Sakramenty. Między ołtarzem a codziennością - Bernard Cooke - Portal OPOKA\nZmiana na ogół wyprowadza ludzi z równowagi, a w ostatnich dziesięcioleciach w Kościele nastąpił zwrot, który zaniepokoił, a przynajmniej wprawił w zakłopotanie wielu katolików. Większość ludzi uważa, że II Sobór Watykański był krokiem naprzód, propozycją bardziej realistycznego podejścia chrześcijan do współczesnego życia oraz „powiewem świeżego powietrza”. Chrześcijanie jednak nie są pewni, co tak naprawdę wydarzyło się podczas obrad soboru. Nie rozumieją charakteru zmian wpisanych w soborowe dokumenty i nie wiedzą, dlaczego powinno się je wprowadzić w życie. Nie wiedzą też, jakie (jeśli w ogóle jakiekolwiek) nowe funkcje powinni pełnić w związku z postanowieniami soboru.\nTa niepewność najpełniej uwidacznia się w podejściu do chrześcijańskich sakramentów. Jeżeli w ogóle można wyróżnić jakiś podstawowy, zasadniczy element „katolickości”, to jest nim uczestnictwo w liturgii sakramentalnej: dzieci powinny przyjąć chrzest, a następnie przystąpić do bierzmowania; chorym i umierającym należy udzielić namaszczenia; grzechy należy wybaczyć, a katolicy powinni uczestniczyć w Eucharystii, czyli regularnie „chodzić na Mszę św.”. Kiedyś ludzie rozumieli, czego się od nich oczekuje podczas tego rodzaju aktów sakramentalnych. Mieli być obecni, brać w nich udział z czcią oraz — taką przynajmniej wyrażano nadzieję — powinni przynajmniej częściowo rozumieć obrzęd sprawowany przez kapłana. Obecnie same obrzędy uległy zmianie, część kapłanów domaga się od wiernych bardziej aktywnego uczestnictwa, a w niektórych krajach ważne sakramentalne praktyki, jak spowiedź, niemal zupełnie przestały istnieć.\nPonieważ często wygłaszam przemówienia lub prowadzę zajęcia na temat sakramentów, coraz częściej spotykam się z pytaniem, co się dzieje? Czasami przybiera ono dość udręczoną formę: „Czy sakramenty w ogóle mają jakąś przyszłość?”, „Czy sakramenty zanikają?”. W większości wypadków jednak osoba zadająca to pytanie wierzy, że jakimś sposobem wszystko zmieni się na lepsze, ale chciałaby lepiej rozumieć, co się dzieje, aby umieć to docenić, brać udział w tym procesie, a nawet go popierać.\nObydwu grupom należy powiedzieć — i na szczęście często się to robi — że podstawowa zmiana zachodzi w sakramentalnym życiu Kościoła, że jest to zmiana bardzo pozytywna oraz że ma ona kluczowe znaczenie dla osiągnięcia przez chrześcijaństwo większej religijnej dojrzałości. Można też stwierdzić, że chrześcijańskie sakramenty wreszcie uzyskują swój prawdziwy charakter. To nowe podejście jest wynikiem rozwoju teologii sakramentalnej. Rozwój ten musi być zrozumiany powszechnie, jeżeli sakramenty mają stać się tym, czym być powinny: centralnym elementem życia chrześcijan.\nNiniejsza książka ma właśnie na celu rozpowszechnienie teologicznej wiedzy o sakramentach. Autor nie ma złudzeń, że uda mu się odpowiedzieć na wszystkie aktualne potrzeby. Żadna książka nie może spełnić takiej roli. Na szczęście ostatnio ukazuje się wiele pozycji, które omawiają różne aspekty tego zagadnienia. Zostały one wymienione w bibliografii.\nCelem tej książki — w nadziei autora — jest pokazanie, że „sakrament” nie ogranicza się wyłącznie do formalnych aktów religijnych. „Sakrament” to znacznie więcej niż liturgiczny obrzęd. W rzeczywistości sakrament dotyczy wszystkiego, co typowo ludzkie w naszym życiu. Co więcej, książka ta jest pisana z przeświadczeniem, że nie da się tchnąć nowego życia w sakramentalne obrzędy, dopóki „sakrament” nie będzie rozumiany i przeżywany w szerszym znaczeniu tego słowa. Nie można też w pełni zrozumieć, co to znaczy być chrześcijaninem, bez zrozumienia podstawowego, sakramentalnego wymiaru ludzkiego i chrześcijańskiego życia.\nMam nadzieję, że niniejsza książka stanie się elementem procesu odzyskiwania przez katolików i chrześcijan innych wyznań bardziej przyziemnego rozumienia sensu — to jest sakramentalnego wymiaru — życia. Celem tej książki jest więc, oczywiście, umożliwienie głębszego zrozumienia obrzędów sakramentalnych, ale jej temat jest szerszy: a jest nim sakramentalny wymiar codziennego życia chrześcijan.\nUfam, że udało mi się uniknąć stosowania technicznego języka i ezoterycznej dyskusji, co umożliwi czytelnikom zrozumienie rzeczywistości sakramentów. Niemniej charakter omawianego tematu oraz podejście zaprezentowane w tej książce wymaga uważnej lektury. Ludzkie i religijne doświadczenia czytelnika są dla mnie punktem odniesienia, do którego stale odwołuję się w mojej książce. Konieczna więc jest głęboka refleksja nad tym doświadczeniem. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że chrześcijańskie sakramenty na taką refleksję zasługują.\nWyrażam głęboką wdzięczność moim przyjaciołom z wydawnictwa Twenty-Third Publications, którzy podsunęli mi pomysł napisania tej książki i wiernie przeprowadzili ją przez proces wydawniczy, a tym samym stworzyli okazję, aby stała się ona częścią chrześcijańskiej posługi sakramentalnej.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: liturgia sakramenty liturgia sakramentalna doświadczenia religijne obrzędy sakramentalne


EURAXESS – Researchers in Motion jest siecią centrów zlokalizowanych na całym świecie. Naszym celem jest wspieranie rozwoju naukowców poprzez mobilność międzynarodową.\nCentrum EURAXESS w Regionalnym Centrum Innowacji i Transferu Technologii ZUT funkcjonuje komplementarnie do działalności Regionalnego Punktu Kontaktowego Programów Ramowych UE. Udzielamy wsparcia merytorycznego z zakresu stypendiów Marii Skłodowskiej-Curie, grantów Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych oraz innych źródeł finansowania stypendiów międzynarodowych.\nUdzielamy bezpłatnie pomocy w różnych kwestiach prawno-administracyjnych dotyczących wyjazdu z Polski i przyjazdu do polskich jednostek badawczych w związku z prowadzeniem działalności naukowo-badawczej.\nPonadto dla jednostek z regionu zachodniopomorskiego udzielamy porad praktycznych związanych z funkcjonowaniem portalu EURAXESS (www.euraxess.org) i umieszczania ofert o wakatach naukowych, których zamieszczanie na portalu mobilnych naukowców dla Uczelni Wyższych jest obowiązkowe.


Ach , co to był za ślub - czyli o obrączkach - flaw\nHome » Firma » Handel » Ach , co to był za ślub - czyli o obrączkach\nDodane: 2017-10-06 :: Kategoria: Firma / Handel\nTak wiele dni przygotowań, oczekiwań, pomysłów. Wszystko, aby ten jeden, jedyny dzień w życiu był tym wyjątkowym. Gdy już mamy wybraną salę, kościół, datę i godzinę, przychodzi czas na wybór jednej z najważniejszych rzeczy w tym dniu - jak i w całym życiu. Ten wybór to obrączki z grawerem. Niby małe przedmioty, a będą łączyć was i przypominać o tym szczególnym wydarzeniu w waszym życiu.\nDzisiejsze czasy mają to do siebie, że każdy może wybrać to, co mu się żywnie podoba. Obrączki z grawerem mogą być z żółtego, białego lub różowego złota. Niektórzy decydują się na obrączki z palladu, tytanu lub innych tworzyw szlachetnych. Tak naprawdę, mało istotny jest materiał, na który się zdecydujecie. Ważne, aby wzór odpowiadał waszym gustom i był ponadczasowy. Pamiętajcie, że z tymi obrączkami nie rozstaniecie się do końca życia, więc ważne będzie również to, aby zawsze się wam podobały. Dzięki temu, po latach, z uśmiechem będzie wracać do dnia waszego pięknego ślubu.\nWracasz z doskonałego wieczoru spędzonego w fantastycznym gronie, wsiadasz do swojego auta i próbujesz odpalić, jednak auto nie przejawia żadnej reakcji. Brzmi znajomo? Wiemy, że takie sytuacje zdarzają się często, dlatego staramy się im przeciwdziałać, zapewniając samochodom tak istotną część, jaką j...\nDzięki ofercie naszego internetowego pośrednictwa pracy można znaleźć atrakcyjne, aktualne ogłoszenia w różnych miastach, gdzie jest praca (Kielce, Radom, Warszawa, Lublin i wiele innych z różnych części Polski). Zapewniamy, że nasz portal jest bardzo atrakcyjnie przygotowany i można bardzo szybko tu znal...\nFirma z niejedną okiennica tarasową w ofercie i nie tylko


