Aktualny czas: 26.02.2020, 06:16 Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\n(01.09.2013 01:44 )okiren napisał(a): Dzięki za podminowywanie zapału, zanim dane nam było jeszcze spróbować.\nNo problemo, ale tu nie chodzi o podminowywanie zapału załóg, tylko Yoha, który twierdzi, że da sobie radę mimo poprzedniej klapy, szkoły, pracy, obowiązków kodera i nieogarniętych graczy. Wiem też, że\nsporo osób na czacie jakoś nie tryska entuzjazmem na wieść o kolejnym PBF-ie, bo wiedzą, że nie jest to dobry sposób na rozbudzenie załóg, a organizowanie takiej rozrywki z uwagi na widzimisię jednej osoby (czy tam sześciu, mniejsza) wygląda raczej słabo. Nie po to była cała ta rewolucja, żeby wszystko upadło z tak błahego powodu.\nPBF? Imo tak, ale nie na początku, nie naprędce i nie jako główna załogowa atrakcja :]\n(01.09.2013 02:13 )Carsis napisał(a): Nie wiem czy ktoś to już proponował, ale czy nie prościej by było by kapitanowie zrobili wewnątrz siebie głosowanie, kto jest za PBF'em a kto nie i w ten sposób, tylko załogi chcące grać, dostały by PBF'a? Wtedy Mistrzom Gry łatwiej by było ogarnąć załogi i wgle byłoby fajnie, bo ci co chcą dostali by PBF'a a ci co nie chcą byliby szczęśliwi.\nProblem polega na tym, że załogi chcą i chyba nawet powinny funkcjonować na podobnych zasadach. Rekrutację, strukturę i cele mogą mieć dowolne, ale jeśli planowane jest przydzielanie jakichś pebeefowych punktów/mamony, to wszystkie ekipy powinny mieć równe szanse na ich zdobycie. Niestetyż, zorganizowanie ekipy doświadczonych mistrzów gry nie jest znowu takie proste.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 01.09.2013 02:28 przez Hejs. Powód: Nowe informacje)\nAle żeście się uwzięli na te PBF'y, dajcie spróbować tym którzy się chcą pobawić, a nigdy nie próbujecie zniechęcić tych którzy są na tak.\nWiadomo my też oprócz standardowego PBF' chcemy grać w inne gry z resztą załóg, ale póki co tworzymy załogę od podstaw, nie potrafimy stworzyć kart postaci, a doświadczenia trzeba zbierać.\nOczywiście, że PBF nie musi być punktowany jeśli nie będą brały w tej zabawie inne załogi, przecież nie tylko o to chodzi....\nNie wiem też kto wymyślił, że ma to być główna rozrywka, bo Soul tak nie uważa, a chce wziąć w PBF'ie udział dla zabawy i nie ma być to forma rozbudzenia załogi, bo mimo iż jest nas piątka codziennie próbujemy tworzyć naszą załogę, a PBF wcale nie jest nam do tego potrzebny, ma być jedną z zabaw/gier w które chcemy spróbować zagrać.\nWięc osobiście będę wdzięczna za zaprzestanie hejtowania ;D\nTen PBF i tak upadnie około Listopada, bo ludziom zaczną się studia, obowiązki, brak czasu i bedzie się tylko ten PBF opóźniał i opóźniał, aż w końcu padnie. Nie może to być główne zajęcie dla załóg, też nie wszyscy lubią taką formę zabawy.\n(01.09.2013 02:29 )Hotarubi napisał(a): Więc osobiście będę wdzięczna za zaprzestanie hejtowania ;D\nJa nie przestanę, póki nie będę pewny, że zostanie to dopracowane na maksa. A wizje Yoha biorącego się za przygotowanie zabawy mimo braku pozostałych mistrzów/pomocników i odrzucającego porady od doświadczonych graczy jakoś nie napawają mnie optymizmem. Poza tym hura-entuzjazm nowych użytkowników w starciu z obiektywną oceną tych starszych wypada blado ;P\n(01.09.2013 02:40 )Stepi napisał(a): Ten PBF i tak upadnie około Listopada, bo ludziom zaczną się studia, obowiązki, brak czasu i bedzie się tylko ten PBF opóźniał i opóźniał, aż w końcu padnie. Nie może to być główne zajęcie dla załóg, też nie wszyscy lubią taką formę zabawy.\nZ takim podejściem to najlepiej nic nie robić bo wszystko wymaga czasu. Poza tym w moim poście wyżej napisałam, że też nie chcemy PBF'ów jako głównej formy rozrywki, tylko jako dodatek, a zauważyłam, że większość osób o tym pisze więc nie wiem czemu wciąż jest to poruszane.\n(01.09.2013 02:44 )Heishi napisał(a):\nTylko czemu z góry zakładasz, że nie zostanie to niedopracowane, nie znam Yoh'a, ale wiem, że Soul potrzebuje przynajmniej miesiąca, żeby poukładać wszystkie wewnętrzne sprawy, co daje dla osoby prowadzącej czas na przygotowania, jeśli będą one wymagały więcej czasu poczekamy w tym czasie zajmiemy się inną aktywnością. Nawet jeśli to nie będzie super ekstra PBF dla nas to i tak będzie nowość więc i nowe cenne doświadczenie.\nYoh i jego słomiany zapał to żadna nowość na przykład dla członków redakcji ;P Jak mówiłem, jeśli wszystko wystartuje w odpowiednim czasie, zostanie dopięte na ostatni guzik, a nie tak, jak widzimy to teraz ("mam pomysł na to", "wymyśliłem tamto", "zabrałem się za coś jeszcze innego") i znajdą się potrzebni do tego ludzie, to nie widzę problemu :]\nDla nas ten PBF będzie wartościowy nawet jeśli będzie trwał bardzo krótko i upadnie, bo dzięki niemu ogarniemy podstawy, stworzymy jakieś karty postaci, postawimy ten pierwsz krok. Nawet mając gdzieś z tyłu głowy myśl, że możemy nie ukończyć tego PBFa, jestem gotowa się go podjąć i wybaczyć Yohowi jak mu się znudzi\nEdit: I nawet przez myśli mi nie przeszło, by punktować pierwszego PBFa, bo pewno będziemy w nim posysać xD Nie chcę punktacji za pierwszego xD\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 01.09.2013 03:59 przez okiren.)\nJak się Yohowi "znudzi" to osobiście polecę do Polski, żeby mu skopać dupsko. Jak już mówiłem jestem skłonny pomóc, ale chyba nikogo to nie obchodzi xD\n(01.09.2013 03:59 )Carsis napisał(a): Jak się Yohowi "znudzi" to osobiście polecę do Polski, żeby mu skopać dupsko. Jak już mówiłem jestem skłonny pomóc, ale chyba nikogo to nie obchodzi xD\nNapisz do Yoha ;]\nPo pierwsze gdzie odrzuciłem porady innych graczy ? Do mechaniki PBF'a dostałem jedną poradę i wiem jak teraz przestawić to, bo zacząłem zastanawiać się pod innym kątem na wszystko. Wiesz jak nie będę miał innych mistrzów gry to ja nawet nie ruszę tego. Bo jak by nie patrzyć, też chce zagrać. Aktualnie twoje słowa Heishi podminują mój zapał i zamiast dopracowywać Mechanikę która jest już prawie gotowa, to się tylko wkurzam na takie słowa jakie od ciebie wychodzą.\nŻeby mnie się znudził PBF musiałby ktoś zarazić mnie brakiem entuzjazmu (np. Vegi lub Heishi)\nCarsis chętnie przyjmę twoją pomoc Tylko chciałbym jeszcze dwóch mistrzów gry ^.^\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 01.09.2013 12:00 przez Yoh.)


Nowe przepisy o lustracji na uczelniach.\nDodano: 31 października 2018, 13:31 5\n– Nowe przepisy o lustracji na uczelniach odczuć może nawet kilka tysięcy osób, które w czasach PRL współpracowały ze służbami bezpieczeństwa – powiedział w rozmowie z PAP wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego Piotr Müller. Jego zdaniem na uczelniach potrzebna jest dekomunizacja.\nUstawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Konstytucja dla Nauki, Ustawa 2.0) obowiązująca od 1 października 2018 r. zakłada zmiany w przepisach dotyczących lustracji na uczelniach. Zgodnie z ustawą członkiem rady uczelni, członkiem senatu uczelni, członkiem Komisji Ewaluacji Nauki, Rady Doskonałości Naukowej, Polskiej Komisji Akredytacyjnej czy profesorem tytularnym może zostać osoba, która „w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. nie pracowała i nie pełniła służby w organach bezpieczeństwa państwa (...) oraz nie współpracowała z tymi organami” .\n„Dekomunizacja” na uczelniach\nWiceminister nauki i szkolnictwa wyższego Piotr Müller w rozmowie z PAP nazwał te przepisy „dekomunizacyjnymi” . Pytany czy na uczelniach dekomunizacja jest jeszcze potrzebna, odpowiedział: „Bez wątpienia” . Ocenił, że wprowadzenie nowych przepisów „to etap może opóźnionego, ale jednak rozliczania kwestii związanych z funkcjonowaniem PRL” .\nPytany, jak dużej grupie osób nowe przepisy utrudnią karierę akademicką Piotr Müller skomentował: „Nie mamy takich danych, bo nie mamy jak ich zebrać. Ale myślę, że to może dotyczyć nawet kilku tysięcy osób w kraju” . – Najnowsze badania IPN pokazują, że środowiska w uczelniach były bardzo zinfiltrowane i było tam sporo osób, które były tajnymi współpracownikami – powiedział wiceminister.\nPrzepisy związane z lustracją uniemożliwić mają pełnienie ważnych funkcji w szkolnictwie wyższym nie tylko kłamcom lustracyjnym, ale w ogóle wszystkim osobom, które współpracowały z SB lub były funkcjonariuszami tych służb. Osoby zabiegające o stanowiska wymienione w ustawie będą musiały złożyć oświadczenie lustracyjne. – Jeśli ktoś w takim oświadczeniu napisze, że był tajnym funkcjonariuszem SB, nie będzie mógł tych ważnych funkcji pełnić – powiedział wiceminister. I dodał, że jeśli ktoś złoży fałszywe oświadczenie, złamie prawo.\nPrzypomniał, że dotąd do składania oświadczeń lustracyjnych zobowiązana była na uczelniach tylko wąska grupa osób, które zabiegały o stanowiska kierownicze. – Nie było nawet świadomości, jakiej treści było to oświadczenie lustracyjne – ocenił. Według niego nowe przepisy poskutkują tym, że osoby, które współpracowały z SB, nie będą teraz w ogóle chciały pełnić funkcji kierowniczych.\nPytany, czy ma sens wprowadzanie takich przepisów dopiero teraz, powiedział, że tak. Wyliczył: – Załóżmy, że w 1989 r. ktoś miał 30 lat, robił już karierę na uczelni i był donosicielem. Dziś taka osoba ma 59 lat. Ma przed sobą jeszcze wiele lat pracy na uczelni. A osoby w takim wieku często pełnią znaczącą rolę w szkolnictwie wyższym – powiedział.\nWiceminister zwrócił uwagę, że nowe przepisy lustracyjne nie dotyczą członków Polskiej Akademii Nauk ani stanowisk kierowniczych w akademii, bo ustawa nie obejmuje PAN swoim zakresem. – Tutaj niestety te nowe przepisy nie obowiązują. Stwierdzam to ze smutkiem – skomentował rozmówca PAP.\nGowin o dożywotnim zatrudnianiu sędziów na uczelniach: To przepis niemądry\nMieszkasz przy ulicy, która podlega dekomunizacji? MSWiA wyjaśnia,...\nGal Antonim 31 października 2018, 16:46\nnawet nie ważcie się bronić TW, towarzysze, by na jaw nie wyszło Wasze oblicze.\nMarek Nowak 31 października 2018, 16:11\nSzczyl, karierowicz pisuarowy, nic sobą nie reprezentujący , jak każdy z tej pisuarowej bandy i on będzie lustrował profesorów, ciśnie się na usta cytat Jego Ekscelencji z Seksmisji " qqqrwa mać " . Ajatollah przewodzi takiemu stadu najgorszych łotrów i karierowiczów, sam ma ukradzioną maturę, tym samym mgr i dr nielegalny i on ze swoja bandą bolszewii robi czystki na uczelniach. Nawet do oczyszczania szamba się nie nadają bo porozlewają, łachudry jedna.\nJanek Kubola 31 października 2018, 16:06\nA co będzie z towarzyszem wolfgangiem? oraz innymi pisowskimi dygnitarzami\nGal Antonim 31 października 2018, 15:28


"Piłkarski Dziennik w Regionie" dzisiaj w Dzienniku Wschodnim - Dziennik Wschodni\n"Piłkarski Dziennik w Regionie" dzisiaj w Dzienniku Wschodnim\nTradycyjnie, w połowie sierpnia, wraz z rozpoczęciem kolejnego piłkarskiego sezonu przygotowaliśmy dla Państwa nowe wydanie „Piłkarskiego Dziennika w Regionie”. Dołączamy go jako bezpłatny dodatek do poniedziałkowego Dziennika Wschodniego (17 sierpnia)\nTo najnowszy i najbardziej aktualny przewodnik piłkarski po boiskach województwa lubelskiego. Zamieściliśmy w nim informacje o wszystkich drużynach, od III ligi aż do klas okręgowych. Bez problemów można znaleźć tu pełne składy zespołów, aktualne na ostatni dzień przed zamknięciem publikacji, wszystkie ruchy kadrowe, nie tylko wśród zawodników, ale także trenerów i działaczy.\nAspiracje sięgające awansu ma przede wszystkim Motor Lublin. Po tym, jak w minionym sezonie nie udało się wywalczyć promocji, pracę stracił trener Mariusz Sawa. Jego następca Dominik Nowak nazywany jest specjalistą od awansów, bo z Górnikiem Polkowice wygrywał ligę trzy razy z rzędu, za każdym razem wprowadzając ekipę na wyższy poziom.\nAwans jest obowiązkiem Motoru, który z nowym stadionem, wsparciem szerokiej grupy sponsorów i poparciem miasta organizacyjnie wybija się nie tylko ponad trzecią ligę, ale także ponad drugą i pierwszą, ale sportowo będzie musiał stoczyć ciężką walkę z rzeszowskimi Stalą oraz Resovią i Karpatami Krosno.\nNa tym poziomie rozgrywkowym wiele ciekawe będzie działo się także za plecami czołowych ekip. Po zakończeniu sezonu trzecia liga zostanie zreorganizowana. Z ośmiu grup utworzone zostaną cztery, co oznacza, że wiele ekip czeka spadek. Z niepokojem na to, co wydarzy się w grupie lubelsko-podkarpackiej spoglądają ekipy z niższych lig, które zdają sobie sprawę, że mogą zostać pochłonięte przez lawinę degradacji.\nCałym zamieszaniem nie przejmują się tylko w Annopolu, bo miejscowa Wisła już po starcie sezonu wycofała się z lubelskiej klasy okręgowej. Rywale z pewnością nie płaczą, bo ubył jeden poważny kandydat do awansu. W grupie zamojskiej nikt nie zamierza poddawać się tak łatwo. A chętnych do walki o czwartą ligę nie brakuje.\nGłówni faworyci to: Łada Biłgoraj, Grom Różaniec, Roztocze Szczebrzeszyn i Victoria Łukowa/Chmielek. I gdy we wszystkich ligach już walczą o punkty, na inaugurację sezonu wciąż czekają w chełmskiej okręgówce. Oni zaczną dopiero za tydzień.


