Zagłębocze – Blog Caffe\nNostalgicznie nieco/ A bit nostalgic\nWeekend spędziłam nad Zagłęboczem, na Pojezierzu Łęczyńsko – Włodawskim. Cudowna pogoda, woda tak ciepła, że nie trzeba się było oswajać, więc nareszcie popływałam sobie do woli, nie to, co w Maroku:-)\nWidok pobliskiego pola namiotowego nastroił mnie nostalgicznie. Przypomniałam sobie, jak dawno temu, gdy dzieci były małe, spędzaliśmy wakacje nad Jeziorem Łukcze. Spaliśmy w przyczepie kempingowej, którą tata kupił jeszcze w latach 70-tych, i powiem Wam, że to były zawsze świetne wakacje. Nawet wtedy, gdy padało:-)\nW tej przyczepie dziecko mogło się czuć jak w chatce na kurzej nóżce, taka była malutka:-) Nasza posiadała już wygodny duży dach, (który co roku przed wyjazdem obszywałam tiulem, mającym nas chronić przed muchami i komarami), ale nadal, żeby rozłożyć spanie, trzeba było najpierw złożyć stół. A potem odwrotnie:-)\nW ustronnym miejscu pola namiotowego stała bardzo czysta, choć siermiężna toaleta, z wydzielonym miejscem na prysznice. Trzeba było raz na kilka dni odstać swoje w łazience i zrobić pranie. Wiadomo: małe dzieci – duże pranie:-)\nJak ja uwielbiałam to miejsce!! Uwielbiałam biwakowe życie, niewygody, brak prądu, bieżącej wody, ciasnotę, którą rekompensowało obcowanie z naturą przez cały dzień. Jak fajnie było leżeć na leżaku do późnej nocy tylko po to, żeby wpatrywać się w gwiazdy:-)\nA dzisiaj hotel, koniecznie ze śniadaniem, żeby nie trzeba było gotować, i najlepiej żeby był taras z widokiem na morze, a w pokoju klimatyzacja:-)\nNo ludziom się w d…. poprzewracało:-)\nA gdzie Wy spędziliście swoje najcudowniejsze wakacje?\nPS. Mój pies też uwielbia jezioro Zagłębocze i spacery z patykiem w pyszczku:-)\nCzytaj dalej „Nostalgicznie nieco/ A bit nostalgic” →\nOpublikowane 27 sierpnia, 2019 28 sierpnia, 2019 przez CaffePosted in Daily NewsOtagowane Jezioro Łukcze, Nostalgia, Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie, Przyczepa kempingowa, Zagłębocze. 37 Komentarzy


Atropinum sulfuricum WZF 1% - działanie, dawkowanie, opis leku - PoradnikZdrowie.pl\nPacjenta należy ostrzec, że krople do oczu o działaniu cholinolitycznym mogą czasowo pogorszyć wzrok. Podczas zakraplania należy bardzo uważać, aby lek nie dostał się do ust. Ze względu na ryzyko wywołania wysokiej gorączki, atropinę należy stosować z bardzo dużą ostrożnością, gdy temperatura otoczenia jest wysoka lub pacjent ma gorączkę. Należy zachować ostrożność także u pacjentów ze stanami charakteryzującymi się tachykardią. Tęczówka o ciemnym pigmencie jest bardziej oporna na rozszerzenie źrenicy i należy zachować ostrożność, aby uniknąć przedawkowania. Ostrożności podczas stosowania oraz szczególnej obserwacji wymaga podanie preparatu dzieciom, kobietom w ciąży i pacjentom w podeszłym wieku, ponieważ mogą wystąpić lub nasilić się działania niepożądane. U pacjentów w wieku powyżej 60 lat , rozszerzenie źrenicy może przyspieszyć napad jaskry (z powodu zamknięcia kąta). Po zastosowaniu siarczanu atropiny należy chronić oczy przed światłem. U dzieci poniżej 6 lat należy stosować preparat zawierający atropinę w niższym stężeniu. Ze względu na zawartość chlorku benzalkoniowego, lek może powodować podrażnienie oczu. Należy unikać kontaktu preparatu z miękkimi soczewkami kontaktowymi - przed zakropleniem należy usunąć soczewki i odczekać co najmniej 15 min. przed ponownym założeniem. Chlorek benzalkoniowy zmienia zabarwienie soczewek kontaktowych.\nAtropinum sulfuricum WZF 1%, cena 100% 14.51 zł


Zabierz swoją rodzinę i przyjaciół, załaduj wszystko do bagażnika i odkryj nowe przygody; jest to najlepszy plan podróży, jeśli zdecydujesz się odwiedzić Niemcy. Wynajem samochodu jest tym, czego potrzebujesz, aby ten plan stał się rzeczywistością. Od momentu otrzymania kluczy możesz udać się do dowolnego miejsca na mapie miasta lub w jego okolicach i dotrzesz tam jak najszybciej jest to możliwe lub możesz pozwolić sobie na kilka przystanków po drodze. Żadna inna opcja podróży nie zapewnia takiej swobody poruszania się i przyjemności z podróży.\nNiemcy - Modele samochodów i przykładowy koszt wynajęcia\nPłatne autostrady w Niemcy\nLwia część mandatów, które otrzymują podróżni, którzy przybyli do Niemcy, wiążą się z nieprzestrzeganiem przepisów ruchu drogowego. Bądź uważny i przestrzegaj prawa. Aby nie zostać ukaranym mandatem jako pieszy, należy być świadomym o najbardziej znaczących karach pieniężnych w mieście:\nOferty specjalne na wynajem samochodu w Niemcy\nDbamy o Twój budżet i współpracujemy z firmami wynajmującymi samochody w Niemcy, regularnie zawieramy porozumienia i uruchamiamy specjalne oferty. Na samym początku planowania podróży rozpocznij od monitorowania cen według dat, które Cię interesują, dzięki czemu masz większą szansę na wynajęcie samochodu z maksymalną korzyścią. Najdogodniejszy czas to 2-4 miesiące przed datą najmu samochodu w normalnych okresach i 3-6 miesięcy w sezonie.\nDodatkowo dla Twojej wygody przygotowaliśmy tabelę z informacją o wysokości kaucji u popularnych wypożyczalni samochodów w Niemcy\nZgodnie z zasadami większości wypożyczalni samochodów w Niemcy, wymagane jest międzynarodowe prawo jazdy.\nDowiedz się gdzie zatankować w Niemcy i ile to kosztuje\nCena paliwa w Niemcy na dzień dzisiejszy jest następująca:"


Kozaczek.pl » Khloe Kardashian » Siostry Kardashian na premierze Burlesque (FOTO)\nczytany: 30155 razy\nAż dziw, że Kim Kardashian nie pojawiła się na takiej premierze. W końcu kto jak kto, ale ona błyszczeć lubi najbardziej, kradnąc wszystkim uwagę mediów.\nSiostry gwiazdki są równie chętne do lansu - po czerwonym dywanie spacerowały zatem Khloe Kardashian i panny Jenner, Kendall i Kylie.\n"Myślałam, że ma uczulenie na coś". Dorota Zawadzka najwyraźniej nie pała nadmierną sympatią do Edyty Górniak. Jakiś czas temu na swoim facebookowym profilu Superniania sugerowała, że gwiazda jest faworyzowana przez jurorów ... czytaj więcej


Po panowaniu Bolesława Chrobrego nastał w Polsce czas pełen najazdów i osłabienia. Zniszczone Gniezno przestało być stolicą i jej funkcję przejął Kraków. - ppt pobierz\nPo panowaniu Bolesława Chrobrego nastał w Polsce czas pełen najazdów i osłabienia. Zniszczone Gniezno przestało być stolicą i jej funkcję przejął Kraków.\nOpublikowałDariusz Chmielewski Został zmieniony 2 lata temu\nPrezentacja na temat: "Po panowaniu Bolesława Chrobrego nastał w Polsce czas pełen najazdów i osłabienia. Zniszczone Gniezno przestało być stolicą i jej funkcję przejął Kraków."— Zapis prezentacji:\n2 Po panowaniu Bolesława Chrobrego nastał w Polsce czas pełen najazdów i osłabienia. Zniszczone Gniezno przestało być stolicą i jej funkcję przejął Kraków. Zamek na Wawelu stał się siedzibą władców Polski. Pierwszym królem koronowanym w Krakowie w 1320r został Władysław Łokietek który poddał się próbie przywrócenia Polsce dawnej świetności. Podobną politykę prowadził jego syn Kazimierz Wielki. Budował bardzo dużo zamków a niektóre miasta otaczał murami. Finansował on budowę zamków, wspierał rozwój osadnictwa i wprowadził wspólną dla całego państwa monetę grosze. W 1364r założył on Akademię Krakowską oraz w tym samym roku odbyła się uczta u Wierzynka. Kazimierz Wielki panował od 1333 do 1370r.\n3 Średniowieczne szkoły do których mogli uczęszczać tylko chłopcy prowadzone mogły być tylko i wyłącznie przez duchownych. Uczyli się w szkołach parafialnych gdzie uczyli się tam czytać i pisać oraz podstaw łaciny a także modlitw i wiedzy o kalendarzu. Po ukończeniu tej szkoły mogli kontynuować naukę w szkole katedralnej gdzie pogłębiali swoją wiedzę. W tamtych czasach zazwyczaj tylko nauczyciel miał książkę, a uczniowie uczyli się czytanego tekstu na pamięć.\n5 Gaudeamus Wykładowcy podczas uroczystości zakładali tradycyjne stroje zwane togami. Toga rektora wyróżniała się od innych gronostajowym przybraniem. Hymnem studentów nadal jest Gaudeamus. Wykładowcy po uznanym dorobku naukowym otrzymują tytuł profesora.\n6 Zamki budowano w trudno dostępnych miejscach np. na wzgórzach, wyspach, nad jeziorami lub rzekami. Dostępu do zamku broniły: mury obronne, wieże, most zwodzony, brama zabezpieczona kratą a niekiedy też fosa. Wewnątrz murów obronnych, często podwójnych znajdowały się różne budynki mieszkalne, zbrojownia, stajnie a także magazyny żywności. W niektórych zamkach znajdowały się podziemne korytarze prowadzące poza mury obronne w ten sposób mieszkańcy zamku gdy najeźdźcy go przejmowali mogli uciec. Zamki nie służyły tylko do obrony były one również siedzibami rycerzy. Mieszkali tam z rodziną i służbą która spełniała ich zachcianki. Największą rozrywką rycerzy była walka konno czyli turnieje rycerskie. Rycerze kierowali się kodeksem rycerskim i nie mogli opuszczać miejsca walki. Od rycerza wymagano umiejętności władania bronią, wierności władcy, obrony słabszych, dotrzymywania danego słowa, uprzejmości wobec kobiet oraz bronienia wiary chrześcijańskiej. Najsłynniejszym polskim rycerzem był Zawisza Czarny. Rycerz nosił na polu walki hełm z opuszczaną na głowę przyłbicą, tarcze, pas, miecz oraz ostrogi.\n7 STAJNIE- mieszkały tam konie WARSZTATY RZEMIEŚLNIKÓW- wytwarzane były tam niezbędne towary KOŚCIÓŁ- odprawiane były tam msze święte oraz ważne uroczystości STUDNIA ZAMKOWA- dostarczała wody pitnej DZIEDZINIEC ZAMKOWY- odbywały się tam turnieje rycerskie OGRÓD WARZYWNY- sadzenie warzyw POMIESZCZENIA MIESZKALNE- spali tam ludzie mieszkający w zamku BRAMA WJAZDOWA- była zabezpieczona kratą\n8 Chłopiec rozpoczynał naukę i służbę na dworze jako paź. W wieku 7 lat odbierano go matce. Musiał uczyć się wielu rzeczy. Wymagano od niego uprzejmości wobec kobiet i dobrego zachowywania się przy stole. Uczyli się grać na instrumentach a także śpiewać różne piosenki. Z czasem chłopiec zostawał giermkiem i miał obowiązek czyścić zbroje rycerza a czasem wyruszał z nim na wojnę. Gdy giermek wsławił się odwagą i oddaniem swemu panu mógł zostać pasowany na rycerza. Otrzymywał on od władcy pas, ostrogi i miecz.\n9 Uroczystość pasowania na rycerza kończyła się zazwyczaj turniejem rycerskim. Największą atrakcją turniejów były pojedynki na kopie. Rycerze starali się przewrócić przeciwnika z konia. Zwycięzca dostawał bardzo dużą sumę pieniężną i mógł zabrać konia i zbroję przeciwnika.\n10 radę miejską Miasta w średniowieczu powstawały z połączenia grodów z podgrodziami lub były zakładane zupełnie od nowa. Mieszkańcy zazwyczaj organizowali sposób rządzenia miastem i wybierali radę miejską. Na czele miasta stał burmistrz. Członkowie rady nazywali się rajcami, ustanawiali i pobierali podatki, decydowali o handlu i innych sprawach mieszkańców. Ważniejsze miasta były ogrodzone murami obronnymi a dostępu do nich broniła fosa. Bramy miejskie dodatkowo zabezpieczone były kratą. O zmierzchu bramę zamykano przede wszystkim dla bezpieczeństwa. Centrum średniowiecznego miasta stanowił rynek. Znajdowały się tam najważniejsze budowle takie jak ratusz i budynek wagi miejskiej. Przy rynku znajdował się kościół. Na targ przyjeżdżali różni kupcy z bardzo rzadkimi towarami.\n11 Mieszkańcy średniowiecznego miasta różnili się miedzy sobą posiadaniem pieniędzy. Niektórzy mieli własne domy, warsztaty lub kramy. Inni utrzymywali się z pracy dorywczej i mieszkali w wynajmowanych mieszkaniach. Miasta chętnie nawiedzali włóczędzy i żebracy miejący nadzieję na łatwy zarobek. Najbogatszą grupę mieszkańców stanowili kupcy a najliczniejszą rzemieślnicy. Kupcy i rzemieślnicy byli pełnoprawnymi mieszkańcami miasta, czyli mieszczanami. Rzemieślnicy wytwarzający ten sam towar należeli do związku zwanego cechem. Jego zadaniem była wzajemna pomoc i ochrona interesów. Rodzaj pracy oraz ocena jej wykonania należał do mistrzów cechowych. Zanim rzemieślnik mógł przystąpić do wykonania pracy mistrzowskiej, przez wiele lat musiał pracować jako uczeń a potem jako czeladnik pod okiem doświadczonego rzemieślnika. Przerwy mieszkańców miast stanowiły różne święta kościelne.\n12 Ruch w mieście rozpoczyna się o świcie. W warsztatach rzemieślniczych wszyscy zabierają się do pracy. Na rynku handlarze rozkładają swój towar. Farbiarze rozpalają ogień pod kotłami, by we wrzącej, zabarwionej wodzie moczyć tkaniny. Miasta pilnują strażnicy. Do miasta przyjeżdżają cyrkowcy a na ulicach roznosi się zapach pieczywa, to znak, że piekarze zaczynają piec chleb. Żacy biegną na wykłady a zakonnicy po porannych modlitwach zaczynają pracę w klasztorze. Przez rynek przechodzili rajcy spieszący na obrady do ratusza.\n13 W średniowieczu większość mieszkańców Polski żyła na wsi. Ludzi tych nazywano chłopami lub kmieciami. Zajmowali się uprawą roli i hodowlą zwierząt- kóz, świń, owiec, krów, kur i gęsi. Na polu uprawiali zboża: żyto, owies, pszenicę, jęczmień i proso. W przydomowych ogrodach uprawiali m.in.: marchew, rzepę, cebulę, bób, groch i soczewice. Chłopi polowali na drobną zwierzynę, ponieważ tylko władca i możni mogli sobie pozwolić na polowanie na grubego zwierza. Kmiecie przy okazji wyprowadzali ze sobą świnie które w lesie jadły tylko żołędzie. Odpoczynkiem mieszkańców wsi były święta kościelne i ważne uroczystości. W zależności od pory roku chłopi wykonywali inne zadania. Osady wiejskie powstawały blisko rzek i lasów. W jednoizbowych chatach mieszkały całe liczne rodziny. W chacie znajdowały się łóżka drewniane ławki i stół. W rogach chaty magazynowano zboże. Wszystkie ziemie należały do władcy i rycerzy więc kmiecie musieli płacić im pieniądze a także oddawać połowę tego, co uzyskali w gospodarstwie.\nPobierz ppt "Po panowaniu Bolesława Chrobrego nastał w Polsce czas pełen najazdów i osłabienia. Zniszczone Gniezno przestało być stolicą i jej funkcję przejął Kraków."