Alior Bank pracuje nad technologią, która w przyszłości ma pozwolić na lepsze dopasowanie oferty do potrzeb indywidualnych odbiorców. Bank chce lepiej wykorzystywać dostępne dane o klientach, np. wiedzę z portali społecznościowych. Jak mówi prezes Wojciech Sobieraj, problemem jest jednak to, że na świecie brakuje firm z doświadczeniem w obróbce takich danych. Przez to trudno o niezbędne know-how, które bank dopiero zdobywa.\n– Obecne możliwości obróbki danych o kliencie, tak żeby to było dla niego korzystne, są tak duże, że niewykorzystanie tego, niebudowanie tej wiedzy wokół technologii obróbki danych, byłoby wielkim błędem – przekonuje Wojciech Sobieraj w wywiadzie udzielonym Agencji Informacyjnej Newseria podczas konferencji “Wyzwania branży finansowej 2013” zorganizowanej przez Mondial Assistance i CMS Cameron McKenna.\nTa wiedza to na przykład informacje czy zdjęcia zamieszczane na portalach społecznościowych albo szeroko pojęta aktywność w internecie. Dzięki rozwinięciu tzw. technologii BIG DATA (obróbki dużej ilości danych nieustandaryzowanych) bank będzie mógł zaproponować znacznie lepiej dopasowaną do poszczególnych klientów ofertę.\nPrezes Alior Banku podkreśla, że w tej chwili firmy na świecie wykorzystują jedynie niewielką część informacji o klientach. W wielu przypadkach zupełnie nie trafiają z ofertą, co może prowadzić nawet do utraty klienta.\n– Po co ja mam oferować usługi wymiany walut dla kogoś, kto nie spłaca kredytu walutowego, nie ma zamiaru jechać na wakacje i w ogóle jest mu to kompletnie niepotrzebne. Dla mnie to są tylko koszty, a klient jest jeszcze bardziej zdenerwowany, bo dostaje wiele zupełnie nietrafionych ofert – wyjaśnia Wojciech Sobieraj.\nWedług niego nie ma nic złego w stosowaniu technologii obróbki posiadanych danych o klientach. Sobieraj zapewnia, że Alior Bank z nikim nie będzie dzielił się danymi.\n– Nie jest naszym zamiarem i nigdy nie będzie jakiekolwiek dzielenie się danymi. To jest kompletny absurd – podkreśla.\nChoć projekt jest na bardzo wstępnym etapie, bank zatrudnił już kadrę specjalistów. Spółka znalazła się w gronie 10 firm, które uczestniczą w projekcie dzielenia się doświadczeniami na amerykańskiej prestiżowej uczelni Massachusetts Institute of Technology. Obróbka danych o klientach to jednak na rynku zupełna nowość i jak podkreśla Sobieraj, brakuje firm, od których można by się tego uczyć.\nOtagowane jako:alior bank, BIG DATA, CMS Cameron McKenna, Massachusetts Institute of Technology, Mondial Assistance, Newseria, Wojciech Sobieraj, Wyzwania branży finansowej 2013\nPoprzedni artykuł Google Trends 18 lutego – 24 lutego 2013\nNastępny artykuł Coraz więcej firm zainteresowanych powołaniem e-Izby – Izby Gospodarki Elektronicznej


Anna Lewandowska nie będzie najlepiej wspominać ostatniego meczu Roberta! Trenerce przytrafiło się coś strasznego | Viva.pl\nDamian Duda • 17 września 2017 10:00\nAnna Lewandowska jest wierną fanką swojego męża. Trenerka kibicuje mu w trakcie najważniejszych wydarzeń sportowych w jego życiu. Niestety, ostatniego meczu trenerka nie będzie wspominać najlepiej. Dlaczego?\nPrzeczytaj też: Rewolucja w życiu Anny i Roberta Lewandowskich! Para przeprowadzi się do Hiszpanii?\nAnna Lewandowska z małą Klarą na meczu\nŻona Roberta Lewandowskiego pojawiła się ponownie na trybunach Bayernu. Z całą pewnością Anna chciała kibicować swojemu mężowi. Mimo że mecz Bayern Monachium vs FSV Mainz zakończył się dla Roberta szczęśliwe, trenerka nie będzie go wspominać najlepiej. Kiedy jej mąż strzelił gola, ona tego nie mogła zobaczyć. „Hehe i przegapiłam’’, napisała Anna Lewandowska na InstaStories. W trakcie meczu Anna nie była sama. Towarzyszyła jej mała Klara, która tego dnia była niezwykle... stylowa. Miała na sobie klubową bluzę i nawet smoczek z logo Bayernu Monachium. Jak twierdzą osoby z otoczenia Lewandowskich, w momencie, kiedy Lewandowski strzelał gola, jego żona mogła przewijać lub karmić małą Klarę.\nMecz Bayern Monachium vs FSV Mainz zakończył się wynikiem 4:0 dla drużyny Polaka. Miejmy nadzieję, że tak przykra sytuacja nigdy więcej się nie powtórzy. I Anna oraz Klara zawsze będą mogły podziwiać gole, które strzela Robert. Piłkarz w tej kwestii nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.\nZobacz też: Czego ukochanej żonie życzy Robert Lewandowski? I jak mała Klara świętowała z mamą urodziny?!\nAnna i Robert Lewandowscy są ze sobą od 10 lat! Teraz to najbardziej znana para w Polsce, a kiedyś...


The Fundamental Facts Of Betfan Kod Promocji - Jenn Gotzon\nThe Fundamental Facts Of Betfan Kod Promocji\nProstszy toteż, że minimalny wymagany warsztaty kuponów jakimi musimy obrócić bonus sięga zamiast three. eighty jedynie 2. 50. Trudniejszy w konsekwencji, że bonusem obrócić powinno się w tym przypadku nie zaakceptować jeden, zaś trzy razy. Wymagany najmniejszy kurs wydaje się być jednak sporym plusem i powinno się przyznać, że w pełni rekompensuje nam potrzeba 3-krotnego obrotu całego bonusu. Betfan zakłady bukmacherskie to nie jedyna firma na rynku, która podaje kod promocyjny czy też kod bonusowy oraz bonusy bukmacherskie dla świeżych graczy.\nWedług regulaminu bukmachera powinno się obrócić bonusem trzykrotnie, grając kupon AKO z minimal three zdarzeniami – szkolenie ogólny kuponu musi okazać się równy co najmniej 2. 0.\nW ramach akcji Matchday BOOST bukmacher wyróżnia codziennie jakiekolwiek zdarzenie, jakiemu podwyższa znacznie kurs.\nPłatności są naturalnie całkowicie bezpłatne i wolne od prowizji.\nGram tylko u legalnych bukmacherów – nie zawsze na bardzo duże stawki, lecz istotne, iż skutecznie! Piszę o obecnych promocjach, bonusach i zaufanych systemach. Kurs całego zakładu musi wynosić 2, dwadzieścia lub więcej.\nPamiętajmy, że na obrót każdym bonusem mamy odgórnie zdefiniowany czas. O ile go przekroczymy, patrykdudek.pl to konto bonusowe zostanie wyzerowane i nie będziemy mogli obecnie skorzystać spośród tych dodatkowych pieniędzy. Ruch stawki na odjęciu datku, czyli grając za stu zł, otrzymamy 88 zł od bukmachera. I w takim przypadku jako nowy użytkownik jesteśmy zobligowani aż do wykorzystania aż 600 zł dodatkowych gotówki na początek, które zgarniemy, jeżeli nasz kupon okaże się przegrany.\nPunkty aż do klasyfikacji zdobywamy przez granie kuponów – nie jest istotne czy istnieją wygrane, bądź przegrane. To jeden z dogodniejszych bonusów w polsce bukmacherskim, lub może być trochę lepszego aniżeli zwrot pieniędzy w przypadku, kiedy nasz bon okaże się przegrany? Możemy obstawić kupon, jakiego w normalnych okolicznościach byśmy się obawiali typować, zaś w przypadku wygranej odbieramy finanse i na własną rękę podejmujemy uchwałę czy odgrywać dalej. Całość przez to, iż bukmacher nie zaakceptować podwaja naszego wpłaconego depozytu, a za to mnoży 10-krotnie kwotę, która zostanie na naszym rachunku bankowym bonusowym po spełnieniu względów obrotu. Jeśli z seventy seven, siedmiu zł dzięki naszym rachunku bankowym znajdzie się na koniec 300 zł, to bukmacher wypłaci nam na konto główne 3000 zł. Betfan to bukmacher funkcjonujący dopiero od czasu 2019 roku, ale gwoli swoich oryginalnych użytkowników przygotował świetną ofertę powitalną, w jakiej można zgarnąć do 2931 złotych.\nNim wypłacimy cashback musimy zrealizować jednokrotnego ruchu otrzymanym zwrotem. W tym przypadku tenże bukmacher nie zaakceptować odstajedreszty. W ofercie możemy znaleźć zakłady dzięki League of Legends, Counter Strike, czy DOTA. To dość standardowy wybór, ale oferta jest dość interesująca.. Dlatego nie zaskakuje nas zjawisko, że o BetFan poglądy wśród amatorów e-gamingu są bardzo dobre. Należy zapytać o to co w przypadku, w którym Twój 1-wszy zakład jest trafiony?\nThe Hidden Truth on Betfan Kod Promocji Exposed\nLech – Legia, Barcelona – Real bądź inne łakome kąski, którym żyje futbolowy i nie tylko futbolowy świat. Nie zapominaj także, aby w trakcie rejestrowania się zaznaczyć wymagane zgody.\nWhy You Need To Use This Betfan Kod Promocyjny And Not That Betfan Kod Promocji\n„ZAGRANIE” BOOST – jest to kolejna zakładka, którą znajdziemy w serwisie głównej. To zakład szczególny stworzony poprzez bukmachera, który oferuje ogromny łączony warsztaty np. Dortmund + poniżej 4. pięć kartek przy meczu Porto vs Juventus”. Na takie wydarzenie bukmacher zaproponował kurs 2. 70 i jest to specjalnie połączone zdarzenie na Ligę Mistrzów z danego dnia. SIMPLY THE BEST – to specjalny rating dla graczy, który premiuje wszystkie zagrane kupony. Jak tydzień bukmacher Betfan rozdaje 10 tysięcy złotych 50 najlepszym graczom.\nRuthless Betfan Kod Promocyjny Strategies Exploited\nNa pewno wielu graczy bardzo dobrze zna Betclic kod promocji oraz to, co przynosi. Simply the game- bonusy dla obstawiających gry karciane oraz sporty wirtualne. Bonus rankingowy, im więcej punktów tym lepsza ranga w rankingu. Do nabycia 2000 zł co tydzień, dla najkorzystniejszych 30 typerów. Darmowe zakłady, freebety służące do 30 zł na zakłady w „grach”, e-sporcie a także zakładach sportowych. Po dokonaniu wpłaty (w wypadku tego buka to twenty złotych) i dokonaniu ruchu możemy uzyskać po pięć darmowych zakładów wartości 2 złociste na każdą z wymienionych sekcji zakładów. Pewnie zastanawiasz się, jak jak w tej chwili wykorzystasz cashback na start?\nThe Biggest Myth About Betfan System kodowania Promocyjny Revealed\nBonus od momentu depozytu mieści się na poziomie dwadzieścia złotych, gdyż jest to najmniejszy poziom wpłaty. Po przejściu tego etapu musimy włączyć zakłady, których minimalne kursy oscylują w stopniu minimalnym 2. 00. Betfan i jego bonus w tym zakresie jest więc niezwykle pociągający. Bonus powitalny na begin u bukmachera Betfan opiera się na coraz bardziej popularnym “Pakiecie Pudziana”. Słynny strongman, na dziś zawodnik MMA stał się główną twarzą tej spółki. Szczegóły tegoż bonusu zakładają przede wszystkim pochylenie się morzem naszym, czym wydaje się bonus od momentu depozytu.\nCategories: bukmacherzy w polsce


