Dlaczego pendrive jest dobrym gadżetem reklamowym? - Producent Memorabbit\nKażdy, kto choć raz miał styczność z planowaniem działań marketingowych wie, że powinny one składać się zarówno z dużych kampanii oraz długotrwałych projektów, jak i drobnych przedsięwzięć, które doskonale wkomponują się w codzienność, nienachalnie przypominając o danej marce lub firmie. Nic więc dziwnego, że inwestowanie w niewielkie, lekkie i praktyczne gadżety stało się tak popularne – dzięki nim bowiem nasz logotyp ciągle migruje, a na dodatek przedmiot, na którym został ulokowany, bywa bardzo potrzebny.\nBiorąc pod uwagę powyższe wskazówki, łatwo można zauważyć, że funkcje pendrive’a sprawiają, iż może być on jednocześnie nośnikiem pamięci, jak i nośnikiem dobrej, kreatywnej reklamy. Wyjaśnijmy więc, w czym tkwi jego siła.\nTak, jak wspomnieliśmy – najlepsze gadżety to takie, które nie są nachalne, jednak zawsze będą widoczne. Najlepiej więc zainwestować w taki sprzęt, z którego – po prostu – często się korzysta, a co więcej – z którego korzystać może jak najwięcej osób. Pendrive zdaje się być tutaj w pełni uniwersalnym rozwiązaniem, ponieważ przekazywać możemy zapisane na nim dane lub też – możemy je odtwarzać za jego pomocą. W obu sytuacjach nasz logotyp będzie zawsze w zasięgu wzroku osób, które mogą być potencjalnymi odbiorcami naszych usług.\nPendrive jest jednym z najpopularniejszych nośników pamięci, a przenoszenie danych jest obecnie wręcz częścią codzienności i podstawową czynnością, jaką wykonujemy w pracy. W związku z tym, przedmiot ten przestaje być tylko gadżetem, staje się bowiem jednym z najważniejszych narzędzi, po które sięgamy każdego dnia. Nie powinno zatem dziwić, że umieszczenie reklamy właśnie na tego typu akcesoriach jest korzystne wizerunkowo oraz sprytne z marketingowego punktu widzenia – oto bowiem dajemy odbiorcom sprzęt, który znacznie wpłynie na ich komfort pracy, a przy tym sprawi, że wizerunek marki będzie zauważalny dla osób z ich najbliższego otoczenia, stając się coraz bardziej przyjaznym i oczywistym.\nKolejna kwestia, o której poniekąd wspomnieliśmy już powyżej – pendrive jest lekki i nie zawiera dużo miejsca, tak więc możemy mieć go zawsze pod ręką, noszą go na przykład w portfelu lub w kieszeni. Przechowywanie oraz transportowanie pendrive’a nie jest w żaden sposób problematyczne, dlatego tak często zabierany jest na różnego rodzaju spotkania biznesowe, czy też konferencje. Tam natomiast znajduje się jeszcze więc osób, których zainteresować może nasza oferta, a za pomocą subtelnie ulokowanego logotypu nie mówimy o niej wprost, co niekiedy mogłoby zostać uznane za niestosowne bądź niekulturalne. Reklama jest w tym przypadku jedynie dodatkiem, ale jednocześnie w pełni skutecznym.\nI ostatnia rzecz, o której warto wspomnieć – pendrive’y, które obecnie można znaleźć na rynku, posiadają bardzo ciekawy, niebanalny design, tak więc mogą przyciągać uwagę kreatywnym wzornictwem, które – co więcej – dopasować można do różnego rodzaju sytuacji i okoliczności – tak, aby gadżet był adekwatny w odniesieniu do miejsca, w którym się z niego korzysta lub osoby, która została nim obdarowana. Przykładem niech będzie pendrive w kształcie piłki, serca, butelki lub długopisu, albo – tak, jak to jest w naszej ofercie – pendrive’y w wersji eko.\nJak więc widać, pendrive to doskonały gadżet reklamowy – przede wszystkim dlatego, że niemal wszyscy z niego korzystają i bardzo często mają go przy sobie. Tego typu patent jest więc idealny, jeśli zależy nam na tym, by logotyp naszej firmy trafiał do wielu odbiorców, intrygując ich i kojarząc im się z praktycznymi, kreatywnymi rozwiązaniami.\nNapisano w PendriveTagi: gadżet reklamowy, pamięć USB, pendrive, reklama, USB


Taboret Crystal White O 470 | Artist Room\nStrona główna DOM I MIESZKANIE Nowoczesne meble Stołek Taboret Crystal White O 470\nNr przedmiotu: 17386\nBiel to uniwersalny kolor, który nigdy nie wychodzi z mody. Jego użycie, to prosty i estetyczny sposób na urządzenie jasnego i modnego wnętrza. Biały kolor mebla, w połączeniu z drewnem, rozświetli wnętrze.Crystal White to doskonałe uzupełnienie do każdego pomieszczenia. Chociaż główną funkcją taboretów jest zapewnienie użytkownikowi wygody, warto też zastosować go na inne sposoby, nie tylko do siedzenia. Taboret w salonie może służyć nam jako ciekawy stolik, a w sypialni możemy wykorzystać taboret jako stolik nocny.