##### Wywiad z azjatyckim porno – Azjatycki Festiwal Filmowy Pięć Smaków - Archiwum - Obietnica.\nPachnie seksem analnym\nLesbijka uwodzi dziewczynę\nStara kobieta xxx com wideo\nTureckie porno gejowskie\nWielki kutas w małe fotki cipki\nTvp drobna blondynka odlewania Indie nastolatek sex zdjęcie prysznic spunk w wywiadzie. Od wczesnych odkrywców Azja Wschodnia znana jest z dostarczania niektórych. Scenarzysta i reżyser, jeden z czołowych twórców Wjwiad Porno, ceniony przez widzów i krytyków za niebanalne fabuły i. Sprawdź najnowsze filmy porno tutaj w Porzo, ZA DARMO. Naprawdę darmowe porno filmiki mocno i chude azjatyckich chick.\nPolskie aktorki erotyczne udzielające wywiadu i odpowiadające na pytania. Festiwal Filmów Azjatyckich w Osace (Osaka Asian Film Festival) zakończył się w niedzielę 13 marca. Mayuka na zewnątrz wywiad z azjatyckim porno z na azjatyckie wytrysk niespodzianka. Seijuna Suzuki czy Shoheia Imamury. Azjatycim zyskasz nowe spostrzeżenia i dostaniesz wszystkie meta, gdy zobaczysz inną stronę.\nPoznaj najgorętsze dziewczyny z Orientu w naszej azjatyckiej kategorii porno! Kliknij teraz wywiad z azjatyckim porno oglądaj porno HD!\nKoreańska kamera internetowa porno. A wyszedł azjatycki Big Brother. Gigant branży porno każdego roku zalewa nas milionami godzin. Prywatny Gangbang z 5 typami. Seks z azjatyckim pięknem. Popularne filmy porno i popularne filmy erotyczne są tutaj.\nOdlew dziewczyna Kurwa przez napalone jak diabli wywiadu.\nDarmowe Gej Porno Kategorie. Azjatycki/a Nastolatek/ka Amator/ka (18/19) · Azjatycki/a Pielęgniarz/ka. Za darmo filmiki porno intrygujący babe sexy bielizna dostaje mocno stymulowane. LImmagine Ritrovata w Hongkongu i Bolonii, a proces nadzorowali reżyser Fruit Chan i operator O Sing-pui. Znajdź seks filmy HD na najbezpieczniejszych i najlepszych stronach porno w Internecie w 2020 roku!\nBig cock tranny kurwa\nOdkryj sekcję Roman Porno · 27 lipca: Pierwsza edycja Festiwalu Radio Azja w grudniu. Blokowiska w Tin Shui Wai to miejsce w regionie Nowych Terytoriów, do którego nie wybrałby się przeciętny turysta odwiedzający Hongkong. Duża kolekcja 100% Darmowych Filmów Kanału Porno, DinoTube.com, #1 XXX. Karierę zaczynał w latach 90. jako reżyser filmów porno. RedTube Porno, RedTube Filmy Sex.\nZ cyckami w ustach. Wywiad z kobietą, która uwielbia być jebanie. Czytałeś w CKM wywiad z Natashą Starr, Polką, która zrobiła wielką karierę w branży porno w USA? Czytaj: Wywiad z Abdullahem Mohammadem Saadem. Czytaj: Wywiad z Akihiko Shiotą. Azjatyckiego Festiwalu Filmowego Pięć Smaków (15-22 listopada).\nOglądaj za darmo RedTube filmy porno w jakości HD. Azjatycki/a Nastolatek/ka Amator/ka (18/19) · Azjatycki/a Pielęgniarz/ka · Azjatycki/a. Szczególną rolę na tym polu odegrało studio Nikkatsu, które w swojej serii Roman Porno stawiało na. Neonowe Tokio, ciasne pomieszczenia nocnych klubów i panorama męskich fantazji ukazana z perspektywy trzech kobiet pracujących w branży erotycznej. Wywiad o rekonstrukcji Made in Hong Kong. Czarne pończochy Azjatycki gorąco dostaje tyłek Kurwa in POV · 48:53 7677 · Collared brunetka.\nPrysznic sex xxx\nwywiad z azjatyckim porno7\nAzjatyckiego Festiwalu Filmowego – Pięć Smaków. Jeden z najbardziej cenionych i nagradzanych filmów Ann Hui to portret pozornie prostej relacji producenta filmowego Rogera (Andy Lau) i jego starszej już. Duży cycki francesca le i jedna cycata MILF udzielają wywiadu · 9:00 159. Oglądaj filmy porno, Azjatycka laska nie ma nic przeciwko dostaniu się na czworakach at.\nOglądaj porno oraz porno VR w rozdzielczości HD 4K za darmo. Roman Porno poświęconej awangardowej japońskiej. Czarna pantera i wywiad. Lexi diamond i azjatycka porno gwiazda. Tagi: porno xxx aktorki dziewczyny japonia japońskie azja azjatyckie. Amatorki. Pokaz porno z ukrytymi kamerami.\nOtwarte magnificent świat - Przesłuchanie seks filmiki na Porn japan. Oglądaj filmy porno, Piękna azjatycka laska scarlett ventura naprawdę uwielbia. Darmowe Porno Kategorie. Azjatycki/a Nastolatek/ka Amator/ka (18/19) · Azjatycki/a Pielęgniarz/ka. A często po prostu dla śmiechu – opowiada 30-letnia Marta, singielka, mieszkanka Warszawy. Azjatyckiego Festiwalu Filmowego Pięć Wywiad z azjatyckim porno odbędzie się w.\nCiężko gejowski seks porno\nSeks na kolanach gejowskich\nNastoletni przyjaciele uprawiają seks\nWielki kutas pieprzyć moją żonę\nEbony Cipki to przejebane\nCzarne dziewczyny z getta\nCleveland pokazuje komiksy porno\nCzarno białe filmy erotyczne\nJapońskie sex porns\nTajskie xxx darmowe filmy\nMałe nagie zdjęcia nastolatek


Szafka górna 40 G-72 1F Artisan szary połysk - sklep karuzela mebli\nSzafka wisząca 40 G-72 1F Artisan szary połysk\nSzafka kuchenna górna 40 cm Artisan szary połysk\nBrutto Dostawa od 7 - 21 dni\n dostawa w 3-21 dni\n- Korpus dąb Artisan\n- Front szary połysk/dąb Artisan\nObrzeża w korpusie zakończone melaminą.\nFront wykonany z płyty MDF o grubości 16 mm.\nObrzeża we froncie wykończone okleina PCV.\nUchwyty wykonane z metalu.\nSystem cichego domykania frontu ( z wyłączeniem szafek narożnych)\nMeble są nowe,zapakowane w paczkach do samodzielnego montażu.\nNumer indeksu S.L.40 G-72 1F Artisan szary połysk


Zarządzanie wartością przedsiębiorstwa – koncepcja, która pogodziła właścicieli i menedżerów - Wartość przedsiębiorstwa\nKPI Wartość przedsiębiorstwa\nAutor Marek Szpręga 20 lutego 2018 5 min. czytania\nWspółczesne przedsiębiorstwa nie są samotnymi wyspami. Funkcjonują w konkretnej branży, na rynku, w szerszym otoczeniu, wpływając swoimi działaniami zarówno na zatrudnionych pracowników i kontrahentów, jak i na innych interesariuszy, często niezwiązanych bezpośrednio z biznesem firmy. Jednocześnie menedżerowie, którzy nie zawsze są właścicielami przedsiębiorstw, a wynajętymi agentami, stają przed pokusą działań w interesie swoim, niekoniecznie zbieżnym z interesem właściciela. Właścicielom natomiast bardzo często zależy na bieżących zyskach, chociaż muszą oni też pamiętać o długofalowym zapewnieniu warunków do funkcjonowania organizacji.\nWszystkie wymienione powyżej zjawiska doprowadziły do powstania tzw. Value Based Management, czyli teorii zarządzania wartością przedsiębiorstwa, w myśl której nadrzędnym celem działalności danej firmy jest długoterminowa maksymalizacja jej wartości.\nNa czym polega wartość przedsiębiorstwa?\nWartość przedsiębiorstwa nie jest łatwa do zdefiniowania, dlatego też istnieje wiele jej kategorii, różnych z punktu widzenia wielu grup interesariuszy. Bo przecież wartość wynika z przeróżnych czynników i jest związana z szeregiem nośników, dalekich często od starych paradygmatów dziedziny finansów. Stałe dla wartości jest jednak to, że wszystkie grupy interesariuszy jednogłośnie wspierają jej wzrost.\nDążenie do maksymalizacji wartości jest szczególnie wyraźnie uwypuklane na giełdach papierów wartościowych, gdzie inwestorzy poszukują wartościowych spółek i wierzą w ich długoterminową zdolność do wykreowania coraz to większej wartości, a co za tym idzie, coraz wyższych stóp zwrotu z inwestycji. Menedżerowie spółek giełdowych są świadomi, że w interesie właścicieli jest kreowanie tej wartości i często są specjalnie motywowani do przekuwania tej świadomości na konkretne efekty.\nWspółcześnie zarządzanie wartością trafia również do firm nienotowanych na giełdach, w których rośnie przekonanie, że o wartość firmy należy dbać niemniej niż o obroty i zyski. Przedsiębiorcy zdają sobie sprawę, że mogą czerpać korzyści ze swojej firmy nie tylko w postaci dywidend czy wynagrodzenia. Dodatkowo, problem sukcesji, zaglądający w oczy pokolenia biznesmenów z początku lat dziewięćdziesiątych, zmusza do zadbania o wartość biznesu.\nMaksymalizacja wartości przedsiębiorstwa wymaga zatem harmonizacji celów różnych grup interesariuszy, w tym przede wszystkim właścicieli, którzy muszą jednak pamiętać, że za rentownością EBITDA i zyskiem netto kryją się ludzie, pracownicy, klienci, dostawcy, jak również często organizacje społeczne i pozarządowe, lokalni działacze, sąsiedzi, środowisko naturalne… Pomijanie interesariuszy i działanie nieetyczne oraz brak działań wspierających tworzenie wartości, również może przyczynić się do długoterminowej destrukcji przedsiębiorstwa.\nKorzyści wynikające z rosnącej wartości\nMożliwość usystematyzowanego zarządzenia wartością przedsiębiorstw za pomocą Value Based Management godzi zatem interesy zarówno właścicieli, jak i menedżerów odpowiedzialnych za rozwój spółek. Obie grupy chcą kreować wartość, gdy widzą w tym swoją korzyści. Dodatkowo koncepcja VBA doprowadziła do powstania szeregu instrumentów (takich jak np. programy motywacyjne czy akcjonariat pracowniczy), które pozwalaj połączyć interesy właścicieli i wynajętych zarządców z interesami pozostałych grup związanych z przedsiębiorstwem.\nEfektywne zarządzanie wartością może przynieść wielkie korzyści właścicielom, menedżerom i innym interesariuszom, oraz umożliwić i zagwarantować długoterminowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa na rynku. Działania wspierające tworzenie wartości, takie jak inwestycje w badania i rozwój, dbałość o kluczowych pracowników czy skuteczny marketing, powinny umożliwić wyższe obroty, rosnące EBITDA i zysk netto, które bezpośrednio przełożą się na zyski inwestycyjne właścicieli i ich stopy zwrotu oraz zapewnią dalszą obecność przedsiębiorstwa na rynku.\nPowyższy artykuł jest pierwszym opracowaniem z cyklu dotyczącego zarządzania wartością firmy. W kolejnych częściach przybliżona zostanie istota instrumentów wspomagających zarządzanie wartością, wskazane zostaną nośniki wartości, a także różne sposoby na jej kreację i drogi do jej zmierzenia.\n*wartość firmy jest rozumiana jako wartość przedsiębiorstwa, a nie wartość firmy w sensie księgowym.


Ashwagandha niweluje stres i obniża wagę\n26 kwietnia 2019 2 komentarze\nKSM-66 jest uważane za ekstrakt ashwagandhy zawierający najwyższe stężenie i pełny przekrój elementów (zachowując jednak naturalne składniki zioła w oryginalnej równowadze), uzyskiwany wyłącznie z korzeni (a nie liści). Produkcja KSM-66 jest zintegrowana pionowo i produkuje się go bez użycia alkoholu czy syntetycznych rozpuszczalników, przy użyciu posiadającego certyfikat GMP, najnowocześniejszego sprzętu. Uważa się też, że KSM-66 jest jedynym znaczącym ekstraktem ashwagandhy na świecie, który jest w stu procentach organiczny i certyfikowany.\nOczywiście, najważniejszym elementem jest jego kliniczna skuteczność. KSM-66 został szczegółowo przebadany, poparty przez wiele losowych, podwójnie ślepych, kontrolowanych przez placebo próbach klinicznych i udowodniono, że efektywnie redukuje niepokój i stres, poprawia pamięć i funkcje poznawcze, dodaje energii, poprawia wytrzymałość i siłę i wspiera zdrowie funkcji seksualnych. Badania te ukazały kliniczną skuteczność KSM-66, wyciągu z korzenia ashwagandhy przy dziennej dawce przyjmowanej dwa razy w wysokości 300 mg przez 8 tygodni. Jarrow Formulas' Ashwagandha Extract zawiera KSM-66, a każda butelka stanowi zapas na 8 tygodni w dawce po 300mg dwa razy dziennie aby odzwierciedlić efektywną dawkę popartą w badaniu klinicznym.\nSprawdź też rankingi!\nTagi: ashwagandha, lepsze samopoczucie, STRES, suple\n3 marca 2018 o 20:23 · Reply\n6 marca 2018 o 12:11 · Reply\nJeśli chodzi o poprawę koncentracji to przyda się ten temat: https://blog.muscle-zone.pl/podstawy-nootropow-koncentracja/