Podróż na Alaskę ~ Przestrzenie tekstu ~ blog literacki\nBałkany, Czarne, dzienniki, proza zagraniczna, recenzja, Sulina\n"Dzisiaj wszystko jest rozdarte, moi państwo,\ntyle że w Serbii widać to wyraźniej"\nWraz z Borą Ćosić nie udajemy się na Alaskę. Warto zaznaczyć to na wstępie, choć gdy przyjrzymy się uważniej okładce, dostrzeżemy na zdjęciu Hotel Balkan. Gdzie na Alasce znajdziemy tak sugestywną nazwę dla hotelu? To na "Alaskę życia" wybieramy się z autorem tej książki. Na Bałkany. Do Chorwacji i Serbii, czyli na tereny byłej Jugosławii. Do krajów jego młodości. Krajów biednych, zapomnianych, niemal... zakończonych.\nW podróż po nieistniejących już na mapie ziemiach dzieciństwa, Bora Ćosić (wybitny intelektualista i pisarz; studiował także filozofię) udaje się wraz z żoną Lidiją Klasić. Odwiedzić (dziesięć lat po wojnie domowej) kraje, które odbiły się głęboko w ich duszach. Przywołać wspomnienia, spotkać starych przyjaciół. Usiąść w ulubionych kawiarniach i zapomnieć o tym wiecznym rozerwaniu, o serbsko-chorwackich zatargach. Kolizji starego świata z nowymi wyobrażeniami, którym daleko do ideału. Tak, to podróż sentymentalna. Autor wspomina dawnych poetów, aktorów teatralnych, reżyserów, ludzi związanych z kulturą - całą tę jugosłowiańską bohemę, do której sam należał. Z której nie zostało w zasadzie nic. Tak jak i z dawnej Jugosławii...\n"Twój błąd polega na tym, iż chodząc po Zagrzebiu,\nmyślisz, że wpadniesz na Marcela Prousta. Zapamiętaj sobie: tu Prousta nie ma!"\nMatko Peić, chorwacki prozaik i historyk sztuki\nNajpierw Chorwacja. Mnóstwo śmieci, ale też historia, ludzie, dom Lidiji. A potem droga do Bośni. Minarety w bośniackich miastach i wsiach. Brud. Brak gustu. Brak perspektyw. "Przytłoczona i zamknięta w sobie jest cała ziemia bośniacka". Starzy Bośniacy przesiadują w cieniu z kieliszkami słabej rakii. Zapytani o drogę mieszkańcy Sarajewa, nie potrafią określić w jakiej dzielnicy znajduje się jakaś ulica, jakby sami nie wiedzieli gdzie są. A jednak życie artystyczne i kulturalne kwitnie w tym mieście na tyle, by Ćosić uznał: "ten naród będzie żył". Następnie udają się w stronę Serbii. Do Belgradu i "depresyjnej duszy jego mieszkańców". Tam wszystko sprawia wrażenie, jakby się skończyło. Zero ewoluowania. Nawet nowa moda przypomina starą, a wyprzedaże kradzionych rzeczy są na porządku dziennym. To właśnie Serbii poświęca autor najwięcej miejsca w książce.\nDawni serbscy przyjaciele autora nie przychodzą na spotkania. Niektórzy po prostu już nie żyją, inni odcięli się zupełnie od nurtu życia, niektórym ciążą jego chorwackie korzenie. Ćosić bowiem urodził się w Chorwacji, ale w wieku 5 lat przeniósł się z rodzicami do Belgradu. Dopiero w czasie wojny domowej wyemigrował do Berlina. To ta wojna, ten konflikt serbsko-chorwacki, u wielu z jego znajomych - artystów, pisarzy, historyków, których w przeszłości bardzo poważał, zmieniły nastawienie. Ba, zupełnie ich zmieniły. "W Zagrzebiu ludzie może już wiedzą, na czym stoją, w Belgradzie nadal nie".\nPodróż na Alaskę to opowieść bolesna, melancholijna i raczej przygnębiająca. To specyficzny dziennik podróży, a jest to podróż mentalna, okraszona historią i pełna zadumy. Trzeba na chwilę przystanąć, by pojąć wartość tej lektury. Ta specyficzna proza przeznaczona jest raczej dla mniejszego grona czytelników. Mi odpowiada, bo lubię opowieści z Bałkanów, a wspomnienia stamtąd zazwyczaj są dość ponure i ciężkie. I przede wszystkim głębokie.\n52 KSIĄŻKI (4)


1 PLN • Fit drink 250ml - ActivLab • NAJTANIEJ • Sklep SFD\nFit drink ActivLab250ml\nSprawdź dostępność w sklepach stacjonarnych 4457 osób kupiło ten produkt\nMyślę, że l-karnityny, jest za mało, żeby w znaczący sposób pomóc w redukcji, jednak napój jest bardzo smaczny. Dobrze schłodzony idealnie gasi pragnienie w upalne dni :)\nFit Drink jest produktem nie zawierającym cukru oraz kalorii/li>\nPorcja 1puszka (250ml)\nSKŁADNIKI Fit Drink\nJak dla mnie całkiem spoko w smaku. L-karnityny za dużo nie ma, ale jak na redukcje w sam raz, żeby zagasić pragnienie.\nDobry smak, schłodzony nieżle gasi pragnienie, dla mnie osobiście nieco za słodki.\njak dla mnie za mało L- karnityny,\nSmakuje jak wiodące marki napojów gazowanych, polecam :)\nW smaku dobry. Dobrze że ma 0 kalorii oraz L-karnityna 500:D


Czołowy wózek widłowy 4 kołowy STILL R 70-80 41133 | VZV.cz\nCzołowy wózek widłowy 4 kołowy STILL R 70-80 - Diesel, 2012\nWysokość podnoszenia 3 400mm\nWózek widłowy STILL R 70-80 z silnikiem Diesla najlepiej nadaje się do użytku na zewnątrz. Zaletą jest możliwa praca przy każdej pogodzie i łatwe tankowanie. Wózek jest wyposażony w podnośnik STANDARD o wysokości podnoszenia 3 400 mm. Ponadto jest wyposażony w boczne przesów, które pozwala na jednoczesne przesuwanie obu wideł podporowych w lewo i w prawo, co znacznie ułatwia obsługę. Ponadto jest on wyposażony w hydraulicznie regulowane widły, dzięki którym można zmieniać rozstaw (odległość) między widłami. Więcej informacji\n29 900 € bez VAT


Wysłany: 2010-08-21, 07:14\nJa polecam tę książkę ,,Budujemy Sami,, pomocna przy budowach wolier ,gołębników,królikarnie i inne pomieszczenia.\nWysłany: 2011-01-03, 15:59\nKtoś z was zna lub posiada tą pozycję?\nMikado zdobyłeś jakąś dobra książkę o chorobach ptaków?\nWysłany: 2011-01-04, 22:44\nAlan1980, wstyd się przyznać ale nic nie zakupiłem.Dużo ciekawych rzeczy na temat chorób można znaleźć w sieci,albo nauczyć się od weterynarza lub bardziej doświadczonych kolegów.Jednak z zakupu takiej książki nie zrezygnowałem,na pewno to zrobię prędzej czy później.\nWysłany: 2011-09-16, 22:14\nCzy posiada ktoś z was tą książeczkę - wydaje się bardzo ciekawą pozycją.\nWysłany: 2011-09-16, 22:17\nzamówiłam ale jeszcze nie dotarła\nWysłany: 2011-09-17, 09:46\npysia34, więc teraz czekamy na twoją recenzję tej książki\nNa pewno się podzielę zamówiłam jeszcze Mazurkiewicza , żeby mieć porównanie\nWysłany: 2011-09-18, 19:23\nTo teraz od pytań się nie opędzisz. Fajnie, że jesteś na forum i chcesz się dzielić wiedzą z książki.\nDaj spokój wolę się uczyć wiedzy od doświadczonych niż z książek Fakt, ze warto mieć książkę pod ręką i w miarę potrzeb umieć z niej korzystać\nMazurkiewicza są dwa tomy i w odróżnieniu od tej pierwszej jest to pozycja obejmująca choroby drobiu i ptaków ozdobnych\nWysłany: 2011-09-19, 17:36\nCzy chodzi ci o książkę pod redakcją M. Mazurkiewicza ,,Choroby drobiu" ?\nWysłany: 2011-09-19, 17:50\nDokładnie tak -opracowanie UP we Wrocławiu pod redakcją Mazurkiewicza tomy 1 i 2\nDzisiaj potwierdzono wysyłkę książek jutro będą na miejscu u mnie\nWysłany: 2011-09-20, 08:23\npysia34, bedziesz zawiedziona\nWysłany: 2011-09-20, 08:53\nmikado, Możesz podać inny link z tą książką o chorobach drobiu bo ten nie chodzi?\nA myślę że będę umiał Ci pomóc.\nWysłany: 2011-09-20, 11:06\nZ jakiego powodu będę zawiedziona? Właśnie przyszły przed chwilą książki, ale zerknąć na nie będę mogła pod koniec tygodnia :(\nZaciekawiłeś mnie przerzuciłam tematy i fakt Mazurkiewicz i reszta trochę to cienkie -niekoniecznie zewnętrznie :(\nale Pattison bobieżnie wydaje się niezły. Zobaczymy czy wgryzienie się w treść potwierdzi tą pobieżną wstępną opinię.\nNarazie widzę, ze jest sporo materiału do poczytania.\nOstatnio zmieniony przez pysia34 2011-09-20, 11:11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-09-20, 13:00\nKarol, ten z 2010 link ?Straciłem wątek od tego czasu z książkami\nWysłany: 2011-09-21, 08:04\npysia34, o ptaka egzotycznych niewiele tam ...wg mnie szkoda kasy\nWysłany: 2011-09-23, 19:15\nMikado jeśli jest to książka autora Zenon Wachnik gorąco polecam naprawdę warto kupić.Wiele ciekawych informacji i nie tylko o chorobach.\nWysłany: 2011-09-27, 10:52\npysia34, jak tam nowa lektura - mażesz nam już co nie co o tych książkach powiedzieć?\nWysłany: 2011-09-27, 12:30\nAlan tłumaczone choroby drobiu są super. Dokładnie zobrazowane choroby z objawami, diagnozowaniem i sposobem leczenia. Bardzo syntetycznie ujęte. Brakuje mi jednak zestawienia zbiorczego objawów tak aby prostrze było diagnozowanie chorób. Postanowiłam zimą przy nadmiarze wolnego czasu sama wykonać dla siebie tabelę zbiorczą zestawioną objawowo, tak aby łatwiejsze było poruszanie się po chorobach. Mazurkiewicz tak jak pisał Atma do d..... zupełnie nieprzydatny jesli chodzi o diagnostykę. Zastanawia mnie tytuł pozycji bo o chorobach jest tam tyle co kot napłakał i raczej zatytuowałabym ją wytyczne weterynaryjne chowu drobiu aniżeli jego choroby Zupełna pomyłka, chociaż dzięki niemu wiem, ze kura powinna zjadać 160-170g pokarmu dziennie\nWysłany: 2012-11-11, 20:23\nKsiążka zakupiona na prośbę pysia34 w j.czeskim.