#15490 Lofoty - Skrova\nNapisane przez kafas w 28 wrzesień 2017 - 09:29\nCzas na moją relację z wyprawy do Norwegii.\nOd powrotu minął już dobry tydzień, więc nabrałem dystansu, ochłonąłem i mogę coś sensownie napisać\nOd razu zaznaczam, że jest to relacja żółtodzioba, więc Stare Wygi proszę o wyrozumiałość i umiarkowany hejt\nWyjechaliśmy z Kielc 7 września na noc, w domach z powrotem byliśmy 17 września przed północą.\nSkład: 4 osoby, z czego 3 pierwszy raz w Norwegii.\nŚrodek transportu: samochód osobowy z trumną Thule na dachu.\nKielce – Świnoujście\nŚwinoujście – Trelleborg: prom TT Line\nTrelleborg (E6) – Helsingborg (E4) – Sztokholm – Skelleftea – Tore (E10) – Kiruna – Bjerkvik – Svolvaer\nSvolvaer – Skrova: prom\nŁącznie 5 dni „na wodzie”, a tylko jeden raz nie wypłynęliśmy z powodu wiatru (8-9 m/s).\nNasz „kapitan” szukał ryb głównie na głębokościach 30 – 50 m. Pływając sami, bazowaliśmy na jego śladach w nawigacji, ale lądowaliśmy nawet na 80 metrach (brak doświadczenia).\nJak na nasze umiejętności i możliwości sprzętowe wyjazd uważam za bardzo udany, bo ciągle ustanawialiśmy rekordy życiowe\nPadło chyba 5 dorszy w okolicach 10-12 kg, ponad 10 mniejszych (5-8 kg); do tego kilkanaście brosm (największa ok. 9 kg) i molw, kilka plamiaków i rdzawców (ok. 3-4 kg); sporo radości było z czarniakami. Oczywiście (?) dopisywały też makrele.\nNa halinę nie trafiliśmy, bo… nie polowaliśmy na nią, ale nie chwalił się też nią nikt z innych łódek.\nZ atrakcji poza wędkarskich warto wspomnieć przygodę z delfinami i karmienie bielików.\nPaweł (gospodarz) twierdzi, że ten rok w okolicach Skrovy był bardzo słaby. Dużych dorszy (ponad 15 kg) było dużo mniej niż w poprzednich latach, halibuty też trafiały się bardzo rzadko. Wg niego jest to efekt intensywnych odłowów.\nMieszkaliśmy u Polaka pracującego w przetwórni ryb znajdującej się na wyspie. Do dyspozycji mieliśmy 4-osobowy pokój. Z rodziną gospodarza dzieliliśmy kuchnię i łazienkę. Pływaliśmy łodzią Viking 700, a ryby sprawialiśmy na kei.\n- lepiej mieć jeden mocny kołowrotek niż 3 „zwykłe”. Mój Jaxon i Traper nie wytrzymał do końca wyjazdu, więc ostatniego dnia musiałem nauczyć się łowienia multiplikatorem\n- żywiec (czarniak) lub mięso makreli na kotwicy znacznie podnosi atrakcyjność pilkera (bardzo odkrywcze ),\n- z uwagi na spory dryf, minimalny ciężar zestawu to 200 g, ale żeby dostać się do molw na 90 – 100 metrach, konieczne było uwieszenie 500 g ołowiu,\n- powoli kompletuję sprzęt na kolejny wyjazd (wylot)\n- piękne te Lofoty...\nDziękuję za wskazówki kolegom zdrowaczekolada, Cpt. Lego i prezes.\nkaz, giaur27, Cpt. Lego i 19 innych osób lubią to\n#14569 Soroya 2017 baza Havfiskesenter\nNapisane przez robert_d w 04 kwiecień 2017 - 17:05\nWszystko co dobre kiedyś się kończy.... już po pobycie w bazie Havfiskesenter na Soroya. Od 23 marca do 1 kwietnia miałem razem wspólnie z kolegami przyjemność łowienia zimowych dorszy.\nPierwsze dwa dni minęły na podroży - jak zwykle Litwa, Łotwa, Estonia i tam zTallina prom do Helsinek. Trasa w Finlandii już nie zapowiadała się tak łatwo, marina jachtowa w Helsinkach jeszcze skuta lodem.\nZ samego rana 25 marca docieramy do Øksfjord i ruszamy promem do Hasvik. Pogoda wręcz idealna.\nSzybki dojazd do bazy Havfiskesenter, gdzie przywitał na właściciel -Dariusz- bardzo sympatyczny człowiek, szybka rozmowa co do planów połowowych i mimo zmęczenia po trasie decydujemy się na wypłyniecie z właścicielem bazy jako przewodnikiem.\nParogodzinne połowy dały nam wszystkim ostro w kość. Ręce odzwyczajone od łapania czuliśmy jeszcze długo :)\nKolejne dwa dni 26 i 27 upłynęły nam (niestety) na błogim lenistwie. Warunki pogodowe nie pozwoliły na poszukiwania kolejnych okazów zimowego dorsza, ale był czas na pozwiedzanie wyspy i na karty przy szklaneczce czegoś mocniejszego.\n28 pogoda już zaczęła się klarować i pomimo północnego wiatru zdecydowaliśmy się wypłynąć. Lokalizacja bazy w breivikfjorden pozwala na wyjście w morze przy północnych wiatrach. O wszelkich zmianach pogody i warunkach połowowych informował nas dwa lub trzy razy dziennie właściciel bazy. Kolejne wypłynięcie i kolejne okazy meldują się regularnie na pokładzie :)\n29 pogoda była słoneczna, ale po nocnych opadach śniegu zmuszeni byliśmy do odśnieżania łodzi przed wypłynięciem. Ruszyliśmy więc po kolejne rekordy.\nZmienność pogody w tym okresie jest zaskakująca: od ostrego słońca po ostry śnieg, w którym widoczność spada do 50 – 100m.\nRyb jest mnóstwo, zapisy na echu potężnych ławic na 64m, ryba od 32 do 55m ale nie jest taka skora do współpracy pomimo precyzyjnego lokowania przynęty nad rybami biorą chimerycznie, ale za to bardzo ładne okazy.\n30 marca- ostatni dzień wspaniałej przygody na Soroya i ku naszemu zdziwieniu, po zmianie wiatru, większość ławic "wywiało" z fiordu. Większość kutrów łapie na szelfie parę kilometrów od naszej bazy. Udało nam się jeszcze połapać parę przyzwoitych ryb.\nPowoli zbliżamy się do najmniej przyjemnej części wyprawy każdego z nasz, czas na pakowanie bagaży, sprzątanie łodzi.\nPodsumowując: wyjazd bardzo udany i pod względem ryb i pogody.\nZ przynęt najbardziej skuteczne były Savage Gear Cutbait Herring 460g, Savage Gear 3D Herring Big Shad 32cm\nZ pilkerów Solvkroken Svenskepilk, pewnie ktoś powie, że w tym okresie to na wszytko by brały, może i tak, ale nam się te przynęty bardzo sprawdziły. Zdarzały się odjazdy i po 15 do 20m a potem ryba po paru metrach schodziła z haka lub go częściowo rozprostowywała, agrafki też puszczały ale może to i dobrze, że te największe sztuki pozostały w wodzie. Zawsze to będzie kolejny powód aby tam powrócić.\nCo, do bazy: warunki bardzo dobre, ale największe wrażenie na nas zrobiła sama organizacja bazy, do kei mieliśmy z domku około 100m na zewnątrz trzy duże stoły do filetowania, a co było najbardziej przydatne w marcu to ogrzewana fileciarnia, duże pomieszczenie do suszenia kombinezonów oraz butów, mądrze rozwiązana mrożnia na ryby, na każdy domek były przydzielone cztery półki oznaczone nr domku nie trzeba było martwić się o miejsce czy obawiać się, że ktoś poprzestawia.\nWłaściciel bazy Dariusz przez cały pobyt starał się doradzać gdzie i kiedy wypływać jego rady były bardzo przydatne.\nŁodzie 19ft Kvaerno z 50hp honda bardzo dobrze dawały radę, bardzo oszczędna w paliwo . Fakt, nie wypływaliśmy w skrajnych warunkach.\nJuż planujemy kolejną wyprawę do bazy Havfiskesenter na Soroya, ale tym razem już w sierpniu na halibuty i karmazyny.\nPodziękowania dla Czarka oraz Wacka za kolejną wspólną wyprawę.\nkaz, Cpt. Lego, jarwal i 18 innych osób lubią to\n#13217 Wypad na głowacicę.\nNapisane przez longin w 13 listopad 2016 - 17:15\nPostanowiłem zakosztować trochę ekstremalnego wędkarstwa i zmierzyć się z królową polskich rzek -głowacicą. Ryba tajemnicza, kapryśna i bardzo chimeryczna jeżeli chodzi o żerowanie. Znależć jej miejscówkę nie jest zbyt wielką sztuką. Tym bardziej, że w zasadzie występuje w kilku polskich rzekach. Należą do nich Dunajec, Poprad i San. Tak, że miejscówki stali bywalcy znają na pamięć. Sztuką jest jednak sprowokować ją do brania. Jest niezmiernie trudną rybą do złowienia. Po drugie, okres jej podobno dobrego żerowania, przypada na najgorszy miesiąc roku - listopad. Im gorsza pogoda za oknem, tym ponoć lepiej. Wybrałem się z kolegami w listopadowy długi weekend nad Dunajec. Pogoda w kratkę, raz chłodno i deszczowo, a raz słonecznie. Sobota pochmurnie i deszcz ze śniegiem. Kilometry drogi wzdłuż brzegu rzeki, godziny przestane w wodzie po...! Dziesiątki, jeżeli nie setki rzutów! I Nic!!! Żadnego kontaktu z rybą. Spotkani wędkarze, również o kiju. We czterech złowiliśmy trzy pstrągi,(w ciągu trzech dni), które wróciły w dobrej kondycji do wody. Z wieści rozchodzących się nad rzeką co jakiś czas, to tu, to tam, złowiono ponoć głowacicę. Myślę, że to jednak bardziej pobożne życzenia niż fakty. Pozytyw to kontrola PSR! Z ich opowieści smutna informacja, ktoś ponoć ukłusował ponad metrową głowacicę. Niektórzy wędkarze jeżdżą na głowacicę przez całe lata, nie mając z nią kontaktu! Tak, że wszystko prze de mną!\nkaz, Slodziaksos, giaur27 i 16 innych osób lubią to\n#12659 Wyprawa na wyspę gejzerów. Islandia 2016.\nNapisane przez longin w 12 wrzesień 2016 - 16:53\n#1908 Torsvag 2014\nNapisane przez padonis w 22 czerwiec 2014 - 19:29\nkaz, Slodziaksos, Rapala i 15 innych osób lubią to\n#13297 Lodowe dorsze z OsloFjord\nNapisane przez Hero w 24 listopad 2016 - 12:28\nWitam po malej przerwie -).\nUdalo sie poskladac material z zeszlej zimy . Na filmie zobaczycie dosyc egzotyczna dyscypline lowienia dorszy z pod lodu . Nasze wspolne wypady z Wojtkiem Rapala do mojej zatoczki\nPrzy pieknej pogodzie to niezwykla przyjemnosc .\nCzekamy na lod -)\nkaz, Slodziaksos, giaur27 i 15 innych osób lubią to\n#12673 Havoysund 2016\nNapisane przez Rapala w 13 wrzesień 2016 - 22:08\n#7169 Rejs BODO-LOFOTY-SVARTISEN -BODO\nNapisane przez zbynio w 30 lipiec 2015 - 11:04\nRejs żeglarsko-wedkarski jachtem Gedania rozpoczał się 13.07.15 w miejscowości Bodo.\nGrupa znajomych postanowila odbyć ten rejs aby nacieszyć sie niepowtarzalnymi krajobrazami norweskich\nfiordów a jednocześnie przy każdej nadarzającej sie okazji wędkować.Postaram się w możliwie krótki\nsposób zdać relację z tego rejsu.\nUczestnikami rejsu bylo 17 osób plus kapitan. Wszyscy stanowiliśmy załogę tego jachtu pod dowództwem\nkapitana Wiesława. Niektórzy uczestnicy wyprawy dostali sie do Bodo samochodami a inni samolotami.\nGedania jest jachtem o długości całkowitej 23,28 m, szerokości 5,2 m, zanurzeniu 3,2 m. Moc silnika 192kW,\na powierzchnia zagli 230 m2. Zostaliśmy przydzieleni do poszczególnych oficerów jachtowych aby pod ich przewodnictwem\nmóc pełnić wachty: kambuzową, bosmańską i nawigacyjną.\nW Bodo przywitała nas ładna słoneczna pogoda. Bodo jest miastem portowym i leży w regionie Nordland.\nMiasto i gminę zamieszkuje około 45 tys. ludzi. Cały dzień zajęły nam sprawy organizacyjne.\nNastępnego dnia po szkoleniu na temat używania sprzętu raunkowego, kamizelek,szelek i pontonu\nw sytuacjach kryzysowych wypływamy z Bodo. Po przepłynięciu 3 mil pierwsza górka o głębokości 30 m.\nPo pierwszych próbach mamy brania drobnych czarniaków i niewielkich dorszy. Czarniaki nie pozwalają pilkerom\nna zejście do dna. Atakują od razu przynęty. Wobec tego przepływamy kolejne 7 mil za wyspę gdzie początkowo\nlowimy na głębokości 30 m, a póżniej schodzimy na 60 m. Jacht nie posiada na wyposażeniu echosondy.\nPosługujemy sie tylko sonarem głebokości. Pojawiają się pierwsze ryby. Andrzej łowi zębacza ok. 2 kg.\nNa 100 m bingo. Wszyscy łowią. Przewazaja dorsze od 2 kg do 7,5 kg dorsza Saszy z Białorusi.\nTrafiają sie również drobne brosmyi molwy do 2 kg. Mam dwa mocne brania ale po holwaniu przez 80 m ryby schodzą\nz zestawu. Kończymy wędkowanie o 21.00. Czeka nas nas teraz filetowanie ryb i wachty.\nRano po śniadanku wypływamy. Płyniemy ok. 1. godz. na łowisko gdzie poprzednio łowiliśmy.\nDo 13 łowimy drobne czarniaki a póżniej coraz większe dorsze do 5 kg. Jeden z kolegów, który pierwszy raz łowi w morzu\nmam silne branie. Ryba zaciekle walczy. słychac miły odgłos hamulca. Po kilkudziesięciu minutach naszym oczom\nokazuje sie piękny dorsz. Po zważeniu, dorsz ma masę 14 kg i jak się póżniej okazalo bedzie największą rybą rejsu.\nPo wędkowaniu płyniemy z prędkością 5,6 węzła do NUSFJORDU na LOFOTACH.\nLofoty to archipelag na Morzu Norweskim ciągnący się na dlugości 112 km od maleńkiej wyspy Rost\npo cieśninę Roftsundet. Około godz. 20 dopływamy do portu otoczonego górami.\n16.07.15 wypływamy z NUSFJORDU w kierunku płd-zach.. Po 2 godz. płynięcia stajemy na łowisku o głębokości od 28 m do 50 m.Biorą tylko brosmy do 2 kg. trafiają się dorsze ale niewielkie. Ryszard łowi ładną molwę dlugości ok. 1 m.\nJa na pilka 170g mam branie czarniaka. nie wyciągam go. Po chwili czuję uderzenie ryby. Po holu na powierzchni ukazuje się dorsz, który wypluwa 25 cm czarniaka.Dorsz mierzy 90 cm i waży 7 kg. Wydawał się większy. Tego dnia to byla największa ryba. Rysiekwyciaga jeszcze czarniaka ok. 3,5 kg.\nWędkowanie kończymy i płyniemy dalej w tym samym kierunku.\nZrobiło sie wietrznie i zaczął padać deszcz. Kotwiczymy w REINE o 20.30. Jest to malownicza wioska\nrybacka na Lofotach liczaca około 300 mieszkańcow.\nPo noclegu 0o 9 wypływamy z REINE. Płyniemy na północny wschód wzdłuż Lofotów z prędkością 6 węzlów.\nPogoda jest bardzo brzydka. Wiatr 5B. niektórzy mają kłopoty żołądkowe. Wpływamy do Trollfjordu.\nPrzy tej pogodzie widoki tak nie powalają.. Wypływamy z powrotem i płyniemy fiordem na północ.\nNa obiadokolację jemy świetną zupę rybną "uchę'. Kotwiczymy u ujścia fiordu na przystani.\nPogoda jest nadal fatalna. Dzisiaj zero wędkowania.\nPo wypłynięciu w kierunku zachodnim i zrobieniu ok. 12 mil próbujemy coś zlowić ale bezskutecznie. Trafiają się tylko pojedyńcze małe brosmy.Płyniemy dalej na zachód. Na łowisku kolo wyspy Hadseloya na głebokości80 mzaczynają brać dorsze. Najpierw takie 3 kg, potem 7 kg i 8 kg. Robimy sobie przerwę na obiad. Po obiedzie na tym samym łowisku, zakladam 300 g pilkera banana. Po opuszczeniu pilkera od razu mam branie. czuję, że ryba musi być duża. zaczyna\nsiię pompowanie. ędka wygięta w pałąk. Po kilkudziesięcio minutowej walce, napowierzchni ukazujesię duży dorsz.\nma 1m i 10 kg.\nTego dnia kapitan łowi 9,5 kg dorsza, Bogdan 8,5 kg, Krzysiek9 kg i jurek 8 kg. Lowimy również kilka dużych czarniaków do 4 kg.Piękna miejscówka. Około 24 kotwiczymy w tym samym miejscu co poprzednio. Do 3 ranofiletujemy / jężeli można użyć tutaj tego określenia/.\n19 lipca wypływamy powrotnie na płd.- zach.. Po drodze wpływamy jeszcze raz do Trollfjordu. Jest to krótki fiord z pionowymi ścianami skalnymi . szczególny urok nadaje mu sloneczna pogoda, którą obecnie mamy.\nW polowie drogi między Lofotami a Bodo znajduje sięNORDSCOTT. Docieramy tam o godz. 18.00. Dobijamy\ndo prywatnej bazy wędkarskiej. Norweg pozwala nam tam przenocować. W bazie przebywaja akurat Polacy.\nIch największy okaz to 20 kg dorsz i wspomnienia walki z halibutem. Poza tym mająna koncie mniejsze dwucyfrówkii\nNastępnego dnia startujemy na zachód na łowisko 16 mil od NORDSCOTT. Po godz. 13 na 100 m pojawiły sie brania. Początkowo były to 3 kg dorsze. Póżniej większe. Jurek na połaczone dwa pilkery złowił dorsza 13 kg.\nJa łowię 5 kg dorsza. Po zejściu ze stoku na głebokość 50 mbrania dorszy ustały.Jurek ma znowu farta.\nPo holu wyciąga piękną molwę ponad 1 m i 7 kg wagi.Wiesław łowi natomiast 13,5 kg dorsza.\nWszyscy ciągna ryby.Bingo. U mnie jest duże branie ale niestety dorsz rozciąga kółko łacznikowe i znika z pilkerem.\nKoledzy holuja dorsze po 8 kg. Kończymy około 21 w pełni szczęśliwi.\nPo 20 wypływamy na lodowiec SVARTISEN.\n21.07 dopływamy do SVARTIEN. Nazwa Svartisen dosłownie oznacza czarny lód. Część osób nie poszla na lodowiec ponieważ już go widziała.Żeby urozmaicić sobie czas postanowilem połowić na wahadlówkę.Traf chciał , że w pierwszym rzucie zaliczyłem makrelę w tej scenerii. Kolega Ryszard miał fajniejszy traf ponieważ zlowił zaraz po mnie łososia 2 kg.\nRadość niesamowita. Pózniej nie mieliśmy żadnego pobicia.\nKoledzy zlodowca wracaja o 17.\nPłyniemy na płd-zah. na łowisko. Po dotarciu na miejsce zaczynamy łowienie.\nNiestety przy slonecznej pogodzie ale wietrznej nic nie bierze. Łowimy kilka dorszy i brosm.\nO 21.30 startujemy w kierunku Bodo.\nDopływamy rano 22.07 do lowiska przy Bodo. Jest slonecznie, duży wiatr i duży dryf. Dorsze w ogóle nie biorą.\nJest trochę małych czarniaków i brosm. Próbujemy na różnych głębokościach . Jest bez zmian.\nNie ma sensu łowić w tych wrunkach. O 14 dobijamy do przystani w BODO. Na obiad zupa z kożlaków\nspod lodowca. jest pyszna. Po obiedzie zaczyna się generalne sprzatanie jachtu.\nRejs zakończyliśmy szcześliwi i bogatsi o nowe doświadczenia i wrażenia .\nPoznaliśmy nowe miejsca i nowe łowiska.\nBodo na drugi dzień żegna nas deszczem.\nNie płaczcie my tu na pewno wrócimy.\nkaz, Slodziaksos, giaur27 i 14 innych osób lubią to\n#18921 Soroya Havfiskesenter zima lato 2019\nNapisane przez robert_d w 17 sierpień 2019 - 18:33\n#14124 Forumowo na jeziorze Mjosa\nNapisane przez Hero w 21 luty 2017 - 20:16\nDzieki uprzejmosci naszego forumowego kolegi Rafala silna ekipa z Oslo oraz okolic -) zawitala na tej pieknej wodzie. Wraz ze Slodziakiem i Wojtkiem probowalismy namierzyc rybki dwukrotnie. Troc to piekna ryba ale dla wytrwalych i jak malo ktora uczy cierpliwosci.\nNasz pierwszy wyjazd w tym sezonie na Mjose zakonczyl sie kilkoma delikatnymi skubnieciami i jedna trotka ktora zlapal Wojtek. Do tego bylo pare okoni i piekny metrowy szczupak zlapany przez gospodarza.\nDrugi wyjazd to inne miejsce i dzieki naszej uciesze sporo wyjetych ladnych sieji.\nRyby braly bardzo delikatnie na ultra lekki sprzet i trzeba bylo je dlugo prowokowac zanim zdecydowaly sie na delikatne branie, wszystko swietnie widac bylo na echu. Nasze wedki zastawione na troc jednak milczaly jak zaklete.\nPierwsza trotke zlowil Wojtek na blaszke z reki. Nie byla duza ale dawala nadzieje ze jeszcze cos sie wydarzy...\nCisze przerwal dzwiek wyjacego sygnalizatora. Uderzenie bylo mocne, ryba pojechala kilka metrow. Ostatnie metry do wedki to ladowanie na kolanach slizgiem. Mocno zacinam i jest. Kij stanal, duzy opor, poprawiam zaciecie, ciezar stoi, jeszcze kilka sekund i ryba schodzi.... byla ladna i tak dlugo wyczekiwana. Czuje sie podle. No coz tak czasem bywa. Rafal pociesza mnie ze na wiele bran tylko kilka ma zacietych . Wracam do lowienia siejek a humor poprawia swietny goracy gulasz przygotowany przez Rafala.\nSielanka trwa w najlepsze , Dobry humor wspolne towarzystwo i sieje powoduja ze zapominamy na chwile o trotkach. No wlasnie co to za dzwonek ??? Znowu moja wedka. widze jak co chwile gnie sie i dzwoni. Lece do niej a za mna podaza Slodziak z telefonem w roli kamery, zaciecie i jest ! Duzy ciezar jedzie i kopie niemilosiernie. Kij sztywny nie pomaga w holu. Ryba wziela plytko takze dosyc szybko udaje sie ja podniesc pod pokrywe lodowa. Jest juz Rafal ktory instruuje i asystuje przy podbieraniu. To nie latwa sztuka naprowadzic taka torpede do otworu kiedy lod gruby a ryba naprawde spora. Naszczescie udaje sie i na lod wjedzdza prawdziwa locha. Wybuch radosci niesamowity. Udalo sie i warto bylo czekac na ta chwile !\nPodziekowania dla chlopakow za swietny czas a w szczegolnosci dla Rafala za zaproszenie i support. Do zobaczenia wkrotce -)\nps. Prosze Admina o poprwienie w miare mozliwosci poprzewracanych fotek\n#13135 Okonie z Nogatu\nNapisane przez Cpt. Lego w 30 październik 2016 - 19:41\nKolega zabrał mnie dziś na okonki, na Nogat. Pogoda paskudna, albo ja źle ubrany. Luknąłem wczoraj na prognozę i w Kwidzynie była ok, ale my rybki łowilismy 70km dalej Padało, wiało i zimno było. Okonie żerowały chimerycznie i tylko wtedy gdy na chwilę zaświeciło słoneczko i przycichł wiatr. Było fajnie, rybki mimo wszystko były, kilka pistoletów i kilkadziesiąt okoni w przedziale 15-30cm. Byk mój największy 29cm robi za 50-taka z pod Oslo\nSprzęcior to kij na blanku Suzuki RXF 601 - zajebisty na okonie na lekko, oraz Matagi TR 78 - deko za długi na łódkę, choć to tylko 233cm.\nSlodziaksos, giaur27, Tom_S i 14 innych osób lubią to\n#11914 Gjesvaer maj 2016\nNapisane przez robert_d w 01 czerwiec 2016 - 14:12\nwszystko co dobre kiedyś się kończy już po pobycie od 21 do 30 maja w polskiej bazie w Gjesvare. Pogada dopisała wyśmienicie z 9 dni tylko 2 razy nie pływaliśmy ale to wyszło wszystkim na dobre bo w końcu było więcej czasu na odpoczynek i regenerację sił przed kolejnymi wypłynięciami na te morskie potwory.\nNajczęstszą ryba jak zwykle były dorsze ale dopisywały wyjątkową walecznością oraz rozmiarami parę fotek sztuk powyżej 15kg. Tych od 9 do 12 kg nie liczyliśmy ale było ich mnóstwo. Złapaliśmy też sporo zębaczy ale bez rekordów no jak wszędzie wszędobylskie brosmy i plamniaki.\nNa okrasę trafił się całkiem przyzwoity halibut 109cm.\nPrzynęty pilkery ale najskuteczniejsze były duże gumy Savage Gear 25 cm\nWyjazd bardzo udany, duże podziękowania dla Mariusza za załatwienie, spraw nie do ogarnięcia przez niektórych, zainteresowani wiedzą o czym mowa. Pod koniec pobytu woda znacznie się ociepliło z 5 do prawie 7,5 i z większa rybo było krucho daleko trzeba było pływać i szukać zimniejszej wody.\nNo cóż pozostaje czekać do kolejnej wyprawy ale to tylko 10 mcy:)\nkaz, giaur27, Rapala i 14 innych osób lubią to\n#6248 NORDKAPP 2015\nNapisane przez Krisu w 19 maj 2015 - 18:00\nPrzedstawiam moją krótką video relację z wyjazdu w kwietniu 2015 r. do Gjesvaer.\nkaz, giaur27, Cpt. Lego i 13 innych osób lubią to\n#15345 Vega 2017\nNapisane przez Lasol w 06 sierpień 2017 - 10:42\nWyprawa na wyspe Vega 23-30.07.2017.To byla moja 6 wyprawa do Norwegii ale pierwsza zorganizowana samodzielnie w gronie przyjaciol.Wyruszylismy z Bawarii/2 kolegow dojechalo z Polski/do Hirtshals w Danii 1350km.Nastepnie szybkim i tanim promem dotarlismy do Larvik w Norwegii.Dalej juz tylko 1000 km i bylismy na Vedze!Podczas calego pobytu mielismy piekna ,sloneczna pogode od 20-25 stopni.Woda w archipelagu miala 12 stopni i pewnie dlatego nie bylo latwo z lowieniem.W pierwszy dzien swietnie braly makrele i dorsze 1-3 kg.Makrele uwedzilismy-rewelacja!Podczas calego pobytu wiatr pozwolil nam 2 razy wyplynac na otwarte morze-ok.1 godz.drogi i to byl strzal w 10! W pierwszym dniu na otwartym morzu trafilismy na dorsze od 5-8 kg.Drugie wyplyniecie bylo jeszcze lepsze bo oprocz dorszy zlowilismy 4 halibuty/20,11,11i 10 kg.Ja zlowilem 20i 10-moje pierwsze halibuty wiec jestem bardzo zadowolony!W pozostale dni lowilismy w archipelagu-szukalismy glebszych miejscowek 60-100 m.Braly karmazyny,molwy ,brosmy i dorsze do 3kg. Ogolnie wyjazd bardzo udany-wszyscy bardzo zadowoleni.Baza bardzo fajna-gospodarze mili i uczynni-zadnych problemow.\n#11581 Ski Havfiskeklubb-wedkowanie klubowe w Norge\nNapisane przez chichot w 24 kwiecień 2016 - 15:49\nJuz od pewnego czasu nosilem sie z zamiarem wyplyniecia i polowienia z kutra w Drøbak.Niejednokrotnie widzialem jak owe jednostki wyplywaja, niekiedy wrecz oblepione wedkarzami.I tak sie czailem i czailem i w koncu zdecydowalem sie.W zeszlym tygodniu zapisalem sie do wspomnianego w temacie Ski Havfiskeklubb.Dla zainteresowanych wklejam link http://www.skihavfiskeklubb.org/\nWpisowe wynosi 650nok,a kazdorazowe wyplyniecie 400nok za pieciogodzinne wedkowanie.Akurat dzisiaj bylem na mini zawodach wewnatrz klubowych klubbtur7-Poengfiske plamiak liczyl sie podwojnie.Kazdy z uczestnikow dostal liste z punktowanymi gatunkami ryb,bylo ich 18.Wyplynelismy na dwoch jednostkach na wiekszej bylo okolo 15 wedkarzy zas na mniejszej gdzie ja probowalem swoich sil 6.\nPrzyznam,ze bylem mocno zaskoczony..Norwegia kojarzy sie z lapaniem duzych ryb,natomiast tym razem bylo calkiem inaczej..Najpierw zaczelismy polowac na wszelkie fladry,kury diably,rdzawce,seje itd.\nSzczerze przyznam,ze bez uprzejmej pomocy dwoch Norwegow Jona i Robina zaliczylbym wtope.Poratowali mnie gotowymi uzbrojonymi juz przyponami,pozostalo tylko zalozyc miesko na haczyk i tylko lowic.Poczatkowo nic nie moglem zaciac ale z czasem juz sie znacznie poprawilo\nNajpierw zameldowala sie fladra,kolejna, kur witlinek .\nPozniej zmienilismy miejsce i dostalem zestaw z jeszcze mniejszymi haczykami,zaowocowalo to kolejnymi fladrami i rybka zwana sypike.Szczeka calkiem mi opadla gdy podplynelismy z 12m do brzegu i zmienilismy zestawy najeszcze delikatniejsze,haczyki nr 12 i tylko troszke mieska makreli i do wody\nI tylko mi sie udalo chwycic prawdziwego morskiego potwora\nNa ostatnie dwie godziny poplynelismy na wieksze ryby i glowny cel-plamiaki.Zasada bylo,ze lowimy na trzy haki max.Zalozylismy wieksze haki na nie filety z makreli odpowiednie dociazenie i na wode.Lowilismy w okolicy Galeri Finsrud.Echo pokazywalo 100-111m,natomiast seje byly na okolo 60-80m.Zlapalismy lacznie kilkanascie sejow i tylko jeden z naszych kolegow trafil plamiaka.Lecz i tu usmiechnelo do mnie szczescie..Jest branie na jakis 60m ,ale idzie spokojnie bez szalenczych uderzen jak to sej.Okazalo sie,ze zlapalem szarego rekina Chlopaki pospieszyli z gratulacjami,aczkolwiek to rzadki okaz i do tego na pierwszym wyjezdzie\nRobin mi powiedzial,ze poluje juz na tego rekina juz niemal 2 lata i bez skutku..Znowu jakies seje i..zartuje do chlopakow,ze drugi rekin..po chwili okazalo sie ze mam racje Spojrzeli na mnie,na siebie,hihi miny nietegie.W koncu nie czesto sie zdarza zlapac dwa rekiny na jednej wyprawie,ale w koncu usmiechnelo sie szczescie do Robina i on rowniez wyciagnal swojego rekina szarego,Cieszyl sie jak dziecko Zaraz drugi kuter okrzyknal nas lowcami rekinow.Atmosfera byla znakomita,przyjacielska.Najwiekszy sej rowniez padl na naszej lodzi,taki powyzej 4kg.W porcie mierzenie,wazenie i zdawanie kart z wynikami.Najlepszy okazal sie pewien Norweg,ktory zlowil 9 roznych gatunkow ryb.Ja mialem ich 7 co bylo wynikiem przyzwoitym jak na pierwszy taki wyjazd.Kolejny wyjazd klubowy 22maja,wiec mam troche czasu do przygotowania sie.Dzisiejszy dzien traktuje jako niezwykle udany.Nabylem przede wszystkim sporo doswiadczenia i zauwazylem,ze Norwegia to nie tylko duze ryby,ale rowniez cala masa mniejszych rybek rownie ciekawych pod wzgledem rywalizacji.Za miesiac kolejna relacja.\nkaz, giaur27, Rapala i 13 innych osób lubią to\n#16080 Arktyka - zorza i halibuty. Mikkelvik późna jesień 2017.\nNapisane przez longin w 09 grudzień 2017 - 15:43\nkaz, giaur27, Tom_S i 12 innych osób lubią to\n#7070 Pstragi z Nord Norge\nNapisane przez rafaelnorge w 19 lipiec 2015 - 19:40\n#17839 Morskie potwory\nNapisane przez deepex w 14 lipiec 2018 - 19:03\nNie mogłem sie doczekać wyjazdu do Norwegii i tak spontanicznie w marcu wyskoczylem na Andamany.\nWyjazd okazal sie strzałem w 10-tke. Super egzotyka, super morze, extra ryby. Polecam ☺\ngiaur27, Cpt. Lego, Tom_S i 11 innych osób lubią to\n#14041 Lodowe dorsze z OsloFjord\nNapisane przez Hero w 12 luty 2017 - 20:10\nNowy sezon i nowe rybki -) fiord miejscami lekko przymarzl wiec pierwsze ryby wyladowaly na powierzchni.\nNajlepsze miejsca wciaz jednak wolne sa od lodu. Rybki biora chimerycznie, zeruja krotko i ignoruja klasyczne przynety ale i na to znalazla sie recepta. Filmik dla ludzi o mocnych nerwach -) Moj nowy nabytek wedka st Croix Mojo Ice Ul ultra light w mocnych opalach !\nSlodziaksos, giaur27, Cpt. Lego i 11 innych osób lubią to\n#11949 Nordkapp. Skarsvag maj 2016.\nNapisane przez longin w 05 czerwiec 2016 - 17:21\nKilka słów na powyższy temat .\nSłynny globus i Nordkapp z morza!\nDługo oczekiwany, i w sumie wymarzony wyjazd na Nordkapp doszedł do skutku. Maj 21- 30. 2016. Dołączam do ekipy kolegi z forum Maćka. Po karkołomnej podróży non stop trwającej ok. 20-stu godzin meldujemy się w Skarsvag. Rozpakowanie, odpoczynek i jutro na ryby. Pogoda wymarzona. Lekki wiatr północno-zachodni. Słońce. Pilkery za burtę. Lądują pierwsze ryby. Dorsze. Maciek zacina halibuta. Chwilę się mocują, i ryba pojawia się przy burcie. Na oko tak z 1.20 cm, może trochę więcej. Zaczepiona za jeden grot kotwiczki.. Oglądamy się nawzajem. Halibut macha ogonem, wyhacza się i odpływa majestatycznie w głębię. To było w pierwszym naszym wypłynięciu. Kolejne dni są nie co, gorsze. Generalnie z rybą nie jest ponoć najlepiej, ( to mój pierwszy raz na Nordkappie – nie mam doświadczenia). W całej okolicy Przylądka Północnego – sieci! Dużo sieci! Pułapki krabowe,itp. W bliższej i dalszej odległości statki rybackie. Kilka łodzi z wędkarzami. Przez cały czas pobytu szukamy ryby. Raz z większym, raz z mniejszym powodzeniem. Łowimy dorsze, kilka osiągających ciężar dobrze powyżej 10 kg. Czarniaki. Kilka zębaczy i wszędobylskie brosmy. Zaliczamy dwa oseski halibutowe. Ale spotkania z królem tych wód, dużym halibutem „udaje” się nam uniknąć! W miejscach typowo halibutowych go nie ma. Mimo, że zmieniający się szyprowie ( Marek i Jasiu), dokonują cudów z precyzyjnym napłynięciem na wyznaczone miejscówki. Po rozmowie z tubylcami okazuję się, że halibuty są jeszcze w głębinach. I nie bardzo kwapią się do powrotu na płytsze wody. Może to być spowodowane jej wyższą temp. ok. 6-8 C. Taka przynajmniej obowiązuje teoria! W bazie. Jakby nie było, wyprawa udana. Po mimo tego, że ryby trzeba było się naszukać . Był jeden dzień nie pływalny. A wtedy nazbieraliśmy muli! . Gospodarz (Janusz o ile dobrze zapamiętałem imię) w bazie bardzo uczynny, miły i pomocny.\nDziękuję wszystkim za dyskretną opiekę, którą mnie otoczono! I za cenne rady. Pozdrawiam i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się gdzieś wspólnie wybierzemy: Maćkowi, Darkowi, Krzyśkowi, szyprowi Jasiowi i kierownikowi kuchni i zarazem szyprowi Markowi.\nP.S. Trudno jednoznacznie odpowiedzieć, czy lepsze były gumy, czy pilkery. Jak ławica została namierzona to brały na wszystko z jednakową zaciekłością. Może na gumy, te nie co większe sztuki!\nkaz, Slodziaksos, giaur27 i 11 innych osób lubią to


