Farma - Tom Rob Smith - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Farma - ebook\nOpis ebooka Farma - Tom Rob Smith\nOpinie o ebooku Farma - Tom Rob Smith\nFragment ebooka Farma - Tom Rob Smith\nDaniel jest pewny, że jego rodzice – Tilde i Chris – po wyjeździe do Szwecji, skąd pochodzi matka, wiodą spokojne życie bogatych emerytów. Dwa telefony całkowicie burzą jego wyobrażenia. Od zatroskanego ojca, który informuje go, że matka jest w szpitalu psychiatrycznym. A zaraz potem od niej, z zapowiedzią, że przylatuje do Londynu.\nA w co wolałby wierzyć? Która prawda jest mniej straszna?\nTOM ROB SMITH(ur. 1979 r.)\nAngielski pisarz i scenarzysta. Po ukończeniu Uniwersytetu Cambridge przez rok studiował we Włoszech, a następnie współpracował z BBC. Jego pierwsza powieść, Ofiara 44 (wydana także pod tytułem System), była nominowana do siedemnastu nagród literackich, a siedem zdobyła, m.in. Fleming Steel Dagger za najlepszą powieść roku. Smith nie planował jej kontynuacji, ale niesamowity sukces komercyjny książki skłonił go do napisania jeszcze dwóch powieści z Lwem Demidowem jako bohaterem – Tajnego referatu oraz Agenta 6. W 2013 r. ukazała się najnowsza książka Smitha, Farma.\nW 2015 roku powieść System została sfilmowana z Tomem Hardym, Garym Oldmanem i Noomi Rapace w rolach głównych.\nTAJNY REFERAT AGENT 6 SYSTEM FARMA\nCopyright © Tom Rob Smith 2014 All rights reserved\nDopóki nie odebrałem tego telefonu, to był zwyczajny dzień. Obładowany zakupami szedłem przez Bermondsey, podmiejską dzielnicą Londynu, na południe od Tamizy. Był duszny sierpniowy wieczór i słysząc dzwonek komórki, zastanawiałem się, czy go nie zignorować, bo chciałem jak najszybciej wrócić do domu i wziąć prysznic. Ostatecznie jednak górę wzięła ciekawość. Zwolniłem, wyjąłem komórkę z kieszeni i przycisnąłem ją do ucha – na wyświetlaczu osiadły kropelki potu. Telefonował mój tato. Niedawno przeniósł się do Szwecji i fakt, że stamtąd dzwonił, był czymś niezwykłym; rzadko korzystał z komórki i połączenie z Londynem musiało go kosztować krocie. Tato płakał. Zatrzymałem się gwałtownie i upuściłem torbę z zakupami. Nigdy wcześniej nie słyszałem go płaczącego. W mojej obecności rodzice nigdy się nie kłócili i nie tracili nad sobą panowania. W naszym domu nie było głośnych awantur i zalewania się łzami.\n– Tato? – odezwałem się.\n– Twoja matka… Nie czuje się dobrze.\n– Mama zachorowała?\n– To takie smutne.\n– Smutne, bo jest chora? Na co jest chora? Na co zachorowała?\nTato nadal płakał. Mogłem tylko bezradnie czekać, aż znowu się odezwie.\n– Ma omamy… wyobraża sobie straszne, potworne rzeczy.\nTo, że mówił o omamach, a nie o jakiejś fizycznej dolegliwości, było tak dziwne i zaskakujące, że aż przykucnąłem. Oparłem dłoń o ciepłą, popękaną płytę chodnika i obserwowałem strużkę czerwonego sosu, która wyciekała z upuszczonej torby z zakupami.\n– Od jak dawna? – zapytałem w końcu.\n– Przez całe lato.\nA zatem trwało to kilka miesięcy, a ja o niczym nie wiedziałem; tato, zgodnie z naszą rodzinną tradycją, wolał wszystko skrywać.\n– Byłem przekonany, że zdołam jej pomóc – dodał, domyślając się, co myślę. – Może czekałem zbyt długo, ale symptomy narastały stopniowo… każdemu zdarzają się chwile rozdrażnienia i dziwne komentarze. Potem pojawiły się oskarżenia. Twierdzi, że są oparte na solidnych podstawach, mówi o dowodach rzeczowych i o podejrzanych, ale to wszystko bzdury i kłamstwa.\nMówił teraz głośniej, odzyskał werwę, już nie płakał. Wysławiał się w spójny sposób. W jego głosie pobrzmiewał nie tylko smutek.\n– Miałem nadzieję, że to minie, że mama potrzebuje po prostu trochę czasu, żeby przystosować się do życia w Szwecji, na farmie. Ale jej stan stale się pogarszał. A teraz…\nRodzice należeli do pokolenia, które nie odwiedzało lekarzy, chyba że chodziło o ranę, którą można było zobaczyć na własne oczy albo poczuć pod palcami. Zwierzanie się komuś obcemu z intymnych szczegółów własnego życia było dla nich czymś niewyobrażalnym.\n– Powiedz, że była u lekarza, tato.\n– Stwierdził, że wystąpił u niej epizod psychotyczny. Danielu… – Mama i tato byli jedynymi ludźmi na świecie, którzy nie skracali mojego imienia do formy Dan. – Twoja mama jest w szpitalu. Skierowano ją na przymusowe leczenie.\nSłysząc tę ostatnią informację, otworzyłem usta, żeby jakoś zareagować, ale nie miałem pojęcia, co powiedzieć czy może wykrzyknąć. W rezultacie w ogóle się nie odezwałem.\nMinął mnie samochód z wgniecioną karoserią. Kierowca zwolnił i uważnie mi się przyjrzał, ale się nie zatrzymał. Zerknąłem na zegarek. Była ósma wieczór i szanse, że złapię samolot jeszcze tego dnia, wydawały się zerowe. Polecę jutro z samego rana. Uznałem, że zamiast ulegać emocjom, powinienem podejść do sytuacji w rzeczowy sposób. Rozmawialiśmy jeszcze chwilę. Po dramatycznych pierwszych minutach wróciliśmy obaj do normalnego tonu – wyważonego i opanowanego.\n– Zarezerwuję samolot na jutro rano i do ciebie zadzwonię – powiedziałem. – Jesteś na farmie czy w szpitalu?\nBył na farmie.\nRozłączywszy się, zacząłem opróżniać torbę z zakupami, wyciągając z niej wszystkie artykuły i stawiając je w rządku na chodniku. W końcu znalazłem rozbity słoik z sosem pomidorowym i ostrożnie go wyjąłem. Odłamki szkła trzymały się tylko na nalepce. Wyrzuciłem słoik do pobliskiego śmietnika, wróciłem do wyjętych zakupów i zacząłem wycierać je z sosu serwetkami. Mogło się to wydać bezsensowne – do diabła z torbą, moja mama była poważnie chora – ale rozbity słoik mógł się zupełnie rozpaść i sos zabrudziłby wszystko dokoła, a poza tym te proste czynności miały w sobie coś kojącego. Zabrałem zakupy i szybszym niż wcześniej krokiem wróciłem do domu, na najwyższe piętro dawnej fabryki, którą przerobiono na lofty. Biorąc zimny prysznic, zastanawiałem się, czy nie powinienem się rozpłakać. Zadawałem sobie to pytanie, jakby chodziło o decyzję, czy zapalić papierosa. Czy nie jest to moim synowskim obowiązkiem? Płacz powinien być czymś odruchowym. Ale nie wyrażam spontanicznie emocji. Uchodzę za człowieka powściągliwego. W tym wypadku nie chodziło o ostrożność, lecz o niedowierzanie. Nie mogłem zareagować w emocjonalny sposób na sytuację, której nie rozumiałem. Nie zamierzałem wybuchać płaczem. Było zbyt wiele pytań bez odpowiedzi, by płakać.\nPo wzięciu prysznica siadłem przy komputerze i przestudiowałem maile, które mama przesłała mi w ciągu minionych pięciu miesięcy. Miałem nadzieję, że znajdę tam jakieś oznaki, które wcześniej przeoczyłem. Odkąd rodzice wyjechali w kwietniu do Szwecji, ani razu się z nimi nie widziałem. Na pożegnalnym przyjęciu w Anglii wznosiliśmy toasty za ich spokojną emeryturę. Wszyscy goście stali przed ich dawnym domem i machali im czule na pożegnanie. Nie mam rodzeństwa, nie znam żadnych wujów ani ciotek i mówiąc o rodzinie, miałem zawsze na myśli naszą trójkę – mamę, tatę i mnie – trójkąt podobny do fragmentu konstelacji, trzy jasne gwiazdy, które trzymają się blisko siebie i które otacza pusta przestrzeń. Nieobecność krewnych nigdy nie została dokładnie wyjaśniona. Czasami o tym niejasno napomykali – oboje dorastali w trudnych warunkach i zerwali stosunki z własnymi rodzicami. Byłem pewien, że powzięte przez nich postanowienie, by nigdy nie kłócić się w mojej obecności, wynikało z tego, że chcieli mi zapewnić dzieciństwo, które różniłoby się od ich własnego. Ich motywacja nie miała nic wspólnego z brytyjską rezerwą. Nigdy nie szczędzili mi miłości i ciepła; dawali je odczuć przy każdej okazji. Kiedy dobrze się nam działo, świętowali, kiedy działo się gorzej, nie tracili optymizmu. Dlatego ludzie uważali, że dorastałem w cieplarnianych warunkach – w mojej pamięci zachowały się tylko dobre chwile. Złe były skrywane. Zaakceptowałem ten układ. Nie próbowałem go naruszać. Przyjęcie pożegnalne było bardzo udane, goście wiwatowali, gdy rodzice wyruszali w podróż, rozpoczynając swoją wielką przygodę. Mama wracała do kraju, który opuściła, mając zaledwie szesnaście lat.\nZaraz po przyjeździe na odległą, położoną na południu Szwecji farmę pisała do mnie regularnie. Opisywała w mailach, jak wspaniałe jest życie na wsi, jak piękna jest okolica i jak życzliwi są miejscowi ludzie. Jeśli dawała do zrozumienia, że coś nie jest w porządku, robiła to tak subtelnie, że w ogóle to do mnie nie dotarło. W następnych tygodniach jej maile stały się krótsze i mniej w nich było zachwytów. Wziąłem to za dobry znak. Mama na pewno się zadomowiła i nie miała zbyt dużo wolnego czasu. Jej ostatni mail był jak błysk flesza:\nNic więcej, tylko moje imię i wykrzyknik. W odpowiedzi napisałem, że coś się popsuło na łączach, jej mail nie doszedł i żeby wysłała go ponownie. Uznałem, że ten składający się z jednego słowa mail to błąd. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że mogła go wysłać w chwili rozpaczy.\nSprawdziłem całą naszą korespondencję, obawiając się, że okazałem się ślepy i głuchy, i zadając sobie pytanie, co jeszcze mogłem przeoczyć. Nie znalazłem jednak żadnych oznak świadczących o braku równowagi psychicznej ani żadnych urojeń czy omamów; pisała rzeczowym normalnym stylem, przeważnie po angielsku, bo chociaż w dzieciństwie uczyła mnie szwedzkiego, do tej pory zdążyłem go prawie zapomnieć. Jeden z maili zawierał dwa duże załączniki – fotografie. Na pewno obejrzałem je już wcześniej, ale w ogóle sobie tego nie przypominałem. Na ekranie pojawiło się pierwsze zdjęcie przedstawiające zwykłą stodołę z zardzewiałym blaszanym dachem, szare niebo i stojący na dworze traktor. Powiększając szybkę kabiny, zobaczyłem na niej odbicie robiącej fotografię mamy, z twarzą do tego stopnia prześwietloną przez błysk flesza, że można było odnieść wrażenie, iż jej głowa eksplodowała jasnym światłem. Drugie zdjęcie przedstawiało tatę stojącego przed ich domem i rozmawiającego z wysokim nieznajomym. Było chyba zrobione bez wiedzy ojca, z dużej odległości i przypominało bardziej zdjęcie z ukrycia niż miłą rodzinną fotkę. Ani jedna, ani druga fotografia nijak się nie miała do zachwytów nad piękną okolicą, ale nie drążyłem oczywiście tej kwestii; odpisałem, że nie mogę się doczekać, by zobaczyć na własne oczy ich gospodarstwo. Kłamałem. Nie paliłem się do tej wizyty i przesunąłem już dwa razy jej termin, z wczesnego na późne lato, a następnie na wczesną jesień, tłumacząc to niejasnymi i nie do końca prawdziwymi powodami.\nTak naprawdę opóźniałem ten wyjazd, bo się bałem. Nie przyznałem się rodzicom, że mieszkam ze swoim partnerem i że znamy się już od trzech lat. Oszukiwałem ich od tak dawna, że nie ulegało dla mnie wątpliwości, iż wyznając prawdę, zniszczę naszą rodzinę. Na studiach chodziłem z różnymi dziewczynami, rodzice zapraszali je na kolacje i chwalili mój wybór – dziewczyny były piękne, zabawne i inteligentne. Jednak kiedy się rozbierały, nie biło mi szybciej serce, a w trakcie uprawiania seksu skupiałem się w profesjonalny sposób na wykonaniu zadania, wierząc, że skoro potrafię dawać tym dziewczynom przyjemność, to nie jestem gejem. Dopiero gdy zamieszkałem poza domem, pogodziłem się z prawdą i powiedziałem o wszystkim moim przyjaciołom, ale nie mamie i tacie – nie ze wstydu, lecz z podszytego dobrymi intencjami tchórzostwa. Bałem się, że zniszczę pamięć mojego dzieciństwa. Rodzice dawali z siebie wszystko, by stworzyć dla mnie szczęśliwy dom, poświęcali się, przyrzekli sobie, że będą jak ognia unikali wszelkich konfliktów i zapewnią mi wolny od stresów azyl. Ani razu nie złamali tego postanowienia i kochałem ich za to. Dowiedziawszy się prawdy, z pewnością doszliby do wniosku, że zawiedli na całej linii. Przypomnieliby sobie wszystkie kłamstwa, które musiałem opowiadać. Uznaliby, że byłem samotny i udręczony, prześladowany i ośmieszany. Tymczasem nic z tego nie było prawdą. Okres dojrzewania był dla mnie łatwy. Przekroczyłem lekkim krokiem próg między dzieciństwem a dorosłością – moje jasnoblond włosy lekko tylko zmatowiały, a jasnoniebieskie oczy nie zmatowiały w ogóle – a wraz z męską urodą pojawiła się niezasłużona popularność. Przeżyłem te lata, unosząc się w przestworzach. Nawet swój sekret traktowałem z pogodą ducha. Nie przyprawiał mnie bynajmniej o smutek. Po prostu nigdy zbyt głęboko się nad nim nie zastanawiałem. Wszystko sprowadzało się do jednego: nie chciałem, by rodzice doszli do wniosku, że kiedykolwiek zwątpiłem w ich miłość. Wydawało mi się to wobec nich niesprawiedliwe. Wyobrażałem sobie, jak sam nie wierząc w swoje słowa, powtarzam z desperacją: „Przecież to niczego nie zmienia!”.\nByłem pewien, że przytulą do serca mojego partnera i będą się cieszyli z naszego związku, tak jak cieszyli się ze wszystkiego, mimo że zostanie w nich przecież jakiś gorzki osad. Moje idealne dzieciństwo pójdzie w niepamięć i będziemy je opłakiwać niczym odejście ukochanej osoby. Więc tak naprawdę odkładałem wizytę w Szwecji, ponieważ obiecałem mojemu partnerowi, że w jej trakcie powiem rodzicom prawdę i po wszystkich tych latach nareszcie zdradzę im jego imię.\nMark, który wrócił późnym wieczorem do domu, zorientował się, że sprawdzam w internecie najbliższe loty do Szwecji, i nim zdążyłem coś wyjaśnić, uśmiechnął się, święcie przekonany, że nasze życie w kłamstwie dobiegnie wreszcie końca. Ponieważ nie udało mi się zapobiec nieporozumieniu, musiałem skorygować jego oczekiwania, powtarzając eufemizm, którego użył tato:\n– Moja mama zachorowała.\nPrzykro było patrzeć, jak Mark robi dobrą minę do złej gry, starając się ukryć rozczarowanie. Był ode mnie jedenaście lat starszy, niedawno skończył czterdziestkę i mieszkanie należało do niego. Mógł je sobie kupić, bo był wziętym korporacyjnym prawnikiem. Robiłem wszystko, by odgrywać w naszym związku równorzędną rolę, upierając się, że będę płacił za czynsz tyle, na ile będzie mnie stać, jednak, prawdę mówiąc, stać mnie było na niewiele. Pracowałem jako projektant w firmie, która projektowała ogrody na dachach domów, i płacono mi tylko wtedy, gdy dostawaliśmy zamówienia, a recesja sprawiła, że nie mieliśmy ich zbyt dużo. Co takiego widział we mnie Mark? Przypuszczałem, że marzył o spokojnym domowym życiu, w której to dziedzinie byłem ekspertem. Nie kłóciłem się. Nie urządzałem scen. Idąc w ślady rodziców, starałem się ze wszystkich sił uczynić z naszego domu azyl, w którym schronimy się przed światem. Mark był przez dziesięć lat żonaty z kobietą i ich związek zakończył się bolesnym rozwodem. Jego była oświadczyła, że ukradł jej najlepsze lata życia, że wypalił ją emocjonalnie i teraz w połowie trzydziestki nie zdoła już znaleźć prawdziwego partnera. Mark przyjął to do wiadomości i miał silne poczucie winy. Nie sądziłem, by kiedykolwiek się go pozbył. Widziałem jego fotografie z czasów, gdy miał dwadzieścia kilka lat, tryskającego energią i optymizmem i paradującego w drogich garniturach. Chodził wtedy na siłownię i miał potężne bicepsy i klatę. Odwiedzał kluby ze striptizem i organizował wieczory kawalerskie swoim kolegom. Śmiał się do rozpuku z dowcipów i klepał ludzi po plecach. Ostatnio już się tak nie śmiał. W trakcie rozwodu jego rodzice stanęli po stronie byłej żony. Zwłaszcza ojciec Marka odnosił się do niego z wyraźną niechęcią. Już ze sobą nie rozmawiali. Mama Marka przysyłała nam na Boże Narodzenie muzyczne pocztówki, jakby chciała powiedzieć coś więcej, ale nie bardzo wiedziała jak. Ojciec nigdy nie podpisywał się pod życzeniami. Zastanawiałem się czasem, czy moi rodzice nie stanowią przypadkiem dla Marka drugiej szansy. Nie muszę chyba dodawać, że miał pełne prawo prosić ich, by uczestniczyli w naszym życiu. Godził się na zwłokę tylko dlatego, że sam bardzo długo zwlekał z ujawnieniem swojej orientacji i czuł, że nie wolno mu mieć pod tym względem zbyt wygórowanych oczekiwań wobec innych. Na jakimś poziomie wykorzystywałem chyba ten fakt. Uwalniał mnie od presji. Pozwalał odsuwać daleko w przyszłość moment prawdy.\nW najbliższym czasie nie miałem żadnych zleceń, a zatem nic nie przeszkadzało mi natychmiast lecieć do Szwecji. Problemem było to, skąd wezmę pieniądze na bilet. Ponieważ ani słowem nie wspomniałem rodzicom o Marku, nie mogłem w żadnym wypadku prosić, by to on pokrył koszty. Wyczyściłem swoje konto, wykorzystałem cały limit kredytowy i zarezerwowawszy bilet, zadzwoniłem do taty, by przekazać mu dokładne informacje. Pierwszy samolot startował z Heathrow o wpół do dziesiątej i lądował w Göteborgu w południe. W odpowiedzi usłyszałem od taty tylko kilka słów; robił wrażenie przybitego. Martwiąc się, jak sobie radzi na położonej na odludziu farmie, zapytałem, co robi.\n– Robię porządki – odparł. – Opróżniła wszystkie szuflady, wszystkie szafki.\n– Czego szukała?\n– Nie wiem. Nie widzę w tym żadnego sensu. Pisała na ścianach, Danielu.\nZapytałem, co takiego pisała.\nNie było mowy, żebym zasnął tej nocy. Wspominałem bez przerwy mamę, wracając uparcie do chwili, gdy będąc przed dwudziestu laty razem w Szwecji, sami na małej wysepce na archipelagu na północ od Göteborga, siedzieliśmy obok siebie na skale i moczyliśmy stopy w wodzie. W oddali wypływał na pełne morze statek handlowy i patrzyliśmy, jak w naszą stronę wędruje jego fala dziobowa, pojedyncza zmarszczka na gładkiej tafli wody. Żadne z nas nie ruszyło się z miejsca, trzymaliśmy się tylko za ręce, czekając na to, co nieuniknione, a sunąca po płyciźnie fala z każdym metrem rosła i rosła, i w końcu rozbiła się o skałę, przemaczając nas do suchej nitki. Utkwiło mi to w głowie, ponieważ byłem w tamtym czasie bardzo związany z mamą i nie wyobrażałem sobie, bym mógł podjąć jakąś ważną decyzję, nie pytając jej o zdanie.\nNazajutrz rano Mark uparł się, że odwiezie mnie na Heathrow, mimo że obaj wiedzieliśmy, że szybciej dostanę się tam transportem publicznym. Kiedy utknęliśmy w korku, nie narzekałem ani nie zerkałem na zegarek, świadom tego, że bardzo chciałby tam ze mną polecieć i że sam mu to uniemożliwiłem. Przed budynkiem terminalu uściskał mnie. Ku mojemu zaskoczeniu był bliski płaczu – czułem stłumione wibracje w jego piersi. Zapewniłem go, że nie ma sensu, by odprowadzał mnie do środka, i pożegnaliśmy się na zewnątrz.\nTrzymając w ręku bilet i paszport, miałem już zamiar zgłosić się do odprawy biletowej, kiedy zadzwonił telefon.\n– Nie ma jej tu, Danielu!\n– Gdzie jej nie ma, tato?\n– W szpitalu! Wypuścili ją. Wczoraj tam pojechaliśmy. Nie chciała tam sama pojechać. Ale gdy ją tam zawiozłem, nie protestowała, więc uznano, że zgłosiła się z własnej woli. I kiedy ją zostawiłem, przekonała lekarzy, żeby ją zwolnili.\n– Przekonała ich? Mówiłeś, że rozpoznali u niej psychozę.\n– Lekarze nie konsultowali z tobą jej zwolnienia? – naciskałem.\n– Poprosiła ich chyba, żeby się ze mną nie kontaktowali – odparł ciszej.\n– Dlaczego miałaby ich o to prosić?\n– Wobec mnie też wysuwa oskarżenia – powiedział. – Nic z tego, co mówi, nie jest prawdą – dodał szybko.\nTeraz ja z kolei przez dłuższą chwilę się nie odzywałem. Chciałem zapytać, co to za oskarżenia, ale nie potrafiłem się do tego zmusić. Usiadłem na torbie i skryłem głowę w dłoniach. Stojący w kolejce ludzie musieli mnie omijać.\n– Czy mama ma komórkę? – zapytałem.\n– Rozbiła ją kilka tygodni temu. Uważa, że nie są bezpieczne.\nPrzez chwilę wyobrażałem sobie moją oszczędną matkę w irracjonalny sposób rozbijającą telefon. Tato opisywał zachowania osoby, której nie znałem.\n– Ma jakieś pieniądze? – zapytałem.\n– Prawdopodobnie niewiele… cały czas nosi ze sobą skórzaną torbę. Ani na chwilę nie spuszcza jej z oczu.\n– Różne śmieci, do których przywiązuje wielką wagę. Nazywa je dowodami rzeczowymi.\n– Jak opuściła szpital?\n– Nie chcą mi nawet powiedzieć. Może być wszędzie!\n– Ty i mama macie wspólne rachunki bankowe. – Czułem, jak po raz pierwszy ogarnia mnie panika. – Możesz zadzwonić do banku i zapytać ich o ostatnią transakcję. Namierzysz ją dzięki karcie.\nPo milczeniu, jakie zapadło w słuchawce, domyśliłem się, że ojciec nigdy wcześniej nie dzwonił do banku; załatwianie spraw finansowych zawsze zostawiał mamie. W ich wspólnej firmie to ona robiła bilanse, płaciła rachunki i sporządzała zeznania podatkowe. Miała dryg do liczb i potrafiła godzinami przekopywać się przez faktury i kwity. Pamiętałem jej staroświecką księgę rachunkową z epoki przed nastaniem arkuszy kalkulacyjnych. Naciskała pióro tak mocno, że cyfry były niczym alfabet Braille’a.\n– Skontaktuj się z bankiem, tato, i oddzwoń.\nOpuściłem kolejkę i wyszedłem z budynku terminalu. Mijając grupki palaczy, rozmyślałem o błąkającej się gdzieś po Szwecji mamie. Mój telefon zadzwonił ponownie. Zdziwiłem się, że tacie udało się tak szybko załatwić sprawy w banku, ale to nie był on.\n– Wysłuchaj mnie uważnie, Danielu – usłyszałem głos mamy. – Dzwonię z budki i nie mam za dużo pieniędzy. Twój ojciec na pewno już z tobą rozmawiał. Wszystko, co ci powiedział ten człowiek, jest kłamstwem. Nie zwariowałam. Nie muszę iść do psychiatry. Muszę iść na policję. Zaraz wsiadam na pokład samolotu lecącego do Londynu. Czekaj na mnie na Heathrow, w terminalu… – Przerwała, żeby spojrzeć na bilet.\n– Mamo! – zacząłem niepewnie, korzystając z tego, że przestała mówić.\n– Nie przerywaj mi, Danielu, mam bardzo mało czasu. Czekaj na mnie w terminalu pierwszym. Za dwie godziny. Jeśli zadzwoni ojciec, pamiętaj, żeby…\nPróbowałem dodzwonić się pod numer, który się wyświetlił, w nadziei, że odbierze, ale bez skutku. Kiedy szykowałem się, żeby zrobić to ponownie, zadzwonił ojciec.\n– Dziś rano o siódmej dwadzieścia – zaczął bez żadnych wstępów, jakby czytał to, co sobie zanotował – zapłaciła czterysta funtów na lotnisku w Göteborgu. Na rzecz Scandinavian Airlines. Jest w drodze do ciebie! Danielu?\nDlaczego nie powiedziałem mu, że mama chwilę wcześniej do mnie dzwoniła, i wiem, że się do mnie wybiera? Czy jej uwierzyłem? Przemawiała autorytatywnym, stanowczym tonem. Spodziewałem się potoku chaotycznych słów, a nie jasnych i klarownych zdań. Byłem zdezorientowany. Wolałem nie powtarzać tacie, że uważa go za kłamcę. Bałem się, że usłyszy w moim głosie agresywny i konfrontacyjny ton.\n– Spotkam się z nią tutaj – wydukałem w odpowiedzi. – Kiedy przylatujesz?\n– Nie przylatuję.\n– Zostajesz w Szwecji?\n– Jeśli uzna, że jestem w Szwecji, nie będzie taka spanikowana. Wbiła sobie do głowy, że ją ścigam. Jeśli tu zostanę, zyskasz na czasie. Musisz ją przekonać, że potrzebuje pomocy. Ja nie potrafię jej pomóc. Nie pozwoli mi. Zabierz ją do lekarza. Masz na to większe szanse, jeśli nie będzie się bała, że przyjeżdżam.\nNie bardzo nadążałem za jego rozumowaniem.\n– Zadzwonię do ciebie, kiedy wyląduje – powiedziałem. – Spróbujemy wtedy coś wymyślić.\nKończąc rozmowę, nie wiedziałem, co o tym wszystkim myśleć. Skoro mama cierpiała na psychozę, dlaczego lekarze wypuścili ją ze szpitala? Nawet jeśli nie mogli jej zatrzymać z jakichś formalnych powodów, powinni przecież zawiadomić mojego ojca. A jednak nie zrobili tego; potraktowali go jak wroga, pomagając jej uciec nie ze szpitala, ale od niego. Inni ludzie wcale nie uważali, że jest chora. Ktoś z personelu linii lotniczych sprzedał jej bilet, ochroniarze poddali kontroli bezpieczeństwa… nikt jej nie zatrzymał. Zacząłem się zastanawiać, co takiego pisała na ścianach. Przez cały czas miałem przed oczyma przesłane mi mailem zdjęcie, na którym tata rozmawia z nieznajomym.\nNabrałem przekonania, że to było wołanie o pomoc.\nNa tablicy przylotów ukazał się komunikat, że samolot mamy wylądował. Kiedy otworzyły się automatyczne drzwi, podbiegłem do barierki, żeby sprawdzić przywieszki na bagażach pasażerów. Wkrótce pojawili się pasażerowie z Göteborga. Pierwsi szli dyrektorzy wypatrujący laminowanych tabliczek ze swoimi nazwiskami, za nimi pary i rodziny z całymi stertami walizek na wózkach. Mamy nie było, mimo że zawsze poruszała się bardzo żwawo i nie sądziłem, by miała coś oprócz bagażu podręcznego. Minął mnie starszy mężczyzna, z pewnością jeden z ostatnich pasażerów z Göteborga. Zastanawiałem się, czy nie zadzwonić do taty i nie zawiadomić go, że coś poszło nie tak. Nagle drzwi z sykiem się otworzyły i wyszła przez nie mama.\nWzrok miała utkwiony w podłodze, jakby podążała za sypanymi przez kogoś okruszkami chleba. Niosła sfatygowaną, mocno wypchaną skórzaną torbę podróżną, której pasek wrzynał jej się w ramię. Nigdy wcześniej nie widziałem u niej tej torby; nie była to rzecz, którą by sobie normalnie kupiła. Jej ubranie było podobnie jak torba mocno podniszczone. Miała zdarte buty, podwinięte wokół kolan nogawki spodni i brakowało jej guzika u bluzki. Mama lubiła się stroić – ubierała się elegancko do restauracji, teatru, a nawet do pracy, chociaż wcale nie było takiej potrzeby. Razem z ojcem prowadzili kiedyś centrum ogrodnicze w północnym Londynie, położone na działce w kształcie litery „T” między otynkowanymi na biało domami i kupione na początku lat siedemdziesiątych, gdy ziemia w okolicy była tania. Podczas gdy tato nosił znoszone dżinsy, ciężkie buciory oraz powyciągane swetry i palił własnoręcznie skręcane papierosy, mama preferowała wykrochmalone białe bluzki do wełnianych spodni w zimie i bawełnianych w lecie. Klienci komentowali często jej nieskazitelny ubiór, zastanawiając się, jakim cudem udaje jej się nigdy nie pobrudzić, mimo że pracowała fizycznie tak samo ciężko jak tato. Zapytana o to, śmiała się i wzruszała niewinnie ramionami, jakby chciała powiedzieć: „Nie mam zielonego pojęcia!”. Ale wszystko to było wykalkulowane. Zawsze miała zapasowe ubranie na zapleczu. Powtarzała mi, że reprezentując firmę, musi dbać o wygląd.\nPozwoliłem, by przeszła obok, ciekaw, czy mnie w ogóle zauważy. Była wyraźnie chudsza niż wtedy, gdy żegnaliśmy się w kwietniu, powiedziałbym nawet, że wychudzona. Spodnie wisiały na niej luźno jak na drewnianej kukiełce. Pozbawiona wszelkich krągłości, wyglądała jak postać z kreskówki, a nie kobieta z krwi i kości. Krótkie blond włosy sprawiały wrażenie wilgotnych; były zaczesane do tyłu, śliskie i gładkie, nie od żelu czy brylantyny, lecz od wody. Po wyjściu z samolotu wstąpiła pewnie do łazienki i próbowała doprowadzić się do porządku, zadbać o to, by jej włosy wyglądały jak należy. Jej zawsze młodzieńcza twarz mocno się postarzała w ciągu ubiegłych miesięcy. Cera, podobnie jak ubranie, była w marnym stanie. Miała ciemne plamy na policzkach, a zmarszczki pod oczyma bardzo się uwydatniły. Za to załzawione niebieskie oczy wydawały się jaśniejsze niż kiedykolwiek. Obchodząc barierkę, cofnąłem instynktownie rękę, bojąc się, że głośno krzyknie, jeśli jej dotknę.\nPodniosła przestraszona wzrok, ale widząc, że to ja, jej syn, triumfalnie się uśmiechnęła.\nWymówiła moje imię tak samo jak wtedy, gdy była ze mnie z jakiegoś powodu dumna – ze skrywaną, intensywną satysfakcją. Kiedy się ściskaliśmy, przytuliła twarz do mojej piersi, a potem odsunęła się i wzięła mnie za ręce. Przesunąłem ukradkiem kciukiem po jej palcach. Skórę na nich miała szorstką, paznokcie połamane i niezadbane.\n– Już po wszystkim – szepnęła. – Jestem bezpieczna.\nSzybko przekonałem się, że umysł ma ostry jak brzytwa. Natychmiast zauważyła mój bagaż.\n– Po co to wziąłeś? – zapytała.\n– Tato zadzwonił do mnie wczoraj wieczorem i powiedział, że jesteś w szpitalu.\n– Nie nazywaj tego szpitalem – przerwała mi ostro. – To był dom wariatów. Uznał, że to dla mnie odpowiednie miejsce: pośród ludzi, którzy wyli jak zwierzęta. A potem zadzwonił do ciebie i powiedział ci to samo. Twoja mama zwariowała. Czy nie tak właśnie było?\nNie odpowiedziałem od razu. Nie wiedziałem, jak zareagować na jej napastliwy ton.\n– Miałem właśnie lecieć do Szwecji, kiedy zadzwoniłaś – powiedziałem.\n– Więc mu uwierzyłeś?\n– Liczył na to.\n– Powiedz mi, co się dzieje.\n– Nie tutaj. Nie w obecności tylu ludzi. Musimy to zrobić we właściwy sposób, od samego początku. Trzeba to zrobić porządnie. Proszę, żadnych pytań, dobrze?\nPrzemawiała w oficjalny sposób, z przesadną uprzejmością, wymawiając wyraźnie każdą sylabę i robiąc przerwę po każdym przecinku.\n– Żadnych pytań – zgodziłem się.\nW dowód wdzięczności uścisnęła moją rękę.\n– Zabierz mnie do domu – powiedziała cicho.\nNie miała już w Anglii własnego domu. Sprzedała go i przeniosła się na farmę w Szwecji, która miała być jej ostatnim i najszczęśliwszym domem. Mogłem się tylko domyślać, że mówi o moim mieszkaniu, a właściwie mieszkaniu Marka, mężczyzny, o którym nigdy nie słyszała.\nCzekając na przylot samolotu mamy, odbyłem już z nim rozmowę. Był zaniepokojony rozwojem wypadków, zwłaszcza tym, że mama nie znajduje się pod opieką lekarzy i będę zdany tylko na siebie. Obiecałem mu, że będę go na bieżąco informował. Obiecałem również, że do niego zadzwonię, ale ponieważ mama stale mi towarzyszyła, nie miałem okazji tego zrobić. Nie śmiałem zostawić jej samej i bałem się, że otwarcie z nim rozmawiając, dam dowód, że trzymam jego stronę. Było to zbyt ryzykowne: mama mogła przestać mi ufać albo, co gorsza, uciec. Coś takiego nigdy nie przyszłoby mi do głowy, gdyby tato wcześniej o tym nie wspomniał. Myśl, że mogłaby to zrobić, mnie przerażała. Wsunąwszy dłoń do kieszeni, wyłączyłem dzwonek komórki.\nMama stała tuż przy mnie, gdy kupowałem bilety kolejowe do centrum Londynu. Zdałem sobie sprawę, że ciągle na nią zerkam, maskując uśmiechem fakt, że bacznie ją obserwuję. Co chwila brała mnie za rękę, czego nie robiła od czasu, gdy byłem dzieckiem. Postanowiłem zachowywać się w możliwie najbardziej neutralny sposób, nie wyciągać przedwczesnych wniosków, uczciwie wysłuchać jej historii. Tak się złożyło, że nigdy nie musiałem brać strony mamy albo taty – po prostu wcześniej nie stawiali mnie w takiej sytuacji. Generalnie zawsze byłem bliżej związany z mamą, bo bardziej angażowała się w moje codzienne sprawy. Tato zawsze polegał na jej osądzie.\nW pociągu mama wybrała miejsca na samym końcu wagonu i oparła się o okno. Zdałem sobie sprawę, że może stąd obserwować cały wagon. Nikt nie mógł podkraść się do niej z tyłu. Położyła sobie skórzaną torbę na kolanach i mocno ją objęła, jakby była kurierem przewożącym nadzwyczaj ważną przesyłkę.\n– To wszystko, co masz? – zapytałem.\nZ poważną miną poklepała wierzch torby.\n– Są tu dowody świadczące o tym, że nie zwariowałam. Dowody świadczące o zbrodniach, które próbuje się tuszować.\nTe słowa były tak odległe od normalnego życia, że wywarły na mnie dziwne wrażenie. Wypowiedziane były jednak zupełnie szczerze.\n– Mogę zajrzeć do środka? – zapytałem.\n– Nie tutaj – odparła i przystawiła palec do ust, dając do zrozumienia, że nie jest to temat, o którym powinniśmy rozmawiać w miejscu publicznym. Jej gest wydał mi się osobliwy i niepotrzebny. Choć spędziliśmy ze sobą ponad trzydzieści lat, nie potrafiłem ocenić stanu jej umysłu. Spodziewałem się, że zdołam to zrobić od razu, jednak mama się zmieniła, pod względem fizycznym i charakterologicznym. Nie sposób było się zorientować, czy te zmiany są rezultatem autentycznych wydarzeń, czy też doświadczyła ich jedynie w umyśle. Dużo zależało od tego, co wyjmie ze swojej torby – od zgromadzonych przez nią dowodów.\nKiedy dojechaliśmy na dworzec Paddington i szykowaliśmy się do wyjścia z pociągu, mama złapała mnie za ramię w nagłym paroksyzmie lęku.\n– Obiecaj, że wysłuchasz wszystkiego, co powiem, z otwartym umysłem. Proszę tylko o jedno: żebyś miał otwarty umysł. Obiecaj to! Dlatego do ciebie przyjechałam. Obiecaj!\nPołożyłem dłoń na jej dłoni. Cała drżała, przerażona tym, że mogę nie stanąć po jej stronie.\n– Obiecuję – powiedziałem.\nSiedząc na tylnym siedzeniu taksówki, spletliśmy dłonie niczym ukrywający się kochankowie. Poczułem zapach jej oddechu. Miał w sobie coś metalicznego. Przywodził na myśl woń szczotkowanej stali, jeśli szczotkowana stal ma w ogóle jakiś zapach. Spostrzegłem, że jej wargi posiniały, jakby było jej bardzo zimno. Mama zgadła chyba, o czym myślę, bo otworzyła usta i pokazała mi język. Jego czubek był czarny niczym atrament ośmiornicy.\n– Trucizna – powiedziała.\nNim zdążyłem zapytać, co właściwie ma na myśli, potrząsnęła głową i wskazała wzrokiem taksówkarza, przypominając o potrzebie zachowania dyskrecji. Zastanawiałem się, jakim badaniom poddali ją szwedzcy lekarze, jakie odkryli toksyczne substancje, a przede wszystkim kogo mama podejrzewała o zamiar jej otrucia.\nTaksówka zatrzymała się przed moim domem, zaledwie kilkaset metrów od miejsca, w którym upuściłem wczoraj wieczorem swoje zakupy. Mama nigdy wcześniej tu nie była: tłumaczyłem jej, że kiedy ktoś mieszka jako sublokator, krępują go wizyty rodziców. Nie wiem, dlaczego rodzice zaakceptowali tak bzdurną wymówkę, i jak śmiałem im w ogóle coś takiego mówić. Postanowiłem na razie trzymać się tej bajeczki. Nie chciałem zbijać mamy z tropu, ujawniając moje własne rewelacje. Wchodząc z nią do mieszkania, dopiero poniewczasie zdałem sobie sprawę, że każda w miarę spostrzegawcza osoba zauważy, iż korzysta się tutaj tylko z jednej sypialni. W drugiej urządzony był gabinet. Otworzyłem drzwi i ruszyłem szybko do przodu. Przychodząc do kogoś w gości, mama zawsze zdejmowała buty i miałem dzięki temu dość czasu, by zamknąć drzwi do sypialni i gabinetu. Po chwili do niej wróciłem.\n– Chciałem się upewnić, czy nikogo nie ma w domu – wyjaśniłem. – W porządku, jesteśmy sami.\nWyraźnie ją to ucieszyło, zawahała się jednak przy zamkniętych drzwiach, jakby chciała to sprawdzić sama.\n– Daję słowo, jesteśmy tylko we dwoje – powiedziałem, obejmując ją ramieniem i prowadząc na górę.\nStając w progu połączonego z kuchnią salonu, stanowiącego serce apartamentu Marka, była najwyraźniej zafascynowana miejscem, w którym mieszkałem. Mark, który zawsze określał swój gust jako minimalistyczny, liczył, że roztaczający się z mieszkania widok na miasto nada pomieszczeniu charakter. Kiedy się do niego wprowadziłem, nie miał prawie żadnych mebli. Apartament nie sprawiał wrażenia stylowego, lecz pustego i smutnego. Mark nocował tutaj i jadał, ale tu nie mieszkał. Stopniowo zacząłem sugerować pewne zmiany. Nie musiał chować swoich rzeczy. Można było rozpakować kartony. Patrzyłem, jak mama z niezwykłą trafnością rozpoznaje moje wpływy. Wzięła z półki książkę, którą dała mi kiedyś w prezencie.\n– To mieszkanie nie należy do mnie – wypaliłem.\nChoć od wielu lat kłamstwa przychodziły mi z łatwością, tego dnia sprawiały mi dotkliwy ból, zupełnie jakbym biegł ze skręconą kostką.\n– Pokaż mi ogród – powiedziała, biorąc mnie za rękę.\nZaprojektowanie i wykonanie ogrodu na dachu Mark zlecił firmie, w której pracowałem. Twierdził, że od dawna nosił się z takim zamiarem, ale tak naprawdę zrobił to ze względu na mnie, grając rolę bogatego mecenasa. Rodziców, choć nigdy o tym nie mówili, zawsze zdumiewał fakt, że wybrałem akurat ten zawód. Oboje zakończyli edukację w wieku szesnastu lat, a ja poszedłem na uniwerek, ostatecznie jednak wykonywałem tę samą pracę, którą oni parali się przez całe życie, tyle że ja legitymowałem się stosownym dyplomem i już na starcie miałem dwadzieścia tysięcy długu. Tak czy inaczej, spędziwszy całe dzieciństwo w otoczeniu roślin i kwiatów, odziedziczyłem po rodzicach dryg do ogrodnictwa i ta praca, kiedy tylko napływały jakieś zamówienia, dawała mi satysfakcję.\nSiedząc na dachu w otoczeniu roślin i patrząc na Londyn, łatwo było zapomnieć, że coś jest nie w porządku. Grzejąc się w promieniach słońca, milczałem. Chciałem, żeby ta chwila trwała wiecznie. Zauważyłem jednak, że mama wcale nie interesuje się ogrodem; zapoznawała się z rozkładem dachu, szukając wzrokiem wyjść awaryjnych, które w razie czego mogły jej posłużyć za drogę ucieczki. Zniecierpliwiona zerknęła na zegarek.\n– Nie mamy dużo czasu – oświadczyła.\nPrzed wysłuchaniem jej wersji wypadków zaproponowałem, by coś zjadła. Mama grzecznie odmówiła, chcąc przystąpić od razu do rzeczy.\n– Jest tyle rzeczy, które muszę ci opowiedzieć – oznajmiła.\nZacząłem nalegać. Nie ulegało wątpliwości, że znacznie straciła na wadze. Nie mogąc się dowiedzieć, kiedy ostatnio jadła – nie udzieliła w tej kwestii jednoznacznej odpowiedzi – zacząłem przyrządzać napój ze zmiksowanych bananów, truskawek i lokalnego miodu. Mama stała tuż przy mnie, obserwując, co robię.\n– Chyba mi ufasz? – zapytałem.\nSkrajnie podejrzliwa i ostrożna, pozwoliła mi zmiksować wyłącznie sprawdzone przez siebie owoce. Żeby pokazać, że napój jest w porządku, najpierw sam go spróbowałem i dopiero potem podałem jej szklankę. Mama upiła najmniejszy możliwy łyk, ale potem spostrzegła mój wzrok i zdając sobie sprawę, że poddaję ją czemuś w rodzaju testu, zaczęła pić duszkiem.\n– Muszę skorzystać z toalety – oświadczyła, opróżniwszy szklankę.\nObawiałem się, że będzie chciała sprowokować wymioty, ale nie mogłem raczej wejść z nią do łazienki.\n– Jest na dole – powiedziałem.\nWyszła z kuchni, ściskając kurczowo torbę, której nawet na chwilę nie odłożyła.\nWyciągnąłem z kieszeni komórkę. Okazało się, że nie odebrałem przynajmniej trzydziestu telefonów od taty. Zadzwoniłem do niego.\n– Mama jest u mnie. Nic jej nie grozi, tato – powiedziałem szeptem. – Nie mogę teraz rozmawiać…\n– Zaczekaj! – przerwał mi. – Wysłuchaj mnie!\nTelefonując do niego, dużo ryzykowałem. Bałem się, że mama to odkryje. Chcąc usłyszeć, kiedy będzie wracała, odwróciłem się w stronę schodów, lecz ona stała już na górze i mnie obserwowała. Nie zdążyłaby tak szybko skorzystać z łazienki. Najwyraźniej mnie oszukała, poddała własnemu testowi, chcąc zobaczyć, jak wykorzystam tę chwilę. A ja dałem się złapać. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby patrzyła na mnie w ten sposób. Nie byłem już jej synem, lecz kimś, kto jej zagrażał. Byłem jej wrogiem.\nZnalazłem się między młotem a kowadłem.\n– To z nim rozmawiasz? – zapytała mama.\nTon, jakim do mnie mówiła, zmienił się z oficjalnego w oskarżycielski i wrogi. Tato usłyszał jej głos.\n– Ona tam jest? – zapytał.\nZastygłem w bezruchu, nie potrafiąc podjąć żadnej decyzji z telefonem przyciśniętym do ucha i oczyma utkwionymi w mamie.\n– Może być agresywna, Danielu – ostrzegł mnie.\nSłysząc to, pokręciłem głową: nie, to nie mogła być prawda. Mama nigdy w życiu nikogo nie skrzywdziła. Ojciec był w błędzie. Albo kłamał. Mama dała krok do przodu.\n– Jeśli powiesz do niego jeszcze jedno słowo, wychodzę – oświadczyła, wskazując telefon.\nRozłączyłem się, słysząc w słuchawce głos taty.\n– Obiecałem tacie, że do niego zatelefonuję, kiedy przylecisz – wyjaśniłem łamiącym się głosem, wyciągając ku niej dłoń z komórką, jakbym składał broń. – Po prostu, żeby wiedział, że nic ci nie grozi. Tak samo jak tobie obiecałem, że cię wysłucham, mamo. Proszę, usiądźmy. Chciałaś opowiedzieć mi swoją historię. Chcę jej wysłuchać.\n– Lekarze zbadali mnie. Nie mówił ci o tym? Zbadali mnie, wysłuchali tego, co miałam do powiedzenia, i wypuścili. Specjaliści mi uwierzyli. Jemu nie dali wiary.\nZbliżyła się do mnie, żeby podać mi swój bagaż – swoje dowody. Widząc, że daje mi drugą szansę, podszedłem do niej i wziąłem do ręki torbę z popękanej skóry. Widać było, że niełatwo się z nią rozstaje. Zaskoczyło mnie, jaka jest ciężka. Kiedy kładłem ją na stole, tato zadzwonił ponownie. Jego zdjęcie pojawiło się na wyświetlaczu komórki. Mama spostrzegła je.\n– Możesz odebrać telefon. Albo otworzyć torbę – rzuciła.\nIgnorując dzwoniący telefon, wcisnąłem zamek torby, uniosłem skórzaną klapkę i zajrzałem do środka.