Rebelde: bohaterowie serialu Netflix po raz pierwszy pozują razem - El Cultura\nRebelde: bohaterowie serialu Netflix po raz pierwszy pozują razem\nNetflix opublikował pierwsze zdjęcie wszystkich bohaterów swojej nowej serii Rebelde, która ma mieć premierę w przyszłym roku.\nPlatforma streamingowa udostępniła niedawno wideo z efektem bumerangu, w którym uczestniczą wszyscy aktorzy nowego projektu.\nNa pierwszy rzut oka pojawiają się Azul Guaita, Giovanna Grigio, Franco Masini, Alejandro Puente, Andrea Chaparro, Lizeth Selene, Jerónimo Cantillo i Sergio Mayer Mori.\nObraz szybko stał się trendem w sieciach społecznościowych, ponieważ po raz pierwszy nowa generacja Rebelde pozowała wspólnie.\nPrzypomnijmy, że to właśnie w marcu Netflix zapowiedział premierę Rebelde z całkowicie odnowioną obsadą.\n„The Elite Way wyróżnia się doskonałością swoich studentów, młodych ludzi gotowych olśnić świat. W tych korytarzach powstały ikony, które sprawiły, że miliony krzyczą, a nasze sale lekcyjne widziały gwiazdy, które przygotowują się do następnego scenariusza ”- mówi oświadczenie wydane przez firmę.\nWtedy też wyjaśniono, że serial nie jest inspirowany meksykańską wersją Rebelde, ale oryginalną historią, czyli argentyńską.\nNależy jednak wspomnieć, że adaptacja wykonana przez Pedro Damiana dla Televisa zyskała popularność w Meksyku i kilku krajach na całym świecie. W remake’u wystąpili Anahí, Maite Perroni, Dulce María, Alfonso Herrera, Christian Chávez i Christopher Uckermann.\nPo tym projekcie niektórzy aktorzy zaczęli budować solidną karierę w medium artystycznym, podczas gdy inni po prostu poświęcili się życiu osobistemu.\nData premiery Rebelde na Netflix\nChociaż wciąż nie ma oficjalnej daty premiery, faktem jest, że ukaże się ona w 2022 roku.\nCelina Ferrer wraca do Rebelde jako dyrektor\nTę postać grała Estefanía Villareal w meksykańskim serialu 15 lat temu, a teraz powraca do tej wersji jako dyrektorka Elite Way.\nSprawdź także Poznaj dzieci Gabriela Soto w Mi marido tiene más familia i 9 nowych wiadomości z telenowel\nTagged: Rebelde, remake, seria, serial, telenowela, Zbuntowani\nPrevious Post: Ciekawostki o fotowoltaice\nNext Post: La Casa de Papel: ujawniają nazwy pierwszych odcinków i pojawiają się nowe teorie


Nowa rodzina oczyszczaczy powietrza od Xiaomi — oto specyfikacje i ceny\nXiaomi pokazało dziś aż 11 urządzeń, w tym trzy nowe oczyszczacze powietrza. Poszczególne modele różnią się od siebie wydajnością i funkcjami. Ceny zaprezentowanych oczyszczaczy zaczynają się od niecałych 800 złotych.\nNowe oczyszczacze powietrza od Xiaomi\nNajbardziej podstawowym modelem z nowej rodziny jest Xiaomi Smart Air Purifier 4 Lite. To urządzenie przeznaczone do pomieszczeń o powierzchni od 25 do 43 m2. Jego wydajność wynosi 360 m3/h, a maksymalny hałas to 61 dB(A). Wymiary urządzenia to 240 × 240 × 533 mm, natomiast waga wynosi 4,8 kg. Filtr zatrzymuje 99,97% sierści zwierząt domowych, kurzu, pyłków, dymu, lotnych związków organicznych i drobnych cząsteczek o wielkości 0,3 mikrona. Oczyszczacz monitoruje wilgotność i jakość powietrza oraz temperaturę. Można nim sterować za pomocą smartfona lub dotykowego ekranu LCD. Cena urządzenia to 799 zł.\nXiaomi Air Purifier 4 ma większą wydajność (400 m3/h) i jest polecany do pomieszczeń o wielkości od 28 do 48 m2. Waży 5,6 kg, a jego wymiary to 250 × 250 × 550 mm. Poziom hałasu emitowanego przez urządzenie mieści się w zakresie 32,1 – 63 dB. Oczyszczacz posiada superczułe sensory jakości powietrza. Mierzy indeks ciepła, potrafi szybko pokazać poziom zanieczyszczeń PM2.5 i PM10, a także jonizować powietrze. Czyszczenie urządzenia ułatwia łatwo otwierana obudowa. Air Purifier 4 będzie kosztował 1049 zł.\nNajbardziej zaawansowanym z zaprezentowanych oczyszczaczy jest Smart Air Purifier 4 Pro. Można powiedzieć, że to model „profesjonalny” o zwiększonej żywotności filtrów, większej sprawności i komforcie\nużytkowania — czytamy w komunikacie poświęconym premierze. Jego wydajność to 500 m3 powietrza na godzinę. Urządzenie emituje hałas 33,7 – 64 dB(A). Oczyszczacz mierzy indeks ciepła oraz poziom zanieczyszczeń PM2.5 i PM10, generuje ujemne jony powietrza, ma dotykowy ekran OLED i sześć trybów pracy. Waży 6,8 kg, a jego wymiary to 275 × 275 × 680 mm. Jego cena to 1399 zł.\nCzytaj także: Redmi Buds 3 Lite i Redmi Watch 2 Lite zaprezentowane — akcesoria na każdą kieszeń\nNiższe ceny na początek sprzedaży\nOd 27 stycznia do 3 lutego we wszystkich kanałach sprzedaży dwa z zaprezentowanych oczyszczaczy będą dostępne taniej. Za Xiaomi Air Purifier 4 zapłacimy 949 zł, a za Xiaomi Smart Air Purifier 4 Pro 1199 zł.


Pies imieniem Luna kilka lat błąkał się po jednej z mazowieckich wsi. Zwierzę zostało znalezione przez parę, która przebywała w miejscowości, odwiedzając rodzinę. Wyjątkowej urody suczka cierpi na nowotwór oraz zanik mięśni obu tylnych łap.\nZe względu na brak odpowiedzi ze strony organizacji walczących o życie zwierząt organizatorzy zbiórki postanowili pomóc Lunie na własną rękę. Koszty związane z jej leczeniem nie należą jednak do najmniejszych, wobec czego para postanowiła poprosić o pomoc użytkowników internetu. Wyjątkowej urody zwierzę nie jest jedynym, które dotychczas uratowali autorzy inicjatywy. "Pierwszy raz jesteśmy w sytuacji, kiedy nas nie stać, ale podjęliśmy wyzwanie, bo ten pies jest zbyt łagodny i piękny, żeby go tam zostawić na zimę, której raczej by nie przeżyła, ze względu na nowotwór", usłyszeliśmy z ust pana Tomasza.\nPies imieniem Luna potrzebuje pomocy\n"Poznaliśmy ją na wsi pod Mławą, będąc na urlopie u rodziny. Pies był całkowicie bezdomny. Z historii okolicznych mieszkańców wynika, że ktoś 2-3 lata temu wyrzucił ją z samochodu na środku wsi i od tamtej pory się błąka", napisano w opisie internetowej zbiórki. Zwierzę co jakiś czas było dokarmiane przez miejscowych. Luna najprawdopodobniej została potrącona przez samochód, przez co nie używa jednej z łap. "Postanowiliśmy, że pomożemy temu psu", poinformowali Tomasz i Aleksandra.\nZwierzę przewieziono do Warszawy, gdzie przekazano ją pod opiekę lekarzy weterynarii. "Postanowiliśmy więc zabrać Lunę do sprawdzonego weterynarza na swój koszt. I tutaj zaczyna się niemiła przygoda... Luna jest w stanie krytycznym! To jej być albo nie być. Jest zarobaczona i zapchlona. Odwodniona. Ma okropną biegunkę. Ma ropomacicze. Guz listwy mlecznej. Zanik mięśni obu tylnych łap. Zerwane więzadła i złamany staw skokowy tylnej lewej łapy. A to jedynie wstępna diagnoza", przekazała para próbująca uratować psa.\nOsoby pragnące pomóc w uratowaniu zwierzęcia mogą wspomóc zbiórkę, klikając na ten LINK. Pod wskazanym adresem odnaleźć można również dotychczasowy przebieg pomocy udzielonej Lunie.


HelloZdrowie › Zdrowie Psychiczne › Jak rzucenie palenia naprawdę wpływa na wagę?\nOpublikowano: 17.08.2019 22:00\nSą jeszcze inne konkluzje.\nPierwszy wniosek: wszyscy – niezależnie od tego czy wciąż palili, czy rzucili nałóg – przytyli. Druga zaobserwowana zasada: jeśli palisz do 14 papierosów dziennie, nie będziesz grubszy niż osoby kontynuujące palenie. Ale! Zyskasz znacznie lepszą kondycję i zdrowie. Bo jak dowiedziono, nawet pomimo kilku nadprogramowych kilogramów, ekspalacze mają o 50 proc. mniejsze ryzyko chorób serca w porównaniu z nałogowcami. Bilans wyjdzie zawsze na plus!


Widok na Manhattan - Nowy Jork: Zdobądź bilety | GetYourGuide.pl Trwa ładowanie strony... Wyszukaj Wyszukaj 0 Lista ulubionych\nKoszyk Pomoc Kontakt Często zadawane pytania +49 (0) 30 544 459 44 Zaloguj się Zarejestruj się Widok na Manhattan Wpisz termin, a my znajdziemy dla Ciebie wycieczkę od do do Sprawdź dostępność Strona głównaStany ZjednoczoneNowy JorkWidok na Manhattan Zdobądź bilet Certyfikat Ta atrakcja jest rekomendowana przez GetYourGuide. Wspaniała obsługa klienta, pracownicy znający się na rzeczy i świetnie spędzony czas gwarantowane!\n145 zł Widok na Manhattan: Wycieczki i bilety Certyfikat Ta atrakcja jest rekomendowana przez GetYourGuide. Wspaniała obsługa klienta, pracownicy znający się na rzeczy i świetnie spędzony czas gwarantowane!\n422 zł Wyświetl wszystkie pod hasłem „Widok na Manhattan” Zarejestruj się i otrzymaj nawet 30% zniżki na bilety i atrakcje! Zarejestruj się Zaloguj się Nowy Jork Bilety i wycieczki: 425 Widok na Manhattan: Co mówią inni? Jedna z najlepszych wycieczek w Nowym Jorku Bardzo polecam wycieczke z przewodnikiem. Nasz, Jonathan, był świadkiem runięcia wież, a potem pracy ratowników. Pokazał nam miejsca, do których nigdy nie trafilibyśmy sami, ani nie znaleźlibyśmy ich w przewodnikach. Naprawdę warto! Tour 9/11 Memorial i One Świat Observatory Biletu Autor: Jerzy, 01.12.2016\nhelikopterem nad Nowym Jorkiem trzeba poleciec Jedna z najlepszych atrakcji w Nowym Jorku. Jesli nie boisz sie latać, zobaczysz potege Nowego Jorku. Luksusowy lot helikopterem nad Nowym Jorkiem Autor: Michał, 05.09.2015\nWidok na Manhattan: Atrakcje w okolicy Widok na Manhattan 4.5 W oparciu o następującą liczbę opinii klientów GetYourGuide: 1 255 Najciekawsze miejsca Londyn


