, często przekraczające 230 km/h podanie, które wówczas stanowiło swego rodzaju novum, będą na Wimbledonie silnymi argumentami.\nNiewielu mogło się wówczas spodziewać, że uważany za średniej klasy tenisistę Szwed za kilka miesięcy w sensacyjnych okolicznościach sięgnie po trofeum na Australian Open, Roddick zaś na swój pierwszy i – jak się później okaże – jedyny tytuł wielkoszlemowy czekać będzie jeszcze ponad dwa lata.\nW trzeciej rundzie czekał na Amerykanina specyficzny, trudny do „rozgryzienia” przeciwnik. Choć Chorwat Ivanisevic rozprawił się w drugiej rundzie ze słynnym Carlosem Moyą, w pojedynku z „młodym gniewnym” tenisa zza oceanu nie był faworytem. Legendarny, trzykrotny zwycięzca Wimbledonu McEnroe, w swoim stylu, bez najkrótszego wahania wytypował Roddicka na zwycięzcę pojedynku. Ale tenisista ze Splitu, którego występ miał być jedynie ciekawostką turnieju, zaskoczył po raz pierwszy. Tenis Ivanisevicia, niewygodny dla wielu, okazał się zbyt niewygodny również dla Roddicka.\nW 4. rundzie znaleźli się więc czołowi rozstawieni za wyjątkiem słabo radzących sobie na nawierzchni trawiastej Rosjanina Kafielnikowa i Brazylijczyka Kuertena. Uwagę brytyjskiej publiczności skupiały zwłaszcza pojedynki rodzimych zawodników – Henmana i Rusedskiego z niewygodnymi rywalami – specjalistą od 5-setowych maratonów, doświadczonym Toddem Martinem oraz wspominanym wcześniej rekonwalescentem Ivaniseviciem. O ile w drugim z tych spotkań szanse na zwycięstwo zdawały się rozkładać wręcz idealnie równo, w pierwszym to Henman postrzegany był jako dość wyraźny faworyt. W momencie rozpoczęcia 5.seta, do którego swoim zwyczajem doprowadził Martin, nie było to jednak już tak oczywiste - Brytyjczyk nie uchodził bowiem za gracza silnego psychicznie. Tym razem jednak Henman udowodnił swoją klasę: serwował bardzo pewnie, zaś agresywnie usposobionemu Martinowi brakowało dokładności. Zdecydowane zwycięstwo oksfordzkiego tenisisty odniesione nad trudnym rywalem zostało odebrane przez wielu jako oznaka tego, iż faworyt gospodarzy dojrzał już mentalnie do wielkich zwycięstw, jakie od dawna mu przepowiadano.\nNiepokorny Ivanisevic tymczasem nie przestawał zadziwiać. Z batalii z prezentującym podobny styl i poziom sportowy Gregiem Rusedskim wyszedł zwycięsko w trzech setach, mimo że żaden z nich nie był jednostronny. Było to tym bardziej zaskakujące, iż Rusedski zdawał się posiadać od niego nawet więcej czysto tenisowych atutów (choćby w grze z linii końcowej).\nWyczyn Ivanisevicia pozostał jednak w cieniu spektaklu, jaki miał się rozegrać na Korcie Centralnym. Miłośnicy Pete'a Samprasa mieli się przed spotkaniem z Rogerem Federer czym martwić: słynny Amerykanin doznawał już dotkliwych porażek z rąk gwiazd młodego pokolenia. Z 19-letnim wówczas Szwajcarem spotykał się jednak po raz pierwszy i przed tym pojedynkiem większość atutów zdawała się znajdować po jego stronie. Z czołowych reprezentantów nowej tenisowej generacji to właśnie Federer prezentował styl najbardziej zbliżony do filozofii gry Samprasa, a przy tym w chwili rozgrywania meczu obu zawodników dzieliła pod względem wyrachowania i taktycznej biegłości niemała przepaść. Szwajcar nie był uznawany za gracza o silnej psychice; sądzono też, że swą brylantową technikę wolał on wykorzystywać raczej do zabawiania publiczności niż regularnego zdobywania punktów.\nOd pierwszej minuty pojedynku na Korcie Centralnym jednak wszystkie sądy i przewidywania straciły swoje znaczenie. Federer dyktował tempo, jego returny i minięcia regularnie niepokoiły Samprasa swą siłą i precyzją. Obrońca tytułu pozostał w grze dzięki serwisowi i doświadczeniu, które wciąż pozwalały mu wykorzystywać chimeryczność i niedociągnięcia taktyczne młodego Federera. Z każdą chwilą jednak stawało się coraz bardziej oczywiste, że panowanie Samprasa tak w światowym tenisie, jak i na samym Wimbledonie nie potrwa już długo.\nW piątym, decydującym secie batalii Szwajcar wzniósł się na wyżyny, o które niewielu go wówczas posądzało. Przy stanie 6:5 przełamał Amerykanina, który jednak nietypowo dla siebie nie wyglądał już na zmobilizowanego do walki, tak jakby czuł, że stało się to, co nieuchronne.\nPorażka Samprasa była jednym z wielkich „znaków czasu” Wimbledonu 2001. Pokonując go, Federer połączył tenisowe wizjonerstwo z taktycznym wyrachowaniem. Choć bazylejski tenisista był zawsze, a zwłaszcza w swoich początkach z popularnym „Pistol Pete'm” zestawiany, do owego dziedzictwa wnosił nową jakość – jego klasyczny jednoręczny backhand był znacznie pewniejszy, jego gra z linii końcowej – bardziej dynamiczna. Choć mieścił się wówczas w szerokich ramach stylu serwis – wolej, nietrudno było zauważyć, że jego gra niemal całkiem wolna jest od wszelkich ograniczeń.\nTuż po spotkaniu odezwały się, prorocze, jak się później okazało, głosy, nominujące Federera na następcę Samprasa na Wimbledonie. Niewielu mogło wtedy przypuszczać, że wielka wimbledońska historia Federera rozpocznie się dopiero za dwa lata, wielka historia Samprasa na All England Club zaś jest już definitywnie zakończona.\nĆwierćfinały, odmiennie od reszty turnieju, przebiegały zgodnie z przewidywaniami, spokojnie, jakby w oczekiwaniu na akty główne wielkiego spektaklu. Australijczyk Rafter bez większych trudności pokonał specjalizującego się w grze na nawierzchniach twardych Szweda Enqvista; Andre Agassi w czterech setach wywalczył tryumf nad późniejszym francuskim bohaterem Pucharu Davisa, Nicolasem Escude. Zadziwiać nie przestawał odrodzony Goran Ivanisevic, który tym razem zwyciężył nad „enfant terrible” tenisa, Maratem Safinem. Rosjanin nie lubił jednak nawierzchni trawiastej, czego przy nadarzających się okazjach nie wahał się wyrażać. Słowa te zostały wcielone w czyn – do końca swej bogatej kariery Safin miał nigdy nie znaleźć się w finale The Championships.\nW najbardziej oczekiwanym wśród pojedynków tej fazy, wielokrotnie tytułowany mianem „zbawcy brytyjskiego tenisa” Tim Henman mierzył się z pogromcą legendarnego Samprasa – Federerem. Tym razem przedmeczowe oczekiwania sprawdziły się: choć młody Szwajcar dzielnie szachował rywala wciąż świetnie funkcjonującym serwisem, w kluczowych momentach doświadczenie Henmana brało górę. Po czterech setach walki stawka półfinalistów była kompletna.\nStało się tak, że zwycięstwo każdego spośród wszystkich półfinalistów turnieju, miałoby wymiar symboliczny, wykraczający poza granice tenisowej rywalizacji.\n29-letni Australijczyk Patrick Rafter, symbol gry fair play i kortowego optymizmu, finalista Wimbledonu sprzed roku, od dawna uznawany był za zawodnika, któremu „przeznaczone jest” wygrać londyńskie zawody. Miał stać się kontynuatorem długiej linii australijskich mistrzów gry przy siatce, porzuconej na Wimbledonie od czasu zwycięstwa Pata Casha w roku 1987.\n28-letni Brytyjczyk Tim Henman, po raz usiłujący stać się finalistą Wimbledonu, mógł zostać pierwszym od 65 lat brytyjskim zwycięzcą The Championships, przywrócić dawną świetność pozostającemu od wielu lat w niebycie brytyjskiemu tenisowi.\n29-letni Chorwat Goran Ivanisevic, zawodnik – enigma, 3-krotny finalista wcześniejszych edycji Wimbledonu i wielka sensacja turnieju, rozpoczynający go jako 125. zawodnik świata, wracający po ciężkich kontuzjach, wystąpił w nim dzięki przyznanej przez organizatorów dzikiej karcie. Mógł stać się jedynym w historii tenisistą, który legitymując się nią, wygrał turniej wielkoszlemowy.\nSkład półfinalistów uzupełniał 31-letni gwiazdor amerykańskiego tenisy Andre Agassi, jedyny pozostający w grze były mistrz turnieju (tryumfator edycji 1992), starał się sprawić niemiłą niespodziankę trzem czołowym woleistom owych lat, znajdującym się na „swoim terenie”.\nPółfinałowy mecz Patricka Raftera z Andre Agassim okazał się być wielkim widowiskiem, stojącym na najwyższym poziomie sportowym. Ceremonią tenisowych przeciwieństw, zderzeniem finezyjnej, wysublimowanej gry Raftera ze stabilnością, soczystością i potęgą uderzeń Agassiego. Gdy w decydującym secie Amerykanin prowadził 5:4 i przystępował do serwisu meczowego, kamery telewizyjne pokazały roześmianego, zrelaksowanego Brada Gilberta, jednego z najsłynniejszych trenerów w historii dyscypliny, opiekującego się wówczas właśnie Agassim. Ale reakcja Gilberta była przedwczesna. Przy stanie 30:15 Andre, mistrz akcji z linii końcowej przegrał długą wymianę prowadzoną właśnie w tej strefie. To był punkt zwrotny decydującej fazy spotkania. W ostatnich gemach naturalne umiejętności gry na trawie Raftera okazały się decydujące. Australijczyk wygrał 8:6 po pojedynku, który dorównał wspaniałemu meczowi tej pary, rozegranemu na tych samych kortach, w tej samej fazie rywalizacji rok wcześniej. I wciąż jest uznawany za jeden z wzorcowych przykładów wielkiego widowiska tenisowego na kortach trawiastych.\nPojedynek ten miał być wstępem do święta, jakie brytyjskiej publiczności miał podarować jej wielki faworyt – Tim Henman. Ale święto nie nastąpiło.\nOd pierwszej piłki meczu działo się to, czego tutejsi kibice obawiali się najbardziej. Ivanisevic, zapomniany wielokrotny finalista Wimbledonu, na którego bardzo niewielu przed turniejem liczyło, znów grał niepokojąco pewnie. Dawne demony zawodnika z Oksfordu obudziły się; w decydującym momencie pierwszego seta Brytyjczyk oddał serwis, by przegrać tę odsłonę meczu 5:7; publiczność szykowała się na długi, pełen dramatyzmu spektakl. Dwa sety później sytuacja była już jednak całkiem inna. Pełen emocji tie break drugiego seta znalazł się na koncie Henmana, podobnie jak trzeci set, w którym Chorwat niemal nie stawiał oporu. Zdawało się, że powiedział już swoje ostatnie słowo w tym turnieju. Ale Ivanisevic odbił się od dna raz jeszcze w swojej zadziwiającej karierze; doprowadził do gema dogrywkowego w czwartym secie i wygrał go. Tim Henman, ukochany syn brytyjskiego tenisa lat 90., zachwycający klasyczną techniką uderzeń, wymarzony dla wielu tryumfator Wimbledonu znów oddalił się od największego celu w swojej karierze. W ósmym gemie finałowego seta Brytyjczyk jeszcze jeden raz w swojej karierze przegrał z sobą samym – stracił serwis, a w grze z dobrze dysponowanym Ivaniseviciem oznaczało to wyrok. Po kolejnym gemie wyspiarski świat tenisowy jeszcze raz pogrążył się w niedowierzaniu.\nFinał męskiej odsłony Wimbledonu 2001 nie był jedynie ważnym meczem tenisowym. Był świętem; świętem obchodzonym w sposób dotychczas na tych obiektach niewidziany. Barwne, głośne rzesze fanów Ivanisevicia i Raftera wypełniły trybuny głównej areny All England Club w oczekiwaniu na występ tych, którzy na ten tytuł zasługiwali już od dawna.\nCały turniej, jak i wydarzenia go poprzedzające niosły ze sobą atmosferę nadchodzących przemian; Federer, Safin i pozostali reprezentanci młodego pokolenia, zwanego New Balls, przynosili do tenisa, również tego wimbledońskiego, zupełnie nowe wartości. Któż mógł jednak wówczas przypuszczać, że to ten mecz będzie ostatnim spotkaniem z dawnym obliczem turnieju?\nNieoczywista taktycznie, po wimbledońsku piękna i drapieżna gra Raftera raz po raz ścierała się z tenisem Ivanisevicia, nerwowym, chimerycznym, szalonym jak sam chorwacki tenisista. Raz wydawało się, że kontrolę nad spotkaniem przejmuje Australijczyk; w innym momencie to tenisista ze Splitu zdawał się być bliżej dopełnienia swego niezwykłego dzieła. I wreszcie w piętnastym gemie ostatniego seta, przy stanie 7:7 Rafter pozwolił się przełamać. Po chwili przerwy jego rywal wyszedł ponownie na kort dołożyć ostatni element gigantycznej tenisowej konstrukcji, którą przez ostatnie dwa tygodnie misternie, a zarazem tak spontanicznie budował. Podczas owego długiego, granego na przewagi gema Goran Ivanisevic modlił się i rozmawiał sam ze sobą, serwował asy i popełniał podwójne błędy, wznosił oczy ku niebu i prawie płakał, aż wreszcie, po błędzie z returnu Raftera upadł na zieloną murawę Kortu Centralnego w geście ostatecznego tryumfu. Koniec tej historii okazał się być tak jak ona sama – dziwny i piękny w całej swojej niedoskonałości.\nKolejny rok przyniósł na kortach Wimbledonu rewolucyjne zmiany. Nawierzchnia została spowolniona, co wzburzyło wielu zawodników, między innymi samego Tima Henmana. To otworzyło drogę do zwycięstw zawodnikom prezentującym tenis daleki od dotychczasowych wimbledońskich standardów. Tryumfator edycji 2002, Lleyton Hewitt, mimo całej swojej waleczności i nieustępliwości był mistrzem innym od swych poprzedników – prezentującym tenis nieco zachowawczy, nastawiony na regularność. Jego następca i nowy wieloletni Król Kortu Centralnego, Roger Federer, choć przez wielu uważany za doskonałego kandydata na kontynuatora tradycji dawnych czempionów, wybrał inną drogę – ewoluował od skrajnej ofensywy w kierunku nowoczesnego, niezwykle urozmaiconego, ale też i wyraźnie mniej ryzykownego tenisa. Opowieść, której ostatni rozdział napisali Goran Ivanisevic i Patrick Rafter, po dziś dzień nie doczekała się swojej kontynuacji.\nZ czasów staroegipskich znany nam jest symbol Uroborosa: wąż zjadający własny ogon, tworzy zamkniętą pętlę, której koniec stapia się z początkiem. Historia Wimbledonu, tak długa i bogata niemal jak sam tenis, była wędrówką przez rozmaite fazy, z których finał każdej stanowił zarazem swoistą introdukcję do następnej. Przed czasami wielkich woleistów, wizjonerów techniki: Roda Lavera, Billie Jean King, Pete'a Samprasa były jeszcze inne, których na własne oczy niemal nikt z nas nie widział i o których nasza wiedza jest tak znikoma. Kto wie, jaka następna tenisowa epoka oczekuje, by zagościć na arenach All England Club?\nChoć deszcz przerywający zawody to prawdopodobnie najstarsza z wimbledońskich tradycji, mnie londyński turniej przywołuje na myśl zupełnie inne obrazy. Na skąpanych w słońcu, pokrytych nierealnie wręcz świeżą zielenią trawy kortach grają Martina Navratilova i Chris Evert. Piłka krąży między nimi jak po zaklętym kręgu, którego wymiary znają tylko one. Płynność i harmonia ich uderzeń sprawiają, że pomyśleć by można, iż ich tenisowe dzieło, które tak misternie kreują, niczym nie może zostać przerwane. A jeśli obserwować je dłużej, zdać się na chwilę może, że grają tak niemal od zawsze. I nigdy nie przestaną grać.\nZamieszczono: 08 sty 2015, 20:42\nGdybym dalej tak siedział w tenisie jak kiedyś, to bym pisał takie teksty. Obecnie to możliwe jest jedynie w odniesieniu do kolarstwa. ale powodzenia panowie przy tekstach, mam nadzieję, że ten temat będzie obficie oblegany\nZamieszczono: 08 sty 2015, 22:36\nNie mam pojęcia, czy to się tu nadaje, ale odkopałem tekścik (nazywam go tak bo nie jest tak rozbudowany jak analiza Przemka, którą z przyjemnością przeczytałem), który poswieciłem Davidowi Ferrerowi i jego skokowi rankingowemu w 2013 r. Uprzedzę, że jest to raczej tekst typowo fanowski, dlaego może być nieobiektywny w pewnych momentach. Ze względu na stronę dla jakiej był pisany jest w języku angielskim (nie jestem anglistą i mogły się pojawić jakieś drobne błędy, ale myślę, ze nie przekreślą sensu całości).\nSpain has always been a huge power in male tennis. Players from Iberian Peninsula successfully dominated red courts in Paris, having Sergi Bruguera, Carlos Moya, Juan Carlos Ferrero and Albert Costa included on winners list. Situation got even better, when, in 2005, Rafa Nadal arrived on the picture. Mallorcan youngster became the real king of Rolland Garros and after next 7 years he developed the position of wonderful, undisputed tennis champion and of course the captain of Spanish Armada. Everything changed after shocking 2012 Wimbledon, from which, Nadal was eliminated in second round, experiencing the shocking defeat from Czech, Lucas Rosol. Then world found out about serious injury, which forced Rafa to withdraw from Rogers Cup. Absence was becoming longer and longer and finally it turned out that Nadal will not be Spanish no 1 at US Open. Someone had to substitute him and it was David Ferrer.\nFerrer(born 2-nd April 1982) was always an important part of Spanish team, but he was never considered as big talent. Number of Spanish diamonds was huge and people were always focused on somebody else more. After Nadal we can mention Verdasco (who had fantastic run at AO 2009), always impressive Nicolas Almagro and left -handed Feliciano Lopez. Anyway none of them was as consistent as “Ferru”. Always hardworking, running for every ball and super humble, Man of Iron, as he is also called by fans, gained 5-th spot in ATP rankings in August 2011, for the first time, and he was still there, when knee pain blowed Nadal away from courts. As David was seeded 4-th in US Open, he already had 16 ATP titles on 4 different surfaces and he did not disappoint his country fellows, achieving semifinal in which he lost to world no 1, Novak Djokovic. This was not the last test for new racquet no 1 of Spain. Ferrer (who also won his first Masters 1000 in Bercy in November) was supposed to be the leader of Davis Cup team in final meeting with Czechs, in their capital, Prague. Ferru did his job well, beating Berdych and Stepanek on hard courts, but eventually Czechs won 3-2 and were crowned as new Davis Cup Champions.\nAs 2013 begun and Nadal was still out of tour, Ferrer was again seeded 4-th in Australia and again lost to defending champion Novak Djokovic in semi. After Melbourne Grand Slam David took 4-th ranking spot and officially jumped above Nadal in ATP statistics. Even though David never called himself Spanish no 1, everybody was looking forward to the match in Acapulco in which Ferrer- defending champion - was meeting with Rafa Nadal, who finally came back after 7 months. Spanish Bull won easily, but never questioned Ferrer`s leadership in rankings over him. As Nadal started to rule clay again, David was not worried and was doing his best to get fine scores. Spaniards met again twice in Rome and Madrid and both matches were really entertaining and close. King of Clay won them in 3 sets, but Ferrer had nothing to be ashamed of. Right before Rolland Garros Nadal and Ferrer swapped places in rankings and Rafa came back to his throne in Spanish tennis. Nevertheless Ferru had tournament of his live and finally achieved GS final, in which he again lost to his country fellow and friend, Rafa.\nRolland Garros brought Ferrer 1400 ranking points and 4-th spot was his again. Good Wimbledon (quarterfinal) and disaster from Rafa and Roger Federer lifted David Ferrer to spot no 3, highest in his career. The fight spirit and heart for tennis was finally awarded, but Man of Iron never seemed to strive for glory, fame and glamour. He never wanned to be the king, leader and celebrity. He just wants to chase after another ball and be the person, who we all love, simply be David Ferrer.\nZamieszczono: 13 lut 2015, 0:17\n„(…) Żywa, istniejąca nadprzyrodzona rzeczywistość odejdzie wraz z nimi. Wyjąwszy rzadkie mistyczne doświadczenie wybranych, będziemy skazani na pełną wysiłku i trudną ufność w istnienie niewiadomego. Gładka, wypolerowana powierzchnia codzienności usłużnie podsunie nam nasze własne, płaskie odbicie jako głębię.”\nWypadałoby więc, jako jeszcze jedną dyscyplinę sportu, umieścić tenis w nieobciążonej wyższymi ambicjami szufladce z napisem „rozrywka”. Wielu miłośników tenisa jednak wciąż nie godzi się na to, charakteryzując go jako „dyscyplinę elitarną” - nie tylko ze względu na koszty związane z uprawianiem. Czy taka klasyfikacja ma jeszcze jakikolwiek sens?\nZacznijmy od fundamentalnej oczywistości: sport oparty jest na pracy ciała. Nasz stosunek do tej pracy definiuje to, jak postrzegamy całą sportową rywalizację. W kulturze antycznej była ona uwznioślana: ciała zawodników jawiły się starożytnym jako ciała herosów, ich praca zaś, płynna i harmonijna, niosła ze sobą pierwiastek najwyższego piękna, pierwiastek boski.\nWobec współczesnych zawodników też nierzadko używa się podobnych mian: heroiczny, nadludzki. Ich wydźwięk jednak całkiem się zmienił.\nCoraz bardziej wyśrubowane standardy przygotowania fizycznego sprawiają, że gdy przychodzi do rankingowych rozliczeń, siła i regularność zwyciężają z technicznym wysublimowaniem i taktyczną inteligencją. Simon, Ferrer, Woźnicka, Berdych, Kanepi, Troicki, Jankovic – korty świata zalewają kolejne fale tenisistów, których style gry różnią się w sposób marginalny, których zapamiętuje się nierzadko wyłącznie dlatego, że pojawiają się w rozgrywce na najwyższym szczeblu (zbyt?) często.\nPamiętacie rozpaczliwego loba, którym tenisowy szaleniec Marat Safin wybronił piłkę meczową z Federer podczas Australian Open 2005, by następnie wygrać to legendarne spotkanie, później zaś cały turniej? A niezrozumiałe zachowania genialnej i niepokornej Hingis, które być może zaważyły na jej porażce w dramatycznym finale French Open '99 z Graf i na tym, że nigdy nie wygrała ona paryskiego turnieju? Czy pamiętacie łzy szczęścia Jany Novotnej, która w wieku 30 lat, za trzecim podejściem, gdy już niewielu na nią liczyło, wywalczyła swój wymarzony tytuł na Wimbledonie?\nGdzie jest więc owo Stasiukowskie „niewiadome”? Jak odnaleźć to, co wyjątkowe i niematerialne w bardzo materialnym, nierzadko wręcz przyziemnym obrazie współczesnego tenisa? Gdzie odnaleźć je pośród dziesiątek takich samych spotkań, których zwycięzcy są znani jeszcze przed ich rozpoczęciem? Czy, by poczuć jego obecność w tenisie, musimy uciekać się do archiwalnych zapisów meczów sprzed co najmniej kilku-kilkunastu lat?\nZamieszczono: 10 maja 2017, 9:12\nMój artykuł o Władysławie Skoneckiem:\nNiektórzy czytelnicy znają go z opowieści Bohdana Tomaszewskiego. Władysław Skonecki urodził się w 1920 roku w Tomsku na dalekiej Syberii. Dwa lata później przybył wraz z rodzicami do Łodzi.\nW młodości po ukończeniu szkoły i śmierci ojca, pracował na utrzymanie rodziny w fabryce zajmującej się produkcją naftalina i rozpuszczalnika. Za młodych lat trenował wiele dyscyplin: hokej, piłkę nożna, tenis stołowy i pływanie Pierwszym wielkim osiągnięciem Skoneckiego było zdobycie mistrzostwa polski juniorów, gdzie wygrał z dużo wyższym od siebie Janem Strzeleckim. Dobrze zapowiadającą się karierę przerwał wybuch wojny.\nRok po wojnie został mistrzem Polski, w finale pokonując prawie 40-letniego Józefa Hebdę (gwiazda polskiego tenisa w latach przedwojennych). Rok później w ćwierćfinale pokonał gładko w trzech setach Bohdana Tomaszewskiego. Pierwszy raz zagrał w Wielkim Szlemie podczas Wimbledonu 1947, gdzie dotarł do 3. Rundy. Niestety z powodów politycznych jego starty zagraniczne było mocno ograniczone. Polak dusił się nie mając szans na rywalizację na światowych kortach. Dlatego gdy nadarzyła się okazja uciekł za granicę. W 1951 roku reprezentacja Polski grała mecz w ramach Pucharu Davisa w Zurychu. Po ostatnim niedzielnym spotkaniu Władek nie wrócił na noc do hotelu. Polak uciekł do Francji.\nTuż po ucieczce zagrał w Roland Garros i Wimbledonie gdzie dochodził do 3 rund. Największe sukcesy Polak odnosił w latach 1953-1955. W 1953 roku zwyciężył w prestiżowym turnieju w Monte Carlo, pokonując zawodników światowej klasy takich jaki: Sven Davidson (2. Runda), Kurt Nilsen (półfinał) oraz Jaroslav Drobny (finał). W Roland Garros dotarł aż do 4. Rundy, gdzie przegrał z późniejszym mistrzem imprezy 19-letnim Kenem Rosewallem. Skonecki zwyciężył w 13 z 23 finałów, był notowany na 4. Miejscu w Europie.\nW 1954 roku w Monte Carlo poszło mu trochę gorzej, przegrał w półfinale z późniejszym zwycięzcą Kanadyjczykiem Mainem Lorne. Na paryskich kortach osiągnął 3. Rundę. Rok później fantastycznie spisywał się na turniejach rozgrywanych na wiosnę. Zwyciężył pięć imprez z rzędu: Baealieu, Cannes, Menton, Monte Carlo i Nicea. W Księstwie w finale pokonał świetnego Budge?a Patty?ego. W Rolandzie Garrosie wyrównał swój rekord dochodząc do 4. Rundy. Polak dotarł także do finału silnie obsadzonego turnieju w Hamburgu, gdzie musiał uznać wyższość Arta Larsena. Zwyciężył łącznie w 12 turniejach. Został sklasyfikowany na 3. Miejscu w Europie. Trzeba przypomnieć, że miał wówczas aż 35 lat.\nW 1956 roku po odwilży gomułkowskiej w Polsce Skonecki powrócił do ojczyzny. Ponownie stał się podporą reprezentacji w Pucharze Davisa. W singlu odniósł 23 zwycięstwa w 36 spotkaniach. W wieku 42 lat zadebitował w US Champioship, gdzie dotarł do 3. Rundy. Ostatni turniej zagraniczny zagrał w 1963 roku mając 43 lata. W turniejach Wielkiego Szlema odniósł 22 zwycięstwa w 40 meczach.\nJedną z przeszkód, która utrudniała Polakowi osiągnięcie większych sukcesów był jego rozrywkowy tryb życia. Skonecki zbyt mocno kochał kobiety, alkohol, hazard i nocne życie. Często przed ważnymi spotkaniami bawił się do białego rana. Jeśli chodzi o styl gry prezentował elegancki i ładny do oglądania tenis. Bywał chimeryczny, jednego dnia potrafił grać świetnie, następnego snuł się niemrawo po korcie. Zmarł w nędzy w wieku niespełna 63 lat. Został pochowany we Wiedniu gdzie spędził ostatnie lata życia.