W dniach 6 - 8 listopada klasy 2 i 3 technikum elektrycznego i elektryczno-mechanicznego uczestniczyły wwycieczce przedmiotowo-turystycznej. Pierwszym celem wyjazdu był Lubliniec - można powiedzieć, miasto elektryków, a drugim Konin z niezwykle ważną dla bezpieczeństwa energetycznego Polski Elektrownią Pątnów.\nW Lublińcu znajdują się dwie znane nacałym świecie firmy zajmujące się branżą energetyczną - obie gościły nasze klasy i prezentowały swoje produkty i działalność. Pierwsza z nich to EthosEnergy produkująca i serwisująca potężne transformatory energetyczne i generatory, druga to ElHand – zajmująca się produkcją różnych rodzajów transformatorów, dławików oraz filtrów. Zwiedzanie tych zakładów było znakomitą praktyczna lekcją maszyn elektrycznych, a także dało uczniom pogląd na sytuację rynku pracy dla przyszłych elektryków. W kolejnym dniu klasy poruszały się po Krainie Piastów, zaczynając od Rezerwatu Archeologicznego w Biskupinie, który jest jednym z największych w Europie. Dzięki swojej wyjątkowej wartości dla dziedzictwa kulturowego Polski został uznany za Pomnik Historii. Obejmuje on obszar około 38 ha z licznymi śladami dawnego osadnictwa, od epoki kamienia po wczesne średniowiecze. Z nich najsłynniejsze jest stanowisko na półwyspie Jeziora Biskupińskiego z pozostałościami osady obronnej z przełomu epok brązu i żelaza. Jego odkrycie znalazło się w gronie 100 najważniejszych archeologicznych odkryć XX wieku.\nNastępnie młodzież zwiedziła Gniezno - stolicę pierwszych polskich królów. Szczególną uwagę skupiły Drzwi Gnieźnieńskie, podziemia Katedry oraz Muzeum Diecezjalne z najcenniejszymi zabytkami ważnymi dla historii państwa polskiego. Katedra na Wzgórzu Lecha w Gnieźnie przypomina o wielu wydarzeniach w dziejach Kościoła i państwa polskiego. To właśnie w Gnieźnie arcybiskupi, a później prymasi dokonywali koronacji królewskich. Niejednokrotnie sprawowali urząd Interreksa – to do nich należał tytuł Pierwszego Księcia. Po tych wybitnych postaciach i ich działalności pozostało wiele pamiątek w postaci budowli, ważnych dokumentów i drogocennych fundacji. Wspaniała gotycka katedra wraz z jej podziemiami, niezwykłe Drzwi Gnieźnieńskie, ogromny skarbiec katedralny (trzeci co do wielkości i najstarszy w Polsce – dziś eksponowany w Muzeum Archidiecezji Gnieźnieńskiej), niezliczona ilość dokumentów i ksiąg (najstarsza pochodzi z roku 800 i znajduje się w Archiwum Archidiecezjalnym w Gnieźnie) - wszystko to powodowało, że wizyta w tym miejscu była naprawdę wyjątkowa.\nWostatnim dniu młodzież powróciła ponownie na energetyczne tory i zwiedzała Elektrownię Pątnów, która jest największą elektrownią Grupy Kapitałowej ZE PAK SA. Została zaprojektowana jako elektrownia parowa, kondensacyjna, blokowa, opalana węglem brunatnym. Uczniowie mieli okazję zobaczyć młyny węglowe, maszynownię, nastawnię, jak również podziwiać widoki z dachu jednego z najnowocześniejszych bloków energetycznych w Polsce.