Dzień otwarty w gliwickiej onkologii. W programie m.in. mammografia i konsultacje lekarskie\nDzień otwarty w gliwickiej onkologii. W programie m.in. mammografia i konsultacje lekarskie. Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy zaprasza na Dzień Drzwi Otwartych, który odbędzie się 1 lutego.\nDzień Drzwi Otwartych odbędzie się w sobotę, 1 lutego w godz. od 10.00 do 14.00 przy ul. Wybrzeże Armii Krajowej 15. Dla uczestników wydarzenia zaplanowano m.in. możliwość wykonania mammografii, zwiedzanie pracowni i pomieszczeń Centrum Rehabilitacji, wykłady, pokazy z zakresu profilaktyki i pielęgnacji w chorobie nowotworowej oraz konsultacje z psychoonkologiem, lekarzem onkologiem, dietetykiem i fizjoterapeutą.\nMammografię będzie można wykonać w Zakładzie Radiologii i Diagnostyki Obrazowej. Badanie przeznaczone jest dla kobiet w wieku 50-69 lat (należy zabrać ze sobą dowód osobisty). Bezpłatne badanie przysługuje co 2 lata.\nW Centrum rehabilitacji zaplanowano wykłady i pogadanki na temat: „Profilaktyka nowotworowa”, „Przygotowanie pacjentów do zabiegów onkologicznych”, „Pielęgnacja ran pooperacyjnych po zabiegach onkologicznych”, „Sposoby radzenia sobie z niepożądanymi skutkami chemioterapii”, „Rehabilitacja po mastektomii”, „Dieta w chorobie nowotworowej” oraz „Higiena jamy ustnej podczas leczenia onkologicznego”.\nPonadto odbędą się: konsultacje z lekarzem onkologiem, konsultacje i porady pielęgniarskie, indywidualne konsultacje z psychoonkologiem dla chorych i ich rodzin, indywidualne spotkania z neurologopedią, fizjoterapeutą, dietetykiem i technikiem stomatologii. Przekazywane będą też informacje na temat badań profilaktycznych dla kobiet. Przedstawiciele śląskiego OW NFZ przekażą informacje m.in. na temat profilu zaufanego, Internetowego Konta Pacjenta, e-recepty, będzie też można wyrobić Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego. Ponadto odbędzie się nauka samobadania piersi na fantomie oraz porady dotyczące ulg, uprawnień dla chorych onkologicznie i wypełnianie wniosków do Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, a także pomiar ciśnienia tętniczego i poziomu glukozy we krwi oraz obliczanie wskaźnika BMI.\nkonsultacje z onkologiem mammografia gliwice onkologia gliwice onkologia gliwice dzień otwarty


Dojazd | Karpacz i Szklarska Poręba - aktywny wypoczynek w Karkonoszach i Izerach\nZobacz również: Piechowice - Jagniątków\njak dojechać w karkonosze i góry izerskie\nZarówno Szklarska Poręba jak i Karpacz leżą w takiej sa mej odległości od Jeleniej Góry (19 km) i od Wrocławia (130 km). Szklarska Poręba leży przy drodze krajowej nr 3/E65, która łączy północ z południem Europy. Można dojechać tutaj również korzystając z komunikacji kolejowej i autobusowej. Do Karpacza natomiast dojeżdżają wyłącznie autobusy, ponieważ zły stan torów doprowadził do zamknięcia stacji kolejowej.\nAutobusy PKS, dzięki temu że zatrzymują się na wielu przystankach, pełnią funkcję komunikacji miejskiej. Jest to bardzo wygodne zwłaszcza w Karpaczu, gdzie główna ulica ma siedem kilometrów długości, a miejscami bywa bardzo stroma. Połączenia są obsługiwane m.in. przez PKS Tour Jelenia Góra, wrocławski POLBUS, warszawski POLONUS czy PKS Świdnica. Na stronie PKS Jelenia Góra znajdziemy aktualny rozkład jazdy wszystkich połączeń z Karpaczem i Szklarską Porębą:\nDo Szklarskiej Poręby można dojechać pociągami TLK, Przewozów Regionalnych oraz Kolei Dolnośląskich. Szklarska Poręba ma bezpośrednie połączenia m.in. z Wrocławiem, Warszawą, Gdynią, Jelenią Górą.\nŁączy Szklarską Porębę z czeskimi miastami: Korenov i Harrachov (tzw. Kolej Izerska obsługiwana przez Przewozy Regionalne). Dzięki połączeniom z Korenovem i Harrachovem można już w 3 godziny dostać się do Pragi (z obu miast z przesiadką w Tanvaldzie, cena biletu: 200 koron czeskich, czyli ok. 35 zł)\nAktualny rozkład jazdy znajdziemy na stronach:


Kendama – kolejny hit wśród gier zręcznościowych?\nKendama to gra, która w Japonii znana jest od wielu lat. Jakiś czas temu trafiła również do Polski, choć dopiero teraz zyskała na swojej popularności. W sieci krążą filmy mistrzów Kendamy, którzy od wielu lat trenują już te nawet bardziej zaawansowane triki. Warto tę grę kupić i swoim dzieciom?\nKendama – co to jest za gra?\nKendama przypomina nieco żonglowanie piłeczkami. To gra, która składa się z drewnianego trzonka, wyposażonego w szpicę i trzy miseczki (o różnej wielkości). Zabawa polega na tym, by zawieszoną na sznurku piłeczkę złapać do jednej z miseczek, albo nabić na drewniany trzonek. Od razu porzuć myśli, że skoro kulka jest na sznurku, a miseczki mają różną wielkość, to Kendama jest łatwą i prostą grą. Nic z tego. Ćwiczenie tych nawet najprostszych trików, może zająć i kilka dobrych miesięcy. Z wyglądu ta zabawka jest dość niepozorna i może wydawać się nawet nudną, ale potrafi wciągnąć dzieci do super zabawy i to na długie lata.\nDla kogo jest gra Kendama?\nZgodnie z zaleceniami producenta, grę można sprezentować już dzieciom powyżej 4 lat. Czyli dla pięcioletniej córki, która ma problemy z koncentracją czy wyobraźnią, Kendama będzie jak najbardziej trafionym prezentem. Również sześciolatek, lubiący gry zręcznościowe spędzi z Kendamą wiele godzin. Musisz jednak pamiętać, że to gra, która wymaga sporo sprytu, cierpliwości i pomysłowości. Dlatego młodsze dzieci mogą się też szybko znudzić albo zniechęcić, zwłaszcza jeśli pokażesz im od razu filmy z bardziej zaawansowanymi trikami. Dlatego jeśli Kendamę wybrałaś dla młodszych graczy, to zdecydowanie zabawę zacznijcie od prostszych trików – łapania kuli do jednej z trzech miseczek – większej zwanej Ozarą, mniejszej Kozary i trzeciej, umieszczonej na spodzie trzonka – Chuzary. Nieco trudniejszym trikiem, ale również do wykonania dla początkujących, jest umieszczenie piłki na szpicę, zwanej kenem.\nKendama jest świetną grą zarówno dla młodszych, jak i starszych dzieci. Ćwiczy koncentrację, poprawia myślenie, ale i pozwala trenować zręczność.\nTa mała gra zręcznościowa zmieści się w plecaku, czy w torbie. Dziecko może ją więc zabrać ze sobą na piknik, rodzinne przyjęcie u babci albo na spotkanie z przyjaciółmi. Kendamę lepiej ćwiczyć na świeżym powietrzu, jeśli nie chcesz liczyć późniejszych strat w dziecięcym pokoju czy w salonie. W tę grę można z powodzeniem grać samemu ale również z przeciwnikiem, np. rywalizując na ilość wykonanych trików, bądź grając na czas. Jeśli dziecko opanuje już podstawowe triki, to może podpatrywać filmy, zamieszczone w sieci. Mistrzowie Kendamy, nie tylko z Polski, pokazują tam różne zaawansowane techniki, które można potem samodzielnie trenować w domu. Może Twoje dziecko za jakiś czas, samo nakręci film, prezentując własne pokazy i pretendując do tytułu mistrza Kendamy?\nGra zręcznościowa Kendama nie jest drogim pomysłem. Sprawdzi się u dzieci poszukujących wyzwań i lubiących rywalizować z innymi. Będzie dobrym przerywnikiem w nauce i pogromcą nudy na rodzinnym przyjęciu. Powinna znaleźć się więc również wśród gier i zabawek Twojego dziecka.


Naukowcy postanowili zbadać, co kryje się za legendarnym yeti. Badania genetyczne ujawniły prawdę - Nauka jest niesamowita\nNauka jest niesamowita » Natura » Naukowcy postanowili zbadać, co kryje się za legendarnym yeti. Badania genetyczne ujawniły prawdę\nLudzkość ma niezwykle bogatą historię o legendarnych istotach. Niesamowite opowieści Szerpów o tajemniczej bestii pojawiającej się w Himalajach znane są od dawna. Istota błądząca po górskich szczytach i dolinach szerzej znana jest jako yeti.\nNiektórzy himalaiści twierdzili, że podczas zdobywania Mount Everest sami natknęli się na odciski stóp, które z pewnością nie należały do człowieka.\nInni od lat gromadzą „próbki” legendarnej bestii. Teraz kolejny zespół postanowił zbadać dostępne materiały i sprawdzić, co kryje się za yeti. Prawda z pewnością rozczaruje wiele osób i okazała się bardziej przyziemna, niż się spodziewaliśmy.\nOdkrycie tożsamości enigmatycznej istoty budziło mieszane uczucia. Samotnie mieszkający w Himalajach stwór pobudził wyobraźnię wielu osób.\nWątpliwe istnienie yeti jeszcze bardziej zmotywowało odkrywców do sprawdzenia krążących legend i ujawnienia prawdy. Wiele osób natknęło się na szczątki zwierząt, które były czczone w buddyjskich świątyniach wysoko w górach.\nPoprzednie badania genetyczne rzekomego yeti wykazały, że szczątki należą do pradawnego niedźwiedzia polarnego, który żył w tym regionie.\nPojawiły się także sugestie, że tajemnicza istota brana za yeti jest po prostu nieodkrytym gatunkiem małpy, podobnym do gigantopiteka. Tym razem postanowiono bliżej przyglądnąć się całej sprawie i przeprowadzić bardziej szczegółowe badania.\nDziewięć próbek zebranych w Himalajach i Płaskowyżu Tybetańskim zostało poddane dokładnym analizom genetycznym, by określić ich pochodzenie.\nBadane kawałki kości, ząb, skóra, włosie i kał rzekomo pochodziły od yeti. Podekscytowani poszukiwacze stwora byli rozczarowani, gdy okazało się, że badania DNA wykluczają tę możliwość. Jedna próbka pochodziła od psa, podczas gdy pozostałe okazały się pochodzić od niedźwiedzi.\nUjawniono, że szczątki należą do trzech gatunków niedźwiedzi żyjących wysoko w Himalajach i na przełęczach.\nPierwszy gatunek to czarny niedźwiedź azjatycki, a kolejne to himalajski niedźwiedź brunatny i tybetański niedźwiedź błękitny. Nie ma więc mowy o małpach, starożytnych niedźwiedziach polarnych, a tym bardziej yeti.\nAnaliza nie tylko rozwikłała tajemnice yeti, ale przy okazji pomogła naukowcom lepiej zrozumieć gatunki niedźwiedzi żyjące w tamtym regionie.\nTagi niewyjaśnione zagadki ludzkości, tajemnicze stworzenia, yeti Zobacz wpisy\nŹródło i fotografie: iflscience.com\nGrupa ludzi spędziła dwa lata w całkowitej izolacji. Eksperyment Biosphere 2 okazał się fiaskiem


Aranżacja mieszkań - 3W Poznań\nAranżacja mieszkań w Poznaniu\nProjektowanie wnętrz mieszkalnych wymaga dokładnego zrozumienia potrzeb i oczekiwań naszego klienta, a także indywidualnego podejścia projektantów. Właśnie dlatego podjęliśmy współpracę z wykwalifikowanymi architektami, mogącymi pochwalić się wieloletnim doświadczeniem w zakresie aranżowania różnego rodzaju powierzchni. Wszystkie osoby, które marzą o budzącym zachwyt mieszkaniu przy minimalnym wysiłku, zapraszamy do zapoznania się z ofertą naszego profesjonalnego biura architektonicznego z siedzibą w mieście Poznań.\nNaszą specjalnością jest kompleksowa aranżacja mieszkań, do której zawsze podchodzimy z pełnym profesjonalizmem i zaangażowaniem w wykonywaną przez nas pracę. Warto zaznaczyć, że aranżacja to dziedzina łącząca w sobie wiedzę o sztuce oraz rozwinięte umiejętności techniczne. Wspólnie gwarantują one niezwykle ciekawe i funkcjonalne efekty kompozycyjne. Dzięki połączeniu świeżych pomysłów oraz doskonałej znajomości branży, jesteśmy w stanie stworzyć piękne i funkcjonalne wnętrze, wyróżniające się nowoczesnością i ciekawą formą.\nW naszym biurze architektonicznym w Poznaniu praca zawsze rozpoczyna się od długiej rozmowy z inwestorem, w trakcie której jesteśmy w stanie poznać jego indywidualne preferencje i wymagania dotyczące powierzanej nam przestrzeni mieszkalnej. Opierając się na własnych doświadczeniach oraz posiadanej przez nas wiedzy, szukamy następnie najlepszych rozwiązań aranżacyjnych, tworząc projekt jak najbardziej zgodny z wytycznymi podanymi przez klienta. Wszelkie możliwe koncepcje przedstawiamy na podstawie szczegółowej wizualizacji, aby inwestor mógł samodzielnie kształtować swoje pomieszczenie mieszkalne.\nAranżacja mieszkań to przede wszystkim nasza pasja, w którą każdego dnia wkładamy jak najwięcej serca, aby wszyscy nasi klienci czuli się możliwie jak najlepiej w zaprojektowanych i urządzonych przez nas przestrzeniach. Oferta naszej pracowni architektonicznej w Poznaniu to zawsze sumienna i rzetelna praca nad projektem, kompleksowa dokumentacja, a w końcowym rezultacie – nieszablonowe, niepowtarzalne i funkcjonalne wnętrze.


