Miłość i nienawiść dzieli cienka granica.: Rozdział 24\nZaczełam sie powoli przebudzać. Otworzyłam oczy i docisnęłam do nich pięsci by je przetrzeć. Przesunęłam dłońmi po powiekach i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Zdziwiła mnie jedna rzecz. Miejsce obok mnie było puste i jedyna oznaka tego, że ktoś spał ( bądź robił inne rzeczy ) obok mnie poprzedniej nocy była wymiętolona poduszka. Podniosłam się do pozycji siedzącej i rozejrzałam się po pokoju. Podniosłam swoją bieliznę i założyłam szlafrok po czym wstałam i zeszłam na dół. Stąpałam powoli po schodach słysząc jakieś chałasy i podśpiewywanie z kuchni. Zaraz nie podśpiewywanie. To było śpiewanie. Piękne\nśpiewanie.Uśmeichnęłam sie pod nosem i skierowałam się do pomieszczenia, z którego dochodziły głosy. Uchyliłam drzwi i oparłam sie o futrynę. Loczek stał skupiony śpiewał pod nosem i przewracał naleśniki na kuchence. Uśmeichnęłąm się szerzej i zaczełam mu się bacznie przyglądać. Chłopak nagle odwrócił się w moją stronę i ucichł, a na jego twarz wskoczył szeroki uśmiech.\n-Kochanie no.. Zepsułaś mi śniadanie do łóżka.-powiedział.\n-To dlaczego się uśmeichasz?-zaśmiałam się.\n-Bo cię zobaczyłem.-wzruszył słodko ramionami i zbliżył się do mnie z rozszerzonymi łapkami. Uśmeichnęłam się szerzej i przylgnęłąm do niego. Harry mocno mnie przytulił i czule zatopił się w moich ustach.\n-Jak się spało kochanie?-spytał odklejając się ode mnie i odgarnął mi kosmyk włosów za ucho.\n-Bardzo dobrze tylko szkoda, że się nie obudziłam obok ciebie.-powiedziałam.\n-No, ale teraz już mnie masz.-uśmeichnął się i pryztulił mnie mocniej.\n-Słyszałaś!?-spytał nieco speszony.\n-Tak.-spojrzałam na niego.-czemu nigdy przy mnie nie śpiewałeś?\n-Bo po prostu nie umiem śpiewać i tyle.-powiedział chłopak i wzruszył ramionami.\n-Umiesz śpiewać i nie gadaj głupot.-powiedziałam.\n-Wcale, że nie. Tak mi sie po prostu nudziło jak robiłem te naleśniki to sobie podśpiewywałem.-powiedział chłopak.\n-Nie wykręcaj się.-uśmiechnęłam się szeroko.\n-Nie wykręcam się.. Ja... Ja... J apo.. po prostu.-jąkał się\n-Harry!-zaśmiałam się.-Przestań się jąkać.-uśmeichnęłam się szeroko.\n-Ale... ale... Ja sie nie jąkam!-jęknął.\n-Nie ma żadnego ale Harry.-powiedziałam i usiadłam przy stole, a chłopak położył na nim naleśniki i popryskał bitą śmietaną. Siadł obok mnie i patrzył na mnie wyczekująco.\n-Pięknie śpiewasz.-powiedziałam i wzięłam sobie jednego.\n-Nie prawda.-powiedział i spuścił głowe.\n-Właśnie, że prawda.-powiedziałam i spojrzałam na niego.\n-Zaśpiewaj mi coś.-powiedziałam.\n-No proszę... Harry... Prosze....-powiedziałam. Chłopak westchnął i zaczał śpiewać. Uśmeichnęłam się i podparłam się na łokciu i wsłuchiwałam się w jego głos. Skończył, a ja uśmiechnęłam się szeroko i nie potrafiłam oderwać od niego wzroku. Uniósł na moją twarz swoje zielone tęczówki.\n-I jak?-spytał cicho.\n-Masz wspaniały głos i powinieneś to wykorzystać.-powiedziałam i położyłam mu dłoń na ramieniu. Chłopak złapał mnie w talii i usadowił mnie na swoich kolanach.\n-I już chyba nawet wiem jak.-powiedziałam z tajemniczym uśmiechem.\nZaczęłam powoli się przebudzać. Otworzyłam pomału oczy i rozejrzałam się wzrokiem na około. Spojrzałam na okno. Były delikatnie zasłonięte, a na szybie widać było delikatne kropelki deszczu spływające po szybie. Uniosłam wzrok i napotkałam twarz chłopaka. Uśmeichnęłam się pod nosem. Usta wykrzywione Lou były w delikatnym uśmiechu. Powieki zakrywały jego błękitne tęczówki. Klatka piersiowa chłopaka unosiła się i opadała stopniowo, a ramiona mocno mnie obejmowały. Spał. Oparłam głowę na jego klatce i bacznie przyglądałam się jego twarzy. Wyglądał słodko jak spał. Był taki inny.. Spokojny, cichy i ślicznie się uśmiechał. Nagle ramiona chłopaka zacisnęły się mocniej na mojej talii, a jego twarz wtuliła się w moje włosy. Uśmeichnęłam się szerzej zaciągajac się przyjemnym zapachem chłopaka. Czułam jak jego opuszki palców delikatnie gładzą moją nagą talię. Przymknęłam oczy i uśmeichnęłam się pod nosem mimowolnie z lekkim zadowoleniem. Nareszcie jest tak jak powinno być.\nNie! Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie!! Nie ma mowy nie zgadzam się!-mówił chłopak chodząc w tę i we wte po kuchni.\n-Ale Harry! Przeciez to nic takiego! Dasz radę!-mówiłam chodząc za nim/\n-Nie ma mowy! Nie mam talentu, jestem gorszy niż przeciętny nie da rady!-krzyczał chłopak.\n-Ale to jets tylko X-factor! Przecież to nic takiego! No haryyy...-jęcząłam i stsrałam się go jakoś namówić.\n-Nie pójdę tam sam!-starał się wykręcać.\n-To ja pójdę z tobą przecież będę czekać za scnę na ciebie, Katherine bedzie stała obok mnie! No Katherine cię nie pójdzie wspierać? Po za tym nie raz słyszałam jak Louis śpiewa i też śpiewa łądnie wiec jego się namówi i pójdziecie razem! Niall też śpiewa zajebiście i on pójdzie z tobą! A Liam!? Liam ma zajebisty głos i pójdzie z wami!-ze mną nie ma tak łatwo. Nie ujdzie mu to na sucho.\n-No widzisz! Niall spiewa bosko, Louis to prawda Louis śpeiwa świetnie, Liam śpiewa zajebiście! A ja? A ja nie śpiewam i nie umiem!-powiedział chłopak i siadł na krzesle opierając się na łokciach o stół i przyciskajac pięści do czoła.\n-Ale Harry.. Skarbie...-powiedziałam i podeszłam do niego. Wtrąciłam głowę pomiędzy jego ramiona i usadowiłam mu się na kolnach. Chłopak przytulił mnie mocno i wtulił twarz w moją szyję. Zaczęłam go głaskac po włoskach, a już po chwili na szyi czułam coś mokrego.\n-Hary kochanie, nie płacz.-powiedziałm i przytuliłam go mocniej.-jak już nie chcesz to cię nie będę namawiać.\n-To nie chodzi o to, że ja nie chce. Po prostu się boję.-powiedział cichutko chłopak.\n-Rozumiem cię. Wiem, że X-factor to jest cos bardzo poważnego i coś takiego nie zdarza sie od tak. Ale ty masz talent Harry. To nawet nie chodzi o talent. Bo talent ma każdy, ale nie umie go rozwinąć. A ty? Ty amsz warunki. Śpiewasz pięknie. Masz cudowny głos. Jesteś wspaniały.-mówiłam. Chłopak uśmeichnął się delikatnie i przytulił mnie mocniej. Jesteśmy na dobrej drodze.\n-Boję się. Bardzo się boję.-powiedział Harry.\n-Będę z tobą. Namówimy chłopaków. To Katherine wczoraj rano jak była na zakupach to widziała wielki bilbord z castingiem do X-factor i przyszła i powiedziała mi.\n-Zaplanowałyście to my żmije kochane.-powiedział chłopak, a ja się zaśmiałam.\n-Tak kochanie. Zaplanowałyśmy to.-powiedziałam z uśmeichem/\n-A co jak chłopaki się nie zgodzą?-spytał.\n-Zgodzą się. A jak się nie zgodzą. To po prostu pójdziesz sam. Pójdziesz ty, a ja pójdę z tobą.-powiedziałam. Chłopak nie odzywam sie chwilę. Bił sie z myślami. Spojrzał na moją twarz odsuwajac się ode mnie. Nabrał powietrza w płuca.\n-Dobrze pójdę.-powiedział, a ja uśmeichnęłam sie szeroko.\n-Kocham cię Harry.-powiedziałam i złączyłam nasze usta w czułym pocałunku.\nPo około godzinie przebudziłam się. Ziewnęłam przeciągle i przetarłam dłońmi oczy po czym podniosłam wzrok do góry. Loueh dlaej spał i uśmeichał się delikatnie. Uśmeichnęłam się mimowolnie i zaczełam mu sie przyglądać.\n-Gapisz się na mnie?-usłyszałam głos chłopaka, a jego powiki ani nie drgnęły ciągle były przymknięte.\n-To straszne.-powiedział chłopak, a na jego usta wkroczył szerszy uśmiech.\n-To romantyczne.-jęknęłam, a chłopak się zaśmiał i złapał mnie za nadgarstki. Już po chwili leżałam dociśnięte do meteraca łóżka, a chłopak pochylał się nade mną i uśmeichał szeroko. Aww. Wyglądał tak słodko po przebudzeniu. Delikatnie opucjniete oczka od snu, roztrzepane włosy na wszytskie strony dodawały mu jeszcze większego uroku i ten słodki uśmeich. Mimowolnie uśmeichnęłam się szerzej obserwując twarz chłopaka.\n-Co się tak uśmiechasz?-spytał odgarniając mi kosmyk włosów za ucho.\n-Bo słodki jesteś.-powiedziałam i przygryzałam dolną wargę z uśmiechem.\n-A ty mnie prowokujesz.-jęknął.\n-Niby do czego?-zaśmiałam się.\n-Do buzi.-powiedział i nachylił sie nade mną. Zaśmiałam się i złapałam go za kark przyciągajac do siebie. Zatopił się czule w moich ustach. Poczułam przyjemny prąd przebiegający wzdłuż mojego ciała. Uśmeichnęłam się lekko i odsunęłam od chłopaka, wpatrując w głębię jego oczu. Ciągle szeroko się uśmiechałam. Czułam przyjemne ciepło, troskę i czułość. Uśmeichnęłam się szerzej i przymknęłam oczy gdy chłopak delikatnie ucałował moją szyję. Uwielbiałam gdy to robił. Naprawdę.\nZszedłem na dół ze schodów i wszedłem do kuchni. Zobaczyłem Rebekhą tulącą się do Harrego czy tam Harrego tulącego się do Rebekhi. Jak kto woli. To mnie akurat zbutnio nie dziwi no, ale brakuje mi to jednego. Po kuchni powinna chodzić Katherine, mówić, że rzuga tęczą na widok Rarry Myles. (Harry+Rebekah świetnie to wymyśliłem nie? Tak wiem jestem genialny), ale rozgladam sie rozglądam i coś jej nie widze. Odchrząknąłem znacząco żeby dać po sobie poznać, że jestem.\n-Hejka.-krzyknął Harry i się uśmiechnął.\n-Siemka.-powiedziała z uśmeichem Bekhi i wstała z krzesła.\n-Głodny?-spytał Harry i pociągnął mnie na drugie krzesło i podał naleśniki.\n-Dzięki.-uśmeichnąłem się szeroko, a Bekhi wzięła sie za robienie kawy.\n-Jest sparwa.-zaczął wświetnym humorze o dziwo Harry.\n-Jaka?-spytałem i obydwoje rzuciliśmy się na nleśniki.\n-Żyję ze świniami.-switowała dziewczyna.\n-TEŻ CIE KOCHAMY!-krzyknęliśmy z szeorkimy uśmeichami.\n-Ejj!-jęknął Harry.-ona jest moja!-powiedział, a ja się zaśmiałem.\n-Dobrze! Przecież ja nic nie mówię.-zaśmiałem się.-Mów jaka to sprawa.\n-Chodzi o X-factor.-powiedział loczek.\n-A tak wiem.-powiedziałem co najwyraźniej zdziwiło loczka, a Bekhi się zaśmiała.-No co? Katheirne mi wczoraj powiedziała, ja już wyslałem zgłoszenie razem z Niallem-powiedziałem i wzruszyłem ramionami.\n-I z Louisem.-powiedziała dziewczyna i spojrzała na mnie.\n-Tak, tak, z Louisem też.-powiedziałem i napiłem się kawy.\n-A tak w ogóle gdzie jest Katherine?-spytała Rebekha.\n-Z Louisem.-powiedział loczek i jadł dalej naleśnika dziwnie jakiś zadowolony. Zacisnąłem pięść na stole i zagryzłem polickzi od środka. Z kim przepraszam? Okej. Ja nic nie mówię. Jak na zawołanie drzwi wejściowe się roztwarły, a nas dobiegły ciche śmiechy. Po chwili drzwi od kuchni również zostały otwarte, a do pomieszczenia wparowali Kathy i Louis. Myślałem, że mu po prostu najzwyczajniej w świecie wpierdole.\nWeszliśmy z Louisem do kuchni próbując opanować śmiech. Spojrzeliśmy na wszystkich. Harry siedział z zapchaną buzią i uśmeichał sie jak gupi do sera, Bekhi kręciła się po kuchni zadowolona z uśmeichem i robiła kawe, a Liam... Liam siedział.. Zły. Wywróciłam oczmai i podeszłam do Bekhi i zaczęłam jej pomagać.\n-No stary! Ruszaj dupe, a nie wpieprzasz naleśniki i juz diziemy wysłać twoje zgłoszenie do X-factor!-krzyknął podekscytowany Louis i zajął miejsce obok loczka, a ten o mało sie nie zakrztusił. Zaśmiałam się.\n-Aha.. Okej.. Fajnie.. Czyli wychodzi na to, że każdy wiedział o tym X-factor tylko nie ja?-spytał loczek.\n-Miej więcej.-powiedział Louis i się uśmeichnął.\n-Zaraz wracam.-powiedziałam i pobiegłam na górę. Zeszłam na dół i weszłam do kuchni. Louis siedział oparty o stół na łokciu z przymkniętymi oczkami i uśmeichał się. Awww.