Deglomeracja. Przenoszenie urzędów i firm poza Warszawę i duże miasta | Piotr Trudnowski, Magazyn TVN24\nPolitycy zainteresowali się wreszcie problemem, na który od dawna zwracają uwagę obdarzeni świetnym społecznym słuchem artyści. Postulat "przekłucia warszawskiej bańki" będzie jednym z ważniejszych tematów sporu politycznego. Polska jest bowiem dużo bardziej zróżnicowana, niż wydaje się to z perspektywy ministerialnego gabinetu. Próby rozwiązywania problemów Zielonej Góry z "gabinetu na Nowogrodzkiej" albo Mielca z "sejmowej pieczary" muszą skończyć się niepowodzeniem.\nDla Magazynu TVN24 pisze Piotr Trudnowski, prezes Klubu Jagiellońskiego\nJednomyślność, z której niewiele wynikło\nTemat przeniesienia urzędów centralnych poza Warszawę, który z nową siłą odżywa obecnie, nowy nie jest. W swoich programach wyborczych i strategiach zapisały go: Platforma Obywatelska (od 2015 roku), Polskie Stronnictwo Ludowe (od 2018), Kukiz’15 (2015), Partia Razem (2015), a także koalicja skupiona wokół Sojuszu Lewicy Demokratycznej (2015). Projekty dotyczące ulokowania konkretnych instytucji poza Warszawą w tej kadencji Sejmu składali też posłowie pozostałych partii parlamentarnych – Prawa i Sprawiedliwości oraz Nowoczesnej. Pod koniec października jako zwolennik tej idei zadeklarował się prezydent Andrzej Duda. Co symptomatyczne, żadna z inicjatyw deglomeracyjnych dotąd nie zakończyła się sukcesem. Jednomyślność miała charakter teoretyczny.\nKilka tygodni temu temat zagościł jednak na stałe w mediach i dyskusjach polityków. Dlaczego? Po pierwsze, wicepremier Jarosław Gowin zapowiedział, że na kongresie swojej partii (który już w niedzielę) przedstawi propozycję listy instytucji "do wyprowadzki" z Warszawy. Po drugie, stworzenie analogicznej listy obiecał Robert Biedroń. W ten sposób, z teoretycznego postulatu obecnego w nieczytanych przez nikogo programach partyjnych, pomysł stał się ważnym wątkiem głównego nurtu debaty publicznej.\nWicepremier J. Gowin zapowiada deglomerację / Wideo: tvn24\nJak w największym uproszczeniu mogłaby wyglądać taka reforma? Łatwo można sobie wyobrazić, że na początek przenieślibyśmy z Warszawy do innych miast wojewódzkich kilkanaście instytucji centralnych takich jak Główny Urząd Statystyczny, Najwyższa Izba Kontroli, Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Urząd Transportu Kolejowego czy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W zamian za to stolice województw, do których przenosimy warszawskie urzędy, powinny "oddać" innym miastom regionu instytucje i urzędy wojewódzkie – w pierwszej kolejności tym ośrodkom, które przestały pełnić funkcję stolic w efekcie reformy administracyjnej z 1999 roku.\nW efekcie miasta wojewódzkie zyskają przede wszystkim na prestiżu, ale też stworzą szansę na zatrzymanie u siebie absolwentów studiów, którzy, marząc o karierze państwowej, skazani są dziś na przeprowadzkę do Warszawy. Miasta średniej wielkości z kolei uzyskają konkurencyjne miejsca pracy i dostaną impuls do utworzenia się tam biznesowej otoczki. Kilkusetosobowy urząd to przecież nie tylko jego pracownicy, ale i szereg usług dostarczanych przez firmy zewnętrzne, od cateringu przez serwisantów komputerowych po usługi sprzątania.\nCo jeszcze ważniejsze – zarobki w sektorze publicznym są w Warszawie zupełnie niekonkurencyjne, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę koszty życia. Tymczasem płacąc te same pensje specjalistom w miastach z niższymi kosztami życia, w dłuższej perspektywie powinniśmy pozyskać do służby państwu lepszych pracowników.\nPrzeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw - dane z listopada 2018 roku / Źródło: tvn24.pl\nDroga do skutecznego przeprowadzenia tak trudnej reformy będzie długa i wyboista. Krytycy pomysłu ostrzegają, że w średnich miastach brakuje wyspecjalizowanych kadr, skazywanie pracowników centralnych instytucji na przymusową przeprowadzkę musi skończyć się niepowodzeniem, że wydamy krocie na kursowanie urzędników między miastami, a globalne megatrendy i tak wieszczą, że przyszłość należy do wielkich aglomeracji.\nWażniejsze jednak od polemiki z krytykami idei przenoszenia instytucji poza Warszawę jest dziś uświadomienie tak zwolennikom, jak i przeciwnikom deglomeracji, że proces ten to zaledwie widoczny znak szerszej zmiany, której potrzebujemy.\nMuzyczny bank 2018 roku rozbił Dawid Podsiadło z albumem "Małomiasteczkowy". Płyta w grudniu osiągnęła status potrójnej platyny, piosenkarza z Dąbrowy Górniczej odznaczono Paszportem Polityki, a tytułowy teledysk na YouTube obejrzano 25 milionów razy. Po sukcesie koncertów w wielkich miastach artysta ogłosił kolejną trasę – w ramach przewrotnie nazwanego "Wielkomiejskiego Tour" ma zamiar odwiedzić łącznie 50 miejscowości takich jak Suwałki, Kutno, Nysa, Chełm czy Mielec. Bilety na pierwszą pulę 31 koncertów wyprzedano w... cztery minuty.\nW tytułowym przeboju Podsiadło śpiewa o uniwersalnym doświadczeniu niezakorzenionych "słoików", których stolica rozczarowała: "Z małego miasta piękne sny / gromadzą się na twoich ulicach / Pamiętam, bardzo chciałem tu być / na pewno dużo bardziej niż dzisiaj". Kończy dosadną pointą: "Trzeba stąd wyjechać bo strach / że wszystko przejdzie na moje dzieci". To historia tysięcy Polaków, którzy przyjechali do stolicy i kilku innych największych miast, licząc, że czeka tam na nich tylko sukces, szczęście i bogactwo. Spotkały ich w zamian często trudna do wytrzymania presja na sukces, fałszywe relacje i samotność w kupionych na kredyt mieszkaniach na grodzonych deweloperskich osiedlach.\nByły prezes Klubu Jagiellońskiego Krzysztof Mazur o Dawidzie Podsiadle / Wideo: Klub Jagielloński\nDrugi biegun tej samej opowieści to relacja Pawła Sołtysa, wywodzącego się ze sceny reggae stołecznego wokalisty występującego pod pseudonimem Pablopavo.\nW niedawnym wywiadzie na łamach "Kultury Liberalnej" warszawski do cna pieśniarz przekonująco opowiada o konfrontacji własnego doświadczenia życiowego z rzeczywistością "Polski średnich miast". "U nas po 1989 roku padła na przykład Huta Warszawa, ludzie tracili dobre prace i musieli iść do gorszych, ale nie było tak, że pół miasta lądowało na bruku. A w Nakle tak było. Upadły zakłady mięsne i nagle miasto zaczęło wymierać, ludzie zaczęli uciekać. Tam można skończyć średnią szkołę i potem pracować w ciucholandzie, policji albo uciec na studia lub do pracy do większego miasta. Takiego doświadczenia – nagłego upadku starego świata – nie miałem. Jeszcze wyraźniej widać to w miejscach, gdzie kiedyś były duże PGR-y. To jeżdżenie po Polsce dużo mi dało. Pozwoliło mi wyjść z mojej bańki. (…) Sama Warszawa jest bańką. Jeśli nie jeździsz po Polsce i uważasz, że Polska jest odbiciem Warszawy, to bardzo się zdziwisz".\nTe historie "spoza bańki" od wielu już lat opowiadają bardzo sugestywnie polscy reportażyści. Filip Springer opisał los miast, które utraciły status stolic województw w tomie "Miasto Archipelag". Marta Szarejko w zbiorze pod sugestywnym tytułem "Zaduch. Reportaże o obcości" portretuje pokolenie 30-letnich słoików, którzy w wielkich miastach odczuwają mniej więcej to, o czym śpiewa Podsiadło.\nPrzykłady można mnożyć długo, ale wniosek jest prosty – politycy zainteresowali się wreszcie problemem, którego wagę z coraz większą popularnością i uznaniem od dłuższego czasu podkreślają obdarzeni społecznym słuchem artyści. Jakkolwiek reforma mająca docenić średnie miasta może się powieść lub okazać porażką, to postulat "przekłucia warszawskiej bańki" niemal na pewno będzie jednym z najważniejszych tematów, wokół których w najbliższych latach będzie się ogniskował spór polityczny.\nEmocja ta zaczyna rozpalać przecież krańcowo różnych bohaterów polskiej polityki. To prezydentura Słupska otworzyła Robertowi Biedroniowi drzwi do ogólnopolskiej ligi politycznych liderów (o szczególnej specyfice transformacyjnej miast dzisiejszego województwa zachodniopomorskiego pisze Cezary Łazarewicz w zbiorze "Tu mówi Polska"). Ale i dobrze zarządzaną "prowincjonalnością" swoją niezwykłą internetową popularność budował Adam Andruszkiewicz – by przywołać tylko przypominane w ostatnich dniach przemówienie z wiecu w Białymstoku, gdzie deklarował: "Tu jest najzdrowsza tkanka Polski, w Polsce wschodniej. Nie w żadnej warszawce, nie w żadnych pedalskich knajpkach pod tęczą" (o stolicy województwa podlaskiego opowiada kolejna ważna książka reporterska ostatnich lat, "Białystok. Biała siła, czarna pamięć" Marcina Kąckiego).\n"Kompromitacja". Były szef Młodzieży Wszechpolskiej wiceministrem / Wideo: Fakty TVN\nZanim przyjdzie kryzys\nRzecz jasna w dyskusji o deglomeracji nie można abstrahować od spojrzenia ekspertów. Najważniejsze argumenty na rzecz "rozwoju solidarnego terytorialnie" zebrał w raporcie "Polska średnich miast" prof. Przemysław Śleszyński, specjalista z Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk. Proponuje on między innymi tworzenie województw, w których funkcje stolicy podzielone są pomiędzy różne miasta, czy przenoszenie poza Warszawę nie tylko urzędów i instytucji, ale też choćby siedzib spółek skarbu państwa.\nSzacowany spadek liczby ludności miast powiatowych grodzkich w latach 2015-2050 / Źródło: tvn24.pl\nWarto też wspomnieć niedawny raport Najwyższej Izby Kontroli, która w latach 2013-2016 przyglądała się sytuacji w dziesięciu miastach: Białymstoku, Białej Podlaskiej, Chełmie, Łodzi, Łomży, Siemianowicach Śląskich, Tarnobrzegu, Wałbrzychu, Zgierzu i Żorach. Wniosek jest niepokojący i wzmacnia argumenty zwolenników deglomeracji. Miasta takie jak te wymagają bardziej zindywidualizowanej niż dotąd polityki państwa, bo w przeciwnym wypadku problemy społeczno-ekonomiczne rodem z lat 90. odrodzą się w nich ze zdwojoną intensywnością, kiedy tylko odwróci się koniunktura.\nJaki to los? Oddajmy głos Magdalenie Okrasce, która w niedawno wydanej książce "Ziemia jałowa" portretuje Zagłębie Dąbrowskie. "Ci, których kolorowy pociąg z napisem 'Transformacja' powiózł wesoło daleko w przód, nie są w stanie po prawie trzech dekadach zrozumieć, że ta sama zmiana zostawiła daleko w tyle setki tysięcy czy miliony ludzi z wielkich i małych ośrodków (…) Armia ludzi w różnym wieku, często robotników niewykwalifikowanych z uwielbianej przez poprzedni ustrój klasy społecznej, stała się od razu pariasami, wyrzutkami, uciążliwym naddatkiem, który powinien się 'przekwalifikować'. Niektórzy poszli na kuroniówkę lub wzięli odprawy, po których po kilku latach nie było śladu. Inni szukali uporczywie pracy, wypruci, zmęczeni, oszołomieni nową rzeczywistością, której nikt nie rozumiał".\nZawiercie, gdzie mieszka autorka, w latach 80. miało ponad 60 tysięcy mieszkańców, dziś ma ich oficjalnie nieco ponad 50 tysięcy, a zgodnie z prognozami GUS do 2030 roku ma ich zostać 44 tysiące.\nPrzewidywane zmiany liczby ludności w miastach na prawach powiatu w latach 2013-2050 / Źródło: tvn24.pl\nWszystkie te argumenty mogą inspirować polityków i być dobrym punktem wyjścia do tworzenia wieloletniej strategii zrównoważonego rozwoju państwa. Jej elementem może i powinno być umiejscowienie urzędów centralnych poza Warszawą, a instytucji wojewódzkich – poza stolicami regionów. Niemniej wyobraźnię Polaków rozpalać będzie właśnie to, co buduje dziś popularność Biedronia, Andruszkiewicza i Podsiadły, a co tak plastycznie wyraził Pablopavo – przebijanie warszawskiej bańki i pokazywanie, że "Polska nie jest odbiciem Warszawy".\nZróżnicowanie Polski jest o wiele bardziej wielowymiarowe, niż chcieliby zwolennicy prostych dychotomii: Warszawa – prowincja, wielkie miasta – małe ośrodki, Polska A – Polska B. Rzut okiem na dane pozwala zauważyć, że podziały te są głęboko zniuansowane.\nW proste stereotypy da się jeszcze wpisać podstawowe "sprawy światopoglądowe", choć i tu skala różnic między skrajnościami może zaskakiwać. W Zachodniopomorskiem (39,9 proc. w 2017 roku) rodzi się procentowo ponad trzykrotnie więcej nieślubnych dzieci niż na Podkarpaciu (12,5 proc.). Najnowsze dane Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego pokazują, że w niedzielnej mszy świętej w diecezji tarnowskiej uczestniczy aż 71 proc. katolików, podczas gdy w diecezji szczecińsko-kamieńskiej proporcje chodzących i niechodzących do kościoła są niemal odwrotne – w niedzielnej mszy udział bierze zaledwie 24,6 proc. zobowiązanych. Jednak już w tym prostym podziale na "zateizowaną" Polskę północno-zachodnią i klerykalny" południowy wschód znajdziemy pierwsze nieoczywiste odstępstwa, na przykład obejmującą Kaszuby diecezję pelplińską ze wskaźnikiem 48,5 proc. uczestniczących w mszy. Tymczasem w sąsiednich diecezjach koszalińsko-kołobrzeskiej oraz elbląskiej są kolejno jedne z niższych w kraju – 25,6 proc. i 28,4 proc.\nDużo bardziej zaskakujące dla wielu mogą okazać się dane o średniej długości życia. Wielu zdziwi, że Polacy żyją średnio nawet pięć lat dłużej na Podkarpaciu (mediana wieku śmierci w 2016 roku to 79 lat) i na Podlasiu (79,5 roku) niż w Lubuskiem (74,6 roku) i Zachodniopomorskiem (74,5 roku). Gdy spojrzymy na liczbę samobójstw – również w smutnej czołówce znajdą się województwa lubuskie, warmińsko-mazurskie i zachodniopomorskie, a najmniej zamachów na własne życie popełniają mieszkańcy Podkarpacia i Małopolski. Wreszcie w Polsce północnej i zachodniej Polacy umierają z powodu nowotworów dwukrotnie częściej niż w południowej i wschodniej, zaś sytuacja odwraca się, kiedy przyczyną śmierci są choroby układu krążenia, które dominują na południu i na wschodzie.\nKrajobrazu nieoczywistości dopełnia statystyka, która kilka miesięcy temu zszokowała internautów – w liczbie odmów szczepień dzieci przoduje Pomorze z dziesięciokrotnie większym odsetkiem, niż ma to miejsce na Podkarpaciu. To samo Pomorze jednocześnie przewodzi przecież we wszelkich badaniach, ciesząc się najwyższymi wskaźnikami kapitału społecznego – zaufania między obywatelami, liczbą organizacji pozarządowych, wykształceniem i jednymi z najwyższych w Polsce zarobków.\nGdy na tak wielkie zróżnicowanie regionalne nałożymy jeszcze różnice między obszarami wiejskimi a zurbanizowanymi czy te między małymi i wielkimi miastami, to zobaczymy mapę nieoczywistą, nieintuicyjną i zawiłą.\nSpojrzenie na taką mapę może inspirować lub przerażać, ale prawdopodobnie jest też kluczem do zrozumienia źródeł rosnącej polaryzacji politycznej w Polsce. Polacy z różnych miejsc Polski coraz gorzej się rozumieją, bo scentralizowane w Warszawie ośrodki medialne i polityczne nie potrafią ani opowiedzieć im o współobywatelach "z innej Polski", ani zaspokoić ich własnych aspiracji tożsamościowych. Brak zrozumienia innych i deficyt poczucia bycia rozumianym rodzi stereotypy i nieporozumienia, budzi frustrację i agresję.\nPrzewidywane zmiany liczby ludności w wybranych miastach w latach 2013-2050 / Źródło: tvn24.pl\nDobrym przykładem wyobcowania warszawskich elit mogą być ubiegłoroczne zachwyty nad raportem "Dobra zmiana w Miastku. Neoautorytaryzm w polskiej polityce z perspektywy małego miasta". Dziennikarze i komentatorzy nie ustawali w zachwytach nad dość pobieżnym raportem z wyprawy kilkorga badaczy ze środowiska "Krytyki Politycznej" do mazowieckiego (sic!) "małego ośrodka miejskiego". Lewicowi naukowcy, niczym etnografowie badający dzikie plemiona, postanowili spotkać i opisać wyborców Prawa i Sprawiedliwości. Dzięki - jak widać - potrzebnemu eksperymentowi zespołu Macieja Gduli stołeczni komentatorzy z wielkim zdziwieniem odkryli, że "dobrą zmianę" wybrali również przedstawiciele lokalnej inteligenckiej elity albo to, że źródłem poparcia dla partii Jarosława Kaczyńskiego nie są upolitycznione kazania – bo badani wyborcy polityki w kościołach albo nie widzieli, albo też zwyczajnie... do niego nie chodzą.\nDr hab. Maciej Gdula o "neoautorytaryźmie" PiS-u / Wideo: tvn24\n"Najważniejszym zadaniem dla wyobraźni politycznej jest uchwycenie spraw i procesów ważnych i pomijanie tego, co nieważne. Dlatego podstawowa debata publiczna nie powinna polegać na moralizowaniu czy krytyce rządzących polityków, ale przede wszystkim być nieustanną rekonstrukcją sensów" – pisał w "Wyjściu awaryjnym", jednej z najważniejszych politycznych książek ostatnich lat, Rafał Matyja. "Rysowanie" w głowach przedstawicieli politycznych, medialnych i gospodarczych elit mapy Polski złożonej z kilkuset różnych i zróżnicowanych miast to właśnie przykład takiego zadania. Należy mieć nadzieję, że podchwycony przez polityków postulat przenoszenia urzędów poza Warszawę będzie krokiem w tę stronę, a nie okazją do kompromitacji tego wielkiego zadania.\nDziałań, które powinny towarzyszyć zapowiadanej reformie deglomeracyjnej, jest wiele. To wyzwania transportu publicznego, bo bez walki z wykluczeniem komunikacyjnym przenoszenie instytucji zakrawać będzie na parodię. To potrzeba cyfryzacji administracji państwowej prowadzonej z myślą o obywatelach, a nie urzędnikach – bo bez tego zamiast przybliżyć instytucje do obywateli utrudnimy sobie życie. To konieczność zdiagnozowania i wykorzystania naturalnych potencjałów miast i regionów tak, by w gospodarce synergia i akumulacja kapitałów intelektualnego, kreatywnego i finansowego miała szansę zachodzić również poza stołeczną aglomeracją.\nTo wreszcie potrzeba równoległej, stopniowej decentralizacji – zarówno państwa przez wzmocnienie kompetencji samorządów, jak i samych partii politycznych. Próby rozwiązywania problemów Zielonej Góry z "gabinetu na Nowogrodzkiej" albo Mielca z "sejmowej pieczary" musi przecież skończyć się niepowodzeniem.\nByły prezes Klubu Jagiellońskiego Krzysztof Mazur o powrocie młodych ludzi do małych miast\nNie uda się to wszystko oczywiście bez dbałości o zachowanie istniejących mediów lokalnych i tych regionalnych ośrodków redakcji ogólnopolskich, które jeszcze istnieją.\nOstatecznie jednak stawka jest jeszcze wyższa. Z perspektywy indywidualnej – zgoda na dalszy warszowocentryzm to skazywanie kolejnych dziesiątek tysięcy ludzi na migrację do miejsc, w których - niczym bohater "Małomiasteczkowego" - nie znajdą szczęścia i spełnienia, lecz raczej frustrację i samotność. Z perspektywy zbiorowej – to droga w stronę coraz bardziej zubażającego ujednolicenia naszego życia społecznego, medialnego i kulturalnego.\nJeden z najwybitniejszych polskich publicystów konserwatywnych, Adolf Maria Bocheński, przestrzegał przed oboma tymi trendami już przed wojną. "Ostatnie dziesięciolecie przyniosło w Polsce niebywałą centralizację kulturalną i zanik życia prowincji (z wyjątkiem Krakowa) na rzecz Warszawy" – pisał w 1931 roku. "W olbrzymiej większości wypadków prasa codzienna na prowincji polskiej nie wnosi nie tylko nic twórczego, ale nawet i sprawozdawczego do naszej kultury. (…) Czasem na terenie prasy codziennej zjawi się indywidualność o rozmachu twórczym (…) – takiej indywidualności grozić będzie albo utonięcie w bagnie obojętności, albo przeniesienie do Warszawy. Fenomen ten uważać należy za wysoce szkodliwy, gdyż prowadzi do zubożenia kultury polskiej drogą unifikacji i zaniku wszelkich różnic prowincjonalnych" – alarmował w artykule "O decentralizację kulturalną". Blisko dziewięćdziesiąt lat po napisaniu tych słów warto wziąć je sobie wreszcie do serca.\nPiotr Trudnowski – prezes stowarzyszenia Klub Jagielloński, które od 2015 roku zajmuje się tematem solidarnego terytorialnie rozwoju państwa. W 2018 roku think tank wydał pierwszy w Polsce systemowy raport poświęcony koncepcji deglomeracji.\nKonrad4y4x 13 January 2019\nDobrze będzie w końcu dostrzec resztę Polski!\nmaria_koperska 13 January 2019\nA Sejm niech przeniosą najlepiej na Syberię. To populizm i bezmyślność.A może lepiej przenieść Stolicę? Tylko od dawna Kraków jej nie chce,to może niech wróci do Gniezna.\nikado1 13 January 2019\nTo po co nam stolica jeśli nie będzie w niej urzędów centralnych ? To może rząd powinien być Dęblinie a nie w Warszawie ?!\ndugma 12 January 2019\nTo się nazywa zawracanie kijem Wisły. Trend jest globalny i nie powstrzyma go wyrzucanie urzędów centralnych na wygnanie. Dla mnie to głupota; już widzę, jak wykwalifikowani fachowcy garną się do pracy w Białej Podlaskiej (precedens już był: celnicy rzuceni z zachodniej na wschodnią granicę - zapytajcie o rezultaty). Ludzie na całym rozwiń