Ślubna suknia [Pierre Lemaitre] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00016 003704 21776875 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Pierre Lemaitre Liczba stron: 196\nISBN: 978-83-7495-883-7 Data wydania: 2012-03-14\nalison-2.blogspot.com Moje książki...: Ślubna suknia\nkulturalny-kacik.blogspot.com KULTURALNY KĄCIK: "Ślubna suknia" Pierre Lemaitre\nskrzatowisko.blogspot.com skrzatowisko: Kiedy w życiu pojawiają się czarne plamy...Paul Lemaitre i "Ślubna suknia"\nPierre Lemaitre Ślubna suknia * * * fragment\nTytuł oryginału: Robe de marié Projekt okładki: Katarzyna Konior Redakcja: Lech Staszkiel Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz Konwersja do formatu EPUB: Robert Fritzkowski Korekta: Julia Leśniak Zdjęcie wykorzystane na okładce © Julia Keller – Fotolia.com © Calmann-Lévy, 2009 © for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2012 © for the Polish translation by Joanna Polachowska ISBN 978-83-7758-883-7 Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA Warszawa 2012 Wydanie I\nDla Pascaline, oczywiście, bo bez niej nic by…\nSOPHIE * * * Siedzi na podłodze pod ścianą, zanosząc się spazmatycznym płaczem. Obok, z głową na jej udach, leży nieruchomo Léo. Sophie jedną ręką głaszcze go po włosach, drugą próbuje otrzeć łzy, lecz jej ruchom brakuje koordynacji. Płacze. Niekiedy jej szloch przechodzi w krzyk, kołysząc głową, zaczyna zawodzić lamentem dobywającym się prosto z trzewi. Czasami jej rozpacz osiąga takie natężenie, że wali tyłem głowy o ścianę. Ból trochę ją uspokaja, lecz zaraz z powrotem wszystko w niej się załamuje. Léo jest bardzo grzeczny, nie rusza się. Sophie opuszcza wzrok, patrzy na niego, przyciska jego głowę do brzucha i płacze. Wprost trudno sobie wyobrazić, jak bardzo jest nieszczęśliwa. 1 Tego ranka, jak w wiele innych poranków, Sophie obudziła się z płaczem i ze ściśniętym gardłem, choć nie ma żadnego powodu, żeby się bać. W jej życiu łzy nie są niczym wyjątkowym; od kiedy straciła rozum, co noc płacze. Gdyby nie mokre policzki, mogłaby nawet myśleć, że nocami śpi snem głębokim i spokojnym. Rano twarz skąpana we łzach i zaciśnięte gardło są tylko zwykłą informacją. Od kiedy tak się dzieje? Od wypadku Vincenta? Od jego śmierci? Od tej pierwszej, dużo wcześniejszej, śmierci? Podpiera się na łokciu, siada prosto. Ociera oczy prześcieradłem, po omacku szuka papierosów, nie znajduje, i wtedy nagle dociera do niej, gdzie jest. Wszystko do niej wraca, wydarzenia z poprzedniego dnia, z wczorajszego wieczoru… Momentalnie przypomina sobie, że powinna wyjść, opuścić ten dom. Wstać i wyjść, ale dalej siedzi jak przykuta do łóżka, niezdolna do jakiegokolwiek ruchu. Wykończona. Dziś rano, kiedy wreszcie udało jej się zwlec z łóżka i dojść do salonu, pani Gervais spokojnie siedziała na kanapie, stukając w klawiaturę. – W porządku? Wypoczęta? – W porządku. Wypoczęta. – Nietęgą ma pani minę. – Rano zawsze tak wyglądam. Pani Gervais sejwuje dokument i zatrzaskuje wieko laptopa. – Léo jeszcze śpi – mówi, podchodząc do wieszaka na płaszcze. – Nie zaglądałam do niego, bo bałam się, że go obudzę. Dziś nie ma lekcji, więc niech sobie pośpi i pozwoli pani trochę odetchnąć… Dziś nie ma lekcji, jak przez mgłę przypomina sobie Sophie. Z powodu zebrania nauczycieli. Pani Gervais, już w płaszczu, stoi przy drzwiach. – Muszę iść… Sophie czuje, że nie będzie miała odwagi powiadomić jej o swojej decyzji. Zresztą nawet gdyby miała, i tak by nie zdążyła. Pani Gervais zamknęła już za sobą drzwi. Powie dziś wieczorem… Sophie słyszy jej kroki na schodach. Christine Gervais nigdy nie korzysta z windy. Zapadła cisza. Po raz pierwszy, od kiedy tu pracuje, zapala w salonie papierosa i zaczyna chodzić tam i z powrotem. Przypomina osobę ocalałą z katastrofy, ma wrażenie, że wszystko, na co spojrzy, nie ma sensu. Musi odejść. Teraz, kiedy została sama, kiedy jest na nogach i trzyma w palcach papierosa, nie czuje już takiego pośpiechu. Ale wie, że z powodu Léo musi odejść. Chcąc mieć trochę czasu, odzyskać jasność myślenia, idzie do kuchni i nastawia elektryczny czajnik. Léo. Sześć lat. Kiedy zobaczyła go po raz pierwszy, wydał jej się prześliczny. Działo się to cztery miesiące temu, w tym samym salonie na rue Molière. Wbiegł do pokoju, na jej widok zatrzymał się i uważnie na nią popatrzył, lekko pochylając głowę, co było u niego oznaką intensywnego namysłu. Jego matka powiedziała: – Léo, to właśnie jest Sophie, o której ci mówiłam. Chłopczyk przez dłuższą chwilę przyglądał się jej. A potem rzucił krótko: „Zgoda”, podszedł i ją pocałował. Léo jest dzieckiem grzecznym, trochę kapryśnym, inteligentnym i niesamowicie żywym. Praca Sophie polega na odprowadzaniu go rano do szkoły, odbieraniu w południe, a potem wieczorem i zajmowaniu się nim do tej trudnej do przewidzenia godziny, kiedy pani Gervais lub jej mąż wreszcie wrócą do domu. Tak więc pora, kiedy od nich wychodzi, waha się od piątej po południu do drugiej nad ranem. Właśnie dzięki swojej dyspozycyjności dostała tę pracę: od pierwszej rozmowy było jasne, że Sophie nie ma żadnego życia prywatnego. Wprawdzie pani Gervais starała się tej dyspozycyjności nie nadużywać, lecz proza życia bierze zwykle górę nad zasadami; nie minęły dwa miesiące i Sophie w życiu ich rodziny stała się niezbędna. Ponieważ zawsze jest pod ręką, zawsze gotowa, zawsze chętna do pomocy. Ojciec chłopca, wysoki, chudy i oschły czterdziestolatek, jest dyrektorem departamentu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Jego żona, postawna elegancka kobieta o niezwykle ujmującym uśmiechu, próbuje pogodzić wymogi pracy w firmie audytowej z wymogami macierzyństwa oraz pozycją małżonki przyszłego sekretarza stanu. Oboje świetnie zarabiają. Sophie była na tyle rozsądna, by nie wykorzystać tego faktu przy ustalaniu wynagrodzenia. Prawdę mówiąc, nawet o tym nie pomyślała, bo suma, jaką jej zaproponowano, w zupełności wystarczała na jej potrzeby. Pod koniec drugiego miesiąca pani Gervais podwyższyła jej stawkę. A Léo przepada za Sophie. Wydaje się, że tylko ona jest w stanie bez trudu wyegzekwować od chłopca to, co jego matce zajęłoby całe godziny. Léo nie jest, czego mogłaby obawiać się Sophie, rozpuszczonym bachorem i małym tyranem, tylko spokojnym dzieckiem umiejącym słuchać. Miewa oczywiście humory, ale Sophie zajmuje wysokie miejsce w jego hierarchii. Na samym szczycie. Każdego popołudnia około osiemnastej Christine Gervais dzwoni, żeby się dowiedzieć, co słychać, podać z lekkim zakłopotaniem godzinę swojego powrotu. Przez telefon rozmawia kilka minut z synkiem, a potem z Sophie, próbując wprowadzić do ich rozmowy akcent bardziej osobisty. Jej starania spotykają się z niewielkim odzewem; Sophie, choć w sposób nie całkiem zamierzony, poprzestaje na zwyczajowych ogólnikach, w których najwięcej miejsca zajmuje relacja z minionego dnia. Punktualnie o godzinie dwudziestej Léo idzie spać. To bardzo ważne. Sophie nie ma własnych dzieci, ale ma zasady. Czyta małemu bajkę, a potem na resztę wieczoru zasiada przed ogromnym ekranem plazmowego telewizora, na którym można obejrzeć niemal wszystko, co oferują kanały satelitarne. Jest to ukryty podarunek, który w drugim miesiącu pracy sprezentowała jej pani Gervais, stwierdziwszy, że niezależnie, o której godzinie wróci, widzi Sophie przed telewizorem. Nieraz ją dziwiło, że młoda trzydziestoletnia kobieta, ewidentnie wykształcona, zadowala się tak skromną rozrywką; że całymi wieczorami tkwi przed małym ekranem, nawet jeśli teraz jest już duży. Podczas wstępnej rozmowy Sophie powiedziała, że studiowała marketing. A ponieważ pani Gervais chciała dowiedzieć się czegoś więcej, młoda kobieta wspomniała o uniwersyteckim dyplomie, o pracy dla pewnej brytyjskiej firmy – nie precyzując jednak na jakim stanowisku, o tym, że była mężatką, ale już nie jest. Christine Gervais wystarczyły te informacje. Sophie została jej polecona przez jedną z przyjaciółek z dzieciństwa, obecnie szefową agencji pośrednictwa pracy, która podczas rozmowy kwalifikacyjnej uznała Sophie, nie wiedzieć czemu, za miłą i sympatyczną. Poza tym sprawa była pilna: dotychczasowa niania Léo znienacka i bez uprzedzenia odeszła. Spokojna, poważna twarz Sophie wzbudzała zaufanie. W pierwszych tygodniach pani Gervais podjęła kilka prób dowiedzenia się czegoś więcej o życiu nowej opiekunki. Taktownie jednak z nich zrezygnowała, z odpowiedzi młodej kobiety wnioskując, że życie jej musiała zniszczyć jakaś „straszna, lecz cicha tragedia” – resztka romantyzmu, jaki spotkać można wszędzie, nawet w kręgach bogatej burżuazji. Kiedy czajnik się wyłącza, Sophie jak zwykle błądzi myślami gdzie indziej. Jest to stan, który potrafi trwać bardzo długo. Rodzaj duchowej nieobecności. W takich chwilach jej umysł zastyga na jednej sprawie, na jednym obrazie, wokół których jej myśli krążą powoli i uporczywie, traci poczucie czasu. A potem, jak pod wpływem siły ciężkości, nagle z powrotem ląduje w czasie teraźniejszym. I na nowo podejmuje normalne życie w punkcie, w którym je opuściła. Schemat jest zawsze ten sam. Tym razem, co ciekawe, pojawiła się przed nią twarz doktora Breveta. Już od bardzo dawna o nim nie myślała. Przez telefon wyobrażała go sobie inaczej, jako mężczyznę wysokiego, władczego; w rzeczywistości okazał się niepozornym człowieczkiem, przywodzącym na myśl drobnego urzędnika w kancelarii notarialnej, przejętego, że pozwolono mu przyjmować mniej ważnych klientów. Pod ścianą biblioteka zastawiona bibelotami. Sophie nie chciała położyć się na kozetce, od razu po wejściu zaznaczyła, że woli siedzieć. Doktor Berevet machnął ręką na znak, że nie musi. „Tutaj nie trzeba”, dodał. Sophie próbowała wytłumaczyć, co ją sprowadza. W końcu lekarz zadecydował: „Zeszyt”. Sophie ma wszystkie swoje czynności notować. Być może te zaniki pamięci wyolbrzymia. Trzeba spróbować spojrzeć na sprawę obiektywnie, powiedział doktor Brevet; dzięki temu „będzie dokładnie wiadomo, o czym konkretnie pani zapomniała, co pani zgubiła”. Więc Sophie zaczęła wszystko zapisywać. Robiła to prawie przez trzy tygodnie… Do następnej wizyty. A ile rzeczy w tym czasie zgubiła! O ilu spotkaniach zapomniała! Na dwie godziny przed wizytą u doktora Breveta zorientowała się, że zapodziała nawet swój zeszyt. Nigdzie go nie mogła odszukać. Chociaż przetrząsnęła całe mieszkanie. Czy to nie właśnie wtedy znalazła prezent urodzinowy dla Vincenta? Ten, którego w żaden sposób nie mogła znaleźć w momencie, kiedy chciała mu go wręczyć. Wszystko się miesza, jej życie to jeden wielki chaos… Nalewa wodę do kubka i dopala papierosa. Piątek. Dziś Léo nie ma lekcji. Zwykle Sophie zajmuje się nim przez cały dzień tylko w środy i czasami w weekendy. Chodzą wtedy w różne miejsca, zależnie od ochoty i okazji. Dotąd całkiem nieźle się bawili; często się też sprzeczali. Zatem wszystko układa się dobrze. A przynajmniej tak było do chwili, kiedy zaczęła odczuwać niejasny niepokój, a potem irytację. Emocje, które próbowała bagatelizować, odpędzać jak dokuczliwą muchę, ale które uporczywie wracały. Odbiło się to na jej stosunku do dziecka. Z początku nie było w tym nic niepokojącego; jedynie jakieś podskórne, ciche napięcie. Coś sekretnego, co dotyczyło ich dwojga. Aż w końcu wczoraj na skwerze Dantremonta nagle uświadomiła sobie prawdę. W ostatnich dniach maja pogoda w Paryżu była piękna. Léo poprosił o loda. Sophie usiadła na ławce, nie czuła się dobrze. Z początku przypisała tę niedyspozycję faktowi, że jest na skwerze, w miejscu, którego serdecznie nie znosi, bo nieustannie musi opędzać się od gadatliwych matek innych dzieci. Udało jej się już ukrócić ciągłe zakusy stałych bywalczyń, które trzymają się teraz od niej z daleka, ale wciąż pozostaje problem z osobami nowymi, przygodnymi, z przechodniami, nie mówiąc już o emerytkach. Sophie nie cierpi skweru. Przegląda właśnie z roztargnieniem jakieś pismo, kiedy staje przed nią Léo. Chłopczyk liżąc loda, wlepia w nią wzrok. Sophie odwzajemnia jego spojrzenie. I w tym momencie dociera do niej, że już dłużej nie jest w stanie ukrywać przed sobą prawdy: z niewiadomych powodów zaczęła nie znosić tego dziecka. Léo nie spuszcza z niej oczu, ona zaś z przerażeniem stwierdza, jak bardzo nie cierpi tej jego twarzy aniołka, jego zachłannych ust, jego kretyńskiego uśmiechu, jego idiotycznych ubrań. „Wracamy”, rzuca takim tonem, jakby chciała powiedzieć: „Wracam”. Mechanizm jej mózgu – z jego zanikami pamięci, lukami, defektami – z powrotem zaczyna pracować. Sophie rusza szybkim krokiem w stronę domu (Léo skarży się, że nie może nadążyć), a przed jej oczami kłębią się chaotyczne obrazy: samochód Vincenta roztrzaskany na drzewie, migotanie policyjnego koguta w ciemnościach, eleganckie puzderko z zegarkiem dla Vincenta, ciało pani Duguet spadające po schodach, alarm w ich domu wyjący w środku nocy… Obrazy przesuwają się w jedną stronę, potem w drugą, pojawiają się inne, dawniejsze. Diabelski młyn znowu zaczyna się obracać. Sophie sama już nie wie, od ilu lat trwa jej obłęd. Wszystko zaczęło się tak dawno temu… Ma wrażenie, że jej czas upływał dwa razy szybciej. Najpierw łagodny stok, a potem, z upływem miesięcy, narastające wrażenie, że znajduje się na torze lodowym, z zawrotną szybkością pędzi w dół. To było w okresie, kiedy Sophie wyszła za mąż. Działo się przed… przed tym wszystkim. Vincent był człowiekiem niezwykle cierpliwym. Kiedy Sophie o nim myśli, widzi go zawsze w tym samym ciągu przenikających się kadrów filmowych: na wspomnienie Vincenta młodego, uśmiechniętego, niezmiennie opanowanego nakłada się jego obraz z ostatnich miesięcy życia: wymizerowanej twarzy, pożółkłej skóry, szklistych oczu. Na początku ich małżeństwa (Sophie dokładnie pamięta, jak wyglądało ich mieszkanie – jak to możliwe, żeby w jednej głowie mogło współistnieć tyle wspomnień i tyle luk?) chodziło tylko o roztargnienie. Mówiło się: „Sophie jest roztargniona”, pocieszała się jednak, że zawsze taka była. Potem jej roztargnienie stało się dziwactwem. A później, w ciągu kilku miesięcy, nastąpiło gwałtowne pogorszenie… Zapominała o spotkaniach, rzeczach, ludziach, gubiła przedmioty, klucze, dokumenty, które tydzień później znajdowała w różnych najdziwniejszych miejscach. Mimo całego opanowania Vincent zaczął się irytować. Trudno mu się dziwić. No bo… żeby zapomnieć o pigułce antykoncepcyjnej, zapodziać prezenty urodzinowe, ozdoby na choinkę… Coś takiego może zdenerwować nawet najbardziej zahartowanych. Więc Sophie zaczęła wszystko zapisywać ze skrupulatnością narkomanki na odwyku. Ale gubiła zeszyty. Zgubiła swój samochód, straciła przyjaciół, aresztowano ją za kradzież; zakłócenia powoli obejmowały wszystkie dziedziny jej życia, a wtedy zaczęła, jak alkoholiczka, ukrywać swoje wpadki, oszukiwać, maskować się, żeby Vincent ani inni niczego nie zauważyli. Terapeuta proponował jej pobyt w szpitalu. Odmawiała, aż w końcu w jej szaleństwo wkroczyła śmierć. Nie zwalniając kroku, Sophie otwiera torebkę, wyjmuje papierosa, zapala go drżącą ręką, głęboko się zaciąga. Zamyka oczy. Mimo szumu w głowie, mimo trawiącej ją choroby zauważa, że Léo zniknął. Odwraca się i daleko w tyle dostrzega chłopczyka, który założywszy ręce, ze stanowczą miną stoi na chodniku, nie zamierzając ruszyć się o krok. Widok tego nadąsanego bachora, stojącego jak słup na środku chodnika, budzi w niej nagle straszliwy gniew. Sophie zawraca, podchodzi do niego i wymierza mu siarczysty policzek. I dopiero na odgłos tego policzka przytomnieje. Jest jej wstyd, rozgląda się, czy nikt nie widział. Ale nie ma nikogo, ulica jest cicha i tylko jezdnią na ich wysokości powoli przejeżdża jakiś motocykl. Sophie patrzy na dziecko, które pocierając ręką policzek, nie płacząc, odwzajemnia jej spojrzenie, jakby niejasno czuło, że tak naprawdę wcale nie o nie tu chodzi. Ostrym tonem Sophie mówi: „Wracamy”. I to wszystko. Przez cały wieczór nie zamienili z sobą słowa. Każde miało własne powody. Sophie zastanawiała się, czy ten fatalny policzek nie przysporzy jej problemów z panią Gervais, jednocześnie mając świadomość, że jest jej wszystko jedno. Teraz powinna odejść, było tak, jakby już odeszła. Jakby umyślnie tego właśnie wieczoru Christine Gervais wróciła późno. Sophie spała na kanapie przed ekranem, na którym przy wtórze głośnych krzyków i owacji dalej trwał mecz koszykówki. Obudziła ją dopiero cisza, kiedy pani Gervais wyłączyła telewizor, tonem usprawiedliwienia dodając: – Jest późno… Sophie popatrzyła na stojącą przed nią postać w płaszczu. Wymamrotała niewyraźne zaprzeczenie. – Chce pani tu przenocować? Kiedy pani Gervais wraca późno, zawsze proponuje, żeby Sophie została na noc, ta odmawia i wtedy pani Gervais daje jej na taksówkę. W jednej krótkiej chwili Sophie przypomniało się zakończenie tego dnia, milczący wieczór, umykające spojrzenia, Léo, który z powagą wysłuchał wieczornej bajki, wyraźnie nieobecny myślą. I który przyjął od niej pocałunek na dobranoc z tak widocznym poczuciem winy, że ku własnemu zaskoczeniu powiedziała: – Nic takiego się nie stało, aniołku, naprawdę nic. Przepraszam cię… Léo skinął główką na znak, że rozumie. Tak jakby do jego świata nagle wdarło się dorosłe życie, tak jakby on również był zmęczony. Chwilę potem zasnął. Tym razem Sophie była tak przygnębiona, że zgodziła się zostać. Teraz ściska w dłoniach kubek z wystygłą herbatą, nie zwracając uwagi na łzy, które ciężko kapią na parkiet. Przez moment znów pojawia się przed nią obraz kota, przybitego do drewnianej bramy. Czarno-białego kota. Potem inne obrazy. Jakże wiele zgonów. Jej historia obfituje w trupy. Już czas. Spogląda na ścienny zegar w kuchni: dziewiąta dwadzieścia. Nawet nie wie, kiedy zdążyła zapalić następnego papierosa; nerwowo go gasi. – Léo! Aż podskakuje na dźwięk własnego głosu; sama nie wie, dlaczego słyszy w nim lęk. – Léo? Szybko idzie do pokoju dziecka. Pościel na łóżku jest skłębiona, przypomina mały kopczyk. Sophie oddycha z ulgą, a nawet lekko się uśmiecha. Ustąpienie lęku wywołuje w niej mimowolny odruch wdzięczności i czułości. Podchodzi do łóżka ze słowami: – Zaraz, zaraz, gdzie podziewa się ten chłopczyk? Odwraca się. Kątem oka obserwując łóżko, lekko stuka drzwiami szafy. – Nie, w szafie go nie ma. To może w szufladach…? Wyciąga i wsuwa szufladę raz, drugi, trzeci, mówiąc: – W tej szufladzie nie… W tej też nie… Nie ma go… Gdzie on może być? Podchodzi do drzwi i już głośniej rzuca: – No cóż, skoro go nie ma, to sobie idę… Zamyka głośno drzwi, ale nie wychodzi z pokoju, obserwuje wybrzuszenie pościeli na łóżku. Czeka na jakiś ruch. I czuje, jak ogarnia ją lęk, ściska ją w żołądku. Ten kształt na łóżku jest niesamowity. Sophie stoi bez ruchu, do oczu znów napływają jej łzy, ale nie takie jak przed chwilą; te dawne łzy, te, które roniła na zakrwawione ciało mężczyzny na kierownicy samochodu, te, które towarzyszyły jej dłoniom na plecach starej kobiety zepchniętej ze schodów. Krokiem robota podchodzi do łóżka i gwałtownie ściąga pościel. Léo faktycznie leży na łóżku, ale nie śpi. Jest nagi, skulony, nadgarstki ma przywiązane do kostek, głową dotyka kolan. Jego widziana z profilu twarz ma makabryczny odcień. Jest skrępowany własną piżamą. Sznurowadło na jego szyi zostało zaciśnięte z taką siłą, że głęboką bruzdą wpiło się w ciało. Sophie przygryza dłoń, ale nie może powstrzymać wymiotów. Pochyla się naprzód, w ostatniej chwili unika oparcia się o zwłoki dziecka, ale i tak musi oprzeć się o łóżko. A wtedy małe ciało przesuwa się w jej stronę i główka Léo uderza o jej kolana. Sophie chwyta go i przyciska do siebie z taką siłą, że w końcu oboje się przewracają. I oto siedzi teraz na podłodze plecami oparta o ścianę, a obok niej leży ciało chłopca, zimne i bezwładne… Jej własne krzyki są dla niej takim wstrząsem, jakby słyszała lament kogoś innego. Opuszcza wzrok na dziecko. Mimo przesłaniających jej oczy zasłon łez, dociera do niej ogrom katastrofy. Mechanicznie głaszcze Léo po włosach. Twarz dziecka, zsiniała i pożyłkowana, zwrócona jest w jej stronę, ale jego nieruchome oczy utkwione są w pustkę. 2 Ile czasu minęło? Nie wie. Z powrotem otwiera oczy. Pierwsze, co do niej dociera, to smród wymiocin na jej T-shircie. Wciąż siedzi na ziemi plecami oparta o ścianę, z uporem wpatrując się w podłogę, jakby pragnęła, by już nic – ani jej głowa, ani ręce, ani myśli – się nie poruszyło. Jakby pragnęła trwać tak bez ruchu, wtopić się w ścianę. Ale ten zapach znów wywołuje w niej mdłości. Lekko porusza głową. Nieznaczny ruch w prawo, w stronę drzwi. Która jest godzina? Nieznaczny ruch w przeciwną stronę, w lewo. W jej polu widzenia pojawia się noga łóżka. To tak jak w puzzlach: wystarczy jeden fragment, by w myślach odtworzyć całość. Lekko porusza palcami, wyczuwa pod nimi włosy, jak pływaczka powoli wynurza się na powierzchnię, gdzie czeka na nią horror, ale nagle zastyga jak rażona prądem: zaczyna dzwonić telefon. Tym razem natychmiast odwraca głowę w stronę drzwi. To stamtąd dobiega dzwonek, z najbliższego aparatu stojącego w korytarzu na czereśniowym stoliku. Na moment spogląda w dół i znów przeżywa wstrząs na widok ciała dziecka: Léo leży na boku z głową na jej kolanach, swoją nieruchomością przywodząc na myśl obraz. Na obrazie jest spoczywające obok niej martwe dziecko, telefon, który nie przestaje dzwonić, i ona opiekująca się tym dzieckiem, zwykle odbierająca telefony Sophie, która siedzi teraz pod ścianą z głową chwiejącą się na obie strony, wdychając woń własnych wymiotów. Kręci jej się w głowie, znów robi jej się słabo, jeszcze chwila i zemdleje. Rozpaczliwym gestem rozbitka wyciąga rękę. To pewnie skutek paniki, ale wydaje jej się, że telefon zaczął dzwonić o ton głośniej. Teraz słyszy już tylko dźwięk tego dzwonka, który przeszywa jej mózg, który wnika w nią i paraliżuje. Próbuje wymacać jakieś oparcie, z prawej strony natrafia w końcu na coś twardego, coś, czego będzie się mogła przytrzymać, żeby uchronić się przed całkowitą utratą przytomności. I ten dzwonek, ciągły, niekończący się… Chwyta dłonią róg szafki, na której stoi nocna lampka chłopca, z całych sił zaciska na nim palce i ten wysiłek mięśni sprawia, że jej słabość na moment ustępuje. A telefon przestaje dzwonić. Mijają długie sekundy. Sophie wstrzymuje oddech, w duchu powoli liczy… cztery, pięć, sześć… dzwonek umilkł. Wsuwa ramię pod ciało chłopczyka. Jest lekki jak piórko. Kładzie jego głowę na podłodze i z niewyobrażalnym trudem klęka. Cisza, która znów powróciła, jest niemal namacalna. Sophie ma urywany oddech, jak kobieta, która rodzi. Z kącika jej ust spływa długa strużka śliny. Nie odwracając głowy, spogląda przed siebie, szuka czyjejś obecności. Myśli: w mieszkaniu ktoś jest. Ktoś, kto zabił Léo, ktoś, kto mnie też zabije. W tym momencie telefon znowu zaczyna dzwonić. Kolejny wstrząs, który jak prąd przeszywa jej ciało od stóp do głów. Rozgląda się; znaleźć coś, jak najszybciej… Lampka nocna. Chwyta ją, pociąga gwałtownie, wyrywa sznur z kontaktu. I rusza przez pokój, powoli kroczy w stronę telefonu, trzymając lampkę niczym pochodnię, niczym broń, nie bacząc na śmieszność sytuacji. Ale jak usłyszeć czyjąś obecność przy tym dzwonku, który jednostajnym tonem hałasuje i skrzeczy, który mechanicznie i obsesyjnie przeszywa przestrzeń. Jest już blisko drzwi, kiedy raptem zapada cisza. I nagle, nie wiadomo czemu, Sophie nabiera pewności, że w mieszkaniu nie ma nikogo, że jest w nim sama. Bez zastanowienia, bez wahania, dzierżąc lampę jak berło, wlokąc za sobą korytarzem jej sznur, zaczyna sprawdzać inne pokoje. Potem wraca do salonu, na moment zagląda do kuchni, otwiera drzwi, wszystkie drzwi. Nie ma nikogo. Opada na kanapę i nareszcie wypuszcza lampę z ręki. Wymiociny na jej podkoszulku wyglądają jak świeżo powstałe. Znów robi jej się niedobrze. Jednym ruchem zdejmuje podkoszulek, rzuca go na ziemię, zaraz podrywa się z powrotem i idzie do pokoju dziecka. I stoi teraz, oparta o futrynę, z ramionami skrzyżowanymi na nagich piersiach, patrząc na małe martwe ciało i cicho płacząc… Powinna zadzwonić. Nic to nie zmieni, ale powinna zadzwonić. Na policję, na pogotowie, do strażaków? Do pani Gervais? Do kogo się w takich razach dzwoni? Paraliżuje ją strach. Chciałaby się ruszyć, coś zrobić, ale nie może. Na Boga, Sophie, w jaką znów kabałę się wkopałaś? Jakby ci jeszcze tamtego było za mało… Musisz natychmiast wyjść, teraz, zanim telefon ponownie zacznie dzwonić, nim zaniepokojona matka nie przyjedzie tu taksówką, niepotrzebne ci jej krzyki, jej łzy, policja, pytania, przesłuchania. Sama już nie wie, co robić. Zadzwonić? Wyjść? Ma do wyboru dwa fatalne rozwiązania. Tak wygląda całe jej życie. W końcu prostuje się. Coś w niej podjęło decyzję. I Sophie zaczyna biegać po mieszkaniu z pokoju do pokoju, lecz jej ruchy są chaotyczne, miota się bez celu, słyszy swój głos płaczliwy jak głos dziecka. Powtarza sobie: „Skup się, Sophie. Weź głęboki oddech i spróbuj pomyśleć. Musisz się ubrać, obmyć twarz, zabrać swoje rzeczy. Jak najszybciej. I wyjść. Pozbieraj swoje rzeczy, wrzuć je do torebki, pospiesz się”. Tak długo krążyła po mieszkaniu, że straciła orientację. Mijając pokój Léo, nie może się powstrzymać, by nie przystanąć. A wtedy pierwszą rzeczą, jaką dostrzega, nie jest zastygła i woskowa twarz dziecka, lecz jego szyja i zaciśnięte na niej brązowe sznurowadło, którego skręcony koniec leży na podłodze. Poznaje je. To sznurowadło z jej sportowych butów. 3 Są w tym dniu rzeczy, których już nie pamięta. Następne, co widzi, to zegar na kościele św. Elżbiety wskazujący jedenastą piętnaście. Na dworze oślepiająco świeci słońce, krew pulsuje jej w skroniach jak oszalała. I to okropne wyczerpanie… Nagle znów powraca do niej obraz ciała chłopczyka. Tak jakby się po raz drugi przebudziła. Próbuje się czegoś przytrzymać… Jej dłoń napotyka jakąś szybę. Butik. Szkło jest zimne. Czuje spływające jej pod pachami kropelki potu. Lodowate. Co tutaj robi? A przede wszystkim, gdzie jest? Chce sprawdzić godzinę, ale nie ma już zegarka. A przecież jest pewna, że go miała… Nie, może i nie miała. Już nie pamięta. Rue du Temple. Dobry Boże, to dojście tutaj zajęło jej aż półtorej godziny? Co przez ten czas robiła? Dokąd poszła? Ale przede wszystkim, Sophie, dokąd teraz idziesz? Doszłaś na piechotę z rue Molière aż tutaj? Przyjechałaś metrem? Czarna dziura. Wie, że zwariowała. Nie, nie zwariowała, tylko potrzebuje czasu, to wszystko, trochę czasu, żeby móc zebrać myśli. Otóż to, musiała przyjechać tu metrem. Nie czuje już własnego ciała, tylko pot spływający pod pachami, jego krople, które ociera, przyciskając łokcie do torsu. W co jest ubrana? Czy wygląda na wariatkę? Kołowrotek myśli w głowie, chaotyczne obrazy. Zastanowić się, zrobić coś. Ale co? W szybie wystawowej napotyka wzrokiem swoją postać i sama się nie poznaje. Jej pierwszą myślą jest, że to nie ona. Ale tak, to naprawdę ona, tyle że jest w niej coś innego… Coś innego, ale co? Spogląda na ciągnącą się przed nią aleję. Musi iść i próbować pomyśleć. Ale nogi odmawiają jej posłuszeństwa. Funkcjonuje jeszcze tylko jej głowa, a w niej kalejdoskop obrazów i słów, które stara się uciszyć, nabierając powietrza w płuca. Ale klatka piersiowa jest jak ściśnięta imadłem. Opierając się ręką o witrynę, usiłuje zebrać myśli. Uciekłaś. Otóż to, bałaś się i uciekłaś. Kiedy znajdą martwego Léo, będą cię szukali. Oskarżą cię o… Jak to się określa? O coś, co ma związek ze „wspólnictwem”… Skup się. Właściwie to proste. Byłaś opiekunką dziecka, ktoś przyszedł i je zabił. Léo… Ale już tego, że gdy uciekła z mieszkania, drzwi były zamknięte na klucz, co więcej, przekręcony dwa razy, nie potrafi sobie wytłumaczyć. Później znajdzie wyjaśnienie. Unosi wzrok. Zna to miejsce. Jest niedaleko swojego domu. No jasne, uciekłaś i wróciłaś do siebie. Przyjście tutaj to czyste szaleństwo. Gdyby była w pełni poczytalna, nigdy by tu nie wróciła. Będą jej szukali. Już jej szukają. Dopada ją kolejna fala zmęczenia. Obok, po prawej, jest kafejka. Wchodzi. Siada przy stoliku w głębi sali. Intensywnie myśli. Najpierw powinna rozeznać się w terenie. Nerwowo wpatruje się w twarz podchodzącego kelnera, szybkim spojrzeniem ogarnia salę, sprawdzając, którędy będzie mogła wymknąć się na ulicę, gdyby… ale nic się nie dzieje. Kelner o nic nie pyta, tylko patrzy na nią zblazowanym wzrokiem. Sophie zamawia kawę. Kelner zmęczonym krokiem odchodzi w stronę kontuaru. Tak, najpierw musi ustalić, gdzie jest. Rue du Temple. Znajduje się trzy, nie, cztery przystanki metra od swojego mieszkania. Tak, cztery stacje: Temple, République, przesiadka i potem… Na Boga, jaka jest czwarta stacja? Codziennie na niej wysiada, jeździła tą linią setki razy. Wyraźnie pamięta wejście, schody z żelaznymi poręczami, i zaraz obok kiosk z gazetami z tym facetem, który zawsze mówi: „Ja pieprzę, ale pogoda, co?”… Cholera! Kelner przynosi kawę, obok filiżanki kładzie rachunek: euro i dziesięć centów. Co zrobiłam z pieniędzmi? Torebkę postawiła na stoliku. Nawet nie zauważyła, że ją z sobą wzięła. Działa, nie pamiętając, co robi, automatycznie, z pustką w głowie, bezwiednie. Tak właśnie się to stało. I z tego właśnie powodu uciekła. Skoncentrować się. Jak do cholery nazywa się ta stacja? To, że tutaj przyszła, jej torebka, jej zegarek… Coś się z nią dzieje, jakby istniały w niej dwie Sophie. Jedna trzęsie się ze strachu nad stygnącą kawą i druga, która przebyła długą trasę z rue Molière aż tutaj, która złapała swoją torebkę, która zapomniała zabrać zegarek i która wraca teraz do siebie jakby nigdy nic. Obejmuje rękami głowę i do oczu napływają jej łzy. Kelner, nie przerywając wycierania kieliszków, zerka na nią ze sztucznie obojętną miną. Jestem wariatką i to po mnie widać… Powinnam wyjść. Wstać i wyjść. I nagle czuje przypływ adrenaliny: skoro jestem wariatką, być może wszystkie te obrazy są nieprawdziwe. Może to tylko zły sen…? Znalazłam się po drugiej stronie lustra. Tak, to z pewnością nic innego jak zły sen. Marzyłam, żeby zabić to dziecko. A że dziś rano przeraziłam się i uciekłam? Przeraziłam się własnego snu, to wszystko. Bonne-Nouvelle! Czwarta stacja metra to Bonne-Nouvelle! Nie, przed nią jest jeszcze inna. Ale tym razem od razu sobie przypomina: Strasbourg-Saint-Denis. A stacja, na której zawsze wysiada, to Bonne-Nouvelle. Jest tego całkowicie pewna, świetnie ją pamięta. Kelner dziwnie na nią patrzy. Sophie głośno się roześmiała. Płacze, a potem nagle wybucha śmiechem. Czy to wszystko dzieje się naprawdę? Musi się dowiedzieć. Wyjaśnić to. Zadzwonić. Jaki dziś dzień? Piątek… Léo nie ma lekcji. Jest w domu. Léo musi być w domu. Sam. Uciekłam i dziecko zostało samo. Musi zadzwonić. Chwyta torebkę, gwałtownie ją otwiera. Grzebie w środku. Telefon państwa Gervais jest w menu kontaktów. Ociera oczy, żeby wyraźniej widzieć przesuwające się numery. Dzwoni. Jeden sygnał, drugi, trzeci… Nikt nie odbiera. Léo nie ma lekcji, jest sam w mieszkaniu, telefon dzwoni i nikt nie podnosi słuchawki… Sophie znów oblewa się potem, tym razem na plecach. „Odbierz, do cholery!” Odruchowo zaczyna liczyć sygnały, cztery, pięć, sześć. Kliknięcie, potem cisza i wreszcie głos, którego nie spodziewała się usłyszeć. Chciała, żeby odebrał Léo, a odzywa się jego matka: „Dzień dobry, tu mieszkanie Christine i Alaina Gervais…”. Na dźwięk tego spokojnego, zdecydowanego głosu od stóp do głów przechodzi ją lodowaty dreszcz. Na co czeka, dlaczego nie przerywa połączenia? Każde kolejne słowo przygważdża ją do krzesła. „Nie ma nas teraz w domu…” Sophie z całej siły naciska klawisz kończący połączenie. To niesamowite, ile wysiłku kosztuje ją sformułowanie bodaj dwóch sensownych myśli… Próba przeanalizowania. Zrozumienia. Léo potrafi odebrać telefon, dla niego to wręcz frajda, kiedy może uprzedzić innych, podnieść słuchawkę, odpowiedzieć, zapytać, kto dzwoni. To proste: jeśli Léo jest w domu, musi odebrać; jeśli nie odbierze, to znaczy że go nie ma. Do cholery, gdzie może być ten mały gówniarz?! Sam nie otworzy drzwi; jego matka kazała zainstalować specjalny zamek, kiedy zaczął się wszędzie szwendać, a ona bała się, że może nie wiadomo co zmalować. Nie odbiera, nie mógł wyjść – istna kwadratura koła. Gdzie się ten szczeniak podziewa! Zastanowić się. Która to godzina? Jedenasta trzydzieści. Na stoliku leżą przedmioty, które wypadły z jej torebki. Jest wśród nich nawet tampon Nett. Co ona najlepszego wyprawia? Przy ladzie kelner rozmawia z jakimiś dwoma facetami. Prawdopodobnie stali klienci. Na pewno gadają o niej. Spojrzenia spod oka, ostrożne, ukradkowe. Nie może tu zostać. Musi wyjść. Jednem ruchem zbiera ze stolika rozrzucone przedmioty, wrzuca do torebki i biegnie do wyjścia. – Proszę pani! Odwraca się. Mężczyźni dziwnie na nią patrzą. Sięga do torebki, z wielkim trudem wygrzebuje dwie monety, kładzie je na ladzie i wychodzi. Pogoda jest nadal piękna. Sophie odruchowo rejestruje uliczny ruch, spieszących przechodniów, przejeżdżające samochody, motory ruszające z miejsca. Iść. Iść i intensywnie myśleć. Tym razem z całą wyrazistością pojawia się przed nią obraz Léo; widzi wszystko, w najdrobniejszych szczegółach. To nie żaden zły sen. Dziecko nie żyje, a ona uciekła. W południe przychodzi sprzątaczka. Nie ma żadnego powodu, by ktokolwiek zjawił się w mieszkaniu wcześniej. W południe zwłoki dziecka zostaną odkryte. Dlatego musi wyjechać. Zachować czujność. Niebezpieczeństwo może nadejść z każdej strony, w każdej chwili. Nie może tkwić w miejscu, musi się ruszać, działać. Spakować swoje rzeczy i uciekać, szybko, zanim ją dopadną. Oddalić się, żeby mieć czas do namysłu. Do zrozumienia. Kiedy znajdzie się w jakimś spokojnym miejscu, będzie mogła się nad tym zastanowić. A wtedy wróci i wszystko wyjaśni. Ale teraz musi uciekać. Tylko dokąd? Zatrzymuje się tak nagle, że idąca z tyłu osoba na nią wpada. Sophie mamrocze przeprosiny. Stoi na środku chodnika, rozgląda się dookoła. Na bulwarze panuje ożywiony ruch. I niesamowicie grzeje słońce. Życie wydaje się nieco bardziej normalne. Oto kwiaciarnia, salon wnętrzarski. Musi działać szybko. Na zegarze w sklepie z meblami dostrzega godzinę; jedenasta trzydzieści pięć. Wpada do hallu swojego budynku, grzebie w torebce, wyjmuje klucz. W skrzynce pocztowej jakaś korespondencja. Nie tracić czasu. Trzecie piętro. Klucze do zamka i do zasuwy. Trzęsą jej się ręce, kładzie torebkę na ziemi, stara się wyrównać oddech, za drugim podejściem klucz się obraca. Staje w progu szeroko otwartych drzwi; nawet przez moment nie pomyślała, że mogła źle skalkulować czas. Że mogą już na nią czekać… Na podeście panuje cisza. Swojskie światło jej mieszkania dociera do jej stóp. Stoi jak skamieniała, ale jedyne, co słyszy, to bicie własnego serca. Nagle aż podskakuje: obrót klucza w drzwiach. Na podeście, po prawej. Sąsiadka. Bez namysłu wpada do swojego mieszkania. Zatrzaskuje drzwi, nim tamta zdążyła ją zobaczyć. Stoi i słucha. Pustka, tak często przyprawiająca ją o rozpacz, tym razem ją uspokaja. Powoli wchodzi do pustego pokoju. Rzut oka na budzik: jedenasta czterdzieści. Plus minus; ten budzik nigdy nie chodził jak należy. Ale czy spieszył się, czy późnił? O ile pamięta, spieszył. Ale nie jest pewna. A potem wszystko robi jednocześnie. Wyciąga z garderoby walizkę, otwiera szuflady komody, wrzuca jak leci ciuchy do walizki, biegnie do łazienki, zbiera wszystko z blatu umywalki i wrzuca do torby. Szybki rzut oka wkoło. Dokumenty! W sekreterze: paszport i pieniądze. Ile tego jest? Dwieście euro. Książeczka czekowa! Gdzie jest ta pieprzona książeczka czekowa? W mojej torebce. Sprawdza, czy na pewno. Znowu się rozgląda. Kurtka. Torebka. Zdjęcia! Wraca, otwiera górną szufladę komody, łapie album. Na blacie komody dostrzega ramkę ze swoją fotografią ślubną. Wrzuca jedno i drugie do walizki, zamyka ją. W napięciu przykłada ucho do drzwi, nasłuchuje, ale znów słyszy tylko bicie własnego serca. Opiera płasko obie dłonie na drzwiach, próbuje się skupić. Nie słyszy żadnego hałasu. Chwyta walizkę, z rozmachem otwiera drzwi, podest jest pusty, zatrzaskuje za sobą drzwi, nie zadając sobie trudu zamknięcia ich na klucz. Zbiega ze schodów. Przejeżdża taksówka. Zatrzymuje ją. Kierowca chce schować walizkę do bagażnika. Nie ma na to czasu! Sophie wrzuca ją na tylne siedzenie, wsiada. Kierowca pyta: – Dokąd jedziemy? Sophie nie wie. Przez moment się waha, po czym rzuca: – Gare de Lyon. Kiedy taksówka rusza, odwraca się i spogląda przez tylną szybę. Nic szczególnego, przechodnie, kilka samochodów. Oddycha z ulgą. Musi wyglądać na wariatkę. Kierowca podejrzliwie jej się przygląda w lusterku wstecznym. * * * koniec darmowego fragmentu zapraszamy do zakupu pełnej wersji\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Slubna_suknia-ebookRO/p31299i67347" target="_blank" title="Ślubna suknia [Pierre Lemaitre] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ślubna suknia [Pierre Lemaitre] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Szkolenia E-POMOC i superwizowany staż online\nInternet od lat zapełnia się ofertami profesjonalnej i nieprofesjonalnej – wzajemnej pomocy – do tej pory jednak na gruncie polskim nie otaczano wsparciem merytorycznym osób udzielających pomocy. Nasze działania mają wyposażyć osoby pomagające w Internecie w przydatny pakiet wiedzy i umiejętności, uzupełniony możliwością stażu pod superwizją. Szkolenie „E-POMOC” realizujemy w tym roku po raz trzeci. Absolwenci naszych szkoleń z lat ubiegłych podkreślają kompleksowość naszego szkolenia, nowatorskie treści i spojrzenie na pomoc w praktyce, które w połączeniu z superwizją pomogły doświadczyć pierwszych kontaktów w roli pomagającego online. Z ich informacji zwrotnych jednogłośnie wynika, że zdobyli wiedzę i kompetencję do zastosowania nie tylko online, ale również w praktyce pomocowej w realu. Co istotne, nadal z nami współpracują i mają możliwość uczestnictwa w kolejnych szkoleniach poszerzających ich kompetencje.\nsą członkami organizacji non-profit chcącymi udzielać pomocy online w ramach stron www ich organizacji; nastawieni na rozwój kompetencji zawodowych;\nPierwszy 3-dniowy zjazd szkoleniowy we Wrocławiu (17-18-19 czerwca 2011r.)\n- Trening integrujący grupę”;\n- Szkolenie z interwencji kryzysowej i kontaktu z osoba w kryzysie”;\n- Szkolenie "Organizacje pozarządowe - specyfika działania, wolontariat. Misja i działania Stowarzyszenia INTRO".\nDrugi 3-dniowy zjazd szkoleniowy we Wrocławiu (02-03-04 września 2011r.)\n- Szkolenie z obsługi programów komputerowych i aplikacji internetowych; - Szkolenie "Podstawy pomagania ONLINE"; - "Wprowadzenie do e-wolontariatu w Punkcie Pomocy ONLINE".\nSuperwizowany wolontariat w utworzonym w czasie projektu Punkcie Pomocy Internetowej na Psychotekst.pl (od 15.09.2011 do 20.12.2011 )\nPraca wolontariuszy – to przygotowanie i wdrożenie do Internetowego Punktu Pomocy Online, odbieranie maili od osób proszących o pomoc, opracowywanie odpowiedzi, omawianie ewentualnych wątpliwości z grupą współpracowników na forum lub z superwizorem. Na koniec roku – wspólne podsumowanie pracy na czacie i sporządzenie sprawozdania. Wolontariusze mają zapewnioną opiekę superwizyjną: koleżeńską superwizję grupową na zamkniętym forum internetowym oraz możliwość superwizji z psychoterapeutami poprzez prywatny czat.\nWszystkie powyższe szkolenia składają się na nierozerwalną całość – nie istnieje możliwość uczestnictwa tylko w wybranych warsztatach; uczestnictwo w szkoleniach wiąże się z podpisaniem umowy regulującej zasady, obowiązki i przywileje uczestników; odesłanie podpisanej umowy tradycyjną pocztą w wyznaczonym czasie jest warunkiem zakwalifikowania do szkolenia.\n*** fakultatywnie istnieje możliwość wzięcia udziału w 5 dodatkowych zjazdach szkoleniowych we Wrocławiu: Będą to szkolenia nadprogramowe, nowatorskie, autorstwa Stowarzyszenia INTRO. Szczegóły zostaną umieszczone we wstępnej ankiecie zgłoszeniowej oraz na stronie www.psychotekst.pl po oficjalnym ogłoszeniu wyników z FIO.\n* zapewniamy: obiad w soboty i niedziele, kawa/herbata w czasie 3 dni szkoleniowych; materiały, pomoc opiekunów technicznych, którzy udostępnią numery swoich telefonów komórkowych, będą odpowiadać na wszelkie pytania, pomogą odnaleźć drogę, będą tuż obok w czasie szkolenia by dać wsparcie we wszelkich niestandardowych sytuacjach. Część osób przyjezdnych będzie mogła skorzystać z nieodpłatnych noclegów w hostelu, pozostałym polecimy niedrogie opcje noclegowe na terenie Wrocławia\nWypełniony formularz prosimy odesłać na adres rekrutacja@psychotekst.pl - z wpisaniem w pole TEMAT wiadomości: GRUPA E-POMOC – Wstępna Ankieta Naboru\n* O wstępnym zakwalifikowaniu lub nie, powiadomimy poprzez pocztę email.\nMAŁGORZATA ZIĘBIŃSKA - prawnik, socjolog, specjalista psychoterapii uzależnień, psychoterapeuta systemowy, szkolenia: Studium Pomocy Psychologicznej i Studium Terapii Uzależnień w Instytucie Psychologii Zdrowia, Analiza Transakcyjna w pomaganiu DDA, Gry Psychologiczne DDA w ujęciu Analizy Transakcyjnej - Ośrodek Psychoedukacji SEDNA w Warszawie, staż kliniczny w Wojewódzkim Ośrodku Terapii Uzależnień i Współuzależnienia w Toruniu, staż w Ośrodku Terapeutycznym "GOPLAŃSKA" w Warszawie, staż w Ośrodku Rehabilitacyjnym Szpitala Nowowiejskiego dla osób uzależnionych od narkotyków w Grzmiącej, w trakcie szkoleń z systemowej terapii rodzin, w procesie uzyskiwania certyfikatu psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz certyfikatu Doradcy i Psychoterapeuty Systemowego. 4-letnie doświadczenie w systematycznej pracy online – Czat ze Specjalistą, Konsultant w Punkcie Pomocy E-mail w czasie Kampanii Przeciwdziałania Przemocy, szkoleniowiec: zagadnienia prawne, interwencja kryzysowa, psychoterapia i poradnictwo.\nELŻBIETA KALINOWSKA - psycholog kliniczny i psychoterapeuta TSR (podejścia skoncentrowanego na rozwiązaniu). W 2001 r. w ramach szkolenia podyplomowego uzyskała specjalizację Io z psychologii klinicznej. Staże specjalizacyjne: oddziały psychiatryczne Akdemii Medycznej i Szpitala Psychiatrycznego w Warszawie, oddział rehabilitacji kardiologicznej w Istytutcie Kardiologii w Warszawie, oddział rehabilitacji neurologicznej w Instytutcie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie oraz w Poradni Psychosomatycznej - Szpital Dziecięcy im. prof. Bogdanowicza w Warszawie. W latach 1995 - 2001 zatrudniona na Oddziale Odwykowym dla osób uzależnionych od alkoholu, Szpitala Psychiatrycznego w Warszawie. W latach 1998-2005 zatrudniona w Ośrodku Terapii Uzależnień "OLCHA" w którym wraz z zespołem opracowała ambulatoryjny program dla osób uzależnionych od narkotyków. Obecnie zatrudniona od roku 2005 w Ośrodku Pomocy Psychologicznej i Psychoterapii Uzależnień POLANA. Zawodowo zajmuje się pomaganiem dorosłym osobom w zmianie destrukcyjnych nawyków (związanych z jedzeniem, nadmiernym wykorzystywaniem internetu itp.), wychodzeniu z uzależnienia (alkoholizm, narkotyki), w problemach emocjonalnych (depresja, zaburzenia lękowe) a także w radzeniu sobie z różnego rodzaju trudnościami życiowymi i problemami w relacjach. Prowadzi psychoterapię indywidualną i grupową. Od 2003 roku udziela pomocy psychologicznej przez Internet zarówno w formie jednorazowych konsultacji jak i dłuższego kontaktu, w ramach regularnej korespondencji mailowej lub serii sesji prowadzonych przez komunikator głosowy.\nKAROLINA ZARYCHTA - Psycholog, absolwentka Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej we Wrocławiu, w trakcie szkolenia w terapii poznawczo-behawioralnej osób dorosłych w Centrum Terapii Poznawczo-Behawioralnej w Warszawie we współpracy z Oxford Cognitive Therapy Center. Udziela podstawowego wsparcia psychologicznego i psychoterapeutycznego, pomaga osobom znajdującym się w kryzysie. Udziela również wsparcia online. Absolwentka programu szkoleniowo-stażowego "3xE: e-pomoc" oraz "3xE: e-pomoc 2", autorka artykułów psychoedukacyjnych na Portalu Pomocy Psychologicznej Psychotekst; współautorka rozdziału ebooka "E-pomoc: Psychologiczna pomoc w Internecie – teoria i praktyka"\nJOANNA KRAWCZYK - Psycholog, psychoterapeutka w trakcie kształcenia w Krakowskim Centrum Psychodynamicznym, muzykoterapeutka i socjoterapeutka. Ukończyła również roczne szkolenie "Psychoterapia i Poradnictwo" w Polskim Instytucie Psychoterapii Integratywnej w Krakowie oraz szkolenia dotyczące pracy z osobami doświadczającymi różnych form przemocy, znajdującymi się w kryzysie oraz kryzysie samobójczym. Jest konsultantem w punkcie konsultacyjnym e-mail programu "wolni od przemocy 2011", stażystką i wolontariuszką w corocznym punkcie pomocy online oraz prowadzi warsztaty szkoleniowo - treningowe. Stale podnosi swoje kwalifikacje poprzez udział w konferencjach, szkoleniach, kursach i warsztatach.\nAGNIESZKA SITARZ - Psycholog, trener, coach. Aktualnie w procesie uzyskiwaniu dyplomu doradcy i terapeuty narracyjnego w Centre for Narrative Practice Manchester UK oraz w trakcie cyklu szkoleniowego w Terapii oraz Podejściu Skoncentrowanym na Rozwiązaniu. Absolwentka programu szkoleniowo-stażowego "3xE: e-pomoc". Obecnie pracuje w firmie szkoleniowo-coachingowej, gdzie prowadzi treningi i coachingi z różnymi grupami ludzi. Nieustannie podnosi swoje kwalifikacje poprzez udział w konferencjach, szkoleniach i warsztatach. FUNKCJA W PROJEKCIE: trener, opracowanie materiałów szkoleniowych Szkolenie: "WSPÓŁCZESNE NURTY PSYCHOTERAPEUTYCZNE", trener, opracowanie materiałów szkoleniowych, Szkolenie: "Grupa E-POMOC-1" Wprowadzenie do e-wolontariatu w Punkcie Pomocy ONLINE, współautor – "EBOOK Vademecum Psychoterapii"\nIWONA PAWLIKOWSKA - Pedagog, absolwentka poradnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Ukończyła roczne szkolenie "Program pomocy psychologicznej w ujęciu Gestalt" w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie. Uczestniczyła m.in. w cyklach szkoleń z zakresu kryzysu i interwencji kryzysowej, udzielania pomocy online oraz psychodramy. Współpracowała z kilkoma organizacjami pozarządowymi, głównie w charakterze wolontaryjnym. Była wolontariuszką w Samopomocowej Grupie Rodzin i Przyjaciół Osób z Problemami Psychicznymi "Nie jesteś sam", wspierając osoby chorujące psychicznie w ich reaktywizacji w środowisku społecznym. Współpracowała z Fundacją Społecznych Kuratorów Sądowych "Dajmy szansę", pomagając dzieciom ze środowisk zaniedbanych. Ma roczne doświadczenie w pracy z grupami dzieci i młodzieży, pracując jako wychowawca świetlicy środowiskowej. Od trzech lat związana jest ze Stowarzyszeniem INTRO, udzielając konsultacji poprzez e-mail w Punkcie Pomocy Online oraz biorąc udział w szkoleniach realizowanych przez Stowarzyszenie, podnosząc w ten sposób swoje kompetencje zawodowe. Jest autorką tekstów psychoedukacyjnych zamieszczonych na stronach portalu Psychotekst oraz współautorką publikacji internetowej – "E-pomoc. Psychologiczna pomoc w Internecie – teoria i praktyka", napisanej pod redakcją M. Osipczuk i P. Chocholskiej. Obecnie pracuje w Ośrodku Interwencji Kryzysowej Stowarzyszenia Pomocy "Akson" we Wrocławiu, wspierając osoby, które doświadczyły przemocy w rodzinie oraz znajdują się w trudnej sytuacji życiowej i emocjonalnej.\nANNA CHANIK - Skończyła pięcioletnią pedagogikę ogólną specjalność poradnictwo na Uniwersytecie Wrocławskim. Umiejętności szkoleniowe zdobyła m.in. podczas uczestnictwa w Szkole Trenerów i na szkoleniu z Podstaw Pracy Trenera. Jest absolwentką programu szkoleniowo-stażowego "3xE: e-pomoc". Pisze artykuły psychoedukacyjne dla Portalu Psychologicznego Psychotekst. Aktualnie pracuje z osobami doświadczającymi przemocy w Ośrodku Interwencji Kryzysowej we Wrocławiu. Studiuje Logopedię Kliniczną na Akademii Medycznej.