prasa.wiara.pl » Niedziela » Miłosierdzie Boże drugim imieniem Miłości\nZbliża się szesnaste spotkanie młodzieży na Polach Lednickich. Wspólna modlitwa, taniec i śpiew, połączone z odkrywaniem głębi Bożego Miłosierdzia, pozwolą na nowo uwierzyć, bo jak głosi tegoroczne hasło: „Miłość Cię znajdzie!”. – Inicjatywa Lednicy – zapewnia o. Jan Góra – to przyszłość Ojczyzny i świata\nRENATA FIDOR: – 2 czerwca 2012 r. młodzi ludzie będą mogli po raz kolejny wybrać Chrystusa. Jakie emocje towarzyszą organizacji kolejnego już spotkania? Co Ojciec czuje jako przewodnik i założyciel Lednicy?\nO. JAN GÓRA OP: – Czuję odpowiedzialność za to, co robię. Wciąż myślę o tym, czy wystarczająco „nakarmię” tych, których zapraszam, czy godnie ukażę im sens życia, jakim jest sam Jezus Chrystus, i jakie będzie to miało konsekwencje w przyszłości. Po szesnastu latach skończył się przecież czas amatorszczyzny.\n– Jakim językiem powinno się mówić do młodych o wierze?\n– Przede wszystkim trzeba starać się mówić językiem wydarzenia. Musimy opowiadać o obecności Boga i tę obecność przeżywać, a nie tłumaczyć ludziom poszczególne pojęcia. Język wiary nie jest operacją na pojęciach.\n– Czy ten sposób przybliżania Boga lepiej wpływa na tak duże zainteresowanie Lednicą?\n– Mam nadzieję. Wierzę, że wydarzenie jest bardziej przekonujące niż wykład. Najważniejsze jest przecież doświadczenie duchowe, bo dzięki temu następuje wzrost osobowości. Trzeba nauczyć się dawać, brać i dzielić się wiarą. W ciągu kilku godzin musimy wyprzedzić czas i dokonać czegoś, co w normalnych warunkach trwałoby latami. Do zrobienia jest dużo, a czasu niewiele.\n– Czy można powiedzieć, że spotkanie młodych ludzi na Polach Lednickich, pod Bramą Rybą, jest odpowiedzią na problemy współczesnego Kościoła?\n– Między innymi. Lednica jest wielkim laboratorium wiary i przyszłości. Pokazuje nam wrażliwość młodego pokolenia oraz sposób transmitowania wiary. Na Lednicy nie ma czasu na gadanie, wygłaszanie przemówień. Lednica jest jednym wielkim doświadczeniem wiary. Wiele osób przystępuje do spowiedzi. To znaczy, że wciąż żyje w młodzieży pragnienie osobistego, intymnego spotkania z Chrystusem i Jego miłością. Podobnie przejście przez bramę stało się wydarzeniem o ogromnym ładunku treściowym i emocjonalnym. Pomysł ten wydawał mi się jednorazowy, a tymczasem on trwa. A cóż powiedzieć o adoracji. Kiedy w ciszy i na kolanach młodzi przeżywają intymność z Chrystusem. A cóż powiedzieć o wyborze Chrystusa, wyborze, który tam dokonuje się wśród młodych jako rezonans wyboru Mieszka.\n– Jakie są plany tegorocznego spotkania? Skąd pomysł na hasło i przewodnictwo s. Faustyny?\n– Tegoroczne spotkanie na Lednicy miało początkowo nosić tytuł: „Miłość i odpowiedzialność”, ale niespodziewanie w nocy odezwał się mój wychowanek i powiadomił, że jeżeli tematem rozważań młodzieży będzie Boże Miłosierdzie, to on ufunduje wszystkim „Dzienniczek” s. Faustyny. To było niesamowite. Co roku każdy, kto przyjedzie na spotkanie, otrzymuje od nas jakiś podarunek. Ten wydaje się bardzo trafiony.\nNawiązaliśmy kontakt z siostrami z Łagiewnik i ustaliliśmy, że będą trzy wielkie części tegorocznego spotkania. Pierwsza to spotkanie z s. Faustyną przez ucałowanie jej relikwii, pierścienia i modlitwa za narzeczonych. Następnie odbędzie się spotkanie z Chrystusem w Eucharystii i wybór Chrystusa, wreszcie trzeci punkt programu: adoracja obrazu Jezusa Miłosiernego połączona zarówno z milczeniem, modlitwą, jak i tańcem oraz śpiewem. To wzruszające, że ludzie domagają się coraz dłuższej chwili uwielbienia w ciszy, kiedy bp Wojciech Polak niesie potężną, 3-metrową monstrancję. To znak, że dla wielu jest to najważniejszy czas kontaktu z Jezusem.\n– Dlaczego mówienie młodzieży o miłosierdziu jest tak ważne?\n– Dlatego, że słowo „miłość” wydaje się niekiedy zużyte i nienośne. Tymczasem miłosierdzie jest drugim imieniem niemodnego już słowa „miłość”. Akcentuje branie na siebie potrzeb drugiego i udzielanie przebaczenia. Mówienie o tym młodym ludziom jest konieczne, ponieważ widać wyraźnie, ile jest do roboty, do pomocy innym, do wzięcia na siebie ich potrzeb, a nie egoistycznego przeżywania słodkich chwil w miłym towarzystwie. Miłosierdzie jest postawą czynną, a nie konsumpcją przyjemności.\n– Czy czas i miejsce organizacji Lednicy ma jakieś znaczenie?\n– Spotkanie odbywa się zawsze w pierwszą sobotę czerwca ze wskazania kard. Stanisława Dziwisza. Jest to czas nawiązywania i wspomnienia wszystkich pielgrzymek Ojca Świętego Jana Pawła II do Polski. Miejsce jest także szczególne, bo przypomina o chrzcie naszej Ojczyzny. Wierzymy, że miał on miejsce na wyspie i tam bije to źródło, a Pola Lednickie są właśnie wielkim rezonatorem tego wydarzenia i tego miejsca. To się czuje do dziś.\n– Czy można uznać, że Jan Paweł II jest wciąż duchowym opiekunem Lednicy?\n– Nie tylko można, ale trzeba! To właśnie jego wyobraźnia, intuicja i siła sprawiły, że Lednica jest taka, jaka jest. Wszystko powstawało pod jego bezpośrednim wpływem i okiem. Ojciec Święty zawsze miał dla nas swoje przesłanie i błogosławił nam przed i w trakcie spotkania. Następnie oczekiwał relacji i sprawozdań. Teraz przewodzi nam z nieba, a patronat nad Lednicą przejęli Benedykt XVI i Prymas Polski. Nie zmienia to faktu, że Lednica była, jest i będzie papieska i kościelna.\n– Dlaczego tylu księży przyjeżdża na Lednicę? W ubiegłym roku było ich ponad dwa tysiące. Jaka jest ich rola?\n– Księża mają genialne wyczucie rzeczywistości Bożej, intuicję wiary i chcą być z młodzieżą, bo wiedzą, że to w nich tkwi siła przyszłości Ojczyz-ny i Kościoła, którą oni sami z dnia na dzień kształtują u siebie. Jesteśmy w końcu uczniami Jana Pawła II, który młodzież traktował poważnie, bo to właśnie jej powierzył przyszłość.\n– Jak Lednica zmieniła życie Ojca?\n– Poprzez ciągłe myśli o tym wielkim wydarzeniu wyeliminowałem wszystkie te zajęcia, które uniemożliwiały mi pełne, całkowite zaangażowanie dla Lednicy, która ostatecznie stała się osią mojego życia. Lednica uczy mnie odpowiedzialności. Kiedy stoję pod Bramą Rybą, to zawsze myślę o słowach Jezusa wypowiedzianych do Apostołów: „To wy dajcie im jeść”. Ci wszyscy młodzi ludzie nie przyjeżdżają kilkaset kilometrów po nic. Chcą czegoś doświadczyć. Ja muszę dać im tę potrzebną do życia „kromkę sensu”. Myślę, że Lednica poprzez to, że uczy mnie myślenia do przodu, jest zapowiedzią wiary jutra. Chciałbym, byśmy zawsze mogli się rozpoznać po „łamanym chlebie” i słyszeć wciąż niezagłuszone niczym słowa Apostołów idących do Emaus, którzy mówią do Jezusa: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. A On został. „Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go”.\nWierzę w to, że „łamanie chleba” na Lednicy, już po raz szesnasty, będzie niezwykle czytelnym znakiem obecności Chrystusa między nami, a także źródłem radości i pokoju dla następnego pokolenia. Młodzież lednicka to liderzy przyszłości – tego jestem pewien! A rozpoznawać się będą zawsze po pokoju i radości, które z nich będą promieniować.\nZ o. Janem Górą OP rozmawia Renata Fidor\ndodane 14.02.2012 23:15\nTAGI| "NIEDZIELA",\tLEDNICA,\tO. JAN GÓRA\nStrona Niedzieli | Doświadczamy „tsunami łaski” | Miłość i bezwstyd | Antena do nieba | Lednica jest pełnoletnia! | Droga do Lednicy | Lednica 2013 | Muzeum dwóch wielkich kapłanów | Sympatyczny Hyde Park | Ślub dziewicy z prawiczkiem abstrakcja czy powód do dumy? | I. Głodnych nakarmić