Konkurencje V MWwSL | Fundacja Matematyków Wrocławskich\nStrona główna/Dla uczniów/Szybkie liczenie/2010/Konkurencje V MWwSL\nKonkurencje V MWwSL\nStanowisko do gry to ławki ustawione w krzyż. Wzdłuż osi ławek na każdym ramieniu krzyża naklejone są kolejne liczby naturalne z zakresu od 50 do 150.\nPodczas wykonywania zadania zawodnikom z różnych zespołów nie wolno się komunikować.\nzadanko na minutkę\nZawodnicy siadają w osobnych ławkach tak, aby drużyna siedziała w jednym rzędzie. Na każdej ławce znajduje się kartka i ołówek.\nNa ekranie co minutę pojawiają się proste zadania rachunkowe, a po minucie znikają.\nZawodnicy na kartkach muszą zapisać numery zadań i ich wyniki. Dolną część kartki mogą wykorzystać jako brudnopis.\nZa komunikowanie się z innymi zawodnikami z drużyny grozi dyskwalifikacja.\nWynik wpisywany na karcie startowej jest sumą liczb poprawnie rozwiązanych zadań przez trzech najlepszych członków drużyny.\nOto przykładowe "zadanka na minutkę":\nCo to za liczba MDCCCXCVIII?\nPodaj cyfrę tysięcy iloczynu liczb naturalnych od 1 do 99.\nZawodnicy siadają w osobnych ławkach tak, aby drużyna siedziała w jednym rzędzie.\nZawodnik, który ukończył obliczenia zgłasza ten fakt prowadzącemu przez podniesienie ręki. Juror sprawdza poprawność wyniku i wpisuje na kartce czas uzyskany przez zawodnika.\nDopuszcza się podanie raz błędnego wyniku. Juror informuje o tym, nie wskazując miejsca błędu i nie zatrzymując czasu. Cała procedura odkrywania stosów musi być zaczęta od nowa.\nNa karcie startowej wpisuje się czas trzeciego zawodnika z drużyny lub zero, jeśli nie ukończył on konkurencji w limicie czasu.\nZawodnicy siadają w osobnych ławkach tak, aby drużyna siedziała w jednym rzędzie. Na każdej ławce znajduje się ołówek i kartka.\nPierwszy zawodnik z drużyny otrzymuje kopertę z czterema krótkimi zadaniami rachunkowymi. Na znak prowadzącego wyjmuje z koperty jedno zadanie, rozwiązuje je, a wynik zapisuje na kartce. Następnie pozostałe w kopercie zadania przekazuje zawodnikowi siedzącemu za nim.\nZa każdy błędny wynik dolicza się 60 sekund karnych.\nNa karcie startowej wpisuje się sumę czasu ukończenia sztafety przez całą drużynę i karnych sekund.\nOto przykładowe zadania sztafety:\nNapisz poprawnie podaną liczbę w systemie rzymskim MDCCCCXXXXI.\nWujek Ben obchodzi jutro 101 urodziny, czyli liczba jego lat zmienia się ze 100 (liczba kwadratowa) na 101 (liczba pierwsza). Ile razy miała już miejsce taka sytuacja w jego życiu?\nNa ile części okręgi z rysunku podzieliły płaszczyznę?\nKażdy zawodnik siada w osobnej ławce, tak aby drużyna siedziała w jednym rzędzie. Na każdym stanowisku znajduje się kalkulator oraz kartka i ołówek.\nPrzed rozpoczęciem konkurencji zawodnicy mają 2 minuty na zapoznanie się z klawiszami kalkulatora.\nProwadzący odkrywa działanie zapisane na tablicy i włącza miernik czasu. Zawodnicy mają uzyskać na ekranie kalkulatora prawidłowy wynik. Mogą korzystać z kartki i ołówka.\nZawodnik, który ukończył konkurencję, informuje o tym przez podniesienie ręki. Juror sprawdza wynik i jeśli jest prawidłowy, zatrzymuje czas, odnotowując go na kartce zawodnika.\nDo karty startowej wpisuje się czas trzeciego zawodnika z drużyny lub 0, jeśli nie ukończył on konkurencji w limicie czasu.\nsiedem po siedem\nNa stanowisku znajduje się kartka i ołówek. Zawodnik otrzymuje zestaw 7 zadań na 7 minut i ma ich rozwiązać jak najwięcej.\nWyniki zapisuje na kartce. Dolną część kartki może wykorzystać jako brudnopis.\nLiczy się czas ukończenia konkurencji i liczba poprawnie rozwiązanych zadań. Za każdy błędny wynik dolicza się 60 sekund karnych.\nOto przykłady zadań w tej konkurencji:\nA. 6+1/2 B. 5+1/3 C. 4+1/4 D. 3+1/5 E. 2 + 1/6\nOd 1966 roku przez most Grunwaldzki przejechało 300 milionów samochodów. Jaka jest średnia dzienna?\nA. 600 B. 2000 C. 6000 D. 20000 E. 60000\nRok 2010 należy do ciągu 25 kolejnych lat (od 1988 do 2012), które w numerze mają powtórzoną co najmniej jedną cyfrę. Który rok należy do najbliższego takiego ciągu 20 lat?\nA. 2099 B. 2120 C. 2199 D. 2989 E. 3299\nHasła do tej krzyzówki to liczby, a wpisywane w kolejnych kratkach cyfry muszą sumować się do tych liczb.\nDopuszcza się oddanie jeden raz błędnej krzyzówki. Wtedy czas nie jest zatrzymywany.\nZawodnicy otrzymują 20 kart z działaniami lub wynikami w losowym porządku.\nProwadzący włącza miernik czasu i rozpoczyna wykładanie par kart z działaniami. Zawodnik musi podać sumę iloczynów przedstawionych na kartach.\nGra prowadzona jest do 18 wyłożeń lub do upływu limitu czasu. Liczy się czas ukończenia konkurencji.\nMożna raz podać błędną odpowiedź. Juror informuje o tym gracza i czeka na poprawny wynik.\nGracze opierają ręce na stole.\nProwadzący wykłada kolejno na środek stołu karty z wynikami lub działaniami i podaje pewną liczbę. Jeśli liczba z karty jest podzielna przez wymienioną przez prowadzącego, gracze przykrywają kartę ręką. Osoba, której ręka jest na spodzie, otrzymuje 1pkt.\nJeśli gracz oderwie rękę od stołu w wypadku, gdy wyłożona liczba nie ma żądanej podzielności, otrzymuje (-1) pkt.\nGra toczy się do wyłożenia wszystkich kart lub upływu limitu czasu.\nWygrywa osoba, która zgromadzi najwięcej punktów.\nGra rozgrywana jest w trzech wariantach: liliput, olbrzym lub loteria. W lilipucie celem gry jest uzyskanie jak najmniejszego, w olbrzymie – jak największego wyniku, a w loterii – wyniku najbardziej zbliżonego do liczby podanej przez prowadzącego.\nOsoba, która w danym wariancie gry zwycięży, otrzymuje 1 pkt.\nBrak odpowiedzi lub zbyt długie zastanawianie się jest traktowane jako odpowiedź błędna. Za podanie błędnej odpowiedzi zawodnik otrzymuje (-1 pkt).\nZwycięża zawodnik, który w rozgrywce uzyska najwięcej punktów.\nPoniżej zamieszczamy zadania z konkurencji drużynowej "Zadanko na minutkę" oraz z konkurencji indywidualnej "Zadanko na chwilkę" w formacie .pps.


Goldman Sachs: złoto wskazuje wygraną Clinton - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 08-11-2016, 09:44\nNajwiększy od miesiąca spadek notowań złota tuż przed wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych, zdaniem Goldman Sachs Group wskazuje na wygraną kandydatki Demokratów Hillary Clinton.\nRano we wtorek za uncję kruszcu płacono 1 284 USD. W poniedziałek złoto staniało aż 1,8 proc. czyli najwięcej od 4 października, a wszystko za sprawą spekulacji, że notowania przedwyborcze Clinton poprawiły się.\nZłoto staniało w poniedziałek o blisko 2 proc.\n- Nasi ekonomiści są przekonani, że w przypadku pana Trumpa mamy do czynienia z dużym deficytem wyborczym w wielu stanach, co mocno kontrastuje z sytuacją sekretarz Clinton. By wygrać, musi ona wygrać jeden z bardzo konkurencyjnych stanów, w których obecnie prowadzi – Kolorado, Nevada lub Karolinie Północnej – i utrzymać swoje znacznie prowadzenie w innych – powiedział w rozmowie z Bloombergiem Max Layton, analityk Goldman Sachs i jeden z autorów raportu.\nW ostatnich tygodniach cena złota podążała w ślad za doniesieniami z frontu kampanii wyborczej w USA.\n- W ostatnich dniach, cena złota była pozytywnie skorelowana z sondażami wskazującymi na wygraną Donalda Trumpa. W związku z tym nasi ekonomiści są przekonani, że zwycięstwo sekretarz Clinton jest bardziej prawdopodobne – dodał Layton.\nWnętrza z duszą i dużym potencjałem\nSmith & Wesson zmienia nazwę\nNiemcy: produkcja spadła najmocniej od 2 lat\nŚwiat / Goldman Sachs: złoto wskazuje wygraną Clinton


Zaaplikuj sobie Wielorzecze - Oficjalny serwis internetowy miasta Elbląg.\napka - apka\nTegoroczny, V Festiwal Literatury Wielorzecze, podobnie jak poprzednie, będzie bogaty w wydarzenia. W programie znalazły się spotkania autorskie, warsztaty, a także koncerty i wernisaże. Literacko i kulturalnie będzie dziać się w przestrzeni całego miasta. Aby nie pogubić się w atrakcjach i nie zagubić w Elblągu, organizator Festiwalu, Stowarzyszenie Alternatywni, przygotował dla uczestników specjalną aplikację mobilną.\nZuzanna Gajewska Stowarzyszenie Alternatywni


Róg jednorożca - Fiorelki : Fiorelki\n40 minut + czas na schnięcie\nDzisiaj będziemy mieli wyjątkową okazję wejść do tęczowej krainy jednorożców! Ale żeby tego dokonać musimy przynajmniej trochę przypominać mieszkańców tego niezwykłego miejsca. Dlatego poniższy tutorial przedstawi Wam sposób na wykonanie magicznego rogu, dzięki któremu upodobnimy się do tęczowych koników z dziecięcych snów. Kto jest gotowy na kolorową i błyszczącą zabawę? Zapraszam!\nw miarę sztywna kartka\ncyrkiel i pędzelek\npiankowe naklejki serduszka\n1. Naszą pracę zaczynamy od szkicu. Sięgamy więc po w miarę sztywną kartkę i za pomocą ołówka, linijki oraz cyrkla rysujemy stożek. U mnie szerokość dolnej części figury wyniósł ok. 20 cm, ale wymiary możecie dopasować do swoich potrzeb. Możecie również tak jak ja przed samym rozpoczęciem pracy zobaczyć, jak najlepiej będzie wyglądał róg na zwykłej kartce z bloku rysunkowego. Wystarczy zrolować kartkę tak, żeby uzyskać zadowalający wygląd, a potem przyciąć odstające elementy. Po rozwinięciu kartki uzyskacie potrzebne wymiary, które potem wystarczy przenieść na sztywniejszą kartkę. 😊\n2. Gotowy stożek wycinamy i zwijamy. Końce złączyłam zszywaczem, a tam gdzie nie dotarłam, użyłam kleju w płynie.\n3. Mój róg będzie kolorowy, dlatego wyznaczam na nim za pomocą ołówka granice, czyli przejścia gdzie będę zmieniać kolory. Staram się, aby linie były bardziej pochylone, a nie proste, tak żeby przypominały kształt rogu jednorożca. 😊\n4. Czas na magię brokatu. Oj, będzie błyszcząco i kolorowo! 😊 Najpierw smarujemy płynnym klejem całą powierzchnię rogu, a potem wysypujemy ze słoiczków odpowiednie kolory brokatów. Pamiętajcie o granicach. Jeśli boicie się, że przy wysypywaniu wyjdziecie poza linię, możecie smarować róg partiami. Całość osypujemy z nieprzyklejonych drobinek, po czym zostawiamy do wyschnięcia.\n5. A że brokatu nigdy za wiele, to dodamy go jeszcze na połączeniach z kolorami, ale tym razem użyjemy brokatu w kleju. 😊 Dodatkowo możemy przykleić ozdobne naklejki np. serduszka i teraz róg wygląda naprawdę bardzo okazale! Jeśli obawiacie się, że naklejki Wam pospadają, możecie wspomóc się dodatkowym klejem.\n6. Na koniec, aby róg utrzymywał się na naszej głowie, musimy przyczepić do niego – najlepiej za pomocą zszywacza – dwa kawałki sznurka lub wstążeczki.\nI gotowe. Teraz możemy dodać jeszcze tęczowy ubiór i szaleć do woli w krainie jednorożców. 😊\nKarnawał tuż tuż, macie już gotowe kostiumy? Dzisiejszy temat może posłużyć za dopełnienie stroju na bal przebierańców, albo inspirację do niego. Różdżka przyda się zarówno Elsie z Krainy Lodu, jak i [...]\nJak zrobić diamentowy naszyjnik last minute\n– Mamo, musimy urządzić bal karnawałowy. Takie wiadomości zawsze mnie elektryzują. Tu lepiej nie przytakiwać bezmyślnie bez poznania szczegółów. Bo skąd ja mam wiedzieć, kto tak naprawdę ma ten bal urządzić [...]\nPowiadomienie o plikach cookie - Róg jednorożca - Fiorelki korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Zamknij


Ballingarry, IE: domy wakacyjne dostępne w roku 2019 | HomeAway\nZnajdź wynajem wakacyjny na pobyt — Ballingarry\nGdzie się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Ballingarry, IE?\n2019 — oferujemy Ci 33 domków wakacyjnych koło miejsca takiego jak Ballingarry. Od 9 obiektów typu Domy do 3 obiektów typu Apartamenty/mieszkania, tu jest ten idealny na pobyt z najbliższymi koło miejsca takiego jak Ballingarry.\nBallingarry — co warto zobaczyć?\nNa HomeAway znajdziesz wiele domów wakacyjnych położonych niedaleko najważniejszych zabytków w miejscu takim jak Ballingarry. Wśród podróżnych na HomeAway, pięć najpopularniejszych miejsc, które warto zobaczyć to:\nStacja Cloughjordan: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 52\nKlub jachtowy Lough Derg: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 47\nZamek Portumna: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 45\nKatedra w Clonfert: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 39\nPark lasu Portumna: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 45\nJest jednak jeszcze więcej miejsc, do których zaprasza Cię Ballingarry. Znajdziesz tam wiele domów wakacyjnych do wyboru. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć domy wakacyjne dostępne w pobliżu interesującego Cię miejsca.\nCzy mogę wynająć obiekt taki jak Domy w miejscu takim jak Ballingarry?\nOczywiście. Domy: liczba obiektów tego typu dostępnych na HomeAway w miejscu takim jak Ballingarry to 9 . Nasze popularne typy obiektów do wynajęcia w miejscu takim jak Ballingarry to:\nCzy mogę znaleźć dom, w którym znajduje się internet/wi-fi w mieście takim jak Ballingarry?\nTak, możesz wybrać swój wymarzony dom, w którym znajduje się internet/wi-fi spośród 26 domów w miejscu takim jak Ballingarry. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć dostępne domy.