Śledzie bałtyckie i zbrodnie trójmiejskie\nRybołówstwo było w dwudziestoleciu międzywojennym jednym z filarów polskiej gospodarki morskiej - nic więc dziwnego, że nasi rybacy dość często gościli na łamach ówczesnej prasy. Nie zawsze pozytywnym kontekście...\nŚledząc gdyńskie strony "Gazety Gdańskiej" można odnieść wrażenie, że - gdyby nie liczyć informacji o powstawaniu lokalnych struktur Obozu Zjednoczenia Narodowego (czyli prorządowej organizacji politycznej, tworzonej na polecenie marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego od lutego 1937 r.) - Gdynia żyła właściwie jedynie doniesieniami o połowach. Przynajmniej jeśli chodzi o wydanie "Gazety" z dnia 10 marca 1937 roku...\n... wtedy właśnie nad wybrzeże Bałtyku napłynęło cieplejsze powietrze, powodując, że na Zatoce Puckiej "powolnemu kruszeniu zaczął ulegać lód zatoki". Wprawdzie pojawiła się też kra, ale na szczęście nie była zbyt gruba i wkrótce spłynęła w głąb morza, nie stwarzając większego niebezpieczeństwa dla żeglugi.\nTakie warunki sprzyjały rybakom i już wkrótce, "z chwilą zelżenia mrozów i oczyszczenia (...) portów rybackich z lodów", w morze wypłynęło kilka kutrów, kierując się na łowiska "dorszy i flonder" w pobliżu wyspy Bornholm.\nWśród nich znajdował się "jeden z większych polskich kutrów", "Hel 111". Kuter, który wpadł w sidła szalejącego na zachodnim Bałtyku sztormu i w trakcie tych zmagań stracił jedno z kół ratunkowych. Jego wyłowienie przez "pewien statek handlowy" stało się powodem rozpowszechnienia plotek o zatonięciu "Hel 111". Na szczęście jednak pogłoski te okazały się nieprawdziwe, a kuter na początku marca wszedł do portu w Gdyni "przywożąc obfity połów". Niestety, bogate "połowy śledzików" w okolicach Bornholmu były niemożliwe, ponieważ duże łowiska znajdowały się na duńskich wodach terytorialnych, które dla naszych rybaków były niedostępne. Pozostawało więc szukanie szczęścia w nieco większej odległości od wyspy...\nW Gdyni do kolejnego sezonu przygotowywały się przedsiębiorstwa zajmujące się przetwórstwem rybnym.\nSoleniem i pakowaniem śledzi zajmowała się firma "Mewa", a ponieważ w zimie połowy tych ryb ustały, przetwarzano ryby zmagazynowane wcześniej w beczkach. Te zapasy wyczerpały się właśnie w marcu i teraz firma przygotowywała się do przyjęcia ryb "z nowego sezonu połowów". Korzystając z wolnych mocy przerobowych, produkowano również beczki, z których część trafiała na eksport.\nJak więc widzimy, gdyby nie pożar, który wybuchł w pawilonie restauracyjnym przy terenach Towarzystwa Wystaw i Targów, można by uznać gdyński marzec roku 1937 za wyjątkowo spokojny.\nJednak w Gdańsku sytuacja wyglądała zupełnie inaczej...\nŻycie w Wolnym Mieście wcale nie było spokojne, o czym możemy przekonać się, śledząc w prasie liczne doniesienia o wydarzeniach natury kryminalnej. Miasto nad Motławą stało się wówczas terenem działalności "międzynarodowej szajki włamywaczy, która "w kilku ostatnich miesiącach" dokonała "szeregu kradzieży z włamaniem".\nLecz, jak to mówią: "nosił wilk razy kilka..." i włamywacze zostali w końcu ujęci przez gdańską policję kryminalną. I rzeczywiście, towarzystwo było prawdziwie międzynarodowe: wśród zatrzymanych był Polak - dezerter z Wojska Polskiego, Niemiec i dwóch obywateli gdańskich. Niejako przy okazji, "oprócz tego aresztowano wiertnika Wilhelma Pogalskiego i jego żonę zamieszkałych w Oruni", którym postawiono zarzut paserstwa - małżeństwo miało stanąć przed sądem.\nKolejnym sukcesem gdańskiej policji było schwytanie defraudantki.\nSzesnastoletnią Ruth A. oskarżono o to, że "w przeciągu pięciu miesięcy w pewnej firmie budowlanej, w której pracowała jako uczennica biurowa", dopuściła się defraudacji na sumę 1500 guldenów gdańskich. Ze względu na młody wiek, malwersantkę osadzono tymczasowo w domu pracy. Sami przyznacie - niezbyt fortunny początek zawodowej kariery...\nPrzed "trybunał karny w Gdańsku" trafiła również sprawa Augusta Bartscha z Kleczewa, oskarżonego o podpalenie.\nChcąc zemścić się na niejakim Hahnie, podpalił w styczniu należące do niego budynki gospodarcze. Trybunał bez najmniejszych wątpliwości uznał Bartscha winnym i skazał go na karę dwóch i pół roku więzienia.\nKropką nad "i" gdańskiej kroniki kryminalnej była wiadomość o samobójstwie robotnika kolejowego ze Świętego Wojciecha. Z nieustalonych przez policję przyczyn Walter Pettke targnął się na własne życie, wieszając się w "mieszkaniu swojem"...\nMarzec to podobno "miesiąc kapryśny i zmienny jak kobieta...", ale gdańszczanom wciąż pozostawała nadzieja, że przysłowie "40 męczenników jakich, czterdzieści dni po nich takich" jednak się nie sprawdzi...\nŹródło: "Gazeta Gdańska" nr 57 z 10 marca 1937 r. Skany pochodzą z Pomorskiej Biblioteki Cyfrowej.