Jak traktować podatkowo wydatki na nabycie praw w spółkach osobowych - Podatki - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Podatki > Jak traktować podatkowo wydatki na nabycie praw w spółkach osobowych\nJak traktować podatkowo wydatki na nabycie praw w spółkach osobowych\nNasza spółka nabyła udziały w spółce jawnej. Kiedy będzie mogła zaliczyć do kosztów wydatki związane z nabyciem udziałów?\nBezpośrednio poniesione wydatki na objęcie udziałów w spółce podlegają zaliczeniu w koszty podatkowe dopiero w momencie ustalania dochodu z ich ewentualnego zbycia. Wydatki pośrednio związane z nabyciem stanowią koszt podatkowy rozliczany w momencie jego poniesienia.\nKosztów uzyskania przychodów nie stanowią wydatki na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów albo akcji w spółce oraz innych papierów wartościowych.\nWydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych wkładów, udziałów, akcji oraz innych papierów wartościowych (art. 16 ust. 1 pkt 8 updop). Oznacza to, że wydatki na objęcie udziałów w spółce nie podlegają zaliczeniu w koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, lecz dopiero w momencie ustalania dochodu z ich zbycia.\nWydatki na objęcie udziałów w spółce nie podlegają zaliczeniu w koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, lecz dopiero w momencie ustalania dochodu z ich zbycia.\nStanowisko to potwierdza pismo Dyrektora Izby skarbowej w Warszawie z 10 listopada 2004 r. (sygn. PD-005U-684/04/MB):Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 8, wydatki na objęcie lub nabycie udziałów (akcji) w spółce prawa handlowego są kosztem uzyskania przychodów w momencie ustalania dochodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji).\nPrzypomnijmy, że do spółek prawa handlowego zaliczają się zarówno spółki osobowe (jawna, partnerska, komandytowa i komandytowo-akcyjna), jak i kapitałowe (sp. z o.o. i akcyjna).\nWarto także zauważyć, że za wydatki bezpośrednio związane z nabyciem udziałów nie uznaje się wyłącznie ceny ich nabycia. Do wydatków takich zaliczać się będzie m.in. opłatę skarbową (wyrok NSA w Warszawie z 24 stycznia 2006 r., sygn. II FSK 254/05).\nPowszechnie uznaje się, że wyrażenie „spółka” użyte w tym przepisie dotyczy wszystkich rodzajów spółek. Jednak spotkać można również odmienne stanowisko, zgodnie z którym przepis ten ma zastosowanie jedynie do rozliczania wydatków na nabycie udziałów (akcji) w spółkach kapitałowych. Zgodnie z tym stanowiskiem: Ze względu na naturę przychodu ze spółki osobowej oraz przepisy ustawy o CIT należy stwierdzić, że wydatki na nabycie praw i obowiązków w spółce osobowej powinny być zaliczane do kosztów wspólnika w momencie uzyskania przychodów ze spółki osobowej (artykuł „Jak rozliczać wydatki na nabycie praw w spółkach osobowych”, R. Pasternak, „Gazeta Prawna nr 124/2007, str. 10). Można jednak z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że przyjęcie tego stanowiska będzie prowadzić do sporu z urzędem skarbowym. Dlatego warto w tej kwestii wystąpić o interpretację do Ministra Finansów (w praktyce do właściwego dla Państwa dyrektora izby skarbowej, upoważnionego do wydawania interpretacji podatkowych).