Książkowo i życiowo: Jesienne powroty .\nAutor: Agnieszka Batura-Szyszkowska o 09:10\nEwa 12 października 2011 09:16\nTrzymam kciuki, by Ci się wszystko dobrze poukładało...:)\nelwika 12 października 2011 09:22\nU mnie też ostatnio nie najlepiej... Zawodowo raczej ok, ale rodzinnie to już nie za bardzo. Mam jednak nadzieję, że wszystko będzie dobrze, czego i Tobie życzę ;-)\nAneta 12 października 2011 09:42\nMam nadzieję, że wszystko się ułoży. Pozdrawiam ciepło :)\ncyrysia 12 października 2011 10:07\nNareszcie jesteś. Pusto było tu bez ciebie. mam nadzieję, że wszystko ułoży się po twojej myśli, tego ci z całego serca życzę.\ntoska82 12 października 2011 12:05\nTrzymam kciuki za to, żeby wszystko się udało i poukładało już na dobre :)\nkasandra_85 12 października 2011 13:01\nTrzymaj się dzielnie. Cieszę się, że już się nieco uspokoiło u Ciebie i wierzę, że od teraz będzie już tylko lepiej:))\nAnonimowy 12 października 2011 16:26\nMam nadzieję że wszystko się ułoży!Książki są lekarstwem ale nie na wszystkie problemy.Pozdrawiam!\nAgnieszka 12 października 2011 19:13\nNa pewno wszystko się ułoży. Głowa do góry! Pozdrawiam gorąco :-)\nDusia 12 października 2011 22:56\nWitaj z powrotem! Życzę Ci szybkiego rozwiązania problemów i wielu słonecznych dni:)\nkinga 13 października 2011 07:50\nCieszymy się z Twojego powrotu i życzymy pomyślności w sprawach osobisto-zawodowych\narcher 13 października 2011 11:08\ntrzymaj się :) będzie dobrze, MUSI!!!\nSol i Alien czyli Włóczykijów Dwóch 14 października 2011 20:48\nPowodzenia Ci życzę w życiu rodzinnym i we wszystkich innych aspektach też. Pamiętaj: jak jest naprawdę źle, to zawsze w końcu wszystko odwraca się na lepsze.\nPS. Zauważyłam, że ostatnio blogger szwankuje, tzn. gdy ktoś ma mój blog w linkach na stronie, to nie aktualizują mu się tam moje wpisy (widać link do jakiegoś starego, a nowe się nie pojawiają). Na moim blogu również wyświetlają się nieaktualne wpisy niektórych osób na liście linków. Czy Ty też zaobserwowałaś coś takiego? Teraz wszystkich pytam, bo ciekawa jestem, ile osób ma podobny problem ze swoim blogiem lub ze śledzonymi i czy da się coś z tym zrobić.