Warto robić zakupy online - schroniskodyminy.pl\nPowszechny dostęp do Internetu przyczynił się do powstania wielu sklepów online. Do artykułów, które można kupić w tych sklepach dołączyły meble.\nAtrakcyjne meble wysokiej jakości\nInternetowy sklep meblowy został stworzony z myślą o osobach, które szukają wysokiej jakości mebli, ale niekoniecznie chcą tracić czas na dojazd do tradycyjnego sklepu. Oferta, która została przygotowana przez internetowy sklep meblowy jest bogata i różnorodna, z łatwością każdy znajdzie odpowiednie dla siebie meble.\nW ofercie, którą przygotował internetowy sklep meblowy dostępne są meble do każdego pomieszczenia. Meble online to szeroki wybór nie tylko mebli do domu czy mieszkania, ale także mebli idealnych do biura. Oferta obejmuje także meble tapicerowane. Meble online to produkty, które pochodzą od sprawdzonych polskich dostawców. Sklep z meblami oferuje zarówno zestawy mebli, jak i meble pojedyncze.\nBezpieczne dostawy mebli\nWiele osób może obawiać się o to, w jakim stanie meble online do nich dotrą. Otóż niepotrzebnie. Kupując meble przez Internet u zaufanego sprzedawcy można być pewnym, że dojadą one w idealnym stanie. Sklep z meblami dostarcza zakupione meble online własnym transportem. Zakupione meble na czas transportu zabezpieczane są tak, że na pewno dotrą do klientów nieuszkodzone. Plusem jest też to, że na meble online nie trzeba długo czekać.\nKupując meble przez Internet nikt nie musi obawiać się o ich stan. Jakość ich jest bardzo wysoka, a własny transport sprzedawcy jest gwarancją, że nie zostaną one uszkodzone.\nPoprzedni Nowoczesne meble wysokiej jakości


Zgodnie z ostatnim raportem Narodowej Organizacji Reform Prawa Marihuany, ponad 14 milionów Amerykanów pali regularnie CBD. Oznacza to, że marihuana lub CBD jest trzecim najczęściej używanym narkotykiem w Ameryce.\nNa początku ludzie używali konopi indyjskich, ponieważ jeśli ulga, która jest udzielana, ale teraz większość osób bierze ją na cele medyczne, które z nią wiążą się. Dlatego też CBD jest obecnie wzbogacany o różne produkty, aby pomóc ludziom w łatwej konsumpcji lub stosowaniu produktu w sposób, w jaki chcą.\nOstatnio stwierdzono, że istnieje kilku Chiropraktyków, którzy planują stosować CBD podczas leczenia swoich pacjentów. Są tacy Chiropraktykanci, którzy już praktykują stosowanie CBD. Mamy tutaj kilka wspólnych sposobów, w jaki stosują oni CBD w leczeniu swoich pacjentów.\nCBD w przypadku bólu powierzchniowego\nGłównym celem Chiropraktorów jest pomoc pacjentom, którzy mają do czynienia z różnymi rodzajami bólu związanego z kręgosłupem i plecami. Istnieje wiele osób, które cierpią z powodu powierzchownych bólów, które zdarzają się z powodu choroby, zmęczenia lub innych problemów. Chiropraktykanci często sugerują, że pacjenci ci używają produktów CBD do stosowania miejscowego. Istnieją ogólne kremy CBD i inne produkty, które można stosować na części ciała, tam gdzie nas boli.\nJest to idealne rozwiązanie dla powierzchownego bólu, ponieważ nie tylko pozbędziesz się bólu, ale również nie będziesz musiał radzić sobie z wszelkiego rodzaju efektami ubocznymi, które są związane z kremy chemiczne dostępne na rynku. Chiropraktykanci korzystają z kremów CBD, ponieważ widzieli pozytywne wyniki u większości swoich pacjentów. To rozluźni mięśnie, które poprawią przepływ krwi i pacjent nie będzie miał do czynienia z bólem.\nOlej CBD do głębokiego masażu\nWiększość pacjentów cierpi z powodu bólu, który nie jest powierzchowny. Często dzieje się tak z powodu ucisku nerwów lub tworzenia się punktów spustowych w mięśniach. Powoduje to głęboki ból w mięśniach, który jest trudny do zlokalizowania, ale z pewnością wpłynie na aktywność dnia codAby poradzić sobie z tą sytuacją, Chiropraktykanci często sugerują wykorzystanie oleju CBD. Będą one masować obszar, który jest bolesny. Olej wtapia się w skórę i pomaga w leczeniu obszaru, który jest przyczyną bólu. Eksperci będą śledzić specjalne ruchy rąk, aby zapewnić, że mogą one stymulować mięśnie do usuwania punktów spustowych lub nerwów w celu zwiększenia podaży bodźców nerwowych. Pomoże to poprawić ogólny stan pacjenta. Zastosowanie oleju CBD oraz oleju CBD przyczyni się do poprawy zdolności regeneracyjnej.\nCBD na mięśnie\nOstatnio okazało się, że istnieje wiele osób, które mają do czynienia z bólem pleców. Wspólną przyczyną tego problemu jest zła postawa i brak ruchu. Jest to powód, dla którego Chiropraktykanci doradzają swoim pacjentom korzystanie z CBD. Są to suplementacje CBD, które są podawane doustnie.\nSą pewne produkty, które będziesz musiał trzymać pod językiem.\nWpadnie do krwioobiegu i dotrze do bolesnego obszaru.\nPobudzi receptory relaksacyjne w tym obszarze i zahamuje receptory bólu. W ten sposób pacjent nie będzie musiał odczuwać żadnego bólu.\n"Nalewki" CBD okazały się skuteczne w wielu przypadkach, ponieważ pacjenci byli na tyle zrelaksowani, że nawet nie czuli techniki mobilizacji i manipulacji, które Chiropraktykanci stosowali na nich, aby zapewnić, że mięśnie wrócą do swojej pierwotnej zrelaksowanej pozycji. CBD ułatwiło ten proces pacjentom i kręgarzom.\nWapowanie CBD na lęki\nWiemy już, że jest wiele osób, które wapują CBD w formie relaksacji. Jednakże, Chiropraktykom udało się dowiedzieć, że jest wielu pacjentów, którzy mają do czynienia z bólem i problemami mięśniowymi wywołanymi lękiem i stresem. Podczas ataku lęku lub paniki wszystkie mięśnie ciała stają się sztywne. Pacjentom często trudno jest się odpowiednio zrelaksować. Dlatego też, gdy mięśnie nie mogą wrócić do pierwotnej pozycji, pacjenci będą musieli radzić sobie z bólem.\nOprócz wszystkich innych technik leczenia, które stosują Chiropraktykanci, sugerują wapowanie CBD. Pomaga im to na lęki. Po zmniejszeniu stresu pacjenci nie odczuwają żadnego bólu w swoim ciele. Pomogła ona ostatnio wielu pacjentom.\nKapsułka CBD do leczenia bólu i innych skutków.\nNa rynku dostępne są kapsułki CBD dla pacjentów, którzy nie czują się komfortowo ze smakiem rośliny w ustach. Jednak Chiropraktykanci często sugerują, żeby pacjenci spróbowali kapsułek CBD. Powodem jest to, że jest wielu pacjentów, którzy cierpią na przewlekłe bóle mięśni, których nie można leczyć bez pomocy niektórych leków. Ważne jest, aby mięśnie były rozluźnione, więc kręgarze mogą używać swoich technik i unikać wszelkiego rodzaju zużycia.\nDlatego też sugerują, aby pacjenci brali kapsułki na jakiś czas w celu zapewnienia, że ból może być utrzymany i złagodzony. Po tym, sugerują, że pacjenci otrzymują swoje mięśnie i kości zmobilizowane tak, że mięśnie wrócą do pierwotnej pozycji. Po wykonaniu, eksperci czasami sugerują pacjentom, aby trzymali kapsułki CBD, więc nie będą musieli radzić sobie z bólem ponownie.\nChiropraktykanci zapewniają, że będą korzystać z najwyższej jakości produktów CBD dostępnych na rynku. Będą oni używać tylko certyfikowanych i niezawodnych produktów, aby zapewnić, że ich pacjenci nie będą musieli radzić sobie z jakimikolwiek efektami ubocznymi. Są nawet eksperci, którzy są gotowi wyprodukować własne certyfikowane produkty CBD, aby mieć pewność, że ich pacjenci otrzymają najlepsze i niezawodne produkty do zastosowania na skórę lub do spożycia.


Jak odnaleźć szczęście w dżungli codzienności? - Aleksandra Mantorska - pisarka\n04 08 2016 | ROZWÓJ | 0 komentarzy\nCodzienne sprawy potrafią przytłoczyć i sprawić, że wydaje się, że ciągle jest pod górkę. Czasem tak mam. Czuję, że jest źle, ale nie wiem jak sobie pomóc i czuję się bezsilna. Bo na szczęście w życiu nie ma złotej recepty. Przeczytanie mądrych książek też nie pomoże. Pewnego dnia, gdy tak właśnie się czułam – bezsilna i beznadziejna, kupiłam książkę Beaty Pawlikowskiej „W dżungli codzienności”. Pomyślałam, że przecież ci co piszą książki, ci pisarze to jednak mądrzy ludzie są, więc z nadzieją wzięłam się za czytanie 🙂\nKsiążka Beaty Pawlikowskiej „W dżungli codzienności” składa się z felietonów, motywacyjnych i podnoszących na duchu żółtych karteczek oraz odpowiedzi na listy czytelników. Niektóre historie zamieszczone w książce są naprawdę inspirujące, niektóre szokujące – bo jak to? Inni też mają podobne problemy? Inne bardzo smutne. Gdy czyta się historię dwudziestoletniej dziewczyny, która uważa, że życie jest bez sensu i najchętniej nie wychodziłaby z łóżka, ciężko o pozytywne odczucia.\nPo przeczytaniu książki doszłam do wniosku, że szczęście to nie taka łatwa sprawa. Bardzo łatwo narzekać, nic nie robić, czekać na cud, aż stanie się COŚ, KTOŚ postawi nas do pionu, powie co mamy robić, jak żyć. Nic bardziej mylnego. Wiele osób na to właśnie czeka. Myślą: Muszę tylko zmienić pracę, wtedy wszystko będzie inaczej. Jak znajdę drugą połówkę to moje życie się odmieni, wreszcie będzie pełne.\nNiestety (albo właśnie stety) to jedynie my mamy wpływ na to jak wygląda nasze życie, to my o nim decydujemy, a to cholernie trudne wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Sama autorka w książce pisze: „Wydawało mi się, że muszę spotkać idealnego faceta, który sprawi, że wreszcie poczuję się spełniona i szczęśliwa (…). Ale nagle uświadomiłam sobie, że im dłużej czekam, tym bardziej nie lubię siebie i mojego życia”. Myślę, że wiele młodych dziewcząt i kobiet tak właśnie myśli, że ich życie odmieni się, gdy już spotkają tego właściwego faceta. Zamiast korzystać ze wspaniałego czasu bycia singlem 🙂 wegetują i czekają na tego jedynego.\nPiszę o tym, ponieważ bardzo mnie to poruszyło. Ile jest kobiet, które zamiast robić swoje, czeka na miłość, która koniec końców przyjdzie sama! Nie wierzę w to, że super facet przejdzie obojętnie obok dziewczyny, która z pasją pracuje, działa, inspiruje innych i robi rzeczy piękne!\nBeata Pawlikowska w swojej książce podaje również swoją „receptę na szczęście”: „Trzeba być sobą (…) Myślę, że najważniejsze to być uczciwym człowiekiem. Uczciwym wobec siebie i innych. Znaleźć swoją pasję, coś, co lubisz robić i poświęcić się temu, nie oglądając się na innych. Nie porównywać się z innymi, nie ścigać się. Robić swoje”\nWiadomo, że każdy ma jakąś swoją receptę na szczęście. Jest jednak coś co każdy z nas może i powinien robić. Zrobić listę rzeczy, za które powinien być wdzięczny. Docenić to co już ma.\nA na koniec chciałabym podzielić się jeszcze jednym cytatem z książki, który zaskoczył mnie swoją prostotą, ale i prawdziwością!\nZASTANÓW SIĘ JAK TO OSIĄGNĄĆ\nPODEJMIJ ODPOWIEDNIE DECYZJĘ\nZREALIZUJ TO, CO SOBIE POSTANOWIŁAŚ”\nKażdy przeżywa załamania w swoim życiu. Najważniejsze jednak jest to, żeby gdy się upadnie wstać i ruszyć dalej 🙂\nBardzo skutecznym narzędziem do planowania przyszłości jest mapa marzeń. Więcej o tym pisałam tutaj.\nTrochę się rozpisałam, ale skoro przeczytanie książki skłoniło mnie do tylu przemyśleń, to chyba musi być dobra?\nPodsumowanie miesięcznego wyzwania. Czym dla mnie jest szczęście? – Aleksandra Mantorska - […] Ten wpis to podsumowanie mojego 4 tygodniowego wyzwania, które rzuciłam sama sobie po napisaniu recenzji książki Beaty Pawlikowskiej „W…


