Substraty energetyczne w sporcie - Body Challenge - czasopismo dla sportowców, trenerów oraz instruktorów\nW dzisiejszych czasach uzupełnianie energii w okresach okołotreningowych praktycznie zawsze sprowadza się tylko do ładowania (przed treningiem) i uzupełniania (po treningu) glikogenu. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że oprócz glukozy jako paliwa dla naszych mięśni możemy użyć kreatyny (a konkretnie fosfokreatyny) oraz tłuszczu. Kreatyna jest znana ze swojej roli w budowaniu masy mięśniowej (oraz tego, że zatrzymuje wodę w organizmie), wiadomo też, że zwiększa siłę. Poza tym jest to jeden z najszerzej i najdłużej badanych suplementów, który jest bardzo bezpieczny oraz skuteczny. Jednak niewiele osób zna jej działanie na poziomie komórkowym.\nŚwiadome wykorzystywanie nagromadzonego tłuszczu w tkance tłuszczowej jako głównego źródła paliwa dla pracy mięśni jest bardzo rzadkie – niewielu sportowców jest na diecie ketogenicznej, choć kulturyści często wykonują cardio na czczo bądź po treningu, co pomaga spalać tłuszcz (czyli używać tkanki tłuszczowej jako źródła energii). Jednak okazuje się, że kwasy tłuszczowe (jak i ketony) mogą być idealnym źródłem paliwa dla pewnej grupy sportowców.\nNajważniejszą jednostką energii na poziomie komórkowym jest ATP – adenozynotrifosforan – to ta cząsteczka umożliwia skurcze mięśniowe, ale przede wszystkim jest niezbędna do życia. Ciekawe informacje na jej temat podaje Wikipedia: „Wszystkie procesy energetyczne służą, w końcowym rozrachunku, do tworzenia ATP lub jego redukcji. Związek ten nie jest magazynowany, tylko tworzony na bieżąco. (…) Człowiek każdego dnia przekształca ilość ATP porównywalną z masą swego ciała”.\nATP w trakcie produkcji energii oddaje fosforan i jest przekształcany w ADP lub AMP – odpowiednio adenozynodifosforan i adenozynomonofosforan. Rozpad ATP obrazują poniższe równania:\nUzupełnianie tej cząsteczki (czyli przekształcanie ADP i AMP z powrotem w ATP) jest kluczowe zarówno dla życia, jak i dla optymalnych osiągów sportowych.\nJak już wspomniałem wcześniej, są trzy źródła, dzięki którym możemy zwiększyć ilość dostępnego ATP. Są to: kreatyna, glukoza (glikogen) oraz kwasy tłuszczowe (rys. 1).\nKreatyna jest najkrócej działającym źródłem energii – zapewnia natychmiastową energię na maksymalnie 30 s\nwysiłku o bardzo wysokiej intensywności (inne źródła podają, że wystarcza ona na jedynie 10 s). Gdy spożywamy kreatynę (w postaci suplementu lub pożywienia, bo znajduje się ona w produktach zwierzęcych) lub gdy jej synteza w naszym ciele się zwiększa, zwiększamy także zapasy fosfokreatyny. To właśnie fosfokreatyna oddaje swój fosforan, by ADP zmieniło się w ATP. Odbywa się to za pomocą kinazy kreatynowej.\nJak można wywnioskować po tym krótkim opisie, kreatyna sprawdzi się najlepiej przy bardzo intensywnych i krótkich wysiłkach (np. sprint na 100 m, ale także trening na siłowni). Jej rola przy dłuższym treningu o mniejszej intensywności nie jest do końca poznana. Ten sposób produkcji energii nie wymaga tlenu. Co ciekawe, w trakcie odpoczynku (np. pomiędzy seriami) fosfokreatyna ulega odbudowaniu.\nKolejnym źródłem energetycznym, które pozwoli nam generować skurcze mięśni przez znacznie dłuższy czas, jest glukoza i glikogen przekształcany bez dostępu odpowiedniej ilości tlenu. Ten system zapewnia nam energię na czas do 2 minut – świetnym przykładem tego typu wysiłku jest bieg na 800 m. W tym wypadku glukoza z krwi oraz glikogen mięśniowy i wątrobowy są przekształcane w procesie glikolizy w kwas pirogronowy przy niedoborze tlenu – przez małą ilość tlenu powstaje duża ilość kwasu mlekowego, który jest odpowiedzialny za ból i palenie mięśni w trakcie oraz tuż po treningu (podczas wysiłku tlenowego także powstaje kwas mlekowy, jednak wątroba jest w stanie go przekształcić w procesie glukoneogenezy w glukozę, dlatego wysiłki o niskiej intensywności nie powodują takiego bólu mięśni w trakcie i tuż po treningu). Jednak ten system jest bardzo nieefektywny – w jego wyniku powstają tylko dwie cząsteczki ATP, podczas gdy produkcja energii z dostępem tlenu daje nam aż 30 cząsteczek ATP. Kwas mlekowy może być także użyty jako paliwo dla mózgu.\nTen typ produkcji energii jest najciekawszy ze wszystkich, ponieważ tylko tutaj mamy dostępne dwa źródła ATP – są to kwasy tłuszczowe oraz glukoza – w zależności od naszej adaptacji (naszą adaptację możemy zmienić przede wszystkim poprzez dietę). Ten typ treningu charakteryzuje się najmniejszą intensywnością i trwa najdłużej – przykładem jest kolarstwo, maratony, Ironman Triathlon itp. Jeżeli nie jesteśmy w stanie ketozy, to podczas takiego wysiłku będziemy spalać głównie glikogen, jeżeli jesteśmy w ketozie – głównie kwasy tłuszczowe.\nW naszym ciele jesteśmy w stanie zgromadzić około 300–400 g glikogenu w mięśniach (co ciekawe, glikogen mięśniowy z powodu braku specjalnego enzymu nie może wydostać się do krwioobiegu – musi on zostać zużyty przez dany mięsień) i 100 g glikogenu w wątrobie (glikogen wątrobowy może zostać uwolniony do krwioobiegu, przez co może zwiększyć poziom glukozy we krwi i zapewniać energię wszystkim komórkom w ciele), co daje nam w sumie około 500 g glukozy, co z kolei przekłada się na 2000 kcal (1 g węglowodanów to 4 kcal). Taka ilość energii wyczerpie się po około 2 godzinach treningu tlenowego (oczywiście wszystko zależy od jego int...


Autor Wątek: Klasy Interlude (Przeczytany 1382 razy)\n« dnia: Marzec 11, 2016, 08:46:45 pm »\nPo długich poszukiwania serwera (gdyż off jest imo niegrywalny przez nieograniczony lvl, boty i konieczność grania od 0 - w przeciwieństwie do wowa ) znalazłem server nastawiony na PvP. Jest to L2Damage w kronice interlude, mimo tego, że jest to hrate, to chcę zwrócić się po pomoc.\nMam przed sobą do wyboru 1 klasę główną i 5 sub. Chciałbym żeby ta mieszanka zawierała w sobie jakiegoś łuka, daggera i ewentualnie summonera. Rzecz w tym, że nie grałem do tej pory na interlude. Nie mam zielonego pojęcia co jest tam dobre, co złe itd.\nJako pierwszy przyszedł mi do głowy PR - niszowy łucznik, który strzela rzadziej, za to mocniej. W kwestii daggera pomyślałem o TH - interlude nie ma shadowstep, za to TH ma dash, który pozwoli mu docierać do targetu.\nResztę sub będę wybierać na zasadzie uzupełnienia braków - tj. wedle tego, czym się przyjemnie gra, co jest potrzebne w PvP, w raidach, a także tym, jak mocno stoi dana klasa w tej kronice.\nTo są jedynie jakieś moje wstępne pomysły i będę wdzięczny nawet za przekierowanie mnie do poradników i źródeł, z których poznam specyfikę różnych klas (i ich skille) w interlude. Aktualnie materiały, które znajduje dotyczą bardzo często Gracii i dalszych odsłon.\nOdp: Klasy Interlude\n« Odpowiedź #1 dnia: Kwiecień 30, 2016, 07:51:38 pm »\nPR niszowy jest na low rate, na mid i hr same pr praktycznie oczko>all,th nie przez dasha a przez mirage gdzie na hr ludzie slabo targetuja do tego dowal sobie nuka do farmy i z maina na oly jakiegos farmera es,ol,pp,ee


NS 20.02.2019 13:00\nNa trening czy na co dzień koszulki znanych, outdoorowych marek będą idealne! Sięgnij po wysoką jakość w przystępnej cenie i ciesz się wygodą przez wiele sezonów. Sprawdź nasze propozycje!\nNa co dzień czy na trening, tak naprawdę bez względu na okazję T-shirt powinien znaleźć się w twojej garderobie. Jednolite koszulki są idealną bazą do stylizacji. Modele marki Columbia bez dwóch zdań spełnią twoje oczekiwania! Sprawdzą się podczas intensywnego treningu, ale również jako dodatek do codziennego outfitu. Stonowane lub intensywne kolory z pewnością trafią w twój gust. Postaw na wysoką jakość w przystępnej cenie - na pewno się nie zawiedziesz!\nMarki outdoor stawiają na wysoką jakość materiałów, więc nawet w najbardziej ekstremalnych warunkach ich koszulki cię nie zawiodą. Salomon ma świetne propozycje dla aktywnych kobiet, które cenią sobie wygodę i funkcjonalność. Koszulki w energetyzujących kolorach w mgnieniu oka ożywią każdą twoją stylizację. Ich ceny zaczynają się już od 70 zł! To bardzo dobra inwestycja, zwłaszcza, że koszulka posłuży ci przez wiele sezonów! Nie czekaj ani chwili dłużej i wybierz model w ulubionym kolorze.\nWybór odpowiedniej koszulki to nie lada wyzwanie. Jeśli liczy się dla ciebie wysoka jakość materiałów, funkcjonalność, modny design i ciekawe kolory, sięgnij po propozycje marek outdoor! Columbia, Salomon czy The North Face to tylko niektóre z firm produkujących świetne koszulki idealne na każdą okazję. Na co dzień, jako baza do stylizacji, a także na trening fitness okażą się wręcz niezbędne! Wysokiej jakości oddychające materiały z domieszką lycry sprawią, że T-shirt będzie leżał na tobie idealnie! Postaw na znane marki outdoor i ciesz się udaną stylizacją!\nWięcej wysokiej jakości T-shirtów marek outdoor znajdziesz poniżej!


F-Secure Total + VPN www.sklep-ti.pl\n» F-Secure Total + VPN\nCo chroni oprogramowanie F‑Secure TOTAL?\nDbaj o swoją tożsamość online. Ogranicz ryzyko przejęcia kont i podszycia się pod Ciebie przez przestępców. Twórz silne hasła, przechowuj je bezpiecznie i korzystaj z nich w dowolnym miejscu.\nWindows 7 (SP1), Windows 8.1, Windows 10, macOS 10.14 (Mojave) i nowsze, iOS 11 i nowsze, Android 5.0 i nowsze. Tablety z procesorami ARM nie są obsługiwane.\nProdukt FREEDOME VPN jest dostępny na całym świecie oprócz niektórych krajów Bliskiego Wschodu. Zobacz pełną listę krajów, w których produkt FREEDOME jest dostępny.


Akcesoria meblowe - Odlewy żeliwne\nPiękne i osobliwe wzory wielu akcesoriów, dostępnych w naszej ofercie to efekt pracy doświadczonych rzemieślników. Dopasowanie odpowiedniego kształtu oraz formy jest najważniejszą kwestią podczas tworzenia wsporników do półek, czy emblematów wykonanych z odlewów żeliwnych. Ich odpowiednia i dokładna impregnacja daje pewność na trwałość oraz solidność wykonania. Niewątpliwie funkcjonalne produkty pozwalają na wygodne i bezproblemowe wykorzystanie ich jako elementów wystroju wnętrz. Delikatne i subtelne zdobienia gałek meblowych stanowią wysublimowane rozwiązanie, które umożliwia praktyczne udekorowanie danej komody, czy szafki nocnej. Każdy z produktów posiada w komplecie akcesoria, które zagwarantują szybki i solidny montaż.\nWyświetlono 1-60 z 126 wyników\nEmblemat GWR NOTICE\nGałka meblowa PIERŚCIENIE SATURNA 25mm\nGałka meblowa PIERŚCIENIE SATURNA 35mm\nGałka meblowa PIERŚCIENIE SATURNA 40mm\nGałka meblowa PIONEK 25mm\nGałka meblowa PIONEK 35 mm\nGałka meblowa PIONEK 35mm z rozetką\nGałka meblowa WIBROWANA 32mm\nGałka meblowa WIBROWANA 35 mm\nGałka meblowa z obręczą i kopułą 32mm\nGałka meblowa z obręczą i kopułą 35mm\nGałka meblowa z obręczą i kopułą 38mm\nHak wieszakowy dwuczęściowy KORONA\nHak wieszakowy 160mm\nHak wieszakowy C&R\nHak wieszakowy CUMOWY\nHak wieszakowy DIAMENT\nHak wieszakowy DZBAN\nHak wieszakowy DŁUGI\nHak wieszakowy EWS 110mm dwuczęściowy\nHak wieszakowy FLAGA\nHak wieszakowy GNER\nHak wieszakowy GWR 110mm dwuczęściowy\nHak wieszakowy KLASYCZNY\nHak wieszakowy LIŚĆ ŻOŁĄDŻ\nHak wieszakowy LIŚĆ-KULA 50mm\nHak wieszakowy LNER 110mm dwuczęściowy\nHak wieszakowy MADE IN ENGLAND\nHak wieszakowy MAŁY 40mm\nHak wieszakowy MELONIK\nHak wieszakowy NOWOCZESNY\nHak wieszakowy NUMERYCZNY 1\nHak wieszakowy NUMERYCZNY 1-6\nHak wieszakowy NUMERYCZNY 2 POTRÓJNY\nHak wieszakowy NUMERYCZNY 3 POTRÓJNY\nHak wieszakowy NUMERYCZNY 4 POTRÓJNY\nHak wieszakowy NUMERYCZNY 5 POTRÓJNY\nHak wieszakowy NUMERYCZNY DWUCZĘŚCIOWY zestaw 1-5\nHak wieszakowy OBROTOWY\nHak wieszakowy OBŁOK\nHak wieszakowy PODWÓJNY 140mm\nHak wieszakowy PODWÓJNY 50mm\nHak wieszakowy podwójny DROBNY\nHak wieszakowy POROŻE 155mm\nRustykalne kolekcje: Usuń ten produkt Prosta\nHaki wieszakowe (54)\nOtwieracze do butelek (4)\nUchwyty muszle (12)\nUchwyty na papier toaletowy (4)\nUchwyty rączki (16)\nUchwyty wpuszczane (2)\nZasuwy, skoble (1)\nTechnika odlewowa jest od lat wykorzystywana przy wyrobie akcesoriów meblowych i rustykalnych dekoracji do domu i ogrodu. Pozwala tworzyć dowolne przedmioty z metalu i nadawać im różnorodne kształty i rozmiary. Dzięki temu pozwalają urządzić wnętrze w klimacie retro i ozdobić je autentycznym rękodziełem z żeliwa. Żeliwne ozdoby do kuchni, do łazienki czy sypialni pozwalają szybko nadać klimat old vintage retro każdemu pomieszczeniu. Przedmioty odlewane z żeliwa wykonane przez polskich rzemieślników to gwarancja, że będziemy mieli w domu coś autentycznego, niepodrobionego, a do tego ręcznie wykonanego.\nOdlewy żeliwne to stara i ceniona od stuleci technika polegająca na odlewaniu przedmiotów za pomocą wypełniania form ciekłym metalem lub stopą. W naszym sklepie oferuje Państwu znakomite rękodzielnicze odlewy żeliwne będące efektem pracy doświadczonych rzemieślników. Czas, który poświęcamy na wykonanie odlewów zależy od stopnia skomplikowanie formy przedmiotu, jednak zawsze jest on dobrany odpowiednio do danej techniki. Jako ciekawostkę zdradzimy fakt, że wzorce z których wykonuje się formy odlewnicze są nieco większe od produktów końcowych. Dzieje się tak dlatego, iż tuż po wykonaniu odlewu, gdy metal jest jeszcze gorący, jest on nieco większy niż się wymaga, a formy kurczą się dopiero po ostygnięciu metalu.\nPrzedmioty odlewane z żeliwa mogą przyjmować bardzo atrakcyjne wzory i osobliwe kształty. Przy pomocy tej techniki tworzymy między innymi żeliwne wsporniki do półek czy emblematy z dowolnymi napisami idealne do wykorzystania w restauracji czy hotelu. Wszystkie przedmioty oferowane w naszym sklepie są następnie dokładnie impregnowane, co gwarantuje ich trwałość – mogą być użytkowane przez długie lata.\nFunkcjonalne i piękne ozdoby odlewane z żeliwa pozwalają pomysłowo urządzić wnętrze domu, mieszkania czy lokalu typu restauracja, karczma, hotel itd. Na przykład oferowane w naszym sklepie gałki meblowe posiadają delikatne i subtelne zdobienia – z ich pomocą możemy nadać nową estetykę komodzie czy szafie. Do każdego z produktów dodajemy akcesoria zapewniające szybki montaż i solidność elementu.\nNasza oferta akcesoriów odlewanych z żeliwa to − poza gałkami, wspornikami i emblematami − także różnorodne uchwyty meblowe, cyferki do przykręcenia do drzwi lub elewacji domu, haczyki drzwiowe, haki wieszakowe, zawiasy, zasuwy, skoble, otwieracze do butelek, narożniki i winkle, uchwyty muszlowe i wiele innych.