Fortuna Bonus Powitalny 100% do 2000 PLN - Jak odebrać?\nW zakładach bukmacherskich Fortuna na nowych graczy czeka bonus powitalny o wartości 100% do 2000 PLN. Dzięki promocji na start można zyskać dodatkowe pieniądze, ale żeby tak się stało trzeba stosować się do regulaminu oferty. Jak skorzystać z bonusu? Szczegóły wyjaśniamy w dalszej części artykułu.\nOdbierz bonus powitalny Fortuna\n1 Bonus powitalny 100% do 2000 PLN\n2 W pigułce - główne zasady bonusu Fortuna\n2.3 Przykład obrotu\n3 Co więcej otrzymasz od Fortuny?\n5.1 ⭐Jaki jest bonus powitalny w zakładach Fortuny?\n5.2 🏆Jak otrzymać bonus 2000 PLN?\nBonus powitalny w Fortunie dostępny jest tylko dla nowych klientów, którzy do tej pory nie zarejestrowali się na stronie efortuna.pl. Jeśli masz już konto w zakładach Fortuna online, to możesz skorzystać z promocji dla stałych graczy. Niestety, aktualny bonus na start już cię nie obowiązuje.\nCo dostaniesz za rejestrację w Fortunie?\nBonus dla nowych graczy 100% do 2000 PLN, to najważniejsza promocja w Fortunie. Dzięki tej ofercie możesz zyskać najwięcej, bo aż okrągły tysiąc złotych. Aby zakwalifikować się do promocji powitalnej należy założyć konto na efortuna.pl korzystając z naszego kodu promocyjnego. Dodatkowo za nasz kod bonusowy otrzymasz dwie pozostałe bonifikaty:\nWysokość bonusu 100% uwarunkowana jest od wartości twojej pierwszej wpłaty. Bukmacher przyzna na twoje konto równowartość depozytu z zastrzeżeniem, że minimalna kwota to 20 zł, a maksymalna 2000 zł. Co gdy wpłacisz więcej? Wówczas otrzymasz i tak max 2000 zł.\nW pigułce - główne zasady bonusu Fortuna\n100% od depozytu 2000 PLN🔥 Po obrocie wpłatą x4 depozyt Kurs min. 1.60\nKupony ako: min. 3 typy\nZarejestruj konto w Fortunie – zrób to na stronie internetowej lub w mobilnej aplikacji\nPo tym jak udanie założysz konto – w ciągu 10 dni dokonaj pierwszej wpłaty na konto\nPamiętaj: aby otrzymać bonus od depozytu wpłać minimum 20 PLN\nNa twoim saldzie depozytowym pojawi się kwota wpłaty\nObróć depozytem cztery razy w ciągu następnych 30 dni\nRobiąc obrót typuj kupony ako złożone z minimum 3 typów z kursem minimalnym 1.90\nPo zrobieniu wymaganego obrotu – otrzymasz bonus 100% od wpłaty do 2000 PLN\nBonus otrzymasz dopiero po spełnieniu warunków obrotu depozytem, ale co najlepsze otrzymane pieniądze od bukmachera będą już zwolnione z obrotu. Inaczej mówiąc – przyznany bonus to czysta gotówka, którą możesz przeznaczyć na dowolne zakłady.\nJak zauważyłeś w Fortunie obrotowi podlega kwota wpłaty. Na co zwrócić uwagę realizując obrót depozytem? Dokładnie sprawdziliśmy regulamin i wiemy na co uważać:\nPo pierwsze: kwotę wpłaty należy obrócić cztery razy, czyli trzeba zastosować działanie: depozyt * 4 = suma stawek potrzebny do obrotu. Np. przy wpłacie 1000 PLN – kwota spełniająca obrót to 4000 PLN\nPo drugie: czas na obrót to 30 dni od chwili zaksięgowania twojej wpłaty. Co jeśli nie zdążysz? Wówczas tracisz prawo do otrzymania bonusu, co wynika z zapisu w regulaminie w punkcie “d” w załączniku numer 1:\nPo trzecie: Do obrotu Fortuna zaliczy tylko te zakłady spełniające warunki: kupony ako składające się z przynajmniej 3 selekcji, gdzie minimalny kurs łączny wyniesie 1.90\nPo czwarte: na poczet obrotu nie kwalifikują się zakłady zagrane na sporty wirtualne i zamknięte przy użyciu narzędzia cash-out – co wynika z punktu “f” i 6 pozycji w regulaminie Fortuny”\nPo piąte: bonusu nie można wypłacić – jego kwotę można przeznaczyć tylko na dalszą grę, a wypłacie podlegać będą ewentualne wygrane zdobyte przy jego użyciu, co wynika z 9 i 10 punktu regulaminu:\nZałóżmy sytuację, że chcesz odebrać maksymalny bonus powitalny. W takiej sytuacji wpłacasz 2000 PLN (lub więcej). Jak pamiętasz, wymagany obrót to x4 depozyt, a więc suma stawek spełniająca obrót to:\n2000 PLN (wpłata) * 4 (obrót) = 8000 PLN (kwota, która spełnia obrót)\nObracając depozyt oczywiście pamiętaj, aby robić to przy użyciu zakładów spełniających postanowienia obrotu – chodzi o rodzaj kuponów i kurs minimalny. Jeśli w ciągu 30 dni zagrasz za czterokrotność wpłaty, to twoje konto zostanie doładowane bonusem 100% o wartości 2000 PLN.\nCo więcej otrzymasz od Fortuny?\nPoza bonusem powitalnym, dzięki rejestracji z kodem promocyjnym Fortuna, otrzymasz także dwie pozostałe bonifikaty:\n✅Zakład bez ryzyka 210 PLN – to ubezpieczenie pierwszego kuponu w Fortunie. Na czym polega? W razie porażki otrzymasz zwrot stawki do maksymalnie 115 PLN. Zobacz więcej informacji o zakładzie bez ryzyka.\n✅Bonus bez depozytu 20 PLN – to darmowy zakład. Aby go zdobyć wystarczy zarejestrować i zweryfikować konto w Fortunie. Bonus zostanie przyznany jako 2800 punktów FKP, które wymienisz w sklepie gracza na freebet bez depozytu o wartości 20 PLN.\nJako nowy gracz możesz odebrać od Fortuny bonus od pierwszego depozytu w kwocie 2000 PLN\nAby bonus pojawił się na twoim koncie – zarejestruj się, dokonaj pierwszej wpłaty i obróć depozytem x4 w przeciągu 30 dni\nBonus odbierzesz na stronie efortuna.pl i mobilnej aplikacji bukmachera\nPrzy obrocie nie typuj sportów wirtualnych i nie korzystaj z narzędzia cash-out, bo obie te funkcje nie spełniają warunków obrotu\n⭐Jaki jest bonus powitalny w zakładach Fortuny?\nFortuna oferuje za rejestrację konta i pierwszą wpłatę bonus 100% do 2000 PLN. Dodatkowo użycie kodu promocyjnego pozwala zyskać bonus bez ryzyka 210 PLN i bez depozytu 20 PLN.\n🏆Jak otrzymać bonus 2000 PLN?\nZałóż konto w Fortunie i wpłać 2000 zł, a następnie obróć depozyt cztery razy korzystając z zakładów ako (minimum 3 typy) z minimalnym kursem całkowitym 1.90.\nW Fortunie obracasz tylko kwotę wpłaty. Po otrzymaniu bonusu możesz stawiać dowolne zakłady za bonusowe pieniądze, nie oglądając się na warunki obrotu.\nBonus powitalny w Fortunie obowiązuje tylko z naszym kodem promocyjnym, który trzeba wpisać podczas rejestracji konta. A więc - bonus jest dla nowych klientów posiadających aktywny kod.\nRB Lipsk – Atletico Madryt typy i kursy\nAtalanta – PSG typy i analiza