\n-Co jest? Nie wsyapłeś się?-spytał Harry, a ja podeszłam do lodówki.\n-Nie.-westchnął.-Byłem zajęty robieniem innych rzeczy.-powiedział Tommo i uśmeichnął się szerzej, a ja tylko odchrząknęłam i otworzyłam lodówkę. Bekhi spojrzała na mnie z otwartą gębą i uśmeichem, a Harry znów sie zakrztusił. Zaśmiałam się i otworzyłam lodówkę. Liam wstał podszedł do Lousia. Spojrzałam na nich. Nagle Payne złapał go za koszulkę i uderzył go w twarz.\n-Co ty odwalasz.-powiedziała Bekgi, a Louis upadł na ziemię.\n-Nic.-warknął Payne i wyszedł z kuchni trzaskając drzwiami po czym udał się na górę.\n-Loeh. Nic ci nie jest?-spytałam i podeszłam szybko do chłopaka.\n-Nie nic mi nie jest.-powiedział ocierając sobie twarz.\n-Co mu odbiło?-westchnęłam i spojrzałam w stronę drzwi.\nKolejny rozdział ! :D\n1. X-factor? Heh ? :D\n2. Louis. Katherine... ? :D\n3. Jak tam pierwszy tydzień szkoły ? :D\nAutor: Katherine Pierce o 08:10\nKalla Tomlinson 8 września 2013 09:08\nTen rozdział!! Aww *__* Cały czas się szczerzyłam, nawet jak Liam wpierdolił Louisowi.xd\n1.X-factor?O Boże, Boże, Bożenko, podoba mi się ^^\n2.Taka słodziaśna para, na prawdę użyłam słowa "słodziaśna"?Jprdl jestem załosna ;c xD\n3.Weź nic nie mów, oddajcie moje wakacje!\nCzekam na kolejny rozdział,Pozdrawiam :3\nPani Tomlinson 8 września 2013 11:11\nhahahh słodziaśna xd Nie przejmuj się ja też jestem żałosna xd :D\nMartyna Styles 8 września 2013 09:17\n3. Można szykować pogrzeb mój xD\nPogrzeb ? hahha xd czmeu ? :D\nKatherine 8 września 2013 11:26\n1. Haha świetny pomysł ;D\n2. AAAAAA TAK!!!\n3. Pierwszy tydzień, a mi się już nie chcę chodzić =C\nPS. Nie no po prostu kocham jak wplątujesz sceny z PW.\nPani Tomlinson 8 września 2013 12:15\nUwielbiam wplątywać te sceny z PW <3 Nie przeszkadza to wam właśnie ? xD\nKatherine 9 września 2013 06:20\nPani Tomlinson 9 września 2013 07:01\nTo dobrze, bo się bałam :D\nMagda Styles 8 września 2013 12:01\nRzygam tęczą! *.*\n1. X-Factor powiadasz..? Świetnie zaplanowałaś! Już nie mogę się doczekać co tam się wydarzy!\n2. Słodziuutko ♥.♥ Oni są tacy słodcy <3\n3. Weź wgl.. masakra. Minął tydzień, a czuję się jakby co najmniej miesiąc. Oddaj wakacje :<\nRozdział jest prześwietny, Rarry Myles XD\nA Liam, co ty zrobiłeś człowieku?\nLiam jest zazdrosnyyyy :D Również pozdrawiam <3\nKamila Dębska 8 września 2013 12:47\nTen blog jest zajebisty! <3 Kocham tą historie...\n1.Nooo ciekawe to bedzie ;D\nPani Tomlinson 8 września 2013 12:56\nKamila to ty to czytasz ? :o\nJulia Lewandowska 8 września 2013 13:43\n< 3333 kcham < 333\nKamila Dębska 8 września 2013 22:18\nNooo czytam ;3 Chyba 10 rozdziałow wczoraj przeczytałam! I wcześniej zaczęłam, ale juz jestem na bieząco <3 Hue hue hue ;3 Ja chce nst rozdział!!!!!!!!!!!!! Dawac mi tu 16 komentarzy! <3 hłe hłe hłe\nPani Tomlinson 9 września 2013 05:51\nBoże jaka podjarana xD\nAnonimowy 9 września 2013 02:08\n1. Świetny pomysł 2. Słodziaki awww 3. Okropnie zapowiedzieli mi już 6 sprawdzianów, :( ja chce wakacje!!!\nAnonimowy 9 września 2013 03:05\nŚwietnie piszesz. Uwielbiam te twoje opowiadania!!! ;)\nAnonimowy 9 września 2013 04:54\n1. Świetnie 2 są tacy słodcy mrrr :D 3. Szkoła- ledwo się zaczęła a już mam jej dosyć! :@\nSylwia Tomlinson 9 września 2013 05:49\nZAJEBISTY UWIELBIAM CIE!!!!!!!!!!!!!! KIEDY KOLEJNY??????????\nPani Tomlinson 9 września 2013 05:50\nKolejny za 2-3 dni ;D\nAgnieszka Tomlinson 11 września 2013 06:28\nSuper *.* Kocham Cię! <3\nPani Tomlinson 11 września 2013 08:38\nPytanka kochana, pytanka :D\nUwielbiam te Twoje opowiadanka. Kiedy next?\nPani Tomlinson 12 września 2013 05:24\nW sobote, najpóźniej w niedziele.\nnie moge sie doczekc nextaaaa\nDanielle Cassie 13 września 2013 15:28\nAnonimowy 15 września 2013 13:17\nMega opowiadanie, uwielbiam twój styl pisania!!


Soniczne szczoteczki dla homoseksualistów - dentysta i biznes: podatki, pieniądze, finanse\nSzczoteczki Foreo dla homoseksualistów\nJeśli czegoś jeszcze nie wymyślono, to na pewno to coś zostanie wymyślone. Przyszedł czas na szczoteczki do zębów dla homoseksualistów.\nProducentem szczoteczek jest firma FOREO, a teraz wypuściła je na rynek w limitowanej serii zestawów podarunkowych His&His.\nPomysł z pewnością chwyci, gdyż ten typ prezentu będzie wyśmienitym pomysłem na podarunek dla bliskiej osoby tej samej płci, aby stała się jeszcze bliższa.\nKampanię promującą szczoteczki prowadzą Jakub i Dawid, para nie kryjąca się ze swoich preferencji seksualnych.\n- W Polsce wciąż brakuje podobnych inicjatyw, więc mamy nadzieję, że to krok, który pomoże coś zmienić – powiedział Jakub Kwieciński portalowi NOIZZ.pl.\nSeria limitowana His&His to zestaw upominkowy dla par zawierający dwie niezwykłe, soniczne szczoteczki do higieny jamy ustnej – zachwala FOREO. Nowa ISSA 2 wyróżnia się niezwykłą siłą zawartą w delikatnych ruchach rotacyjnych, które zapobiegają cofaniu się dziąseł i które sprawiają, że używanie szczoteczki jest naprawdę proste. Dzięki ulepszonej i wydajnej przez 365 dni w roku baterii, możesz się cieszyć zdrowym i pięknym uśmiechem każdego dnia.\nCena dwóch szczoteczek to 1 tys. zł bez 1 zł. Kupowana pojedynczo szczoteczka jest jakieś 250 zł droższa.


Młode aktorki w podróży ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Młode aktorki w podróży\nMłode aktorki w podróży\nWiększość życia spędzają w pociągach, na dworcach, w poczekalniach. Ze sceny na scenę, z planu na plan, z miasta do miasta. Na styk. Na czas. Tysiące kilometrów. Wszystkie studiowały w krakowskiej PWST. Dziś żyją na walizkach, zawsze gotowe są jechać tam, gdzie czeka na nie rola. Joanna Niemirska, Tamara Arciuch, Magda Wałach i Urszula Grabowska. Aktorki w podróży. Pisze o nich Jacek Wakar w Twoim Stylu.\nZ Gdyni do Wrocławia jedzie się osiem godzin, całą noc. A kuszetki są tylko w weekendy. Podróż do Warszawy: cztery i pól godziny, drobiazg. Tamara Arciuch jeszcze niedawno pociągiem jeździła jak wszyscy, na wakacje, do rodziny. Teatr Ludowy w Nowej Hucie, mieszkanie w Krakowie, wszędzie blisko. Po sukcesie Panny Młodej w Weselu Smarzowskiego pociąg stał się dla niej drugim domem. Role w "Pierwszej miłości", "Sukcesie", "Adamie i Ewie", "Oficerze", teraz zdjęcia do "Niani". I jeszcze ta miłość. Pojechała w ślad za nią do Gdyni i została. Na co dzień gra teraz w Teatrze Wybrzeże. Na co dzień? Serce filmowej i telewizyjnej produkcji bije z dala od Gdyni, więc walizki są stale pod ręką.\nUrszula Grabowska pracuje w krakowskim teatrze Bagatela. Jednak powodów do kolejowych podróży ma bez liku: debiutowała w "Przedwiośniu" Bajona, grała w "Glinie" Pasikowskiego. Teraz jest Patrycją w "Na dobre i na złe" i występuje w "Magdzie M." Plany filmowe w Warszawie i okolicach. - Pogodziłam się z życiem w biegu, ale wolę dłuższe wyjazdy. Zauważyłam, że na tydzień zabieram tyle samo rzeczy co na jeden dzień - śmieje się. - Mąż robi sobie żarty, że ciągnę ze sobą całą szafę, więc próbuję się ograniczać. Ideał: mieć ze sobą śniadanie, szczoteczkę do zębów, dezodorant, bieliznę na zmianę i coś do czytania, tylko to, co niezbędne. Ostatnio prawie mi się to udało.\nJoanna Niemirska jednego dnia występuje w teatrze w Warszawie, drugiego w Gdyni, trzeciego w Sosnowcu. Za kilka dni zacznie próby w Krakowie. - Można dać sobie z tym radę - mówi Joanna. Na czwartym roku przygotowywała spektakl dyplomowy w Krakowie, a jednocześnie w Gdańsku pracowała nad pierwszą rolą w "prawdziwym" teatrze. - Zdarzało się, że jechałam nocą, cały dzień miałam próby, a wieczorem wsiadałam do pociągu powrotnego do Krakowa. Od tego czasu właściwie niewiele się zmieniło - zastanawia się Joanna. - Może tylko sposób pakowania walizki. Kiedy bez przerwy biegasz jak tragarz z ciężarami, w końcu odbije się to na zdrowiu. Odkąd zaczął mnie boleć kręgosłup, zrezygnowałam z masy ubrań. Potrzebuję tylko bielizny, roboczych dżinsów, paru koszulek - wylicza. - Większość miejsca w walizce zajmują kosmetyki, bez nich nie mogę się obyć. Wprawa podróżnika. Dzisiaj mam walizki znacznie mniejsze niż kiedyś.\nMagda Wałach [na zdjęciu], na co dzień razem z Urszulą pracuje w krakowskiej Bagateli, ze spokojem opowiada o technicznej stronie swoich podróży. - Pakuję się ekonomicznie, nie ciągnę już mnóstwa niepotrzebnych rzeczy, zrezygnowałam z elegancji na rzecz wygody. Odkąd gra w "Pensjonacie Pod Różą", w Warszawie bywa kilka razy w tygodniu. Nawet wynajęła tam mieszkanie. - Ale wychodzi na to, że większość życia i tak spędzam w pociągu - śmieje się. Dwa dni w Krakowie, pięć w Warszawie. Albo trzy tu, trzy tu i niedziela w domu. Albo powrót do domu, żeby zmienić ubrania w walizce i szybko spotkać się z rodziną. Bo nazajutrz rano trzydniowy wyjazd do innego miasta. - W weekend miałam być w domu, w Krakowie - mówi Joanna. - Piątek, pociąg powrotny, relaks po kilku dniach zdjęć. I telefon z produkcji: jutro kręcimy dalej. Czyli szybki prysznic, herbata i powrót do Warszawy tego samego dnia, żeby w sobotę rano być na planie. Zbuntować się znaczy stracić pracę. - Któregoś dnia w ciągu kilkunastu godzin musiałam być w trzech miastach - wspomina Magda. - Najpierw wieczorny koncert we Wrocławiu, potem poranna jazda na plan Pensjonatu do Warszawy i powrót na spektakl do teatru w Krakowie. Taki zawód. Gdy jest się na starcie, nie można wybrzydzać.\nNie przesiadują godzinami w teatralnym bufecie. Szukają ról, starają się o nie. - Mam nadzieję, że te podróże to tylko jakiś etap. Może potrwać dłużej, ale może niebawem się skończyć - mówi Tamara. - Wszystko zależy od tego, gdzie czeka rola - wzrusza ramionami. - W Gdańsku mam teatr. Serial czy film są z dala od domu, ale chcę pracować, sprawdzać się w każdej dziedzinie aktorstwa. To w końcu normalne, zwłaszcza dla młodych.\n- Aktorstwo to sport ekstremalny - mówi Tamara. - Niby mieszkam w Gdyni, mam męża, dziecko, dom, ale żyję na walizkach. Wiem, że nie dbam o siebie, rodzina widuje mnie od czasu do czasu. Ostatnio miałam próby w teatrze, zdjęcia do "Pierwszej miłości" we Wrocławiu i do "Oficera" w Warszawie. Zdarzało mi się, że prosto z dworca musiałam iść na plan, a ze zmęczenia chciało mi się płakać. Piasek pod powiekami. Pustka w głowie. Co robię? Robię parę oddechów i idę do przodu. Nawet gdy nie ma czasu na kąpiel. Na szczęście pierwsze minuty na planie to kontakt z dziewczynami z charakteryzacji. Nie tylko tuszują sińce pod oczami, potrafią też poprawić humor.\n- Zdarzało się, że po dwóch dobach bez snu musiałam zagrać spektakl. I grałam. Zimny prysznic i na scenę - mówi Joanna. - Nieraz przez cały dzień odżywiam się tylko kawą i papierosami, choć zazwyczaj staram się dbać o to, co jem. Spektakl. Potem powrót. Do wynajmowanych mieszkań, do pokoików w domach aktora, czasem do garderób. Albo do pociągu. - Nie ma sensu się rozpakowywać - uważa Joanna. - Nigdy tego nie robię. Po co oswajać obce miejsca? Przecież mój dom jest zupełnie gdzie indziej. Czas wyjazdów to tylko praca. Sytuacja tymczasowa. Torba stoi otwarta przy łóżku, wokół walają się ciuchy. - Wciąż zdarza mi się mieszkać w kiepskich hotelach - mówi Urszula. - Najważniejsze jest wygodne łóżko i prysznic. Ocieplam te obce pokoje jednym sposobem: rozrzucam jak najwięcej rzeczy, które ze sobą mam, w łazience rozstawiam kosmetyki. Nigdy nie trzymam ich w walizce, chcę poczuć odrobinę domowego zapachu.