Przed 75 laty 8 maja 1945 roku oficjalnie zakończyła się II wojna światowa. Zbudzona została idea przekucia mieczy na lemiesze. Podjęto wysiłek powrotu do pokojowego życia pomimo bólu i cierpień, które dotknęły dziesiątki milionów ludzi wielu narodów.\nJednak powojenne przesunięcia granic oraz ustalenie stref wpływów pomiędzy zwycięzcami w konsekwencji spowodowały nie tylko podział Europy „żelazną kurtyną”, ale także wypędzenia i przesiedlenia milionów osób z ich ojczyzn. Regiony niemieckiego Wschodu, Śląsk, Pomorze, Prusy Wschodnie stały się zachodnimi i północnymi terenami Polski. Na tej ziemi spotkali się Polacy w dużej części zmuszeni do opuszczenia byłych wschodnich terytoriów Polski z pozostałą niewielką resztą niemieckich jej mieszkańców, którzy na skutek różnych decyzji i kolei losów na niej pozostali. Było to niełatwe spotkanie, gdyż przez pierwsze lata Niemcy pozbawieni praw publicznych poddawani byli różnorakim szykanom.\npomordowanych, zmarłych i zaginionych zarówno w swych ojczyznach jak i w czasie ucieczki i akcji wypędzeni\nofiarach powstałych po wojnie na bazie hitlerowskich obozów i więzień tzw. obozów pracy i internowania\ndeportowanych i zmuszanych do niewolniczej pracy zarówno w śląskich kopalniach jak i w ZSRR i w jakichkolwiek innych miejscach\npozbawionych swego dobytku i miejsc pracy\nTo dzięki wysiłkowi tych ludzi nazwy Łambinowice, Świętochłowice-Zgoda, Potulice, Sikawa koło Łodzi i wiele innych kojarzy się już także z terrorem powojennym stosowanym wobec naszych przodków. Tablice pamiątkowe w kościołach, na cmentarzach i innych miejscach, uchroniły od zapomnienia takie tragedie jak śmierć w wodach Bałtyku tysięcy uciekinierów na zatopionych statkach „Wilhelm Gustloff”, „Goya” i „Steuben”. Od 30 lat wiele z tych wysiłków jest dziełem organizacji i działaczy mniejszości niemieckiej, którzy często musieli przełamywać opór społeczny.\nDziękujemy wszystkim polskim historykom i pasjonatom, którzy tą często usprawiedliwianą, świadomie przemilczaną, wymazaną a nawet zakłamywaną tragedię tysięcy niemieckich rodzin odkrywali, opisywali i upamiętniali. Większość tych miejsc, tragedii i ich ofiar pozostaje nadal nieznana i dlatego przypominając rezolucję Rady Związku, najwyższego reprezentanta mniejszości niemieckiej w Polsce, prosimy wszystkich o ich dokumentowanie i upamiętniane. Naprawdę ich ofiary umierają bezpowrotnie dopiero wtedy, gdy zostają zapomniane.\nJoachim Makowski Tragödie des deutschen Ostens. Wir erinnern. https://dfk.stolarzowice.info/images/content/kalender-1.jpg Joachim Makowski https://dfk.stolarzowice.info/templates/gk_academy/images/logo.png


końskowola : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nPożar samochodu osobowego na drodze S12 (wideo)\n08:22 1 lipca 2021\nTagi: końskowola, pożar samochodu, s12, utrudnienia w ruchu,\nW czwartek rano na drodze S12 doszło do pożaru pojazdu osobowego. Na miejscu pracują strażacy, występują utrudnienia w ruchu na pasie w kierunku Lublina.\nZaginiony mieszkaniec Puław nie żyje. Jego tożsamość potwierdziły badania DNA\n13:47 28 czerwca 2021\nTagi: 47-latek, końskowola, puławy, zaginięcie, zwłoki,\nPuławscy policjanci zakończyli poszukiwania zaginionego 47-letniego mieszkańca Puław. Zwłoki mężczyzny zostały odnalezione 16 czerwca na terenie gminy Końskowola.\nPoczuł odór, wokół latało też pełno owadów. W zaroślach znajdowały się zwłoki mężczyzny\n18:20 17 czerwca 2021\nTagi: ciało, końskowola, pożowska, zwłoki,\nRozkładające się zwłoki mężczyzny zostały wczoraj znalezione w Końskowoli. Teraz ustalana będzie dokładna przyczyna jego śmierci.\nCiężarówką wjechał w pieszą na przejściu. Kobieta z poważnymi obrażeniami ciała trafiła do szpitala (wideo)\n09:28 7 maja 2021\nTagi: ciężarówka, końskowola, lpr, potrącenie, wypadek,\n20:39 20 kwietnia 2021\nTagi: końskowola, pogrzeb, sielce, tragiczny wypadek, uderzył w drzewo, wspólny pogrzeb, wypadek, wypadek ze skutkiem śmiertelnym, zapalił się,\nDwa identyczne wypadki w środku nocy, nie żyją dwie młode osoby. Obie ofiary były parą\n14:30 13 kwietnia 2021\nTagi: końskowola, sielce, tragiczny wypadek, uderzył w drzewo, wypadek, wypadek ze skutkiem śmiertelnym, zapalił się,\n09:37 16 lutego 2021\nTagi: końskowola, nietrzeźwy rowerzysta, puławski, zatrzymanie,\nWczoraj na jednej z dróg w gminie Końskowola dzielnicowy zatrzymał nietrzeźwego rowerzystę. Mężczyzna miał w organizmie ponad 3,5 promila alkoholu.