Fabregas wspomina finał z Barceloną - KANONIERZY.COM - Arsenal Londyn, Kanonierzy, Piłka Nożna, Arsenal FC\nFabregas wspomina finał z Barceloną\n18.05.2020, 16:42, Sebastian Kołodziejczyk 8 komentarzy\nByły kapitan Kanonierów, Cesc Fabregas, w swojej klubowej i reprezentacyjnej karierze zdobył wiele cennych trofeów, ale do pełni szczęścia zabrakło mu triumfu w Lidze Mistrzów. Najbliżej wygrania tych prestiżowych rozgrywek był w 2006 roku, kiedy to Arsenal przegrał w finale z Barceloną 1:2. Hiszpan wrócił myślami do tego wydarzenia w poście opublikowanym wczoraj na jego oficjalnym koncie twitterowym.\n- Czasem wygrywasz, czasem przegrywasz. To jest to “gdyby tylko”, które pozostało w mojej karierze i chociaż zrobiłbym wszystko, żeby wygrać, to czuję się szczęśliwy, że mogłem wówczas zagrać w tym finale, będąc tak blisko pokonania jednej z najlepszych drużyn na świecie.\n33-letni Fabregas jest obecnie zawodnikiem drużyny AS Monaco, zajmującej dziewiątą lokatę w Ligue 1. W czerwono-białych barwach występuje już od ponad roku.\nAS MonacoBarcelonaCesc Fabregas autor: Sebastian Kołodziejczyk źrodło: Just Arsenal\nArmata500 komentarzy: 3589 newsów: 7319.05.2020, 07:58\n@arsenalfreak napisał: "To ten as który niedawno rozczarowany powiedział, że nie miał za bardzo z kim grać w Arsenalu bo na jego poziomie był tylko Nasri?"\nTak, ten sam as, który powiedział szczerą prawdę na temat tamtego Arsenalu. I mylisz się, bo Fabregas wspomniał nie tylko o Nasrim, ale też o Van Persim.\nNie będę tutaj wymieniał piłkarzy jacy grali wtedy w Arsenalu, polecam sobie znaleźć w Google i przejrzeć skład z sezonu 2010-2011. I nieważne jak bardzo by to nie bolało co powiedział Fabregas, jak bardzo będziemy tupać nóżkami z grymasem niezadowolenia i że ooohohoh, jak on mógł niewdzięcznik jeden tak powiedzieć, zobaczysz, że jednak coś w tym jest.\nMoże z mojej perspektywy dodałbym jeszcze Rosickiego, Diabiego czy Arshavina, ale to Fabregas z nimi trenował i przebywał na co dzień, więc ma większe pojęcie o tym kto mu dorównywał pod względem chociażby techniki. Już nawet pomijając kwestię tego, że Rosa i Diaby to głównie w szpitalu siedzieli, a nie grali.\nOdszedł do klubu z jego rodzinnego miasta, który miał dużo, dużo lepszy skład i gdzie miał większe szanse na sukces. Nie unośmy się honorem tam gdzie nie jest to potrzebne. Niektórzy nadal nie wzięli na klatę pewnych rzeczy.\narsenalfreak komentarzy: 5119.05.2020, 00:51\nTo ten as który niedawno rozczarowany powiedział, że nie miał za bardzo z kim grać w Arsenalu bo na jego poziomie był tylko Nasri?\nfabregas1987 komentarzy: 2108618.05.2020, 18:58\nChętnie posłuchałbym Fabregasa w "In lockdown..."\nGunnersFan9 komentarzy: 5817 newsów: 818.05.2020, 18:10\n@kuzguwu: i ten faul na Eboue którego nie było ...\nPrzegralismy przez brak skuteczności. Nawet grają w 10, Henry pod koniec meczu miał świetną okazję\narsenallord komentarzy: 19074 newsów: 11718.05.2020, 18:00\nDo czerwonej kartki dominowaliśmy w tym meczu. Nawet po golu Sola mieliśmy jeszcze kilka okazji. Szkoda.\nkuzguwu komentarzy: 232318.05.2020, 17:45\nI ten spalony...\nDaymon komentarzy: 23918.05.2020, 17:35\nGdyby wszyscy zawodnicy tamtych lat byli bardziej lojalni i wdzięczni klubowi zato co dostali od niego dziś Arsenal na pewno był by w innym miejscu. Może nawet i na szczycie. Na ten moment niema nikogo w klubie kto potrafił by oddać chodź trochę zdrowia za tą Armatkę\ntomash473 komentarzy: 125918.05.2020, 16:57\nTen finał był masakryczny. Najpierw czerwo Lehmana i myśl pt. "dziękuję, dobranoc to byłoby na tyle". Po bramce Sola myślałem, że się sfajdam ze szczęścia, a potem... Almunia, Ty #$@!!%&!!!!. Graliśmy w 10, a mimo to puchar był na wyciągnięcie ręki.