Jak Usunąć Xml/trojan.gfpq-8 z Chrome | Usunac Spyware\nJak Usunąć Xml/trojan.gfpq-8 z Chrome\nPozbyć się Xml/trojan.gfpq-8 from Chrome : Wypruć Xml/trojan.gfpq-8\nXml/trojan.gfpq-8 powoduje następujący błąd\n0x80240010 WU_E_TOO_DEEP_RELATION Update relationships too deep to evaluate were evaluated., 0x8024001D WU_E_INVALID_UPDATE An update contains invalid metadata., 0x0000008F, 0x80240017 WU_E_NOT_APPLICABLE Operation was not performed because there are no applicable updates., Error 0x80D02002, 0x80244013 WU_E_PT_INVALID_COMPUTER_NAME The computer name could not be determined., 0x0000001A, 0x80245002 WU_E_REDIRECTOR_S_FALSE The redirector XML document is missing some required information., 0x8024D013 WU_E_SETUP_WRONG_SERVER_VERSION Windows Update Agent could not be updated because the server does not contain update information for this version., 0xf0813 CBS_E_INVALID_INSTALL_STATE install state value not acceptable, 0x000000A1, 0x80248007 WU_E_DS_NODATA The information requested is not in the data store., 0xDEADDEAD\nZainfekowany Xml/trojan.gfpq-8? Najlepsze strategie Kasować Xml/trojan.gfpq-8\nSzczegółowe informacje o Xml/trojan.gfpq-8\nXml/trojan.gfpq-8 to rodzaj niebezpiecznego wirusa komputerowego, który może zmodyfikować kluczowe ustawienia systemu bez pytania użytkownika. Może przekierować internautów do zacienionych witryn internetowych w celu promowania tych domen, które próbują zwiększyć ich pozycję i popularność. Promując te portale internetowe i pomagając programistom poprawić ruch użytkowników, operatorzy tego szkodliwego oprogramowania zarabiają pieniądze. Poza tym, może wyświetlać irytujące reklamy na ekranie komputera, które mają na celu uchwycenie uwagi i doprowadzić Cię prosto do stron partnerskich. Dlatego Xml/trojan.gfpq-8 wysuwane przeglądarki lub komputery stają się niemożliwe do wykorzystania z powodu spowolnienia lub nieoczekiwanych awarii systemu, zmuszając poszkodowanych użytkowników do szukania rozwiązań Usuwanie.\nXml/trojan.gfpq-8: Metody i techniki dystrybucji\nZłośliwy program może zainfekować użytkownika PC bez ich wiedzy. Może to mieć wpływ na systemy z systemem Windows 8 i innymi systemami operacyjnymi. Przez większość czasu zagrożenie rozprzestrzenia się przy pomocy darmowych i dzielonych akcji. Jest on używany głównie do rozmieszczania innych szkodliwych wirusów na zainfekowanej maszynie. Xml/trojan.gfpq-8 może wejść do komputera bez zgody użytkownika, ponieważ ma tendencję do wchodzenia w złośliwe pliki dołączone do wiadomości e-mail zawierających spam, które przedstawiają się jako ważne wiadomości od renomowanych lub znanych stron i osób. Gdy użytkownik zostanie pobity i pobierany z takiego załącznika, pasożyta zostanie zainstalowany natychmiast na ich komputerze. Ponadto jest ona rozpowszechniana za pomocą fałszywych alertów typu pop-up, które można zobaczyć zarówno na legalnych, jak i domenach związanych z oszustwem.\nProblemy związane z systemem powodowane przez Xml/trojan.gfpq-8\nNiechciane przekierowania: Xml/trojan.gfpq-8 mają tendencję do przekierowywania użytkowników dotkniętych problemem do zacienionych stron internetowych z ich lub bez ich zgody, aby zwiększyć ruch tych domen.\nProblemy z wydajnością komputera: Xml/trojan.gfpq-8 są źle zaprogramowane przez hakerów, co może powodować różne nieprawidłowe funkcjonowanie, takie jak PC spowolnienie i niestabilność systemu.\nKasować Xml/trojan.gfpq-8 W ciągu zaledwie kilku krokach\nkroki w celu Kasować Xml/trojan.gfpq-8\nZainfekowany Xml/trojan.gfpq-8? Spróbuj tego bezpłatnego Xml/trojan.gfpq-8 Skaner\nKasować Xml/trojan.gfpq-8 W kilku prostych krokach Z zainfekowanego komputera z systemem Windows i przeglądarek\nCzęść I: Krok po kroku Kasować Xml/trojan.gfpq-8 Po uruchomieniu usługi PC w trybie awaryjnym\nCzęść II: Usunięciem Xml/trojan.gfpq-8 Powiązane niechciane aplikacje z Panelu sterowania\nCzęść III: Krok po kroku Wymazać Złośliwe procesy Xml/trojan.gfpq-8 Z menedżera zadań\nCzęść IV: Xml/trojan.gfpq-8 Usuwanie Raport dla uszkodzonych przeglądarek internetowych\nCzęść V: Krok po kroku Kasować szkodliwe wpisy Xml/trojan.gfpq-8 Z Edytora Rejestru\nCzęść VI: Krok po kroku Zresetuj ustawienia przeglądarki dla pełnego Usuwanie z Xml/trojan.gfpq-8\nPo uruchomieniu PC w trybie awaryjnym znajdziesz Kasować Xml/trojan.gfpq-8 W kilku prostych krokach.\nNastępnie zidentyfikuj Xml/trojan.gfpq-8 oraz jego powiązane składniki i Wymazać jak najszybciej.\nWybierz i kliknij prawym przyciskiem Xml/trojan.gfpq-8, a następnie kliknij polecenie “Odinstaluj”.\nWybierz złośliwe procesy Xml/trojan.gfpq-8 i dotknij przycisku “Zakończ proces”.\nCzęść IV: Xml/trojan.gfpq-8 Usuwanie Raport dla przeglądarek, których dotyczy zagadnienie\nXml/trojan.gfpq-8 Usuwanie Z Chrome 57.0.2987\nWybierz wszystkie niechciane rozszerzenia przeglądarki, w tym Xml/trojan.gfpq-8.\nNa koniec kliknij ikonę “Kosz” na Kasować Xml/trojan.gfpq-8 W kilku prostych krokach z Twojego Chrome 57.0.2987.\nWymazać Xml/trojan.gfpq-8 Z Mozilla Firefox:44\nWybierz Xml/trojan.gfpq-8 dodatek i stuknij w przycisk “Usuń”.\nUsuwanie z Xml/trojan.gfpq-8 Z Internet Explorer 8-8.00.6001.18241\nTutaj znajdziesz Xml/trojan.gfpq-8 złośliwe dodatki.\nZnajdź i Kasować wszystkie szkodliwe wpisy w rejestrze Xml/trojan.gfpq-8 W kilku prostych krokach.\nCzęść VI: Krok po kroku Zresetuj ustawienia przeglądarki, aby zakończyć Usuwanie z Xml/trojan.gfpq-8\nWymazać Xml/trojan.gfpq-8 Z zresetowania Chrome 57.0.2987\nZresetowanie Chrome 57.0.2987 spowoduje całkowite Usuwanie Xml/trojan.gfpq-8.\nUsuwanie Xml/trojan.gfpq-8 Po zresetowaniu Mozilla Firefox:44\nXml/trojan.gfpq-8 zostanie usunięty W kilku prostych krokach z Mozilla Firefox:44 po pomyślnym zresetowaniu.\nZresetuj Internet Explorer 8-8.00.6001.18241 Do Kasować Xml/trojan.gfpq-8\nDlatego po zresetowaniu Internet Explorer 8-8.00.6001.18241 stałych Usuwanie z Xml/trojan.gfpq-8 stałych.\nKroki aby odinstalować Xml/trojan.gfpq-8Pozbyć Xml/trojan.gfpq-8Usuń Xml/trojan.gfpq-8 z programu Internet ExplorerUsuń Xml/trojan.gfpq-8 z Windows 10Usuń Xml/trojan.gfpq-8 z Windows 7Usuń Xml/trojan.gfpq-8 z Windows 8