Zapomnij o mnie - Haner K.N. - ebook + książka - Legimi online\nZapomnij o mnie ebook\nK. N. Haner to młoda i niezwykle utalentowana polska autorka erotyków, której nazwisko powoli staje się legendą. Każda jej kolejna książka zbiera coraz lepsze recenzje i bije nowe rekordy sprzedaży. W jej książkach nie brakuje bardzo pikantnych scen i zaskakujących zwrotów akcji. Nazywana Królową Dramatów oferuje czytelnikom relacje pełne skrajnych emocji, a każda jej książka trzyma w napięciu do samego końca. Urodziła się 21 października 1988 roku w Ciechanowie i do tej pory wydała 9 tytułów, a w planach ma już kolejne.\n4,2 (569 ocen)\nHaner K.N.Katarzyna Berenika MiszczukAnna BellonDocher AugustaDaria SkibaAnna DąbrowskaElżbieta RodzeńMałgorzata Falkowska\nNienawidziłem swojego życia, odkąd zacząłem dojrzewać. Buzujące we mnie hormony dały nieźle popalić mnie i mojej rodzinie. Zaczęło się od drobnych kradzieży, palenia trawki, a skończyło na włamaniu do sklepu ze sprzętem komputerowym i poprawczaku. Nigdy nie chciałem być złym chłopcem. Wręcz przeciwnie. Miałem wyobrażenia o tym, jak mogłoby wyglądać moje życie, ale to wszystko ogromnie różniło się od rzeczywistości. Gdy przyklei się do kogoś łatka „tego złego”, to ciężko jest potem wszystko wyprostować. Każde moje słowo było ważone dwa razy, każdy gest czujnie obserwowany, a najmniejsze potknięcia wytykane i wypominane po stokroć. To nie było fajne. Kurwa! To naprawdę nie było fajne. Jako nastolatek buntowałem się przeciwko całemu światu. Nic mi nie odpowiadało. Zupełnie nic. Potrafiłem wyzwać rodzoną matkę od beznadziejnych kurew, które nie potrafią robić niczego oprócz przytakiwania mężowi. Potrafiłem uderzyć ojca. Te słowa i gesty zabijały mnie od środka. Pragnąłem zrozumienia, a zostałem odrzucony. Wyrażałem emocje poprzez gniew. Mściłem się, choć nie miałem za co. Rodzice przecież chcieli mi pomóc, ale nie znali sposobu, by do mnie dotrzeć.\nNie chciałem jednak zapominać o tamtym okresie mojego życia. Bo nie chodziło o to, by zapomnieć. Chodziło o to, by mimo wszystko żyć dalej i uczyć się na błędach. Tyle razy zawiodłem rodziców. Tyle razy zawiodłem też samego siebie, dlatego dałem sobie ostatnią szansę, by żyć. Nie chciałem wegetować. Nie chciałem zamieniać się w zimny kamień. Bałem się, że umrę na pustyni obojętności i nigdy nie będę w stanie normalnie funkcjonować. To mnie przerażało. Empatia, dobroć, miłość, przyjaźń – te pojęcia znałem tylko z teorii. W praktyce nie obchodził mnie los innych ludzi, miłości się bałem, a przyjaźnią gardziłem. Wybudowałem wokół siebie mur, który zaczął mnie przytłaczać. Czułem jego ciężar i chłód. Chłód zimnej, nasiąkniętej nienawiścią cegły, która zamiast się kruszyć, rosła w siłę. Błądziłem. Szukałem światła, ale nie było wokół mnie osób, które przeprowadziłyby mnie przez gęstą mgłę. Byłem sam. Zupełnie sam. To zajebiście chujowe uczucie.\nPrzeprowadzka do innego miasta była ucieczką. Tak. Nie próbowałem wymyślać wymówek. Doskonale wiedziałem, że uciekam, ale tego właśnie potrzebowałem. Gdzieś głęboko chciałem wierzyć, że nowe miejsce okaże się właściwą zmianą. Miałem dość bycia dziwadłem. Wytatuowany, ubrany na czarno satanista. Tak mnie określano, a w Nowym Jorku nikt nie zwracał na to uwagi. Po ulicach chodziły większe dziwadła, a ja w końcu mogłem odetchnąć. Pierwszy raz od piętnastu lat nie czułem się jak outsider. To było naprawdę fajne uczucie. Ludzie na ulicy nie oglądali się za mną tylko dlatego, że mam tatuaże i wygoloną po bokach głowę. Nie przeszkadzało im, że mało mówię, bo Nowy Jork jest tak pędzącym miastem, że nikt nie zwraca na nikogo uwagi. Mogłem przebiec nago przez Time Square i uwagę zwróciliby na mnie jedynie turyści i kamery miejskiego monitoringu. Przez pierwszych kilka dni żyłem na walizkach. Tanie motele szybko jednak okazały się i tak zbyt kosztowne jak na moje skromne fundusze i wtedy postanowiłem, że muszę wynająć coś na stałe. O pracę nie było trudno, a przez pierwszy w moim życiu łut szczęścia zatrudniłem się w posterunku straży pożarnej jako porządkowy. Myłem auta, dbałem o porządek i sprzęt. Płacili nieźle, a jeden ze strażaków pomógł mi znaleźć namiary na niedrogie mieszkanie w pobliżu. Było to mieszkanie typowo studenckie, ale stwierdziłem, że warto zaryzykować. Jeśli nie spodobałby mi się imprezowy tryb życia współlokatorów, to zawszę przecież mogłem się wyprowadzić.\n– Tu masz namiar na Matta. To kumpel mojego brata i raczej się dogadacie. Richardowie to spokojne dzieciaki, a szukają kogoś, by zmniejszyć koszty utrzymania – powiedział Ash. Strażak, z którym o dziwo nawet dobrze mi się rozmawiało. Był w moim wieku. Miał żonę i małą córeczkę, które poznałem już pierwszego dnia pracy. Missy, żona Asha, codziennie przynosiła mu obiad, gdy miał dzienną zmianę. Któregoś razu przyniosła obiad również mnie. Było to dla mnie niezrozumiałe, sprawiło, że poczułem się dziwnie. Drobne gesty przywracały mi wiarę w ludzkie dobro, którego we mnie nie było ani krzty.\n– Mnie też zależy na spokoju i kasie, więc brzmi nieźle – odpowiedziałem.\n– Zadzwoń do niego wieczorem, bo teraz pewnie jest na uczelni.\n– Okej. Aha, Ash… – spojrzałem na niego – nie podziękowałem twojej żonie za obiad. – Było mi głupio z tego powodu, a domowy makaron z kulkami mięsa był naprawdę pyszny.\n– Missy wystarczyło to, że widziała, jak zajadałeś się nim cichcem w szatni. – Ash zaśmiał się głośno. Tak. Było dokładnie tak, jak mówił.\n– Chyba fajnie mieć taką żonę, co? – zapytałem nagle. Nie wiem, skąd wzięła się we mnie chęć poznania lepiej tego człowieka. Ash był strażakiem i wiódł normalne życie. Miał rodzinę, którą kochał, i codziennie ryzykował dla niej w pracy swoje zdrowie i życie. Dobrze patrzyło mu z brązowych oczu. Miałem dziwne wrażenie, że może mógłbym się z nim nawet zaprzyjaźnić, ale przeszkodą było to, że przecież nie wierzyłem w przyjaźń.\n– Pewnie, że fajnie. Znamy się z Missy od trzech lat, od dwóch jesteśmy małżeństwem, a od kilku miesięcy rodzicami. To najlepsza rzecz, jaka mi się w życiu przytrafiła.\n– Małżeństwo czy rodzicielstwo? – zapytałem.\n– Cały pakiet. Małżeństwo niewiele zmienia, jeśli naprawdę się kogoś kocha, ale narodziny dziecka to totalny Armagedon. Nieprzespane noce, stres, obrzygane koszulki, kolki, kupy śmierdzące tak, że nie masz pojęcia, ale to jest, kurwa, takie piękne, że nie zamieniłbym tego na nic innego.\nOdpowiedź Asha wcale mnie nie zdziwiła. Domyślałem się, że tak mogło wyglądać normalne życie, ale ja przecież tego nie doświadczyłem. Nie umiałem. Nie byłem gotowy. Zazdrościłem mu tego, że on umiał i że doświadczał tych wspaniałych rzeczy. Kiwnąłem tylko głową i wziąłem od niego karteczkę z numerem telefonu, a następnie wsunąłem ją w kieszeń kombinezonu ochronnego i wróciłem do mycia przedniej szyby jednego z wozów strażackich.\nByło tuż po ósmej wieczorem, gdy wyszedłem spod prysznica i wróciłem do szatni, by ubrać się i zadzwonić do chłopaka, do którego namiary dał mi Ash. Włożyłem na siebie czarną koszulkę, skórzaną kurtkę i wyszedłem z budynku, kierując się na przystanek autobusowy. Najpierw musiałem zapalić, bo w pracy nie było wolno. Oczywiście i tak każdy łamał zakaz, nałóg przecież zawsze wygrywa. Stanąłem pod wiatą przystanku, bo akurat zaczęło padać. Byłem zmęczony fizycznie, ale moja psychika w końcu zaczęła odpoczywać. Zapaliłem papierosa i zaciągnąłem się dymem. Odetchnąłem głęboko. Byłem samotny, ale pierwszy raz w życiu nabrałem nadziei, że zaczynam kroczyć dobrą ścieżką. Że wyjdę z mgły i przestanę walić głową o mur, który wokół siebie wybudowałem. To było fajne uczucie. Normalne. Praca. Kumple opowiadający popieprzone i zboczone żarty. Obowiązki. Monotonia. Tego potrzebowałem. Potrzebowałem także stałego miejsca zamieszkania, więc po chwili wyjąłem z kieszeni wymiętą karteczkę z numerem tego studencika. Miałem kilka obaw, ale już po chwili rozmowy wiedziałem, że może być w porządku. Umówiłem się z nim na następny dzień, by obejrzeć mieszkanie. Własny kąt. To był mój kolejny cel i bardzo chciałem go zrealizować.\nWszedłem do sporego mieszkania na poddaszu kamienicy na Brooklynie. Okolica wydawała się spokojna. Po drugiej stronie ulicy była szkoła, a zaraz obok posterunek policji. Chłopak, który mi otworzył, od razu wzbudził we mnie sympatię.\n– Tam jest łazienka, a tu kuchnia. – Wskazał ręką, bym przeszedł dalej, i ruszył za mną. Całe to mieszkanie naprawdę mi się podobało i nagle ogarnęło mnie dziwne uczucie, że może faktycznie znalazłem swoje miejsce na ziemi.\n– A jak z czynszem? – zapytałem Matta. Był to wysoki, dość szczupły chłopak o blond włosach i niebieskich oczach. Najzwyklejszy ze zwykłych, ale dobrze patrzyło mu z oczu. Odkąd pamiętam, zawsze zwracałem uwagę na oczy ludzi, których poznawałem. Wydawało mi się, że oczy są zwierciadłem duszy. Nieważne, czy małe, czy duże, musiało być w nich coś, co przykuwało uwagę, a jednocześnie dawało poczucie bezpieczeństwa. Matt miał to coś. Miał też w sobie pewien zadzior i byłem przekonany, że się dogadamy.\n– No właśnie… – westchnął Matt. – Twój pokój jest najmniejszy, dlatego płaciłbyś mniej, ale… – Skrzywiłem się. Nie lubiłem problemów. – Czynsz płacimy raz na trzy miesiące, z góry.\n– Spoko, jestem na to przygotowany. – Odetchnąłem z ulgą, a Matt uśmiechnął się szeroko.\n– I jeszcze najważniejsza sprawa. – Podszedł do drzwi, które były naprzeciwko „mojego” pokoju, i otworzył je. – To jest pokój Sary, mojej siostry. Jeśli chcesz pomieszkać z nami dłużej, to są tylko dwa warunki: nie dotykaj jej rzeczy i nie wchodź do jej pokoju bez pozwolenia. Sara ma hopla na punkcie prywatności. Teraz jej nie ma, bo nie wróciła jeszcze z wakacji, ale jak zacznie się semestr, to wróci. Możemy robić syf w całym domu, ale jej pokój to zakazane terytorium, okej? – Matt spojrzał na mnie niepewnie.\n– Nie wtrącam się w życie innych ludzi. Dla mnie nie ma problemu. – Wzruszyłem ramionami. Nie obchodziła mnie jakaś studentka z manią na temat swoich rzeczy i prywatności. Każdy ma przecież jakiś swój świat, a ja nie miałem zamiaru wtrącać się do kogokolwiek.\n– W takim razie witam na pokładzie! – Matt wyciągnął do mnie dłoń. Bezwiednie uśmiechnąłem się i uścisnąłem ją pewnie. – Możesz się rozpakować – dodał, spoglądając na moją torbę stojącą w korytarzu.\n– Liczyłem na to, że się uda.\n– Ja też. Wydatki są spore, a nas nie stać na opłacanie całego mieszkania. Długo namawiałem Sarę, by zgodziła się na współlokatora… To była ciężka przeprawa – dodał ze śmiechem.\n– Raczej nie będę kłopotliwy. Może wyglądam na psychola, ale to tylko pozory. Szukam spokoju – odpowiedziałem szczerze.\n– A mnie się twoje dziary strasznie podobają. Laski na to lecą, co? – Matt się zaśmiał, a ja razem z nim.\n– Nie obchodzą mnie laski.\n– No w sumie racja, wolałbyś kobietę. Jesteś starszy ode mnie, prawda?\nSpojrzałem na niego. Wyglądał młodo.\n– Mam dwadzieścia osiem lat.\n– No to będziesz robił za takiego starszego brata.\n– Lubię gotować – wypaliłem nagle. Nawet nie wiem czemu. Tak po prostu.\n– O serio?! My z Sarą nie gotujemy nawet wody na herbatę. Jeśli zrobisz chociaż jeden obiad w tygodniu, to mogę robić ci pranie. Całkiem poważnie!\nZnowu zacząłem się śmiać. Od razu polubiłem tego dzieciaka.\n– Obiad za pranie brudów? Jestem za.\n– Umowa stoi! – Ponownie uścisnęliśmy sobie dłonie.\n– W takim razie, jak wiesz, w korytarzu stoi moja torba z ciuchami. Większość jest do prania. Bierz się do roboty, a ja pomyślę, co zrobić na obiad, ale najpierw rozejrzę się po okolicy i zlokalizuję sklep.\n– Umiesz robić spaghetti? – Oczy Matta zaświeciły się radośnie.\n– Zobaczymy, co da się zrobić. – Pomachałem mu i ruszyłem do drzwi. Czułem, że to będzie fajny dzień. Wierzyłem, że to początek nowego życia. Nowego mnie. Potrzebowałem tego jak niczego innego w tamtym momencie.\nMieszkanie z kimś okazało się naprawdę fajną sprawą. Miałem szczęście, bo trafiłem na dobrego chłopaka, który faktycznie był trochę jak młodszy brat. Matt nie był wścibski i nie wypytywał mnie o nic. Mówiłem mu to, co chciałem, i nie czułem presji tłumaczenia się ze swojej przeszłości. Całymi dniami pracowałem, wieczorami relaksowałem się przez telewizorem z puszką piwa w ręku. Zacząłem prawie codziennie gotować, ku uciesze Matta, ale miałem za to czyste jak nigdy ubrania.\nTego dnia miałem wolne, a wieczorem obiecałem wpaść do Asha i jego żony na kolację. Zaprosili mnie, a ja nie potrafiłem odmówić. Nie lubiłem takich sytuacji, ale stwierdziłem, że to przecież nic złego. Uczyłem się takiego życia. To wszystko było dla mnie nowe, trochę przerażające, a jednocześnie takie normalne. Nikt mnie tu nie osądzał, nie wytykał palcami… Byłem sobą, a jednocześnie zupełnie kimś innym. Nie wiem, czy grałem, czy taki byłem naprawdę? Starałem się kontrolować, by nie zniechęcać do siebie przypadkowych ludzi. Nie musiałem się bronić, bo nikt mnie nie atakował. Ten komfort zaczął sprawiać, że powoli otwierałem się na świat. Po prostu żyłem.\nAkurat wróciłem z treningu, gdy z łazienki dobiegły mnie dziwne odgłosy. Zacząłem się zastanawiać, czy to Matt się tam onanizuje, czy co? Lubiłem robić sobie z niego żarty, więc bez zastanowienia wparowałem do środka. Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy zamiast mojego współlokatora ujrzałem kobiecy… Ładny kobiecy tyłek w samych majtkach.\n– Matt, spodnie wpadły mi za pralkę! – odezwał się lekki i dźwięczny głos. Uniosłem brew i oparłem się o framugę drzwi. Milczałem chwilę, a przez głowę nagle przewinęło mi się mnóstwo zbereźnych myśli.\n– Matt chyba wyszedł, ale ja jestem – odezwałem się. Dziewczyna podskoczyła i gwałtownie odwróciła się w moją stronę. W oczach miała panikę i nerwowo chwyciła z wieszaka szlafrok, by się zakryć.\n– Cholera… Ty jesteś…? – Skrzywiła się, mierząc wzrokiem każdy widoczny skrawek mojej pokrytej tatuażami skóry.\n– Mordercą? – wyprzedziłem jej myśli i zacząłem się śmiać. Ona westchnęła z ulgą i oparła się o pralkę.\n– Zapomniałam, że ktoś miał się do nas wprowadzić. Dopiero wróciłam i…\nPrzyglądałem się jej. Była młoda, śliczna i wyglądała na miłą. Jeśli była choć odrobinę zwariowana, tak jak jej brat, to byłem pewny, że też się dogadamy.\n– Jestem Marshall, ale wszyscy mówią mi Shall.\n– A ja jestem Sara, to pewnie już wiesz.\nWyciągnąłem do niej dłoń, a ona ścisnęła ją dość mocno. Byłem zaskoczony, bo kobiety… W sumie nie wiedziałem, czy mogę określić ją jako kobietę. Zastanawiałem się, ile może mieć lat. Dwadzieścia? Może rok więcej? Kobiety raczej nie mają tak pewnego uścisku dłoni.\n– Wiem też, że mam nie wchodzić do twojego pokoju i nie ruszać twoich rzeczy. Matt uprzedził mnie również, że w mieszkaniu są cienkie ściany, więc jeśli sprowadzę sobie kogoś na noc, to mnie zamordujesz, jeśli usłyszysz odgłosy dzikiego seksu.\nSara zaśmiała się głośno.\n– Tak, na pewno co noc uprawiasz dziki i namiętny seks, jak z pornosów.\n– Nie oglądam pornosów.\n– Każdy facet ogląda.\n– Nie mam komputera. – Mrugnąłem do niej i oboje roześmialiśmy się po raz kolejny.\n– Ja ci swojego nie pożyczę – dodała bez złośliwości.\n– Zawsze mogę robić to na kanapie w salonie. Z tego co zdążyłem się zorientować, macie tu wykupiony cały pakiet telewizyjny i programy z pornosami też tam są.\n– Tylko potem sprzątnij po sobie brudny papier toaletowy i sztuczną waginę.\n– Skąd wiesz, że taką mam? – dodałem poważnym tonem, ale tak naprawdę robiłem sobie żarty. Sara skrzywiła się, bo dała się nabrać.\n– Mówiłam Mattowi, że lepiej byłoby, gdyby zamieszkała z nami jakaś dziewczyna – odpowiedziała. Tym razem ja dałem się nabrać, bo Sara po chwili się roześmiała. Następnie spojrzała na mnie, a ja nadal miałem te dziwne zbereźne myśli w głowie. Mieszkanie pod jednym dachem z atrakcyjną młodą kobietą wydawało mi się całkiem przyjemne.\nNie miałem określonego typu, na który zwracałem uwagę. Sara miała włosy w kolorze rudawego blondu, zadarty nos, piegi i szare oczy. Od razu mi się spodobała, ale tak naprawdę nie interesowały mnie relacje damsko-męskie. Niewiele wiedziałem na temat takich spraw, a swoje partnerki mogłem policzyć na palcach jednej ręki. Jednonocne przygody – to były moje dotychczasowe doświadczenia. Nic nadzwyczajnego. Po prostu seks. Raz lepszy, raz gorszy, ale nie taki, bym czuł się spełniony. Swoje napięcie kiedyś rozładowywałem złością, a teraz pracą i treningiem. To mi odpowiadało, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że wspólne mieszkanie z kobietą to wcale nie taka prosta sprawa. Byłem przecież tylko facetem, który raz na jakiś czas potrzebował się wyładować… Nie na worku treningowym, nie w pracy, a z kobietą. Poczuć bliskość, namiętność… To były dla mnie tak odległe uczucia, że byłem wręcz przekonany, że nigdy nie dam się temu zdominować. Od jakiegoś czasu panowałem nad swoim życiem i tego chciałem się trzymać.\nMieszkanie Asha mieściło się w odległości dwóch przystanków metrem od posterunku, więc umówiliśmy się, że przyjdę po niego, jak skończy zmianę, i razem po jedziemy na miejsce. Missy miała czekać na nas z kolacją, a ja kupiłem nawet kwiaty dla naszej gospodyni. Uważałem, że tak wypada, ale nie miało to związku z moim dobrym wychowaniem. Nie spodziewałem się też, że na miejscu oprócz żony Asha będzie także druga kobieta.\n– Sorry, to był jej pomysł – mruknął Ash, a do mnie od razu dotarło, że Missy chciała mnie zeswatać. Spojrzałem na zadowoloną z siebie Missy oraz na brunetkę z ustami wymalowanymi czerwoną szminką. Strasznie mnie to wkurwiło, bo od razu wiedziałem, że wyląduję z nią w łóżku. Jeślibym tego nie zrobił, to Ash nabijałby się ze mnie razem ze wszystkimi kumplami z pracy. Takie głupie męskie docinki były znośne, ale nie jeśli dotyczyły kobiet. Faceci przecież wiecznie w tym rywalizowali. To była po prostu przejebana sprawa.\n– Oberwie ci się, jeśli okaże się słaba! – odpowiedziałem groźnie, ale on doskonale wiedział, że żartuję.\n– To przyjaciółka Missy, bądź dla niej miły. – Ash puścił do mnie oko, a ja nie miałem wyjścia i musiałem się przedstawić. Synthia była atrakcyjną, bardzo bezpośrednią kobietą. Szczerze, to nie spodziewałem się, że od razu przejdzie do rzeczy, ale nowojorskie dziewczyny były bardziej wyzwolone od tych małomiasteczkowych szarych myszek, które wstydziły się powiedzieć, czego pragną. Ona się nie wstydziła. Już po chwili kleiła się do mnie, a przy stole kilka razy złapała mnie za udo. Normalny facet byłby wdzięczny kumplowi, że zapewnił mu łatwe i szybkie ruchanie, ale to nie było w moim stylu. Nie miałem nastroju na takie zabawy, a jednocześnie nie chciałem wyjść na dziwadło. Miałem dość tej plakietki, której powoli zaczynałem się pozbywać.\n– Mała się obudziła, Ash, pójdziesz do niej? – powiedziała Missy, gdy kończyliśmy jeść pyszną kolację. W tym towarzystwie czułbym się całkiem swobodnie, gdyby nie dłoń mojej towarzyszki, która nagle zawędrowała zbyt wysoko po moim udzie.\n– Jasne, kochanie, a ty zbierz talerze. – Ash mrugnął do mnie, dając do zrozumienia, że Synthia chciała jak najszybciej opuścić mieszkanie. Problem polegał na tym, że nie mogłem jej przecież zabrać do siebie. Znaczy mogłem, ale nie chciałem. Z różnych powodów.\n– Mieszkam tu niedaleko. Może ewakuujemy się i spędzimy resztę wieczoru tylko we dwoje? – zaproponowała sekundę po tym, jak Ash odszedł od stołu. Nie twierdzę, że mi się nie podobała, ale… No… Nie miałem nastroju. Facetom też się to zdarza, co jest trudne do uwierzenia, ale naprawdę tak bywa.\n– Mogę cię odprowadzić, ale nie obiecuję, że wejdę na górę. – Próbowałem jakoś delikatnie się wymigać. Zawsze przecież mogłem poczuć się źle w trakcie spaceru i odmówić spędzania dalszej części tej nocy we dwoje.\nNie wszystko poszło po mojej myśli. Synthia była bardziej zdesperowana, niż mi się wydawało. Wciągnęła mnie do klatki schodowej swojej kamienicy i zaczęła dobierać mi się do rozporka. Jej usta desperacko całowały moje, a gdy jej palce mocno zacisnęły się na moim kutasie, wszystko już było jasne. Sekundę później wylądowaliśmy w jej mieszkaniu, potem na kanapie, a skończyliśmy na dywanie. Dobrze wstawiona Synthia siłowała się z paskiem moich spodni, a ja dostrzegłem za głową wielkiego kota, co totalnie wybiło mnie z rytmu. Usiadłem, a ona znowu próbowała mnie całować.\n– Nie lubię mieć widowni – stwierdziłem oschle, by ostudzić jej zapędy. Wolałem jej nie zaliczyć, niż rano żałować, że uległem pokusie. Po co miałem to robić? Męski orgazm nie trwa dłużej niż kilka chwil, a to nie było warte moralnego kaca, esemesów z prośbą o spotkanie i tłumaczeń, że nic więcej między nami nie będzie.\n– Zamknę go w łazience. Poczekaj chwilę! – Dziewczyna zerwała się z dywanu, ale potknęła się o własne nogi i wylądowała na tyłku. Dopiero teraz poczuła siłę pięciu lampek wina, które wypiła do kolacji. Może i była urocza, ale nie miałem zamiaru jej wykorzystać. Nawet jeśli tego chciała.\n– Nie, to nie będzie potrzebne. – Wstałem i pomogłem jej wstać. Poprawiłem swoje spodnie, jej włosy i zaprowadziłem ją przed lustro w korytarzu. – Spójrz. – Wskazałem na jej odbicie. – Uwierz mi, że nie chcesz spędzić tej nocy ze mną. Szukasz miłości, zapewne rzucił cię facet albo okazało się, że cię zdradza i sama go zostawiłaś. Daj sobie czas, zmyj tę obrzydliwą czerwoną szminkę, wyśpij się, idź pobiegać i zajmij się stęsknionym kotem. A jeśli jutro nadal będziesz uważała, że jestem odpowiednim facetem do łóżka, to zadzwoń. Umówimy się do kina, pogadamy, a jak zaiskrzy, to będziemy się pieprzyć do rana.\n– A dziś? Nie zaiskrzyło? – Dziewczyna zatoczyła się lekko. Zaśmiałem się.\n– Nie, to tylko bałagan w twojej głowie.\n– Ash mówił, że jesteś inny, ale żeby aż tak… – Skrzywiła się.\n– Tak, aż tak. – Rozejrzałem się po mieszkaniu. Zlokalizowałem sypialnię, zaprowadziłem tam dziewczynę i położyłem do łóżka. Przebrałem w piżamę i żeby nie wyjść na totalnego dziwoląga, poczekałem chwilę, aż zaśnie. Nie chciałem, by zaczęła wymiotować, bo to mogło być niebezpieczne.\nKoło dwunastej byłem już pod drzwiami swojego mieszkania. Niestety przez to wszystko musiałem zostawić klucze u Asha i czekałem jak idiota, aż któreś z moich współlokatorów się obudzi. Zapukałem raz, drugi… Nie chciałem dzwonić dzwonkiem, by nie obudzić połowy piętra. Na szczęście Sara nie spała i po chwili otworzyła mi drzwi.\n– O… Miałeś randkę? – zapytała i zaśmiała się cicho. Wszedłem do mieszkania i dostrzegłem w lustrze swoje odbicie. Połowę twarzy miałem w czerwonej szmince Synthii.\n– Powiedzmy, ale nieudaną.\n– Chcesz o tym porozmawiać? – Znowu ze mnie drwiła, a ja zmrużyłem oczy.