Życia nie da się przełożyć na piosenki: Jestem :p\nWitam Was po dość długiej nieobecności. Komputer mam sprawny tymczasowo, bo muszę zgrać wszystkie zdjęcia na płyty i dać go z powrotem do naprawy. Nie było mnie aż dwa tygodnie. Trochę się u mnie działo, ale nie będę Was zanudzać przeszłością. Obiecałam sobie, że nie będę tak często wracać wstecz.\nW swoje życie wprowadzam ciągłe zmiany i próbuję nowych rzeczy. Myślę, że uda mi się w końcu wybrać to jedno "coś", abym mogła w pełni się cieszyć. Dzisiaj byłam u Ewy, długo rozmawiałyśmy na temat naszego życia. I znowu wiele rzeczy do mnie dotarło. Za jakiś czas pokażę Wam 'niespodziankę' od Ewy, ale najpierw musi ją dokończyć. ;3\ntakie tam, bo na razie nie mam zdjęć :)\nJutro mam ostatni dzień rekolekcji, a w czwartek znowu do szkoły. Przez dwa dni czeka mnie aż 6 kartkówek i do tego z takich mocniejszych przedmiotów, jak fizyka czy biologia. Umieram ...\nDopóki będę miała nacisk na naukę, będę pisać tylko 2-3 razy w tygodniu. Niedługo pochwalę się nowymi zmianami u mnie. I w kolejnym poście pokażę tą obiecaną kurtkę, bo nie mogę zebrać się z dodaniem zdjęć. Idę dalej przebierać foldery ze zdjęciami, to przecież tylko 9265 plików. :) Muszę się jeszcze dzisiaj pouczyć i odwiedzić Wasze blogi. Do napisania :p\nczasem.szczera 12 marca 2013 20:18\nhyhy, tęskniłam ;D\nciekawe, co to za niespodzianka *.*\nKatsuumi 12 marca 2013 21:00\nLubilam rekolekcje, bylo wolne :D\nja też lubię takie życiowe rozmowy :3\nViola 13 marca 2013 08:57\ndajny obrazek :D\nKlara 13 marca 2013 10:20\nWspółczuje tylu kartkówek i nauki ;c\nI czekam na pokazanie niespodzianki ;d\nCassie 14 marca 2013 16:09\nCieszę się, że w końcu do nas napisałaś <3\nInopportune . 14 marca 2013 21:20\nFajnie , że już jesteś :D\nAnnais 15 marca 2013 17:16\nTeż niedawno miałam dwu tygodniową przerwę w pisaniu. :)\nA. 16 marca 2013 17:05\nja ostatnio miałam miesięczną przerwę w blogowaniu ;)


Platán Ház Révfülöp - Noclegi.pl\nulica Platán 9., 8253 Révfülöp (Węgry)\nPlatán Ház Révfülöp ×\nOtwarty: 1. czerwca - 24. lipca\nPokoje, usługi Platán Ház Révfülöp oferuje trzy komfortowe pokoje dla gości poszukujących noclegu w Révfülöp. Dom gościnny posiada własny parking, na którym możesz zaparkować swój samochód za darmo. Niektóre pokoje w domu gościnnym posiadają balkon lub taras, gdzie możesz się cieszyć miłym wieczorem na świeżym powietrzu. Wszystkie pokoje wyposażone są w klimatyzację, zapewniającą optymalną temperaturę w pokoju podczas każdej pogody. Dzięki bezprzewodowemu połączeniu z Internetem (WiFi), dostępnym w domu gościnnym, będziesz online podczas wakacji. Aby dowiedzieć się więcej nt. dokładnego zakresu usług Platán Ház Révfülöp (zawierają również te wymagające dopłaty) i dokładne wyposażenie pokoi w informatorze poniżej, oraz w informatorze konkretnego pokoju.\nZakwaterowanie Dom gościnny jest 1.1 km od Kino ogrodowe Szigeti, 1.2 km od Ruiny kościoła Fülöpi, 1.2 km od Plaża Szigeti, 800 meters od Port Révfülöp - Balatoni Hajózás Zrt., 1.4 km od Plaża Császta, 300 meters od Piwnice z winem Kál-Vin, 1 km od Wieża widokowa Fülöp Mountain Millennial.\nPłatność Dom gościnny oferuje Ci następujące formy płatności: gotówka i przelew. Platán Ház Révfülöp wymaga 10% w formie zaliczki aby zagwarantować rezerwację.\nPlatán Ház Révfülöp - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nApartament 6-osobowy Family z dostępem do ogrodu\nObiekt Platán Ház Révfülöp otrzymał ocenę 10 na 10, na podstawie opinii 5 gości.\n"Laci szuper házigazda volt, mindenkinek csak ajánlani tudom! A ház tiszta volt, frissen felújított, kényelmes, jól felszerelt."\n"Tiszta rendes, megfelelő méretű kerttel és garázzsal."\nLusztig Tibor - rodzina z większym dzieckiem\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Platán Ház Révfülöp


Szarlotka Na Miękkim Cieście - Smaker\nPrzepisy Smaker / szarlotka na miękkim cieście\nPrzepisy na temat: szarlotka na miękkim cieście\n...rozgnieć wałkiem, wymieszaj z orzechami oraz mąk , a następnie posiekaj z miękkim masłem. Dodaj cukier, żółtka oraz szczyptę soli. Zagnieć szybko ciasto, uformuj w kulę, zawiń w folię i schładzaj przez 30(...) podlej kilkoma łyżkami wody, przykryj i duś na wolnym ogniu, aż się rozpadną. Mieszaj, aby się nie przypaliły. Dodaj rodzynki, ostudź. Przed podaniem masę jabłkową rozłóż na cieście. Udekoruj odłożonymi...\nArtykuły na temat: szarlotka na miękkim cieście\n...na 30 minut. Ciasto rozwałkowywać na cieniusieńki płat. Gdy przeschnie, skropić roztopionym masłem, przykryć farszem jabłkowym. Zwinąć w niezbyt ciasny rulon. Szarlotka na ciepło z lodami Składniki(...) szczyptę soli). Pod koniec ubijania wsypać proszek kisielowy. Na cieście w blasze rozsmarować masę jabłkową. A na niej piankę. Schłodzone ciasto zetrzeć na tarce, posypując piankę. Ciasto piec ok. 50