Do kolejnej wysyłki pozostało: 10:59:59\nKod produktu: 957-00062\n339,00 zł Oszczędź 120,00 zł\nKod produktu: 957-00062-M\nBluza termoaktywna Bataleon Snowproof Hoodie to połączenie swobodnego stylu z funkcjonalnością odzieży technicznej. Wysokiej jakości bawełna z wodoodpornym wykończeniem z powłoką DWR ochroni przed lekkim śniegiem i deszczem. Dodatkowo model ten posiada wiatroszczelną podszewkę co sprawia, ze doskonale sprawdza się nawet w wietrzne dni. Bluza Bataleon Snowproof jest dedykowana osobom prowadzącym aktywny tryb życia - to idealna część outfitu, która sprawdzi się również idealnie sprawdzi się równiez podczas jazdy na rowerze, deskorolce czy też jako towarzych długich spacerów.\nTECHNOLOGIE I WYKONANIE BLUZY BATALEON SNOWPROOF HOODIE\nBataleon Snowproof Hoodie to bluza z regulowanym kapturem o luźnym, swobodnym kroju. Wykonana jest z bawełny i spandexu pokrytego wodoodporną powłoką DWR. Durable Water Repellent chroni bluzę przed przemakaniem podczas lekkich opadów śniegu i deszczu. Wewnętrzna strona bluzy podszyta jest wiatroszczelną, rozciągliwą wyściółką typu; windstopper. Materiał ma właściwości szybkoschnące i pomaga utrzymać odpowiednią temperaturę ciała. Bluza posiada dużą zewnętrzną kieszeń zapinaną na zamek oraz regulowane wywietrzniki pod pachami i zamykana kieszeń na karnet w okolicach nadgarstka. Snowproof wyposażony został również w otwory na kciuki przez co rękawy bluzy nie podciągają się ku górze.\nSKŁAD BLUZY TERMOAKTYWNEJ BATALEON SNOWPROOF HOODIE\nMateriał zewnętrzny: 95% bawełna, 5% spandex\nDOBÓR ROZMIARU ODZIEŻY BATALEON\nBluzy mają dość luźny nie krępujący ruchów krój, prosimy brać to pod uwagę podczas wyboru rozmiaru.\nBataleon Apparel Snowproof Hoodie from Bataleon Snowboards on Vimeo.\nKod produktu 957-00062-M\nBLUZA BATALEON SNOWPROOF HOODIE BLACK M BA.21.93.SNW.M.BK