Pomoc drogowa - Zgorzelec, kraj, UE - RUSIN - Ogłoszenia - Darmowe ogłoszenia drobne\nPomoc drogowa - Zgorzele...\ndodano: 2018.04.11 ważne do: 2018.07.10 wyświetleń: 61\nNajważniejszym zadaniem naszego przedsiębiorstwa jest transport i holowanie aut, nie tylko w obszarze Zgorzelca, ale także w jego okolicach (tj. Zawidów, Bogatynia, Pieńsk, Węgliniec), oraz na obszarze całej Polski, czy też za granicą kraju.\nW ofercie Rusin Pomoc Drogowa można znaleźć również takie punkty jak: dowóz benzyny, awaryjne otwieranie i uruchomienie aut, odpompowywanie źle zatankowanej benzyny, usunięcie drobnych usterek na drodze lub mobilna wulkanizacja. Oprócz tego firma zajmuje się transportem maszyn rolniczych i budowlanych, wózków widłowych oraz przyczep. Do dyspozycji klientów należy całodobowy parking strzeżony i wypożyczalnia samochodów na czas naprawy.\nW naszym zakładzie zatrudniona jest wykwalifikowana brygada pracowników, która zawsze chętnie służy profesjonalną poradą. Każde zlecenie traktowane jest indywidualnie.\nGwarantujemy nie tylko wysoką jakość ale też staramy się przyjeżdżać na miejsce zdarzenia jak najszybciej bez względu na porę dnia czy nocy.\nKlienci, którzy korzystają z usług Rusina są zawsze szczęśliwi i w razie kłopotów powracają ponownie po pomoc.\nZgorzelec, woj. dolnośląskie\t( Pokaż na mapie)\nStrona WWW: http://rusin-pomocdrogowa.pl


Mr & Mrs - ellis-art\nKartka z okazji ślubu, wykonana z materiałów najwyższej jakości. Przestrzenna, ozdobiona tekturkami oraz kompozycją kwiatów. Wymiary kartki 14 cm x 14 cm. W komplecie koperta i folijka ochronna.\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Mr & Mrs\nAby otrzymać darmową dostawę w butiku ellis-art i zaoszczędzić na wysyłce 8,50 zł kup jeszcze produkty za 250,00 zł .


Styliści - Hoża - Milek design | najlepszy fryzjer stylista Warszawa\nMistrzyni fryzjerstwa, międzynarodowa trenerka z zakresu stylizacji fryzur i współwłaścicielka MilekDesign. W branży od kilkunastu lat. Należąca do wąskiego, elitarnego grona wykładowców prestiżowej szkoły Pivot Point w Polsce. Prowadziła liczne warsztaty dla największych koncernów kosmetycznych m.in. Wella, LAKME Cosmetics, Goldwell. Dzięki ciepłemu, unikalnemu podejściu grono jej wiernych klientek stale się poszerza. Oprócz fryzjerstwa interesuje się dekoracją wnętrz. Kasia jest miłośniczką klasyki i nawiązań do wcześniejszych epok, w tworzonych przez siebie stylizacjach zawsze stawia na kobiecość oraz dobrze dobrany kolor włosów. Dzięki artystycznej duszy jest kopalnią nowatorskich pomysłów i inspiracji. Często gości w roli ekspertki na łamach magazynów lifestylowych i w programach śniadaniowych. Od marca 2011r. prowadzi drugi salon Milek Design przy ul. Hożej 40.\nW zawodzie fryzjera pracuje od prawie 20 lat i niezmiennie uwielbia to, co robi. W pracy cechują ją zaangażowanie i pasja, jej stylizacje zawsze dążą do osiągnięcia indywidualnego, oryginalnego efektu. Każdy dzień jest dla niej motywacją do działania i poszukiwania nowych inspiracji do pracy. To, co najbardziej lubi w zawodzie fryzjera, to wyzwania w postaci skomplikowanych koloryzacji i upięć. Czas wolny stara się spędzać jak najbardziej aktywnie. Uwielbia kapelusze.\nW zawodzie od 2007 roku. Doświadczenie zdobywała u najlepszych stylistów w ekskluzywnych akademiach fryzjerstwa Toni&Guy oraz Vidal Sassoon. Potrafi sprostać zróżnicowanym wyzwaniom i oczekiwaniom wiążącym się ze strzyżeniem męskim i damskim. Stara się, by każda tworzona przez nią fryzura była praktyczna i wielofunkcyjna. Jako profesjonalistka Weronika ceni dokładność zarówno w cięciu jak i w koloryzacji. Potrafi wyczuć oczekiwania klienta stawiając na indywidualne formy oraz dopasowane do kolorytu odcienie. Można spotkać ją w salonie przy ulicy Hożej.\n„Chudy” stylizacją interesuje się od zawsze, w zawodzie pracuje od 9 lat. Jego pasją są metamorfozy, naturalne koloryzacje i krótkie strzyżenia. Pierwsze fryzjerskie kroki stawiał w Szczecinie, w studiu szkoleniowym marki Goldwell. Od niespełna siedmiu lat mieszka i pracuje w Warszawie. W wolnym czasie lubi gotować, jest zapalonym kinomanem. Tak naprawdę jednak jego największym hobby jest stylizacja włosów. Zadowolenie klientek jest dla niego najważniejsze i właśnie dlatego…robi wszystko po swojemu. Pracuje w salonie przy ulicy Hożej 40.\nFryzjerstwem profesjonalnie zajmuje się od 15 lat, pasjonuje się nim od zawsze. Najbardziej lubi tworzyć fryzury awangardowe i nowoczesne, ale nie zapomina też o nawiązaniach do kultowych klasyków. Fryzjerstwo to dla niej sposób na życie – pęd do innowacji, pasja tworzenia i ciągłe poszukiwanie nowych źródeł inspiracji. Uczestniczka wielu profesjonalnych szkoleń organizowanych m.in. przez Tony & Guy we Francji i Wielkiej Brytanii. Uwielbia polskie morze, ze wzburzonych fal Bałtyku czerpie siłę i inspirację do twórczej pracy. Pracuje w salonie na Hożej.\nFryzjerstwo to jej największa pasja.Wyobraźnia Kasi, w połączeniu z zamiłowaniem do zawodu oraz zmysłem artystycznym stanowi prawdziwą mieszankę wybuchową. Jest perfekcjonistką, każda najbardziej nawet nietuzinkowa fryzura leży w zasięgu jej możliwości. Lubi nowe wyzwania, stara się cały czas podnosić swoje kwalifikacje uczestnicząc w licznych szkoleniach. Wolny czas uwielbia spędzać aktywnie, spacerując po górach oraz pływając łódką po mazurskich jeziorach. Kasia przyjmuje w salonie na Hożej.\nStylista, związany ze światem fryzjerstwa od 14 lat. Uczestnik wielu szkoleń krajowych i zagranicznych. Specjalizuje się w damskich klasycznych cięciach oraz w stylizacji męskiej.\nFryzjerstwem zajmuję się od 12 lat. Praca w tym zawodzie umożliwia mu realizację największych marzeń, łączy się bowiem z głęboką pasją. W pracy Tomek szeroko wykorzystuje swoją bogatą wyobraźnię i kreatywność. Biorąc udział w licznych szkoleniach fryzjerskich oraz sesjach zdjęciowych, wciąż rozwija swoje umiejętności. To, co lubi najbardziej, to fryzury o miękkich kobiecych liniach. Stawia, w zależności od klientki, zarówno na kolory żywe jak i naturalnie stonowane. Punktem wyjścia jest jednak dla niego efekt pięknie wypielęgnowanych włosów. Tomek lubi także strzyżenia męskie, zarówno klasyczne jak i te bardziej nowoczesne. Pracuje w salonie na Hożej.\nEwa to autorka wielu metamorfoz, indywidualistka oddana modzie i… nowa stylistka w Milek Design przy ul. Hożej! Uwielbia zajmować się włosami zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Każdy klient jest dla niej wyjątkowy. Miłośniczka nowoczesności i naturalności – najważniejsze są dla niej zdrowe i wypielęgnowane włosy. Prywatnie fascynatka podróży, odkrywania nowych miejsc oraz kuchni włoskiej.\nSwoje umiejętności rozwija dzięki codziennej pracy w salonie. Uczestniczyła też w wielu profesjonalnych szkoleniach fryzjerskich. Ceni perfecjonizm, co można zuważyć w jej pracy z klientem. Stawia na naturalność i harmonię. Nie lubi monotonii. Jest Stylistką w salonie przy Hożej.\nW branży fryzjerstwa od 2001roku. Najlepiej czuje się w koloryzacjach blond oraz pojaśnieniach. Zdecydowanie stawia na strzyżenia klasyczne z lekkim wykończeniem. Dzięki swojemu promiennemu uśmiechowi i kreatywości wyrobiła sobie liczne grono klientów. Prywatnie pasjonatka popularnych bestsellerów. W niedalekiej przyszłości chciałaby napisać swój dziennik, przedstawiający fryzjerstwo od strony artystycznej.\nOd dziecka zakochany w nożyczkach. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu i licznym szkoleniom pod okiem najlepszych, krajowych i zagranicznych trenerów, swobodnie porusza się między klasyką, a awangardą. Uwielbia lekkie i łatwo układające się formy. Zawsze na bieżąco z obowiązującymi trendami w kolorze i formie. Fryzjerstwo to jego pasja\nFryzjerstwem profesjonalnie zajmuje się od 2014 roku. Najlepiej czuje się w koloryzacjach oraz w tworzeniu krótkich, nieco szalonych fryzur. Lubi mocne, ciężkie i nowoczesne cięcie, jednakże ułożenie romantycznych, długich fal nie stanowi dla niej kłopotu. W swojej pracy ceni brak monotonii – każdego klienta i jego potrzeby traktuje indywidualnie. W swojej pracy stawia na dialog z klientem. Chętnie uczy się i poszukuje nowych rozwiązań w swojej branży, uczestnicząc w licznych szkoleniach. Jest perfekcjonistką obdarzoną zmysłem artystycznym i ogromnym poczuciem estetyki. Prywatnie miłośniczka książek, filmu i dobrej zabawy.\nMagda (Młody Talent)\nTola – Młody Talent\nTel : 513 400 512


Najedzeni: Roladki z boczniakiem w sosie\nBoczniak to bardzo wdzięczny grzyb, dający się nawet zawinąć w roladce. Smakuje ciekawie i nie traci swej jędrności po obróbce termicznej. Przygotowałam z nim również sosik do ryżu. Pyszna propozycja obiadowa.\n300 g boczniaka\n1. Ryż ugotuj wg wskazówek na opakowaniu. Trzymaj w cieple.\n2. Filety rozkrój w poprzek, ale ak by ich nie rozciąć do końca ale by otrzymać jeden płat. Włóż do mocnego worka i delikatnie rozbij. Posól i posyp pieprzem. Na każdy układaj po1 dużym boczniaku i po 2-3 listki kolendry. Zwijaj w roladkę i zepnij patykiem lub wykałaczkami.\n3. W garnku lub patelni, ale takiej do zapiekania w piekarniku wlej z 2 łyżki oleju i obsmaż roladki na złoto, dolej 1/2 szklanki wody. Przykryj garnek lub patelnię folią aluminiową i wstaw do nagrzanego piekarnika do 180 st. C i zapiekaj ok. 15 minut.\n4. Marchewkę obierz i pokrój w małą kostkę. Resztę grzybów pokrój w duże paski. Na patelni rozpuść masło, wrzuć marchewkę i smaż ją z 5 minut. Dodaj też grzyby i przesmaż krótko, często mieszając. Dolej 3/4 szklanki wody, dopraw solą i pieprzem. Duś aż marchewka zmiękknie. Dodaj posiekaną kolendrę (ok. 5-6 listków).\n5. Do sosu z marchewką dodaj 1 łyżkę kwaśnej śmietany, wymieszaj. Do pół kubka wody z kranu dodaj mąkę, wymieszaj energicznie a to wlej do sosu, by go zagęścić.\n6. Na talerz nakładaj sos z marchewką i boczniakiem, pokrojoną roladkę i ryż. Udekoruj listkami kolendry.\n"Najedzeni" - Iwona Jakubowski o 12:40\nEtykiety: Grzyby, Mięso, Obiad z mięsem


Listopadowe święta - vps41.iat.pl\nOdeszli - a my idziemy za nimi, bo innej drogi nikt nie wymyślił. „Istnieje świat żyjących i świat zmarłych, a mostem jest miłość, jedyne, co może przeżyć i co ma znaczenie” T.Wilder.\n„W miłości jest tęsknota za nieprzemijaniem, za wiecznością, za nieśmiertelnością. Wiara i nadzieja przeminą. Zostanie tylko miłość” - Jan Paweł II\n„Każdy ból kiedyś mija, a nadzieja trwa wiecznie. Nadzieję czerpie się z pewności, że we wszystkim jest tchnienie Boga. On wszystko może. stworzył świat z niczego, potrafi przemieniać nas duchowo, a najważniejsze, że ma dla nas wieczność, w której spotkamy się z tymi, których bardzo kochaliśmy. Jest z nami i w nas. Podsuwa nam ludzi, ich sprawy, pomysły, zadania i wciąż wypróbowuje naszą miłość.\nWszystko, co mam, dostaję.\nCo się rodzi, musi umrzeć.\nTen sam Bóg zabiera i daje.”\n11 listopada - 90 rocznica Odzyskania Niepodległości Polski\n„Ojczyzna: wyzwanie tej ziemi\nrzucone przodkom i nam.\nwyśpiewać dzieje (...)” - Jan Paweł II\n„Wolność i demokrację bardzo często musieliśmy zdobywać krwią. Historię musimy znać, ale też starać się żyć godnie. Ten dzień jest lekcją historii i patriotyzmu, ale i świadomości, że zagrożenie bytu tkwi w nas samych. To przedkładanie dobra osobistego ponad wspólne. Nie wystarczy biernie cieszyć się wolnością, trzeba wciąż pamiętać o wymaganiach i powinnościach wobec Ojczyzny”\nŚwięto naszej parafialnej rodziny\n17 listopada obchodzimy wspomnienie św. Elżbiety Węgierskiej, która jako księżna oddała się pielęgnowaniu chorych i cierpiących, główna patronka wielkiej rodziny III Zakonu św.Franciszka, patronka miłosierdzia chrześcijańskiego, jak ją nazywano.\nJej szczęście rodzinne okazało się jednak bardzo krótkie. Po 6 latach małżeństwa mąż zginął wybierając się na wyprawę krzyżową. Mając zatem 20 lat Elżbieta została samotną wdową. Z własnej woli zrezygnowała z życia dworskiego i osiedliła się pod rodzinnym Wartburgiem. Oddała się całkowicie wychowaniu dzieci, pokucie i pomocy najbiedniejszym. W 1228 r. złożyła śluby w trzecim zakonie franciszkańskim. W Marburgu ufundowała szpital-przytułek dla opuszczonych, gdzie codziennie osobiście posługiwała ubogim.\nPowszechnie nazywa się ją patronką miłosierdzia chrześcijańskiego.