Boliwia – Andes Expedition 2018/19\nDzień 112, 11.02.2019, Ancomaines – La Paz\n119km, 16.3śr, 45.8max, 510m w górę, 6h08m, 11-28°C\nPoranek tak samo jak noc bardzo deszczowy. Dobrze, że miałem daszek nad namiotem, bo inaczej rano był pływał. Wyjazd opóźniony o ponad godzinę. Po 30km dojechałem do miasta Achacucho gdzie chciałem wybrać boliwijską gotówkę z bankomatu. Jedyny bankomat w mieście banku Banco Union nie przyjął jednak moich kart. Musiałem więc wymienić w banku 5$ na boliwijskie boliwiany aby móc kupić coś do picia i jedzenia. Generalnie cały dzień bardzo łatwy i płaski. Przed samym La Paz wjechałem trochę powyżej 4000m n.p.m na płaskowyżu Alpiplano. Musiałem też przeczekać półgodzinny opad deszczu. Widok La Paz z płaskowyżu bardzo mnie zaskoczył. Imponujący widok stolicy Boliwii, która usytuowana jest na znacznym obniżeniu, w dolinie, a poszczególne miasta okalające La Paz wznoszą się kilkaset metrów powyżej na stromych zboczach. Zamiast zjechać do centrum główną drogą, wybrałem najkrótszą drogę, która okazała się bardzo stroma, nawet w nachyleniem 25%. Raz nawet miałem problem się zatrzymać. W centrum La Paz miałem umówione miejsce noclegowe w Casa Ciclista czyli w domu dla rowerzystów.\nDzień 113, 12.02.2019, La Paz, odpoczynek, 0km\nDzień wolny od jazdy poświęcony na formalności związane z paczką, która została wysłana dla mnie z Polski. W paczce znajdują się części rowerowe i odzież niezbędna do kontynuowania wyprawy. Ponieważ boliwijski urząd celny ma swoje procedury, których rzekomo nie dopełniłem, musiałem zapłacić 400Bs. (220zł) kary. Paczka do La Paz dotarła 25.01, pierwszą wiadomość od urzędu celnego Aduana dostałem 28.01. W otrzymanym od urzędu mailu napisane było, że mam 48h na dostarczenie numeru N.I.T lub C.I. czyli głównie chodziło o mój numer paszportu. Po przesłaniu mailem numeru paszportu wraz ze zdjęciem paszportu okazało się jednak, że to urząd ma 48h na dopełnienie formalności, a ja muszę zapłacić karę w wysokości 400Bs. Nie rozumiem tylko czemu urząd czekał prawie trzy dni, zanim skontaktował się ze mną drogą mailową. Dziś zamiast odpoczywać i zajmować się innymi ważnymi rzeczami, przed prawie cały dzień zmagałem się z walką o odzyskanie paczki. Najpierw udałem się do głównego urzędu celnego Aduana National, gdzie wpisano moją sprawę w system, potem poszedłem do biura FedEx, gdzie zapłaciłem karę. Następnie musiałem wrócić do urzędu Aduana. Tam czekał na mnie wynajęty przez urząd agent, który w sumie tylko przetłumaczył na hiszpański spis rzeczy które znajdowały się w paczce i przekazał mi dokumenty oraz wytłumaczył jak dojechać na lotnisko. Za usługę agenta zapłacić musiałem sam, nie podał mi ceny za swoją pracę, więc dałem mu 20Bs. (12zł). Z centrum La Paz wsiadłem więc w bus i pojechałem na lotnisko Alto. Koszt to tylko 2.50zł w jedną stronę, około 17km. Na lotnisku zgłosiłem się do biura urzędu Aduana, przekazałem dokumenty i odczekałem ponad godzinę zanim ktoś z biura zajął się moją sprawą. Okazało się jednak, że część dokumentów zginęła, a na liście przewozowym brakowało mojego numeru paszportu i nie mogli mi wydać paczki. Musiałem więc wrócić do agencji i jeszcze raz przygotować dokumenty. Jutro ciąg dalszy walki o moje rzeczy… Przykro mi, że konsul honorowy do którego wysłałem maila z prośbą o pomoc, nawet nie odpisał na wiadomość. Myślę, że drugi raz nie popełniłbym tego samego błędu i nie wysyłałbym paczki do Boliwii. W kraju, w którym nie działa w ogóle państwowa poczta, nawet międzynarodowe firmy kurierskie mają problem z prawidłowym dostarczeniem paczek. Pewnie, gdybym był, w La Paz w dniu kiedy paczka doleciała do miasta, nie było by tego całego zamieszania. A tak, przeżyłem nowe, ciekawe, czasochłonne i kosztowne doświadczenie w stolicy Boliwii, walcząc o odzyskanie paczki, nie znając hiszpańskiego i próbując porozumieć się z urzędnikami nieznającymi angielskiego 😂\nDzień 114, 13.02.2019, La Paz, odpoczynek, 0km\nOd rana deszczowa pogoda, ale dziś jak dla mnie może lać cały dzień. Po 7:00 wyszedłem z casa ciclista i udałem się na główną ulicę w celu złapania busa na lotnisko. Tam miałem znaleźć agentkę Marisol, która znała moją sprawę i miała pomóc w odzyskaniu paczki. Na lotnisko dojechałem o 8:30. Udało mi się złapać dopiero czwartego busa, wcześniejsze były pełne. Biuro Marisol było czynne od 9:00, więc do tego czasu zdążyłem zjeść śniadanie i napić się kawy w barze niedaleko lotniska. Niestety nawet agentka Marisol nie bardzo potrafiła pomóc. Odwiedziłem jeszcze biuro FedEx na lotnisku i wróciłem do biura urzędu celnego tuż obok. Pokazałem dokumenty, paszport i znów kazano mi czekać. Zadziwiające jest to, że to z czym urzędnicy mieli problem wczoraj, dziś już było nieważne, a problemem były inne rzeczy. Próbowano podważać zadeklarowaną zawartość paczki, potem brakowało im jakiegoś dokumentu, a na koniec namawiano mnie do wynajęcia kolejnego agenta. Po kolejnej godzinie oczekiwania w końcu znalazł się urzędnik mówiący po angielsku. Spokojnie wytłumaczyłem mu moją sytuację, pokazałem zdjęcie zawartości paczki. Paczka i tak była otwierana i sprawdzana przez urząd, więc doskonale wiedzieli co się w niej znajduje i które rzeczy są nowe, a które używane. Ostatecznie stanęło na tym, że urząd dwukrotnie zawyżył wartość paczki i musiałem zapłacić cło w wysokości 86Bs. czyli około 50zł. Do tego opłata za przechowanie paczki w magazynie 8zł. Kamień z serca jak to mówią, ale jak już wydano mi paczkę to cieszyłem się jak dziecko 👶 Jutro ruszam dalej i z radością żegnam La Paz. Samo miasto jest nawet przyjemne. Jedna główna, zatłoczona busami arteria w środku doliny i poszczególne dzielnice na zboczach po dwóch stronach centrum. W okolicach głównego placu Plaza Murillo i pod Ministerstwem Pracy akurat trafiłem na protesty kilkusetosobowej grupy niezadowolonych Boliwijczyków. Na ulicach było tyle samo uzbrojonej policji, pojazdy opancerzone 🚔\nW La Paz udało mi się zatrzymać w tak zwanym „domu rowerzysty” czyli popularnym w Ameryce Południowej Casa Ciclista. W domu prowadzonym przed Cristiana, wcześniej mieszkali jego sławni w Boliwii rodzice. Mama była poetką, a ojciec malarzem. Do dziś na ścianach pokojów wiszą obrazy 🎨\nDziś drugą połowę dnia spędziłem na serwisie roweru. Wymieniłem tylną oponę i dętkę na nową, tarczę hamulcową, łożyska suportu. Dobrze wyczyściłem cały rower i przyczepę z błota. Oczywiście wyczyściłem i przesmarowałem też cały napęd. Od jutra dalsza walka z wysokimi drogami i przełęczami Andów. Wypoczynek się przydał, trochę zaległych czynności udało się wykonać. Nóżka, szewc i fryzjer wciąż w kolejce….\nDzień 115, 14.02.2019, La Paz – La Cumbre\n96km, 11.1śr, 51.6max, 2200m w górę, 8h38m, 5-21°C\nPoranek z piękną, słoneczną pogodą, aż się chciało wyruszyć w trasę. Zanim wyjechałem ze ścisłego centrum La Paz minęła godzina. Do południa wspinaczka na ponad 4670m n.p.m na przełęcz La Cumbre. Znak z nazwą przełęczy błędnie informował o wysokości 4470m czyli 200 metrów mnie, niż wynosi faktyczna wysokość przełęczy. Do przełęczy słonecznie, dalej kraina deszczowców. Zimno, wietrznie i mokro. Po kilku kilometrach zjazdu, przed deszczem schowałem się w poczekalni punktu kontroli antynarkotykowej, nawet zasnąłem na chwilę na krześle. Czekałem około godziny zanim trochę przestało padać. Wtedy ruszyłem w dół w kierunki słynnej Drogi Śmieci, Yungas Road. Pomysł przejechania Drogi Śmierci podczas pory deszczowej jednak nie był dobrym pomysłem. Trzeba mieć naprawdę dużo szczęścia, aby trafić na chwilę bez deszczu. Zaraz po tym jak zacząłem dalszy zjazd, rozpadało się na nowo. Cały mokry i zmarznięty dojechałem do skrzyżowania, gdzie zaczyna się niechlubna Camino de Muerte. Po stromej i kamienistej drodze zjechałem może kilometr. Zrobiłem kilka zdjęć i wróciłem się do głównej drogi nr. 3. Do wieczora chciałem dojechać ponownie pod przełęcz La Cubre, gdzie na wysokości 4200m znajduje się punkt kontroli antynarkotykowej. Tam, upatrzyłem sobie dwa opuszczone pomieszczenia, w których można przenocować w suchych warunkach. Po 24km i prawie trzech godzinach podjazdu, chwilę po zmroku, udało mi się to. Nocleg w przeciekającym pokoiku, tuż przy drodze, ale z łóżkiem i suchym materacem.\nDzień 116, 15.02.2019, El Cumbre – Viacha\n75km, 12.0śr, 51.5max, 860m w górę, 6h12m, 8-21°C\nPrawie całą noc i poranek padało. Kilka razy przebudziły mnie zatrzymujące się w punkcie kontrolnym ciężarówki. W deszczu i wciąż mokrym ubraniu ruszyłem w kierunku przełęczy La Cumbre. Im bliżej przełęczy, tym mniej padało, a za przełęczą widziałem przebłyski błękitu. Zadziwiające, jak wysokie góry i płaskowyż Altiplano blokują opadowe chmury przed dalszą wędrówką na zachód. Bardzo łatwo zauważyć tą barierę w tym miejscu. Na przełęczy było już słonecznie i nawet niezbyt zimno. La Cumbre to druga przełęcz w Andach, którą zdobyłem z dwóch stron. Aby dojechać do kolejnego celu z przełęczy wjechałem na szutrową drogę numer 41. Niestety na drodze był remont, pełno wody, błota, a miejscami zapadająca się gęsta, błotniska maź… Przez ponad dwa kilometry i dwie godziny pchałem rower, ciągnąłem rower, próbowałem nieść… Na wysokości 4600m n.p.m, taki wysiłek jest zabójczy. Co chwilę musiałem odpoczywać i łapać oddech. Nawet samochody grzęzły w błocie… Nigdy tak szybko nie opadłem z sił i nigdy na tak długo. Do południa tylko 20km. Po zjeździe do asfaltu prawie godzinę zajęło mi doprowadzenie roweru do porządku. Przez cały dzień odczuwałem skutki tej mordęgi. Oczywiście kolejny cel i to na ponad 5200m n.p.m musiałem odpuścić. Ciężko mi było jechać nawet po płaskim…. W El Alto koło La Paz znów stałem w korku. Winni sami sobie kierowcy busów, którzy wyruszają jak tylko się da i wciskają się na „ciemno zielonych” światłach. Dobrze, że od La Paz miałem już płasko lub nawet lekko w dół, bo wciąż byłem wyczerpany. Droga numer 19 już nie tak zakorkowana, szkoda tylko, że co pół kilometra jest próg zwalniający. Nocleg w hostalu w miasteczku Viacha. Na sam koniec dnia musiałem jeszcze wnieść rower i przyczepę na trzecie piętro hostalu, w sumie jedynego w mieście w samym centrum Viacha.\nDzień 117, 16.02.2019, Viacha – Achiri\n113km, 13.3śr, 55.4max, 800m w górę, 8h30m, 12-17°C\nPoranek bardzo pochmurny, czarne chmury wisiały nad okolicą. Pierwsze 30km w kierunku granicy z Chile na drodze 19 asfaltowe, potem różne rodzaje szutru. Gdyby nie szuter, dziury na drodze, które mnie spowalniały, dzień można by nazwać odpoczynkowym. Ma całym etapie tylko kilka łagodnych podjazdów. Deszcz straszył cały dzień, ale szczęśliwie mnie omijał. Obok mnie przeszło też kilka burz. Na trasie minąłem kilka małych wiosek. Nocleg w małym, praktycznie wyludnionym miasteczku Achiri. Widziałem tylko dwa przydomowe sklepiki, dwóch policjantów i dwóch mieszkańców. O nocleg zapytałem jednego z policjantów, okazało się, że na zapleczu posterunku mają pomieszczenie gdzie mogę przenocować. Początkowo chciałem spać w namiocie pod dachem stadionu, ale ten był zamknięty. Za nocleg zapłaciłem 20Bs. czyli 12zł. Łóżko, materac i koc. Poza tym żadnych wygód. Przez pół nocy padało…\nDzień 118, 17.02.2019, Achiri – Visviri\n84km, 11.0śr, 41.0max, 1200m w górę, 7h38m, 9-17°\nPierwszy od kilku dni dzień bez deszczu. Do 15:00 cały czas słonecznie, potem kilka kilometrów ode mnie przeszła spora burza, ale nie spadła na mnie nawet kropla. Dzień zakończony w suchym butach. Cały etap drogi numer 19 po szutrze. Rano było grząsko po nocnym opadnie i jechałem wolniej, wkładając w jazdę więcej sił. Dopiero po 10:00 jechało się szybciej. Trochę kamieni, piasku, tarki i pól minowych. Dojazd do granicy z Chile w Charaña-Visviri bardziej górzysty niż wczoraj. W wiosce Berenguela spodobał mi się kolonialny kościół z zabytkową kamienną wieżą i obmurowaniem. Na granicy bez problemów. Kolejne dwie pieczątki w paszporcie i kilka minut w biurach migracyjnych mieszczących się w kontenerach. Granica bardzo rzadko uczęszczana. Boliwijski punkt migracyjny znajduje się w Chile w wiosce Visviri. Od razu widać znaczną różnicę po przekroczeniu granicy. Od Visviri droga asfaltowa, przyzwoity plac główny. Ale wódeczka i tak prawie nie zamieszkana. Nie znalazłem sklepu, restauracja była zamknięta. Wodę udało mi się nabrać w przygodni. W Chile różnica czasu względem polskiego wynosi tylko 4h. Spanie w jednym z otwartych budynków na dworku kolejowym w Visviri. Miałem jeszcze jechać do drugiej granicy w Tripartito, gdzie znajduje się trójstyk granic Peru, Chile i Boliwii, ale akurat tam przechodziła burza. W przychomi kiedy nabierałem wodę, ostrzegano mnie przed pumami grasującymi w pobliskich górach.\nDni od 119 do 127 w Chile\nDzień 128, 27.02.2019, Droga 701\n68km, 7.9śr, 21.3max, 750m w górę, 8h39m, -4-16°C\nPonownie w Boliwii. Tylko na kilka dni, ale łatwo nie będzie. Już dziś miałem pustynny „dakarowy” etap. Cały dzień po piastach. W nocy był mróz i rano miałem oszroniony namiot. Przez większą część dnia wspinałem się na wzgórze przez które prowadziła droga o maksymalnej wysokości 4700 m n.p.m. Rano udało mi się zjeść śniadanie w hotelu przy pięknej lagunie na której brodziło kilkadziesiąt flamingów. Śniadanie na pustyni 20zł, nie najgorzej. W sakwach już dużo zapasów nie mam, ale jutro dojadę do małej wioski, więc liczę na jakiś sklep. Po drodze minąłem dziś kilka lagun i solnisk, nad którymi górowały wulkany. Koniec dnia bardzo pustynny, tylko piach, żadnych roślin. Popołudniu po prawie całym dniu walki w wiatrem zajechałem do kolejnego hotelu na pustyni. Postanowiłem zostać tu na noc, chowając się gdzieś w zabudowaniach przed wiatrem. Kiedy siedziałem w poczekalni hotelu zauważył mnie szef hotelu i zamiast namiotu zaproponował małe pomieszczenie gospodarcze, w którym mogłem się przespać. Był nawet materac, więc miałem ciepło i miękko 🙂 Noc w hotelu na pustyni kosztuje 150$ US, a kolacja 20$. Do hotelu pod wieczór Przyjechało kilka grupek Japończyków i Rosjan.\nDzień 129, 28.02.2019, Droga 701\n62km, 10.3śr, 20.9max, 620m w górę, 6h03m, -2-14°C\nNoc, pomimo mrozu miałem ciepłą. Rano na sakwach znów osadziło się sporo szronu. Na śniadanie zjadłem tylko ciepłą kaszkę i jak tylko zrobiło się trochę cieplej ruszyłem w kierunku skały Rock Tree. Do skały, a raczej całego skalnego „miasteczka” trzymałem wysokość powyżej 4600m n.p.m. Dopiero dalej był niewielki zjazd do Laguny Colorada. Sama skała rzeczywiście pod pewnym kontem przypomina drzewo, ale pod innym map przykład lejek. Do południa prawie nie wiało, popołudniu ciężko było utrzymać prosto kierownicę. Od Laguny Colorada wioski Huayllajara czyli 11km jechałem ponad 2h z prędkością 5km/h. I tak naprawdę bardziej wiało z boku niż z przodu. Przy Laguna Colorada znajduje się punkt kontrolny, gdzie trzeba wpisać się na listę i zapłacić 150Bs. czyli 80zł za wstęp do rezerwatu, który ciągnie się aż do granicy z Chile. Bilet wstępu jest ważny cztery dni i na bardzo dużym obszarze Boliwii, ale cena trochę przesadzona. Laguna Colorada ma bardzo ciekawy kolor pomarańczowo-brązowy. Laguna zawdzięcza ten kolor bakteriom, które żyją w akwenie. Kolor wody i bakterie w ogóle nie przeszkadzają flamingom, których na jeziorze jest cała masa. Dzień zakończyłem w wiosce Huayllajara po zaledwie 62km jazdy. Podobnie jak wczoraj, przez większość dnia zmagałem się z trudną nawierzchnią, nierównościami i tarką na żwirowo-piaskowo-kamienistym podłożu, a w drugiej części dnia z silnym wiatrem. W Huayllajara znalazłem nocleg za 30Bs. i zrobiłem zakupy w jednym z kilku małych sklepików. W sumie nakupiłem tylko ciastek, bo zbyt wiele więcej nie było. Cieszy kolejna noc pod dachem, warunki bardzo skromne, ale nie wieje mi na głowę i poranek będzie znośny. Kiedy śpię w namiocie, to muszę wszystkie elektroniczne urządzenia chować w śpiworze. Mróz szybko „zjada” całą energię z baterii. I tak w śpiworze mam smartfon, powerbank, aparat, licznik, a nawet baterię z czujnika do licznika, co jest trochę uciążliwe.\nDzień 130, 1.03.2019, Huayllajara – Uturuncu\n73km, 8.5śr, 40.3max, 710m w górę, 8h25m, 5-17°C\nPierwsza od tygodnia noc w hostelu, warunki bardzo przeciętne, ale wieczorem przez dwie godziny było WiFi. Wieczorem nad wioską przeszedł mały huragan i nawet przez kilka minut padał śnieg z deszczem. Cała wioska zasilana jest przez generatory i panele słoneczne, więc elektryczność jest mocno ograniczona. Wieczorem mogłem liczyć na obiado-kolację za 15Bs., a rano na śniadanie za 10Bs. Nocleg 30Bs. Jak na warunki pustynne to nawet bardzo przystępne ceny. Po śniadaniu ruszyłem w kierunku wioski Quetena, która jest bazą wypadową na wulkan Uturuncu. Po drodze najpierw objechałem Lagunę Colorada, a potem się okazało, że droga którą jadę nie prowadzi pod Uturuncu. Nie często mi się zdarza zgubić drogę, ale dziś wybrałem tą najszerszą i najlepszą. Kierunek się zgadzał, ale mimo wszystko powinienem sprawdzić drogę na GPS. Kiedy po godzinie się zorientowałem że droga prowadzi gdzie indziej, chciałem jak najszybciej dotrzeć do prawidłowej drogi. Do wyboru miałem powrót i zjazd do Laguny Colorado lub 7km spacer przez kamienie na skrót. Wybrałem skrót, ale potem tego żałowałem, bo musiałem przechodzić przez kilka suchych kanionów co zajęło mi sporo czasu. Wybór złej drogi to jedna z trzech rzeczy które sprawiły, że nie dojechałem pod wulkan Uturuncu. Kiedy już dotarłem do drogi do wioski Quetena musiałem wjechać na przełęcz na prawie 4900m n.p.m. Miałem jeszcze nadzieję, że odrobię stracony czas na zjeździe, ale droga w dół była bardzo kiepska i pofałdowana. Na koniec tuż przez wioską złapałem jeszcze flaka i było pewne, że muszę zmienić plany odnośnie Uturuncu. Podobnie jak na Aucanquilcha, podjazd rozłożę na dwa dni, a jutro rano zrobię sobie wolne przedpołudnie. Do szczytu mam 25km i 1800m w górę czyli teoretycznie łatwiej niż na Aucanquilcha. W Quetena szybko znalazłem miejsce w hostelu, a potem mały sklep, w którym znów rządziły ciastka. W końcu zająłem się rowerem i połatałem dętki, przesmarowałem napęd i zmieniłem klocki hamulcowe. Udało mi się też zrobić małe pranie, w pokoju miałem całkiem ciepło, więc do rana powinno wyschnąć.\nDzień 131/132, 2/3.03.2019, Uturuncu – Huayllajara\n123km, 7.4śr, 33.5max, 2420m w górę, 16h40m, -8-21°C\nDrugie podejście do zdobycia na rowerze podjazdu na wysokość powyżej 6000 metrów n.p.m na wulkan Uturuncu. Podobnie jak podjazd na Aucanquilcha drogę na szczyt rozłożyłem na dwa dni. Do południa odpoczynek, popołudniu podjazd do wysokości powyżej 5000m n.p.m i nocleg, a z samego rana atak szczytowy. Wczoraj rano moim planem był dojazd powyżej 5000m n.p.m, ale po problemach na trasie musiałem zmienić plan. Droga na Uturuncu prowadzi z wioski Quetena z wysokości 4200m n.p.m, teoretycznie łatwiej niż na Aucanquilcha, tam podjazd zaczynałem z 3650m n.p.m, no i Aucanquilcha jest ponad 150 metrów wyższa. Przed południem zjadłem obiad, przepakowałem się, zostawiając sporo kilogramów bagażu w hostalu i ruszyłem w górę. Dosłownie 150 metrów dalej natrafiłem na pierwszą przeszkodę. Mały strumyk nad którym nie było żadnej kładki czy mostku. Jakoś udało mi się przeskoczyć po kamieniach prowadząc rower. Część drogi, kawałek dalej była zupełnie rozmyta i jechałem korytem wyschniętej rzeki. Kolejne kilometry trochę mocno piaskowe i grząskie. Za jakimś starym zakładem była kolejna przeszkoda wodna, tym razem musiałem ściągnąć buty i na dwa razy najpierw przenieść rower, a potem przyczepę. Potem było trochę kamieni i dopiero zaczął się nawet niezłej jakości szuter po którym o dziwo w większości jechałem do końca dnia. Na wysokości około 4600 metrów znajduje się szlaban. Klucz do kłódki można otrzymać w wiosce Quetena za 450Bs. od samochodu. W sumie nie rozumiem dlaczego pobierana jest opłata za wjazd. To nie park narodowy ani teren prywatny. Ale grunt, że ja nie miałem żadnych kłopotów z przedostaniem się pod górę. Im bliżej wieczora mocniej się chmurzyło, ale też prawie wcale nie wiało, co w sumie nawet mi pasowało. Po 18:00, kiedy byłem na wysokości 5300m n.p.m zaczął sypać śnieg. Szczęśliwie znalazłem jakieś ruiny zabudowań, w których rozbiłem namiot, chowając się przed wiatrem, który pod wieczór zaczął mocniej powiewać. Początkowo miałem problem z zaśnięciem na wysokości 5300m. Być może to już ta wysokość, kiedy mój organizm bardziej odczuwa skutki mniejszej ilości tlenu. Kiedy już udało mi się zasnąć, nad ranem obudził mnie mróz. Licznik wskazywał -8° w namiocie czyli na zewnątrz było jakieś -12°C. Po wschodzie słońca, wyszedłem z namiotu i ruszyłem w górę. Przebrany w ciepłe ubranie rowerowe byłem już wieczorem, żeby rano nie marznąć. Namiot był cały oszroniony, więc złożyłem go dopiero po powrocie z wulkanu. Droga pod wulkan w dalszym ciągu nie była zbyt stroma, bardziej przeszkadzały luźne kamienie. Powyżej 5500m n.p.m na drodze zaczął pojawiać się śnieg. Przewiany, twardy i zmrożony, lepszy do jazdy niż nawierzchnia drogi. Na wysokości około 5650m n.p.m jest bardzo stromy zakręt, a dodatkowo kilka przeszkód na drodze. Samochody terenowe mogą dojechać tylko do tego miejsca. Wyżej śladów kół już nie widziałem. Po drodze mija się sporo szczelin z których wydobywa się para o zapachu zgniłych jaj, czyli pewnie siarkowodór. Na wysokości 5700m jest ostry zakręt i tak zwane przejście na drugą dolinę. Ten odcinek był mocno ośnieżony i stromy, ale udało mi się go bezpiecznie przejść. Dalej droga była już bardziej płaska. Ponownie sporo śmierdzących wyziewów z ziemi. Dziś udało mi się wjechać i częściowo wejść na rekordową dla mnie wysokość 5805 metrów n.p.m. Rower zatrzymałem na przełęczy pomiędzy dwoma wierzchołkami wulkanu. Od głównego i wyższego byłem tylko 215 metrów niżej i niecałe 700 metrów dalej. Po kilku zdjęciach zacząłem zjazd. Nie było możliwości dalszego wjazdu po zupełnie ośnieżonej drodze, która zlewała się ze zboczem. Wjazd do wioski zajął mi ponad 2h. Łącznie z wioski do przełęczy pod wulkanem jest 30km i ponad 1650m przewyższenia. W Quetena zabrałem z hostalu swoje rzeczy i ruszyłem w drogę powrotną do wioski Huayllajara, w której spałem dwa dni wcześniej. Niestety drugi raz musiałem wjechać na przełęcz na 4900m n.p.m, co po przygodzie na Urutuncu już nie było takiej proste jak za pierwszym razem. 27km pod górę w ponad 3h. Do Huayllajara dojechałem po 19:00, ponownie objeżdżając Lagunę Colorada. Akurat zdążyłem na dwie godziny z prądem z wiosce, a tym samym z WiFi. Niestety w międzyczasie przyjechała grupka Rosjan i tak się dobierali do gniazdka elektrycznego przy routerze, że ten przestał działać.\nDzień 133, 4.03.2019, Huayllajara – Laguna Blanca\n91km, 10.2śr, 33.0max, 1100m w górę, 8h51m, 6-14°C\nPo wczorajszym ciężkim dniu, rano miałem straszną ochotę na dzień przerwy, odpoczynek, relaks. Niestety, kończyły mi się boliwiany, w sakwach też pusto. Przez ostatnie dni, poza tanimi obiadami, moją dietę uzupełniały tylko ciastka. I tak dobrze że przewidziałem taką możliwość na pustyni i jeszcze w La Paz wybrałem większą sumę pieniędzy na Boliwię. Po śniadaniu w hostalu (pancakes, jajecznica, bułka z marmoladą, kawa) ruszyłem w kierunku granicy z Chile. Najpierw czekał mnie podjazd na ponad 4950m n.p.m. Na tym odcinku najpierw dogoniłem, a potem przegoniłem dwóch Francuzów, którzy na rowerach chcieli przejechać z Uyuni do San Pedro. Strasznie cierpieli z powodu wysokości… Zbyt mało czasu przeznaczyli na aklimatyzację i pod górę prowadzili rowery. W pierwszej części dnia męczyłem się z nierówną i kamienistą nawierzchnią, a w drugiej przeszkadzał wiatr, ale za to droga już była trochę lepsza. Koło południa dojechałem do gejzera o nazwie Sol de la Mañana. W sumie to bardziej ciągle wydobywająca się z ziemi spora ilość pary wodnej niż gejzer, ale wokół niego były jeszcze inne atrakcje. Niedaleko gejzeru znajdował się otwór w ziemi z którego pod ogromnym ciśnieniem i sporym hałasem wydobywało się powietrze. Wokół było też wiele „kotłów” z gotującą się, bulgoczącą mazią. Gejzer znajduje się 2 kilometry od głównej drogi na wysokości ponad 4900 metrów n.p.m. Za gejzerem udało mi się pojechać dalej skrótem i nie musiałem się wracać. Kolejne 20km to przyjemność z jazdy po dobrym szutrze i zjazd do jeziora Laguna Salar. Przy jeziorze o turkusowym kolorze znajdują się baseny termalne, kilka skromnych hoteli i restauracji. Tutaj zjadłem obiad (ryż, nóżka z kurczaka i warzywa). Dalsza część trasy to 42km do „wioski” niedaleko granicy z Chile. Po drodze wjazd na przełęcz bez nazwy na prawie 4800m i zjazd do jeziora Laguna Blanca na 4400m. Na tym odcinku już bardzo przeszkadzał mi wiatr, który codziennie wzmaga się popołudniu. Nocleg za free na materacu w jedynym hostalu przy jeziorze Laguna Blanca. Nie miałem już pieniędzy na pokój. Wystarczyło tylko na kolację, śniadanie i kilka paczek ciastek, aby jutro dojechać do miasta San Pedro de Atacama w Chile. Poza hostalem stoi jeszcze budynek celników i strażników rezerwatu. Jutro żegnam Boliwię i ponownie wjeżdżam do Chile. Pod koniec dnia przekroczyłem 11000km od początku wyprawy!\nChacaltaya – szczyt 5300m – 16°21’13.95″S 68° 7’55.05″W z La Paz\nLa Paz – stolica Boliwii, najwyżej położona stolica Świata – 3800m\nDroga Śmierci – La Paz – Coroico – 3\nSalar de Uyuni – 3664m\nCerro Uturuncu 6008m\nVolcán Acotango 5509m\nCerro Gigante 5286m\nCh’iyar Qirini 5194m\nLago Laramcota 5134m\nMullu Apachita 5018m\nAntenas de Entel 4937m\nAbra Laguna Morijon 4901m\nCumbre Apacheta 4871m\nAbra Puca Loma 4804m\nRit’i Apachita 4792m\nPaso del Condor 4730m\nAbra Tres Cruces 4729m