\n– Chcę pożyczyć jakiś kosmetyk, żeby zmyć ten okropny kolor z mojej twarzy. Masz te wszystkie babskie specyfiki? – zmieniłem temat i razem przeszliśmy do łazienki. Sara oparła się o pralkę i podała mi buteleczkę z niebieskim płynem oraz wacik.\n– Czemu to ma dwie warstwy? – Przyglądałem się specyfikowi do demakijażu, który wyglądał jak dobry drink. Jedna warstwa była gęstsza i unosiła się na drugiej.\n– To dwufazowy płyn do demakijażu oczu i ust – wyjaśniła Sara.\n– Powiedziałaś to jak w reklamie.\n– Twoja cera będzie wyglądać po nim promiennie i świeżo. Wystarczy nanieść niewielką ilość płynu na wacik i zacząć delikatnie pocierać. – Zbliżyła się do mnie i sięgnęła po kolejny wacik, a następnie wylała na niego nieco tego specyfiku i zaczęła pocierać okolicę moich ust. Zaśmiałem się, nie wiem czemu. To było nowe doświadczenie i nie chodziło jedynie o korzystanie z damskich kosmetyków. Nieświadomie położyłem dłonie na biodrach Sary, by mogła swobodnie zmywać ze mnie ślady szminki.\n– Ugryzła cię! – Sara nagle zaczęła się śmiać, a ja oblizałem usta i faktycznie poczułem na wardze smak krwi.\n– Krwawa pijawka!\n– Zaliczyłeś chociaż każdą bazę, czy dziewczyna nagle otrzeźwiała i wygnała cię z domu? – zapytała, nadal bardzo rozbawiona.\n– Jeśli powiem ci prawdę, to i tak nie uwierzysz.\n– Okazała się facetem?\nUniosłem brew i wybuchnąłem niekontrolowanym śmiechem.\n– To nieistotne, ale dzięki za pomoc. – Chwyciłem jej dłoń, by przestała pocierać wacikiem mój policz\n– Zawsze jesteś taki tajemniczy? – zapytała. Patrzyła mi głęboko w oczy. To mnie sparaliżowało. Beztroska i zabawa prysły jak bańka mydlana. Nie rozumiałem tego, co się ze mną działo. Jakbym toczył wewnętrzną walkę o to, by być normalnym, a jednocześnie nadal tkwiłem w miejscu, które wypełniał jedynie strach przed normalnością.\n– Tak, zawsze – odpowiedziałem i zrobiłem krok, by wyjść z łazienki. Sara jednak ani drgnęła, miałem wręcz wrażenie, że zagradza mi drogę.\n– Dwoje takich dziwolągów pod jednym dachem to o jednego za dużo – powiedziała nagle. Skrzywiłem się, bo w pierwszej chwili nie dotarło do mnie, o co jej chodziło.\n– Ja nie wtrącam się w twoje sprawy, więc ty nie wtrącaj się w moje – ostrzegłem ją. Nie chciałem, żeby się mnie bała, ale musiała mieć świadomość, że potrafiłem być niemiły. Odnosiłem wrażenie, że ona doskonale to wiedziała i chciała mnie sprowokować. Po co? Tego niestety nie byłem pewny. Sara westchnęła i odsunęła się. Spuściła wzrok, a ja nagle poczułem ten chłód… Doskonale znałem to uczucie. Chłód emocjonalnego muru, jakim się otaczaliśmy. I ona, i ja. Nie sądziłem, że spotkam kogoś, kto będzie miał ten sam problem. Każde z nas miało inny powód i choć dotąd nigdy nie interesowały mnie problemy innych osób, nagle zapragnąłem dowiedzieć się, co było powodem tego smutku, który nagle dostrzegłem w oczach Sary. Na pozór była przecież taką beztroską, zabawną, otwartą młodą kobietą, ale ja doskonale wiedziałem, że skrywała w sobie sekret, który zżerał ją od środka. Tak samo jak mnie.\n– Przepraszam, późno już i gadam głupoty. – Próbowała obrócić wszystko w żart, ale uśmiech nie docierał do jej oczu. To jednak nie była odpowiednia chwila, by drążyć temat.\n– Nie szkodzi. Połóż się, a jutro opowiem ci o mojej nieudanej randce. – Uśmiechnąłem się do niej.\n– Okej! Dobranoc, Marshall. – Sara nagle podeszła i cmoknęła mnie w policzek. Zastygłem. Ona również. Była tak blisko. Poczułem jej zapach, ciepło jej oddechu. Kurwa! Nie rozumiałem swojego zachowania. Objąłem ją mocno i przyciągnąłem do siebie. Sara zaparła się dłońmi o moją pierś, ale nie próbowała się oddalić. Wręcz odwrotnie, uległa mi. Patrzyłem na jej pełne usta, a po chwili na oczy, które były przerażone, a jednocześnie zaintrygowane.\n– Pocałuj mnie – zażądała bez wahania, a ja nawet nie miałem sekundy, by się zastanowić, bo jak na złość, ze swojego pokoju wylazł Matt. Był totalnie zaspany i niczego nie zauważył, ale Sara odskoczyła ode mnie gwałtownie i szybko uciekła do siebie.\n– A ty co? Dopiero wróciłeś z kolacji? – Matt przetarł oczy i gestem dał do zrozumienia, że musi się odlać.\n– Taaa… – bąknąłem. Nie mogłem się skupić. Co to miało być, do kurwy nędzy?\n– A ja wracam do wyra… Narka! – Matt po chwili również zniknął za drzwiami swojego pokoju. Ja jednak wiedziałem, że szybko nie zasnę. Poszedłem do siebie i usiadłem na łóżku. Przetarłem twarz dłonią i próbowałem uspokoić myśli. Serce mi waliło. Kurwa! Tego się nie spodziewałem, ale… Podobało mi się to. Postanowiłem, że jutro porozmawiam o tym z Sarą. Znałem ją raptem kilka godzin, ale mieliśmy przecież razem mieszkać, więc trzeba było ustalić pewne sprawy. W dodatku zaczęły przemawiać do mnie typowo męskie argumenty. Seks-współlokator? Czemu nie? Byłem przekonany, że Sarze nie będę w stanie odmówić.\nWstałem nad ranem, przed Sarą i Mattem, by iść do sklepu i przygotować śniadanie. Miałem zamiar porozmawiać z Sarą, gdy zostaniemy sami. Całą noc myślałem o niej. To było dla mnie nowe doświadczenie, ale nie potrafiłem ukryć przed samym sobą, że spodobało mi się to. Myśleć o kimś w taki sposób… Taki inny, i nie chodziło jedynie o to, że pociągała mnie fizycznie. Chodziło o ten mur, którym się odgradzała, o ten strach w oczach, a jednocześnie fascynację i tajemnicę. Intrygowała mnie.\nTo był pierwszy tak chłodny poranek od mojego przyjazdu do Nowego Jorku. Kwiecień zbliżał się wielkimi krokami, ale w powietrzu nadal było czuć ostrą i mroźną zimę, która długo nie chciała ustąpić miejsca wiośnie. Przyspieszyłem kroku, gdy zimny podmuch wiatru przyprawił mnie o gęsią skórkę. Wzdrygnąłem się i wbiegłem do kamienicy, a potem na górę, by się rozgrzać. Od niedawna trenowałem z chłopakami z pracy na strażackiej siłowni. Teoretycznie nie mogłem tego robić jako zwykły pracownik, ale Ash powiedział, że nie będzie z tym problemu. Dlatego też trzy razy w tygodniu miałem pełną swobodę w treningach i chciałem z tego korzystać. Trening był dobrym sposobem na rozładowanie emocji i zrelaksowanie się. Pasowało mi to.\nWchodząc do mieszkania, usłyszałem, że ktoś właśnie bierze prysznic. Zajrzałem do sypialni Matta, ale ten spał jeszcze jak zabity. Ucieszyło mnie to, bo okazja, by pogadać z Sarą, nadarzyła się szybciej, niż myślałem. Rozpakowałem w kuchni zakupy i zabrałem się do robienia śniadania. Tosty, kanapki i dużo kawy. Doskonale wiedziałem, że Sara i Matt do tej pory marnie się odżywali, a taka odmiana była dobra dla nas wszystkich. Oni zaczynali dzień od normalnego posiłku, a ja… czułem się potrzebny. Może to głupie, ale tak właśnie było.\n– Czuję się jak w czasach podstawówki. Kanapeczki, zapach kawy… Jeszcze mi powiedz, że zapakujesz mi do szkoły jabłuszko i soczek, to parsknę śmiechem – usłyszałem nagle głos Sary. Odwróciłem się, a ona stała w progu kuchni, owinięta była jedynie ręcznikiem. Jej ciało nadal było mokre po prysznicu, a mnie aż zaschło w gardle. W co ona grała? Totalnie nie mogłem jej rozgryźć.\n– To chyba miłe, gdy ktoś robi śniadanie. Czy jednak się mylę? – zapytałem. Nie wiedziałem, jaki był jej nastrój. Niczego o niej tak naprawdę nie wiedziałem.\n– Śniadanie… – powtórzyła po mnie. – Kojarzy mi się z chwilami po upojnej nocy – dodała wymownie.\n– Sara, kurwa, w co ty grasz? – zapytałem. Byłem już zirytowany. Nie wyglądała na intrygantkę, a tym bardziej na wredną sukę, a właśnie tak się zachowywała.\n– W kotka i myszkę – odpowiedziała i podeszła do mnie. Bez wahania sięgnęła po kubek z kawą, a ręcznik zsunął się, odsłaniając cały tył jej ciała. Ujrzałem zarys kształtnych pośladków i na chwilę musiałem zamknąć oczy. Nie wierzyłem, że to działo się naprawdę.\n– Czemu mnie prowokujesz? Co to miało być, wczoraj? – Odsunąłem się, ale tylko po to, by móc się jej lepiej przyjrzeć. Sara nie miała na sobie majtek, a ja nagle poczułem, że w spodniach zrobiło mi się nieco ciaśniej. Ogarnęło mnie dziwne uczucie. Starałem się nie przyznawać do tego, że jej pożądałem, ale oszukiwać mogłem jedynie ją, a nie samego siebie.\n– Wyglądasz na faceta, który lubi prowokacje, Marshall. Nie podoba ci się to, co robię?\nUwodziła mnie. To wiedziałem na pewno. Nie miałem jednak pojęcia, po co to robiła. Nie wyglądała na uwodzicielkę, ale przecież nigdy nie powinno się oceniać człowieka po wyglądzie. Ja sam wiedziałem o tym najlepiej.\n– A tobie co się podoba? Ja? Czy robisz sobie ze mnie żarty, co? Nie lubię gierek, Sara.\n– Och… – Zaśmiała się drwiąco.\n– Stąpasz po cienkim lodzie.\n– Lubię zimę. Lubię chłód.\n– Jesteś też zimną suką, czy tylko udajesz? – zapytałem wprost. Dłonie miałem spocone z emocji. To była najdziwniejsza rozmowa w moim życiu.\n– Niczego nie udaję, Marshall.\n– Więc bądź szczera. O co ci chodzi? – Zrobiłem krok w tył i oparłem się o szafkę. Skrzyżowałem dłonie na piersi. Nie potrafiłem przestać się na nią gapić. Sara była piękna w takim porannym wydaniu. Bez makijażu, nieskazitelna, ociekająca wodą. I ewidentnie czegoś ode mnie chciała, a ja czułem, że nie chodziło jedynie o te pieprzone, dziwaczne prowokacje.\n– Jeśli upuszczę ręcznik, to co zrobisz? – Odstawiła kubek i stanęła dokładnie naprzeciwko mnie. Materiał zakrywał jedynie jej piersi i schodził ku udom, gdzie skrywał się najważniejszy skrawek kobiecego ciała. Przełknąłem ślinę. Nie byłem zbyt podatny na kobiecy urok, ale teraz wszystko we mnie drżało z podniecenia.\n– Ucieknę jak mały chłopiec – rzuciłem z ironią.\n– Naprawdę? – Sara zaśmiała się, bo doskonale wiedziała, że to kłamstwo. Nie miałem ochoty uciec, ale też nie chciałem ulegać pokusie w momencie, kiedy ona tego oczekiwała. Byłem facetem i jeśli już, to ja miałem dyktować warunki.\n– Zrób to, a przekonasz się, co zrobię naprawdę. – Zmrużyłem oczy. Byłem już maksymalnie twardy i ledwo panowałem nad buzującym we mnie pragnieniem. Dobrze, że miałem na sobie luźne dresowe spodnie, dzięki temu mój kutas nie odznaczał się na nich zbyt wyraźnie. Nie spodziewałem się jednak, że Sara naprawdę zrzuci z siebie ręcznik.\n– O kurwa… – mruknąłem bezwiednie.\nNagle w głowie pojawiły się mroczne myśli. Zerżnij ją, Marshall! – podpowiadało mi moje męskie ego. Co miałem do stracenia? Zupełnie nic, ale coś hamowało mnie przed tym, by przekroczyć tę cienką granicę.\n– Podoba ci się to, co widzisz, Shall? – Sara pierwszy raz zdrobniła moje imię. Spodobało mi się, jak wypowiedziała to słowo. I podobało mi się to, co widziałem, i już nie miałem zamiaru tego ukrywać. Wymownie zjechałem wzrokiem z krągłych piersi na brzuch Sary i niżej, aż do wzgórka łonowego. Był wygolony, gładki, a ja zacząłem się zastanawiać, kiedy ostatnio widziałem nagą kobietę. To było tak dawno, że prawie tego nie pamiętałem.\n– Mam zamerdać ogonkiem z zadowolenia? – Głos miałem ochrypły, ale pewny i męski. Właśnie taki chciałem być w jej oczach, chociaż w środku drżałem, właśnie jak mały chłopiec, który boi się emocji i intensywnych doznań.\n– Lubisz mnie taką, Shall. Widzę to… – Nagle podeszła do mnie i bez wahania złapała mnie za krocze. Wciągnąłem powietrze przez zęby, ale nie odrywałem wzroku od jej twarzy.\n– Ja też cię widzę… Całą. Co z tym zrobimy? – Starałem się trzymać ręce przy sobie. Nie chciałem jej dotknąć. Nie w tej chwili. Nie na jej warunkach. Byłem uparty, a w tym momencie uświadomiłem sobie, że przy niej muszę nad sobą panować bardziej niż przy innych.\n– Ty jesteś facetem, zadecyduj. – Doskonale wiedziałem, czego oczekiwała, ale nie miałem zamiaru jej tego dać. Ująłem gwałtownie jej brodę i nachyliłem się, by spojrzeć jej prosto w twarz. Tym razem Sara zadrżała, a może drżała już wcześniej? Tego nie mogłem być pewny. Uniosłem kąciki ust, i był to uśmiech zwycięzcy. Ona nie miała już nic do powiedzenia.\n– Ubierz się… A potem wylej wiadro zimnej wody na głowę i wróć na śniadanie, bo kawa ci wystygnie – powiedziałem pewnie i puściłem jej brodę, a następnie szybko wyszedłem z kuchni. Zamknąłem się w swoim pokoju, bo musiałem ochłonąć. Nadal miałem pełny wzwód, a to było wręcz bolesne. Położyłem się na chwilę i patrzyłem w sufit, by oczyścić głowę ze zbereźnych myśli. Słyszałem, jak Sara wraca do łazienki, i uśmiechnąłem się. Wiedziałem też, że to dopiero początek tej dziwnej sytuacji, ale postanowiłem dać się w to wciągnąć. Jej gra, ale moje zasady. Nie byłem gówniarzem. Mogłem robić, co chciałem i z kim chciałem, ale Sara za bardzo mnie wkurzyła, bym dał jej tak szybko to, czego oczekiwała. Naprawdę była taką wredną suką czy udawała kogoś innego i ukrywała w ten sposób swoje problemy?\nPo półgodzinie wróciłem do kuchni, by dokończyć robienie śniadania, a Matt dołączył do mnie i zjedliśmy je razem. Sara do nas nie przyszła, a gdy zbierałem się do pracy, usłyszałem jedynie, jak wychodzi z mieszkania, ostentacyjnie zatrzaskując za sobą drzwi.\nCały dzień w pracy rozmyślałem o Sarze i sytuacji z dzisiejszego poranka. Nie miałem nawet jej numeru, by zadzwonić i umówić się na spotkanie. Nie chciałem też kolejny raz rozmawiać z nią w domu. To nie było neutralne terytorium. Potrzebowałem odpowiedniego miejsca na taką rozmowę. Akurat jadłem obiad, gdy Ash zaczynał zmianę. Spojrzał na mnie z głupim uśmiechem, a ja od razu wiedziałem, że Synthia „pochwaliła” się, że jej nie przeleciałem. Przysiadł się i patrzył, a ja miałem ochotę mu przypierdolić.\n– Czego? – zapytałem i odłożyłem pudełko z jedzeniem na stół.\n– Zrobiłeś wczoraj duże wrażenie na Synthii.\nSpojrzałem na Asha.\n– Taaa… zapewne.\n– Nie wiem, co jej zrobiłeś, ale poprosiła mnie o twój numer. Nie chciałem go dawać bez twojej zgody.\nUniosłem brew. Czy on mówił poważnie?\n– O to chodzi, że nic jej nie zrobiłem.\n– Nie było bzykanka? – zapytał odrobinę zbyt głośno. Pokręciłem głową na jego niedyskrecję, ale Ash zaczął się śmiać.\n– Nie, kot mnie rozproszył – powiedziałem, a Ash tym razem aż ryknął śmiechem.\n– Jeśli nie chcesz, to nie dam jej numeru. Nie wyglądasz na zadowolonego po wczorajszym… – Przyglądał mi się uważnie.\n– Miałem dziwny poranek… – Ugryzłem się w język, bo nagle przypomniało mi się, że Ash przecież zna Sarę i Matta.\n– Opowiesz mi o tym na treningu, okej? Idę się przebrać, bo pora zacząć zmianę.\nNie chciałem gadać o tym z Ashem. Synthia to nie był mój problem. Właśnie też uświadomiłem sobie, że określiłem Sarę jako „problem”, a to już dużo znaczyło. Dokończyłem obiad i wróciłem do pracy. Dziś było naprawdę mnóstwo roboty i czas do wieczora zleciał mi szybko. Byłem padnięty, więc odpuściłem trening i pragnąłem jedynie wrócić do domu. Dostałem też swoją tygodniówkę. Wracając, postanowiłem kupić coś do jedzenia i zrobić kolację. Liczyłem na to, że zjemy ją we trójkę z Sarą i Mattem.\n– Jestem! – krzyknąłem od progu i skierowałem się do kuchni, by rozpakować zakupy. Ze swojego pokoju wyjrzał Matt.\n– Czy te siatki to zwiastun kolacji? – Wyszczerzył się szeroko.\n– Chyba tak. Jest Sara? – zapytałem.\n– Nie, wyszła rano i do tej pory jej nie ma. Dzwoniłem, ale nie odbierała, więc ma pewnie dużo zajęć na uczelni. Musi nadrobić zaległości z nieplanowanych wakacji.\nZerknąłem na zegarek na ścianie w kuchni. Było już dobrze po ósmej wieczorem.\n– Zrobię więcej, to może zje, jak wróci. Za godzinę będzie kolacja – oznajmiłem i zabrałem się do robienia domowej chińszczyzny.\nTuż przed północą usłyszałem zgrzyt przekręcanego w zamku klucza. Podniosłem głowę i pod drzwiami pokoju zobaczyłem tylko cień przemykającej do swojego pokoju Sary. Nie zapaliła nawet światła, co oznaczało, że nie chciała, by ktoś wiedział, że dopiero wróciła. Ta godzina nie była odpowiednią porą na rozmowy, ale coś nie dawało mi spokoju. Wstałem z łóżka i wyszedłem na korytarz. Czekałem chwilę z nadzieją, że Sara również wyjdzie z pokoju. Zrobiła to, ale widząc mnie, odwróciła wzrok.\n– Sara. – Podszedłem do niej. Zapaliłem światło, by móc na nią patrzeć.\n– Dopiero wróciłam, jestem zmęczona – bąknęła, ale nie miałem zamiaru odpuścić. Chwyciłem ją za brodę i zastygłem, dostrzegając w jej oczach łzy. Ona wstydziła się łez. Chciała się odsunąć, ale jej na to nie pozwoliłem.\n– Co się stało? – zapytałem. Pierwszy raz w życiu ruszyły mnie czyjeś łzy. To było naprawdę dziwne uczucie, bo do tej pory nie obchodziły mnie łzy nawet mojej matki.\n– Mam po prostu zły dzień.\n– I chcesz, by się skończył? – Musnąłem palcem jej policzek. Kolejna łza zmoczyła mój opuszek, a Sara w końcu spojrzała mi w oczy.\n– Tak, chcę by się skończył… – odpowiedziała szeptem. Miałem wrażenie, że te słowa znaczyły zupełnie co innego. Widziałem, że ona nie chce rozmawiać, a jednocześnie nie chce, bym zostawił ją samą. Co miałem zrobić? Ta dziewczyna była dla mnie jedną wielką zagadką.\n– Mam wrócić do siebie? – zapytałem po chwili. Nie oczekiwałem niczego. Po prostu chciałem, by była ze mną szczera.\n– Nie… nie wiem – zawahała się. – O Boże, Marshall. Jestem taką idiotką. – Nagle zaniosła się płaczem. Zamurowało mnie, a Sara wtuliła się w moją pierś i łkała coraz mocniej. Objąłem ją lekko i nie wiedziałem, co mam zrobić. Nie chciałem, by Matt się obudził, więc zaprowadziłem Sarę do mojego pokoju. Posadziłem ją na łóżku i usiadłem obok. Czekałem chwilę, aż nieco się uspokoi. Na co liczyłem? Tego nie wiedziałem. Siedzieliśmy w milczeniu długą chwilę. Wsłuchiwałem się w jej ciche łkanie, a potem w każdy oddech, gdy próbowała się opanować. Była zawstydzona, a ja doskonale ją rozumiałem. Też nie lubiłem obnażać się emocjonalnie przed innymi.\n– Już lepiej? – zapytałem.\n– Nie, nic nie jest lepiej, Marshall. Ludzie żyją złudzeniami, okłamują samych siebie, dają się źle traktować, by spełnić oczekiwania innych. To bardzo chujowe uczucie – powiedziała. Niczego nie rozumiałem, a ona oczekiwała zrozumienia. Wiedziałem jednak, że nie odpowie na moje pytania.\n– Wiem, jak to jest czuć się chujowo. Czuję się tak przez większość życia – odpowiedziałem szczerze, a Sara uśmiechnęła się z ironią.\n– Może dlatego wydaje mi się, że jesteśmy do siebie podobni? – Spojrzała na mnie. Była już spokojna i nie płakała. Znowu dostrzegłem to coś w jej oczach, co najbardziej mnie intrygowało. Nagle zapragnąłem ją pocałować. Nie wiem czemu. Tym razem Sara mnie nie prowokowała i nie oczekiwała tego, i chyba właśnie dlatego to zrobiłem. Ująłem jej twarz, a ustami przywarłem do jej ust. Były miękkie, ciepłe i lekko rozchyliły się, dając znać, że mogę posunąć się dalej. Wsunąłem w nią język i poczułem słodki smak śliny. Objąłem Sarę, by czuć ją bliżej. Ona nie protestowała i również mnie objęła. Jęknęła cicho, gdy przytrzymałem jej głowę i pogłębiłem pocałunek. Naparłem na nią, a po chwili pchnąłem ją tak, że opadła plecami na materac. Podsunąłem się szybko, by mi nie uciekała. Nie mogłem nad sobą zapanować. Momentalnie znowu jej zapragnąłem, a każda sekunda potęgowała we mnie to uczucie.\n– Jeśli mam przestać, to powiedz to teraz – wyszeptałem, sunąc dłonią do jej pośladków.\n– Nie, nie przestawaj – wyjęczała w moje usta i przyciągnęła mnie do siebie. Wsunąłem dłoń pod jej pupę i ścisnąłem mocno, a Sara jęknęła ponownie. Wygięła się w łuk, eksponując przede mną swoje piersi, które w czarnej bluzeczce wyglądały bardzo zachęcająco. Wiedziałem, do czego to prowadzi, i nie mogłem przestać. To było jak trans. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem czegoś takiego. Zdarłem z niej bluzkę i zacząłem całować dekolt. Po chwili zsunąłem ramiączka biustonosza i zatopiłem usta w jej piersiach. Były miękkie i krągłe, a sutki sterczały z podniecenia. Lizałem je na przemian, a dłonią sięgnąłem do paska jej spodni. Bez wahania wsunąłem rękę pod majtki i poczułem, jaka była gotowa. Gorąca i wilgotna, a to podnieciło mnie jeszcze bardziej.\n– Sara… – jęknąłem. Najnormalniej w świecie wyjęczałem imię dziewczyny, pierwszy raz w życiu. Wsunąłem palce między jej wargi, a następnie odnalazłem łechtaczkę i zacząłem ją masować. Nie byłem ekspertem w tych sprawach. Nie uprawiałem regularnego seksu i nie miałem Bóg wie jakiego doświadczenia. Wszystko robiłem instynktownie, ale z wyczuciem. Nie chciałem posunąć się za daleko, chociaż już ten pocałunek był złamaniem wszystkich współlokatorskich zasad.\n– Nie przestawaj… – Dyszała i zamknęła oczy. Rytmicznie poruszała biodrami, by dopasować się do ruchów moich palców. Jej wilgoć sprawiła, że zapragnąłem poczuć, jaka jest w środku. Przez sekundę wyobrażałem to sobie, a po chwili zatopiłem w niej dwa palce.\n– O kurwa, Sara… – Znowu jęknąłem. Słodkie ciepło jej cipki, która zaciskała się mocno, otuliło moją dłoń.\n– Tak, mocniej. – Nagle chwyciła mój nadgarstek, dając mi do zrozumienia, bym przyśpieszył. Pieściłem ją mocniej i szybciej, dołączyłem trzeci palec i pocałowałem namiętnie jej usta. Sara przygryzła moją wargę i zastygła. Zacisnęła rękę na moim nadgarstku, a ja poczułem, jak jej ciałem wstrząsa silny dreszcz. Jej cipka pulsowała, zrobiła się jeszcze bardziej mokra, a ja mogłem patrzeć na stan ekstazy, do jakiego doprowadziłem Sarę. Podobał mi się ten widok. Ona jęczała i wiła się, a ja pragnąłem więcej i już zacząłem ściągać swoje spodnie, gdy nagle zapaliło się światło w korytarzu.\n– Sara? Sara, to ty? – usłyszeliśmy głos Matta. Zasłoniłem dłonią usta Sary, bo nadal wydawała z siebie erotyczne dźwięki.\n– Cicho! – wyszeptałem i dostrzegłem rozbawienie w jej oczach. Również się uśmiechnąłem i wstałem powoli, pokazując jej, by nie ruszała się z miejsca. Zdjąłem koszulkę i uchyliłem drzwi od pokoju.\n– Chyba jeszcze jej nie ma – powiedziałem, zerkając na zaspanego Matta.\n– Byłem pewny, że ją słyszę.\n– Przyśniło ci się.\nNagle poczułem na plecach jej dłonie. Aż podskoczyłem, ale Matt tego nie zauważył.\n– Chyba tak… Wracam do wyra. Dobranoc!\nSzybko zamknąłem drzwi i odwróciłem się. W moim pokoju było ciemno, ale od razu dostrzegłem, że Sara jest już zupełnie naga. Oblizałem usta. Kurwa. Nie potrafiłem się opanować. Podszedłem i podsadziłem ją na siebie. Opadliśmy na łóżko i zaczęliśmy się namiętnie całować. Po chwili nie miałem już na sobie spodni i tak niewiele brakowało do tego, bym poczuł ją dogłębnie, kiedy nagle w jej pokoju zaczęła dzwonić komórka.\n– Cholera! – pisnęła Sara. Oboje wiedzieliśmy, że Matt też zaraz usłyszy ten dźwięk. Zerwaliśmy się z łóżka, a ona nago przebiegła do swojego pokoju. Zaraz potem na korytarz wyszedł Matt i zaczął rozmawiać z Sarą przez drzwi. Ja zostałem sam, z pełnym wzwodem, a moje łóżko pachniało nią do rana. Cały czas ją czułem, bo nie zmrużyłem oczu, ale Sara tej nocy już do mnie nie wróciła.\nRedakcja i korekta: Wydawnictwo JAK\nZdjęcie na okładce: © kmatija (iStock.com)\nCopyright © 2018 K.N. Haner