\nTamara zatrzymuje się w Warszawie w służbowym aktorskim mieszkaniu. - Wyposażenie jest naprawdę podstawowe, ale można zostawić tu trochę rzeczy, nie wozić wszystkiego tam i z powrotem. Więc przenoszę tu trochę domu. Mam ze sobą zdjęcia najbliższych, teraz zabrałam obrus.\n- Czasem zwyczajnie nie radzę sobie z samotnością - wyznaje Magda. - Mąż w\nKrakowie, ja w Warszawie. Chodzę na warszawską Starówkę, bo przypomina mi Kraków, czuję się tam bliżej domu. Na siłę próbuję urządzić miejsca, w których sypiam. Niewiele potrzeba, kilka ulubionych przedmiotów, czasem książka, którą od dawna chciałam przeczytać, albo domowa piżama i czuję się bardziej swojsko. Choć oczywiście gdy wraca się do hotelu po pracy nocą, nic już nie ma znaczenia. Chce się tylko pójść spać. Ale przed zaśnięciem samotność doskwiera im najbardziej. - Dobija mnie świadomość, że ucieka czas, który mogłabym spędzić z mężem, z bliskimi - mówi Magda.\n- To nieodwracalne. Na tych podróżach traci dom, bliscy ludzie, ja sama. Po powrocie z planu Pensjonatu próbuję czas rozłąki intensywnie nadrobić, cieszyć się każdą minutą, ale to jednak nie to samo. - Przy tym trybie życia pomoc jest niezbędna - mówi Urszula. - Moje jeżdżenie za pracą nabrało tempa, odkąd odchowałam syna na tyle, by mógł zostawać w domu z mężem albo moimi rodzicami - opowiada. Jej Antoś ma 13 miesięcy. - Na szczęście mam świadomość, że synek jest w dobrych rękach. To mnie pociesza. Na co dzień robię, co mogę, żeby nie paść ze zmęczenia. Pomaga mi nawet krótka drzemka w garderobie podczas przerwy w zdjęciach. A potem zielona herbata, owoce, migdały, figi. Może dlatego, że mają dużo cukru. Bywa, że śpię trzy godziny na dobę i jem jeden posiłek. Wtedy modlę się tylko o to, żeby przetrzymać ten czas, i obiecuję sobie, że potem odpocznę. Fizyczne zmęczenie pogłębia hotelowa samotność, dręczą mnie wyrzuty sumienia, że okradam Antka z czasu, który mógłby być dla niego. Wtedy mówię sobie: oby do powrotu. Zamykam oczy i myślę, jak to będzie, kiedy będę w domu. To mnie koi.\n- Na szczęście mam już nowych warszawskich znajomych. Dobrze wiedzieć, że w kryzysie jest do kogo zadzwonić - cieszy się Urszula. - Źle znoszę samotność, chociaż - waha się - i z nią radzę sobie coraz lepiej. Warszawa powoli przestaje być obca, są miejsca, gdzie czuję się swojsko. Między zdjęciami do "Magdy M." sama wypełniam tu sobie czas. Nauczyłam się odpoczywać. Kiedyś nie umiałam żyć bez swojego towarzystwa, teraz chcę wyciszenia, odpoczynku. Moje sposoby na wygnanie? Czasem ulgę przynosi mi lektura czegoś, co od dawna odkładałam na później, albo spacer po Warszawie, spotkanie z nowymi znajomymi lub babskie zakupy w centrach handlowych. Pod tym względem Warszawa jest super.\nBudzą się w obcym miejscu. Najczęściej spędzają w nim tylko jedną noc. Jeśli mają szczęście, mogą na kilka dni wrócić do domu. Jeśli nie, dalej na plan, do innego teatru. Pół biedy, jeśli to niedaleko. - Planując podróż, bierze się pod uwagę chyba tylko optymistyczny scenariusz - zastanawia się Joanna. Żadnych nieprzewidzianych postojów, opóźnień czy wypadków losowych. Te jednak się zdarzają. Urszula wspomina, jak spóźniła się na plan "Gliny". - Pięć godzin. Z powodu strajku kolejarzy. Kupiłam w kasie bilet za dziesięć szósta, a o szóstej ogłosili strajk. Spędziłam trzy godziny w pociągu w nadziei, że ruszy.\nNie ruszył. Skończyło się na locie z Balic na Okęcie. Na szczęście ekipa rozumiała, że to nie ja zawiniłam, ale stres był ogromny. - Wystarczy chwila, by precyzyjnie rozpisany plan wziął w łeb - mówi Magda. - Pociąg staje w polu, a ty nie masz pojęcia, dlaczego się zatrzymał, jak długo to potrwa, gdzie jesteśmy. Człowiek na przemian modli się i przeklina. Była sobota, spokojnie zeszła z planu, pewna, że złapie pociąg o trzeciej. Na dworcu zorientowała się, że źle spojrzała na rozkład jazdy, w weekendy obowiązuje inny. Panika. Nie zdąży na przedstawienie! Pojechała następnym. Do teatru dotarła 10 minut przed rozpoczęciem spektaklu. Cudem. Innym razem kręciła zdjęcia do telewizyjnego spektaklu Krzysztofa Zanussiego, a tego samego dnia wieczorem miała się znaleźć na planie filmowym w Rzymie. W takiej sytuacji można liczyć tylko na samolot. - To taki sam przyjaciel aktora jak pociąg - śmieje się Magda. - Wtedy przeżywa się podwójne emocje, dochodzą te związane z przemieszczaniem się między planem zdjęciowym a lotniskiem. Na szczęście latanie sprawia mi dużą frajdę i nie mam sensacji. Bogu dzięki, bo czasami muszę polecieć także do Krakowa. Są dni, że pociągiem nie zdążyłabym na spektakl.\n- Pociąg jest pewniejszy - uważa Tamara. W lipcu z powodu opóźnienia jej samolotu spektakl w Teatrze Wybrzeże przesunięto o ponad godzinę. - Przedstawienie zaczynało się o 21. Środek lata. Na dworze 37 stopni. Pociągi odwołane, biegnę na lotnisko. Bilet na samolot jest, ulga. Po chwili rozpętuje się burza. Jeden komunikat, drugi, opóźnienie się zwiększa. Zaczynam wariować, czekam na lotnisku, dzwonię co pięć minut do teatru. W teatrze atmosfera paniki. Co powiedzieć publiczności? Ja ledwie żyję - opowiada. Samolot wylądował w Gdańsku o 21.50. Spektakl przesunięto na 22.00. Taksówka. Publiczność cierpliwie czekała w teatrze. Na korytarzu w gotowości charakteryzatorki. - Makijaż w biegu, kostium w biegu. 20 minut po lądowaniu stałam na scenie i grałam Marynę w "Weselu". Zapłakana, ale jednak.\n- Praca mnie napędza, to prawda. Ale wiem, że nie jestem cyborgiem, który upadnie, podniesie się i znów pójdzie do przodu - mówi Joanna. Jeszcze niedawno funkcjonowała właśnie w taki sposób. Dziś zaczyna zdawać sobie sprawę, że trzeba będzie zwolnić. - Dociera do mnie najważniejsza z prawd, że zdrowie też jest ważne. Zwłaszcza gdy zaczynają wspominać o tym lekarze... Kiedyś najbardziej liczyła się aktorska przygoda. I granie, granie, granie. Dziś coraz częściej pojawia się myśl o przyszłości, o domu.\n- To tylko marna symulacja bycia razem - Joanna irytuje się, kiedy opowiada o tym, jak wygląda jej życie poza pociągiem. - Nie ma dnia, żebym nie ratowała się telefonami do najbliższych, SMS-ami. A i tak po podróży zdarza mi się wracać do pustego domu. Czekam na mojego chłopaka, on też wyjeżdża reżyserować w innych teatrach. - Mój mąż jest aktorem, pracuje w Teatrze Muzycznym w Gdyni - opowiada Tamara. - Zdarzały mu się dłuższe wyjazdy. Czekanie jest trudne, ale to także jest nasza nić porozumienia. Każde z nas wie, co się czuje, kiedy się wyjeżdża i kiedy się czeka. Najgorsze są dla niej rozstania z synem. Ma sześć lat, to już taki wiek, w którym prowadzi się normalną rozmowę, tłumaczy, przedstawia argumenty. Trudno uzyskać rozgrzeszenie. - Na szczęście są okresy, gdy jestem z nim bez przerwy. Jesteśmy normalną rodziną, lubimy kino, spacery, wspólne zabawy na powietrzu. On na rowerze, ja obok na rolkach, świetna zabawa. Innych codzienność męczy, my celebrujemy wszystkie domowe czynności: gotowanie obiadu, sprzątanie, podlewanie kwiatów. Przy nich odpoczywam. Najtrudniej jest, gdy po takim wspólnym byciu przychodzi rozstanie. Ale on wie, że taka jest moja praca. Już to rozumie. Staram się tłumaczyć synkowi, że mama tak musi. Powinnam go przyzwyczajać, że w życiu nie wszystko jest dla niego, w przeciwnym razie wychowałabym go na małego egoistę. - Zazwyczaj widzę moje dziecko, kiedy jeszcze śpi albo kiedy już śpi - mówi Urszula. - Ale staram się być matką maksymalistką, niczego nie odpuszczać. Wciąż karmię synka piersią, a kiedy wyjeżdżam, zamrażam pokarm na zapas. Żeby mu jakoś osłodzić ten czas, gdy mnie nie ma. Żeby wiedział, że mama pamięta. Gdyby nie mąż, nie wiem, jak by to było. Mam w nim wielkie oparcie - uśmiecha się Urszula. - Nasze dziecko rodziło się w nocy, a on następnego dnia zaczynał pracę na planie "Karola, człowieka, który został papieżem". Teraz się wycofał, żebym ja mogła wrócić do zawodu. Jeśli wiem, że dziecko jest z tatą, łatwiej mi się z nim rozstawać, kiedy jadę na plan "Na dobre i na złe" czy "Magdy M". No i nie musimy inwestować w opiekunkę. Mąż Magdy też jest aktorem. Ona również często czeka, aż wróci do domu. - Oboje doskonale wiemy, jak to jest. To pomaga. Doskonale orientujemy się, co każde z nas czuje, kiedy wyjeżdża i kiedy tęskni.\n- Ostatnio w mojej rodzinie, w pokoleniu rodziców, zaczęły się choroby, odchodzenie bliskich - mówi Urszula. - Nie wiem, ile czasu jest przed nami, chcę go jak najlepiej wykorzystać, poświęcić jak najwięcej uwagi rodzicom. Trudno to wszystko ogarnąć. Powiedziałam sobie, że każda pora jest dobra, żeby spotkać się z bliskimi, pogadać przy herbacie - opowiada Urszula.\n- Życie rodzinne prowadzę więc nocą. Właściwie tak jak życie towarzyskie. A rano w panice znów do pociągu.\nA SKĄDŻE TO? JAKŻE TO? CZEMU TAK GNA?\n- Kilka razy zdarzało mi się gonić pociąg taksówką z Gdyni do Sopotu. Wpadałam na peron, pociąg ruszał, a ja biegłam, krzycząc "stać!" - opowiada Tamara. - Konduktorzy już mnie znają. Trzymali uchylone drzwi, podawali rękę, pomagali wsiąść. Czasem znajdowali pusty przedział.\n- Kiedy gros życia spędzasz w pociągu, zawsze na tych samych trasach, po pewnym czasie zaczynasz wymieniać uprzejmości z kolejarzami, wdawać się z nimi w pogawędki - mówi Joanna. - Czasem nawet zastanawiasz się, z którym dziś jedziesz.\n- Jeśli masz ileś przejazdów na tydzień, jeśli pociąg staje się twoim domem, po pewnym czasie tracisz ochotę na rozmowy, spotkania z ludźmi otwierającymi przed tobą duszę, a nawet na konwencjonalne pociągowe uprzejmości - wyznaje Magda. - Zdarza mi się zmieniać przedział, gdy trafiam na pociągowe gaduły. Jeśli się żyje bardzo intensywnie, nawet takie momenty odpoczynku, oddechu są niezbędne.\n- Unikam laptopowców z komórkami przy uchu, dresiarzy, głośnych męskich rozmów. Wybieram spokojne małżeństwa albo kobiety. Wolę towarzystwo, po którym widzę, że będzie zajęte swoimi sprawami - mówi Urszula - ale i tak nie zawsze się udaje. Jechała na plan "Na dobre i na złe", uczyła się roli. Na kolanach scenopis. "Dr Burski - kwestia", "Dr Sambor - kwestia". Ludzie jak zwykle zerkali przez ramię. W końcu ktoś pyta: A co to za sztuka? Sztuka popularna, odpowiedziałam. Ale nie dali się zbyć, więc przez kilka godzin musieliśmy wspólnie roztrząsać losy małżeństwa doktor Zosi i doktora Kuby\n- śmieje się Urszula. - Odtąd dbam, by nikt nie zobaczył, co czytam.\n- Jednak mimo że odwijane z papieru udka z kurczaka i kanapki z jajkiem nadal obowiązują, pociąg potrafi być relaksujący - mówi Joanna. - Tylko w pociągu mam ten luksus, że przez jakiś czas mogę o niczym nie myśleć - zauważa Urszula. - Doceniam to. Ale bywa też, że cały czas podróży przesypiam.\nMówią sobie: takie życie jest koniecznością. Teraz. Jeszcze przez jakiś czas. Dzięki temu jest praca, dzięki temu jest adrenalina. Ale najbardziej liczy się powrót. I z każdej podróży, i na dobre, za kilka lat.