/ Świat na Baterie\nTo dziwne, ale wraz z przyjściem mrozów w ludziach też coś zamarza. Serce.\nSą tacy, którym nie odmarza nawet w lipcu. Zima to trudny okres dla wszystkich. Ludzie borykają się z zaspami, gołoledzią, pękającymi rurami. Zwierzęta z głodem i zimnem. Chyba nie trzeba tłumaczyć, kto ma gorzej. Dla kogo zima to sprawa życia lub śmierci. Luty jest najgorszy. Kończą się zapasy. I te zgromadzone pod skórą, i te ukryte w dziuplach i norach. Wtedy właśnie czyjeś malutkie życie może zależeć od kogoś z was. Tak niewiele trzeba,\naby je uratować. Wystarczy zacząć patrzeć dalej niż na czubki butów na oblodzonym chodniku. Pod nogi też czasem warto zerknąć, bo poślizg nie tylko samochodowy bywa niebezpieczny.\nKomu pomagać? Każdemu, kto tego potrzebuje. I nie ma znaczenia gatunek. Jest powiedziane: głodnego nakarmić, spragnionego napoić. Ja dodam: zmarzniętego ogrzać. Nie tylko ciepłem z kaloryfera, ale przede wszystkim tym z serca. Jeśli nie zamarznięte. Nie będę już pisać o piwnicznych kotach. Przy nich trwają na szczęście tak zwane karmicielki – chwała im. Nie będę pisać o psach, czekających w schroniskach na wasze zmiłowanie. Piszę o nich od lat i mam nadzieję, że czymś dobrym to owocuje. Choć częściej tracę nadzieję i myślę, że wkoło sami ślepi i głusi. Będę jednak wciąż o nich pisać i mówić, ale nie dziś. Dziś chcę zwrócić waszą uwagę na miejskie ptaki. Nie na to że brudzą, ale na to że żyją. To ważniejsze. Zresztą my brudzimy stokroć bardziej, a nikt nie utrudnia nam wejścia do domu, robiąc zasieki z drutu.\nGołębie. Kiedyś skalne, dziś miejskie. Zamieniły skaliste turnie na parapety kamienic i wieżowców. Na pozór nie najgorsza opcja. Ludzie wyrzucają ogromne ilości resztek jedzenia i zawsze można jakoś przeżyć, sprzątając po człowieku. Przez wiele lat ludziom nie przeszkadzało towarzystwo gołębi. Powiem więcej. Stały się atrakcją takich miast, jak Wenecja czy Kraków. Poza tym gołąb zaistniał w naszej kulturze jako bardzo pozytywna postać. Stał się symbolem niewinności i pokoju. To gołębica wskazała Noemu koniec potopu. Znalazła kawałek skały, na którym mogła przysiąść. Dziś szuka go bezskutecznie. Świat zalał potop gorszy od biblijnego. To nie woda, ale potop bezduszności. Lata więc gołębica i szuka. Wszędzie ostre szpikulce, siatki i złowrogie spojrzenia. Cóż, nie może nawet wrócić na arkę. Tamta, dawna, zniknęła w mroku przeszłości, a nowej nikt\nnie wybudował. Odkąd wzniesiono murowane miasta, gołębie były, moim zdaniem, ich mieszkańcami i ozdobą. Jakoś nic nie zawaliło się z powodu ptasiej obecności. Stały przez setki, a nawet tysiące lat i może tylko czasem elewacja nie była tak czysta jak pierwszego dnia. W końcu nie tylko ptaki miały w tym swój udział. Deszcze, słońce i wiatry to główni niszczyciele „ludzkiego dzieła”. O ile mniej trwałego niż dzieła Matki Natury.\nNie chciałabym nawet wyobrazić sobie miasta bez ptaków. Martwego miasta. Betonowe, zimne klocki, szklane wieże i neony. Puste niebo. Może drzewa też zrobić z plastiku? Nie trzeba będzie sprzątać liści. Można przecież posadzić na takim drzewie plastikowego tukana. Kolorowy i czysty. Można mu wmontować głośniczek, żeby sobie „potukał”, a jak się znudzi – to wyłączyć. Czy tego pragnie współczesny człowiek? Chyba tak, bo powstały już sztuczne psy i koty, a nawet chomiki. Nie trzeba karmić, sprzątać. Wystarczy wyjąć baterie, gdy zmęczy szczekanie. A może tak sztuczne dzieci? Też na baterie?\nDziwne, zaczęłam od gołębi, a kończę na dzieciach. Ktoś mógłby się oburzyć, ale niepotrzebnie, przecież powstały już tygodniowe żłobki i przedszkola. To trochę jak wyjęcie baterii. Oddajemy dziecko w poniedziałek, odbieramy w piątek – wkładamy baterie. Smutne, ale prawdziwe. Zaczyna się od spraw pozornie drobnych i małymi kroczkami zmierza do wielkich…\nMam propozycję. Zabierzmy dzieci z przedszkola, pozwólmy gołębiom założyć gniazdo na balkonie i razem obserwujmy, jak zajmują się pisklętami. Może się czegoś nauczymy. I my i dzieci. One też będą kiedyś chować swoje „pisklęta”. PS. Gołębie nabrudzą na balkonie. Gdy się wyprowadzą, posprzątajmy razem z dziećmi. Też się czegoś nauczą.\nAutor: Dorota Sumińska.\nPodziękowali: Elvie , Kabelek\nRE: Świat na Baterie\nDokarmiam zwierzaki głównie koty, bo w sumie u mnie na Cyprze ptaki nie latają po mieście, a kotów bezdomnych i głodnych jest mnóstwo - często jem mniej mięsa z obiadu aby im zostało albo kradnę z lodówki jakieś szynki itp. Wchodzę na różne strony typu miska.pl i wspieram akcje klikając ''Nakarm zwierzaka'' itp. Jak wychodzę z domu często biorę butelkę z wodą i podlewam spragnione rośliny (u mnie jest ponad 40 stopni), ratowaliśmy i przygarnialiśmy z wilkiem1610 zwierzaki do domu (mamy na koncie około 20 kotów, jednego psa, jednego uratowanego gołębia i dwa jeże). Noo... to chyba tyle, chyba że obijanie mordy ludkom co się znęcają nad zwierzakami też się liczy.\nTak to aktualne\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12-08-2016 11:23 przez ABX.)