Hotel Mir Jan - Lądek Zdrój - hotel, restauracja, opinie - saleweselne.com\nMaksymalna liczba miejsc noclegowych 99\nHotel Mir-Jan zlokalizowany jest na skraju części zdrojowej Lądka, nad brzegiem rzeki Biała Lądecka. Otoczony jest leśnymi, górskimi trasami spacerowymi. Znajdą u nas Państwo restauracje na 100 osób, drink-bar, salę konferencyjną, saunę, siłownię, oraz bezpłatny dostęp do Internetu.\nPrzy hotelu znajduje się monitorowany parking. Specjalizujemy się w organizacji pobytów wypoczynkowych, rehabilitacyjnych, świątecznych, konferencji i szkoleń. W naszej restauracji znajdą państwo domową kuchnię polską z własnymi wypiekami, jak i również oferujemy dania kuchni europejskiej. Zapraszamy Zapraszamy miłośników narciarstwa, wędkarstwa, jeździectwa oraz wypoczynku w górach.\nHotel oferuje miejsca noclegowe : 77 w hotelu i 22 w oddalonej o 30 m Willi, w pokojach jedno- i dwuosobowych. Część stanowią pokoje o podwyższonym standardzie. Wszystkie pokoje posiadają telefon, TV sat. oraz łazienki z pełnym węzłem sanitarnym .\nNasza Restauracja specjalizuje się w organizacji większych imprez firmowych, wesel, oraz mniejszych bankietów na 100 osób. W cenie przyjęcia zawarta jest dekoracja sali, stołów, oraz obsługa wesela, oraz poprawin. Zapewnimy Państwu wykwalifikowaną obsługę, oraz romantyczną atmosferę.\nNajwiększą gwarancją udanej imprezy jest dobre menu. Nasz jadłospis jest wyśmienitą opcją dla każdego. Bierzemy pod uwagę tradycyjne, jak i wyszukane potrawy. Pomagamy przy wyborze win, oraz alkoholi.\nZorganizowanie dużego przyjęcia to dla nas przyjemność. Wysłuchujemy Państwa uwag, oraz kierujemy się sugestiami. Dopasujemy się do Państwa gustu, oraz budżetu. Mamy również dla nowożeńców specjalne prezenty:\n•salę na przyjęcie weselne\n•lampkę szampana na powitanie gości weselnych\n•dla Młodej Pary apartament z niespodzianką na "noc poślubną" oraz śniadanie do łóżka\nWszystkim gościom weselnym proponujemy specjalne ceny noclegów.