\n- Świadomość, że mam dokąd wrócić, bardzo mi pomaga - mówi Tamara. - Ooo, powrót przebiega zupełnie inaczej. W Gdańsku zawsze otwieram w przedziale okno, czuję zapach morskiego powietrza, wiem, że niebawem będę w domu. Te wszystkie prozaiczne czynności, które tam na mnie czekają, to sama przyjemność. Gotuję i napycham się bez opamiętania. Kiedy jeżdżę, żywię się byle czym, nie dbam o siebie, a kiedy przytyję w domu, mam przynajmniej z czego chudnąć - śmieje się Tamara.\n- Perspektywa powrotu jest fantastyczna. Wiem, że wysiądę na Dworcu Centralnym, wsiądę do metra, w domu rzucę walizę, wezmę długą kąpiel i będę wreszcie u siebie - opowiada Joanna. - Lubię drogę z Centralnego do stacji metra. Zazwyczaj wracam wieczorem, światła miasta wciąż robią na mnie wrażenie. Ale bywa i tak, że wracam do domu zrelaksowana, szczęśliwa. Cieszę się, że spędzę czas z ukochanym. Przyjeżdżam, rzucamy się sobie w ramiona. Jest świetnie. Tylko że na drugi dzień on musi wyjechać do teatru, a ja zostaję. I tyle jest tego czasu we dwoje. Jednak powroty po tygodniu nieobecności są ekscytujące. Wtedy bardzo intensywnie cieszymy się sobą.\n- Z czasem takie życie będzie coraz trudniejsze, wiem - mówi Urszula. - Tym bardziej że w dalszej perspektywie mamy kolejne dziecko. Nie uda nam się wtedy żyć w ten sposób. Myślałam nawet o tym, żeby się przenieść do Warszawy, oszczędzić czas, który spędzam w pociągach, jeżdżąc na plan seriali. Ale przeprowadzka ma sens tylko wtedy, kiedy przenosilibyśmy się całą rodziną, a w tej chwili nie bardzo się da. Czyli na razie nie ma innego wyjścia niż życie w podróży. Muszą wystarczyć telefony. - Chodzi mi po głowie wyjazd. Ale zupełnie inny. Długi, rodzinny - rozmarza się Urszula. - Jakiś piękny, ciepły kraj. Potrzebuję go. Myślę, że jak najszybciej. Najlepiej zaraz. -


Arcymag - Maggie Furey (55556) - Lubimyczytać.pl\nfantasy, powieść irlandzka\nPrześladowana przez Arcymaga Aurian ucieka z Akademii wraz ze służącym Anvarem. W trakcie pełnej niebezpieczeństw podróży Anvar dostaje się do niewoli i trafia do Królestw Południowych. Aurian postanawia uwolnić go, sama jednak zostaje pojmania. Żeby ocalić życie, musi stoczyć niezwykłą walkę...\nChotara | 2014-03-03\nPonownie, jak u poprzedniczki, razi mnie okładka książki, która za bardzo nie jest z nią związana. Tak jakby ktoś poszedł do ilustratora i powiedział "Zrób mi fajnie wyglądającą okładkę do książki fantastycznej", nie mówiąc nic więcej. Chociaż jakby się uczepić... Nah, nieważne, okładka nie jest najważniejsza.\nDałam znacznie niższą ocenę "Arcymagowi" w stosunku do "Aurian". Sama niesamowita Aurian przestała mnie miejscami irytować, co idzie zdecydowanie na plus, ale stała się dla mnie dosyć mało znaczącą postacią. Zostawia Anvara z Sarą na wyspie w chwili wielkiego gniewu, jednak później zdaje sobie sprawę, że mogło mu się coś złego stać i wraca go szukać. Ja szczerze mówiąc nie wiem, czy bym po niego wróciła. Wątpię, po takim fochu!\nNajbardziej podobał mi się kooootek. Sara jest teraz dla mnie śmieszna, kiedy tak gorączkowo stara się zgładzić Aurian. Poza tym nie wiem, co napisać. Poprzednia część bardziej mi się podobała, chociaż ta również nie jest zła.\nZ pewnością sięgnę po...\nZ pewnością sięgnę po ostatnią część trylogii. Mam mały problem z tym, że w mojej ulubionej bibliotece są tylko te dwie, jednak właśnie "Artefaktu" już nie ma, ale jakoś przeboleję e-booka.\nKaga | 2016-10-09\nNa półkach: Przeczytane, Beletrystyka: Fantasy/SF, 1. Tak, posiadam w swoich zbiorach (ebook), 0.1 Teraz czytam [ebook], Wyzwanie 100 książek w 2016\nSą książki dobre, złe i gorsze. Są książki wydane w latach 80tych, 90tych i wydane poza czasem.\n"Arcymag", mówiąc uczciwie, kwalifikuje się raczej do tych "poza czasem". Ale to moja ocena tego drugiego tomu cyklu "Artefaktów mocy", pióra Maggie Furey - więc nie musicie brać niczego do siebie.\nTen tom, podobnie jak poprzedni, jest wkurzająco lekki, wręcz płytki i nie wnoszący niczego, czego każdy choćby podstawowy fan fantastyki by nie znał: magia, miecze, wielka miłość, przygoda... I w zasadzie tyle. Nie oczekujmy niczego więcej, zwłaszcza głębiej pod wcześniej przywołane elementy, bo... nie znajdziemy tu nic.\nDosłownie, będze pustka.\nAle do rzeczy. Maggie Furey stworzyła prosty, nie wymagający wiele świat - czytając "Arcymaga" miałam wręcz wrażenie, że oglądam filmy z lat 70tych i 80tych - proste, nieskomplikowane, gdzie główny bohater jest super-przystojniakiem, a główny zły to chiński mag... ;) choć w tym wypadku głównym bohaterem była chyba Miss Universum, bo Auril to...\nAle do rzeczy. Maggie Furey stworzyła prosty, nie wymagający wiele świat - czytając "Arcymaga" miałam wręcz wrażenie, że oglądam filmy z lat 70tych i 80tych - proste, nieskomplikowane, gdzie główny bohater jest super-przystojniakiem, a główny zły to chiński mag... ;) choć w tym wypadku głównym bohaterem była chyba Miss Universum, bo Auril to kobieta. Ale do rzeczy...\nNasza wspaniała i dobroduszna i idealna Mag, Auril, żyje w szczęśliwym związku z Forralem. oczywiście, Arcymag i reszta Magów spogląda na ten fakt wybitnie krzywo... dlatego nasza główna bohaterka postanawia zabrać nogi za pas, i zabierając służącego jej Anvara, uciec. I tu zaczyna się całe pasmo przygód, w mniej lub bardziej barwny sposób opowiedzianych.\nNie, nie mówię, że jest źle.\nNawet nie tragicznie.\nAle nie jest idealnie, mnie to nie przekonuje. Za dużo idealizmu na za małej liczbie stron. Auril już nie jest po prawdzie panią idealną, ale moment, w którym pozwala sobie na kłótnię z Anvarem i zosta.... a, wróć. Nie ma spojlerów. Auril po prostu wciąż jest zbyt idealna i zbyt rozpieszczona, a postacie pojawiające się wokół niej wydają się zbyt płaskie i papierowe. Ot, po prostu, zapychacze tła. tak, jakby autorka pisała dla samo pisania, nie przykładając uwagi do tego, co w ogóle pisze - a szkoda, mogła pojawić się świetna, intrygująca i wciągająca historia. A tak, mamy szybko, po łebkach, ogólnikowo przedstawiony świat.\nPoza tym, ogólnie... ciężko jest coś więcej napisać. Wcześniejszy tom wydawał mi się pełniejszy, lepszy. Ten jest taki... no trochę płaski, trochę pusty, trochę niedopracowany. Wiem, może to być też element polskiego tłumaczenia - traciło ono przez różnych autorów na wartości, ale... to chyba nie powód, by książkę uważać za płaską? Jednak... plusem, niezaprzeczalnym, był fakt, że spędziłam z nia kilka ciekawych godzin, które mnie skutecznie odcięły od chłodu dzisiejszego dnia, pozwoliły zapomnieć i w kilku momentach się roześmiać. Nie ma co jednak oczekiwać niczego - ot, pozycja dobra na niedzielne popołudnie.\nA później... już coś ciekawszego ;)\n//Opinia do przeczytania również na: http://kaginbooks.blogspot.com/2016/10/arcymag-maggie-furey.html\nZaczyna robić się ciekawie . Miathan staje po stronie zła dowiadując się o dziecku Aurian i Forrnala . Śmierć bohaterów zawsze jest smutna , a tego tragicznie . Jednak Mag musi uciekać by uratować siebie i dziecko . Anver podąża z nią i na prośbę Vannora zabrali Sarę ze sobą ,która jest dla nich prawdziwym obciążeniem . Płyną statkiem jednak Arcymag zaczyna ich śledzić Mag musi utrzymać osłonę by nie pozwolił ich wytropic . Jej stan powoduje ze szybko się męczy ,a nie może odpocząć bo w tedy wszyscy będą w niebezpieczeństwie. Widok jakiego okrucieństwa mogli by dopuścić się ludzie powoduje jej przerwanie i zaczyna się piekielna burza . Zatapia statek , pozwala to jednak odkryć Aurian nową zdolność oddychania pod wodą . Jej nowi przyjaciele natomiast wieloryby ratują jej dwójkę śmiertelnych przyjaciół . Pozostawiając ich na opustoszałe wyspie nie spodziewa się tego iż przez tak długi czas ich nie zobaczy . W ciągu kolejnego przystanku Leviatan opowiada jej historię Wielkich...\nZaczyna robić się ciekawie . Miathan staje po stronie zła dowiadując się o dziecku Aurian i Forrnala . Śmierć bohaterów zawsze jest smutna , a tego tragicznie . Jednak Mag musi uciekać by uratować siebie i dziecko . Anver podąża z nią i na prośbę Vannora zabrali Sarę ze sobą ,która jest dla nich prawdziwym obciążeniem . Płyną statkiem jednak Arcymag zaczyna ich śledzić Mag musi utrzymać osłonę by nie pozwolił ich wytropic . Jej stan powoduje ze szybko się męczy ,a nie może odpocząć bo w tedy wszyscy będą w niebezpieczeństwie. Widok jakiego okrucieństwa mogli by dopuścić się ludzie powoduje jej przerwanie i zaczyna się piekielna burza . Zatapia statek , pozwala to jednak odkryć Aurian nową zdolność oddychania pod wodą . Jej nowi przyjaciele natomiast wieloryby ratują jej dwójkę śmiertelnych przyjaciół . Pozostawiając ich na opustoszałe wyspie nie spodziewa się tego iż przez tak długi czas ich nie zobaczy . W ciągu kolejnego przystanku Leviatan opowiada jej historię Wielkich Artefaktów , jednocześnie dając jej do zrozumienia że mogą być jej bronią do pokonania zła .Wróciwszy na miejsce pozostawienia Sary i Anvara nie zastaje ich tam .Wyrusza więc na ich poszukiwania .W trakcie trafia na arenę na której musi pokonać Ducha by wyjść z życiem .\nStwór okazuje się ogromnym czarnym kotem o ludzkiej inteligencji. Shaia zaprzyjaźnia się z nią i obie trafiają do pałacu księcia.\nTharris | 2018-04-03\nArcherito | 2017-03-04\npoiuya | 2015-10-24


Koronawirus jest już w Polsce. Niemiecki urząd pisze jakie zapasy są potrzebne w przypadku epidemii | Biznes na Next.Gazeta.pl\nKoronawirus jest już w Polsce. Niemiecki urząd pisze jakie zapasy są potrzebne w przypadku epidemii\nJaM 04.03.2020 10:03\nW Polsce pojawił się pierwszy przypadek koronawirusa. Choć na razie nie ma ryzyka, że nasz kraj dotknie epidemia, to wiele osób przygotowuje się na taką ewentualność. Niemiecki urząd przygotował list, w którym informuje, jak powinny wyglądać zapasy na 10 dni.\nW środę 4 marca o godz. 8. potwierdzono informację o tym, że w Polsce pojawił się pierwszy przypadek koronawirusa. Zarażony mężczyzna znajduje się w szpitalu w Zielonej Górze - Obecnie 68 osób jest hospitalizowanych i 500 poddanych kwarantannie. - Te liczby zmieniają się dynamicznie, bo podejrzeń mamy sporo - tłumaczył na dzisiejszej konferencji prasowej minister zdrowia Łukasz Szumowski, więc w ciągu następnych dni liczba chorych może się zwiększyć.\nKoronawirus w Polsce. Jak wyglądać powinny zapas na 10 dni w przypadku epidemii?\nZwiększające się ryzyko epidemii koronawirusa wpływa na reakcje ludzi, którzy ruszyli do sklepów w celu zrobienia zapasów. Choć na razie wizja ta jest odległa, to Niemiecki Urząd Ochrony Ludności i Pomocy na Wypadek Katastrof przygotował listę zapasów na 10 dni, którą powinna przygotować każda osoba. Dla jednej osoby powinno być przygotowane:\nDodatkowo, należy wyposażyć się w produkty spożywcze, które nie wymagają obróbki termicznej, jak chociażby miód, sól czy cukier. Taka ilość produktów pozwala na zapewnienie jednej osobie 2200 kcal dziennie przez 10 dni. Ponadto, na ewentualność zagrożenia i niespodziewanej sytuacji powinno przygotować zapas:\nświece i zapałki lub zapalniczki,\nkuchenka kempingowa z paliwem,\nPrzypominamy, że są to zalecenia Niemieckiego Urzędu Ochrony Ludności i Pomocy na Wypadek Katastrof. W Polsce taka lista nie została przygotowana.