Żeglarstwo na astmę - Dziecko - Polki.pl\nBardzo często dzieci, u których wykryta zostaje astma skazane są na coraz częstsze wizyty u lekarza, ograniczony ruch i zabawy z przyjaciółmi na podwórku. Kaszel, duszności, ciężar w klatce piersiowej to dolegliwości, które ograniczają aktywność ruchową chorej osoby. Jednak nie zawsze astma musi przekreślać realizacje celów życiowych i zainteresowań.\nAgnieszka Pyrzanowska / 31.03.2008 23:24\nW Polsce ponad 700 tysięcy dzieci musi zmagać się z astmą oskrzelową. Jednak współczesne metody leczenia pozwalają na życie w normalnym trybie, a nawet mistrzowskie wyczyny sportowe.\nJednym z najlepszych sposobów walki z astmą jest żeglarstwo. Sport, który hartuje charaktery, jak mówią najwięksi żeglarze świata. Świeże, morskie powietrze, zajęcia na wodzie – to wszystko jak się okazuje ma doskonałe właściwości terapeutyczne.\nTe unikatowe na skale kraju zajęcia windsurfingowe dla astmatyków zapoczątkował Sopocki Klub Żeglarski Hestia Sopot, gdzie dzieci pod okiem instruktorów i pod kontrola lekarza uczą się pływać na windsurfingu czy łódkach Optymist. Treningi na wodzie, w ciągłym ruchu na świerzym powietrzu powodują, że dzieci astmatyczne, czy też mające alergie stają się odporne i silniejsze. Pobyt nad morzem to prawdziwy raj dla alergików bowiem wiatr nad morzem codziennie oczyszcza powietrze od pyłków i zanieczyszczeń. Windsurfing dla dzieci z problemami alergicznymi, czy nawet zaawansowaną astmą to balsam dla dróg oddechowych. Żeglarstwo to także zmniejszenie ilości zażywanych leków, których nasze pociechy niezbyt lubią.\nTreningi przygotowane są zarówno dla dzieci, które chciałyby spędzić wakacje nad morzem, jak i przez cały rok. Zazwyczaj pierwszy pobyt na desce przyczynia się do tego, że dzieci wracają do żeglarstwa w sekcjach wyczynowych, a nawet zdobywają sukcesy na arenie światowej. Oprócz ćwiczeń czysto praktycznych na wodzie dzieci poznają różne techniki pływania, zdobywają także wiedzę teoretyczna i mają okazję poznać osiągnięcia wielkich żeglarzy. Kontakt z innymi dziećmi o podobnych schorzeniach ma tylko i wyłącznie działanie integrujące, a luźny klimat panujący w klubie pozwala zapomnieć o swoich słabościach.\nTagi: astma oskrzelowa, windsurfing, żeglarstwo, rozwój dziecka


Tani wynajem motocykli – ABACUS MOTORCYCLE | O firmie\nTani wynajem motocykli\nJesteśmy ogólnopolską wypożyczalnią samochodów, posiadającą 14 oddziałów w największych miastach Polski. Dysponujemy flotą ponad 1000 sztuk nowych, bogato wyposażonych i przygotowanych do drogi samochodów. Oferujemy wszystkie typy wynajmu, począwszy od najmów krótkoterminowych (nawet na 1 dzień) po wypożyczenia długoterminowe, sięgające aż 5-ciu lat. Naszą ofertę kierujemy zarówno do firm, jak i do osób indywidualnych, które w szybki i profesjonalny sposób chcą pozyskać samochód na doraźne potrzeby, działalność sezonową, bądź na realizację określonych projektów czasowych.\nNieustannie pracujemy nad jakością świadczonych usług, co pozwala zakładać nam dalszy dynamiczny rozwój. Jedną z większych nowości w naszej ofercie na rok 2016 jest wynajem motocykli. Jesteśmy pierwszą sieciową wypożyczalnią motocykli w Polsce. Oferujemy zarówno małe, miejskie skutery i motory, uniwersalne motocykle dla początkujących i zaawansowanych kierowców, jak również motocykle umożliwiające krajową i europejską turystykę. Dzięki bogatej ofercie wypożyczeń motocykli Yamaha wiemy, że nasz Klient znajdzie dla siebie odpowiedni model. Nasze motocykle są wyposażone m.in. w kufry i nawigację.\nNaszą ofertę kierujemy do osób nie posiadających własnego motocykla lub posiadających model, który niekoniecznie sprawdzi się w dalekiej turystyce. Zapraszamy również osoby, których motocykl uległ awarii czy wypadkowi. Oferujemy wynajem motorów i skuterów z OC sprawcy dla poszkodowanych w kolizjach, samodzielnie dochodząc zwrotu kosztu wynajmu pojazdu zastępczego od Towarzystwa Ubezpieczeń.\nDzięki rozległej sieci oddziałów, umożliwiamy zwrot motocykla w dowolnym oddziale ABACUS, m.in. w takich miastach jak: Białystok, Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź, Nowy Targ, Poznań, Rzeszów, Szczecin, Warszawa, Wrocław.\nWszystkie wynajmowane pojazdy są objęte pełną gwarancją i ubezpieczeniem z pakietem Assistance.\nSamochody i motocykle to nasza pasja, dzięki czemu gwarantujemy naszym Klientom korzystanie z najlepszych modeli pojazdów.


"Spider-Man: Bez drogi do domu" – Pajęcze dziedzictwo - Recenzje filmów | Altao.pl\nrecenzja Spider-Man: Bez drogi do domu akcja science fiction Marvel pajęcze dziedzictwo No Way Home Jon Watts Tom Holland MCU Pająk superbohter Peter Parker Spider-Man multiwersum osobista historia Willem Dafoe Zielony Goblin Alfred Molina Doktor Octopus urokliwy fanserwis Człowiek-Pająk\nZanim uzyskacie odpowiedź na pytanie zadane powyżej, najpierw jeszcze parę słów o samej postaci ugryzionej przez pająka. Jej popularność rosła dzięki kolejnym to kultowym animacjom czy może rzadziej dzisiaj wspominanym serialom telewizyjnym, jednak jednocześnie punktem kulminacyjnym całej drogi Pajączka, co również zapalnikiem do jeszcze większego rozgłosu, okazały się filmy fabularne. Najpierw to legendarna już trylogia Sama Raimiego, która dalej dla wielu pozostaje jednym z najciekawszych przykładów kina superhero. Dalej „niesamowita” dylogia z Andrew Garfieldem i wreszcie wstąpienie Spider-Mana w progi Marvel Cinematic Universe. Od tamtego debiutu w „Wojnie bohaterów” mija już pięć lat, a my właśnie jesteśmy świadkami zakończenia trylogii kolejnego już człowieka-pająka. Zwieńczenia drogi, jaką przeszliśmy z Peterem, ale również początku czegoś nowego, bo przecież Sony zapowiedziało już kolejną trylogię z udziałem Toma Hollanda.\nBardzo dobra wiadomość! Trzecia odsłona „Hollandowskiego” Spider-Mana jest swoistym „Endgame” dla wszystkich fanów Pajączka. To naprawdę niezwykły hołd złożony postaci, którą podziwiamy na ekranach kin i telewizorów już prawie 20 lat (premiera „Spider-Mana” Raimiego w 2002 roku). Nie otrzymujemy tu może tak ogromnej ilości znajomych nam postaci, co w przypadku produkcji braci Russo, ale ładunek emocjonalny jest podobny i całość działa na zasadach niezwykłego doświadczenia, które należy przeżyć w kinie. Wydarzenie nadzwyczajne, z pewnością na tyle ważne, by zapisać się na kartach historii kinematografii.\nKadr z filmu "Spider Man: Bez drogi do domu" (źródło: materiały prasowe)\nCo do fabuły, film zaczyna się dokładnie w tym miejscu, w którym twórcy pozostawili nas przed napisami końcowymi w „Daleko od domu”. Mysterio zdradza tożsamość Spider-Mana, a ponadto staje się on wrogiem publicznym numer jeden. Peter Parker jest w niebywale trudnym położeniu – kłód pod nogami zamiast trochę ubywać, to pojawia się ich coraz więcej. Ponadto przez tę całą aferę nie tylko Peter ma pod górkę, a również wszyscy jego bliscy. Kiedy wreszcie traci całą nadzieję na powrót „normalności”, decyduje się zwrócić o pomoc do Doktora Strange’a.\nDo seansu „Bez drogi do domu” podchodziłem bardzo sceptycznie. Wycieki czy różne pogłoski na temat tej niezwykle wyczekiwanej superprodukcji, wydawały się składać na bardzo chaotyczny twór, który przyrównałbym do prostackiego fanfika. Mocno bałem się, że ostatecznie dostaniemy coś na miarę „The Rise of Skywalker”, czyli zwyczajnie fanserwisową wydmuszkę. A zwiastuny i cała reszta materiałów promocyjnych nie pomagała mi w zmianie tego zdania. Dopiero parę dni przed polską premierą, zaczęła spływać fala hurraoptymistycznych recenzji, które pozwoliły mi trochę pozytywniej podejść do tego projektu. I finalnie, już po seansie, mogę jasno stwierdzić, że zdecydowanie zbyt szybko oraz za łatwo skreśliłem ten film. Z tego, wydawałoby się, kompletnie bzdurnego i nieprzemyślanego konceptu, wyszedł naprawdę koherentny, a przy tym niezwykle przyjemny w oglądaniu blockbuster. Niepozbawiony wad, ale mający w sobie tyle serca dla postaci Spider-Mana, że trudno byłoby smęcić nad tak uroczym dziełem, idealnie podsumowującym jak wiele dla popkultury znaczy nasz kochany Pająk.\nMimo, że Jon Watts porusza w swym filmie tak potężny koncept, jakim jest multiwersum, unika przy tym niepotrzebnego patosu czy pompatyczności. To dalej w największym stopniu osobista historia Petera Parkera, utrzymana w podobnych klimatach, co poprzednie odsłony. I to cenię niezwykle w tej produkcji. W ogóle, wątek naszego młodego Spider-Mana wybija się tu niezwykle emocjonalnie, a Tom Holland po raz kolejny udowadnia, za co tak mocno kochamy jego inkarnację Pajączka. Jego bohater otrzymuje jednocześnie trochę zaskakujący, a z drugiej strony ogromnie satysfakcjonujący pay off, będący idealną klamrą dla historii Petera, jaką ujrzeliśmy w uniwersum MCU. Łapie za serducho i potrafi rozkleić do łez. Do tego chemia Pete’a z MJ jest cudowna i na szczęście mimo tak wielu wątków oraz przeróżnych elementów fabularnych, dalej pozostaje na ważnym odpowiednim dlań miejscu w tej opowieści.\n„No Way Home” dogorywa niestety ze strony technicznej. CGI często nie należy do najlepszych stron tej produkcji, a finałowa walka nie bez kozery została zaplanowana w ciemnej, nocnej scenerii. Jednak mogę na to wszystko jak najbardziej przymknąć oko, gdy spotykam się z tak pomysłowym scenariuszem i tak świetnie napisanymi postaciami. Oczywiście, ta produkcja jest ogromnym fanserwisem i zdecydowanie się z tym nie kryje. Jednak w przeciwieństwie do chociażby ostatniej części „Gwiezdnych Wojen”, tutaj twórcy mają na to rzeczywiście jakiś plan, zaś powracające znajome nam twarze nie zostały wrzucone tu z przypadku – dla picu, a są naprawdę postaciami z krwi i kości. Willem Dafoe przebija swoją fantastyczną kreację Zielonego Goblina z filmu Raimiego, a Molina nadaje Dock Ockowi jeszcze dodatkowej energii i bawi się swoją rolą cudownie. Jednakże piękne momenty ma również i Electro czy Sandman. Jestem zdumiony, że mimo stłoczenia tak wielu mocno odróżniających się od siebie „spider-manowych” villainów, udało się zbudować z nich prawowite postacie i jako widz znamy ich cele czy zamiary. Oczywiście w scenariuszu nie brakuje przeróżnych głupotek, a chaos jest czasem widoczny gołym okiem. Niektóre kwestie fabularne należy przyjmować bez pogłębiających temat pytań, ale to czyni ten film też niezwykle urokliwym. Wypada to niezmiernie komiksowo i myślę, że każdy fan Spider-Mana poczuje się tu jak ryba w wodzie.\nHumor czasem jest bardzo infantylny, głównie sceny ze zwiastuna, ale za to same inside jokes, odwołujące się do lore Spider-Mana, zawsze trafiają idealnie w punkt i rozbawiają do łez. Twórcy po prostu wiedzą jak nas zaspokoić, więc to właśnie robią. Można się zastanawiać czy film ten działa jako samodzielny tytuł. Jednakże czy na pewno jest w tym sens? Żeby w pełni cieszyć się tą produkcją należy znać również Spider-Many z ery przed Tomem Hollandem, ale czy w dzisiejszych czasach to coś nowego? „Avengers: Endgame” było przecież zwieńczeniem kilkunastu filmów i niespecjalnie wydawało się to jakąś wadą. Myślę, że większość z nas lubi nostalgię. Możemy sztucznie się hamować czy zaklinać przed tym, ale jak widzimy na ekranie coś znajomego, co lubimy, z reguły budzi w nas to pozytywne emocje.\nNajlepszym filmem o Spider-Manie dalej pozostaje dla mnie „Spider-Man: Uniwersum”, ale z całej trylogii Wattsa „No Way Home” wydaje mi się filmem chyba najbardziej interesującym, najbliżej idei frajdy, jaką powinniśmy czerpać z historii o człowieku-pająku. Produkcja, która z pewnością po czasie straci trochę swój blask, ale w pamięci pozostanie na zawsze nadzwyczaj ważnym momentem w całej historii prowadzenia przeróżnych narracji (tych zarówno komiksowych, co wyświetlanych na ekranach kin) na temat Spider-Mana. Piękny hołd dla czołowej postaci świata Marvel Comics, który może nie był niezbędny dla samego MCU, jednak jako fani Petera Parkera możemy się tylko cieszyć, że otrzymał on taki prezent, jakim jest „Spider-Man: No Way Home” – prawdziwy list miłosny do strzelania siecią i bujania się nad Nowym Jorkiem!\nGaleria zdjęć - "Spider-Man: Bez drogi do domu" – Pajęcze dziedzictwo


6pm dla dorosłych gry do gry online score oferty wzdłuż marek mody\nGry Dla Dorosłych Do Gry Online\nJak powiedział Arnie, helium i jego koledzy z klasy prosperowali, ponieważ byli pewni swojej przyszłości. wierzyli, że gra dla dorosłych w Internecie, że Roosevelt przygotowuje ich na zwycięzcę. postrzegali Roosevelta jako swoją bramę do większego świata poza Albany Park.\nRon Gry Dla Dorosłych Do Gry Online Zeitz I Bill Smith Temper 19\nTa gra wykorzystuje moje Explore! rachunek teoretyczny. Jest to oparta na planszy eksploracja życia, która podąża za głównym bohaterem serialu Nickelodeon, The Loud House, w jego wyczynach podczas wakacji.