Zrobienie użytku z aplikacji internetowych dzięki którym przedsiębiorstwo ma możliwość lepiej funkcjonować. - Erg bierun\nZrobienie użytku z aplikacji internetowych dzięki którym przedsiębiorstwo ma możliwość lepiej funkcjonować.\nKażde przedsiębiorstwo, jeśli tylko ma chce być traktowane jako profesjonalne musi się przystosować do tego, jakie są oczekiwania teraźniejszego rynku. Dlatego chociażby wykorzystanie programów online dzięki jakim przedsiębiorstwo posiada okazję dobrze funkcjonować powinno zostać brane pod uwagę przez zarządzających daną działalnością.\nJedynie wtedy bowiem można będzie się całością zajmować dokładnie, co będzie szczególnie ważne w przypadku dużej spółki i wtedy tym bardziej nie należy tego bagatelizować. Chodzi w tym wypadku głównie o samo rozporządzanie zasobami przedsiębiorstwa, w tym celu, aby pracownicy mieli szansę własne obowiązki wykonywać bez jakichkolwiek błędów. Jedynie wtedy pojawi się okazja oceniać funkcjonowanie takiej firmy jako wzorcowe. Typowy program kadrowo płacowy powinien być dobrany pod charakterystykę konkretnej spółki. Wtenczas nie będzie przesłanek do obaw o jakikolwiek brak zgrania w firmie. Wszystkie sprawy z przedsiębiorcami, jak i z ludźmi zatrudnionymi w firmie będą załatwiane systematycznie.\nChciałbyś znaleźć coś innego na opisywany na tej stronie wątek? Kliknij tu – ta wciągająca treść (http://www.tuv.com/akademia-polska/pl/produkty_us_ugi_1_7_1.html) niewątpliwie rzuci nowe światło!\nWarto posiadać to na względzie kiedy chodzi o wystawianie faktur, gdyż zazwyczaj sporo błędów wyłania się w czasie płatności za daną inwestycję. I w następstwie tego firma będzie odbierana za mniej kompetentną, co naturalnie odbija się na tym, jaka krąży opinia na jej temat.\nWciągający materiał? Jeśli masz takie przekonanie, to tak samo absorbujące treści znajdziesz również we wpisie (https://www.itb.pl/jednostka-notyfikowana.html), który jest tu.\nJeżeli natomiast zakład pracy ma stosowną aplikację, jaka będzie zajmować się usługą taką jak faktury vat online to nie pojawi się zagrożenie, iż na jakimkolwiek etapie cokolwiek będzie ominięte. Osoby zatrudnione w dziale księgowym będą na bieżąco orientować się w tym, co muszą robić, ponieważ odpowiedni fakturowanie program przypominać będzie o płatnościach. Im bardziej zaś rozbudowany będzie system to tym korzystniejszych rezultatów co do prowadzenia przedsiębiorstwa trzeba się spodziewać. Zapoznaj się z\nTym sposobem, osoby, które będą odpowiedzialne za konkretne zadania w firmie nie będą musiały się już martwić tym, iż o czymkolwiek zapomną. Każda aplikacja uposażona pozostaje albowiem w kalendarz, jaki każdego dnia będzie przypominać o tym, jakie zobowiązania zawodowe pozostają do wykonania w pierwszej kolejności. Niezależnie w takim razie od działu w którym się pracuje zawsze okazja będzie podołać wszystkim oczekiwaniom, bez narażenia dobrego imienia przedsiębiorstwa. To wszystko faktycznie gwarantuje innowacyjne oprogramowanie. Więcej na