Gdańsk i jego wartości - wykład pierwszy - Nec Temere, Nec Timide - PROM*Kultura\nGdańsk i jego wartości – wykład pierwszy – Nec Temere, Nec Timide\nnazywam się Paweł Paniec i będę dla Państwa prezentował cykl wykładów zatytułowany Gdańsk i jego wartości.\no Gdańsku i jego mieszkańcach powstało wiele narracji, więc można by nabrać przekonania, że wszystko zostało powiedziane. Wielokrotnie wypowiadali się artyści, historycy, socjologowie i politycy, ale mimo to postanowiliśmy zaryzykować stworzenie kolejnej opowieści, z nieco innej perspektywy. Chcielibyśmy spojrzeć na to miasto i jego mieszkańców okiem filozofa.\nNa tym polu, jak sądzę, jest jeszcze wiele do zrobienia. Gdańsk, a przez to i jego mieszkańcy, to w moim przekonaniu miasto, które szczególnie potrzebuje tego typu namysłu, który pyta o przyczyny, szuka uzasadnienia dla swojego tu i teraz, a także potrzebuje klucza do swojej przeszłości.\nZ tego powodu warto chyba postawić tezę, że Gdańsk można potraktować jako projekt filozoficzny i w toku tego, a potem kolejnych naszych spotkań postaram się takie spojrzenie uzasadnić, a także pokazać Państwu, jakie mogą płynąć z tego pożytki, co prawda patrzenie na wysiłek intelektualny z punktu widzenia płynących z niego korzyści zazwyczaj oburza filozofów, to jednak pozostanę przy takim założeniu. Dlaczego? Dlatego, że gdańszczanie w toku całej swojej historii dbali o to, żeby ich działania były nakierowane na konkretny efekt. I tej tradycji się trzymajmy.\nMyśl o tym, że Gdańsk to projekt filozoficzny, narodziła się we mnie jakiś czas temu, a impulsem do tego było hasło, które widnieje na jednej z postaci gdańskiego herbu. Bo Gdańsk posiada dwie odmiany swoich symboli. Jeden znany powszechnie: na czerwonej tarczy dwa ustawione w słup krzyże a nad nimi korona. Ale jest też, mniej znany osobom, które nasze miasto dopiero zaczęły poznawać, tzw. herb wielki w którym herb Gdańska jest podtrzymywany przez dwa lwy, a w podstawie znajduje się wstęga z dewizą, która brzmi Nec temere, nec timide. Możemy przetłumaczyć to jako “Bez strachu, ale z rozwagą”, “nie zuchwale, nie strachliwie”.\nTo taka sentencja wskazująca z jakim wzorcem postępowania powinni identyfikować się gdańszczanie, pokazująca drogę środka między skrajnymi odruchami serca, ale proszę zwrócić uwagę, że choć mówi ona nam “jak”, to nie mówi nam “co”, ani nie mówi “dlaczego”. A kiedy padają takie zasadnicze pytania, to stajemy już na polu filozofii. Myślę zatem, że w takim sformułowaniu tradycja i kultura Gdańska w całej swojej rozciągłości “puszcza do nas oko”, każe pytać i szukać właściwego zrozumienia sensu tych słów, powodów i celu swoich dążeń. A to jest właśnie projekt filozoficzny.\nSpróbujmy zatem podjąć grę, której reguły wyznaczyli nam dawni gdańszczanie, którzy takie stoickie hasło wyryli w kamieniu, żeby trwało przez wieki. W świetle tego zastanówmy się, co to jest Gdańsk i kim są jego mieszkańcy. Kolejna kwestia to że takie postawienie pytania, może wydać się próbą zastanawiania nad rzeczami oczywistymi, bo czyż nie wiadomo, że Gdańsk to miejsce o określonych współrzędnych na mapie, to obszar zamknięty dokładnie wytyczonymi granicami obejmującymi jego powierzchnię. A gdańszczanie? No wiadomo, to osoby tam zameldowane. Ponadto można przytoczyć szereg danych demograficznych, raportów z badań socjologicznych, historycznych itp. Na podstawie tego wysnuwamy wnioski, które w formie popularnych uogólnień znamy i które sprawiają, że gdy ktoś mówi o Gdańsku lub o gdańszczanach, to ktoś inny odpowiada mu “aha”, “no wiadomo przecież”, “no tak, tak”.\nZróbmy eksperyment myślowy. Zastanówcie się Państwo sami, co przychodzi Wam na myśl, kiedy mówię “Gdańsk” i “gdańszczanie” i to właśnie będę te oczywistości. Czy jest sens zatem stawiać pytania, na które one odpowiadają w sposób przecież satysfakcjonujący? W moim przekonaniu tak, bo zakładając, że oczywistości te nie są zwykłymi stereotypami, to najczęściej podatne są na przynajmniej trzy ryzyka, których warto się wystrzegać.\nPo pierwsze oczywistości są uproszczeniami. To jeszcze nie musi o nich źle świadczyć, bo na co dzień wystarczają nam, by zaspokoić potrzeby poznawcze. Nawet jako turyści często zadowalamy się tą dawką wiedzy, która została przygotowana dla naszej przyjemności, żeby nie wprowadzić elementu wysiłku do naszego zasłużonego przecież wypoczynku. A zatem parę przyjemnych migawek: fontanna Neptuna, Dwór Artusa, Żuraw i GoldWasser i nie ma obowiązku, by z Gdańska wywozić cięższy bagaż.\nAle warto, bo to, co się nie mieści na pocztówce z wakacji, to może być treścią pięknego albumu, który przywieziemy w walizce, a nawet ten ostatni nie odda uroku i bogactwa realnego miejsca, ani nie zastąpi unikalnej wiedzy na jego temat, a tym samym możliwości indywidualnego odnalezienia się w miejscu takim jak Gdańsk. Miejscu o złożonej historii i miejscu w którym splatały się liczne ludzkie ścieżki.\nPo drugie oczywistości najczęściej są jednostronne. Nie zachęcam nikogo by jako turysta czy mieszkaniec zaglądał na zaplecze każdego zabytku, choć może to być źródło ciekawych odkryć. Jednak jeżeli jednostronność dotyczy nie widoków, ale formułowanych sądów i opinii, bardzo często sprawia to, że ich wartość poznawcza może okazać się niewielka. Szczególnie jeśli dotyczą miasta takiego jak Gdańsk i społeczności takiej, jaką stanowią gdańszczanie. Obrazowo mówiąc poglądy podparte tylko z jednej strony, to konstrukcje mało stabilne. Nie polecam się na nich opierać. Jak bardzo ryzykowne jest to w Gdańsku niech pozostanie celem osobnych rozważań.\nTrzecia ze wspomnianych cech oczywistości to ich podatność na dezaktualizację. Zapewne kojarzą Państwo definicję prawdy, którą z góralską swadą sformułował Józef Tischner. Sprawdza się ona doskonale nie tylko w górach, ale również nad morzem, na drugim końcu Polski. A zatem jeżeli mamy trzy prawdy “Świntą prawdę”, “tyz prawdę” i “g… prawdę” i ustawimy je na osi czasu, to możemy przegapić moment, w którym nasze oczywiste sądy ze świętej prawdy przejdą w tą trzecią, a my zostać z nią, jak z ręką w… no wiadomo gdzie.\nA zatem z oczywistościami proszę Państwa jest jak z powietrzem w oponach albo płynem w chłodnicy naszego samochodu. Raz na jakiś czas trzeba sprawdzać. Zaniedbanie kosztuje 😉\nSkoro już zasiałem trochę wątpliwości względem opierania swoich poglądów na tym, co “i tak wszyscy wiemy” to wróćmy do podstawowego pytania.\nTradycyjny porządek definiowania każe nam zapytać o to , czym jest Gdańsk w nadziei, że to nam pozwoli zrozumieć, kim są gdańszczanie. W tym przypadku nie jest to jednak takie proste.\nPozwolę sobie zrobić jeszcze jeden zwrot toku wykładu, aby wytrącić Państwa z kajdan poznawczych, jakimi są oczywistości i postawię problem trochę przewrotnie. Zamiast zapytać, czym albo jaki jest Gdańsk, zapytam czy w ogóle istnieje coś takiego jak Gdańsk?\nPonownie zaznaczę, że nie mam tu na myśli tego rozumienia istnienia, które określa fizyczność i geografia. Pytam czy istnieje Gdańsk, jako to, co jest przedmiotem naszych myśli które ku niemu kierujemy. Kiedy już chwycimy się jakiejś idei, która by go określała, okazuje się, że potrafi dobrze ująć jego istotę, ten wymyka się zgrabnie ukazując inne swoje oblicze, a czasem nawet zaprzeczając temu, co wydawało się nam takie pewne.\nPróba poznania Gdańska i zrozumienia istoty tego zjawiska jest jak flirt, niby jesteśmy poważnymi badaczami, a w obliczu bogatego materiału źródłowego nabiera się wrażenia, że, cytując popularną piosenkę, bardziej chodzi o gonienie króliczka, niż o to by złapać go. Go albo ją, bo czasem myślę, że z Gdańskiem jest jak z piękną kobietą, która w toku swego życia wzbudzała pożądanie wielu zuchwałych mężczyzn, a wszyscy oni odeszli z niczym. Na bazie takich doświadczeń wyrasta mnóstwo literatury, której autorzy pretendują do miana dziejopisów, ale uważne badania wykazały, że niejednokrotnie więcej mówi o autorach niż o przedmiocie rozważań.\nA teraz wyobraźmy sobie, że Gdańsk – nasza urodziwa panna prowadziła również własne zapiski, a zatem znaleźlibyśmy się u źródła wiedzy, ale jak głosi łacińska sentencja Nemo sunt iura in causa sua – nikt nie powinien być sędzią we własnej sprawie, więc badacze również i źródłom pisanym tu, na miejscu przyglądają się z naukową podejrzliwością poszerzając pole niepewności.\nWracając do wątku nieistnienia Gdańska, proszę rozumieć go w kontekście pewnego rozczarowania, jakie rodzi się w zapalonym badaczu, który spodziewa się, że wobec ogromu dziedzictwa materialnego, jakie to miasto wytworzyło, tak wiele kwestii pozostaje nierozstrzygniętych.\nTo wbrew pozorom wątek bardzo istotny, bo zdradza nam coś o tym, jakie to miasto jest – dyskretne, tajemnicze. Nie wiem, jak Państwa, ale mnie to nie zniechęca, wprost przeciwnie, intryguje, pociąga, inspiruje do dalszych poszukiwać. W świetle tego chyba przywołana wcześniej analogia do flirtu staje się bardziej, proszę wybaczyć wyrażenie, namacalna.\nAle sięgnijmy po przykłady pokazujące jak trudno jest jednoznaczną prawdę o Gdańsku uchwycić.\nCzasami nadzieje na poznanie istoty rzeczy pokładamy w ich nazwach. Zgodnie z biblijnym powiedzeniem “Na początku było Słowo” przyjrzyjmy się pierwszym słowom o Gdańsku.\nPierwsza pisana wzmianka o naszym mieście pojawia się w Żywocie św. Wojciecha, który podążając z misją nawracania Prusów, krótko przed tym, jak zginął z ich ręki odwiedził miejsce o nazwie “Gyddanyzc”. Jest to najprawdopodobniej łacińska transkrypcja używanej wtedy nazwy. Inne średniowieczne kroniki podawały inne zapisy takie jak Kdanzc, Danzk, Danczig i w końcu znane nam po współczesność polskie Gdańsk, niemiecki Danzig w łacińskim piśmiennictwie obecne jako Gedania i Dantiscum.\nPochodzenie tych nazw tłumaczono na wiele sposobów. Nazwy zaczynające się od “Dan…” miały być dowodem na to, że miejsce to związane było z Danią – np. Danz – Wyck czyli duński kasztel, niektórzy doszukiwali się powiązań tych słów z Gotami – z gockim szańcem wspominanym przez biskupa Jordana, dowodząc germańskiego pochodzenia tutejszej kultury, ale jak wiadomo historię piszą zwycięzcy, więc w ostatnich dziesięcioleciach za obowiązujące uznaje się teorie wiążące nazwę z jej słowiańskim rodowodem i tak Gdańsk zyskał swe miano podobnie jak otaczające go osady od nazwy rzeki, nad którą powstał, czyli Gdani, bo tak miała nazywać się wtedy Motława. Inni twierdzą, że chodziło o używany przez ówczesnych mieszkańców tych ziem przymiotnik określający teren podmokły, wilgotny, na którym osadę wzniesiono, czyli bagno z którego Gdańsk wyrósł faktycznie i etymologicznie.\nTak obfita i oryginalna twórczość jeśli chodzi o teorie tłumaczące pochodzenie nazwy to według mnie wyraz wspomnianej namiętności, którą to miejsce wzbudza, a dla badacza to sygnał, by być ostrożnym w faworyzowaniu hipotez. Za tą mnogością kryje się tajemnica. Tajemnica to niezbywalny atrybut Gdańska od samego początku.\nTajemnice i zagadki przemijają, łowcy przygód szukają nowych, zasoby każdego eldorado zostają wyeksploatowane, a zatem i tajemniczość Gdańska powinna stracić na swojej atrakcyjności. A jednak wieki mijają, a namiętność coraz rozpala się na nowo i rzesze nowych ludzi którzy gotowi są oddawać swe serca temu miejscu. Skąd się biorą i czemu akurat tutaj?\nPomyślmy o pewnych symbolach.\nCofnęliśmy się do początku pisanych dziejów Gdańska, był to rok 977, tysiąc lat później gdańszczanie hucznie obchodzili 1000 lecie swojego miasta. Rozpaleni tym entuzjazmem włodarze miasta postanowili z przytupem wejść w nowe tysiąclecie i w 2000 roku na Górze Gradowej górującej nad centrum Gdańska postawiono Krzyż Milenijny. Wymowa tego gestu była szeroko dyskutowana od Przeróbki po Żabiankę, od Nowego Portu po Zakoniczyn. Jak zazwyczaj starły się stanowiska zwolenników i przeciwników, ale nie inwestycja doszła do skutku i teraz nie sposób zwiedzając Gdańsk przegapić takiej dominanty.\nSymbolika krzyża jest przede wszystkim związana z aspektem religijnym, w tym przypadku dodano wątek historycznej i cywilizacyjnej spuścizny. Natomiast ja, choć nigdy nie byłem entuzjastą tego pomysłu, pomyślałem sobie wtedy, że ten krzyż jest bardzo adekwatny względem miejsca, w którym stanął – względem Gdańska.\nPomyślcie Państwo o tym, że krzyże stawiano kiedyś na rozstajnych drogach. Ich funkcja była bardziej magiczna niż religijna, bo miały swoją mocą odpędzać złe duchy, które jak wierzono szczególnie ceniły sobie skrzyżowania, jako doskonałą okazję do mylenia dróg nieszczęsnym wędrowcom.\nRozstaje dróg. Oto czym Gdańsk był od swych początków. Myślę, że od tych, które archeolodzy datują nawet kilkaset lat wcześniej niż świadectwo Żywota Świętego Wojciecha. Rozstaje dróg to miejsce o wątpliwej namacalności. Jeszcze nie tu, ale już nie tam, miejsce wyborów, decyzji, miejsce, w którym trzeba się określić. Skąd jestem, dokąd idę, w jakim celu. Wędrowcy są prowokowani do stawiania sobie takich pytań.\nOdpowiedzi, jakich sobie udzielali gdańszczanie przez wszystkie wieki trwania tu osadnictwa były ściśle pragmatyczne, ale jednocześnie, jak to na rozstaju dróg, jak to na granicy, spojrzenia mieli skierowane gdzieś w dal. W te miejsca z których napływały towary i w te miejsca, do których te towary miały zostać skierowane. Kiedy mówię, że Gdańsk nie istnieje, to wyrażam pewną sprzeczność, która tkwi w istocie tego miejsca, w którym się jest, będąc jednocześnie gdzieś indziej. Od kupca, który robił milionowe interesy dzięki zbożu płynącemu Wisłą z głębi Polski i wysyłanemu do Niderlandów czy do jeszcze bardziej odległej Anglii. Po wyrobnika z dołów gdańskiej społeczności, który dzięki toczącej się nad jego głową wymianie towarów, zarabiał na swój skromny chleb powszedni. I jeden i drugi, choć z nogami w nadmotławskim błocie żyli tym, co działo się w innych stronach świata.