garderoby - Piel.pl - Pielęgnowany Katalog Stron Internetowych - 1 -\nMeble są bardzo istotnym elementem każdej nieruchomości. Wykonanie ich na wymiar jest czymś nietypowym i niewielu przedsiębiorców to robi. Profesjonalne podejście i wyjście naprzeciw oczekiwaniom klienta to coś, co umożliwia pozyskanie renomy. Bardzo precyzyjne wykonanie i dobre jakościowo materiały to druga połowa sukcesu. Zachęcamy do korzystania z usług.\t...\nData dodania: 27.04.2011 o godz: 13:36


Nietypowa lekcja biblioteczna zorganizowana została przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Wejherowie w wejherowskim ratuszu. Prowadził ją Andrzej Janusz - autor książki „Strzebielino: historia kaszubskiego zaścianka rycerskiego 1316-1945”. Z gimnazjalistami rozmawiał o historii naszego regionu. Lekcja transmitowana była "na żywo" na stronie wejherowo.pl i tą drogą trafiła do szkół gimnazjalnych na terenie powiatu wejherowskiego. Dzięki temu, uczniowie mogli uczestniczyć w tym wyjątkowym wydarzeniu, bez konieczności opuszczania budynku szkoły.\nArkadiusz Kraszkiewicz, skarbnik Wejherowa, który otworzył tę nietypową lekcję historii podkreślił, że taka formuła spotkania połączyła szkoły gimnazjalne z całego powiatu.\n- Jest to niezwykła lekcja i wspaniałe zamierzenie, które doskonale wpisuje się w realizowaną akcję Tygodnia Bibliotek – mówi Arkadiusz Kraszkiewicz, który jednocześnie zaprosił młodzież na organizowaną przez miasto Wejherowską Noc Muzeów, która odbędzie się 20 maja. – Każde takie wydarzenie sprawia, że nauka staje się ciekawsza i bardziej wizualna.\nJak powiedziała Ewelina Magdziarczyk-Plebanek z wejherowskiej biblioteki, prowadzącym lekcję jest autor, który jest nie tylko historykiem i znawcą tematu, ale także wieloletnim pedagogiem.\n- Te spędzone z młodzieżą dwie godziny, były naprawdę niezwykłą podróżą w czasie – powiedział Andrzej Janusz. – Dziękuję młodzieży za interesujące pytania i dociekliwe spostrzeżenia, a ich nauczycielom za przygotowanie do takiej nietypowej lekcji.