Korczów - Ogłoszenia OLX.pl\nOgłoszenia Korczów - OLX.pl\nKorczów 3 mar\nSprzedam króliki belgi i mieszańce\nSniegowce martes r.27,dl.16cm.\nKorczów 2 mar\nButy zimowe r.26 dl.16 cm.\nKombinezon zimowy dziewczecy na 0-2m\nPrzyczepa RYDWAN Bardzo mocna i wytrzymała Cena producenta\nKorczów 1 mar\nKamień dekoracyjny WYPRZEDAŻ\nKorczów 28 lut\nStojak na hamak na zamówienie\nWelon 2w1 150 cm i 75 cm\nSuknia ślubna Alekto\nButy robocze/ buty ochronne\nWoreczki organzy złote/ bordo na prezent lub obciążnie do balonów z he\nElektryczny system do depilacji ciepłym woskiem Veet Easy Wax\nNOWE Spodnie narciarskie/snowboardowe Nike acg nikefit\nZESTAW Poduszka ciążowa + do karmienia + materac + chusta\nWelon długi 2w1 3m i 90 cm\nKamizelka Next 80cm.\nKorczów 27 lut\nSpodnie chlopiece na 86/92\nZestaw spodni na 98cm.\nZestaw niemowlecy na 56cm\nPolspiochy na 56cm\nZestaw bluzeczek dla chlopca 98cm\nSpodnie zimowe sniegowce.\nBluzeczki chlopiece 98cm.cena za calosc.\nBezrekawnik ,kamizelka dla chlopca na 98cm.\nZestaw bluz chlopiecych na 98\nSuzuki Swift Suzuki Swift X Ite\nSprzedam młode króliki belgi i mieszańce\nKorczów 20 lut\nSuknia ślubna z długim rękawem Gala Alekto\nKorczów 14 lut\nFisher Price moj pierwszy pad,padzik\nKorczów 9 lut\nKorczów 8 lut\nbalustrady barierki metalowe schodowe nowoczesne\nKorczów 4 lut\nKategorie główne Korczów\nKategorie główne Korczów:\nMotoryzacja Korczów ,\tNieruchomości Korczów ,\tPraca Korczów ,\tDom i Ogród Korczów ,\tElektronika Korczów ,\tModa Korczów ,\tRolnictwo Korczów ,\tZwierzęta Korczów ,\tDla Dzieci Korczów ,\tSport i Hobby Korczów ,\tMuzyka i Edukacja Korczów ,\tUsługi i Firmy Korczów ,\tŚlub i Wesele Korczów ,\tOddam za darmo Korczów ,\tZamienię Korczów\nKoparka Lubelskiej Dla używane Lubelski. Mamy i ich dzieci Używany i\nOgłoszenia Korczów, OLX.pl to bezpłatny serwis ogłoszeniowy w którym znajdziesz ogłoszenia z Twojej okolicy. Dodawaj i przeglądaj ogłoszenia za darmo, znajduj kupujących w okolicy i przeprowadzaj transakcje. Na OLX.pl Korczów znajdziesz interesujące ogłoszenia Nieruchomości, Pracy oraz Kupię, Sprzedam.


Home | Regional Microsite\nSelect Country: Deutschland España France Italia Nederland Poccия Polska Suomi Sverige United Kingdom\nOrganizacje świadczące profesjonalne usługi\nBiuro zarządzania programem\nRozwiązanie KeyedIn Projects to w pełni zintegrowany pakiet aplikacji biznesowych przeznaczonych do upraszczania zarządzania złożonymi projektami.\nRozwiązanie KeyedIn Projects bezproblemowo łączy się z istniejącymi systemami Twojej firmy, zapewniając kierownikowi projektu, programu i portfela wymaganą kontrolę oraz wgląd w ramach całego cyklu życiowego projektu. Zapewnia ono strategiczne wykorzystanie zasobów, podjęcie działań w zakresie kontroli ryzyka oraz ścisłe zarządzanie kosztami, co przekłada się na wzrost efektywności i rentowności projektu.\nRozwiązanie KeyedIn Projects jest dostępne jako usługa w chmurze SaaS (oprogramowanie jako usługa) lub jako usługa lokalna. Aby uzyskać więcej informacji, zapoznaj się z produktem lub rozwiązaniem branżowym, które spełniają Twoje wymagania w zakresie zarządzania projektami.\nRozwiązanie KeyedIn Projects dla usług profesjonalnych\nRozwiązanie KeyedIn Projects dla biur zarządzania programami\nUzyskaj natychmiastowy dostęp dzięki bezpłatnemu 15-dniowemu okresowi próbnemu, bez żadnych zobowiązań\nPakiet KeyedIn Solutions zwiększa efektywność firmy w zakresie zarządzania projektami dzięki uproszczonym rozwiązaniom SaaS. Skupiamy się na kilku wyspecjalizowanych rynkach pionowych, gdzie nasze bogate doświadczenie branżowe pozwala nam zaoferować fachowe konsultacje oraz dostosowanie rozwiązań do indywidualnych potrzeb, dzięki czemu nasze rozwiązania idealnie odpowiadają wymogom naszych klientów.\nWypróbuj bezpłatnie rozwiązanie KeyedIn Projects! Uzyskaj natychmiastowy dostęp dzięki bezpłatnemu 15-dniowemu okresowi próbnemu, bez żadnych zobowiązań.\nKeyedIn™ is a trademark of KeyedIn Solutions, Inc © 2018 KeyedIn Solutions All rights reserved.


Twardy Plastik Wodoszczelne Przenoszenia Armia Box Szybka dostawa Tani Twardy Plastik Wodoszczelne Przenoszenia Armia Box - Tools\nTools>Twardy Plastik Wodoszczelne Przenoszenia Armia Box\nStrona główna > Tools>Twardy Plastik Wodoszczelne Przenoszenia Armia Box\nTwardy Plastik Wodoszczelne Przenoszenia Armia Box\nTagi: Tani Twardy Plastik Wodoszczelne Przenoszenia Armia Box, Wysokiej Jakości Tool Case, od chińskiego Dostawcy Home Improvement\nPistolet biżuterii Szkatułka z cyfrowym Zamkiem Szyfrowym na Pistolet bezpieczne Przechowywanie W Pełnym Rozmiarze Pistolety OSPON OS500C przybornik\npistolet biżuterii szkatułka z cyfrowym zamkiem szyfrowym na pistolet bezpieczne przechowywanie w pełnym rozmiarze pistolety ospon os500c przybornikszybkie wejście: łatwo i szybko otworzyć sejf w całkowitej ciemności...\nDuża przestrzeń durable twardego plastiku wodoodporny futerał dla Precision machinery\nprodukt pokaż zewnętrzna: 610*430*310mm wewnętrzna: 547*350*190mm głębokość z pokrywką/base: 100/190mm & #8203; puste przypadku waga: 5.0kgsszczegóły obrazuinformacje...\n396x267x110 MM Wodoodporna walizka narzędziowa Futerał na Aparat Fotograficzny pole Instrumentem walizka odporne na Uderzenia przybornik zamknięte z pre-cięcia piankową wyściółkę\nwprowadzenie do naszej mt ochronne etui1, zintegrowany formowania wtryskowego z materiału ze specjalnego stopu produkowane pp,pp stopu jest znacznie lepsza niż pp lub abs; 2, wodoszczelne, pyłoszczelna,...\nWysokiej jakości gablota wykonana przez zmodyfikowany materiał PP, bez pianki\nnie pianki w tym przypadku, istnieje dodatkowy koszt, jeśli potrzebujesz wstępnego nacięcia pianki razem.informacje szczegóły1. logo naklejki miejsce2. wieżowych trzony projekt, to sprawia, że łatwo układać...\n2017 hot style twardego plastiku wodoszczelne wstrząsoodporny godna walizki\ninformacje szczegóły1. logo naklejki miejsce2. wieżowych trzony projekt, to sprawia, że łatwo układać na innych sprawach3. easy open i dwukrotnie rzut zatrzaski4. logo drukowanie wkładki5. zintegrowany...\n1 PC VFT-808-MIS Ekscentryczny Narzędziem Flaring dla Chłodnictwa Zawierają tube cutter Chłodnictwo repair tool\nbezpłatny statku przez dhl1pcs vft-808-mis ekscentryczny narzędziem flaringdla chłodnictwa zawierają tube cutter chłodnictwo repair toolzdjęcia pokazujące:uwaga: jeśli masz jakieś pytanie, prosimy o kontakt...\n365x269x138mm ABS walizka narzędziowa z odpornego na Uderzenia przybornik uszczelniony wodoodporny przypadku sprzęt bezpieczeństwa futerał na aparat fotograficzny z pre-cut pianki\nopis produktu:zewnętrzny rozmiar: 365x269x138mmwewnętrzny rozmiar: 337x212x122mmpokrywa/komory głębokość: 30/92mmpusty pojemnik waga: 1000go masie: gąbka 1500g\nWysokiej jakości Aluminiowa obudowa Laptopa walizka przypadku sprzęt bezpieczeństwa hasło pole Plików odporne na Uderzenia przybornik futerał na aparat fotograficzny\nTrzy model dla ciebie wyboru. 13 cal: 25x33x10 cm 15 cal: 31x40x12 cm\nSQ1124 gorąca sprzedaż tworzyw sztucznych przypadku wodoodporny olejek z pełnym wstępnego nacięcia pianki\nsq1124 gorąca sprzedaż tworzyw sztucznych przypadku wodoodporny olejek z pełnym wstępnego nacięcia pianki1. easy open i dwukrotnie rzut zatrzaski2. jedna uszczelka o-ring3. powerful połączenia ze stali nierdzewnej4....\nTrwała ciężka ABS wodoodporny sprzęt walizce z tworzywa sztucznego\nprodukt pokaż zewnętrzna: 339*312*155mm wewnętrzna: 310*258*137mm głębokość z pokrywką/base: 27/110mm & #8203; puste przypadku waga: 1.95kgsszczegóły obrazuinformacje...\nOdporne na wstrząsy ABS walizka, wodoodporna hard case bez pianki\ninformacje kontaktowepani anioł leee-mail: [email protected]: csg-angelli& #8203;prosimy pamiętać, że nie ma pianki dla tej pozycjito trzeba dodać usd16 jeśli potrzebujesz pianki razemim...\nSQ3828H Wewnętrzna 380*280*165mm lekkie plastikowe proste futerał dla tabletów transportion\na. better wysyłkajak koszt wysyłki jest inny bazę na adres.więc jeśli uważasz, że wysyłka jest nie do przyjęcia, zapraszamy do kontaktu z nami.b. usług dostosowanychmile widziane dostosowane pianka...\nPomieścić Wszystkie Części Wózka Przybornika Valise Outil Storage Case Narzędzia Warstwy Schowek pole Do Narzędzi Ręcznych Phantom Przypadku Aluminium narzędzie\n[xlmodel]-[niestandardowe]-drodzy wszyscy znajomi, proszę nie martw się, zapraszam do sklepu, wszystkie nasze produkty zostały dokładnie sprawdzić przez kontrolerów jakości.rosyjskich przyjaciół zwrócić...\n1 Sztuk 20 Cal Wielofunkcyjne Gospodarstwa Domowego Konserwacji Skrzynka Narzędziowa Skrzynka Narzędziowa Z Tworzywa Sztucznego Wzmocnionego Pojazdu Zamontowane Schowek\nIP67 twardego plastiku wodoodporny przypadku urządzeń z pick pluck piana\nim więcej liście rozmiarów dla twojej informacjiprzesyłki i płatności:1. będziemy wysłane tego przesyłkę w ciągu 1-3 dni po dokonaniu płatności.i następujące formy płatności są akceptowane przez...