\nA do tego ci, którzy przez to miejsce przepływali, przystawali tu na chwilę tylko po to , by zostawić część swojej odmienności, zaspokoić tutejszą ciekawość świata, dać doświadczyć tego, czego tu nie było.\nGdańsk to miejsce, gdzie od wieków dotykało się świata, gdzie można było mu się przyjrzeć nie wychodząc poza mury miasta. Gdańsk oferuje stan ducha, w którym wierzy się, że właśnie zjadło się ciastko i nadal ma się ciastko, a na dodatek zaraz przypłynie następne. Taka perspektywa sprawiała, że ludzie na całym przebiegu dziejów ciągnęli tutaj, by znaleźć się w tym uroczym stanie ducha, by zapewniać temu dziwnemu miejscu w (a może poza) przestrzenią i czasem stały dopływ adoratorów naszej nadobnej panny o nazwisku Gdańsk. Szczególnie, że historia sprzyjała temu, żeby coraz to nowi ludzie mieli możliwość znaleźć tu swoje przeznaczenie.\nI może właśnie tu warto przesunąć nasze rozważania o tożsamości tego miejsca, o jego istocie, istnieniu czy nieistnieniu na pole historii, gospodarki i polityki. Tutaj również mamy do czynienia z ciągłą transgresją, brakiem stałości (oczywiście mówię to z perspektywy 1200 lat historii) ciągłymi zmianami, otwieraniem się projektów nowych, porzucaniem nieraz bez wyraźnego końca starych. Mamy przed oczami sytuację w której ciężko uchwycić coś stałego, bo kiedy już wydawało się, że Gdańsk osiągał skrystalizowaną formę koło fortuny obracało w niwecz jego moce.\nMoże właśnie historia ukazuje nam istotną cechę tego miasta, kolejną sprzeczność jego istnienia – kruchość i niepewność jutra. To może dziwić, kiedy mówimy o mieście, które przez wieki potrafiło przyćmiewać swoim blaskiem większość miast europejskich, a jednak jak mało które doświadczyło wzlotów i upadków o częstotliwości przypominającej zwroty akcji w dzisiejszych produkcjach kina sensacyjnego.\nGdańsk – miejsce, która rozpala wyobraźnię. Które jest obietnicą romantycznej przygody, obietnicą życia takiego, jak nigdzie indziej. Miejsce z marzeń i snów przyciągało również\nspragnionych władzy i bogactw.\nNie tylko ludzie zmieniają kierunki na tym rozstaju dróg. Tak dzieje się również z historią.\nMilitarna i gospodarcza rola osady u ujścia Wisły do Bałtyku nie tylko dawała siłę i szansę na rozwój, ale również stanowiła zagrożenie. Jeśli marzycie o miejscu, które omijają rwące prądy historii, to na pewno nie jest nim Gdańsk.\nW swoich początkach, które znamy tylko z wykopalisk, był osadą rybacką, w której mieszkańcach rodziła się smykałka do handlu. Otwarty na morze, był zagrożony agresją krążących po Bałtyku plemion z północy, więc musiał szukać oparcia w głębi lądu.\nPotencjał lokalizacji dostrzegł książe Mieszko budując tu gród. A ponieważ działalność gospodarcza i militarna nie były w tamtych czasach od siebie zbyt oddalone pojawili się liczni chętni do “wrogiego przejęcia” Mieszkowej inwestycji.\nSzczególnie aktywni w tej materii byli niektórzy książęta niemieccy, a krystalizujące się dopiero państwo Polan nie radziło sobie zbyt wydajnie z utrzymaniem swoich północnych rubieży.\nTutejsi książęta pomorscy na zmianę konkurowali lub współpracowali z chętnymi do czerpania profitów z dobrze ulokowanej osady władcami silniejszych państw sąsiednich, a w Gdańsku będącym przedmiotem tej gry już wtedy musiała kiełkować myśl o upodmiotowieniu, bo choć mało skuteczne, pojawiały się próby powiększania pola autonomii.\nJako przykład takiej sytuacji można zapewne interpretować wydarzenia związane z tzw. rzezią gdańską, kiedy w 1308 roku zakon krzyżacki przejął panowanie nad Gdańskiem brutalnie eksterminując jego mieszkańców. Co do liczby ofiar nie ma zgody, sprawcy przyznawali się do kilkunastu i to jeszcze zgładzonych w majestacie prawa, a oponenci posuwali się do zarzutów wymordowania nawet dziesięciu tysięcy osób. Jak dla miasta o liczebności kilku tysięcy głów byłaby to zawrotna liczba. Jak by nie było, mimo rozbieżności i braku potwierdzenia którejkolwiek z wersji, pewnym jest, że ludność tutejsza zdecydowanie była gotowa bronić swojej podmiotowości, że ujawniały się marzenia o autonomii, które w czasach feudalnych nie były mile widziane.\nKrzyżacy w końcu przejęli panowanie nad miastem na niemal 150 lat i nie był to okres dla miasta niepomyślny. Rozwinęło się w zakresie handlu i rzemiosła. Stanęła w nim największa ceglana budowla ówczesnej europy – Bazylika Mariacka. Działał największy w na kontynencie zakład przemysłowy – Wielki Młyn. Przez port przepływały liczne towary zapewniając solidne zyski mieszkańcom. A jednak robak niechęci do zwierzchności i dzielenia się zyskami toczył gdańszczan, którzy wzniecali kolejne bunty przeciw nadzorcom spod znaku czarnego krzyża i trudno mi uwierzyć, że przyczyną była tylko nadmierna eksploatacja ekonomiczna tutejszej ludności. Gdańszczanie wyraźnie nie chcieli zwierzchności nad swoimi interesami i mieli świadomość, że mogą sobie pozwolić na takie śmiałe patrzenie na swoje miejsce w świecie.\nŚmiałe, ale nie zuchwałe. Bo konsekwentne dążenie do tego celu trwało, jak powiedziałem 150 lat, a można by dodać lata poprzednie, kiedy Gdańsk musiał znosić innych władców. A jednak dojrzał do samodzielnego funkcjonowania. Choć w deklaracjach uznawał się za miasto poddane polskiemu królowi, to w rzeczywistości zapracował na swoją niezależność. Wspierając wysiłki monarchy w budowaniu silnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, miasto wywalczyło dla siebie przywileje dające mu gwarancję solidnego trwania i mnożenia profitów ze swego dogodnego położenia na rozstajnych drogach. Tu można by pomyśleć, że złe duchy zostały odegnane, a przed gdańszczanami tylko świetlana przyszłość.\nGdańszczanie stworzyli organizm, który wyrażał wspomniane wyżej cechy, marzenia i pragnienia. Prawie dwa wieki trwał twór, który bywa nazywany republiką miejską. Własna władza, własna gospodarka, własna polityka. Niezależność i potęga, rozległe wpływy obejmujące niemal cały świat. Gdańskie skrzyżowanie dróg miało się doskonale. Ale świat nie stał w miejscu i podróżni, którzy chcieliby skierować tu swoje kroki z czasem stali się dla miasta źródłem jego późniejszych problemów.\nWolność nie jest dana za darmo, a jej cena na światowych giełdach się zmienia. Gdańsk wieków XV – XVII stać było na taki luksus ustrojowy, którego nie doświadczały inne miasta europejskie. Ale w cena niezależności zaczęła zwyżkować, a Gdańsk, który wygodnie rozsiadł się na rozstajnych drogach zatrzymał się u szczytu swojej potęgi. Pilnując interesów niezbyt śmiale a nazbyt ostrożnie nie zaradził temu, że rynki zbytu jego podstawowych towarów zaczęły się kurczyć. Dbając o swoje bezpieczeństwo starał się stawać na możliwie neutralnych pozycjach w konfliktach między sąsiadami i partnerami handlowymi, aby nie opowiedzieć się po stronie tych co tracą. Ale ostrożne inwestycje przynoszą mniejszą stopę zwrotu. Dbając o własny interes nie wykazywał zbyt wielkiej troski o jego źródła. A te zaczynały wysychać. Gdańsk, który miał możność wpływania na procesy polityczne w Rzeczypospolitej wystąpił w roli takiej, jaka była właściwa polskiej magnaterii tego czasu, czyli zadbał o swój bezpośredni interes. Skutek jest wiadomy, Rzeczypospolita karlała, zboże i drewno – dwa podstawowe artykuły eksportowe Gdańska nie płynęły już tak szerokim strumieniem. Możemy tylko gdybać, czy Gdańsk miał możliwość wesprzeć reformy Rzeczpospolitej, czy mógł zmienić strukturę prowadzonych interesów, żeby poradzić sobie ze zmieniającą się sytuacją na europejskich rynkach oraz na innych morzach, które to zjawiska ograniczały opłacalność działania w tej części Bałtyku.\nHandel handlem, ale ostateczne ciosy zadała polityka prowadzona swym przedłużeniem w postaci wojny. W XVII w. spór o szwedzką koronę stał się wojną o polską koronę, a rozstajne drogi, przy których tak wygodnie siedział dotąd Gdańsk zaludniły się żołnierzami. Przemarsze wojsk, blokady portu, zmiejszenie bezpieczeństwa żeglugi rzecznej i morskiej, to wszystko odbiło się bardzo źle na kondycji miasta. A do tego królowie nie byli już tak skłonni do udzielania przywilejów. Wprost przeciwnie, zaczęli wyciągać ręce po pieniądze. Gdańsk musiał się zapożyczać, żeby sfinansować obronę swojego istnienia, wynajmując armie i opłacając się najeźdźcom. Na arenie pojawili się nowi “zalotnicy”, którzy chcieli skorzystać na tym, co wyrosło u ujścia Wisły w poprzednich wiekach – Prusy i Rosja stanęły u bram z konkretnymi i bardzo kosztownymi żądaniami.\nW końcu nadszedł czas rozbiorów Polski, a dla Gdańska czas utraty niezależności. Trudno jest jednoznacznie stwierdzić, co bardziej bolało dumnych mieszczan – zepsute interesy, czy może poddanie się władzy z zewnątrz. Władzy, która nie miała tak dyskusyjnego charakteru, jak ta panująca wcześniej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Władzy absolutnej. Gdańsk został realnie włączony do Prus.\nO skutkach i przebiegu tych wydarzeń opowiemy przy innej okazji, teraz skupmy się dalej na rwącym nurcie historii, który wcześniej Gdańsk wyniósł, a teraz zaczynał niszczyć. Doszli śmy do początku XIX wieku, kiedy przez Europę przetaczają się armie Napoleona. Ten ustanawia u ujścia Wisły Wolne Miasto, które jednak nie daje mieszkańcom tego, co utracili z początkiem panowania pruskiego. Wprost przeciwnie. Gdańsk jest dalej eksploatowany, obciążany finansowo bez żadnych widoków na zyski. W takiej sytuacji powrót do Prus jest przyjmowany z ulgą.\nI rzeczywiście w XIX w. następuje dla Gdańska czas spowolnienia. Ten dumny okręt pływający pod wieloma banderami, a najchętniej pod swą własną, teraz osiada na mieliźnie, staje sie stateczny, prowincjonalny, rozległe i odległe perspektywy, tak cenione przez dawniejszych gdańszczan skracają się, horyzonty zawężają. Ale miasto trwa.\nW II połowie XIX wieku zaczyna się proces rozwoju organizmu miejskiego ku nowoczesnym wzorcom. Życzliwe spojrzenie cesarza niejednokrotnie zatrzymuje się na Gdańsku, chociaż handel nie ma możliwości wrócić do poziomu z czasów świetności, to mając ugruntowaną pozycję w Rzeszy miasto może statecznie się rozwijać i budować swoje status quo.\nNie zapominajmy jednak, że to rozstajne drogi, a historia nie zatrzymuje się tu nigdy na dłużej. Sto lat po tym, jak Napoleon dał iluzoryczną wolność miastu, nad jego głową zostaje podjęta decyzja o uczynieniu go Wolnym Miastem raz jeszcze. Traktat Wersalski chcąc pogodzić interesy odradzającej się Polski i upadłej Niemieckiej Rzeszy “zawiesza” jakby Gdańsk między tymi dwoma państwami.\nGdańszczanie przyjmują tą wiadomość jako szokującą. Myślę, że w ich duszach nie grała wtedy już ta dawna potrzeba niezależności i pragnienie samoistnego bytu. Nowe Państwo Freie Stadt Danzig nie gwarantuje im nic. Wobec dawnej stabilizacji, a nawet pewnemu dobrobytowi gwarantowanemu przez Cesarza to dla nich duża strata. Czy Polska może dać im coś równie atrakcyjnego? Przecież większość mieszkańców mówi po Niemiecku, więc postrzegają się w stosunku do Polaków jako obcy. Z wzajemnością zresztą. Może nam się to podobać albo nie, ale taka była przeważająca orientacja w mieście, które było kulturowo niemieckie, choć jeśli chodzi o samookreślenie, to zawsze odrębne.\nDzieje miasta przed i po drugiej wojnie światowej, myślę że w zarysie są znane większości Polaków. Dlatego pozwolę sobie tą część historii potraktować zdawkowo. Aczkolwiek nadmienię, że choć kluczowe fakty, “duże” historyczne daty są znane, to ich interpretacja, która zależna jest od znajomości szczegółów. Nie chcę wchodzić teraz w tłumaczenie zawiłości, które dla tego etapu naszych rozważań nie mają znaczenia, ale dla nas tutaj, w Gdańsku są bardzo ważne. Dlatego wszystkich, którzy poczuli, że mój szybki przegląd historii miasta wymaga wielu dopowiedzeń i przypisów uspokajam, że z pewnością mają słuszność, ale miejsce na to znajdzie się przy innej okazji.\nZależało mi, żeby dostrzegli Państwo to, co nadmieniałem na początku. Jeśli usadowimy się na rozstajnych drogach, jeżeli zapatrzymy się w różne odległe strony, a nasze cele będą umiejscowione gdzieś indziej, to można się na prawdę poważnie zastanawiać, kim tu i teraz jesteśmy realnie. A do tego jako czynnik dodać trzeba rozpędzony kołowrót historii, zmienne obroty fortuny to nagle lądujemy na początku kolejnego rozdziału dziejów miasta, a ono leży w 90% w gruzach i więcej niż 90% jego ludności, proszę wybaczyć brutalny efemizm – znika.\nCzy jeszcze wiele trzeba, by zwątpić w to, że Gdańsk istnieje? A jednak historia miasta toczy się dalej.\nNie było gdańszczan, są gdańszczanie.\nTo metaforyczne podejście, które stosuję jako metodę badania tego zjawiska wzbogacę o jeszcze jeden obraz, który odda to, co się tu dzieje przez wszystkie wieki. Gdańsk jest jak kalejdoskop. Co chwilę obracany z grzechotem przesypuje kolorowe szkiełka tworząc hipnotyzujące widowiska, ale czy zwracamy uwagę na sam przedmiot, na transparentne kawałki? Najbardziej realne jest widowisko, a to widowisko to tylko światło przechodzące przez tubę.\nMoże, kiedy zastanawiamy się nad istotą Gdańska, popełniamy błąd szukając go w tym miejscu. Może powinniśmy się skupić na żywiole, który przez niego przepływa, jak światło przez kalejdoskop, jak woda przez rzeczne koryto, jak ludzie przez skrzyżowanie dróg.