Jak działa funkcja multiroom? – Ferguson Wiki\nJak działa funkcja multiroom?\nFunkcja multiroom pozwala na niezależne oglądanie różnych programów z oferty płatnej telewizji cyfrowej w dwóch pomieszczeniach jednocześnie w ramach jednego abonamentu. Funkcja wykorzystuje do pracy lokalną sieci komputerową (LAN). Teraz każdy może cieszyć się swoimi ulubionymi programami bez domowych konfliktów. Na każdym z telewizorów, w tym samym czasie, może być bowiem odbierany inny kanał telewizyjny.\nUwaga: z funkcji multiroom można korzystać wyłącznie w obrębie jednego gospodarstwa domowego. Rozwiązanie to obsługuje tylko jedno urządzenie podrzędne.\nPrzewody używane do podłączeń:\nKrok 1. Przygotowanie Przed przystąpieniem do konfiguracji należy sprawdzić, czy działa automatyczne przydzielanie adresów z DHCP oraz czy każde z urządzeń ma inny adres MAC. Włącz oba urządzenia i poczekaj aż otrzymają prawidłowy adress IP.\nKrok 2. Konfiguracja odbiornika głównego (master) Przełącz odbiornik główny z włożoną kartą abonencką płatnej telewizji w tryb: Master. W tym celu przejdź do menu>narzędzia>czytnik kart CA>multiroom wybierz Master i naciśnij EXIT, aby zapisać. Poczekaj konfiguracja może zająć kilka minut. Przejdź do menu>ustawienia systemowe>inne i włącz zegar w trybie czuwania. Zmiana ta jest konieczna, aby usługa multiroom działała również gdy odbiornik główny zostanie przełączony w tryb czuwania.\nKrok 3. Konfiguracja odbiornika podrzędnego (slave) Przełącz odbiornik podrzędny w tryb: Slave. W tym celu przejdź do menu>narzędzia>czytnik kart CA>multiroom wybierz Slave i naciśnij EXIT, aby zapisać. Poczekaj konfiguracja może zająć kilka minut.\nWyjdź z menu i przełącz kanał, aby rozpocząć pracę funkcji multiroom\nUwagi końcowe: W przypadku problemów z działaniem należy sprawdzić ustawienia odbiornika głównego (Master). Jeśli odbiornik ma adres IP w postaci 000.000.000.244 lub podobnej oznacza to, że konfiguracja sieci jest nieprawidłowa. Prawdopodobnie przed przystąpieniem do konfiguracji nie został przydzielony prawidłowy adres IP z DHCP. Aby rozwiązać problem należy przywrócić ustawienia fabryczne i powtórzyć krok 2.\nZ uwagi na ogromną różnorodność sprzętu i konfiguracji dostępnych dla sieci obejmujących jedno gospodarstwo domowe firma Ferguson nie może i nie ponosi odpowiedzialności za nieprawidłowe działanie funkcji multiroom. Jako tzw. wartość dodana tj. nie stanowiąca podstawowego przeznaczenia odbiornika satelitarnego, funkcja multiroom nie może stanowić podstawy do reklamacji odbiornika.\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 13:31, 12 sty 2017.


Piórem w obronie mutantów - Generation M - Wiadomości - Avalon MarvelComics.pl\nWiadomości: Piórem w obronie mutantów - Generation M\nJak wiadomo, następstwa 'House of M' mają być dla mutantów niewesołe. Sally Floyd będzie naocznym świadkiem tych strasznych wydarzeń, co zmieni jej nastawienie do świata. Jak mówi Jenkins, będzie chciała zawrócić swoje życie na właściwe tory i opowiedzieć ludziom o tym, co naprawdę się dzieje. W przeszłości była autorką serii felietonów "Dzienniki mutantów", w których piętnowała rasistowskie postawy. Z powodów osobistych zarzuciła to zajęcie, lecz teraz zapragnie do niego powrócić.\nWg Jenkinsa 'Generation M' ma być swoistym przewodnikiem po świecie mutantów po 'House of M'. Scenarzysta nie mógł podać na razie listy homo superior, którzy pojawią się na łamach komiksu, zapowiedział jednak obecność przynajmniej jednego z X-Men, kilku innych znanych mutantów i kilku superłotrów. Pewny jest jednak udział Chambera i Jubilee, którzy pojawili się na okładkach dwóch pierwszych numerów.\nKlimat 'Generation M' ma być realistyczny. Jenkins mówi, że ma zamiar przedstawić jak wyglądałaby sytuacja mutantów w świecie realnym. Czy trzymaliby się razem? Jak bycie mutantem wpływałoby na ich poczucie człowieczeństwa? Wszystko to ma być pokazane z perspektywy obserwatora, który pomiędzy zbieraniem materiałów i pisaniem prowadzi zwykłe, codzienne życie.\nScenarzysta oświadczył, że podjął się tego projektu, ponieważ Marvel chciał utrzymać go w dokładnie takim stylu, jaki mu najbardziej odpowiada. Po pracy nad 'Peter Parker: Spider Man' Jenkins uznał, że najlepiej czuje się w tworzeniu pojedynczych historii, splatających się w większy wątek, a take właśnie ma być 'Generation M'