Coraz większy kryzys na rynku książki. Już prawie co dziesiąta księgarnia jest zarejestrowanym dłużnikiem : Booklips.pl\nCoraz większy kryzys na rynku książki. Już prawie co dziesiąta księgarnia jest zarejestrowanym dłużnikiem\nWbrew pozorom pandemia dała w kość księgarzom. Domowa izolacja Polaków sprzyjała nadrabianiu zaległości w lekturze. Jeszcze w grudniu 2020 roku w badaniu KRD na temat czytelnictwa i korzystania z księgarń w pandemii blisko czterech na dziesięciu Polaków przyznało, że książki (w różnej formie) kupuje chętniej niż przed pojawieniem się koronawirusa. Niestety liczne obostrzenia i lockdowny zniechęciły nas do zakupów w tradycyjnych księgarniach. Na tej zmianie zdecydowanie zyskali sprzedawcy internetowi, którzy chwalą się 60-80 procentowymi wzrostami sprzedaży. Co czwarty czytelnik, który wcześniej kupował książki wyłącznie w stacjonarnych księgarniach, obecnie zamawia je również przez Internet. Nie pozostało to bez wpływu na sytuację tych pierwszych.\nOprócz nawyków zakupowych, zmieniły się także nasze preferencje czytelnicze. W ślad za książką papierową podąża książka cyfrowa. Według sondażu przeprowadzonego w sierpniu 2021 roku przez CBOS 65 proc. respondentów sięga po książki papierowe, ale już 7 proc. badanych woli e-booki. Te ostatnie cieszą się coraz większym zainteresowaniem. Książki papierowe natomiast stają się produktem luksusowym. Co gorsza, ich produkcja powoli staje się wyzwaniem.\nCeny papierowych książek mocno w górę\nRosnące już od kilku miesięcy ceny celulozy, papieru (w tym papieru offsetowego), a także podwyżki cen energii obracają się przeciwko branży księgarskiej. Obserwowany obecnie spadek zamówień drukarskich i zmniejszenie produkcji papieru nie pomogą w tegorocznej sprzedaży książek, podobnie jak galopująca inflacja. W odpowiedzi na wysokie ceny żywności i mediów (gaz, prąd), wiele gospodarstw domowych w pierwszej kolejności zrezygnuje właśnie z zakupu książek. Według najnowszego badania KRD „Portfel statystycznego Polaka w pandemii”, 48 proc. gospodarstw domowych, po opłaceniu rachunków, dysponuje kwotą nie większą niż 1500 złotych, zaś wydatki na kulturę, w tym również na książki, zajmują przedostatnią pozycję na liście priorytetów płatniczych Polaków i z reguły stanowią nie więcej niż 3 proc. domowych wydatków w miesiącu.\nCoraz więcej zadłużonych księgarń\nNa koniec 2021 roku w Krajowym Rejestrze Długów Biura Informacji Gospodarczej były wpisane 163 księgarnie zadłużone na 12,1 miliona złotych. To blisko 10 proc. rynku, biorąc pod uwagę dane Ogólnopolskiej Bazy Księgarń, z których wynika, że w Polsce funkcjonuje 1748 księgarń. Ich średnie zadłużenie wynosi 74 424 złote, choć są regiony w kraju, jak np. województwo mazowieckie, gdzie przeciętny dług to już prawie 255 tysięcy złotych.\n„Również w województwie mazowieckim notujemy największy odsetek zadłużonych księgarń spośród wszystkich tu działających – 13 proc. Dość wysoki odsetek zadłużonych księgarzy jest też w województwach: łódzkim – 12,5 proc., opolskim – 12,1 proc. i lubelskim – 12 proc. Na drugim biegunie, czyli z najniższym wskaźnikiem zadłużonych placówek, znajdują się: województwo podlaskie – 3,3 proc., kujawsko-pomorskie – 4,8 proc. i małopolskie – 4,9 proc. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że co dziesiąta księgarnia w Polsce widnieje w Krajowym Rejestrze Długów jako dłużnik” – mówi Adam Łącki, prezes Zarządu Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej.\nNajwięcej księgarze są winni innym firmom z branży handlowej i hurtowniom (w tym sprzedawcom artykułów piśmienniczych) – 6,7 miliona złotych. Ponad 1,6 miliona złotych stanowią długi wobec wtórnych wierzycieli, czyli funduszy sekurytyzacyjnych, skupujących przeterminowane zobowiązania finansowe od banków i innych instytucji finansowych. Ale aż 2,1 miliona złotych księgarze są winni wydawcom, co negatywnie wpływa na sytuację finansową tych ostatnich, zwłaszcza małych.\nO ile duże wydawnictwa radzą sobie nieźle, o tyle spore problemy mają małe oficyny wydawnicze – 68 proc. dłużników to jednoosobowe działalności gospodarcze. Tylko jedną czwartą zadłużenia stanowią długi spółek z o.o. Natomiast 65 proc. całej kwoty, jaką muszą odzyskać wydawcy od dłużników, to faktury nieuregulowane przez księgarnie i hurtownie książek.\nW efekcie, według danych Krajowego Rejestru Długów, zadłużenie wydawnictw wynosi ponad 4,4 miliona złotych. Statystyczny dług jednego wydawcy to 25,3 tysiąca złotych, ale są regiony, jak np. województwo łódzkie, gdzie średnie zadłużenie przekracza 101 tysięcy złotych.\nBlisko połowę łącznego zobowiązania wydawców (2 miliony złotych) próbują odzyskać wtórni wierzyciele (fundusze sekurytyzacyjne i firmy windykacyjne), 1,1 miliona złotych to zobowiązania wobec instytucji finansowych (banków, firm leasingowych). Prawie pół miliona stanowią długi wobec drukarni.\n„Niestety to właśnie wydawcy, którzy wypuszczają książkę w świat i powołują ją do życia, są największą ofiarą kłopotów finansowych księgarzy. 90 procent całego zadłużenia mogliby natychmiast spłacić, gdyby nie fakt, że nierzetelni kontrahenci trzymają ich w szachu, opóźniając bądź wstrzymując wobec nich płatności za zamówione towary. Niechęć lub niemożność upominania się o swoje skutkuje tym, że wydawnictwo, które czeka na pieniądze od klientów, w końcu samo staje się niewypłacalne. A to już najprostsza droga do utraty płynności finansowej i bankructwa” – komentuje Andrzej Kulik, ekspert Rzetelnej Firmy.\nNa razie to księgarnie znikają z rynku. Spółka Dom Książki, do której należą księgarnie BookBook, pod koniec grudnia 2021 roku złożyła do warszawskiego sądu rejonowego wniosek o upadłość. Czy podobny los czeka wydawców?\nTematy: koronawirus, księgarnie, rynek książki\n« Premiera trzeciego sezonu serialu „Genialna przyjaciółka” opartego na książkach Eleny Ferrante. Pierwsze dwa odcinki już dostępne w HBO GO\nMężczyzna opisany w „Historii przemocy” Édouarda Louisa ponownie oczyszczony z zarzutu napaści seksualnej »


Wprawdzie nie mają 2,5 metra, są takiej samej długości, lub trochę więcej, jak wzrost Japończyka (ile to może być? 1,6 metra?) ale to i tak daje nam spore rozmiary.\nRelatywnie porównywalne do rozmiarów renesansowych mieczy dwuręcznych, te większe to oczywiście broń ceremonialna stosowana w "mamucich" rozmiarach również w Europie.\nAle tu chyba właśnie leży źródło Zanbatō ("miecz tnący konie"), jak sądzę.\nMyślę że nie. W tradycyjnych źródłach nie ma odwołań do zanbato (jest ich pełno w mandze i anime) ALE w Chinach za dynastii Song było coś, co nazywano zhǎn mǎ dāo. Patrząc na obie nazwy: zhan- otwierać, rozcinać, ma bądź ba- koń, dao- szabla, to- miecz - jak widać na dobrą sprawę identycznie. Wspominają o tej broni (zhǎn mǎ dāo) podręczniki z X wieku. Była podobna w konstrukcji do używanej równocześnie w Japonii i mającej bardzo podobne zastosowania nagamaki także jest w tej bajce ziarno ryż...ee.. prawdy .\nNr użytkownika: 84.090\nQUOTE(Rado @ 14/03/2012, 2:58)\nA co do tych zhan ma dao, wiem że to nie najlepsze źródło informacji ale grając w Shogun 2 Total War można zauważyć że Świta jednego z rodów (niestety nazwa wypadła mi z pamięci) używa podobnych siepadeł, okreslił bym je jako tasaki, mieli te charakterystyczne fryzury na głowie, czy mógłby mi ktoś pomóc zidentyfikować te miecze?\nNa podstawie grafiki z gry?\nJeśli chodzi o broń ninja na wikipedi jest lista z opisami oraz fotografie.\nNr użytkownika: 100.556\nPrzykro mi, nie chcę wyjść na hatera, ale wyraz "broń" występuje tylko w liczbie pojedynczej.Temat w ogóle bardzo ciekawy . Mogę dodać tylko Kusarigamę i Odachi.\nPrzykro mi, nie chcę wyjść na hatera, ale wyraz "broń" występuje tylko w liczbie pojedynczej.\nAbsolutnie nie, bo jak ująć po polsku np. system "taktyka broni połączonych" nie używając liczby mnogiej?\nCo zresztą w tej sprawie mówi językoznawca: http://sjp.pwn.pl/slowniki/bronie.html . Jak widać jak najbardziej wyraz "broń" występował i występuje w liczbie mnogiej, jest to forma jak najbardziej poprawna i zgodna z polskimi zasadami.\nCo więcej zresztą ze wskazanego linku:\nNie ma rzeczownika, który nie posiadałby liczby mnogiej – w takim sensie, a w jakim np. wakacje nie mają liczby pojedynczej.