Skanowanie negatywu a odbitki w ciemni - Polskie Forum Fotografii Analogowej - Wszystko o Fotografii Analogowej\nForum Polish Analog Photography Polska Fotografia Analogowa FORUM FOTOGRAFIA TRADYCYJNA Wywoływanie negatywów\nSkanowanie negatywu a odbitki w ciemni\nRejestracja: 11 paź 2017, 08:43\nMieszkam w: Końskie\nSkontaktuj się z miwanow\n05 gru 2017, 11:28\nOd dawna chciałem porównać dwie odsłony jednego negatywu: wersje skanowaną przetwarzaną komputerowo i prawdziwą odbitkę wywołaną w ciemni.\nWiem że to są zupełnie różne techniki i że nie można je porównywać jak nie porównuję się książki i kina, ale byłem ciekawy. W niedzielę w końcu po długiej przerwie wlazłem do ciemni bo miałem do wywołania jedną klisze. Najpierw szybkie wywołanko i parę godzin suszenia przed skanowaniem. No i że miałem jeszcze czas i chemię to odpaliłem powiększalnik I właśnie powstała okazja zrobić ten test wiary, czyli porównać cyfrowy skan z tradycyjną odbitką z tego samego negatywu.\nOto obrazek cyfrowy, uzyskany metodą fotoskanu (Canon EOS 60D + Industar 50-2 50 mm ).\nA teraz skan odbitki tradycyjnej na satynowym papierze Ilford MG Deluxe formatu 21.5x16.5 cm (wywoływacz własnej kuchni z przepisu Ansco 130), obiektyw El-Nikkor 50 mm f2.8\nMuszę dodać że zadanie to było szczególnie trudne ze względu na materiały z którymi teraz pracuje - film z lat 70 ubiegłego wieku ORWO NP7, daje bardzo słaby kontrast na zadymionej błonie, nieraz nawet Pan Photoshop tym negatywom nie daje rady. Z kolei papier miałem wyrzucić bo jest bardzo przeterminowany i nie ma już czystego białego tła tylko szare, ale okazuję się że daje to efekt podobny do sepii więc postanowiłem go wykorzystać i chyba nie jest z nim aż tak żle Ale już raczej się nie zdecyduję na zakup przeterminowanego papieru z eBay bo ostatnio otrzymałem 3 paczki całkowicie naświetlonego papieru i nie ma jak go zwrócić bo nie udowodnię że taki papier otrzymałem. Tak już jest z materiałami światłoczułymi. Z kolei przygodę z przeterminowanymi filmami mogę polecać! Nie są to duże koszty a efekty nieraz są bardzo ciekawe.\nDla mnie zdecydowanie wygrywa odbitka z ciemni mimo że nie ma aż tak doskonałej jakości i detalizacji jak fotoskan, ale jak trzymam kartkę w rękach to czuję coś czego nie odczuwam patrząc na ten sam obraz na wyświetlaczu czy nawet z drukarki atramentowej. To chyba jest właśnie to dlaczego wolę jedno zdjęcie z ciemni jak sto na karcie SD\nA wy co sądzicie o tych dwóch obrazkach?\nOstatnio zmieniony 11 sty 2018, 08:18 przez miwanow, łącznie zmieniany 1 raz.\nExpose → Develop → Print → Repeat ⇤\nRejestracja: 03 lis 2017, 15:20\nMieszkam w: Zielona Góra\n26 gru 2017, 17:16\nRejestracja: 02 lis 2017, 11:30\nMieszkam w: Piła\n12 sty 2018, 08:41\nOczywiście że te z analoga.


blog o efektywnym uczeniu, trenowaniu, nauczycielach i o sobie trochę też.... - Luiza Wójtowicz-Waga\nPo co metodykowi pomysłowość? I czy właściciel musi być kreatywny?\nBadania nad kreatywnością trwają od ponad 150 lat, obecnie coraz częściej przyglądają się kreatywności nie na poziomie ogólnym ale w konkretnych zawodach, konkretnych funkcjach. Patrząc na nasz „ogródek” - mówić będziemy o kreatywności osób w funkcji właściciela szkoły, menadżera szkoły, a tym samym także metodyka.\nKiedy rozmawiamy o kreatywności menadżera, właściciela czy metodyka w szkole, chcemy zgłębić lub otrzymać rozwiązania na podniesienie jego własnej, indywidualnej kreatywności ale także takie, które pomogą pracować z narzędziami, dzięki którym kreatywność podniesie się w zespole, którym metodyk zarządza.\nKreatywność jest tym co różni kompetencje od doskonałości. To iskra, która powoduje, że prace nad nowym projektem w szkole posuwają się do przodu i która napędza zespół do działania. Kreatywność to strategiczny element sukcesu metodyka, jego zespołu i całej szkoły, który spaja niezależne elementy projektu w jedną całość, nadając pracy zespołowej smak i urok.\nKreatywność menadżera czy metodyka to także (co bardzo zadziwiające) dyscyplina - umiejętność zachowywania się w poszczególnych sytuacjach według określonego systemu wartości. Rozumiana jako samokontrola ma wiele zalet. Regularnie pokazując nauczycielom w szkole, w jaki sposób mogą z niej korzystać, dajesz im dobry przykład, a jednocześnie sam wyrabiasz w sobie tą ważna umiejętność, dzięki czemu korzysta na tym cały zespół.\nCo zrobić, aby pobudzić kreatywne myślenie w zespole?\nPrzede wszystkim musisz poznać zasady sterujące kreatywnością zespołu a potem nauczyć się narzędzi wspomagających tę twórczość. Nie wierzyć mitom, nie słuchać tak zwanych prawd, ale dowiedzieć się, co mówią badania, jak kreatywność działa, jak ją pobudzać. A potem poczuć na sobie siłę odziaływania narzędzi.\nN atym własnie polega trening kreatywności menadżera szkoły językowej, na który zapraszam Cię już w 30 marca 2019. Co mogę Cii obiecać?\nPOZNASZ ZASADY STERUJĄCE TWÓRCZOŚCIĄ MENADŻERA.\nZAPRZYJAŹNISZ SIĘ Z ALEXEM OSBORNEM I EDWARDEM DE BONO.\nPRZEPROWADZISZ ROZMOWĘ ZE SWOIM WEWNĘTRZNYM KRYTYKIEM I PRZEKONASZ GO, BY SOBIE POSZEDŁ.\nPOPRACUJESZ NAD SWOIM OPOREM I ZWALCZYSZ WĄTPLIWOŚCI.\nZROZUMIESZ, JAK TWÓRCZO JEST POPEŁNIAĆ BŁĘDY.\nPOZNASZ METODOLOGIĘ DESIGN THINKING I NA JEJ ZASADACH OPRACUJESZ SCENARIUSZ IMPREZY FIRMOWEJ.\nDOWIESZ SIĘ, CZYM JEST "SCAMPER" I JAK POMOŻE CI W TWÓRCZYM PRZEARANŻOWANIU PRZESTRZENI W SZKOLE\nZADASZ 30 PYTAŃ NA DRĘCZĄCY CIĘ TEMAT "SKĄD WZIĄĆ DOBRYCH LEKTORÓW"\nZOBACZYSZ, JAKA SIŁA TKWI W ZASADZIE "IDŹ NA ILOŚĆ".\nOSTATNIĄ SESJĘ SPĘDZISZ W JEDNYM Z KAPELUSZY DE BONO SPRAWDZA\nPOZNASZ PEWNĄ RYBĘ I PRZEKONASZ SIĘ, JAK PRACUJĄC ZE JEJ SCHEMATEM MOŻESZ GŁĘBIEJ ZROZUMIEĆ SKOMPLIKOWANY PROBLEM W SZKOLE I DOPASOWAĆ KOMPLEKSOWE I ADEKWATNE ROZWIĄZANIE.\nZROZUMIESZ, ŻE PROBLEM NIGDY NIE JEST "MONOLITEM" A WIĘC ROZWIĄZANIE TAKŻE NIE MOŻE BYĆ JEDNOWYMIAROWE.\no efektywnym nauczaniu, trenowaniu, nauczycielach, i o sobie trochę też...


Liceum im. Mikołaja Kopernika Sokółka\nAdres:ul. Adama Mickiewicza 11, 16-100 Sokółka\nLiceum im. Mikołaja Kopernika mieści się pod adresem: ul. Adama Mickiewicza 11, 16-100 Sokółka. Na maturze z języka polskiego uczniowie osiągneli średni wynik na poziomie 62.19%, natomiast zdawalność wyniosła 97.8%. Jeśli chodzi o egzamin maturalny z matematyki, to uczniowie uzyskali średni wynik na poziomie 61.85% a zdawalność wyniosła 85.71%. Zdawalność matury z języka angielskiego wyniosła 98.72% a średni wynik uczniów był na poziomie 82.87%\nMatury 2021 - Liceum im. Mikołaja Kopernika\n1 miejsce w Rankingu Liceów Sokółka 2022\nOpinia o Liceum im. Mikołaja Kopernika Sokółka


Ewa Luna - Isabel Allende (48409) - Lubimyczytać.pl\n7,13 (591 ocen\ti\t38 opinii) Zobacz oceny\nostatnia dodana przez Paweł Jankowski, 3 dni temu, w grupie Gry i zabawy\nMonika | 2012-10-06\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, 2012, Projekt: Allende Isabel\nKsiążki Pani Isabel przenoszą mnie zawsze w inny wymiar, inny świat. Z każdą kolejną powieścią autorki staję się Jej coraz bardziej zagorzałą wielbicielką.\nHistoria Ewy Luny jest baśniowa niczym opowiadanie Szeherezady.\nPolecam tym, którzy chcą przenieść się na chwilę do innego świata, niekoniecznie realnego.\n"Ewa Luna" to jedna z pierwszych książek I. Allende, jakie przeczytałam.\nOd razu urzekł mnie niepowtarzalny klimat magicznego realizmu i pochłonęłam całość jednym tchem.\nW opowieści tej autorka udowadnia swój wielki kunszt literacki, zdolność tworzenia historii, od których czytelnik nie może się oderwać. Jest tu sporo miejsca na wewnętrzne przeżycia bohaterów, ich emocje, które kierują życiem, raz prowadząc do szczęścia, innym razem do tragedii.\nPięknie opisuje Allende marzenia, miłość, tęsknotę...\nTo książka z gatunku tych, do których chce się wracać i o których pamięta się długo, długo po odłożeniu na półkę.\nPolecam z czystym sumieniem - przede wszystkim tym, którzy kochają niebanalne historie opowiedziane pięknym językiem.\n'Ewa Luna' nie zawiodła mnie, chociaż powiedziałabym, że ciut lepszy był 'Dom duchów'. Sama historia tytułowej bohaterki (opowiedziana przez nią samą) jest bardzo ciekawa, i rzeczywiście, przypomina trochę Szeherezadę, która tak umiejętnie konstruowała swoje opowiadania, że przerywała je w najlepszym momencie, aby jej słuchacz niecierpliwie czekał na dalszy...\nPięknie napisane i w zasadzie prawda. To niesamowita historia dziewczynki, której losy śledzimy od samego poczęcia…, i która na naszych...\nNie bez powodu już kilka lat temu obwołałam panią Isabel Allende moją ulubioną pisarką. I tym razem mnie nie zawiodła.\nPowieść „Ewa Luna” jest o historią wojen i rewolucji, która wpływa na życie ludzi. Jest powieścią o dorastaniu. Jest o poznawaniu świata, wraz jego blaskami jak i cieniami. Ale moim zdaniem, jest to przede wszystkim powieść o miłości. I w żadnym znaczeniu nie jest to romans. Jest to powieść o miłości matki do córki, dziewczyny do chłopaka, artysty do marzenia. Poznajemy w tej opowieści wszystkie kolory miłości. Miłość ciepłą, ukrytą, nieśmiała, erotyczną, i widzimy co się dzieje gdy tej miłości nie ma.\nJest to też książka o wyobraźni i dorastania do roli pisarza. Opowieść Ewy Luny o ludziach, którzy będąc wokół niej mieli wpływ na jej życie, postrzeganie świata, aż wreszcie twórczość.\nJak zwykle w powieściach Isabel wszystko tak opisane, że niemal można zobaczyć te kolory, poczuć te zapachy i zobaczyć tych ludzi. Niezmiennie bohaterowie jej powieści dosłownie żyją...\nJak zwykle w powieściach Isabel wszystko tak opisane, że niemal można zobaczyć te kolory, poczuć te zapachy i zobaczyć tych ludzi. Niezmiennie bohaterowie jej powieści dosłownie żyją na kartach powieści.\nAsia | 2013-07-29\nEwa to dziewczynka poczęta na łożu śmierci i to ona opowiada...\nMonika Stocka | 2012-08-19\nPoczątkowo Ewa fascynuje, bawi, ciekawi. Te wszystkie nieprawdopodobne zdarzenia, w które obfituje jej życie jakoś uchodzą na sucho i człowiek nie przyczepia się do znikomego prawdopodobieństwa tych wszystkich wymysłów. Wręcz przeciwnie, mnie osobiście, w połowie książki olśniło, że świat jest taki wielki i kryje tyle niespodzianek, że wszystko jest możliwe, że jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie. Poniosło mnie i myślę, że właśnie w tym miejscu dotarłam na szczyt. Droga powrotna nie różniła się zbytnio od drogi na górę, oprócz tego, że ... biegła w dół.
\nCzułam przesyt, tych niesamowitych spotkań po latach, tych wszystkich właściwych miejsc i czasów, będących za każdym razem punktem zwrotnym, albo samym punktem tylko, ale zaznaczonym, ważnym. Za dużo tego, z dużo. Opowiadanie staje się bajdurzeniem, zgrabnym poniekąd nawet, ale takim z przymrużeniem oka, gdzie koniec można przespać bez większych strat.
\nNie mniej myślę, że do Allende jeszcze wrócę,...\nNie mniej myślę, że do Allende jeszcze wrócę, choćby po to, żeby przyjemnie stracić czas ... no i z nadzieją, że gdzieś znajdę coś więcej ponad dziecinną fantazję\nByła sobie kiedyś kobieta, która trudniła się opowiadaniem historii. Wszędzie oferowała swój towar (...\twięcej\nIsabel Allende – Ewa Luna\n,,Pewnej niedzieli, gdy byłam dzieckiem, chrzestna zabrała mnie do kościoła parafialnego i kazała uk...\twięcej