\nMoże powinniśmy odwrócić porządek definiowania i nie określać gdańszczan przez cechy Gdańska, ale Gdańsk nazwiemy dzięki temu, że są w nim gdańszczanie. Kim zatem są gdańszczanie. Kim byli, kim jesteśmy?\nRobiąc powyższy wyciąg z historii Gdańska celowo nie mówiłem wiele o tożsamości ludzi, których losy były związane tym miejscem. Tożsamości etnicznej, narodowej, religijnej. O języku, którym się posługiwali czy zwyczajach, które określały ich codzienną rutynę. Nie mówiłem, bo losy miasta były dość skomplikowane, by dołączać do wywodu jeszcze opowieść o wewnętrznych rozwarstwieniach.\nAle skoro podejmujemy próbę zdefiniowania miasta przez jego mieszkańców, to trzeba stawić temu czoło. Możliwe, że u zarania osady gdańszczanie byli jeszcze jednolici etnicznie i kulturowo, ale im bliżej czasów współczesnych, tym obraz bardziej się komplikuje. W dobie rozkwitu mieszczanie gdańscy deklarujący się jako poddani polskich królów mówili po niemiecku. Język polski był językiem gości i niższych warstw społecznych. Wzorce estetyczne czerpano wtedy z Niderlandów, religia była w przeważającej części protestancka, a krąg kultury germański. Ale czy gdańszczanie byli Niemcami? Przenigdy! Oni byli gdańszczanami.\nGunter Grass próbując przeciąć ten węzeł gordyjski anegdotycznie argumentował, że to nie Niemcy, to nie Polacy, to kaszubi nadali tożsamość temu miejscu. Jest w tym ziarnko prawdy, ale jeśli chodzi o szczegóły to i w tym tyle prawdy, w innych teoriach na ten temat.\nW książkach o Gdańsku badacze piszą, że jego mieszkańcy wymykali się prostym kategoryzacjom przypisujących ich większym sąsiadom. Niektórzy posuwają się nawet do tego, że określają gdańską tożsamość nie tylko jako lokalny patriotyzm, ale wręcz jako tutejszy nacjonalizm. I byłbym skłonny przyznać im rację. Ilekroć gdańszczanie zbyt przychylali się do którejś opcji narodowościowej – niemieckiej, czy polskiej – razem z nią szli na dno.\nTak to było, kiedy patrzymy w przekroju historycznym. A jak jest teraz?\nKiedy po 1945 roku nastąpiłą niemal całkowita wymiana ludności. Kiedy nawet ci, którzy nie czuli się Niemcami, ba! nawet ci, którzy czuli się gdańskimi Polakami zostali zmuszeni do opuszczenia tego miasta. Co oznacza od tego czasu gdańska tożsamość. Czy wreszcie udało się ją ujednolicić? Przypiąć do jednego narodu i miejsca, które niewątpliwie jest, a nie pojawia się i znika?\nNie, nie tutaj proszę Państwa. Tutaj to się nie mogło zdarzyć.\nNowi gdańszczanie, ci powojenni doskonale wpisali się w tradycje swoich poprzedników do kultywowania różnorodności, pamiętania że przyszli skądś, co wcale nie przeszkadza być im bardzo stąd.\nMoże czasy stalinowskie nie pozwalały na ekspresję przynoszonej do Gdańska tożsamości nawet tutejszym kaszubom, ale im bliżej naszych czasów, tym bardziej bogactwo pochodzenia mieszkańców naszego miasta jest podkreślana i celebrowana. Obok tradycji typowo gdańskich, jak Jarmark św. Dominika mamy wydarzenia celebrujące wileńskie, lwowskie, tatarskie, ormiańskie, żydowskie i liczne inne proweniencje gdańszczan. A do tego jeszcze dochodzi kwestia bardzo tu szanowanej możliwości ekspresji swoich poglądów – wielu odmiennych.\nJak w tym wszystkim znaleźć wspólny mianownik gdańskiej tożsamości?\nNie odpowiem, nie wiem, czy da się odpowiedzieć, ale wiem, że najlepszym sposobem jest doświadczyć tego. Spróbować samemu.\nHistoria Gdańska po 1945 roku daje nam więcej możliwości prowadzenia rzetelnych badań, rzetelnych czyli tych, które w mniejszym stopniu są narażone na mitologizację, na te opowieści nieutulonych miłośników, o których wspominałem wcześniej, a które narrację o Gdańsku tyleż zaciemniają, co dodają jej uroku.\nJeden z badaczy powojennych losów gdańszczan, a konkretnie tych, którzy gdańszczanami się stali – Piotr Perkowski sformułował tezę, która moim zdaniem trafnie opisuje istotę gdańskiej tożsamości.\n“Z perspektywy historii kulturowej Gdańsk powinien być rozumiany nie tyle jako obszar o pewnych granicach administracyjnych, ile raczej jako miejsce zaludnione przez populację, która zwykła nazywać siebie gdańszczanami (przedwojennymi lub powojennymi)”\nTakie spojrzenie uwalnia nas de facto od topografii. Takie spojrzenie pozwala nawet zbudować pomost dziejowy między wszystkimi pokoleniami gdańszczan. Jest to perspektywa umożliwiająca pogodzenie wielości w jedności, pomieszczenie różnorodności we wspólnym domu. Bardzo ambitny projekt, prawda? Aż nierealny by chciało się powiedzieć.\nJeśli jednak prześledzimy raz jeszcze dzieje tego miasta, to okaże się, że w przeważającej większości to tak właśnie funkcjonowało. Nie bez trudów i porażek, ale jednak.\nTo historia. A wracając do współczesności, to teza Perkowskiego sprawdza się nie tylko w czasach po 1945 roku, ale po dziś dzień. Komunistyczna władza doprowadziła do niemal 100% wymiany ludności w Gdańsku. (Podkreślam, że wygnani zostali nie tylko Ci, którzy swoją gdańskość związali z III Rzeszą.)\nA zatem w Gdańsku pojawiło się niemal 100% ludzi, którzy postanowili być gdańszczanami. Konieczność wybierania nie wynikała dla wielu nie z inicjatywy własnej, ale że wybór ten padł na to miejsce, a nie inne to już fakt nie poddający się interpretacjom.\nDzisiejsi gdańszczanie, tacy jak ja, to potomkowie tamtych przesiedleńców. Jestem reprezentantem grupy gdańszczan, których rodzice urodzili się już tutaj. Ale czy wielu jest takich? Badania określają jasno – w dzisiejszej populacji Gdańska niespełna połowa nie urodziła się tutaj. Ponad 30% gdańszczan sprowadziło się tutaj nie dalej jak 20 lat temu.\nJesteśmy jako społeczność gdańszczanami z wyboru. Ta tożsamość jest skutkiem samostanowienia. Kiedyś w sensie zbiorowym i politycznym było ono tu ważne, dziś samookreślenie jako gdańszczanin jest kwestią osobistego wyboru.\nBo przecież gdańszczanami zostali nie tylko ci, co tu przyjechali. Wielu z tych, co wyjechali stąd uważa się nadal za gdańszczan. Jako anegdotę przytoczę historię znajomej, która wystarała się o ramkę do tablicy rejestracyjnej z logo i napisem “Jestem z Gdańska” jakie rozdaje tutejszy Urząd Miejski, by dumnie ją wozić po ulicach swojego aktualnego miasta zamieszkania na samochodzie ze zdecydowanie nie-gdańską rejestracją.\nPodobnie gdańszczaninem pozostał jeden z badaczy lokalnej literatury, historii, okrutny dekonstruktor gdańskich mitów Peter Oliver Loew, który nie urodził się w tym mieście, zakochał się w nim, poświęcił mu sporą część naukowej kariery, a wyjechawszy dalej deklaruje się jako obywatel miasta nad Motławą.\nTu zwróćmy uwagę na wątek uczuciowy. Socjologowie badający w jaki sposób gdańszczanie identyfikują się ze swoim miejscem stwierdzają, że jest to przede wszystkim identyfikacja emocjonalna, która tylko u nielicznych przekłada się na rzecz aktywnego działania na rzecz miejsca i lokalnej społeczności. Tak zresztą było zawsze, a dziś wzmacnia to postmaterialistyczne orientacje współczesnych mieszkańców wielkich miast, a także większą mobilność charakteryzującą ludzi naszych czasów. To może wpływać na zmniejszenie zaangażowania w tworzenie aktualnego miejsca zamieszkania, ale bynajmniej nie osłabia związku emocjonalnego. Takie cechy obecnej populacji mogą sprawić, że wielu z aktualnych mieszkańców gdańska zmieni adres, ale nawet jeśli na bardziej odległy od ujścia Wisły, to bardzo jest prawdopodobne, że dalej będą czuć się gdańszczanami.\nJedni odejdą, drudzy przyjdą, co mogłoby być powodem do refleksji nad rozmywaniem gdańskiej tradycji, ale moim zdaniem jest wprost przeciwnie. Wpisuje się to w tutejszy koloryt, który spróbujemy uchwycić kolejną metaforą, która opisuje czym jest Gdańsk.\nGdańsk zawsze był bramą na styku (przynajmniej) dwóch światów. To przez tą bramę przeszedł św. Wojciech idąc nawracać Prusów, tu Rzeczypospolita otwierała się na świat, a świat zaglądał w egzotyczną krainę słowian. Przez te wrota musiały przecisnąć się wszystkie bogactwa, jakie można było przywieźć lub wywieźć korzystając z drogi jaką było morze – bogactwa materialne, ale również te które zamieszkiwały księgi i ludzkie dusze.\nDziś ten materialny aspekt przechodzenia przez bramę – Gdańsk osłabł. Ale nadal jest to miejsce przejścia do kolejnego szczebla edukacji, do awansu materialnego, rozwoju zawodowego, podniesienia komfortu życia. Może Gdańska nie wybiera się jako miejsca zamieszkania, a jedynie szybszego lub wolniejszego przechodzenia od / do. Może…\nMetafory jednak by trwały potrzebują materialnych nośników. W Gdańsku bram było bez liku, a i dziś jest ich niemało. Wystarczy przejść się Traktem Królewskim i Długim Pobrzeżem, a to i tak nie wszystkie. Dwie jednak szczególnie oddają ducha miejsca, czyli wpisują się w lokalne mity i rozpalają uczucia.\nPierwsza z nich, współczesna to brama Stoczni Gdańskiej. Druga to tzw. Złota Brama zanurzona w historii dawnej.\nCo ciekawe obie mają obecnie charakter jedynie symboliczny. Żadna z nich nie pełni de facto swej funkcji – nic już nie zamykają, nie otwierają, przed nikim nie bronią. Jeśli już mamy nadać im bramną funkcję, to przejście przez nie jest przejściem ze zwykłej codzienności w przestrzeń mityczną gdańskiej tożsamości.\nMówiąc “mit” i “mityczna tożsamość” proszę nie wyobrażać sobie Neptuna, który zejdzie z fontanny na Długim Targu, czy Merkurego, który również patronował gdańskim kupcom. To może być przedmiot innych rozważać. Mit spróbujmy ująć nie w rozumieniu bajek o wierzeniach starożytnych, jaki znamy ze szkoły w wydaniu Jana Parandowskiego, ale w rozumieniu Leszka Kołakowskiego, który mówi o micie jako, upraszczając, aksjomacie systemu wartości, który funduje naszą tożsamość. Wszyscy takie wyznajemy, a w Gdańsku streszczają się one w tych dwóch zabytkach.\nMyślę czasem, że gdyby turyści odwiedzający nasze miasto nie mieli zbyt wiele czasu, to rozsądny przewodnik pokazując tylko te dwa obiekty nie zgrzeszył by przeciwko swojej sztuce przedstawiania ducha miasta.\nBrama stoczni wyraża ten komponent współczesnej tożsamości, który streszcza aktualnie rozpowszechnianą ideologię Gdańska. Ideały takie jak porozumienie ponad podziałami klasowymi, brak pokory, wolność, inicjatywność, wytrwałość w walce o sprawiedliwość, czyli solidarność. Niestety też coś, co dopisały lata ostatnie, prozaiczny upadek ideałów, choć to już właściwość mniej lokalna, bardziej ogólnopolska, więc w tym wywodzie pomińmy, bo nie o tym mamy mówić. Skupmy się na inspiracji, jak brama ta kiedy Polska była na granicy upadku, otworzyła naszą historię na lepszą przyszłość.\nZłota Brama natomiast wprowadza nas w czasy minione, ale ideały aktualne przez całokształt historii Gdańska. Powstała kiedy Gdańsk był w szczytowej fazie rozkwitu. Wzniesiona w latach 1612 – 14. Zasadniczo nie miała służyć niczemu poza podniesieniem prestiżu miasta. Bo choć w tych czasach miasta szczelnie zamykały się wewnątrz swoich fortyfikacji, to obwarowania Gdańska miały już o wiele szerszy obwód, a od tej strony do miasta wjeżdżało się Bramę Wyżynną.\nXVII-wieczni gdańszczanie nie musieli więc stawiać nowej bramy, ale uznali, że znajdująca się w tym miejscu średniowieczna brama zwana Długouliczną nie jest wystarczająco dostojna i zlecili budowę tego, co Jacek Friedrich określił jako “najklasyczniejsze w formie dzieło architektury gdańskiej”. Co warte odnotowania w odróżnieniu od przeważającej części gdańskiego Głównego Miasta ta budowla została wiernie odtworzona po II wojnie światowej, więc odnoszenie się do historycznego dziedzictwa przychodzi nam tu dosyć łatwo.\nXVII-wieczni Gdańszczanie widać potrzebowali jeszcze to piękne dzieło upiększyć, bo po ponad 30 latach postanowili uwieńczyć budynek rzeźbami alegorycznymi, które miały patrzącym z zewnątrz, a więc precyzyjniej mówiąc od zachodu ukazywały się od 1648 roku wykonane przez Piotra Ringeringa przedstawione w kamieniu Pokój, Wolność, Szczęście (Bogactwo) i Sława. Od wnętrza miasta, czyli od ul. Długiej wypinają klasycystyczne piersi Zgoda, Sprawiedliwość, Pobożność i Rozwaga (Mądrość).\nIntencje zleceniodawców można zatem odczytać tak, że chcieli aby przybysze od razu wiedzieli, że mają do czynienia z nietuzinkowym miejscem i godnymi jego mieszkańcami. A ci drudzy, żeby z kolei pamiętali, jakie cechy trzeba przejawiać, żeby na należyty podziw przybyszy zasłużyć. Przekaz wzmacniały jeszcze dwie sentencje w językach niemieckim i łacińskim, które na razie pominiemy.\nTo, że tak została zwieńczona reprezentacyjna brama Gdańska, po raz kolejny dowodzi, że Gdańsk jest swego rodzaju projektem światopoglądowym – filozoficznym. Ta brama “mówiła”: tutaj kierujemy się takimi, a nie innymi wartościami, chcesz być gościem? posmakuj. Chcesz zostać obywatelem miasta? weź je jako swoje. wchodzisz tu, więc wybierasz takie, a nie inne postawy. Gdańskość to przekroczenie nie tylko granic topograficznych, to wybór światopoglądowy.\nAlegoria. Obraz czegoś innego. Kawał kamienia. Dzieło sztuki. Zabytek architektury. Ale przede wszystkim kryjąca się za nim wartość.\nW tych wartościach będziemy przez najbliższe osiem spotkań poznawać gdańską tożsamość. W nich spróbuję doszukać się odpowiedzi, kim są gdańszczanie. Postaram się Państwu pokazać to, co na przestrzeni przeszło tysiąca lat zadecydowało o tym, że choć miasto to powstawało i upadało, że choć nie ma ciągłości pokoleniowej, wspólnoty etnicznej, a nawet że niejednokrotnie zderzały się tu różne wizje tożsamości i różne wartości były wykrzykiwane głośniej, to że bez względu pod jaką flagą i u boku którego króla gdańszczanie byli gdańszczanami i dzięki nim Gdańsk trwa.