Jesienny "Pogłos" z nowościami - Czwórka - polskieradio.pl\nJesienny "Pogłos" z nowościami\nOstatnia aktualizacja: 01.09.2017 18:15\n- Przeżyjemy podróż i walkę żywiołów - zapowiada autor audycji i prezentuje w programie m.in. nowe single zachrypniętego rudzielca z Wysp i Franka Oceana.\nNa jakie nowości czeka Gargamel jesienią? (Pogłos/Czwórka)\nZapraszamy do słuchania "Pogłosu" w każdy piątek - po 16.00Foto: Czwórka\nGargamel żegna wakacje w "Pogłosie"\nJakub Chuptyś prezentuje też nowy utwór artysty, który na swoją pierwszą płytę kazał fanom bardzo długo czekać. - Corbin Smidzik, lepiej znany jako Spooky Black, wydawał mixtape'y, ale nie spieszył się z debiutanckim krążkiem. Album zatytułowany będzie "Mourn" - mówi gospodarz programu.\nCo jeszcze znalazło się w pierwszym wrześniowym "Pogłosie"? zapraszamy do wysłuchania całej audycji.\nProwadzi: Jakub Chuptyś (Gargamel)\nZobacz więcej na temat: Czwórka MUZYKA hip-hop rap Jakub Chuptyś\nKanye West. "Każdy geniusz jest świrem"\nOstatnia aktualizacja: 29.08.2017 15:27\nDokładnie 12 lat temu, 30 sierpnia 2005 roku, ukazał się album "Late Registration" Kanye'a Westa, a singlem "Gold Digger" artysta przedarł się do mainstreamu jako raper. Utwór dziesięć tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu Billboardu i został wyróżniony nagrodą Grammy.\nKanye West Foto: EPA/TANNEN MAURY/PAP\n10'47 Jak Kanye West stał się raperem? (Pierwsze słyszę/Czwórka)\n"Gold Digger" pobił też rekordy najczęściej ściąganych utworów z internetu w czasach, gdy królowały jeszcze płyty CD. - Kanye West to dla mnie niejednoznaczna postać - mówi Maciej Majewski, dziennikarz muzyczny związany m.in. z "Metal Hammer". - To przede wszystkim fantastyczny producent. Nie boi się mieszać i próbować nowych gatunków - przekonuje rozmówca Martyny Ogonek, dla którego najciekawsze były początki twórczości rapera.\n- Kanye West długo starał się udowodnić światu, że jest świetnym raperem, a nie tylko "beat makerem" - mówi Jacek Sobczyński z magazynu "Newonce Paper". Z kolei Gargamel, prowadzący Czwórkową audycję "Pogłos", opowiada o raperze m.in. z perspektywy wizerunku "villana" tworzonego przez media i tabloidy. - Ludzie tak go widzą. On sam zresztą niektóre rzeczy robi, żeby taki wizerunek tworzyć. A ja najbardziej szanuję go za podejście, jakie ma do tworzenia - wyjaśnia Gargamel.\nCzy Kanye West jest perfekcjonistą? Którym albumem powrócił na hip-hopową scenę w wielkim stylu? Oraz jakie trendy wyznacza jego ostatni krążek "Life of Pablo"? Więcej o tym w nagraniu audycji.\nZobacz więcej na temat: Czwórka hip-hop rap KULTURA MUZYKA Martyna Ogonek Kamil Jasieński płyta CD muzyka rozrywkowa\nDJ Falcon1: gramofon jako instrument daje mnóstwo możliwości\nOstatnia aktualizacja: 01.09.2017 11:00\n- Choć gram tylko na gramofonie, potrafię też usatysfakcjonować fanów gitarowego brzmienia. Na Up To date wystąpię w piątek, 8 września, razem z moim dobrym kumplem Pac Onem - mówi DJ Falcon1.\nDJ Falcon1 i Numer RazFoto: Czwórka\n54'56 DJ Falcon1 o występie na festiwalu Up To Date i sztuce turntablismu (Muzyczny Lunch/Czwórka)\nTytuł DJ Falcon1: gramofon jako instrument daje mnóstwo możliwości\nGość Czwórki jest turntablistą i wielokrotnym Mistrzem Polski federacji IDA. Jego sety to wypadkowa fascynacji turntablismem, klasycznym hip-hopowym brzmieniem oraz deepową basową elektroniką. - Set w Białymstoku będzie się różnić się od tego, co zazwyczaj gram w klubach. Z Pac Onem uruchomimy bardziej wykręcone playlisty z racji tego, że festiwal Up To Date przyciąga rzesze fanów dziwnej elektroniki - mówi Falcon1. Zdradza też, jak zostaje się mistrzem skreczowania i tłumaczy, czy warto brać udział w internetowych bitwach.\nProwadzi: Michał Witak aka Numer Raz\nGość: DJ Falcon1\nZobacz więcej na temat: Czwórka MUZYKA hip-hop rap Numer Raz


fruit ale - Piaskownica piwowarska - Piwo.org\nBy piotrekpietrek, September 29, 2017 in Piaskownica piwowarska\nfermentuje mi piwko 2 tygodnie, z 14 zeszło do 3 BLG. Burzliwa dobiegła końca, na powierzchni utrzymuje się gęsta piana drożdżowa około 1-2 cm. Chcę jutro dodać kolejną partę zamrożonych owoców ( zest, sok, trawa cytrynowa) i chmiel na fermentację zimną.\nPytanie brzmi: zebrać pianę/gęstwę z powierzchni przed dodaniem chmielu i owoców czy czekać bo może zaraz piana opadnie?\nGodzinę temu, piotrekpietrek napisał:\nermentuje mi piwko 2 tygodnie, z 14 zeszło do 3 BLG. Burzliwa dobiegła końca, na powierzchni utrzymuje się gęsta piana drożdżowa około 1-2 cm\nno to chyba jednak nie dobiegła do końca\nTy może poczytaj wpierw o fermentacji. https://www.wiki.piwo.org/Fermentacja_brzeczki#Przebieg_fermentacji\nna fermentację zimną\nczy czekać bo może zaraz piana opadnie?\na to jest pytanie raczej do wróżbity Macieja.\nMyślę, że pisanie w piaskownicy jednak nie zwalnia z posiadania choćby minimum wiedzy i zadawania pytań w sposób sensowny bo pytać też trzeba się umieć\nwiadomo że chodziło o fermentację cichą (najłatwiej łapać za słówka, trudniej odpowiedzieć na pytanie).\nJeśli już proponujesz przeczytanie jakiegoś opracowania to sam najpierw powinieneś to zrobić. Ponieważ jest tam napisane:\n"faza opadających krążków - zanika proces fermentacji, piana opada, drożdże opadają na dno, lub czasem w przypadku górnej fermentacji unoszą się na powierzchni w postaci zbitego kożuszka. Jest to moment w którym można już rozważać przelanie piwa na fermentację cichą."\nJak nie wiesz co masz konkretnie odpowiedzieć to nie pisz, nie odpowiadaj. Zachowaj swoją pseudo uszczypliwość dla najbliższych\nFaza fysokich krążków to w książkach\nCo to za drożdże?\n8 godzin temu, piotrekpietrek napisał:\nJak nie wiesz co masz konkretnie odpowiedzieć to nie pisz,\nPrzepraszam bardzo, ale ja wiem co chcę pisać i to piszę, a Ty może wiesz o co chcesz zapytać, ale nie potrafisz tego jasno wyartykułować\n10 godzin temu, piotrekpietrek napisał:\nutrzymuje się gęsta piana drożdżowa około 1-2 cm\nto oznacza, że fermentacja nadal trwa bo to nie jest\nunoszą się na powierzchni w postaci zbitego kożuszka\nJeśli masz wrażenie iż jest inaczej to trzeba było sobie zadać trudu i umieścić tu zdjęcie bo tu nikt szklanej kuli nie ma\nNapisałem Ci, że wg mnie, fermentacja nadal trwa i podałem linka do wiedzy, to wnioski chyba możesz już sam sobie wyciągnąć.\nTak swoją drogą to, piwo się zlewa na fermentację cichą, a chmiel się dodaje w celu chmielenia na zimno i jedno z drugim niekoniecznie musi mieć związek.\nPodsumowując, jakie pytanie takie odpowiedzi.\nCzasem taka piana zależna jest od szczelności wiadra (chyba), ostatnio miałem coś takiego w pszennym, po 3 tygodniach trza zlać ,otwieram i piana z 1 cm pewnie, myślę kichuj, przeniosłem na stół, pokręciłem się trochę przy czymś innym, otwieram i piany brak.\nWiadro umiałem zatrzaśnięte kompletnie, to te stare wiadra z których gaz se ucieka szczelinami.\nKilka istotnych kwestii poruszyłeś.\nZacznijmy od tego że książki książkami a życie pędzi na przód. Nie opadające drożdże to nic dziwnego, zwłaszcza dodając składniki które jeszcze dziesięć lat temu nie mieściły się w głowach poza eksperymentami ( owoce ).\nKolejna rzecz - wklejając cytat podaj źródło, jak mawiała Maria Skłodowska-Curie "70% informacji znalezionych w internecie to kłamstwa".\nNastępnie przechodząc do spraw istotnych.\nFermentacja burzliwa i cicha to często terminy dość umowne. Proces zwalniania fermentacji często trwa kilka dni a czasami tygodni. Uważa się że w czasie fermentacji cichej nie powinny być już metabolizowane cukry a produkty uboczne i niepożądane fermentacji.\nTeraz meritum - skoro już zakończyła się fermentacja burzliwa - ty chcesz dodać surowca fermentowanego???!!!\nTo tak jakbyś dziecku dał ciastko w czasie obiadu - ciastko i ziemniaczki znikną a kotlecik z surówką zostanie na talerzu. Imo taki dodatek nie koniecznie doprowadzi do kłopotów ale to proszenie się o nie.\nEdited September 30, 2017 by FurioSan\nCzasem taka piana zależna jest od szczelności wiadra (chyba),\nwiadro stoi w lodówce styropianowej, cały czas delikatnie rozszczelnione. Obecnie w temp. 20-22C. Drożdżowa piana/kożuch jest gęsta\n22 minuty temu, FurioSan napisał:\nCytat odnosił się linka który wkleił Dr2, więc nie było potrzeby przytaczać ponownie źródła.\n28 minut temu, FurioSan napisał:\npiwo przygotowuję z gotowego przepisu, zakupionego z zestawem składników w jednym ze sklepów internetowych. Piwo to wygrało jeden z KPD.\nChcę przeprowadzić cichą ale bez przelewania piwa, ponieważ nie zbieram gęstwy. Plan zakłada dodanie owoców i chmielu na około 5 dni przed rozlewem i fermentowanie w temp 16-18C\nPytanie dodatkowe jest czy ten kożuszek zebrać przed dodaniem chmielu, czy go zamieszać z piwem czy jak?\nZrobiłem kilkanaście warek na us-05 i nigdy nie widziałem piany na powierzchni młodego piwa po dwóch tygodniach fermentacji. Najlepiej wrzuć zdjęcie. Może jakaś bardziej doświadczona osoba powie co to.\nCzy te 20-22°C było cały czas od początku? Powiedz jeszcze czy piana wyglądała cały czas tak samo czy się zmienia?\nJeśli chodzi o samo dorzucanie owoców to bym się tak nie przejmował czy będzie korzuszek czy nie jak będziesz dodawał owoce. Ala taka piana może być oznaką infekcji i w tę stronę prowadziłbym dochodzenie.\nPiana po US-05 może nie chcieć opaść. To się zdarza, i jak czytam forum, nie tylko u mnie. Choć 2 cm to jest bardzo dużo, jak na zakończoną burzliwą.\nEdited September 30, 2017 by koholet\n2 godziny temu, FurioSan napisał:\nA jakich problemów może się dorobić dodając owoce po burzliwej? Robię właśnie IPA z owocami i akurat tutaj na forum polecono dodać mi owoce dopiero po tym jak drożdże po sobie posprzątają. A wiadomo, cukier z owoców drożdże pobudzi do wznowienia fermentacji. Bo teraz to juz nie wiem kiedy te owoce dodać...\n1 godzinę temu, piotrekpietrek napisał:\nTo wiele tłumaczy. Ten szczep lubi tworzyć na powierzchni coś co ja bym nazwał raczej "plackiem" lub "glutami" drożdżowymi, a nie pianą.\nHmm pierwotne piwo wygrało, a czy Twoje coś wygra to inna rzecz.\nŻaden "cudowny" przepis nie powoduje, że piwo powstanie zaje...fajne.\nChcę przeprowadzić cichą ale bez przelewania piwa, ponieważ nie zbieram gęstwy\nCzy chcesz, czy nie, etap fermentacji cichej i tak nastąpi\nCo zrobić to sam musisz chyba zdecydować. Ja bym drożdży nie ruszał, lekko bym zamieszał tylko, dodałbym chmiel i wstawił piwo do lodówki\nGodzinę temu, Kieńć napisał:\nCzy te 20-22°C było cały czas od początku? Powiedz jeszcze czy piana wyglądała cały czas tak samo czy się zmieni\nNa starcie 16 stopni, burzliwa 18-19, pod koniec stopniowo do 20-22C. Piany nie obserwowałem ale bym się nią już nie martwił bo od wczoraj opadła, został tylko delikatna pianka.\n8 minut temu, Dr2 napisał:\n9 minut temu, Dr2 napisał:\nnic nie wygra bo nie jest robione na konkurs ;-)\nto chyba jasne, ale dobrze że o tym napisałeś ;-)\nJest dobrze, a może być i lepiej\nJa bym jeszcze kilka dni poczekał i dopiero wtedy chmielił na zimno.\nPrzy okazji, przeźroczyste fermentory pomagają w obserwacji przebiegu fermentacji.\nkoholet reacted to this\nDnia 9/30/2017 o 12:30, Bolt napisał:\nNo sam sobie trochę odpowiadasz i przeczysz.\nGeneralną zasadą jest to, że im dodatek ma mieć większy wpływ na smak/aromat dodaje się go na późnym etapie ( cicha ) , inna zasada mówi że nie pobudza się fermentacji po jej ustaniu.\nWięc w przypadku dodatku owoców sprawa jest trudna - i tak źle i tak nie dobrze\nIMO 'cukier' warto dodać gdy fermentacja jest w okolicach najintensywniejszej lub tuż po tej okolicy - oczywiście nikt nie poda ci dnia, godziny itp - żadna 'recepta' nie będzie panaceum - tu trzeba doświadczenia i obserwacji.\nDnia 30.09.2017 o 10:22, FurioSan napisał:\nTo kiedy dodaje sie owoce?\nDnia 2.10.2017 o 08:17, FurioSan napisał:\ninna zasada mówi że nie pobudza się fermentacji po jej ustaniu.\nnie widzę specjalnie uzasadnienia dla tej teorii. drożdże pływają w piwie, są żywotne (zakładam że nie mówimy o 15% quadruplu) ale nie mają cukru. dostarczamy im cukier w postaci owoców - drożdże go przejadają. butelkujemy, dajemy cukier - drożdże znowu go przejadają. co jest w tym procesie nie tak?\nWymyślają teorie na poczekaniu. W ogóle ten temat od początku był o jeździe po nowym użytkowniku przez 2 wspaniałych. Miałem się nie odzywać...\nDnia 10/3/2017 o 00:55, anteks napisał:\nja bym dodał pod koniec burzliwej ( jeśli rozróżniamy cichą i burzliwą )\nrobiłem tak z kandyzowanym rabarbarem z zadowalającym dla mnie skutkiem ( aromat rabarbaru był dobrze wyczuwalny, tekstura wyraźnie cierpka )\n21 godzin temu, LUBIE_GRAC_W_GRY_WIDEO napisał:\nJeszcze raz - pobudzając fermentację pobudzasz cały metabolizm na nowo z wszystkimi tego skutkami ( estry, fenole, diacetyl, aldehyd - czyli i czasami fajne i czasami nie fajne )\nI zgadza się - w piwie pływają drożdże i niemal na bank zmetabolizują cukier ale czy zależy ci na produktach ubocznych bo nie koniecznie drożdży będzie na tyle i będą w na tyle dobrej kondycji żeby posprzątać?\n19 godzin temu, BelgLover napisał:\nMasz jakieś kompleksy? To nie jest miejsce na ich leczenie - są do tego poradnie - pomogą ci.\nTeoria nie jest wymyślona na poczekaniu - prosty przykład - poszukaj na forum wątków/wpisów o tym że to samo piwo z kega smakuje inaczej jak z butelek? Albo że z butelek nie znika aldehyd a w kegu było ok ... Refermentacja to zło ( konieczne ) - w większości stylów ( bo w np belgijskich akurat nie ) może prowadzić do niepożądanych efektów\nPopatrz na wyniki krajowych konkursów piw domowych w USA - zdecydowana większość piw jest sztucznie gazowana ( np tu popatrz http://coolmaterial.com/feature/10-award-winning-homebrew-recipes/ ) ale to pewnie przypadek\nSą różne szkoły, ostatnio widziałem jak jeden bardzo uznany piwowar z tego forum wsypał mrożone na "cichą" i efekt był super\n4 godziny temu, FurioSan napisał:\no proszę o tym bym nie pomyślał. dzięki za wyjaśnienie.