HeyTaxi taksówki z Świętochłowic do Dabrowa Gornicza zamów teraz\ntaksówki z Świętochłowic do Dabrowa Gornicza\nTanie TAXI Świętochłowice kalkulator opłat taxi, dzięki niemu można bezproblemow oszacować ile zapłacimy za przejazd z Świętochłowic taksówką do Dabrowa Gornicza. W mieście działa kilka przedsiębiorstw taksówkarskich, które mają różne stawki za przewóz osób. Niejednokrotnie zastanawiamy się, którą firmę wybrać, by nie przepłacić za podróż taxi z Świętochłowic do Dabrowa Gornicza. Może w tym być pomocny nasz kalkulator opłat taxi. Kalkulator korzysta z aktualnej wersji map Google, która daje możliwość między innymi wyszukiwanie konkretnego adresu, wytycza najkrótsze trasy, podaje ilość kilometrów oraz orientacyjny czas przewózu.


Semalt: spersonalizuj e-maile, aby odnieść sukces w kampanii\nE-mail marketing okazał się jednym z najbardziej skutecznych sposobów na zwiększenie sprzedaży. Jednak e-maile muszą być spersonalizowane, aby dotrzeć do odbiorców na głębszym poziomie. Wielu potencjalnych kupujących lub sprzedających otrzymuje mnóstwo podobnych wiadomości e-mail dziennie, dlatego jedynym sposobem na wyróżnienie się tłumu jest zwiększenie transportu.\nSemalt za Starszy Menedżer Customer Success, Julia Vashneva, akcje użytecznym praktyki zdobywania większej wartości z e-mail marketingu.\nGetResponse, MailChimp i Constant Contact to jedne z najlepszych narzędzi e-mail marketingowych, ponieważ pozwalają użytkownikom na masowe wysyłanie e-maili, promowanie treści i prowadzenie potencjalnych klientów.\nBuzzStream pomaga prowadzić intensywne badania w celu odkrycia potencjalnych list, kontaktu i znalezienia właściwych informacji kontaktowych potencjalnych klientów. Oferuje również wskaźniki jakościowe, których można użyć do śledzenia sukcesu swoich kampanii. Informacje są dodawane do bazy danych jednym kliknięciem, oszczędzając czas i pieniądze na inne równie ważne wydarzenia.\nBuzzStream pozwala również użytkownikom przesyłać listę adresów URL z narzędzia, w którym mogą gromadzić dane społecznościowe, statystyki witryny i informacje kontaktowe. Mając wszystkie te cenne informacje pod ręką, możesz szybko podzielić listy kontaktów na sekcje.\nMożesz podzielić listę kontaktów na sekcje, korzystając z opcji sortowania i filtrowania. Niektóre pomiary, których można użyć do podziału listy, to linki przychodzące, wiek domeny, domain authority, MozRank i Moz DA.\nWiele dostępnych na rynku narzędzi do przesyłania poczty e-mail ma szablony, z których użytkownicy mogą korzystać, aby ich kampanie były unikalne i bardziej szczegółowe. Dzięki BuzzStream będziesz w stanie śledzić różne zmienne wskaźniki, takie jak współczynnik odpowiedzi, współczynniki klikalności i wskaźniki otwarcia. Te informacje pomogą Ci wybrać szablon, który najlepiej pasuje do Twojej kampanii lub marki.\nNapraw osobiście wiadomości o zasięgu\nJak wspomniano wcześniej, należy spersonalizować wysyłanie wiadomości e-mail do odbiorcy w jak największym stopniu, aby uzyskać jak najwięcej wyników. BuzzStream może pomóc Ci osiągnąć ten cel, korzystając z historii poprzednich rozmów, takich jak notatki i ostatnie posty. Ponadto można określić czas, przez jaki wiadomość e-mail jest wysyłana do odbiorcy, za pomocą opcji „Wyślij później”.\nDalsze przypomnienia pomogą Ci komunikować się z grupą docelową. Możesz skonfigurować przypomnienia o śledzeniu dla niektórych odbiorców, którzy otrzymają wiadomość e-mail i ewentualnie ją otworzą, ale nie odpowiedzą ani nie podejmą żądanego działania.\nBuzzStream ma funkcję śledzenia relacji zaprogramowaną do śledzenia wszystkich interakcji e-mail i Twittera z kontaktami. Ta funkcja zapewnia szczegółowe i dokładne informacje o wszystkich twoich stronach internetowych, a także o osobach, z którymi się kojarzysz. Wszystkie te informacje pomogą Ci dowiedzieć się, czy dany klient może mieć dobre połączenie.\nInne idealne narzędzia do obsługi poczty e-mail, których możesz użyć, to Mailshake i Pitchbox. Niezależnie od pojazdu zdecydowałeś się z niego korzystać, poświęć trochę czasu na przestudiowanie, jak działa, aby osiągnąć maksymalne korzyści. Jeśli nie masz pewności, jak korzystać z którejkolwiek z oferowanych funkcji, skontaktuj się z odpowiednimi zespołami wsparcia.


fototapety na ścianę | Bajki\nFototapeta ma prawo być fenomenalnym pomysłem na ozdobienie ściany w stworzonym przez nas mieszkaniu. Nie jest kosztowna, a potrafi nadać pomieszczeniu prywatnego oraz niepowtarzalnego charakteru. To właśnie dzięki wielorakości wzorów można je dobrać zarówno do salonu, jak oraz do przedpokój, kuchni lub łazienki. fototapety 3d z bohaterami ukochanych kreskówek z kolei, sprawią olbrzymią frajdę stworzonym przez nas milusińskim. Nowoczesna fototapeta charakteryzuje się w głównej mierze wielorakością wzorów oraz pomysłów. Podczas kiedy jeszcze kilka lat temu mogliśmy podziwiać prawie jedynie oraz wyłącznie fototapety przedstawiające pejzaże, górskie widoki oraz wodospady, które nijak nie dodawały pomieszczeniu uroku, te nowoczesne czerpią inspiracje z wszelkich możliwych źródeł. A tu wybór jest faktycznie imponujący. Co odważniejsi decydują się na kupno fototapety do sypialni w trójwymiarze, inni z kolei podejmują decyzję o przyklejeniu na ścianę dosyć oryginalnych, a czasem wprost kontrowersyjnych wzorów. Jednego nie można fototapetom odmówić- z pewnością nienagannie potrafią wpasować się w klimat pomieszczenia i nadają mu atrakcyjnej, artystycznej barwy.


Eko-Sport hotel Björnson - Popis obiektu, Cennik Usług\nSłowackie góry » Niskie Tatry » Zakwaterowanie » Jasna » Eko-Sport hotel Björnson » Ceny\nGłówny obiekt - cena zakwaterowania wynosi: od 56 eur/pokój ze śniadaniem\nVilla - cena zakwaterowania wynosi: od 400 eur/villa ze śniadaniem\nHostel - cena zakwaterowania wynosi: od 64 eur/pokój\nRestauracja znajduje się w głównym budynku i można w niej znaleźć typowe słowackie potrawy oraz wybrane specjały z kuchni światowej. Dla zakwaterowanych gości oferujemy ulubiony system wyżywienia w formie półpensji. Częścią restauracji jest też taras z panoramicznym widokiem.\nAby Państwa pobyt był jeszcze przyjemniejszy i weselszy, czeka na Państwa na terenie hotelu Eko-šport Björnson wiele innych atrakcji.\n• Hriatô – zewnętrzna strefa relaksu z kadziami kąpielowymi i pomieszczeniem relaksacyjnym\n• Boisko do petanque\n• Activity room w budynku głównym (TV, stolik do gry w karty, gry towarzyskie, kącik dziecięcy, biblioteczka)\nPo zakończonej właśnie kompletnej rekonstrukcji wszystkie pokoje mają własne zaplecze sanitarne i socjalne. W pokojach znajdują się też TV i podłączenie wi-fi. Świetlica z dużą ilością rozrywek i gier jest przeznaczona zarówno dla małych, jak i dużych gości. Oczywistym dodatkiem do zakwaterowania w hotelu jest przepiękny widok na otaczającą przyrodę. Hotel ma razem 25 dwuosobowych pokojów z dostawkami (Standard/Executive) i dwa pokoje rodzinne.\nWilla jest wolnostojącym domem apartamentowym, który oferuje cztery pokoje dwuosobowe z dostawkami. Łazienki i toalety są wspólne dla dwóch sąsiednich pokojów, które można połączyć ze sobą tworząc w ten sposób luksusowy, dwupokojowy rodzinny apartament. W willi znajduje się również kuchnia z jadalnią, salonik i stylowa winiarnia. Dom apartamentowy znajduje się w ofercie, jako całość i dzięki niezależnej lokalizacji i kompletnemu wyposażeniu stanowi idealne zakwaterowanie dla zamkniętej, większej grupy gości, grona przyjaciół albo kilku rodzin.