77gerda...Życie w koło mnie zaskakuje...: Kraków jesienią + klimat ukochanej muzyki filmowej.\nKraków jesienią + klimat ukochanej muzyki filmowej.\nKiedy jako dziecko pierwszy raz odwiedziłam to miasto, zakochałam się w nim bezgranicznie. Z Krakowem wiąże mnie wiele wspomnień, przeżyć, emocji. Poznałam tam cudownych ludzi i spędziłam niesamowite chwile. Mam swoje ulubione miejsca, kawiarnie, uliczki...\nTo miasto magiczne. Piękna architektura, duch dawnych czasów co krok, kawał polskiej historii...Wiele znakomitych restauracji, galerii, kulturalnych wydarzeń prawie co weekend przez cały rok.\nOśrodek artystów, studentów, turystów z całego świata.\nSpędziłam tam ostatnio trochę czasu przy okazji pobytu na 6 Festiwalu Muzyki Filmowej. 4 dni uczty dla zmysłów. Niesamowite wydarzenie i godne polecenia wszystkim.\nMożliwość usłyszenia na żywo kompozycji największych twórców z całego świata. Alberto Iglesias, Trevor Morris, Gavin Greeneway, Abel Korzeniowski, Jan A.P. Kaczmarek, Diego Navarro, James Newton Howard, Michał Lorenc....Wyborna okazja do poznania ich na żywo. To jedno z najważniejszych wydarzeń muzyki filmowej na świecie!\nW ostatnim dniu symultaniczna projekcja filmu "Matrix" z podkładem muzycznym chóru i orkiestry dyrygowanej na żywo przez samego Don Davis'a, autora muzyki do kultowej trylogii. Wielkie przeżycie! Do tego cudowny klimat wnętrz starej fabryki - Hala Ocynowni. Atmosfera niezapomniana!\nSiedzisz tam, słuchasz i wszystko wewnątrz Ci drży. Tak profesjonalnie technicznie przygotowano każdy koncert, że czułam jak dźwięków słuchają nie tylko moje uszy, ale też wszystkie organy wewnątrz. Gęsia skórka, wzruszenie, szybsze bicie serca, drżenie klatki - wszystko na zmianę. To niesamowite jaką moc ma muzyka!\nByło dość zimno i mało słońca, ale nie należę do marud, więc cieszyłam się każdą chwilą i wypoczywałam znakomicie.\nW niedzielę na Nowym Rynku odbywał się jarmark z targowiskiem, pysznym lokalnym jedzeniem i ludowymi występami.\nNa Głównym Rynku jak zawsze kolorowo. Krakowskie kwiaciarki są stale i cała stada gołębi również:)\nCieszyło mnie, że na Starówce w koło słyszałam obcy język. To piękne, że podróżni z całego świata doceniają Kraków i często tu goszczą.\nDorożki pozwalają przenieść się w klimat dawnych dziejów. Fajnie mieć taką pracę...\nKraków z całą pewnością nigdy mi się nie znudzi.\nKochacie to miejsce tak samo jak ja?\nAutor: 77gerda o 17:18\nEtykiety: 6 Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie, Kraków, miasta w Polsce, muzyka filmowa, osobiste, podróże\nTeż uwielbiam to miasto! ;)\n77gerda 4 października 2013 19:52\nNie znam chyba nikogo kto go nie lubi:)\nwirginia 4 października 2013 19:30\nOczywiście ja kocham Kraków, dlatego kilka lat temu przeprowadziłam się do Małopolski, teraz wsiadam w samochód i 20 minut później mogę spacerować po Rynku :)\nSuper! Ja staram się często bywać w Krakowie, choć aż tak blisko jak Ty nie mam:)\nwirginia 4 października 2013 21:12\nKiedy mieszkałam 300 km, a później prawie 400 km od Krakowa, to niestety nie bywałam tak często jakbym chciała.\nLadyMakda 4 października 2013 19:41\nJego klimat jest niesamowity.\nkosmetoholiczka 4 października 2013 20:34\nNigdy nie byłam w Krakowie, ale mam w planach:))\nGratuluję 1000 obserwatorów!\n77gerda 4 października 2013 21:14\nMusisz koniecznie odwiedzić Kraków. To obowiązkowe miejsce na mapie Polski:)\nNeonowa 4 października 2013 21:36\nCo prawda, byłam tam tylko kilka razy, ale kocham to miasto!:) To właśnie w Krk poznałam mojego Ukochanego i co roku celebrujemy tam naszą rocznicę:)\n77gerda 10 października 2013 15:44\nAneta Starosta 4 października 2013 22:08\nMam nadzieję, że uda nam się odwiedzić Kraków w następnym roku :)\n77gerda 10 października 2013 15:45\nŻyczę Ci Aneto by tak się stało.\nKarolina L 5 października 2013 07:29\nJa tak bardzo kocham to miejsce, ze az sie przeprowadzilam w tym roku do Krakowa :D\n80agness 5 października 2013 17:32\nUwielbiam Kraków, cudowne miasto :)\ndziwna_papryka 5 października 2013 18:46\nTeż uwielbiam Kraków. Na szczęście tam i w okolicach mam rodzinę, więc 'punkt zaczepienia' no i bywam dość często, mimo że mieszkam daleko ;)\nA co do koncertów... muzyka na żywo nie ma sobie równych, emocje nie do opisania!\n77gerda 10 października 2013 15:39\nTo prawda. Nigdy nic nie zastąpi muzy na żywo.\nJustyna M. 6 października 2013 00:30\nUwielbiam Kraków i strasznie żałuję, że w tym roku nie uda mi się tam pojechać :(\n77gerda 10 października 2013 15:41\nKraków nie ucieknie. Stoi wieki, więc zobaczysz go może w przyszłym roku:)\natena4 6 października 2013 12:48\nMieszkam tu od urodzenia i nie wyobrażam sobie życia w innym polskim mieście :)\nGonia 7 października 2013 16:46\n77gerda 10 października 2013 15:40\nkrzywa kromeczka 10 października 2013 11:27\nA ja za Krakowem nie przepadam :) Owszem ładne miasto , ale ja nie czuje sie w nim dobrze, bezpiecznie itp.. Byłam kilkadziesiat razy ale nie złapałam bakcyla :) Duzo bardziej kocham Rzeszów :)\nNie znam Rzeszowa, byłam tam tylko kilka razy przejazdem. Ale mam nadzieję, że kiedyś uda mi się go zwiedzić.


Zakończył się 40-letni konflikt. Polska i Dania ustaliły granice na Bałtyku – Kronika24.pl\nponiedziałek, 19 kwietnia 2021, 7:56\nStrona Główna/WIADOMOŚCI/POLSKA/Zakończył się 40-letni konflikt. Polska i Dania ustaliły granice na Bałtyku\nZakończył się 40-letni konflikt. Polska i Dania ustaliły granice na Bałtyku\nGranica na Morzu Bałtyckim\nAnders Samuelsen i Jacek Czaputowicz (fot. Tymon Markowski/MSZ)\nPolska i Dania podpisały umowę w sprawie rozgraniczenia obszarów morskich na Morzu Bałtyckim.\nMinistrowie Spraw Zagranicznych Polski i Danii spotkali się w Brukseli.\nBałtyk Dania granica Polska\nProkuratura w sprawie ochrony praw zwierząt. Będą orzekane surowe kary\nPŚ 2018. Skład reprezentacji Polski w skokach narciarskich w Ruce


Do zespołu opiekującego się siecią agentów Mouzenidis Travel dołączyły dwie nowe osoby.\nDział agencyjny touroperatora wzmocnił Rafał Wasiak, który doświadczenie zdobywał w Exim Tours oraz w Small Planet. Przez 6 lat był także kierownikiem działu agencyjnego w Rainbow Tours.\nDrugą osobą, która zasili zespół jest Tomasz Terebus, który do niedawna był przedstawicielem regionalnym w Net Holiday, natomiast wcześniej pracował w Coral Travel oraz My Travel.\nNowi pracownicy dołączyli do Marcina Szymochy, współpracującego z agentami w Polsce południowej i wraz z nim będą opiekować się siecią agentów w Polsce. Zreorganizowany dział agencyjny podlegać będzie bezpośrednio pod dyrektora generalnego Mouzenidis Travel - Georgiosa Vafidis.\n"Agenci to nasz główny kanał sprzedaży i zależy nam na tym, żeby się nimi dobrze opiekować. Odpowiadając na potrzebę rynku, dostosowaliśmy regiony naszych przedstawicieli tak, aby zwiększyć częstotliwość wizyt agencyjnych" - powiedział Georgios Vafidis.\nTouroperator agent turystyczny Georgios Vafidis Mouzenidis Travel Exim Tours\nPILOTAZ REZYDENTURA KRETA\nPałac w Trzeszczanach wystawiony na sprzedaż\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2019-10-24 06:36:26


Poczta z kwiatami - kwiaciarnia Sulejów\nKwiaciarnia Sulejów, poczta z kwiatami\nNasza kwiaciarnia online w Sulejowie codziennie zaopatruje się w świeże kwiaty, dzięki czemu doręczamy produkty najwyższej jakości. Najważniejsze dla nas jest zadowolenie i radość naszych Klientów. Doświadczeni floryści dbają o najmniejszy szczegół przy tworzeniu Twojego bukietu i układają kompozycje, tak aby były dostarczone w terminie na miejsce. Pragniemy, aby ceny kwiatów były dla Państwa przystępne i świadczyły o wartościowym zakupie.\nKwiaty dostarczamy dla Państwa w Sulejowie 7 dni w tygodniu, nawet w 2h od momentu złożenia zamówienia. Kurier przekazuje bukiet bezpośrednio do rąk własnych odbiorcy w dowolnie wybranym przez Państwa miejscu: domu, pracy, szkole, akademiku, szpitalu. Wypróbuj naszą florystyczną pocztę i spraw radość bliskiej osobie!


SAMA SOBIE NAPISZĘ TĘ ROLĘ. Recital Agaty Grześkiewicz – Dom Kultury KADR\nRecital ten jest swego rodzaju przewodnikiem po zakamarkach kobiecej duszy, skrytych pod maską codziennych obowiązków i licznych ról, które każda kobieta zmuszona jest przybierać. Opowieścią, która chciałaby być obiektywna, dlatego ?pisana? jest zarówno z perspektywy kobiecej (m.in. A. Osiecka, A. Achmatowa, M. Czapińska, A. Kitschman), jak i męskiej (m.in. W. Młynarski, B. Maj, J. Kaczmarski, W. Dymny). Perspektywy te łączy na scenie w swej filigranowej postaci Agata Grześkiewicz, która potrafi wydobyć z wykonywanych tekstów rozległy diapazon emocji. A niemało ich, gdy śpiewa się o kobiecych snach i marzeniach, mężczyznach i miłościach? Jest też w tym recitalu coś osobistego – wszak artystka ?sama sobie napisała tę rolę?.\nPrzy fortepianie: Dawid Ludkiewicz\nUrodziła się w Olsztynie, wychowała w Lidzbarku Welskim koło Działdowa, a obecnie mieszka w Warszawie, choć nie powiedziała jeszcze w tej kwestii ostatniego słowa. Absolwentka szkoły muzycznej I st. w Brodnicy, w klasie fortepianu. Wykształcona dietetyczka i prawnik kanonista – wszak dobrze mieć konkretny fach w ręku. Stale funkcjonuje na wysokich obrotach, nie zwalnia, mało śpi. “Baterie ładuje” na scenie i przy dobrej książce – a czyta zdecydowanie więcej niż statystyczny Polak. Wrażliwości, niekoniecznie tej muzycznej, nauczyli ją Mieszkańcy Stumilowego Lasu i Mały Książę. Uczestniczka programów telewizyjnych?: ?Szansa na sukces? (2010) oraz ?Bitwa na głosy? (2012).\n– wyróżnienie w finale XV edycji Konkursu ?Pamiętajmy o Osieckiej? w Warszawie,\n– I miejsce XVII Ogólnopolskiej Giełdy Piosenki Poetyckiej ?Wieczorne Nastroje? w Kwidzynie,\n– I miejsce na XI Festiwalu Piosenki Poetyckiej im. Jacka Kaczmarskiego ?Nadzieja? w Kołobrzegu,\n– Grand Prix XII Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Aktorskiej ?Reflektor? w Koszalinie,\n“Opera matematyczna” (Teatr Piosenki), ?Na rogu świata i nieskończoności? (Teatr Piosenki – rola Hanki Ordonówny ), “Piosenki ze starej pasieki – Jan Krzysztof Kelus” (widowisko telewizyjne, Teatr Narodowy w Warszawie), ?Fabula Rasa? (Teatr Baj Pomorski w Toruniu), ?Stachura. Święte wędrowanie? (Teatr im. Wandy Siemiaszkowej w Rzeszowie),\n– recitale piosenki literackiej: “Sama sobie napiszę te rolę”, “Na chwilę przed odlotem” oraz autorskie “Pejzaże moje”,\n?W czasie tej jednej piosenki?? (47. SFP, Scena im. Wyspiańskiego PWST w Krakowie),\n?Piosenka aktorska?I inne demony? ? (35. PPA we Wrocławiu ), oraz Tadeuszem Wicherkiem i Zamojską Orkiestrą Symfoniczną im. Karola Namysłowskiego, Jerzym Satanowskim, Janem Poprawą.\nDAWID LUDKIEWICZ – pianista, klawiszowiec (Trawnik), akompaniator, kompozytor, teoretyk muzyki i pedagog. Absolwent Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie.\nKoncertował min. w USA, Australii i Szwajcarii. Jest autorem muzyki do spektakli teatralnych(m.in. ?Kajtuś Czarodziej? w reż. Jerzego Łazewskiego) i filmów (reż. Marek Grabie).\nJako klawiszowiec współpracuje także z zespołami muzycznymi, m.in. Mamadou&SamaYoo a także z wokalistami i aktorami, m.in z Arturem Gotzem, z którym nagrał album z piosenkami z Kabaretu Starszych Panów (2017, Przeboje Wszech Czasów). Posiada w swoim repertuarze także wiele przedwojennych szlagierów – był kierownikiem muzycznym recitali oraz spektakli poświęconych postaci Hanki Ordonówny i Adolfa Dymszy, za co otrzymał nagrodę Złotego Liścia Retro (2012).


Cena promocyjna brutto 49 890 zł\nnetto 40 560 zł\nNumer nadwozia: 330 06J34009\nFiat Tipo Sedan Seria Limitowana plus2\nJacek Miszta tel. 32 262 30 75\nNumer nadwozia: 356 06J34009\nTipo Sedan POP 1.4 16v 95KM 47 513 zł 53 950 zł Data dodania oferty: 24.10.2017 woj. łódzkie, PIOTRKÓW TRYBUNALSKI Tipo Sedan POP 1.4 16v 95KM Cena promocyjna 47 513 zł Cena cennikowa 53 950 zł Zobacz ofertę Podobne oferty Dodaj do schowka\nTipo Sedan POP 1.4 16v 95KM 48 900 zł 55 700 zł Data dodania oferty: 14.12.2017 woj. warmińsko-mazurskie, EŁK Tipo Sedan POP 1.4 16v 95KM Cena promocyjna 48 900 zł Cena cennikowa 55 700 zł Zobacz ofertę Podobne oferty Dodaj do schowka\nTipo Sedan POP 1.4 16v 95KM 49 890 zł 61 500 zł Data dodania oferty: 06.06.2018 woj. śląskie, DĄBROWA GÓRNICZA Tipo Sedan POP 1.4 16v 95KM Cena promocyjna 49 890 zł Cena cennikowa 61 500 zł Zobacz ofertę Podobne oferty Dodaj do schowka\nTipo Sedan POP 1.4 16v 95KM 49 890 zł 61 500 zł Data dodania oferty: 05.06.2018 woj. śląskie, DĄBROWA GÓRNICZA Tipo Sedan POP 1.4 16v 95KM Cena promocyjna 49 890 zł Cena cennikowa 61 500 zł Zobacz ofertę Podobne oferty Dodaj do schowka\nTipo Sedan POP 1.4 16v 95KM 49 900 zł 58 350 zł Data dodania oferty: 23.08.2017 woj. śląskie, DĄBROWA GÓRNICZA Tipo Sedan POP 1.4 16v 95KM Cena promocyjna 49 900 zł Cena cennikowa 58 350 zł Zobacz ofertę Podobne oferty Dodaj do schowka\nTipo Sedan POP 1.4 16v 95KM 50 050 zł 53 250 zł Data dodania oferty: 14.06.2018 woj. pomorskie, SŁUPSK Tipo Sedan POP 1.4 16v 95KM Cena promocyjna 50 050 zł Cena cennikowa 53 250 zł Zobacz ofertę Podobne oferty Dodaj do schowka