Brawura, nieostrożna jazda, prędkość i alkohol :: Prawo Drogowe\nW miniony weekend policjanci zatrzymali rekordową liczbę pijanych kierowców.\nTylko w niedzielę zatrzymano ich 710, a przez cały weekend, aż 1725-ciu.\nNa drogach zginęło aż czterdzieści osób, a 540 zostało rannych. W sumie zanotowano 390 wypadków.\nIch najczęstsze przyczyny to brawura, nieostrożna jazda, nadmierna prędkość i alkohol.\nŹródło WIADOMOŚCI 24.PL – „Weekend na drogach – policyjne statystyki”\nZostań instruktorem techniki jazdy


Herbata ekspresowa Harney & Sons Japanese Sencha 50 szt - Qualiashop.pl\n> Herbata>Herbata Harney & Sons>Herbata ekspresowa Harney & Sons Japanese Sencha - 50 szt\nHarney & Sons Japanese Sencha to jak nazwa wskazuje klasyczna japońska zielona herbata, która powstaje bez mielenia liści. Napar o delikatnym i aksamitnym smaku jest doskonały o każdej porze dnia. Herbata Harney & Sons Japanese Sencha charakteryzuje się zwiększoną zawartością taniny.\nJak powstaje herbata Harney & Sons Japanese Sencha?\nTa japońska zielona herbata pochodzi z regionu Shizuoka, na wschód od Tokyo. Ze względu na bardzo wysokie ceny, wybierane są jedynie nasiona pochodzące z środka sezonu. Zbierana ręcznie, w okresie od końca kwietnia do połowy maja, gdy słońce zaczyna mocniej świecić, co wpływa na większą zawartość taniny w liściu. Zbiory Senchy są wyjątkowo rzadkie, dlatego Harney & Sons Japanese Sencha, to unikalna herbata na skale światową. Herbata charakteryzuje się drobnymi, słabo żyłkowanymi listkami o intensywnej zielonej barwie. Oryginalna Sencha pochodzi tylko z Japonii, a liście tej herbaty mają wyjątkowy zielony kolor. Ponieważ jest to tradycyjna Sencha (futsumushi), liście jej są bardziej rozpoznawalne niż w przypadku bardziej sparzonej (fukamushi). John Harney pił Senche codziennie od ponad 10 lat. Cenił sobie jej przyjemny smak i zawarte w niej przeciwutleniacze. Katechiny i taniny zawarte w liściach, mają silne właściwości przeciwutleniające, a polifenole, do których należą katechiny spowalniają procesy starzenia.\nOpakowanie zawiera 50 ekspresowych, indywidualnie zapakowanych saszetek z herbatą liściastą.\nSekretem poprawnego zaparzenia zielonej herbaty jest to, żeby nie ogrzewać naczynia, w którym chce się ją zaparzyć. Zalej saszetkę z herbatą wodą w temperaturze ok. 70°C. Herbatę powinno parzyć się około 3 minut.\nLa Via Del Te - Kubek z zaparzaczem 350 ml - Szary Matowy


Muzyczne premiery muzyczne tygodnia - od Lorde po Megadeth\nMuzyczne premiery tygodnia - od Lorde po Megadeth\nWakacje kojarzą się z sezonem ogórkowym, ale liczba wydanych ostatnio muzycznych nowości wskazuje na to, że muzycy raczej nie pozwalają sobie na odpoczynek. Na tej liście znajdziecie te, które są naszym zdaniem najciekawsze.\nW tym zestawieniu znalazła się prawdziwa mieszanka gatunków. Każdy z poniższych albumów jest godny uwagi, nawet jeśli z początku wydaje wam się, że to nie wasza bajka. Jaka muzyka będzie więc towarzyszyła nam w tym tygodniu?\nNa nową muzykę od tej wokalistki musieliśmy czekać naprawdę sporo, bo aż 4 lata. „Solar Power” to dopiero trzeci lub aż trzeci album studyjny nowozelandzkiej piosenkarki. Lorde większość z nas poznała dzięki przebojowi „Royals”. Wierzcie lub nie, ale ta piosenka została wydana 8 lat temu, a Lorde miała wówczas zaledwie 17 lat! Nowy album artystki wyszedł w piątek, choć singiel o tym samym tytule mieliśmy okazję usłyszeć już 2 miesiące temu. Klimat płyty idealnie oddaje ten żółty komplet, który Lorde ma na sobie w teledysku do Solar Power - dominuje pozytywny vibe, beztroska błogość, niczym niezmącony spokój i nutka melancholii. Czy to już z tęsknoty za kończącymi się powoli wakacjami?\nMegadeth - Unplugged in Boston (Live 2001)\nW oczekiwaniu na nową płytę zespołu, która premierę będzie miała… oby jakoś w tym roku Megadeth wyszedł swoim fanom naprzeciw z niespodzianką – albumem, który jest zapisem koncertu „Unplugged in Boston” z 2001 r. Nie jest to jednak zwykły album, ponieważ koncert z Bostonu był koncertem akustycznym, a nagrania z niego dostępne były do tej pory tylko dla członków fanklubu zespołu. Na płycie znajduje się 10 piosenek, a wśród nich takie perełki jak „Holy Wars… The Punishment Due” czy „Symphony of Destruction”. Na nową płytę Megadeth pewnie jeszcze trochę poczekamy, więc w międzyczasie polecam wrócić do starych klasyków zespołu w niebywałej odsłonie.\nCatchUp - Perypetie\nPrzenieśmy się na chwilę na polską scenę muzyczną. Ten piątek przywitał nas debiutancką płytą rapera CatchUp. Słyszeliście go na płycie Taco Hemingwaya „Jarmark”, gdzie pojawił się w aż dwóch piosenkach, lub na ...TikToku. Ten utalentowany producent i wokalista oprócz świetnej muzy tworzy śmieszne filmiki na TikToku, gdzie obserwuje go aż 150 tysięcy osób. Poza karierą w social mediach CatchUp ma na swoim koncie piosenki z takimi artystami jak Young Igi, schafterem czy wspomnianym wcześniej Taco Hemingwayem. „Perypetie” to jego debiutancka płyta, lecz znajduje się na niej sporo hitów z „Danse Macabre” na czele.\nDvsn & Ty Dolla $ign - Cheers to the Best Memories\nMam nadzieję, że żadnego z tych panów przedstawiać nie muszę. Zarówno duet dvsn, jaki i Ty Dolla $ign to artyści, na których albumy zawsze warto czekać. Są cudowni osobno, a co dopiero razem. To R&B w najlepszym wydaniu, więc jeśli, jak ja, jesteście fanami takiej muzyki, tej premiery nie możecie przegapić. Na albumie znajduje się 11 piosenek wraz z najnowszym singlem „Memories” oraz kawałkiem „I Believed It”, w którym usłyszymy zmarłego w 2018 r. Maca Millera. „Cheers to the Best memories” znajduje się w czołówce moich ulubionych albumów tych wakacji.\nKool & the Gang - Perfect Union\nPamiętacie jeszcze Kool & the Gang? Tak, to właśnie ci państwo od słynnej piosenki „Celebrate good times, come on!”. Sam zespół ma już swoje lata, pierwszy album wydał w 1969 r. Przez te ponad 50 lat istnienia zespołu przewinęło się przez niego wielu członków. Dwóch z nich, będących w zespole od samego początku, pożegnaliśmy w ciągu ostatnich 2 lat. Zespół nie planuje jednak emerytury i zaskakuje fanów nową płytą. „Perfect Union” to ich pierwszy album od 2013 r. Singiel „Pursuit Of Happiness” mogliśmy usłyszeć już w zeszłym tygodniu. Jest pozytywnie i radośnie, jest nadzieja na piękną przyszłość i sprawiedliwość na świecie. Jeśli potrzeba wam akurat takiej muzyki, zapraszam na platformy streamingowe.\nIndie folk nie brzmi jak coś, czego słuchacie na co dzień? Moje pierwsze wrażenie było dokładnie takie samo, ale muszę przyznać, że zostałam zaskoczona bardzo pozytywnie. Piosenki zespołu Villagers mogliście słyszeć w genialnych serialach HBO „Normalni ludzie” czy „Big Little Lies”, do których soundtracków dołożyli swoją cegiełkę. To idealna propozycja, jeśli lubicie piosenki, które lecą w klimatycznych kawiarniach w deszczowy dzień. „Fever Dreams” to piąty album zespołu, którego twórczość niektórzy krytycy porównują do Leonarda Cohena. Takie porównanie chyba wystarczy, żeby dać im szansę?\nTagi: lordemegadethmuzyczne premierymuzyczne premiery sierpniaspotifyspotify co nowegospotify premiery


Pokrywka silikonowa SILIKOMART COVERFLEX 9 cm - sklep internetowy - garneczki.pl\n(kod produktu 8051085161607)\nPokrywka plastikowa TESCOMA UNICOVER 24 cm\nPokrywka silikonowa SILIKOMART UFO ŻÓŁTA 15 cm\nPokrywka szklana TESCOMA PRESTO COVER 14 cm\nPokrywka ze stali nierdzewnej TESCOMA PRAKTICA 12 cm\nPokrywka do szynkowaru plastikowa TESCOMA PRESTO\nPokrywka silikonowa SILIKOMART GREEN 8 cm\nKomplet 3 pokrywek silikonowych SILIKOMART GREEN 4 cm\nPokrywka szklana BIALETTI LEONARDO GENIUS 14 cm\nPokrywka szklana PYREX DAGA 28 cm\nPokrywka silikonowa SILIKOMART UFO PRZEZROCZYSTA 10 cm\nSilikonowa pokrywka z oferty znanej i lubianej włoskiej marki Silikomart to doskonałe, ekologiczne rozwiązanie do przechowywania żywności.\nPokrywka wielokrotnego użytku z powodzenie zastąpi folie, którymi nakrywamy jedzenie.\nElastyczny silikon kuchenny łatwo dopasuje się do pojemników i naczyń wykonanych z różnych materiałów – np. stalowych, ceramicznych, porcelanowych czy plastikowych.\nPokrywka może być bezpiecznie użytkowana w przedziale temperatury od -60°C do +230°C. Nadaje się do przykrycia żywności w lodówce czy zamrażarce, ale uchroni ją również przed wysuszeniem w piekarniku czy mikrofalówce.\nŚrednica całkowita 12,0 cm\nświetna jest ta silikonowa pokrywka. Idealna do pojemników do których nie ma pokrywek. Produkty są świeże i żadne robaki nie mają kontaktu z żywnością