[24tp.pl] Bezpłatne zajęcia na nartorolkach. Zapisy do piątku\nCentrum Narciarstwa Biegowego w Klikuszowej zaprasza na zajęcia na nartorolkach dla początkujących.\nOferta skierowana jest do osób dorosłych. Zajęcia poprowadzi Kasia Maciążek - instruktor wykładowca Sitn PZN. Do piątku 30 lipca trwają zapisy. Uczestnicy podzieleni będą na trzy grupy. Harmonogram zajęć: I grupa - 2 i 4 sierpnia, II grupa 9 i 11 sierpnia oraz III grupa - 16 i 18 sierpnia.\nSprzęt do narciarstwa biegowego trzeba przynieść we własnym zakresie. Na miejscu działa wypożyczalnia.\nOdwiedzin: 1026\tAktualizacja 2021-07-28 21:19:02


"Ja i siatkówka to była miłość od pierwszego wejrzenia" - wywiad z Natalią Bielińską - Pułtusk News\nHome /“Ja i siatkówka to była miłość od pierwszego wejrzenia” – wywiad z Natalią Bielińską\n“Ja i siatkówka to była miłość od pierwszego wejrzenia” – wywiad z Natalią Bielińską\nNatalia Bielińska gra w siatkówkę już od kilkunastu lat. Swoją sportową karierę zaczynała w Pułtusku, a dzięki ciężkiej pracy i zdolnościom przekuła pasję w sposób na życie. Kilka dni temu poprowadziła swój zespół do zwycięstwa w meczu o najwyższą stawkę tego sezonu – o awans do 1. ligi seniorskiej.\nNatalia opowiedziała nam jak wygląda codzienność sportowca, jak radzić sobie z odpowiedzialnością za drużynę i jak każdego dnia walczyć o realizację swoich marzeń.\nCzy pamiętasz swój pierwszy siatkarski trening w życiu?\nMój pierwszy siatkarski trening odbył się w ówczesnym klubie UKS ZRYW Pułtusk na hali przy Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych im. Jana Ruszkowskiego pod okiem mojego pierwszego trenera p. Andrzeja Krawczyńskiego. Niewiele niestety już pamiętam z tego okresu, ponieważ miałam wtedy zaledwie 10 lat, ale zdecydowanie można powiedzieć, że ja i siatkówka, to była miłość od pierwszego wejrzenia. O treningach w klubie powiedziała mi p. Bogumiła Truszkowska – nauczycielka wychowania fizycznego z SP 3, do której wtedy uczęszczałam.\nMówisz, że to była miłość od pierwszego wejrzenia. Za co pokochałaś siatkówkę?\nPrzede wszystkim za to, że jest to sport zespołowy, gdzie wszystkie elementy muszą do siebie pasować, aby uzyskać pożądany efekt. Za to, że drużyna w trakcie sezonu staje się drugą rodziną, z którą można się nieraz pokłócić, ale w najważniejszym momencie wszyscy stają na wysokości zadania i otrzymuje się bezwarunkowe wsparcie. Że po wygranym meczu, który dostarcza mi wiele emocji mam z kim się cieszyć i dzielić tę ogromną radość, a po przegranym, możemy liczyć na swoje wsparcie i ocierać sobie wzajemnie łzy porażki.\nTrenowałaś też jakieś inne dyscypliny?\nNie mogę powiedzieć, że jakiś sport konkretnie poza siatkówką trenowałam, ale w szkole podstawowej czy gimnazjum chyba nie było zawodów sportowych, w których nie brałabym udziału. Nie miało znaczenia jaka była to dyscyplina sportu, bo byłam bardzo aktywnym dzieckiem i lubiłam wszystko, co było związane z ruchem. Próbowałam swoich sił w lekkoatletyce i szło mi całkiem dobrze, o czym często informował mnie i moich rodziców p. Sławomir Krysiak, ale zdecydowanie bliższe mojemu sercu były od zawsze sporty zespołowe.\nCzyli wszystko zaczęło się w Pułtusku, a co było potem?\nPrzed rozpoczęciem pierwszej klasy szkoły średniej przeniosłam się do Węgrowa, do klasy o profilu sportowym i tam jeszcze w rozgrywkach młodzieżowych reprezentowałam klub SPS Olimpia Węgrów. W klasie maturalnej zadebiutowałam w 1. lidze seniorskiej siatkówki w PMKS NIKE Węgrów, następnie po szkole średniej rozegrałam sezon w Mazovii Warszawa, potem 2 sezony w WTS Włocławek, a teraz od 3 sezonów ponownie reprezentuję PMKS NIKE Węgrów.\nPamiętasz ten moment kiedy sport przestał być dla Ciebie wyłącznie dobrą zabawą, a stał się sposobem na życie? Miałaś jakąś chwilę zawahania czy to odpowiednia droga? W końcu trudno przebić się do czołówki.\nNie było chyba w moim życiu momentu, gdzie sport przestał być dla mnie dobrą zabawą. Przede wszystkim sprawia mi on wiele przyjemności, a to, że stał się sposobem na życie przyszło z czasem i bardzo płynnie z samej zabawy postawił przede mną też możliwości jakichś zysków finansowych. Chwile zawahania oczywiście były, przede wszystkim przy ciężkich kontuzjach ( a było ich co najmniej kilka), czy po istotnych przegranych. Ale chyba nic nie może zastąpić emocji, które towarzyszą mi podczas rozgrywek. Także na ten moment czuję, że to była odpowiednia droga. Przez te lata gry, było wiele małych i dużych sukcesów, pozytywnych emocji, wspomnień, chociażby z wyjazdów na mecze czy turnieje. Dzięki temu poznałam wielu wspaniałych ludzi, których spotkałam na swojej siatkarskiej drodze i którzy zapisali się w mojej historii na zawsze, więc z całą pewnością niczego nie żałuję i było warto podjąć to wyzwanie.\nMożliwość gry w pierwszej lidze to olbrzymi sukces i wielka radość, ale sport przecież nie zawsze wygląda tak pięknie. Na co dzień to pokonywanie swoich słabości, odpowiednia dieta, długie treningi i pewnie też jakieś potknięcia. Jak sobie z tym wszystkim radzisz?\nOczywiście nie zawsze jest tak kolorowo i jak to w życiu, w sporcie także, przychodzą też ciężkie momenty. Ale jeżeli ma się cel, który akurat w moim przypadku został osiągnięty, to wszystkie wyrzeczenia i przeszkody w trakcie długiego sezonu odchodzą w zapomnienie. Tylko sam sportowiec wie, ile naprawdę poświęca, ale też ile ma z tego przyjemności. W siatkówce, tak jak w każdym sporcie zespołowym, z tym samym zmagają się także moje koleżanki z drużyny i możemy liczyć na swoje wsparcie, bo bardzo dobrze się w tym temacie rozumiemy.\nJak wygląda Twój dzień? Znajdujesz czas na odpoczynek? Możesz czasem odpuścić sobie restrykcyjną dietę?\nPoza rozgrywkami ligowymi również studiuję i reprezentuję swoją uczelnię w rozgrywkach akademickich. Grafik jest bardzo napięty, tym bardziej, że w moim przypadku łączy się to z długimi dojazdami, ale jeśli się chce, to wszystko da się tak poukładać, aby znaleźć czas na odpoczynek i inne przyjemności. Jeżeli chodzi o dietę, to tak się składa, że studiuję dietetykę i uważam, że wszystko jest dla ludzi. Oczywiście z umiarem, ale każdy sportowiec może sobie pozwolić raz na jakiś czas na popularnego ‘maka’ czy pizzę, nawet tak po prostu, dla własnego komfortu psychicznego.\nWspomniałaś wcześniej o drużynie. To z jednej strony olbrzymie wsparcie, ale z drugiej, kiedy popełniasz błąd, płacą za niego wszyscy na boisku. Podczas meczu odczuwasz związaną z tym presję, zwłaszcza jako kapitan?\nMyślę, że jakaś dodatkowa presja zawsze jest, bo ponosimy odpowiedzialność za całą drużynę. Ale w siatkówce właśnie to jest piękne, że raz mój błąd może naprawić koleżanka z zespołu, a kolejnym razem to ja mogę się zrewanżować i poprawić coś po niej. W tej wspólnocie jest nasza siła. Tak zresztą jest u mnie od zawsze. Te wartości dominują w mojej rodzinie. To właśnie z domu wyniosłam szacunek do słabości drugiego człowieka, do bezwarunkowego wspierania innych i wiary w to, że razem możemy pokonać wszystkie przeciwności, choć po prostu czasem zwyczajnie coś się komuś nie uda. Powiem tak: w rodzinie jesteśmy drużyną, a w drużynie jesteśmy rodziną. Chyba udało mi się to wprowadzić w życie mojej siatkarskiej rodziny i dzięki temu odnosimy sukcesy i czerpiemy z tego radość.\nW wywiadzie po wygranym meczu powiedziałaś coś bardzo podobnego: „Po prostu zagrałyśmy drużyną”. Czy duch zespołu, jedność i motywacja do walki naprawdę mogą przechylić szalę zwycięstwa, nawet kiedy tak po ludzku brakuje już sił fizycznych?\nZdecydowanie! Uważam, że podczas turnieju decydującego o awansie do wyższej klasy rozgrywkowej, to właśnie nasza wzajemna motywacja, wsparcie i taka boiskowa jedność zdecydowały o tym, że turniej potoczył się dla nas tak dobrze i wygrałyśmy całą ligę. Po bardzo ciężkim sezonie, przy walce z kontuzjami i różnymi innymi przeszkodami pokazałyśmy niesamowity charakter na tej ostatniej prostej tego sezonu. Były momenty, gdzie brakowało sił, dochodził stres z racji tego, że stawka była naprawdę wysoka, wystąpił jakiś kryzys czy bezsilność w trakcie spotkania, to my, takim boiskowym wsparciem i jednością, potrafiłyśmy się podnieść z takich zupełnie beznadziejnych sytuacji i udawało nam się wyjść z tego wszystkiego zwycięsko.\nJestem naprawdę dumna, że mogłam być kapitanem takiej Drużyny, mojej Drużyny przez duże „D”!\nTwoje największe marzenie sportowe to…\nTo największe chyba właśnie się spełniło, więc z racji tego, że jestem realistką i marzenia dostosowuję do możliwości, nad kolejnym muszę się trochę zastanowić (śmiech).\nDziękuję za Twój czas i życzę powodzenia w kolejnych rozgrywkach.\nTAGS: Natalia BielinskaPMKS NIKE WęgrówPułtusksiatkówkaSPS Olimpia WęgrówWęgrów