Lublin: Tradycyjna potańcówka na działkach [zdjęcia] - Dziennik Wschodni\nLublin: Tradycyjna potańcówka na działkach [zdjęcia]\nAutor: am Zdjęcia Krzysztof Mazur\nSobotni wieczór na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego „Nasza Zdobycz” w Lublinie upłynął w tanecznych rytmach.\nW tamtejszej świetlicy odbyła się tradycyjna potańcówka. Uczestnicy tańczyli do muzyki w wykonaniu Orkiestry Jarmarku Jagiellońskiego. Jej repertuar stanowią tradycyjne melodie taneczne z Lubelszczyzny: polki, oberki, majdaniaki, podróżniaki, marsze, walce i fokstroty.\nAle zanim orkiestra zagrała goście zobaczyli film dokumentalny o swoim ogrodzie. "Symbioza " Katarzyny Łyszkowskiej opowiada o działkowcach z ROD Nasza Zdobycz w Lublinie. Artystka postanowiła poznać motywy posiadania własnego kawałka ziemi.\nRodzinny ogród działkowy "Nasza Zdobycz", położony niemal w samym sercu miasta, nad rzeką Bystrzycą, założony został w 1934 roku. Dziś swoje ogródki ma tu kilka pokoleń działkowców. Nie brakuje też osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z posiadaniem własnej działki.\nSą tu też inicjatywy, dla których w innych lubelskich ROD nie było miejsca. W zeszłym roku po wielkiej awanturze w ROD Podzamcze na Rusałkę przeniósł się ogród społeczny prowadzony przez Warsztaty Kultury. Władzom ROD Podzamcza nie spodobało się m.in., że w publikacjach prasowych na temat tej inicjatywy pojawiło się określenie "ogród społeczny" i planowane tam "warsztaty haftu erotycznego". Władze ogrodu nie życzyły sobie również określania posiadania własnej grządki na terenie działki dzierżawionej przez instytucji "alternatywą" dla zapisania się do Polskiego Związku Działkowców.\nW ROD Nasza Zdobycz takich problemów nie ma. "Spotkania praktyczne" organizują tam też potańcówki. Najbliższa właśnie w sobotę, po premierze "Symbiozy". Do tańca zagra Orkiestra Jarmarku Jagiellońskiego. Będą polki, oberki, majdaniaki, podróżniaki, marsze, walce i fokstroty. Orkiestra będzie grała w godz. 18-20. Wstęp wolny, liczba miejsc ograniczona, obowiązują wcześniejsze zapisy.\nPiknik teatralny na Kalinowszczyźnie [zdjęcia] 3 1\nFestiwal Dwojga Narodów w Ogrodzie Saskim\t[zdjęcia] 0 4\nMiędzynarodowe tańce na pl. Litewskim w Lublinie [zdjęcia] 10 5\ntaniec potańcówka ogródki działkowe Polski Związek Działkowców Pracownia Sztuki Zaangażowanej Społecznie Rewiry Nasza Zdobycz ROD Katarzyna Łyszkowska Symbioza\nGość / 8 lipca 2019 o 11:01\nJagna / 7 lipca 2019 o 18:07\nPrawda j amam na słoneczniku i nigdy nic nie było prezent staruszek ledwo chodzi od jakiegoś miesiąca jest młoda krew może coś zmienią\nJak już nauczysz się polskiego to dopiero pomyśl o pisaniu komentarzy.\nGość / 7 lipca 2019 o 14:01\nBrawo ! Więcej odważnych ORGANIZATORÓW !!! OGRODÓW W LUBLINIE WIELE ,ale UŚPIONYCH Prezesów moc !!! POBUDKA ! BIERZCIE PRZYKŁAD !\nteż działkowicz / 7 lipca 2019 o 18:30\nNa ogródkach jest całkowity zakaz palenia ognisk. A tak poza tym popieram. Inicjatywa tanecznych spotkań jak najbardziej słuszna. Mam na działce nornice, co robić, żeby ich nie było?\nKkk / 7 lipca 2019 o 14:11


Błyskawiczna adaptacja! Tak strzelał Piątek dla AC Milan (WIDEO) - Polsat Sport\n17.02.2019, 07:56 Piłka nożna\nKrzysztof Piątek zimą trafił na San Siro i błyskawicznie zaskarbił sobie sympatię fanów AC Milan. Reprezentant Polski ma już sześć goli dla klubu z Mediolanu, a aż cztery z nich zdobył w Serie A. W sobotę dołożył dwa kolejne w starciu z Atalantą.\nLuty miesiącem Piątka! Po transferze do AC Milan Polak błyskawicznie rozpoczął strzelanie i ma już na swoim koncie sześć trafień dla nowego klubu. Kibice Rossonerich często mają więc okazję do naśladowania charakterystycznego "Pio, Pio, Pio" po golach polskiego snajpera.\nZaczęło się od dwóch pucharowych trafień z SSC Napoli, a później były trzy kolejne spotkania ligowe z bramką. Najpierw 23-latek zdobył bramkę na wagę remisu z AS Roma, później był gol z Cagliari pieczętujący zwycięstwo gospodarzy.\nDwa kolejne gole reprezentant Polski dołożył w sobotnim starciu z Atalantą na szczycie tabeli. To gospodarze wyszli na prowadzenie, jednak Milan odwrócił losy spotkania wygrywając 3:1. Ogromna w tym zasługa polskiego snajpera, który dwa razy trafił do siatki "z niczego".\nPiątek ma na swoim koncie już 17 ligowych trafień, a 4 z nich zdobył w czerwono-czarnych barwach. W klasyfikacji strzelców ustępuje wyłącznie Cristiano Ronaldo (19 goli).\nWszystkie ligowe gole Piątka dla AC Milan w załączonym materiale wideo.\nZOBACZ TAKŻE WIDEO: Paulo Sousa o nieobecności Jana Bednarka, Bartosza Bereszyńskiego i Mateusza Klicha\nPaulo Sousa zapowiada zmiany przed meczem ze Słowacją na Euro 2020\nCzytaj więcej: Piątek znów to zrobił! Dwa gole Polaka dały Milanowi cenne zwycięstwo nad Atalantą


Stowarzyszenie Ziemi Pilickiej - Walory historyczno - przyrodnicze\nZabytki nie są jedyną atrakcją naszej gminy. Na jej terenie znajduje się również wiele ciekawych obiektów przyrodniczych i turystycznych. Nasza gmina leży na terenie Jury Krakowsko – Częstochowskiej, a więc są tu skupiska skał i duża ilość pojedynczych skałek:\nWalory turystyczno - historyczne\nGmina Pilica leżąca niemalże pośrodku Jury Krakowsko-Częstochowskiej na szlaku „Orlich Gniazd”, to jeden z jej najpiękniejszych zakątków. O jej uroku i walorach turystycznych świadczą piękno i bogactwo krajobrazu oraz bogata przeszłość. Liczne wzniesienia i malownicze dolinki, duża powierzchnia lasów, skałki pozwalające na uprawianie wspinaczki, jaskinie Słoneczna (Jasna) i Zegarowa, rezerwat przyrody „Ruskie Góry”, źródła rzeki Pilicy oraz zbiorniki wodne przyciągające w lecie amatorów kąpieli, a przez cały rok wędkarzy, to miejsca nadające się do wypoczynku i różnych form rekreacji. Na zwolenników turystyki rowerowej czekają ścieżki rowerowe. W Smoleniu znajduje się Ośrodek Dydaktyczno-Szkoleniowy JPK z wytyczonymi wokół ścieżkami dydaktycznymi.


• gustowne zabawki, dla dziecka - sowa marlenka 27\nart-Madam.pldla dzieckazabawkisowa marlenka 27 cm zabawka folk, dziewczynka romantyczna\nMaly koziolek - Róża zabawki\nzabawka sowa folk dziewczynka romantyczna róża białe zabawki różowe zabawki kolorowe zabawki\nSówka Marlenka została uszyta z 3 rodzajów bawełny:\n- białej w róże\n- w paski biało - różowe\n- w kolorową kratkę\nSkrzydełka są jasno zielone w białe\nWnętrze to miękka watolina.\nSkrzydełka mocowane muliną.\nZabawkę można prać w temp do 40 stopni, proszek do kolorów, bez płynów zmiękczających.\nCena dotyczy tylko sówki - Kupujesz dokładnie zabawkę ze zdjęcia.\n• Ręczne wykonanie gustowne zabawki • dla dziecka - zabawki • Ręczne wykonanie maly koziolek •\nBŁYSKAWICZNIEZosia - szydełkowa misia, personalizacja. Zabawki handmade Misiowa panienka wykonana ręcznie z fantazyjnej włóczki na szydełku, Wzrost 37 cm135,00 zł Królik z imeiniem chrzest prezent. Zabawki handmade Królik, * uszyty z tkaniny w 100% bawełnianej, * wypełnione kulką sylikonową100,00 zł\nZestaw leśne zwierzątka -borsuk. Zestaw z serii leśne zwierzątka, W skład zestawu wchodzi Borsuk ok 15 cm, rybki, grzybek150,00 zł Królik z imieniem personalizacja. * wysokość ok 40cm bez uszu, z uszami ok 65 cm, * ruchome ręce i nogi, miętowy100,00 zł\n-20%Żabka - super kumpel - tomuś - 45 cm. Oto żabka - super kumpel każdego chłopczyka, To Tomuś, Wielkość - 45 cm54,40 zł\n68,00 zł -20%Królewna zaczarowana w żabkę - ula 45 cm. Szmacianka zabawki Oto księżniczka zaczarowana w żabkę o imieniu ula, ale też starszego dziecka54,40 zł\n71,00 zł -20%Kotek dla maluszka - mruczek - gabrysia - 18 cm. Uszyty z pięknej bawełny białej w delikatne różyczki, Nosek18,40 zł


Zdrowie – Regioneo.pl\nStrona główna Lifestyle Zdrowie Strona 2\nTrwa walka z czasem! Licytuj dla malutkiej Ani. Tylko terapia genowa za 9,5 mln zł może zatrzymać chorobę\nRedakcja Regioneo - 23 stycznia 2021\nMaseczka dla seniora, maseczka zamiast mandatu, maseczka dla wszystkich za darmo\nRedakcja Regioneo - 19 kwietnia 2020 0\nOd 16 kwietnia każdy obowiązkowo musi zakrywać usta i nos w miejscach ogólnodostępnych. Oczywiście maseczki nie zapewniają 100% ochrony przed zakażeniem jakimkolwiek wirusem, ale...\nDom Pomocy Społecznej w Miłowicach prosi pielęgniarki o pomoc\nDom Pomocy Społecznej w Miłowicach (woj. lubuskie) potrzebuje wsparcia. W związku z mobilizacją służb medycznych spowodowaną epidemią, w placówce brakuje wykwalifikowanych pracowników, którzy mają...\nOd 16 kwietnia obowiązkowe maseczki. Nakaz zakrywania ust i nosa do odwołania


IV Niedziela Wielkiego Postu, Patrzeć oczami Jezusa\n31 marca 2019 r. IV Niedziela Wielkiego Postu\nPatrzeć oczami Jezusa\nEwangelia Łk 15, 1-3.11-32\nPatrzeć na Ojca oczami Jezusa, a nie oczami świata. Lepiej patrzeć na Ojca oczami Jezusa, niż oczami świata, który twierdzi, że ten kto jest słaby, zagubiony czy niedoskonały nie zasługuje na szacunek i miłość. Młodszy syn prosi ojca o część majątku, wygląda to na uznanie ojca za jakby zmarłego. Pamiętamy jak brat Karol zatracił wiarę i prowadził rozrzutne życie. Młodszy syn zaczął odczuwać pragnienie powrotu do ojca. I brat Karol mówił: “Boże, jeśli istniejesz spraw, abym Cię poznał”. Młodszy syn wrócił z skruchą do ojca, a brat Karol pisał o swoim nawróceniu: “Od momentu, gdy uwierzyłem, że Bóg istnieje, zrozumiałem, że nie mogę żyć inaczej, jak jedynie dla Niego”. Miłosierny Ojciec, ten który wzrusza się głęboko i wybiega naprzeciw, ten który nie oszczędza na miłości i łaskach, i cieszy się z powrotu każdego człowieka. Brat Karol, patrzył na Ojca oczami Jezusa, módlmy się, o taki sam wzrok.\nRozważa Mikołaj, kleryk, Wyższe Międzydiecezjalne Seminarium Duchowne w Opolu\nXXX Niedziela Zwykła, Ufność Bogu\n24 października 2021 r. XXX Niedziela Zwykła\nXXIX Niedziela Zwykła, Służyć z miłością\n17 października 2021 r. XXIX Niedziela Zwykła\nKsiążka "Echa Nazaretu. Duchowa biografia Karola de Foucauld"\nWe wrześniu 2021 ukazało się wznowienie książki-przewodnika po duchowości małych…\nVoillaume René, Echa Nazaretu. Duchowa biografia Karola de Foucauld\nKsiążka Echa Nazaretu. Duchowa biografia Karola de Foucauld jest świadectwem…


Generatory azotu w technologii membranowej\nINMATEC Gase Technologie -\nGeneratory azotu seria SN\nGeneratory azotu seria MN\nGeneratory azotu seria LNX\nGenerator azotu i tlenu Arbatech\nFirma Arbatech posiada w swojej ofercie szeroki wybór generatorów azotu oraz generatorów tlenu. Oferowane przez nas urządzenia niemieckiej firmy INMATEC GaseTechnologie GmbH & Co.KG to gwarancja najwyższej jakości, wielu lat doświadczenia oraz niezawodności. Firma INMATEC kładzie duży nacisk na ciągły rozwój oraz produkcję prawdziwie innowacyjnych stacji generatorów, które posiadają wszelkie niezbędne certyfikaty. Firma Arbatech dążąc aby zawsze sprostać nawet najbardziej wymagającym, dostosowanym do indywidualnych potrzeb Klienta zastosowaniom, może zaproponować same urządzenia, jak i całościowe stacje (również w zabudowie kontenerowej) z uwzględnieniem wszelkich potrzebnych instalacji oraz montażu.\nGeneratory tlenu oraz azotu dają możliwość wyprodukowania azotu bądź tlenu bezpośrednio w miejscu zapotrzebowania. Koncentracja tlenu wyprodukowanego przez generator tlenu waha się zwykle w przedziale od 90 do 95%. W przypadku azotu stężenie wynosi zazwyczaj od 95 do nawet 99,9999%.\nGeneratory tlenu i azotu uznaje się obecnie za najbardziej ekonomiczną metodę pozyskiwania wymienionych gazów. To zaś przyczynia się do stałego wzrostu popularności takich urządzeń, które korzystają z nowoczesnych rozwiązań projektowych i potrafią wykonywać swoją pracę w sposób energooszczędny. Warto zaznaczyć, że produkowany gaz cechuje się właściwościami spełniającymi wszelkie normy i wymagania odnośnych instytucji, dzięki czemu urządzenia są całkowicie bezpieczne dla zdrowia.\nZalety generatorów azotu oraz tlenu:\nmożliwość pracy niezależenie od warunków otoczenia,\nmożliwość pracy w miejscu, w którym występuje rzeczywiste zapotrzebowanie na tlen lub azot,\nnieograniczony dostęp do źródła tlenu i azotu\nkoszty produkcji tlenu i azotu.\nGenerator tlenu znajduje zastosowanie między innymi w takich miejscach jak szpitale, laboratoria, oczyszczalniach ścieków czy w przedsiębiorstwach energetycznych. Modele oferowane przez Arbatech działają w technologii PSA (adsorpcji zmiennociśnieniowej) i zapewniają stały dostęp do niezbędnego tlenu. W zależności od potrzeb można zdecydować się na generatory tlenu o większej wydajności, jak i mniejsze, przenośne wersje. Dzięki temu dopasują się do potrzeb każdej firmy czy placówki. Ich uniwersalność sprawia, że są coraz chętniej wykorzystywane w powyższych branżach.\nGenerator azotu stosowany jest między innymi przy obróbce metali, zabezpieczaniu zbiorników przy pomocy tzw. poduszek azotowych, w elektronice, energetyce, oraz przemyśle spożywczym. Wytwarzają one wspomniany gaz ze sprężonego powietrza. Może się to odbywać w drodze różnorodnych procesów - w ofercie Arbatech znajdują się generatory azotu w technologii PSA oraz membranowej, które stanowią najpopularniejsze rozwiązania w tym zakresie. Wybór sprawdzonych urządzeń pozwala na znaczne oszczędności oraz optymalizację procesów produkcyjnych.\nGeneratory tlenu i azotu stanowią doskonały zamiennik dawniej stosowanych butli, które są mniej wygodne w codziennym użytkowaniu, a do tego ich wykorzystywanie niesie za sobą ryzyko wybuchu. Wygoda i bezpieczeństwo to główne powody, które sprawiają, że stosowanie takich rozwiązań staje się coraz bardziej popularne. Przy wyborze odpowiedniego generatora azotu oraz tlenu kluczowa jest jakość wykonania oraz żywotność urządzenia. Produkty oferowane przez Arbatech pochodzą od uznanej, niemieckiej marki, dzięki czemu można mieć pewność, że sprawdzą się podczas regularnego użytkowania i będą odporne na upływ czasu. Niezawodność jest niezwykle ważna zarówno w branży medycznej, jak i pozostałych polach, na których wykorzystuje się powyższe generatory.\nInteresuje Cię sprawdzony koncentrator tlenu lub azotu? Zapraszamy do kontaktu. Pomożemy w doborze odpowiedniego urządzenia!