Wirus | Dialog – Miesięcznik poświęcony dramaturgii współczesnej\nProtest przeciwko projektowi zaostrzenia ustawy antyaborcyjnej, kwiecień 2020. Fot. Magda Mosiewicz\nNapisz taki tekst, żeby w lipcu czy sierpniu też się dało czytać, powiedziano mi z redakcji, a jedyne, co byłam w stanie pomyśleć, to, mój Boże, czy będzie kiedyś jeszcze jakiś lipiec albo sierpień? Lody na gałki, zimno nad morzem, deszczowo w górach, kurz na chodnikach, sto pięćdziesiąt tysięcy wystaw żywych gadów i robali, czterysta domów na głowie jak Polska długa i szeroka, bardzo brzydkie magnesy z papieżem i bez papieża, kolorowe włosy do warkoczyków, tęczowe długopisy, oscypki, tatuaże z henny, giełda minerałów, wszechobecny horror reklamy wielkoformatowej, o lato polskie, o słodka brzydoto turystycznych miejscowości, będziesz ty kiedyś jeszcze? Nie mam dużych wymagań, wystarczyłby wehikuł czasu do lipca 2019, nie tęsknię za wielkimi rzeczami, tęsknię za gofrem na Polu Mokotowskim, snuciem się po bibliotece, pogawędką na papierosie, to jest najbanalniejsza i najboleśniejsza lekcja wirusa, lekcja nostalgii za codziennością.\nKto wie, może w momencie, gdy to czytacie jest już właśnie takie sobie lato, taka sobie ot, zwykła normalność, zajadamy frytki naleśnikowe na deptaku w Karpaczu, a cały ten dziwaczny, nie bójmy się dużych słów, koszmar, minął, choć w szufladzie leżą jeszcze ręcznie szyte maseczki, czekające na jesienny powrót epidemii, a nawyk rzetelnego mycia rąk przetrwał w cielesnej pamięci. Byłoby super, no ale nic nie poradzę na to, że teraz jest kwiecień, szykujemy się do Świąt Wielkanocnych w samotności, a lipiec i sierpień pozostają boleśnie poza horyzontem wyobraźni. Mija właśnie miesiąc naszego zamknięcia, miesiąc o ciężarze gatunkowym, ho ho, epoki. Nie chcę przez to powiedzieć, że „skończył się świat, jaki znamy” i „nie ma już powrotu” – ta fraza zbyt łatwo wkrada się pod palce publicystek i na usta publicystów, tymczasem jest całkiem możliwe, że świat, jaki znamy, będzie sobie jeszcze trwał w najlepsze, tylko w wersji jeszcze trochę gorszej, jeszcze trochę bardziej niesprawiedliwej i jeszcze bardziej brutalnej; nie jest też tak całkiem nieprawdopodobne, że zmieni się jednak, na choć trochę lepsze, chcę tylko powiedzieć, że po czterech tygodniach lockdownu „świat, jaki znamy” wydaje się strasznie odległy.\nWłaściwie epidemia nie przyniosła nowej wiedzy na temat świata, a jedynie dramatycznie wyjaskrawiła to, co przypuszczaliśmy na jego temat już od dłuższego czasu. Że jest to świat źle urządzony.\nGdy na początku marca zanosiło się na to, że coś tam nam zamkną, będzie jakiś przestój, jakiś przymusowy urlop, to – przyznajmy uczciwie – brzmiało to nawet zachęcająco. Siedzenie w domu (ba, może nawet w łóżku), zaniechanie noszenia spodni i towarzyskich interakcji, schowany w czterech ścianach introwertyzm stał się nagle odpowiedzialną, obywatelską i prospołeczną postawą. Zapowiadało się na spełniony sen trzynastolatka, którego każdy z nas nosi w sobie, a który bardzo by chciał dzisiaj nie iść do szkoły. I potoczyło się też jak w tych wszystkich bajkach-przestrogach: „uważaj, czego sobie życzysz”. Myśleliśmy: nadrobimy lektury, podgonimy dedlajny, swoje pięć minut sławy przeżywało przypomnienie o tym, jak to Isaac Newton napisał Principia mathematica podczas zamknięcia uniwersytetu z powodu zarazy. Było w tym jakieś mimowolne przyznanie tego, że rzeczy, które robimy na co dzień, jakoś nam przeszkadzają, odciągają od tego, co istotne, a być może nawet – o zgrozo! – są niepotrzebne. Sposobność do refleksji nad hierarchiami i wartościami, nad tym, co, wybaczcie użycie wytartej do cna frazy, „naprawdę ważne”, zamajaczyła na horyzoncie tych, jak nam się wtedy jeszcze wydawało, przymusowych wakacji.\nAle nic z tego. I nie chodzi wcale o to, że przytłoczył nas nadmiar obowiązków, home office bardzo trudno łączy się z home schooling, dłużej stoimy w kolejkach, a nasze mieszkania zamieniły się w tajemnicze maszyny do kradzieży czasu, który jak gdyby dano nam w prezencie, ale zarazem zamieniono w jakieś złudzenie, a nadzieja, że da się go sensownie i, za przeproszeniem, twórczo wykorzystać okazała się równie płonna, jak pomysł wyspania się na chmurze typu cumulus. Z daleka wygląda zachęcająco i puszyście, z bliska okazuje się, że to tylko mgła bez końca.\nChodzi o czynnik, którego przynajmniej ja osobiście nie uwzględniłam w swoich przewidywaniach przebiegu „narodowej kwarantanny”. O lęk. Lęk, który nie pozwala się skoncentrować na lekturze, niezależnie od tego, czy jest to Dżuma, Dekameron, Kometa nad Doliną Muminków czy kryminały z serii z jamnikiem, lęk, który podważa sens pracy, niedającej pocieszenia ani oparcia – po co mam realizować zlecenie dla instytucji kultury, której odwołano ten festiwal, do którego mam napisać tekst do katalogu, a w ogóle, jak mogę pisać o różach, gdy płoną lasy, i zresztą teraz nikt już na pewno nie będzie chciał moich tekstów ani moich drobnych fuszek, bo one były zamawiane i płacone przez instytucje, których budżety w pierwszej kolejności pójdą do redukcji. Koronawakacje słabo sprawdzają się jako eksperyment z bezczynności i zaniechania – choć bardzo tych dwóch rzeczy, nie zmieniam zdania, potrzebujemy – ponieważ nie są wakacjami, a przymusowym zamknięciem w stanie zagrożenia i niepewności.\nKoronawakacje słabo sprawdzają się jako eksperyment z bezczynności i zaniechania – choć bardzo tych dwóch rzeczy, nie zmieniam zdania, potrzebujemy – ponieważ nie są wakacjami, a przymusowym zamknięciem w stanie zagrożenia i niepewności\nWydawać by się mogło, że skoro jest to zjawisko dotykające całość populacji, zagrażające po równo wszystkim, to zbiorowa mobilizacja solidarności wyleczy nas z narcystycznych rozterek, z egotycznej nadwrażliwości, która jest rzekomo przypadłością cywilizacyjną silnie zindywidualizowanego podmiotu w zatomizowanym społeczeństwie, tak przynajmniej raz na jakiś czas słyszeliśmy od zatroskanych diagnostów nowoczesności. Znowu figa. Postawieni przed zbiorowym zagrożeniem, musieliśmy i musimy radzić sobie z nim, nader często, jeśli nie w samotności, to w osamotnieniu, nagle okazało się, że stres przeżywa się bardzo osobiście i bardzo cieleśnie, że staje się on najwierniejszym, choć wcale niepożądanym towarzyszem izolacji, a to psychiczno-somatyczne doświadczenie nakazuje brutalnie weryfikować wszelkie pomysły na konstruktywne przeżycie tego „trudnego czasu”.\nW ogóle określenia takie jak „twórczo”, „kreatywnie”, „produktywnie”, „samorozwój” powinniśmy traktować z największą podejrzliwością, podobnie jak podszywające się pod neutralność terminy: „rozwój”, PKB, „gospodarka”, „przedsiębiorczość”, „wzrost”, „własność” czy „miejsca pracy”.\nPrzepraszam, że piszę tyle o emocjach, ale to ważne, dla diagnozy stanu, w którym się znajdujemy. Sytuacja niezwykła – żeby użyć w miarę neutralnego i nie nazbyt „wielkiego” określenia – w której się znaleźliśmy, jest przeżywana emocjonalnie. Nawet jeśli te emocje są nieadekwatne, kreowane i podsycane, nawet jeśli nasze lęki są histeriami, a nasza złość jest irracjonalna i źle ukierunkowana (choć nie wydaje mi się, aby tak było), nawet jeśli, jakimś cudem, który nie nastąpi, mielibyśmy się obudzić z tego koszmaru w bezpiecznym łóżku (jeszcze nie mam dosyć łóżka), to wcale nie oznacza, że nie odczuwamy tych wszystkich emocji, tu i teraz, dotkliwie i boleśnie.\nNa początku była jednak złość, potem strach, przynajmniej u mnie. Najpierw była niedobra, złośliwa satysfakcja, efekt zazdrości o uwagę i skalę „docenienia” problemu”, oho, teraz się boicie, myślałam, teraz odczuwacie panikę i niepewność, a gdzie byliście, gdy ogłaszano ostatni raport IPCC, ten, w którym jest mowa o tym, że mamy dziesięć lat, żeby zredukować emisje CO2 przyczyniające się do zagrażającej ludzkiej egzystencji na Ziemi katastrofy klimatycznej?\nBo ja pamiętam, gdzie byłam, i pamiętam tamto uczucie, paraliżujące mnie pod koniec 2018 roku: nawet nie to, że strachu czy przerażenia, ale głębokiego bezsensu wszystkiego dookoła i zazdrości o ludzi, którzy albo jeszcze tego nie wiedzą, albo się tym nie przejmują. Zazdrość łączyła się ze złością: że jeszcze mogą, jeszcze potrafią przejmować się duperelami, zwykłościami, obiegiem porcelany miśnieńskiej w epoce późnostanisławowskiej, albo co będą robić za pięć lat, i z żalem, żalem, bo tych zwykłości, tych dupereli i porcelany najbardziej żal. Zazdrość łączyła się z poczuciem osamotnienia i frustracji, że ci, od których najwięcej zależy, w ogóle się tym nie przejmują, że pouczają, traktują protekcjonalnie, wypominają niewyjętą z kontaktu ładowarkę i zwyczajnie kłamią.\nZazdrość łączyła się z poczuciem osamotnienia i frustracji, że ci, od których najwięcej zależy, w ogóle się tym nie przejmują, że pouczają, traktują protekcjonalnie, wypominają niewyjętą z kontaktu ładowarkę i zwyczajnie kłamią\nWtedy ukojenie i uspokojenie przyniosła działalność aktywistyczna i popularyzatorska, a rok 2019 był dla widoczności tematów związanych z globalnym ociepleniem przełomowy. Udało mi się uśpić własną depresję klimatyczną, nauczyć się z nią żyć. 1 W przypadku lęków generowanych przez epidemię i jej konsekwencje sprawa jest bardziej skomplikowana i trudniej o środki zaradcze – bo przecież najbardziej boimy się (a przynajmniej ja) nie samego wirusa, nie choroby, ale tego, co będzie potem, reakcji na kryzys, boimy się w wymiarze osobistym i lokalnym: utraty pracy czy źródła dochodów (które, jak wiadomo, w dwudziestym pierwszym wieku w Polsce nie jest równoznaczne z pracą), zamknięcia i zmarginalizowania rzeczy, na których nam zależy (kultura, edukacja, działalność publiczna, przedstawienia, koncerty, festiwale, wystawy, wszystko, czym żyliśmy), i ogólnokrajowym, a nawet globalnym: kryzysu gospodarczego, pauperyzacji, ograniczania swobód obywatelskich, dalszej erozji demokracji i publicznego bezpieczeństwa.\nZagrożenia mają charakter rozproszony i atakują z różnych stron, każde z nich podcina korzonki kruchej równowagi, które zdołaliśmy sobie z trudem wyhodować przez kilka spokojniejszych dni. Multiplikują się absurdalne obostrzenia – nie wolno do lasu, nie wolno przez park, nie można rowerem bez celu, bieganie to fanaberia, zresztą wszystko to fanaberia, bo ci, którzy nam te ograniczenia komunikują, traktują nas jak niesforne dzieci nierozumiejące powagi sytuacji. Czujemy się więc coraz bardziej uwięzieni i ubezwłasnowolnieni, a przecież wiemy, że wirus nie przenosi się podczas samotnego joggingu (bo na kogo?), lubi natomiast zbiorowiska ludzkie i braki w procedurach bezpieczeństwa. Widzimy, jak system opieki zdrowotnej się wali, jak brakuje testów, jak kwarantanną obejmowane są kolejne oddziały w szpitalach, jak choruje personel medyczny, któremu neoliberalny system prowadzenia działalności gospodarczej nakazuje pracę w różnych placówkach, a jednocześnie docierają do nas wieści o pielęgniarce, która dostała mandat za to, że na dyżur do szpitala szła przez „tereny zielone”, o policjancie, który pouczył – co można przeczytać gdzie indziej – że psa można wyprowadzić za potrzebą, ale już rzucanie mu patyka to zbędna i niedozwolona rekreacja. W reakcji na kryzys systematycznie rozmontowywanej i psutej, zgodnie z neoliberalną logiką, służby zdrowia, obejmuje się aresztem domowym ludzi, którzy nie ukończyli osiemnastego roku życia. Taka już uroda słabego państwa, że uwielbia demonstrować siłę wobec najsłabszych obywateli. W reakcji na antycypowany kryzys gospodarczy – co zapowiada Grzegorz Hajdarowicz –okrada się pracowników z ich pieniędzy i wspomaga największych i najbogatszych graczy, skraca urlopy, wydłuża czas pracy, postuluje zawieszenie podstawowych praw pracowniczych. Silni wobec słabych, słabi wobec silnych – taką dewizą zdają się kierować nasze elity polityczne i aparat wykonawczy.\nW samym środku epidemii planuje się głosowanie nad projektem zaostrzenia ustawy antyaborcyjnej. Ostatnie takie pomysły wywoływały falę masowych protestów. Kobiety za każdym razem wychodziły na ulicę, domagając się podstawowych praw, nie, poprawka, domagając się pozostawienia im przynajmniej tej nędznej reszteczki praw, które zostawia im restrykcyjna ustawa z 1993 roku. Zaczęliśmy uprawiać przedziwny dialog z władzą: oni nam Ordo Iuris i Kaję Godek, my im parasolki i demonstracje, coś jak rozmowa przez okno z papieżem czy innym notablem, tylko mniej sympatyczna, oni grożą nam palcem i okrucieństwem, my odgrażamy im złością i pięścią, oni się wycofują, my zyskujemy chwilę spokoju i pozorną satysfakcję (bo cały czas mamy jedną z najbardziej restrykcyjnych ustaw antyaborcyjnych na świecie). Tylko że tym razem oni złamali zasady, być może nawet niespecjalnie, być może tak im wyszło z kalendarza, sytuacja ta obnażyła jednak jakiś absurd, jakąś głęboką niewłaściwość załatwiania spraw dotyczących fundamentalnych praw człowieka. Nie może być tak, że obywatelki nie mogą ufać legalnie, bądź co bądź, wybranym politykom i polityczkom, że nie odrzucą oni, na normalnej drodze legislacyjnej, okrutnej dla kobiet ustawy, nie może być tak, że jeśli nie da się wyjść na ulicę (bo obowiązują zakazy), to traci się wszelką możliwość sprzeciwu. Nie może być tak, że władza, która powinna zarządzać kryzysem, zarządza jedynie strachem i to w taki sposób, że dokłada wciąż nowe przyczyny tego strachu. Jak się więc tu nie bać o przyszłość?\nSilni wobec słabych, słabi wobec silnych – to zdanie napisał ktoś na Facebooku pod postem krakowskiej policji, która chwaliła się nałożeniem kary administracyjnej na rowerzystę jadącego przez zamknięte bulwary. Niezależnie od zasadności kary, to bardzo dobra diagnoza naszej władzy. Można jeszcze do tego dodać, że jedyna redystrybucja, jaka dobrze jej wychodzi, to redystrybucja nienawiści. Czasy są wystarczająco niezwykłe, żeby obywać się bez symboli, a jednak jesfsw zrodzonych z nienawiści: o zabezpieczeniu mienia (polskiego, oczywiście) przed roszczeniami „pożydowskimi”, o dopuszczeniu dzieci do udziału w polowaniach, o zakazie edukacji seksualnej i o zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej.\nSilni wobec słabych, słabi wobec silnych – taką dewizą zdają się kierować nasze elity polityczne i aparat wykonawczy\nDemonstracją siły wobec najsłabszych jest też chaos w edukacji, niemożność przeformułowania kalendarza roku szkolnego, żałość telewizyjnych programów edukacyjnych, zawalenie uczniów i rodziców zadaniami, awarie Librusa, ale przede wszystkim, trzymanie w niepewności uczniów ósmych klas i maturzystów, którzy nie wiedzą, czy, kiedy i w jaki sposób odbędą się egzaminy decydujące o ich przyszłości. Można ich jednym rozporządzeniem zamknąć w domu i zakazać wychodzenia bez dozoru, nie można ich potraktować jak ludzi, którym należy się klarowna informacja. W ogóle na większość rozporządzeń obliczonych na walkę z rozprzestrzenianiem się wirusa można spojrzeć jak na demonstrację siły wobec obywateli i manifestację bezradności, bierności czy nawet uległości wobec możnych. Nie kwestionuję sensowności ograniczeń w poruszaniu się (z wyjątkiem tego głupiego zamknięcia parków i lasów), tak zwany social distancing, unikanie zgromadzeń i ograniczenie międzyludzkich kontaktów jest najlepszym i najłatwiej dostępnym sposobem radzenia sobie z epidemią. Ale ograniczenia nakłada się w sposób dziurawy, dociskając tam, gdzie najłatwiej, i unikając zadzierania z wielkimi i bogatymi. Miejsca pracy są zwolnione z obowiązku utrzymywania półtorametrowych odstępów między pracownikami, będą też najprawdopodobniej zwolnione z obowiązku zasłaniania twarzy i nosa przez pracowników (żeby nie narażać pracodawców na koszty maseczek). Pracownicy poznańskich zakładów Volkswagena, firmy, która otrzymuje ogromną pomoc finansową ze strony polskiego rządu, sami apelują o to, by przestawić taśmy na produkcję respiratorów. Państwo nie jest w stanie tego wymusić, a poza horyzontem wyobraźni polskich polityków, zarówno rządzących, jak i opozycyjnych, znajdują się wszelkie pomysły na sprawiedliwą społecznie walkę z kryzysem: pomysły redystrybucji, progresji podatkowej, solidarności, wsparcia najuboższych i najbardziej pokrzywdzonych. Myśli się o rekompensatach i zwolnieniach dla wielkiego biznesu, ale nie dla zwykłych obywateli.