Zupa ziemniaczana z kaszą jęczmienną i jarmużem. Energia odNova - co o niej wiesz? | DAYLICOOKING blog kulinarny: sprawdzone i proste przepisy, fotografia kulinarna\nZupa ziemniaczana z kaszą jęczmienną i jarmużem. Energia odNova - co o niej wiesz?\nKiedy zaczęłam ograniczać mięso, to raczej nie doszukiwałam się w tym żadnej ideologii. Po prostu zauważyłam, że jedząc więcej produktów roślinnych czuję się lepiej. Widocznie mój organizm nie potrzebuje mięsa czy wędlin, bo doskonale bez nich sobie radzę. Kiedyś nie wyobrażałam sobie bezmięsnych obiadów, bo przecież albo zupa, albo drugie danie musiało być z mięsem. Zupa nie na mięsie?? Nigdy! Teraz podchodzę do tego zupełnie inaczej. Zupą bez mięsa też można się najeść, a dodatkowo człowiek czuje się lżej. Jest jeszcze jeden aspekt mojego prawie-wegetarianizmu: środowisko naturalne. Na razie jednak zapraszam Was do stołu.\nmielone płatki chilli - opcjonalnie\nZiemniaki obrać, opłukać i pokroić w średniej wielkości kostkę - taką jak standardowo do zupy. Cebulę obrać i pokroić w średniej wielkości kostkę. Czosnek obrać i pokroić w plasterki. Jarmuż wypłukać, osuszyć i poodrywać listki od zgrubiałych łodyżek. Kaszę wypłukać na sicie pod bieżącą wodą.\nW garnku rozgrzać olej i zeszklić na nim cebulę wraz z czosnkiem. Dodać ziemniaki i wszystko razem podsmażać przez około półtorej minuty, mieszając.\nWsypać kaszę i wlać około 1,5 litra wody, posolić. Wymieszać, zagotować i zmniejszyć ogień na minimalny. Gotować do miękkości kaszy i ziemniaków. Pod koniec gotowania dodać jarmuż. Jeśli lubicie, aby wszystko było bardzo miękkie, to gotujcie jeszcze przez kilka minut. Ja gotuję całość razem przez około minutę, wtedy jarmuż jest lekko al dente. Ugotowaną zupę zdjąć z ognia, dodać masło. Zupę podawać przyprawioną mielonymi płatkami chilli.\nTa zupa jest przynajmniej tak samo smaczna, jak ta, którą ugotowalibyśmy na mięsie. A skoro tak, to czy codziennie musimy jeść mięso?\nTak naprawdę, to nasze codzienne wybory wpływają na klimat, także te związane z dietą.\nW skali globalnej odsetek emisji gazów cieplarnianych pochodzących z hodowli zwierząt jest wyższy niż ten pochodzący z transportu. Każdy spożywany przez nas produkt wiąże się z emisją do atmosfery określonej ilości dwutlenku węgla. Na podstawie badań przeprowadzonych w Niemczech ustalono, że produkty spożywcze takie jak m.in. mięso, nabiał, warzywa, owoce a także kawa i cukier wchodzące w skład diety przeciętnego mieszkańca tego kraju powodują emisję do atmosfery średnio 1991 kilogramów CO2 rocznie na osobę. Największy udział mają w tym produkty pochodzenia zwierzęcego. Produkcja mięsa przyczynia się do rocznej emisji 723 kilogramów CO2 na osobę, nabiał zaś 548 kilogramów na osobę.\nGlobalnie, hodowla zwierząt odpowiada za 18% emisji antropogenicznych gazów cieplarnianych, jednak zaledwie kilka procent z nich pochodzi bezpośrednio od zwierząt. W większości zwiększoną emisję powoduje intensywne wylesiania terenów i zastępowanie je pastwiskami. Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa szacuje, że w efekcie wylesiania do atmosfery emitowane jest nawet 2,4 mld ton CO2 rocznie. Jeżeli chcemy przyczynić się do zmniejszenia emisji CO2 do atmosfery warto także kupować produkty od lokalnych dostawców, zamiast wybierać te transportowane na duże odległości.\nUwierzcie mi, że bycie świadomym konsumentem, który dba nie tylko o swoje zachcianki, ale także myśli o środowisku, nie jest wcale trudne, czasochłonne czy kosztowne. Wystarczy trochę wiedzy i dobre chęci. Już samo kupowanie produktów od lokalnych dostawców (ogranicza się w ten sposób transport) czy też ograniczenie spożycia mięsa dadzą spore ograniczenia emisji CO2. Świadomość buduje się stopniowo. Nie wierzę w nagłe i drastyczne zmiany.\nTrzeba jednak od czegoś zacząć, prawda? Zacznijmy więc może od chęci zmiany i chęci zdobycia wiarygodnych informacji? Zapraszam was na Roadshow, czyli pokaz filmu „Punkt krytyczny - Energia odNowa". Premiera filmu odbędzie się w weekend otwarcia festiwalu Millennium Docs Against Gravity w Warszawie. Jest to największy festiwal filmów dokumentalnych w Polsce i trzeci co do popularności festiwal filmów dokumentalnych w Europie. Oprócz pokazów podczas festiwalu, „Punkt krytyczny - Energia odNowa" będzie można zobaczyć w ośmiu polskich miastach: Krakowie, Bydgoszczy, Gdańsku, Gdyni, Szczecinie, Katowicach, Łodzi, Lublinie i dwóch za granicą: Berlinie i Brukseli. Projekcje odbędą się w ramach bezpłatnych pokazów, na które będzie można się zarejestrować na stronie kampanii EnergiaodNowa.pl. Po każdej projekcji filmu odbędzie się debata z ekspertami na temat przyszłości Polski w świecie odchodzącym od węgla i innych paliw kopalnych.\nCzy przyszłość oparta na węglu i ropie ma rację bytu?\nDlaczego tak mocno cierpimy z powodu smogu?\nW jaki sposób skutecznie zmniejszyć poziom zanieczyszczenia powietrza?\nCzy kupno bananów wpływa na klimat?\nDlaczego w Berlinie nie ma korków?\nCzy zmiana klimatu sprawi, że staniemy się klimatycznymi uchodźcami?\nOdpowiedzi na powyższe i inne, bardzo intrygujące pytania znajdziemy właśnie w filmie „Punkt krytyczny - Energia odNowa". Będzie ich poszukiwał aktor Marcin Dorociński. Twórcami dokumentu są Fundacja WWF Polska wraz z partnerami projektu Energia odNowa oraz stacja Discovery Channel Polska. Reżyserią filmu zajął się dokumentalista Łukasz Bluszcz.\nenergia odNowa obiad WWF Polska zupa


Ile wyniesie rata kredytu 1000 zł na 8.5% na okres 13 lat 3 miesięcy? - NajnizszeRaty.pl\nAnaliza kosztów kredytu 1 000 zł na okres 13 lat 3 miesięcy na 8,50%\nOto analiza kosztów kredytu na kwotę 1 000 zł, na okres 13 lat 3 miesięcy przy oprocentowaniu 8,50% w skali roku z ratami równymi . Obliczenia zakładają brak dodatkowych opłat takich jak prowizja czy ubezpieczenie.\nCałkowity koszt kredytu 1 000 zł na 13 lat 3 miesięcy przy oprocentowaniu 8,50% to 670 zł. Pierwsza rata wyniesie 11 zł. Poniżej prezentujemy podpowiedzi jak możesz obniżyć koszty tego kredytu.\nWydłużenie czasu spłaty o 2 lat 8 miesięcy to rata 10 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 828 zł.\nNiższe oprocentowanie o 1 pkt. proc. to rata 10 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 581 zł.\nBazowy: 1 000 zł na 8,50% na 13 lat 3 miesięcy 11 zł 0 zł\nOto co możesz zrobić aby odsetki od kwoty 1 000 zł były znacząco niższe niż 670 zł.\nCzasu spłaty krótszy o 2 lat 8 miesięcy to rata 12 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 520 zł.\nRezygnując z rat równych możesz dużo zaoszczędzić. Raty malejące to rata 13 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 567 zł.\nBazowy: 1 000 zł na 8,50% na 13 lat 3 miesięcy 670 zł 0 zł\nRaty malejące 567 zł 103 zł\nCzas spłaty krótszy o 2 lat 8 miesięcy 520 zł 150 zł\nKwota niższa o 100 zł to rata 9 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 603 zł.\nKwota wyższa o 100 zł to rata 12 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 737 zł.\nOprocentowanie wyższe o 1 pkt. proc. to rata 11 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 762 zł.\nZobacz symulację kredytu na 1 000 zł na 9,50% na okres 13 lat 3 miesięcy.\nTwój wybór: 1 000 zł 8,50% 13 lat 3 miesięcy 1 670 zł 11 zł\n1 Mniejsza kwota o 100 zł 900 zł 8,50% 13 lat 3 miesięcy 1 503 zł 9 zł\n2 Większa kwota o 100 zł 1 100 zł 8,50% 13 lat 3 miesięcy 1 837 zł 12 zł\n4 Większe oprocentowanie o 1 pkt. proc. 1 000 zł 9,50% 13 lat 3 miesięcy 1 762 zł 11 zł\nRaty malejące koncentrują się na efektywnej spłacie pożyczonego kapitału. Dzięki nim kwota jaką oddasz do banku będzie niższa o 103 zł niż w przypadku rat równych. Wprawdzie przez pierwsze lata spłaty zadłużenia raty będą stosunkowo wysokie (13 zł), jednak początkowe trudy owocują niskimi ratami w późniejszym okresie.\nRaty równe są stałe przez cały okres trwania umowy, w efekcie daje to znacznie niższe, niż w przypadku rat malejących, kwoty miesięcznych płatności. W początkowym etapie spłacania zadłużenia, raty będą niższe o 3 zł. W pierwszych latach spłaty jest to spora ulga dla domowych finansów, jednak w skali 13 lat 3 miesięcy okupione jest to koniecznością zapłacenia bardzo wysokich odsetek. Do spłaty będzie 103 zł więcej!\nOto analiza kredytu hipotecznego na kwotę 1 000 zł oprocentowany na 8,50% na 13 lat 3 miesięcy, poniżej przedstawiamy zestawienie kosztów dla rat równych oraz malejących.\n670 zł 567 zł 103 zł\n1 670 zł 1 567 zł 103 zł


Bezlusterkowiec Panasonic GX880 + Panasonic 12-32mm f/3.5-5.6 ASPH. MEGA O.I.S.\nStylowy i niewielki aparat bezlusterkowy systemu Mikro 4/3, stanowiący uniwersalne narzędzie obrazowania oraz modne uzupełnienie stylizacji. Umożliwia stosowanie szerokiej gamy wymiennych obiektywów. Odchylany o 180 stopni ekran LCD pozwala na wykonywanie zdjęć selfie oraz łatwe nagrywanie vloggów. Dodatkowo aparat posiada między innymi: matrycę o rozdzielczości 16 Mpix, funkcję filmowania 4K i Full HD, tryb 4K PHOTO 30kl./s, łączność bezprzewodową, wbudowaną lampę błyskową.\nMatryca: M4/3 Live MOS, 16 Mpix\nCzas: B, 60-1/16000s\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DMC-G80 + Torba Panasonic PGS81 Gratis\nBardzo solidny bezlusterkowiec wyposażony w matrycę 4/3 cala, pozwalający na stosowanie szerokiej gamy najwyższej klasy wymiennych obiektywów systemu Mikro 4/3. Doskonale radzi sobie w każdych warunkach oświetleniowych, zarówno podczas fotografowania jak i filmowania. Posiada między innymi: 5-osiowy system stabilizacji matrycy, uszczelniany korpus ze stopu magnezowego, obracany 3" wyświetlacz dotykowy, funkcję Post Focus, funkcję 4K Photo oraz komunikację bezprzewodową Wi-Fi.\nMatryca: M4/3 Live MOS, 16Mpix\nCzas: B, 60-1/4000s\ncena\t2299 zł 2599 zł\n10 x 230 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DMC-G80 + Panasonic 12-60mm f/3.5-5.6 + Torba Panasonic PGS81 Gratis\n10 x 350 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DMC-G80 + LUMIX G Vario 14-140mm f/3.5-5.6 II (DMC-G80HAEGK)\n10 x 290 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DC-GX9N + 14-42mm f/3.5-5.6 II MEGA O.I.S. + Torba Panasonic PGS81 Gratis\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DC-GX9M + 12-60/3.5-5.6 + Torba Panasonic PGS81 Gratis\n10 x 355 zł\n10 x 475 zł\n10 x 495 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G100 + 12-32mm + Torba Panasonic PGS81 Gratis\nLekki i niewielki aparat kompaktowy zaprojektowany specjalnie dla vloggerów. Ten kompaktowy pakiet ma wszystko, czego potrzebujesz by nagrać doskonałe vloggi w jakości 4K/30p i FHD/60p. Łatwe nawiązywanie połączenia ze smartfonem oraz szereg funkcji kreatywne. Wymienna optyka systemu Micro 4/3 umożliwia dobranie idealnego obiektywu do danej sytuacji. Aparat Lumix G100 posiada dodatkowo: matrycę 20Mpix ze stabilizacją podczas nagrywania, uchylny i obracany ekran LCD, zaawansowany mikrofon z systemem OZO Audio.\nMatryca: M4/3 Live MOS 20.3Mpix\nStabilizacja: 5-osiowa podczas nagrywania wideo\ncena\t3799 zł\n10 x 380 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G100 + 12-32mm + Statyw i grip sterujący SHGR1 + Torba Panasonic PGS81 Gratis\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G100 + 12-32mm + 35-100mm + Torba Panasonic PGS81 Gratis\ncena\t3699 zł 4599 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G90\nAparat bezlusterkowy systemu Mikro 4/3 wyposażony w 5-osiową stabilizację matrycy działającą w systemie Dual I.S. 2. Doskonale sprawdza się zarówno w fotografii jak i filmowaniu w rozdzielczości 4K. Uszczelniany korpus sprawia, że z bezlusterkowca Panasonic G90 można korzystać nawet w trudnych warunkach pogodowych. Aparat posiada między innymi: szybki i precyzyjny autofocus, ekran dotykowy o swobodnie ustawianym kącie, łączność bezprzewodową, ładowanie USB.\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G90 + Panasonic 12-60mm f/3.5-5.6 Power O.I.S.\ncena\t4499 zł 4799 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G90 + Panasonic 14-140mm f/3.5-5.6 II Power O.I.S.\ncena\t5399 zł\n10 x 540 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G9\nAparat bezlusterkowy stworzony dla miłośników dzikiej przyrody i sportów ekstremalnych gdzie liczy się czas. Wyposażony w matrycę 4/3 cala, pozwalający na stosowanie szerokiej gamy najwyższej klasy wymiennych obiektywów systemu Mikro 4/3. Szybki autofocus doskonale sprawdza się przy fotografii i filmowaniu a 5-osiowy system stabilizacji obrazu idealnie spisuje się podczas fotografowania w terenie lub w ruchu. Aparat posiada między innymi: tryb filmowania 4K 60kl./s, funkcję Focus Peaking, funkcję 6K Photo, funkcję Post Focus, tryb zdjęć wysokiej rozdzielczości 80Mpix, uszczelniany korpus odporny na działanie wilgoci i pyłu.\nMatryca: M4/3 Live MOS, 20,3 Mpix\nFilmowanie: UHD 4K 60kl./s, Full HD 180kl./s\nDobierz obiektyw Panasonic 25mm f/1.7 za 500zł z kodem 25WZESTAWIE\ncena\t4499 zł 5399 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G9 + 12-60mm f/3.5-5.6\ncena\t5399 zł 6749 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix G9 + 12-60mm f/2.8-4\ncena\t6699 zł 7999 zł\n10 x 670 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DC-GH5\n10 x 750 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DC-GH5 + 12-60mm f/2.8-4\ncena\t8249 zł\n10 x 825 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DC-GH5M2 - Rabat Natychmiastowy 1200zł\nLUMIX GH5M2 wyposażony został w 20,3-megapikselowy przetwornik Digital Live MOS z powłoką AR (antyrefleksyjną). Fabrycznie wgrany V-Log L, umożliwi łatwe dopasowanie tonacji kolorów do materiałów nagranych przy pomocy V-Log S1H / S1 i V-Log L GH5/GH5S. Aparat oferuje szybki i precyzyjny autofokus, dzięki zaawansowanej technologii Deep Learning, która wykrywa zarówno ludzi, jak i zwierzęta. Podczas fotografowania ludzi aparat wykorzystuje technologię wykrywania w czasie rzeczywistym. LUMIX GH5M2 został wyposażony w stabilizator obrazu – Body I.S. Teraz będzie możliwe użycie dłuższego o 6,5 stopnia czasu otwarcia migawki. 3,0 calowy, odchylany ekran LCD o proporcjach 3:2 i wysokiej rozdzielczości 1840K pozwala na sterowanie dotykowe. W porównaniu z GH5, wyświetlacz jest teraz jaśniejszy.\nMatryca: M4/3, Digital Live MOS, 20,3Mpix\nFilmowanie: C4K, 4K 60kl./s (4:2:0), FullHD 60kl./s (4:2:2 10-bit.)\nISO: 200 - 25600\nCzas: B, 1/16000 / 60 Second\nProdukt Selektywny - tylko dla klienta końcowego.\ncena\t7649 zł\n- rabat 1200 zł\npo rabacie: 6449 zł\n10 x 765 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DC-GH5 + Obiektyw Sigma 30mm f/1,4 DC DN Contemporary Mikro 4/3\ncena\t8075 zł\n10 x 808 zł\nBezlusterkowiec Panasonic Lumix DC-GH5 + Obiektyw Sigma 16mm f/1,4 DC DN Contemporary Mikro 4/3\ncena\t8250 zł