Wakacyjna kosmetyczka – co spakować na wyjazd? | Nasz-Szczecin.pl\nCiekawostki ze Szczecina Wakacyjna kosmetyczka – co spakować na wyjazd?\nNa wymarzone wakacje czekamy cały rok, będąc myślami pod palmami lub w innym wyjątkowym miejscu. Zanim jednak wyjedziemy i będziemy cieszyć się słońcem, warto umiejętnie zapakować bagaż, aby niczego nie zapomnieć. Zwróćmy uwagę także na to, co pakujemy do kosmetyczki. Jeśli o czymś zapomnimy, raczej ciężko będzie nam to kupić w miejscu docelowym.\nW wakacyjnej kosmetyczce powinny się przede wszystkim znaleźć wszystkie kosmetyki, z jakich korzystamy na co dzień – żele pod prysznic, balsamy do ciała, szampony i odżywki do włosów, kremy nawilżające. Aby ten całkiem pokaźny zestaw nie zajmował aż tyle miejsca, dobrze jest szukać mniejszych wersji naszych ulubionych kosmetyków. Wielu producentów ma w sprzedaży wersje wakacyjne kosmetyków, dostępne w niedużych, poręcznych opakowaniach. Wystarczą akurat na wakacyjny tydzień lub dwa, nie będziemy więc niepotrzebnie wozić zapasu szamponu czy odżywki na dwa miesiące. Pakując wakacyjną kosmetyczkę warto ograniczyć wszystkie kolorowe kosmetyki – pełny makijaż raczej nie jest wskazany ani nad morzem, ani w trakcie wędrówek po górach. Szybko nam spłynie od słońca lub większego wysiłku. Jeśli koniecznie chcemy na wakacjach pięknie wyglądać, wystarczy lekki podkład oraz tusz do rzęs. Całą resztę kolorowych kosmetyków lepiej jednak zostawić w domu.\nJeśli wybieramy się na wakacje w kierunku słońca i planujemy spędzać sporo czasu na plaży, trzeba również pomyśleć o właściwej ochronie przeciwsłonecznej. Warto zabrać ze sobą zapas balsamów i olejków do opalania. Powinny to być produkty z wysokim faktorem, który chroni przed działaniem promieniowania UV. To szczególnie ważne, gdy jadą z nami dzieci – ich skóra jest o wiele bardziej delikatna i wrażliwa na działanie promieni słonecznych niż skóra dorosłych. Dobrze jest wybierać kosmetyki, które jednocześnie chronią przed słońcem i nawilżają skórę, utrzymując ją w dobrej kondycji. Stawiajmy na produkty pochodzące od sprawdzonych i znanych producentów, którzy oferują wysokiej jakości kosmetyki do opalania. W kosmetyczce nie powinno również zabraknąć środków po opalaniu oraz takich, które łagodzą oparzenia słoneczne. Nigdy nie wiadomo, czy pobyt na słońcu nie skończy się dla nas większymi oparzeniami.\nWakacje w tropikach i w egzotycznych krajach mają wiele zalet, ale zdarzają się również niedogodności. Jedną z nich jest duża ilość komarów i innych insektów, które wyjątkowo lubią tropikalne warunki. Warto zabrać ze sobą środki, które będą chronić nas przed krwiopijcami. Najlepiej, aby to były kremy i preparaty do smarowania, które sprawią, że na naszej skórze będzie bariera ochronna. Przydadzą się również żele łagodzące ukąszenia. Nawet najlepsze i najskuteczniejsze środki ochrony przed insektami nie zapewniają bowiem stuprocentowej ochrony. W tropikalnych warunkach dosyć szybko zmywają się ze skóry wraz z potem. Żele na ukąszenia dostępne są najczęściej w niewielkich tubkach lub innych opakowaniach, które bez problemu powinny zmieścić się do wakacyjnej kosmetyczki.


PlayStation Classic: Sony zapowiedziało miniaturową konsolkę [WIDEO] / CD-Action\nspikain środa, 19 września 2018, 8:16 News\nNa pokładzie 20 gier z pierwszego PlayStation.\nSony właśnie odpowiedziało na NES-a i SNES-a Mini. PlayStation Classic oferować będzie 20 gier z pierwszego PlayStation, wśród których znajdą się:\nKonsolka ma być o 45% mniejsza od PSX-a, mieć dwa podłączane kontrolery na kablach przez dwa porty USB(!). Aha, w zestawie będzie kabel HDMI, ale zasilacza już nie dostaniemy.\nPełną listę gier poznamy w nadchodzących miesiącach. Co istotne, gry mają być dostępne w swojej pierwotnej postaci, więc na przykład Final Fantasy VII nie będzie miało szeregu usprawnień dodanych w ciągu ostatnich kilku lat.\nPremiera: 3 grudnia 2018, cena: ok. 450 zł.\nsobota, 22 września 2018, 12:46 tojatu\n@rajker Patrzać po twoich postach doskonale znasz się na stwierdzaniu oczywistości :).\nsobota, 22 września 2018, 10:26 RobertPLWitek\n@notoco42 jedyne co się może popsuć to paść laser od rzeźbienia piratów,,, ja mam pierwszy model kupiony zaraz gdy był dostępny w polsce i nadal działa (raz zmieniany laser) jak i 3xmemorki oraz dwa pady (standard i dual).\npiątek, 21 września 2018, 10:33 notoco42\nJa na to patrze tak, że zakup takiej konsoli może być bardziej opłacalny.\nOryginalne PSX ma już swoje lata i może się szybko popsuć. Nie ma wyjścia HDMI, a obraz z konsoli podłączonej do plazmy wygląda jak kupa. Te najbardziej poszukiwane klasyki wcale tanie nie są i sporo za nie zapłacicie, gdybyście chcieli sobie zrobić taką kolekcję. Ostatecznie zakup PSX mini może być bardziej opłacalny.\nśroda, 19 września 2018, 21:53 tommy50\nJa już z PS1, 2 i 3 mam ograne wszystko co chciałem i do tego nie wracam.\nPrędzej wracam do czasów amigi i wolałbym amiga 1200 miniAle chętnych nie zabraknie choćby dla samej konsolki, żeby mieć w kolekcji.\nPady, faktycznie powinny to być dualschocki\nśroda, 19 września 2018, 21:48 tojatu\n@greedosk To się nazywa piractwo i jest nielegalne. 450zł za pewnie 15-20 gier, z których każda będzie trzymać poziom i starczy na kilkanaście/kilkadziesiąt godzin? Wychodzi dobry deal za grosze. Mam i NESa I SNESa Mini i nie żałuję nawet złotówki.\nśroda, 19 września 2018, 20:04 Rzeziblacha\nW Euro za 449 złotych.\nśroda, 19 września 2018, 18:27 notoco42\nMaly007 - ale niektórych gier na ps1 tanio już nie kupisz, przynajmniej w Polsce.\nśroda, 19 września 2018, 17:36 notoco42\ngreedosk - ja wiem, że nie miał, ale po coś je wprowadzili. Swoją drogą ciekawe, jak będzie wyglądał pad do n64 mini, bo oryginalny najlepszy nie jest, jeśli chodzi o dostęp do shoulder buttons.\nśroda, 19 września 2018, 17:33 TytanowyK\nMiałem psone(to nowsze) i był pad z analogami, oryginalny a tutaj jakieś badziewie. Gdybym miał kupować takie coś to już wolałbym od nintendo. Chyba, że mozna za grosze dorwać ps1 i przerobić. Ogólnie chcą wydoić fanów na hajs. Już mogli zrobić remastery tych gier czy po prostu je wydać jako "retro gry" na ps4.\nśroda, 19 września 2018, 16:49 Maly007\nJest też konsola, którą można kupić na spokojnie za te 100$ i odpala gry z PS1. Nazywa się PS3\nCiekawostki Przecieki E3 2012 konkurs Rynek gier PlayStation Vita Steam Electronic Arts PlayStation 4 E3 2011 Ubisoft E3 2013 Sony Xbox One Nintendo Nadgodziny PlayStation Microsoft Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Ogłoszenia


ALERT BHP Magazyn specjalistów oraz inspektorów BHP i PPOŻ.\nPracownicy 50+ – zdrowie i bezpieczeństwo seniorów w zakładzie pracy\nSytuacja demograficzna w Polsce przyczynia się do dłuższej aktywności zawodowej polek i polaków. Osoby, które wchodzą w wiek przedemerytalny, częściej niż w poprzednich latach są zainteresowane utrzymaniem aktywności zawodowej.\nMetody wysłuchania poszkodowanego i świadka w postępowaniu powypadkowym\nObecnie przepisy nie określają ani procedury, ani formy, w jakiej powinny być odebrane wyjaśnienia poszkodowanego oraz informacje uzyskane od świadków wypadku. Nie określają również żadnego wzoru druku, na którym należałoby spisać takie wyjaśnienia czy informacje.\nBezpieczna praca wózków podnośnikowych i paleciaków – wymagania dla pracowników, szkolenia, ŚOI\nNie sposób wyobrazić sobie w dzisiejszych czasach nawet najmniejszego zakładu produkcyjnego, a tym bardziej magazynu lub bazy transportowej, gdzie nie są wykorzystywane wózki podnośnikowe.\nKierowca samochodu dostawczego – zagrożenia na stanowisku pracy i potencjalne zagrożenia wypadkowe\nKierowca samochodu dostawczego to pracownik, który prowadzi pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony lub zespoły pojazdów złożonych z samochodu oraz przyczepy – o łącznej masie całkowitej nieprzekraczającej 4250 kg.\nZapoznaj się z całym bieżącym wydaniem czasopisma ALERT BHP Magazyn specjalistów oraz inspektorów BHP i PPOŻ.\nz aktualnościami dotyczącymi pracy pracownika BHP?


Doręczanie oświadczeń i spisywanie protokołów - Kancelaria Notarialna Olaf Peretiatkowicz\nDoręczanie oświadczeń i spisywanie protokołów\nOdpowiednie zapisy Ustawy Prawo o notariacie regulujące doręczanie przez notariuszy oświadczeń (wyciąg). Art. 102 [Sposób]\nŻądający doręczenia wnosi ustnie do protokołu, wręcza lub przesyła notariuszowi podpisaną przez siebie treść oświadczenia.\nDoręczenie oświadczenia następuje w miejscu wskazanym, przy odpowiednim zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących doręczania pism procesowych.\nZ dokonanej czynności notariusz spisuje protokół. Jeżeli strona przeciwna poda ustnie do protokołu odpowiedź lub wręczy pisemną odpowiedź i oświadczy, że protokół podpisze, notariusz zamieszcza odpowiedź w protokole.\nNotariusz wydaje poświadczenie doręczenia oświadczenia, w którym zamieszcza odpowiedź, jeżeli była udzielona w sposób określony w § 4.\nNa wyraźne żądanie osoby, żądającej doręczenia oświadczenia, notariusz może również dokonać doręczenia listem poleconym. W tym przypadku w protokole zamieszcza się treść doręczonego oświadczenia i wzmiankę o przesłaniu go listem poleconym.\nNotariusz sporządza również w formie aktu notarialnego protokoły.\nOdpowiednie zapisy Ustawy Prawo o notariacie regulujące sporządzanie przez notariuszy różnych protokołów (wyciąg). Art. 104 [Przedmiot; forma]\nNotariusz spisuje również protokoły, w tym protokoły dziedziczenia, w celu stwierdzenia przebiegu pewnych czynności i zdarzeń wywołujących skutki prawne, a w szczególności dotyczące stawiennictwa stron i złożonych przez nie oświadczeń, a także – na żądanie strony stawiającej – niestawiennictwa strony drugiej.\nTak więc Notariusz sporządza protokoły:\nZgromadzeń Wspólników, Akcjonariuszy spółek prawa handlowego,\nZgromadzeń różnych organizacji społecznych, stowarzyszeń, spółdzielni, spółek i innych osób prawnych,\nDziedziczenia, przyjęcia lub odrzucenia spadku, otwarcia i ogłoszenia testamentu,\nZłożonych oświadczeń lub zdarzeń mogących mieć znaczenie prawne np. otwarcia strony internetowej itp.\nSkontaktuj się z naszą kancelarią używając poniższego formularza kontaktowego.\nTutaj wprowadź treść wiadomości *


Zbiórka, która pomaga - Punkt Pomocy dla Ukrainy w Bytowie - bytowinfo.pl\nZbiórka, która pomaga – Punkt Pomocy dla Ukrainy w Bytowie\nMieszkańcy Bytowa udowadniają, jak wielkie mają serca. Ruszył Punkt Pomocy dla Ukrainy w Bytowie, lokalizację zbiórki rzeczy przeniesiono z ul. Młyńskiej 8, w której do tej pory funkcjonowała. Aktualnie punkt mieści się na terenie dawnej sali gimnastycznej, przy basenie na ulicy Mickiewicza. Mieszkańcy włączyli się do pomocy.\nOd niedzieli (27 lutego) działa Punkt Pomocy dla Ukrainy w Bytowie. Wyruszyły również autobusy po mamy z dziećmi na granicę, aby zabrać ich na tereny Kaszubskie i dostarczyć zebrane dary. Pozwoliło to, zabrać większą ilość osób, niż wcześniej mogły pomieścić samochody osobowe. Autobusy udostępniła firma Stakom z Tuchomia, wraz z kierowcami wyruszyli również na granicę przedstawiciele, zbierający uchodźców pod granicą. Prowadzona zbiórka okazała się przynieść wielki sukces. Dzięki zaangażowaniu mieszkańców, niektórych potrzebnych artykułów jest już pod dostatkiem, Zebrane dary wyruszają na Ukrainę i wspomagają przyjeżdżające rodziny. Aktualnie potrzebne są jeszcze produkty spożywcze, w tym dla najmłodszych oraz medykamenty: leki przeciwbólowe, bandaże, apteczki. Aktualne zapotrzebowanie ulega ciągłym zmianom. Osoby, które wyrażają chęć pomocy w postaci darów, o aktualnych zbiórkach mogą się dowiedzieć przede wszystkim w punkcie koordynacyjnym, mieszczącym się w Bytowskim Centrum Kultury.\nWczoraj (poniedziałek) odbyło się zebranie, mające na celu skoordynowanie działań pomocnych dla mieszkańców Ukrainy. Odbyło się w siedzibie Fundacji Parasol, do której można wpłacać darowizny, które wspomogą pomoc naszych Ukraińskich sąsiadów. Na terenie gminy także uruchomiono całodobową opiekę dla uchodźców w ich ojczystym języku. Chęć udostępnienia schronienia, można zgłaszać do Urzędu Miasta Bytów w godzinach pracy.