Paweł Godlewski: Polityczne i ekonomiczne skutki wojny Iraku z Iranem - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nBack Jesteś tutaj: Home Strefa wiedzy Bezpieczeństwo Paweł Godlewski: Polityczne i ekonomiczne skutki wojny Iraku z Iranem\nZ jednej strony Kuwejt potrzebował gotówki - głównie z powodu rozbudowy sil powietrznych i upadku giełdy al-Manakh (co zostało spowodowane m.in. przez działalność spekulacyjną panującej rodziny Sabbahów). Z drugiej to małe państwo arabskie posiadało ok. 100 miliardów rezerw walutowych. Irak miał niemal tyle samo, tyle że na debecie. (10) Sytuacja się zaogniała. Irak poszedł inną drogą i zaczął proponować konkretne ceny, do jakich miała dojść ropa naftowa. Początkowo było to 25 dolarów, jednak przy braku poparcia żądania zeszły do 21 USD i utrzymywania ceny nie niższej od 18 USD (11). Propozycja została uznana za racjonalną i strony doszły do porozumienia. Nie na długo, ponieważ Kuwejt po raz kolejny zaczął kwestionować dyrektywy OPEC sabotując wyznaczone kwoty wydobycia. Saddam Husajn postanowił rozwiązać ten problem podczas rozmów z przywódcami państw kartelu. Na szczycie w 1990 roku iracki prezydent za zamkniętymi drzwiami ostro skrytykował politykę małego szejkanatu. Padły również oskarżenia o kradzież irackiej ropy z jego południowych pól Ar-Rumaila. Kradzież została oszacowana na 2,4 miliarda dolarów. Insynuacje zostały odrzucone, a same zabiegi Iraku nie były zbyt pozytywnie odbierane. Panowała opinia, że zamiast szukania drogi do przywództwa w świecie arabskim, Saddam Husajn powinien skupić się na modernizacji kraju. Z kolei w ostrej i odważnej polityce Kuwejtu dopatrywano się wpływów brytyjskich. Jakkolwiek krytykowano Irak, kraje arabskie wolały współpracować z tym krajem znając usposobienie jego prezydenta. Konflikt interesów w Zatoce Perskiej był coraz bardziej widoczny.\nOficjalna polityka administracji Busha i zgoła inne podejście mediów dezorientowały nieco Irak, który nie widział jak na to reagować. 6 października 1989 roku szef irackiego MSZ, Tarki Aziz, spotkał się w Waszyngtonie z Georgiem Bushem i sekretarzem stanu Jamesem Bakerem. Strona amerykańska zapewniała o konstruktywnym podejściu Waszyngtonu i braku wrogiego podejścia do Iraku w kołach rządzących. (18) Jednocześnie Ambasada USA w Bagdadzie co raz musiała wysyłać przeprosiny do pałacu prezydenckiego za artykuły opublikowane w swoich gazetach. Na początku lat 90-tych relacje bilateralne weszły w kolejną fazę. Saddam Husajn oskarżał USA o przewodzenie międzynarodowemu spiskowi przeciwko Irakowi (19). Z drugiej strony kilka poważnych incydentów sprawiło, że społeczeństwo i prasa zachodnia już co raz bardziej otwarcie manifestowały swoją wrogość wobec reżimu. Jeden z obywateli irackich zamieszkujących Kalifornię został aresztowany za rzekome zabójstwo członka irackiej misji ONZ. W odpowiedzi Bagdad relegował z Iraku jednego z amerykańskich dyplomatów. 9 marca 1990 roku irański dziennikarz z brytyjskim paszportem został aresztowany w Iraku za szpiegostwo i po szybkim procesie stracony. Brytyjski Observer nazwał Saddama ,,Rzeźnikiem z Bagdadu’’. (20) Tydzień później doszło do jednego z ciekawszych i bardziej tajemniczych wydarzeń w tamtym okresie. W Brukseli w swoim pokoju hotelowym został zastrzelony kanadyjski ekspert ds. broni, Gerald Bull. Jego rodzina zeznała, że Kanadyjczyk był wielokrotnie zastraszany przez izraelski Mossad, na który padło główne podejrzenie o zabójstwo. Przyczyną była współpraca Bulla z irackim reżimem nad budową tzw. ,,superdziała’’. Działo mogłoby miotać pociskami aż na terytorium Izraela stąd tak zdecydowana reakcja Tel Awiwu. Kilka dni po zabójstwie brytyjski kontrwywiad zatrzymał partię części do ,,superdziała’’, które była już w drodze do Iraku. 28 marca 1990 roku w Londynie zostało zatrzymanych pięciu handlarzy bronią, którzy próbowali sprzedać Bagdadowi obwody elektryczne mogące służyć do budowy bomby atomowej (21). Irak powoli przekraczał linię, zza której nie było powrotu. W kwietniu 1990 roku Saddam Husajn znacznie zaostrzył retorykę wobec Izraela. ”Na Boga sprawimy, że pół Izraela zostanie pochłonięte przez ogień, jeśli ten spróbuje czegoś przeciwko Irakowi” – to słowa Husajna z przemówienia 2 kwietnia. (22) Iracki prezydent przestrzegał przed powtórzeniem izraelskiego bombardowania irackiej elektrowni atomowej w 1981 roku. Na granicy z Jordanem zostały rozmieszczone wyrzutnie rakiet SCUD mających w zasięgu miasta izraelskie. 10 dni po przemówieniu administracja Busha wysłała delegację pięciu senatorów do Mosulu, gdzie mieli się spotkać z Saddamem i otrzymać gwarancję, że ten nie zaatakuje Izraela.


Moje książki...: "Kiedy śpisz" Alberto Marini\nwydawnictwo: Wydawnictwo Albatros,2012\nKażdego dnia stykamy się z szeregiem najróżniejszych ludzi. Niektórzy z nich znacząco wpływają na nasze życie, jak choćby partner czy najbliższa rodzina, inni pozostają w cieniu, stanowią jedynie tło w naszym zagonionym życiu. Nawet jeśli czasem zamienimy z nimi parę słów, zwykle już po kilku minutach zapominamy o ich istnieniu. Sprzątaczka na klatce schodowej, sprzedawczyni w kiosku, pracownik strzeżonego parkingu... Jaka byłaby Wasza reakcja, gdyby okazało się, że jedna z tych nic nie znaczących osób, wpływa na Wasze życie bardziej, niż moglibyście przypuszczać? Osoba ta uważnie Was obserwuje, poświęca masę czasu opracowując skuteczne sposoby uprzykrzania Wam życia. Ma dostęp do Waszego mieszkania, czy też rzeczy osobistych, potrafi zjednać sobie zaufanie Waszych zwierząt tylko po to, by wykorzystać je przeciwko nim. Co gorsza, być może każdego wieczora, gdy po męczącym dniu kładziecie się do łóżka, ona znajduje się już w pobliżu i czeka, by zmroczyć Was narkotykiem i dostarczyć Wam cierpień podczas snu...\nWłaśnie tym zajmuje się Cillian, konsjerż w nowojorskim apartamentowcu. Każdego dnia mężczyzna staje na krawędzi dachu, zastanawiając się, czy warto przeżyć jeszcze jeden dzień. Wizja wszelkich możliwych cierpień, jakie może dostarczyć innym osobom jest dla niego wystarczającym powodem, by z niego zejść i wprowadzić swoje chore plany w czyn. Wyjątkowo dużo uwagi Cillian poświęca niejakiej Clarze, stanowiącej jakby jego przeciwieństwo. O ile on sam nie potrafi zaznać w życiu szczęścia, o tyle Clara, lokatorka mieszkania 8A, to wulkan radości, który z uśmiechem na ustach stawia czoło drobnym przeciwnościom losu. Za sprawą swojej niespożytej witalności, dziewczyna staje się głównym celem psychopaty. Czy uda mu się na stałe zetrzeć uśmiech z twarzy uroczej, rudowłosej dziewczyny?\n„Kiedy śpisz” to najlepszy dowód na to, że nie potrzeba masy krwi i trupów, by w czytelniku wywołać uczucie przerażenia. O ile na początku poczynania psychopaty wydają się być jedynie dziecinadą, głupimi wybrykami, o tyle w miarę czytania, coraz bardziej utwierdzamy się w przekonaniu, że Cillian zdolny jest do każdej, nawet najbardziej wymyślnej złośliwości. Zaczynamy drżeć nie tylko o zdrowie jego głównego celu, czyli Clary, ale również o schorowanych pupili starszej pani, kalekiego młodzieńca, czy też mężczyznę zupełnie nieświadomego faktu, że to właśnie za sprawą Cilliana, jego życie wypełnia bolesna samotność. Im więcej dowiadujemy się o wyrafinowanych sposobach zadawania cierpienia Clarze, tym chętniej rzucilibyśmy książkę w kąt, jednak ciekawość okazuje się silniejsza. Czytelnik po prostu musi się przekonać, jak daleko posunie się psychopata.\nNie da się ukryć, że ten hiszpański thiller podejmuje szalenie ciakawy, intrygujący temat. Obsesyjne dążenie do samodestrukcji, połączone z wyjątkowym upodobaniem do zadawania cierpienia drugiej osobie, to motywy, które silnie oddziałowywują na wyobraźnię czytelnika. Choćby z tego powodu książkę czyta się nadzwyczaj szybko, wiele osób z pewnością sięgnie również po ekranizację, stworzoną przez reżyserów Jaume Balagueró i Paca Plazę. Książka posiada jednak jedną, dość istotną wadę – bardzo prosty język. Być może ma on odzwierciedlać sposób myślenia głównego bohatera, szkoda jednak, że w ten sposób praktycznie wszystkie postacie, jakie spotykamy na stronicach książki stają się mało wyraziste i trudno wzbudzić w sobie bardziej emocjonalne podejście w stosunku do nich. Również proces stopniowania napięcia nie jest szczególnie efektowny, właściwie wszystko sprowadza się do pytania, czy psychopada osiągnie swój cel. Dlatego o ile pod względem akcji książka sprawdza się znakomicie i kolejne strony czyta się z zapatrym tchem, o tyle charakterystyka postaci pozostawia sporo do życzenia, a lekturze towarzyszy uczucie niedosytu.\nMimo to książka „Kiedy śpisz” zasługuje na uwagę, szczególnie miłośników gatunku. Przerażająca i intrygująca, zapewne dostarczy czytelnikom wielu emocji i na dłużej pozostanie w ich pamięci. Oby tylko opisywane w niej wydarzenia na zawsze pozostały w obrębie fikcji... Zachęcam.\nEtykiety: 6, Albatros, Baza recenzji Syndykatu ZwB, Marini Alberto\nWioleta Sadowska 20 stycznia 2014 11:55\nPodoba mi się fabuła tego thrillera. Czuję, że książka ma klimat.\nEwa Książkówka 20 stycznia 2014 12:16\n"Również proces stopniowania napięcia nie jest szczególnie efektowny" - z tym to ja się absolutnie zgodzić nie mogę. Wg mnie napięcie było budowane tak jak trzeba. :)\nMoje książki 20 stycznia 2014 12:24\nNapięcie było przede wszystkim w głowie, na myśl o tym, co może się wydarzyć, jednak moim zdaniem autorowi nie do końca wyszło literackie budowanie napięcia. Pomysły miał natomiast znakomite, wieloktornie mnie zaskoczył :-)\nJasna8 20 stycznia 2014 14:43\nOj boję się thrillerów...\nIrena Bujak 20 stycznia 2014 15:52\nCzuję się mimo wszystko zaintrygowana! ;) Lubię takie nie banalne pomysły.\nKatarzyna 20 stycznia 2014 16:21\nNa mnie książka wywarła pozytywne wrażenie, wręcz nie mogłam się od niej oderwać, a zakończenie zszokowało i sprawiło, że zapamiętam ją chyba na zawsze ;) planuję również obejrzeć ekranizację.\nnatula 21 stycznia 2014 13:35\nZgrałyśmy się z tą lekturą :-)\nMnie książka bardzo się podobała, jej język w ogóle mi nie przeszkadzał, może dlatego, że tak jak piszesz, miał odzwierciedlać proste myślenie Cilliana. Od razu po przeczytaniu "Kiedy śpisz" obejrzałam jej ekranizację i muszę przyznać, że też jest niezła, szkoda tylko, że zmieniona kilka wątków, no i zakończenie jest całkiem inne.