DRODZY UCZNIOWIE KLAS III !!!\nWitamy kolejny rocznik uczniów klas trzecich. Nieuchronnie zbliża się czas wyborów - szkoły, zawodu, przyszłości. Przed Wami ważna decyzja.\nNie będziecie jednak sami - w jej podjęciu wspomogą Was w domu rodzice,\na w szkole - wychowawca, pedagog szkolny, psycholog szkolny.\nProsimy o zapoznanie się z procedurami, informacjami, testami uzdolnień oraz prezentacjami zamieszczonymi poniżej.\nZasady rekrutacji dla absolwentów gimnazjów - otwórz\nKomunikat MEN w sprawie rekrutacji - otwórz\nPrezentacja dotycząca zasad rekrutacji - otwórz\nInformator o szkołach ponadpodstawowych 2019/2020 - otwórz\nporadnik dla rodziców i kandydatów do szkół ponadpodstawowych na rok szkolny 2019/2020 - otwórz\nNajczęściej zadawane pytnia i odpowiedzi - otwórz\nz dnia 14 marca 2017 r. w sprawie przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego oraz postępowania uzupełniającego na lata szkolne 2018–2019/2020 - otwórz\nDodatkowe informacje dla absolwentów uczniów szkół artystycznych - otwórz\nkatalog szkół - otwórz\nProgi punktowe na rok szkolnym 2017/2018- otwórz\nInformujemy, że na stronie internetowej Krajowego Ośrodka Wspierania Edukacji Zawodowej i Ustawicznej została przygotowana Strefa Ucznia – miejsce, gdzie gromadzone będą informacje o zawodach, kwalifikacjach, typach szkół, warunkach uzyskania możliwości pracy w zawodzie, a także materiały do obejrzenia i pobrania, tj. plakaty, broszury, ulotki promocyjne oraz filmy\ni spoty informacyjne.\nWięcej informacji na stronie KOWEZiU.\nKOWEZiU- STREFA UCZNIA\nTutaj znajdziesz informację o zawodach-otwórz\nDodatkowe informacje o egzaminie gimnazjalnym oraz szkołach można znaleźć na stronach internetowych:\nTrzecioklasisto! Wykonaj pierwszy krok zmierzający\nw kierunku wyboru szkoły średniej!\nStoisz przed wyborem swojej drogi edukacyjnej. Decyzja ta będzie sięgała swymi skutkami daleko w przyszłość, dlatego też musisz ją dobrze przemyśleć. Pierwszym etapem przygotowań do wyboru szkoły średniej powinna być refleksja nad samym sobą. Znajdź chwilę czasu\ni przeanalizuj swoje zainteresowania, uzdolnienia i umiejętności, swój temperament, charakter oraz stan zdrowia. Ten ostatni czynnik jest bardzo istotny, bowiem pewne zespoły chorobowe mogą Ci uniemożliwić naukę i wykonywanie niektórych zawodów (np. znaczna wada postawy, choroby kręgosłupa są przeciwwskazaniem do prac wykonywanych na stojąco – takich jak fryzjer, kelner). Wszystkie refleksje zanotuj, by móc do nich powrócić i przeanalizować powtórnie w momencie poszukiwania szkoły ponadgimnazjalnej. Będąc w posiadaniu obszernej wiedzy na swój temat będziesz mógł z dużo większą łatwością wybrać szkołę odpowiadającą Twojej osobie. Rozwiąż ankietę skłonności zawodowych, która pomoże Ci w uświadomieniu sobie jaka grupa zawodów odpowiada w znacznym stopniu Twoim zainteresowaniom.\nCo po gimnazjum? - otwórz\nAnkieta skłonności zawodowych - otwórz\n10 KROKÓW JAK DOBRZE WYBRAĆ SZKOŁĘ- otwórz\nWszystkim trzecioklasistom przypominamy o możliwości korzystania z konsultacji przedmiotowych.\nOryginały opinii wydawanych przez poradnie rodzice bądź uczniowie /z pisemnym upoważnieniem od rodziców/ odbierają z sekretariatu po otrzymaniu wyników egzaminu gimnazjalnego,\nczyli po 18 czerwca 2017r.. Dokumenty zdrowotne rodzice odbierają od pani pielęgniarki. Będą one Wam niezbędne do złożenia w nowej szkole.\nNa świadectwie ukończenia gimnazjum wpisuje się szczególne osiągnięcia ucznia, czyli zwycięski udział w różnych konkursach oraz zawodach sportowych. W trakcie rekrutacji doliczane są punkty za konkursy i zawody co najmniej na szczeblu powiatowym. Jeżeli masz takie osiągnięcia na swoim koncie, przynieś dyplomy do sekretariatu to dołączymy je do Twojego arkusza ocen. Dyplomy przynoszone w trakcie wypisywania świadectw nie będą uwzględniane.\nDodatkowe punkty mogą pomóc Ci w dostaniu się do wymarzonej szkoły.


Album o Gdyni - słonecznym mieście pod żaglami - Gdynia\n29 kwietnia 2010 r. w Muzeum Miasta Gdyni odbyła się promocja albumu autorstwa Krzysztofa Romańskiego „Gdynia - słoneczne miasto pod żaglami". Publikacja zabiera czytelnika w podróż w czasie do jednego z najbardziej spektakularnych wydarzeń 2009 roku w Polsce - zlotu największych żaglowców świata The Tall Ships' Races. Prawie sto fotografii pokazuje tę imprezę w całej rozciągłości - od powitania pierwszych jednostek wpływających do Gdyni, poprzez barwną paradę załóg ulicami miasta, imponujący „las masztów" w porcie, aż po przepiękną paradę całej flotylli pod pełnymi żaglami na morzu.\nAlbum zakupić można:\n- Muzeum Miasta Gdyni, ul. Zawiszy Czarnego 1, Gdynia\n- Księgarnia Chimera, ul. 3 Maja 16, Gdynia\n- Księgarnia Chimera, ul. Waszyngtona 21, Centrum Gemini, Gdynia\n- Księgarnia POLANGLO, ul. Świętojańska 33, Gdynia\n- Księgarnia INNY ŚWIAT, ul. Świętojańska 38, Gdynia\n- Księgarnia VADEMECUM, ul. Świętojańska 5-7, Gdynia.\nWięcej informacji na stronie: http://www.albumgdynia.pl/


Czerwoni naprawdę coś kręcą z tą ciążą... - Pudelek\nCzerwoni naprawdę coś kręcą z tą ciążą...\nAnia Świątczak 24 czerwca pisała na blogu, że jest w 4 tygodniu ciąży, miesiąc później Michał twierdził, że to przełom 3 i 4 miesiąca... Cudowne przyspieszenie?\nTo nie jedyne nieścisłości. Nasza czujna czytelniczka wyłapała wiele szczegółów, które każą nam wątplić w to, czy Ania faktycznie poroniła w kwietniu tego roku...\nOczywiście wiemy, że Wiśniewski pisze często swojego bloga po pijaku, ale czy można tym wytłumaczyć takie wpadki:\n19 lipca Michał napisał, że Ania jest "na przełomie 3-4 miesiąca" i już widać brzuszek. To ciekawe, bo niecały miesiąc wsześniej, 24 czerwca, ona sama pisała, że to... czwarty tydzień. Co ciekawsze, wcześniej pisał, że Ania ma wysoki poziom przeciwciał cytomegalii, a potem razem twierdzili, że to właśnie przez cytomegalię Świątczak poroniła. Jest jeszcze jedna dziwna nieścisłość - skoro Ania ma urodzić dziecko na przełomie grudnia i stycznia, to w ciążę musiała zajść na początku kwietnia, a w kwietniu przecież poroniła!\nJeżeli trzymać się pierwszego wpisu Ani z 24 czerwca, w ciążę musiała ona zajść miesiąc wsześniej - pod koniec maja. Łatwo wyliczyć, że przewidywany termin porodu dla takiej ciąży to koło 20 lutego, a nie przełom grudnia i stycznia.\nCzy Ania i Michał naprawdę wymyślili to poronienie? Nie wyobrażamy sobie powodu, żeby coś takiego zrobić, zresztą nie jest to chyba nic nagannego, po prostu próba grania na ludzkich emocjach - to w czym Michał zawsze był ekspertem.\na moze o poronieniu powiedzieli pozniej jak ona zdazyla dojsc do siebie hmm trudno na to wpasc ze to cios dla kobiety a wy fakt i super ekspres wyciagacie najwieksze g***a niepatrzac ze kogos ranicie czy nie\nmusialam sprawdzic kto to napisal, bo to kompletny g**b i wiem,ze jak bede cos czytac z pudelka, to nie pana Doll Face\nśliczny dzidziuś aż szkoda że trafił do tak porąbanej rodziny współczucia dla ciebie maleństwo......\nSZODA MI PANA PANIE MICHALE NIEJESTEM ANI PANA FANEM ANI WROGIEM ALE WYDAJE MI SIE ZE CALE TWOJE ZYCIE TO CZARNA DZIURA NOSISZ MASKE A TAK NAPRAWDE NIEWIESZ SAM CO POD NIA SIE KRYJE MOZE O TYM NIEWIESZ ALE JESTES BARDZO NIESZCZESLIW UWIELBIANY NIENAWIDZONY PAN POTRZEBUJE POPROSTU W MOICH OCZAH TYLKO LITOSCI SZKODA A WSZYSTKO ZACZELO SIE TAK PIEKNIE ZA PIEKNIE SWOIM SZCZESCIEM NISZCZYSZ ZAWSZE INNE SZCZESCIE LOS DAL CI TYLE DOBREGO ALE PAN PAN WIE JUZ CO TA DZIURA WIELKA CZARNA BEZ KONCA\noj krecicie czerwoni\nczłowieku, to jest strona z plotkami! Czego ty się spodziewasz?!\ntworzą udaną parę ale według mnie Michał potrafi tylko śpiewać i ROBIĆ DZIECI. zobaczymy kiedy zostawi Anie z dziećmi i inną zapłodni?\nNie życzmy źle Mandarynie... ;]\njak Ci się nie podoba to co tu piszą po cholere otwierasz te strone a może są "cudownymi" ludzmi u których ciąża trwa krócej a zjść w ciążę się nie pamięta nigdy nic nie wiadomo\nwłaśnie dobrze że mandaryna z nim nie jest bo by sie już całkiiem zmarnowała a ania ś kiedys była duzo dużo fajniejsza\nŻygać mi się chce jak ich widzę!!!!!!!!!!!!!!!\nania jest naprawde w ciay\nKochana, pisam i strony plotkarskie były, są i bedą. Rozumiem, że są jeszcze gwiazdy, ktore faktycznie chcą mieć prywatne życie i w tym momecie publikowanie bzdur na ich temat jest świeństwem. Ale państwo Wiśniewscy to zupełni inna kategoria ludzie. Blogi, realityshow'y, ciąze medialne - urojone czy nie itd to nie jest ochrona prywatności - to jest bilet wstępu dla każdego, na zasadzie 'dopóki jest o nas głośno - zarabiamy'. A w przypadku jeszcze takiego beztalencia jak Michał, jest to w zasadzie jedyna droga, bo swoje 5 minut na scenie już miał.


Ks. Leon Stępniak. Wspomnienie :: WLKP24.info\n* 29.03.1913 ✝ 06.04.2013\nKs. kanonik Leon Stępniak był najdłużej żyjącym polskim księdzem - więźniem obozu koncentracyjnego w Dachau. Przez wiele lat uczestniczył w pielgrzymkach dziękczynnych do kaliskiego Sanktuarium św. Józefa. Urodził się 29 marca 1913 roku w Czarnotkach koło Środy Wielkopolskiej. Był najstarszym z dziesięciorga dzieci Jana i Pelagii Stępniaków. Pochodził z rodziny rolniczej o silnych tradycjach patriotycznych. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Czarnotkach, a ukończył ją w Witowie, gdy rodzina\nzamieszkała w majątku Bronisław. W 1926 roku zdał egzaminy do Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Środzie Wielkopolskiej, gdzie był jednym z jego najlepszych uczniów. W 1933 roku zdał maturę z wyróżnieniem i zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie, gdzie przyjmował go biskup Michał Kozal, zamordowany później w Dachau. Po dwuletnich studiach filozoficznych przeniósł się do Seminarium Duchownego w Poznaniu, gdzie ukończył czteroletnie studia teologiczne. Święcenia\nkapłańskie przyjął 3 czerwca 1939 roku w Katedrze Poznańskiej z rąk Prymasa Polski, ks. kardynała Augusta Hlonda. 27 stycznia 1940 roku został aresztowany przez gestapo pod pretekstem współpracy z polskim podziemiem. Wraz z innymi aresztowanymi księżmi przywieziono go do Klasztoru Benedyktynów w Lubiniu. Po czterech miesiącach został skierowany do Fortu VII w Poznaniu, a stamtąd do Dachau. Bramę obozową przekroczył 24 maja 1940 roku. Po sześciotygodniowej kwarantannie, 2 sierpnia 1940 roku z grupą 150 księży, został wywieziony do kamieniołomów w Gusen, jednego z podobozów Mathausen, gdzie praca była wyjątkowo ciężka. 8 grudnia 1940 roku wrócił do Dachau, gdzie otrzymał nowy numer obozowy 22036. Jak większość polskich księży, pracował na plantacjach. Latem dokuczało górskie słońce, zimą deszcz, mróz i śnieg były nie do zniesienia. Doczekał momentu wyzwolenia obozu, co nastąpiło 29 kwietnia 1945 roku. Zgłosił się do pracy w obozach przejściowych dla Polaków w Niemczech. 1 listopada 1945 roku wrócił do Polski. Dwa miesiące później został powołany na wikariusza w Swarzędzu. Po prawie czterech latach, z dniem 5 maja 1949 r. objął w zarząd kościół parafialny w Gieczu i Grodziszczu. W lipcu 1960 roku mianowano go administratorem parafii św. Wawrzyńca w Wonieściu, w dekanacie kościańskim. Z dniem 1 lipca 1976 roku został proboszczem kościoła Świętego Ducha w Kościanie. Z powodu stanu zdrowia na własną prośbę 15 lutego 1977 roku przeszedł na emeryturę. Przez wiele lat pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Księży Polskich Byłych Więźniów Obozów Koncentracyjnych, troszcząc się o sprawy swoich pozostałych przy życiu przyjaciół i kolegów z czasów niemieckiej niewoli. Wielu kaliszan pamięta jego postać, która spośród coraz bardziej kurczącej się garstki byłych więźniów obozowych co roku pielgrzymowała do grodu nad Prosną. Ostatni raz w Kaliszu przebywał w 2010 roku. Później wiek i stan zdrowia nie pozwalały mu brać udziału w nabożeństwach. Zmarł 6 kwietnia 2013 roku. Jego wspomnienia zostały spisane przez jego bratanicę Annę Jagodzińską, historyka z Instytutu Pamięci Narodowej.