Modyfikowanie logo Allegro w ramach krytyki było dozwolone - potwierdził sąd - Internauci\nMarcin Maj 14-01-2014, 14:14\nGrupa Allegro przegrała przed sądem apelacyjnym z fundacją, która przerobiła logo Grupy w ramach krytyki sprzedaży nazistowskich gadżetów. Taka forma krytyki jest dozwolona, jeśli służy interesowi społecznemu.\nZdarza się, że krytykowana firma chce uciszyć krytyków, powołując się na swoje prawa do znaku towarowego. Rodzą się wówczas ciekawe spory o to, czy prawa do znaku są ważniejsze niż wolność słowa.\nW Polsce w taki spór uwikłała się Fundacja Zielone Światło, która krytykowała grupę Allegro za sprzedaż symboli nazistowskich. Fundacja zorganizowała pikietę, która odbyła się w Warszawie. Elementem akcji był rysunek z napisem "Nazistowskim gadżetom mówimy nie. Stop Allegro". Przedstawiał on logo serwisu, w które został wpleciony symbol SS.\nZnakiem towarowym w krytyka\nGrupa Allegro pozwała Fundację o dopuszczenie się naruszenia dóbr osobistych w postaci dobrej sławy i renomy spółki oraz zasad nieuczciwej konkurencji. Allegro przekonywało, że takie przerabianie logo firmy może błędnie sugerować, iż samo Allegro popiera ideologię nazistowską.\nPierwszy wyrok w tej sprawie zapadł w ubiegłym roku. Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, że Fundacja Zielone Światło naruszyła renomę i reputację Grupy Allegro. Sąd zobowiązał Fundację do zniszczenia jakikolwiek publikacji zwierających zmienione logo i do opublikowania przeprosin w ogólnopolskim wydaniu Gazety Wyborczej.\nDziennik Internautów odnosił się do tego wyroku w satyrycznym opowiadaniu na temat świętości znaków towarowych.\nSA: Krytyka jest dozwolona\nPełnomocnicy Fundacji od razu zapowiadali złożenie apelacji. Wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany 9 stycznia i tym razem był korzystny dla Fundacji.\nCzy Grupa Allegro pomogła swojej reputacji pozywając Fundację Zielone Światło?\nSąd przyznał, że faktycznie doszło do naruszenia dobrego imienia Grupy Allegro, ale to nie oznacza, że działanie było bezprawne. Fundacja zastosowała ostrą krytykę, to prawda, ale zrobiła to w celu ochrony uzasadnionego interesu społecznego. Doprowadziło to zresztą do ograniczenia sprzedaży nazistowskich gadżetów na aukcjach.\n- Każdy z nas – jeśli zajdzie taka potrzeba – może zorganizować konsumencki protest i nawoływać do bojkotu danej marki, jeśli wymaga tego interes społeczny. Dotychczas koncerny szantażowały swych oponentów długimi procesami i żądaniami odszkodowań. Od dziś żyjemy w nieco lepszym – mamy nadzieję – świecie – czytamy we wpisie na stronie Fundacji Zielone Światło, w którym skomentowano wyrok.\nznaki towarowe wyroki sąd nazizm krytyka Fundacja Zielone Światło faszyzm Allegro


sprzedaż globalna - SARE.pl\nStrona główna » sprzedaż globalna\nŻycie części społeczeństwa już jakiś czas temu przeniosło się w dużej mierze do sieci. Nie\ntylko pracujemy za jej pośrednictwem czy szukamy w niej rozrywki, ale – co najistotniejsze z\npunktu widzenia przedsiębiorców – robimy zakupy i szukamy usługodawców. Stąd niezwykle\nważne jest, by odpowiednio wykorzystać potencjał dostępnych narzędzi i zachęcić klientów\ndo zapoznania się z ofertą sklepu. Takimi narzędziami dysponują także SAREsystem i\nSAREhub – systemy do e-mail marketingu oraz marketing automation.\nMartyna Witosz 26.02.2020\n3 sprawdzone sposoby na przetestowanie mailingu\nStworzenie skutecznej kreacji, ustawienie odpowiednich scenariuszy kampanii, a na koniec szczegółowa weryfikacja wysyłek oraz analiza wyników pozwalają na optymalizację naszego email marketingu, a w efekcie na bardzo skuteczną komunikację z naszymi klientami. Przetestowanie mailingu jest jedną z kluczowych kwestii przy każdej wysyłce. To ono pozwala wyeliminować podstawowe błędy i uniknąć niespodzianek w trakcie prowadzonych kampanii. Prezentujemy 3 sposoby na przetestowanie każdego mailingu, dzięki którym zrealizuje on nasze cele marketingowe.\nDaniel Werner 17.02.2020\nMarketing online a marketing offline — nie musisz wybierać\nMarketing w najprostszym ujęciu obejmuje wszystkie działania, które wspierają sprzedaż i w jakiś sposób wpływają na nabywcę, by ten dokonał zakupu. Po otworzeniu się internetu na sprzedaż marketing tradycyjny przeniósł się częściowo do sieci i nazywamy go online marketingiem. Wiele firm traktuje swoją promocję dwutorowo, rozdzielając swoje działania online i offline. Jest to naturalnym efektem tego, że e-commerce powstał na gruncie tradycyjnej sprzedaży, to z niej czerpał wzorce i inspiracje, rozwijał się jednak swoim torem. Ale czy wciąż tak jest? Czy kanały te wraz ze swoją promocją funkcjonują samodzielnie? Idea omnichannel pozwala je połączyć!\nMartyna Witosz 11.02.2020\nXVI Badanie wykorzystania poczty elektronicznej – raport\nZa nami już XVI Badanie poczty elektronicznej. Ankieta z wykorzystaniem modułu ankiet systemu SARE oraz Panelu Badawczego Biostat pozwoliła zebrać głosy użytkowników o różnych zainteresowaniach. Od lat celem badania jest monitorowanie preferencji internautów dotyczących poczty elektronicznej, komunikacji z ulubionymi markami, a także wykorzystania email marketingu w firmach z różnych branż. Co się zmienia, jakie tendencje się utrzymują, a co nie wzbudza już emocji? Dzięki uczestnikom badania poznaliśmy odpowiedzi na te pytania!\nMartyna Witosz 28.01.2020\nStworzenie mailingu nigdy jeszcze nie było tak proste. Narzędzie Drag&Drop, dostępne w SAREsystem to łatwy w obsłudze edytor, dzięki któremu zaprojektujesz własny newsletter do swojej bazy odbiorców i to bez pomocy specjalistów od programowania, czy grafików.


1. Cena wynajmu podlega nogocjacji. Warunkiem wynajęcia sali jest wniesienie opłaty w gotówce lub odebranie faktury najpóźniej w dniu imprezy.\n2. Sale są wynajmowane w godzinach działalności BUW, tj. od 9.00 do 21.00 w dni powszednie i od 15.00 do 20.00 w niedziele, na działalność nie zakłócającą normalnego funkcjonowania Biblioteki. Wynajem w pozostałych godzinach może być przedmiotem odrębnych ustaleń.\n3. Dodatkowe wyposażenie sal - inne meble, stoły, gabloty wystawowe, rzutnik pisma, ekran, projektor multimedialny mogą się w nich znaleźć za dodatkową opłatą.\n4. Wynajmujący może - w porozumieniu z Biblioteką - dowolnie aranżować wystrój sal pod warunkiem niezwłocznego przywrócenia poprzedniego wyglądu po zakończeniu imprezy. Unikać należy aranżacji, naruszającej normalny tok obsługi użytkowników.\n5. Organizatorzy imprez mogą zapewniać poczęstunek dla swoich gości, powinien on być jednak ograniczony do zimnych potraw i napojów.\n6. Wynajmujący jest zobowiązany do usunięcia wszelkich szkód, jakie powstaną w trakcie imprezy (np. stłuczone szyby, zabrudzona posadzka). Ewentualne ustalenia z ekipą sprzątającą lub remontową dokonywane są przez wynajmującego bezpośrednio po powstaniu szkody.\n7. Wynajmujący jest odpowiedzialny za przygotowanie informacji dla swoich gości. Biblioteka umieszcza te informacje na drzwiach wejściowych i wewnątrz gmachu. Goście są prowadzeni bezpośrednio do miejsca imprezy i wiedzą, że pobyt na terenie Biblioteki nie daje im prawa do korzystania ze zbiorów i usług.\n8. Uczestnicy imprez mogą wnosić swój bagaż osobisty. Okrycia i duże torby powinny być pozostawione w szatni.\n9. Uczestnicy imprez mogą korzystać z toalet wskazanych przez Bibliotekę.\n10. Większy pobór mocy powinien być objęty dodatkową umową.\n11. Organizatorów imprez obciąża dodatkowo koszt wynajęcia ochrony (kontakt 55 25 100).\n12. Uczestników imprez obowiązuje całkowity zakaz palenia wewnątrz budynku.