Trasa rowerowa Baza rakietowa i do Pszczyny - Traseo.pl\nSuma zejść: 694,1 m\nRuiny z drugiej strony\nprzejscie i widać zasypaną częśc do wnętrza\npociąg w parku\nŁadna pogoda więc w drogę. Celem są ruiny bazy rakietowej za Tychami. Wyruszyliśmy przez Murcki, obowiązkowo wjazd na hałdę (punkt widokowy). Przez Tychy i Paprocany dojechaliśmy na miejsce. Trafiliśmy bez trudu. W pagórku była ukryta baza rakietowa. Zostały w zasadzie tylko ściany. Wewnątrz pagórka coś było bo zasypali a na górze wylany beton. Da się wejść do środka - wymaga to trochę wprawy i uwaga na głowy :). Jako, że była wczesna pora pojechaliśmy do Pszczyny. Po drodze odwiedziliśmy stary cmentarz żydowski. Potem park Pszczyński, zamek i powrót do domu. 100 pękła jak nic, ale warto było.


Drzwi uniwersalne TT PlusGERDA\nokucia zamek główny ZW1000 atestowany w najwyższej klasie bezpieczeństwa (7)\nzamek dodatkowy ZW500 atestowany w wysokiej klasie bezpieczeństwa (4)\ncena netto od 1099 zł\nW stosunku do modelu TT, drzwi uniwersalne TT Plus to produkt o zwiększonej izolacyjności cieplnej i akustycznej. Certyfikowane są w 2 klasie bezpieczeństwa (RC2/RC2N) i zawierają szereg innowacyjnych rozwiązań zgodnych ze standardem bezpieczeństwa GERDA.\nGrubość skrzydła drzwi 58 mm. Ilość punktów ryglowania: 6, stałe bolce antywyważeniowe, zawiasy trójdzielne antywłamaniowe. Bogate wzornictwo witraży.


Filip Dylewicz z Asseco Gdynia zdeterminowany jak nigdy\nFilip Dylewicz przygotowuje się do nowego sezonu podczas obozu Asseco Gdynia, który odbywa się w Cząstkowie. O jego formę dba m.in. Piotr Szczotka (po lewej).\nNiespodziewanie u schyłku kariery Filip Dylewicz ponownie zagra o medale Energa Basket Ligi oraz w europejskich pucharach. Przejście z Trefla Sopot do Asseco Gdynia już na początku wiąże się dla niego z samymi pozytywami. A Dylewicz przyznaje, że jeszcze nigdy nie był tak zdeterminowany.\nMarcin Dajos: Jak się czuje ikona Trefla Sopot w Asseco Gdynia?\nFilip Dylewicz: Myślę, że to pytanie powinieneś zadać po moim pierwszym meczu w barwach gdyńskiego zespołu, ewentualnie po derbach. Ale tak już na poważnie. Czuję się znakomicie. Trafiłem do klubu, gdzie spotkałem osoby, z którymi współpracowałem w czasach wielkiego Prokomu Trefla. Kiedy okazało się, że nie będę już grać w Sopocie musiałem dokonać poważnego wyboru. Były atrakcyjniejsze oferty, ale zdecydowałem się pozostać w Trójmieście. W Gdyni mieszkam od prawie 20 lat, cieszę się, że u schyłku mojej przygody z koszykówką będę też mógł zagrać o coś więcej niż awans do play-off. Fizycznie czuję się świetnie, dawno też nie byłem tak pozytywnie nastawiony do gry.\nSPRAWDŹ JACY KOSZYKARZE Z TRÓJMIASTA ZOSTALI POWOŁANI DO KADRY POLSKI\nA pamięta pan, kiedy po raz ostatni był na obozie przygotowawczym?\nMinęło już trochę czasu. Było to podczas mojego pobytu we Włoszech, czyli w 2009 roku. Jak sięgnę pamięcią to w czasach, gdy byłem nastolatkiem, nie doceniało się takich rzeczy. Teraz widzę, jak istotne są takie przedsezonowe zgrupowania. I nie chodzi tu tylko o przygotowanie fizyczne, ale także o budowanie chemii w zespole. Do drużyny dołączyło sześciu nowych graczy. W trakcie obozu jesteśmy w stanie poznać się nie tylko podczas pracy na treningach, ale grając np. w tenisa stołowego.\nZOBACZ ILE KOSZTUJĄ BILETY NA ASSECO NA SEZON 2018/2019\nW sezonie 2008/2009, kiedy klub z Sopotu przenosił się do Gdyni wydawało się, że "ucieka" pan przed Asseco i wjeżdża do Włoch. Można teraz powiedzieć, że Asseco w końcu pana złapało?\nNie chciałbym używać słów "ucieka", czy "złapało". Tak to bywa w życiu zawodowego sportowca, że gra tam gdzie go chcą i jednocześnie jest się zadowolony z oferowanych warunków. Faktycznie, jeszcze kilka miesięcy temu sam byłbym zaskoczony gdybym usłyszał "Dylewicz w przyszłym sezonie zagra w Asseco". Wydawało mi się i chyba nie jestem odosobniony w tym co powiem, że karierę zakończę w miejscu gdzie się zaczęła. Rodowód Trefla jak i Asseco jest przecież taki sam. Wielu kibiców z Gdyni, Sopotu czy Gdańska dopingowało kiedyś jeden wspólny projekt, który przez 10 lat nazywał się Prokom Trefl, a mecze rozgrywaliśmy w Hali 100-lecia, czy w Olivii. Historia trochę zatoczyła koło, bo zagram w jednej drużynie z Adamem Łapetą, który jako 18-latek trafił do drużyny, w której już byłem, a moim trenerem będzie Przemysław Frasunkiewicz, z którym spotkałem się w Prokomie Treflu ponad 20 lat temu.\nPRZECZYTAJ OŚWIADCZENIE FILIPA DYLEWICZA. WYJAŚNIŁ W NIM DLACZEGO ODSZEDŁ Z TREFLA\nUważam, że przechodząc do Asseco zrobił pan krok w przód. Czy myśli pan podobnie?\nZdecydowanie tak. Dostałem szanse gry w drużynie, która będzie się liczyć w walce o czołowe miejsca w EBL i ponownie w europejskich pucharach. Za mną trzy sezony, w których nie grałem w play-off. Wcześniej coś takiego mi się nie zdarzało. Poza tym, kiedy wiedziałem, że nie zagram w Treflu zależało mi, aby zostać w Trójmieście. Głównie ze względu na moją rodzinę i przyjaciół. Dlatego wykonałem krok w kierunku Asseco. Pierwsza rozmowa z Przemysławem Frasunkiewiczem odbyła się w momencie, kiedy nie było jeszcze stuprocentowej pewności, że do Gdyni wrócą europejskie puchary. Wówczas nie było jeszcze do końca wiadomo, jak będzie wyglądało nowe Asseco i czy zagram w tym zespole.\nA TAKIE OŚWIADCZENIE WYDAŁ TREFLA W SPRAWIE ODEJŚCIA DYLEWICZA\nCzy w zeszłym sezonie zaliczał się pan do grupy, której podobał się styl gry gdyńskiego klubu?\nJeżeli chodzi o sam styl gry Asseco w ubiegłym sezonie, to był on agresywny i przyjemny do oglądania. Nie koncentrowałem się jednak na nim myśląc, że mogę stać się częścią tej drużyny. Trener Frasunkiewicz prowadzi też kadrę U-20, która w lipcu wygrała turniej w Bułgarii i awansowała do dywizji europejskiej elity. Chyba po raz pierwszy w życiu zdarzyło mi się oglądać w internecie mecze polskiej reprezentacji młodzieżowej właśnie po to, by zwrócić uwagę na styl gry i zobaczyć zespół prowadzony przez mojego przyszłego trenera. Zawodnicy wyglądali świetnie na boisku, starałem to sobie przełożyć na poziom seniorski i czekam kiedy my będziemy mogli wdrożyć pomysły sztabu trenerskiego na parkiecie.\nJest pan koszykarzem z doświadczeniem gry w europejskich pucharach. Czy będzie to dużym wyzwaniem w sezonie 2018/2019?\nPrzypomną się stare czasy, kiedy grało się mecze co trzy dni. Wyjazdowe spotkania w Eurocup wiążą się z wczesnym wstawaniem, długimi podróżami itp. Czeka nas ciężka praca, ale jeszcze nigdy nie byłem tak zdeterminowany, aby ją wykonywać tak jak teraz. Mam nadzieję, że przełoży się to na boisko. Dysponujemy szerokim składem, mamy bardzo dobrych koszykarzy zagranicznych, fachowców w sztabie trenerskim i świetnie zorganizowany klub.\nMożna połączyć relację z dobrym znajomym, niemal rówieśnikiem, na linii zawodnik-trener?\nJesteśmy profesjonalistami i obaj staramy się wykonywać swoją pracę jak najlepiej. Relacje poza boiskowe zostawiamy na czas wolny. Kiedy jest trening czy mecz, masz do wykonania konkretne zadania i w tym momencie to jest najważniejsze. A, że znamy się bardzo dobrze, to w tym przypadku na pewno działa pozytywnie. Tym bardziej nie mogę zawieść trenera Frasunkiewicza, który postawił na mnie.\nCzyli na wyjazdach w jednym pokoju nie będziecie?\nNie przypominam sobie by w jakimkolwiek klubie była taka sytuacja. Trener zawsze mieszka sam. Ma on dużo więcej na głowie niż zawodnicy.\nNIEZWYKŁY TERMIN KOSZYKARSKICH DERBÓW TRÓJMIASTA. SPRAWDŹ KIEDY ASSECO ZAGRA Z TREFLEM\nJest pan zaskoczony, jak większość osób, jaki skład udało się zbudować w Asseco?\nKiedy oficjalnie pojawiła się informacja, że zagramy w Eurocup wiedziałem, że wpłynie to na budowę składu i na wzmocnienia. Musiały być na odpowiednim poziomie. Trener Frasunkiewicz miał swój plan na zawodników i udało mu się pozyskać takich graczy. Na razie mieliśmy za mało treningów, aby oceniać poziom, ale podoba mi się atmosfera w drużynie i profesjonalizm, z jakim wszyscy podchodzą do zajęć.\nARKA Gdynia 73:80 Lokomotiw Kubań Krasnodar\n2 października 2018, godz. 20:00\n43% ARKA Gdynia\n57% Lokomotiw Kubań Krasnodar\n5 koszykarzy z Trójmiasta w kadrze Polski (11 opinii)\nAsseco Gdynia podało ceny biletów i karnetów. Koszykarze przechodzą badania (11 opinii)


Lexus przedstawił swoje plany na najbliższą przyszłość – Portal Motoryzacyjny CarTests\nChyba każdy z nas zna kogoś, kto w tym momencie szczegółowo podsumowuje ostatnie 12 miesięcy swojego życia i planuje co zamierza osiągnąć przez kolejny rok. Postanowienia noworoczne nie dotyczą jednak tylko poszczególnych ludzi, ustalają je rządy danych państw, stowarzyszenia czy przedsiębiorstwa. Z branży motoryzacyjnej jedną z pierwszych firm jaka pokusiła się o podsumowanie swoich założeń na najbliższy czas jest Lexus.\nPrzewodniczący rady dilerów marki i dyrektor generalnym franczyzy Lexusa w Stanach Zjednoczonych Paul LaRochelle miał okazję porozmawiać z portalem Automotive News o przyszłości swojej firmy. Według jego słów, w najbliższym czasie Lexus zamierza postawić głównie na duże gabarytowo auta, tak, aby odebrać część klientów konkurencyjnym niemieckim markom premium. Wybór SUV-ów i crossoverów nie jest naturalnie przypadkowy, ponieważ nikt w branży nie spodziewa się, aby rok 2020 miał skończyć dominację tego typu aut na rynku.\nJapoński producent zamierza wprowadzić do swojej oferty przynajmniej jeden nowy crossover, który prawdopodobnie będzie 7 bądź 8 miejscowy. Nie jest jednak pewne, czy projekt uda się wprowadzić w życie do końca bieżącego roku. Szybciej przebiegać ma jednak modernizacja dostępnych już na rynku pojazdów, z pewnością zobaczymy odświeżonego Lexusa LX, który w aktualnej generacji dostępny jest w sprzedaży od 2008 roku. O tym, że producent zajmie się tym samochodem dowiedzieliśmy się już w październiku zeszłego roku, kiedy to Lexus zarejestrował w urzędzie patentowym nazwę “LX 600”, co wskazuje, że ich największy model otrzyma nowy silnik.\nNowej generacji potrzebuje również model GX, który w aktualnym wydaniu zadebiutował na rynku w 2010 roku. Auto w zeszłym roku otrzymało drugi facelifting, który nieco odmłodził jego wygląd zewnętrzny, jednak zmian potrzeba o wiele więcej, w tym nowej płyty podłogowej.\nOprócz modernizacji swojej oferty, Lexus rozwijać będzie również swoją ofertę aut elektrycznych. Pod koniec zeszłego roku mieliśmy okazję poznać pierwsze w pełni elektryczne auto marki, Lexusa UX300e. Podczas prezentacji zapowiedziane zostało, że jest to pierwszy, ale nie ostatni elektryczny Lexus. Na ten czas jednak nie mamy żadnych informacji dotyczących kolejnego „elektryka” w ofercie producenta.