\nOpowieść o naszym życiu w czasie lockdownu można by osnuć wokół dialektyki widzialnego i niewidzialnego. Choć doskonale wiemy, jak wygląda wirus i nieustannie towarzyszy nam wizerunek sympatycznej kulki z wypustkami, to przecież jest on niewidzialny, co sprzyja paranoi – może być wszędzie (argumenty naukowe o jego przeżywalności poza żywym organizmem nie mają tu większego znaczenia): na klamce, na przycisku od windy, na pieczywie, w tramwaju, w parku i w lesie (tak, będę się czepiać tego lasu). Może być też w hali produkcyjnej i w magazynie Amazona, tym przejmujemy się jednak jakby mniej – nie musimy przecież oglądać pracowników Amazona. Nie musimy też i za bardzo nie chcemy oglądać i myśleć o tych wszystkich, których niewidzialne, obleczone w lateksowe rękawiczki ręce umożliwiają nam jako tako spokojne i w miarę komfortowe życie w izolacji: ręce pracowników firm kurierskich, doręczycieli jedzenia na wynos, kasjerek z Żabek i Biedronek, pracowników oczyszczania miasta, robotników na deweloperskich budowach, ochroniarzy i sprzątaczek utrzymujących w porządku i czystości wymiecione (złośliwe nomen omen) z menedżerów i kadry kreatywnej biurowce. Nie chcemy zauważać tych (nie)widzialnych rąk, ba, można tę metaforę ciągnąć dalej, że umywamy (sumiennie, trzydzieści sekund mydłem i ciepłą wodą) ręce od sytuacji tych, którzy nie mogą sobie pozwolić na home office i samoizolację, dajemy się wodzić za nos niewidzialnej ręce rynku i zadowalamy przynależnością do grupek na fejsie o pięknej nazwie „Widzialna Ręka”. Grupki te stały się ulubionym tematem mediów jako dowód samoorganizacji i solidarnościowego odruchu Polaków. Były zarzewiem wielu pięknych akcji pomocowych, miejscem animacji wspólnot lokalnych, ale i zarazem czymś w rodzaju wygodnego alibi dla klasy średniej, która może pozostawać zadowolona ze swojej wielkoduszności, nie musząc zadawać sobie pytań o systemowe źródła wykluczeń i ubóstwa.\nKoncentrujemy się na widoczności przestrzeni prywatnej, na swoich domowych kwarantannach, to, co intymne, zostaje wystawione na widok publiczny, i jest w tym jakiś przedziwny narcyzm. Pokazujemy sobie nawzajem mieszkania, książki, twarze, koty, balkony. Na początku zaspokajało to nieco plotkarską ciekawość – zobaczyć, jak mieszka pisarka Iksińska czy dziennikarz Igrek, ale szybko stało się irytujące i trochę nudne, zwłaszcza że nie bardzo chcemy oglądać mieszkania przeludnione i ciasne, albo myśleć o tych, których sytuacja mieszkaniowa zmusiła do wspólnego przebywania – wielu lokatorów mieszkań w Polsce to nie rodziny czy pary, ale po prostu „obcy” sobie współ- i sublokatorzy, dobrze, jeśli złączeni więzami koleżeństwa, choć przecież wcale nie jest to regułą. 2\nNie chcemy zauważać tych (nie)widzialnych rąk, ba, można tę metaforę ciągnąć dalej, że umywamy (sumiennie, trzydzieści sekund mydłem i ciepłą wodą) ręce od sytuacji tych, którzy nie mogą sobie pozwolić na home office i samoizolację, dajemy się wodzić za nos niewidzialnej ręce rynku i zadowalamy przynależnością do grupek na fejsie o pięknej nazwie „Widzialna Ręka”\nWezwanie do refleksji nad nadprodukcją przerodziło się w swoją karykaturę: oto wszyscy zaczęli sobie nawzajem pokazywać, jak się nudzą, a jednocześnie przerzucać pomysłami na twórcze przeżycie okresu izolacji, oferować swoje doradztwo w zakresie filmów i lektur, czytać na żywo książki ze streamingiem live swego kominka, zapraszać na wspólne oglądanie arcydzieł kina i dyskretnie apelować o wsparcie. Być może przemawia przeze mnie resentyment – a to bardzo nieładne uczucie – że sama nie potrafiłam tak szybko, tak zabawnie, tak twórczo i kreatywnie odnaleźć się w nowej sytuacji, która może być przecież wyzwaniem i szansą, ale przemawia przeze mnie również złość na głęboko zinternalizowany neoliberalny paradygmat rozwoju, wiecznej aktywności, konkurencji, walki o bycie zauważonym i kreatywnym. Być może przejawy narcyzmu i ekshibicjonizmu współfejsbukowiczów (od których przecież sama nie jestem wolna) byłyby łatwiejsze do zniesienia, gdybyśmy żyli w społeczeństwie dobrobytu, w świecie bezpiecznym i pewnym i gdybyśmy wszyscy mogli cieszyć się komfortem zwolnienia L4 i wypłaty przestojowego, ale żyjemy w świecie, w którym epidemia brutalnie wyjaskrawiła istniejące nierówności i wszechobecną niesprawiedliwość.\nOpowieść o lockdownie to nie tylko opowieść o tym, co widać i czego, a raczej kogo, nie widać, ale też o tym, przez co i w jaki sposób patrzymy. Narodowa kwarantanna byłaby zapewne odczuwana inaczej w innej rzeczywistości medialnej. W „mojej bańce” głównym „oknem na świat” pozostaje Facebook, który dostarcza mi rzeczywistości jakoś tam przefiltrowanej i skomentowanej przez dobór znajomych, fanpejdży, grup. Inny obraz (i dźwięk) ma ktoś, kto ogląda publiczną telewizję, inny ta, która śledzi TVN24, a jeszcze inaczej ukazuje się on osobom, które muszą, ze względu na swoją sytuację, przebywać w przestrzeni publicznej. Mimo więc pozornej demokratyczności wirusa, który nie pyta o poglądy polityczne ani status materialny, a jedynie o wydolność twojego systemu immunologicznego, mimo pozornej egalitarności ograniczeń i zakazów obowiązujących wszystkich (no, chyba że jesteś szefem rządzącej partii i korzystasz z okazji rocznicy katastrofy samolotu, żeby odwiedzić mamę na zamkniętym cmentarzu), doświadczenie tej naszej narodowej kwarantanny i (dys)komfort jej przeżywania jest pochodną naszych statusów klasowych, zasobności portfela, miejsca zamieszkania, kapitału kulturowego, kompetencji cyfrowych.\nTen świat jest źle urządzony, napisałam na początku, a kryzys spowodowany epidemią koronawirusa pokazuje to w całej rozciągłości. Nie chodzi jedynie o kryzys zdrowotny, a o sposoby naszego myślenia o świecie, o wartości, które uważamy za cenne, o język, jakim się posługujemy. Wiele mówi się o szansie na przebudowę świata, na stworzenie bardziej sprawiedliwych wspólnot – powodzenie tych projektów będzie zależeć od odpowiedzi na kryzys gospodarczy, którego doświadczamy już teraz. I o ile rozważania ekonomiczne leżą poza sferą moich kompetencji i zainteresowań pisma „Dialog”, o tyle język, jakim mówi się o ekonomii, o społeczeństwie, o gospodarce, powinien być przedmiotem namysłu wszystkich humanistów. W brawurowym eseju dla magazynu „Kontakt” Monika Kostera zwraca uwagę na pozorną, szkodliwą przezroczystość języka zarządzania, na bałamutną „obiektywność” i „naukowość” kryteriów i wartości, za pomocą których urządzamy nasz świat:\nTo my, uczelnie i wykładowcy zarządzania, uczyliśmy od trzydziestu lat niewinnych, otwartych na wiedzę młodych ludzi, że „przedsiębiorczość” i indywidualizm są cnotami. […]. Że są zasoby ludzkie, nie personel lub kadry. […]. Że produktywność. Że zwinne zarządzanie projektami. […] Dziwimy się, że w trakcie pandemii firma LPP wykupiła kilkaset tysięcy masek i wysłała je do Chin, do własnych oddziałów po to, by zachować ciągłość produkcji? Że jednocześnie przedstawiła swój ruch jako akcję charytatywną, oczekując możliwości odpisania od podatku „darowizn na rzecz walki z koronawirusem”? Że amerykańska korporacja podwyższyła wielokrotnie cenę leku, który może być skuteczny w walce z COVID-19? Przecież to jest właśnie ten „duch przedsiębiorczości”, który z takim przekonaniem wtłaczaliśmy do głów setek tysięcy młodych. Uczyliśmy ich przełamywać w sobie opory, ludzkie odruchy, niepewność, kruchość, wrażliwość. Tłumaczyliśmy, że taka słabość jest zaproszeniem do bycia wykorzystanym i pokonanym w konkurencji. Instruowaliśmy ich, że należy manipulować i korzystać, bo to jest nowy imperatyw kategoryczny i on nazywa się zysk.\nKostera pisze też o tym, że edukacja ekonomiczno-zarządzaniowa jest treningiem wyzbywania się empatii, obniżania standardów etycznych.\nA czym jest wiedza, ta „praktyczna”, którą tworzyliśmy jak idealny monolit, bez wahań, bez krytyki, bez pytań? Taka sama to wiedza, jak ta, którą przekazywały akademie polityczne za czasów PRL – po prostu ideologia, język pozwalający normalizować, uprawomocniać, kalibrować wyobraźnię do zastanej sytuacji. Przez ostatnie dekady przebrana była w eleganckie, „doskonałe”, „nowoczesne” maski.\nMożna by długo kontynuować demaskatorską litanię wartości współczesnego świata, głęboko zakorzenionych w tak zwanej kulturze zachodniej: promowanie indywidualizmu, konkurencji, męskości, twardości, „radzenia sobie”, trening pogardy dla słabszych i mniej zaradnych. Żyjemy w świecie, w którym ogromne bogactwo nie jest powodem do wstydu, w którym życie z pracy innych ludzi nie przynosi ujmy, a świadczy o „inicjatywie” i „zaradności”, w którym „przedsiębiorca” jest najbardziej pożądanym rodzajem obywatela i należy na niego chuchać i dmuchać, bo inaczej zlikwiduje „miejsca pracy”, które, w domyśle, daje z jakiejś wspaniałomyślności, a nie dla własnego zysku. Przedsiębiorczość postrzegana jest jako jedyna siła zdolna popychać społeczeństwa do przodu – a w tym zdaniu zapętlam się już w aksjomaty neoliberalnej logiki, która zakłada, że „do przodu” to znaczy dobrze. A można przecież zapytać: dlaczego najlepiej opłacani mają być ci, którzy zarabiają na pracy innych, i których jedyną, a zarazem niezwykle arbitralnie ocenianą cnotą jest „innowacyjność” i „przedsiębiorczość”, a nie ci, którzy zupełnie przedsiębiorczy nie są, są natomiast ofiarni, pracują fizycznie i umożliwiają funkcjonowanie społeczeństwa? Można to pytanie zadać w sposób jeszcze bardziej „demagogiczny”: co to za świat, w którym pielęgniarka zarabia mniej niż ktoś, kto wymyśla nową strategię marketingową kredytu hipotecznego opartego na funduszach hedgingowych? Ba, można nawet odpowiedzieć: to świat głupi i niesprawiedliwy.\nCo to za świat, w którym pielęgniarka zarabia mniej niż ktoś, kto wymyśla nową strategię marketingową kredytu hipotecznego opartego na funduszach hedgingowych? Ba, można nawet odpowiedzieć: to świat głupi i niesprawiedliwy\nNie zastanawiamy się przy tym, jaka jest społeczna wartość i użyteczność tych miejsc pracy i czy nie bylibyśmy szczęśliwszym społeczeństwem, gdyby ludzie zwolnieni byli z przymusu pracy wyczerpującej, fizycznej, niszczącej zdrowie i nieprzynoszącej żadnej możliwości tego ukochanego przez neoliberalizm „samorozwoju”, a jedynie obarczonej ogromnym śladem węglowym katastrofalnie odbijającym się na sytuacji planety. Tymczasem polscy (i nie tylko polscy) bogacze są w stanie pomyśleć jedynie o ograniczeniu praw pracowniczych: dalsze myślenie w kategoriach wzrostu i dalsze unikanie jakiejkolwiek odpowiedzialności i sprawiedliwości społecznej – tak można streścić postulaty Grzegorza Hajdarowicza wyłożone w „Rzeczypospolitej” i „Kulturze Liberalnej”. Idea bezwarunkowego dochodu wciąż percypowana jest jako złowrogie rozdawnictwo i „dawanie ludziom pieniędzy za nic”. A właściwie co jest tak przerażającego w pomyśle, że ludzie mieliby dostawać pieniądze za nic?\nDavid Graeber, który pisał o fenomenie „gówno wartych prac”, mając na myśli głównie dobrze płatne, a nikomu niepotrzebne stanowiska w usługach, administracji, usługach obsługujących usługi, nowych sektorach gospodarki takich jak zarządzanie wszystkim, co da się ująć w kategoriach „zasobów” (czyli de facto, wszystkim, w kapitalizmie), udzielił już kilka lat temu odpowiedzi na to pytanie:\nŹródła problemu nie leżą w sferze ekonomii, lecz polityki i moralności. Klasa rządząca zorientowała się, że ludzie szczęśliwi, produktywni i mający masę wolnego czasu są dla niej śmiertelnym zagrożeniem (przypomnijcie sobie tylko, do czego doprowadziło zbliżenie się do takiego stanu rzeczy w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku). Z drugiej strony, poczucie, że praca jest wartością moralną samą w sobie i że każdy, kto nie chce przez większość czasu być podporządkowanym jakiemuś rodzajowi związanego z nią rygoru, nie zasługuje na cokolwiek – jest wyjątkowo dla owej klasy wygodne.\nPrzez ostatnie lata, a może i dłużej, żyliśmy pod rządami hipostaz. Pożyczając terminologię od Graebera, Dawid Sześciło pisał o dokonującej się na naszych oczach katastrofie bullshit państwa. „Jeśli bullshit job to praca bez sensu, nieużyteczna społecznie, zbędna, a nawet szkodliwa, to nasze bullshit państwo traci czas i zasoby na budowanie narracji, wizji rozwojowych czy wielkich strategii oraz udawanie, że ma wpływ decyzyjny na bieg megaprocesów społecznych, gospodarczych czy cywilizacyjnych.” Hipostazy rozumiem jako pojęcia, które nie mają materialnych korelatów, abstrahują od konkretnego, społecznego i cielesnego wymiaru życia ludzi, a zarazem, wyznaczając kierunki rządowej polityki, wywierają na nie ogromny wpływ. Taką hipostazą jest na przykład „życie poczęte”, podniesione do rangi świętości wymagającej ochrony za wszelką cenę, podczas gdy realność i konkretny wymiar ciąży, opieki okołoporodowej, wychowania dzieci, edukacji szkolnej, a także los dzieci w rodzinach dysfunkcyjnych, ofiar przemocy czy społecznego wykluczenia już obrońców życia poczętego nie interesuje. Taką hipostazą jest też „dobre imię Polski” albo „godność narodowa”, czy w ogóle „naród”, którego wielkość i historię należy wiecznie odzyskiwać i umacniać, ale który ma prawo istnieć tylko jako fenomen zbiorowy, wyobrażony wokół mętnych przesłanek. To, co się dzieje z tworzącymi dany, już niech będzie, naród ludźmi, nikogo nie interesuje. Teraz do takich hipostaz dołączyła gospodarka – przedziwny fetysz, któremu należy podporządkować wszystko: ludzkie bezpieczeństwo, zdrowie, prawa i życie, a każdy sprzeciw wobec jej późnokapitalistycznej formy opierającej się, czy chcemy to zauważać, czy nie, na wyzysku, spacyfikować szantażem o „miejscach pracy”, PKB, „inwestorach” czy przedsiębiorcach, którzy wyniosą się z naszego kraju, gdy zaczniemy od nich wymagać solidarności i redystrybucji.\nByć może więc, to, co humaniści mogą dać światu w trudnych czasach, to odzyskanie słów i pojęć – już chciałam napisać „rekonfiguracja słownika”, ale ugryzłam się w klawiaturę. Być może musimy zacząć przestać mylić bogactwo z dobrobytem materialnym i nazywać to pierwsze wyzyskiem, zamiast „mniej zaradni” mówić „mniej chciwi”, progresję podatkową nazywać sprawiedliwością, self-care zastąpić wzajemną troską i zacząć zawstydzać tych, którzy siedząc na grubych milionach, wciąż sięgają do naszych kieszeni. Nawet jeśli mielibyśmy to czynić tylko w mediach społecznościowych.\n1. Czołową w Polsce ekspertką od depresji klimatycznej jest Magdalena Budziszewska z Wydziału Psychologii UW. Zob. na przykład tejże Smutek bywa dobry, „Zielone Wiadomości” lub rozmowa z Robertem Jurszo To będzie koniec cywilizacji, jaką znamy. Depresja klimatyczna w Polsce.\n2. O problemach mieszkaniowych w czasie epidemii można poczytać na facebookowej stronie Jak żyć w małym mieszkaniu, której administratorka nie tylko komentuje rzeczywistość, ale i regularnie publikuje teksty odnoszące się do kwestii mieszkaniowych w związku z koronakryzysem.\nAbsolwentka Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W Instytucie Kultury Polskiej UW obroniła pracę doktorską na temat recepcji Kamieni na szaniec Aleksandra Kamińskiego.\nNowe uczestnictwo. Zmiana nie dzieje się sama\nSamotne wyspy. O recepcji teatru w czasach izolacji\nStrategie na bliskość\nCo słychać w pandemii? [PODCAST]\nNowe formy bliskości