Zadbaj o bezpieczne wakacje najmłodszych - Ogłoszenia\nGmina Lubochnia » Ogłoszenia » Zadbaj o bezpieczne wakacje najmłodszych\nMimo braku oficjalnych statystyk dotyczących wypadków dzieci przy pracy w gospodarstwach rolnych obserwacja środowiska wiejskiego prowadzi do wniosku, że ich liczba jest zdecydowanie mniejsza niż kilkanaście lat temu. Obserwujemy, że rolnicy rzadziej angażują dzieci do pomocy przy pracach rolniczych, a powierzane najmłodszym czynności są adekwatne do ich wieku i możliwości. Młode pokolenie, które przejmuje ziemię jest bardziej świadome i większą wagę przykłada do zapewnienia dzieciom właściwej opieki oraz warunków do rozwoju i nauki. Na czas wzmożonych prac w gospodarstwie dzieciom organizuje się opiekę osób starszych. Dzięki funduszom unijnym na terenach wiejskich (także na terenie powiatu tomaszowskiego) powstało wiele przedszkoli i świetlic, które zapewniają opiekę najmłodszym przez cały rok. Pozytywny wpływ na bezpieczeństwo pracy i życia mieszkańców wsi mają również zmiany w polskim rolnictwie, dzięki którym w znaczący sposób zmniejszył się udział prac wykonywanych ręcznie a sprzęt stosowany w rolnictwie jest nowoczesny i posiada wysoki standard bezpieczeństwa.\nW gospodarstwach rolnych występują liczne zagrożenia dla życia i zdrowia osób, które w nim pracują i mieszkają. Człowiek styka się tam z wieloma szkodliwymi czynnikami: fizycznymi (jest narażony na przejechanie, uderzenie przez maszyny i urządzenia będące w ruchu, kontakt z dużymi zwierzętami), biologicznymi (narażenie na zakażenie chorobami odzwierzęcymi), chemicznymi (zatrucie środkami ochrony roślin, nawozami i paliwami). Szczególnie niebezpiecznie jest latem. Podczas prac żniwnych dochodzi do wielu groźnych wypadków, z udziałem kombajnów, pras do słomy i siana, przyczep transportowych, których ofiarami są również dzieci. O tej porze roku większość dzieci rolników przebywa w miejscu zamieszkania.\nCzęsto towarzyszą im kuzyni przyjeżdżający na letni wypoczynek do dziadków, babć, cioć i wujków. Ciekawość i chęć poznania otoczenia powodują, że pozostając bez opieki osób dorosłych, mogą znaleźć się w niebezpiecznych miejscach lub robić rzeczy, których nie powinny.Zdarza się też, że dzieci są angażowane do prac rolniczych. Rodzice w ten sposób przygotowują młode pokolenie do prowadzenia w przyszłości samodzielnie gospodarstwa rolnego. Należy jednak pamiętać, że nadmierne obciążanie pracą lub pozostawienie dzieci bez opieki kończy się groźnymi wypadkami, powodującymi negatywne i nieodwracalne konsekwencje dla zdrowia oraz rozwoju fizycznego i psychicznego dzieci. Intensywne angażowanie dziecka do prac rolnych powoduje, że zbyt wcześnie przyjmuje ono rolę osoby dorosłej, co ogranicza lub pozbawia je możliwości funkcjonowania w roli dziecka, z którą wiążą się beztroska, zabawa, przyjemność. Młody człowiek, który poświęca dużo czasu na prace w gospodarstwie rolnym, ma mniejsze możliwości zdobycia dobrego wykształcenia, rozwijania własnych zainteresowań, nawiązania szerszych kontaktów społecznych. KRUS na terenie województwa łódzkiego organizuje wiele działań skierowanych do dzieci, które mają na celu uświadomienie jakie zagrożenia czyhają w gospodarstwach rolnych.\nPogadanki w szkołach i konkursy realizowane są na terenie całego powiatu tomaszowskiego. Jednym z takich działań jest cykliczny konkurs plastyczny pn. „Bezpiecznie na wsi”. Tegoroczny tytuł „Niebezpieczne atrakcje w wakacje!” dotyczył szczególnego okresu w roku, gdy\ndochodzi do nasilonych prac w gospodarstwie rolnym. W tegorocznej edycji konkursu wzięło udział 1606 uczniów ze 125 szkół podstawowych z naszego województwa.\nSzczegółowy wykaz prace i czynności szczególnie niebezpiecznych, których nie należy powierzać dzieciom do lat 15. w gospodarstwach rolnych można znaleźć na stronie internetowej www.krus.gov.pl w zakładce prewencja a także w Placówce Terenowej KRUS w Tomaszowie\nNiech rodzicom i opiekunom przyświeca hasło, które znalazło się na jednej z prac wyróżnionych w finale krajowym konkursu plastycznego przez Centralę KRUS w Warszawie: W załączeniu apel Prezesa KRUS o zapewnienie bezpiecznych wakacji dzieciom na terenach wiejskich.\n[pdf] List Prezesa KRUS.pdf


Program – grupowe.com\nNasza propozycja to ubezpieczenie grupowego w formie grupy otwartej, poniżej przedstawimy charakterystykę takiej grupy, jej zakres. Jednocześnie mamy nadzieję na Waszą rekomendację wśród najbliższych, w środowisku w którym żyjecie i pracujecie.\nNajpopularniejszą w latach 90-tych formą ubezpieczeń w Polsce były ubezpieczenia grupowe pracownicze, popularne petki w PZU, tym niemniej był to produkt kierowany głównie do podmiotów gospodarczych liczących kilkadziesiąt lub kilkaset osób.\nBardzo wiele osób korzystało z tej formy ubezpieczenia, niejednokrotnie było to jedyne ubezpieczenie jakie posiadali. Po wejściu do Polski dużych europejskich ubezpieczycieli walka o klienta znacznie się zaostrzyła, co zaowocowało pojawieniem się nowych, niespotykanych na naszym rynku rodzajów ubezpieczeń oraz innowacyjnych rozwiązań. Przede wszystkim, poza podstawową funkcją ubezpieczenia jaką jest ochrona życia, zaczęły dochodzić ryzyka za świadczenia związane z ochroną życia i zdrowia, rozszerzając zakres ochrony o te zdarzenia, które wywołują często tragiczne skutki dla klienta, jego najbliższych za życia.\nCzęsto zdarza się tak, że nie dbamy o swoje życie i zdrowie. Zabiegani nie zastanawiamy się nad tym co będzie, kiedy będzie, czy będzie, bo oczywiście nigdy nic NAM nie będzie. Na wiele z poruszonych tutaj problemów odpowiedzią jest dobrze skonstruowane ubezpieczenie grupowe, gdzie wysoka ochrona ubezpieczeniowa zapewnia minimum środków potrzebnych do walki z chorobą lub następstwami nieszczęśliwych wypadku. I to jest właśnie nasz produkt, który co ważne, umożliwia przystąpienie do grupy praktycznie każdej osobie spełniającej minimalne kryteria.\nKorzyści z udziału w takim programie są następujące:\nZakres ubezpieczenia jest bardzo rozbudowany, ponieważ oferta dla grupy otwartej jest przygotowywana dla kilkutysięcznej rzeszy ubezpieczonych, co pozwala na wynegocjowanie niezwykle korzystnych warunków i bardzo szeroki zakres ubezpieczenia z uwzględnieniem katalogu poważnych zachorowań.\nKażdy z Państwa dokonuje samodzielnie wyboru najlepiej dopasowanego do jego potrzeb wariantu ubezpieczenia, a takich wariantów jest pięć.\nUbezpieczenie jest przypisane do pracownika a nie do firmy, (brak polisy wystawianej na firmę), gdzie formą potwierdzenia zawarcia umowy jest indywidualny certyfikat uczestnictwa.\nNie ma żadnego znaczenia ani liczebność grupy ani ilość osób, które zechcą przystąpić do programu.\nProgram wyróżnia szybka likwidacja szkód, proste świadczenia nie wymagające powołania komisji lekarskiej są likwidowane przelewem na konto / czekiem lub przekazem do 3 dni roboczych.\nProcedury przystępowania do ubezpieczenia są bardzo przejrzyste i przyjazne dla ubezpieczających, a procedury medyczne są skrócone do minimum.\nBrak po stronie pracodawcy jakichkolwiek obciążeń związanych z obsługą ubezpieczenia.\nJesteśmy pewni, że nasza współpraca może przynieść wyłącznie obopólne korzyści, tym samym dziękujemy za możliwość złożenia Państwu takiej propozycji, mając nadzieję na owocną współpracę.\nPoprzedni post Dlaczego my?\nNastępny post Kontakt\n© 2018 grupowe.com – Wszelkie prawa zastrzezone


Gruz powstały po wyburzeniu budynku – co się z nim dzieje?\nJesteś tutaj: Strona głównaStrona główna / Blog / Co się dzieje z gruzem, powstałym po wyburzeniu budynku?\nCo się dzieje z gruzem, powstałym po wyburzeniu budynku?\nWyburzenia i remonty to praktycznie nieodłączny element związany z powstawaniem czegoś zupełnie nowego. To całkowicie naturalne i chyba każdy z nas dobrze to rozumie. Trzeba jednak przyznać, że tego typu prace generują duże ilości gruzu i innych odpadów budowlanych. Często staje się on naprawdę poważnym problemem dla właścicieli danej nieruchomości. Co zatem powinno się zrobić z tego typu gruzem powstałym podczas wyburzania budynków?\nCzym jest gruz?\nWarto najpierw ustalić czym w ogóle jest gruz, o którym chcemy dziś wspomnieć? Otóż ten rodzaj odpadów porozbiórkowych to tak naprawdę nic innego, jak drobne, pokruszone elementy cegieł, betonu albo też ceramiki. Elementy takie nie mogą zostać po prostu wyrzucone do ogólnodostępnych śmietników, ponieważ wiąże się to z różnymi konsekwencjami. Co zatem możemy zrobić z gruzem, jaki powstaje podczas wyburzenia budynków? Okazuje się, że jest kilka możliwości, aby legalnie i w sposób bezpieczny wykorzystać lub pozbyć się takich odpadów!\nPonowne wykorzystanie gruzu albo odpowiednia utylizacja\nPierwszą i bardzo ważną sprawą jest fakt, że gruz pochodzący z wyburzenia można ponownie wykorzystać w celu utwardzenia albo też wyrównania terenu. Pamiętać należy jednak o tym, że w takiej sytuacji gruz ten nie może zawierać żadnych materiałów, które mogą być szkodliwe dla środowiska. Co ciekawe, kruszywo budowlane może również posłużyć jako podbudowa, na przykład nowej drogi.\nPrzeważnie jednak gruzu po wyburzeniu jest tak dużo, że raczej nie wykorzystamy go całego w taki sposób. Warto więc wiedzieć, że nie możemy go po prostu nielegalnie wyrzucić ani zbyt długo składować, grozi to bowiem karami finansowymi. Właśnie dlatego profesjonalna firma wyburzeniowa, gruz taki wywozi do miejsca, w którym zostaje on odpowiednio zutylizowany. Robi to zgodnie z obowiązującym prawem i w sposób całkowicie legalny. To ważne, ponieważ automatycznie rozwiązany zostaje poważny problem, który może spędzać sen z powiek właścicielowi nieruchomości.


MŚ w kolarstwie torowym: Polscy sprinterzy wywalczyli kwalifikację olimpijską - Polsat Sport\nMŚ w kolarstwie torowym: Polscy sprinterzy wywalczyli kwalifikację olimpijską\n02.03.2016, 17:13 Inne\nDrużyna polskich sprinterów nie zdobędzie medalu na mistrzostwach świata w kolarstwie torowym w Londynie. Biało-czerwoni zajęli 8. miejsce w eliminacjach. Mimo tego, udało im się wywalczyć kwalifikację olimpijską.\nMamy juz 7 zawodników w #Rio2016 4 panów na szosie (czas i wsp.) + 3 panów w konk. sprinterskich na torze (drużyna, sprint ind. i keirin).\n— Andrzej Piątek (@Andrzej_Piatek) 2 marca 2016\nGrzegorz Krejner, Rafał Sarnecki i Krzysztof Maksel (wszyscy Stal Grudziądz) przegrali bezpośredni pojedynek z Niemcami, uzyskując czas 43,751 s, o ponad 0,6 s gorszy od ich własnego rekordu Polski sprzed czterech miesięcy.\nBiało-czerwoni rywalizowali o kwalifikację olimpijską z Rosjanami i mogli pozwolić sobie na porażkę nie większą niż o dwie pozycje. Kolarze "Sbornej" zostali sklasyfikowani na siódmym miejscu.\nO złoto rywalizować będą Nowozelandczycy (43,096) i Holendrzy (43,266), natomiast o brąz Francuzi (43,487) i Niemcy (43,496).


Olej MERCEDES-BENZ E200 Kompressor - Oleje silnikowe dla każdego samochodu\nDlaczego jest to ważne dla właściwego oleju MERCEDES-BENZ E200 Kompressor?\nPonadto olej utrzymuje silnik pojazdu MERCEDES-BENZ E200 Kompressor z brudem i utleniania. Po prostu zależy od ropy naftowej. Oliwę otrzymuje się w różnych viskozitách. Lepkość jest miarą tarcia wewnętrznego. Co to jest ciepła oleju, to jest tarcie wewnętrzne wyższe stawki. Dla porównania takich jak miód ma o wyższej lepkości niż woda. Lepkość bezpośrednio zależy od temperatury otoczenia i kryty i musi odpowiadać do silnika. Lepkość oleju aby dowiedzieć się bezpośrednio z wyznaczenia. Oleje są określane jako 5W-30. Pierwszy numer oznacza lepkość zimno, co oznacza poniższy list(W=WINTER).Pierwszy numer jest mniejsza, mniej lepkości oleju. Niższej lepkości zimno pomaga silniki lepiej zacząć w zimnej środowisk, ponieważ tworzy mniejszy opór. Druga liczba oznacza lepkość w wysokich temperaturach. To znowu, musi spełniać wymagania silnika.\nOleje mineralne i syntetyczne nadają się do MERCEDES-BENZ E200 Kompressor?\nOlej silnikowy do MERCEDES-BENZ E200 Kompressor\nWybierz wariant MERCEDES-BENZ E200 Kompressor:\nOlej Premium Helix HX7 5W-40 To jest dla tych, którzy chcą maksymalnie o silnika Twojego samochodu. Zalecane jest dla E200 Kompressor (M111) (210 Series - E Class) (PS) (1999-2001) To jest najlepsze, co może rzucać w samochodzie MERCEDES-BENZ.\nOlej silnikowy Helix HX7 10W-40 w pełni zgodny ze specyfikacją dla E200 Kompressor (M111) (210 Series - E Class) (PS) (1999-2001) i jest idealny środek smarny do tego samochodu MERCEDES-BENZ.\nOlej silnikowy Helix HX7 C 5W-40 jest idealną alternatywą dla bardziej drogie oleje do E200 Kompressor (M111) (210 Series - E Class) (PS) (1999-2001) Ale nawet tak, to spełnia specyfikacji olejów do samochodów MERCEDES-BENZ.\nOlej Premium Helix Ultra 0W-40 To jest dla tych, którzy chcą maksymalnie o silnika Twojego samochodu. Zalecane jest dla E200 -Kompressor (M271) (211 Series - E Class) (P) (2002-2006) To jest najlepsze, co może rzucać w samochodzie MERCEDES-BENZ.\nOlej silnikowy Helix Ultra 5W-40 w pełni zgodny ze specyfikacją dla E200 -Kompressor (M271) (211 Series - E Class) (P) (2002-2006) i jest idealny środek smarny do tego samochodu MERCEDES-BENZ.\nOlej silnikowy Helix HX7 5W-40 jest idealną alternatywą dla bardziej drogie oleje do E200 -Kompressor (M271) (211 Series - E Class) (P) (2002-2006) Ale nawet tak, to spełnia specyfikacji olejów do samochodów MERCEDES-BENZ.