Stary Rick farmę miał – przedpremierowa recenzja 1. odcinka 9. sezonu „The Walking Dead” · Serialomaniak.pl\nStary Rick farmę miał – przedpremierowa recenzja 1. odcinka 9. sezonu „The Walking Dead”\n„The Walking Dead” jest obecne na rynku seriali telewizyjnych od ośmiu lat. Podczas tak długiej bytności produkcja zdążyła wielokrotnie zmienić swój charakter. Pierwsze sezony są wręcz ubóstwiane wśród fanów, którzy jednocześnie bardzo mocno krytykują to, co stało się z historią na przestrzeni ostatnich trzech sezonów. Spadek jakości jest na tyle zauważalny, że serial powoli zaczął tracić widzów, ale jego oglądalność nadal utrzymuje się na tak wysokim poziomie, że nie ma na razie mowy o jego kasacji. Wielu fanów uważa, że może takie rozwiązanie byłoby lepsze, ale nie AMC. Stacja produkująca „The Walking Dead” nie jest głucha na głosy swoich widzów i postanowiła sezon dziewiąty uczynić restartem, nie tylko fabularnym, ale i jakościowym. Wszyscy czekają jak na szpilkach na efekty.\nWojna ze Zbawcami dobiegła końca, Negan został pokonany, ale Rick oszczędził jego życie, co zrodziło zupełnie nowe konflikty w całej grupie. Zalążek tego, co może nas czekać w przyszłości, widzieliśmy już w finale ósmego sezonu, kiedy to Maggie i kilkoro bliskich jej osób podjęło decyzję, że Rick się pomylił i nie może to zostać bez echa. W pewien sposób dało to jasny sygnał widzom, czego mogą spodziewać się w sezonie dziewiątym, czyli eskalacji tego rodzącego się podziału i być może konfliktowi wewnątrz zgodnej do tej pory grupy z Alexandrii, Hilltop i Królestwa. Odcinek premierowy stara się pokazać grupę w kontekście tego braku zgody co do Negana, ale nie można zapominać, że w komiksowym pierwowzorze Negan również zachował swoje życie, a jego dalsze losy były wyjątkowo istotne dla wszystkich głównych bohaterów. Dlatego też konflikt nie jest zaskakującym rozwiązaniem, mało tego, jest oczywistym rozwojem tego, co już przecież znane wszystkim fanom, dlatego dziwić może oburzenie części widowni na takie a nie inne poprowadzenie fabuły.\nW pewien sposób ci niezadowoleni widzowie nie są różni od niezadowolonych bohaterów jak Maggie, którzy z tych samych powodów widzieliby Negana martwego. AMC stanęło więc przed ogromnym dylematem – pójść na rękę widzom, czy jednak zaskoczyć ich czymś nowym. Z trailerów dziewiątego sezonu wiemy już, że Negan nie podda się tak łatwo i czeka go zapewne długa i nudna odsiadka w celi, którą zbudowano w Alexandrii już kilka sezonów temu. Pytanie, które rodzi się w głowach wszystkich - gdzie tutaj zaskoczenie, gdzie szok i niedowierzanie, które był obecne na ekranach przez większość emisji serialu? Jaką drogę obierze AMC w kontynuowaniu opowieści, która tak naprawdę ma już swoje zakończenie w formie komiksów? Niejednokrotnie można było się przekonać, że papierowa wersja „The Walking Dead” jest tylko drogowskazem dla twórców serialu i luźno korzystają z tego materiału źródłowego, najczęściej właśnie w momentach decydujących dla fabuły. Odcinek premierowy nie jest od tego schematu wolny i ma w sobie wiele cech pierwowzoru, ale nadal próbuje żyć własnym życiem i zaoferować widzom coś nowego, odbiegającego od schematu stworzonego przez Kirkmana.\nPrzeskok czasowy, którego jesteśmy świadkami pomiędzy finałem ósmego sezonu a pierwszym odcinkiem dziewiątego, jest ogromnie znaczący dla całej historii. Grupa Ricka po raz pierwszy jest widziana w jakimś większym uporządkowaniu, nie muszą ciągle uciekać, co więcej, to oni są rozdającymi karty. Świat powoli zaczyna przypominać zorganizowaną sieć małych społeczeństw, które rzeczywiście chcą zbudować coś lepszego, a raczej odbudować to, co znali sprzed apokalipsy. Nie jest to proste, głównie ze względu na ogromne braki w zaopatrzeniu, ale nadal kieruje nimi chęć stabilizacji i poszukiwanie bezpiecznego azylu. Mając pod nosem Zbawców, którzy pomimo tego, że pokonani, nadal nie wszyscy chcą złożyć broń,, nie ułatwia im tego. Już w trailerze mogliśmy zobaczyć napis na ścianie Sanktuarium „Saviors save us! We are still Negan” i problem z pokonanymi Zbawcami będzie najpewniej jednym z najistotniejszych dla całego sezonu. Nikt, kto został powalony na kolana i upokorzony, nie będzie siedział cicho, a szczególnie jeśli są to takie zbiry. Z premierowymi odcinkami nowych sezonów „The Walking Dead” jest zawsze ten sam problem – chcą na siłę zbudować background story dla wydarzeń, które są dla fabuły mało istotne.\nZ jednej strony takie powolne budowanie małych części większej całości jest przyjemne dla widza. Możemy bez pośpiechu zrozumieć, co się stało pomiędzy sezonami, a w przypadku obecnego w dziewiątej serii przeskoku czasowego powinno to być wręcz niezbędne. Niestety scenariusz nie robi niczego istotnego i obraca się wokół wspomnianych wyżej rzeczy nieistotnych i tak naprawdę niepotrzebnych dla całej historii. Ponad połowa odcinka premierowego to jałowe rozmowy pomiędzy bohaterami, przypominające narzekania starych ludzi, że kiedyś to było, a teraz już nie jest. Naprawdę ma się wrażenie, że relacje pomiędzy postaciami ogromnie straciły na dynamice, kiedy wszyscy zostali wsadzeni do świata, który nie wymaga już od nich heroizmu i poświęceń. Życie wszystkich stało się o wiele bardziej bezpieczne, zombie niemalże zupełnie przestały być problemem i widać, że historia tego serialu powoli zaczyna błądzić i szukać po omacku czegoś, co mogłoby na powrót wskrzesić dawny ogień, przyciągający przed ekrany miliony widzów. Powoli zaczyna to przypominać opowieść o wieśniakach żyjących z dala od cywilizacji, gdzie ich głównym problemem jest uprawa roślin i rozwiązywanie błahych sporów wewnątrz ich społeczności – western, gdzie role Indian przejęły zombie. Nie tak miał wyglądać sezon dziewiąty według zapewnień nowej showrunnerki, Angeli Kang.\n„The Walking Dead” jest naprawdę bliskie wbicia sobie samodzielnie przysłowiowego gwoździa do trumny. Miejmy nadzieję, że to tylko złudne wrażenie pierwszego odcinka, przecież w tym sezonie pożegnamy Ricka i Maggie, poznamy wreszcie Szeptaczy i jeśli to ma wyglądać tak jak po pierwszym odcinku, to z rewolucji zostanie tylko niesmak, że ponownie daliśmy się nabrać.\nSerial „The Walking Dead” można ogladać na kanale FOX oraz w usłudze Fox Play. Premiera pierwszego odcinka dziewiatego sezonu już 8 października na kanale Fox o 22:00.\n"The Walking Dead" wraz z dziewiątym sezonem miało przejść wielką przemianę, aby na powrót stać się tą produkcją, którą uwielbiały miliony. Po pierwszym odcinku jestem przekonany, że nic takiego się nie stało.\nostatnie minuty odcinka\nzbyt szybkie rozwiązanie wątku na który czekano od kilku sezonów\nrozciąganie nieistotnych wątków\nponownie cały odcinek jest przegadany


Nauka czytania, pisania, rachunków 1\nRozwój i wychowanie 10\nZaburzenia rozwojowe i terapie 4\nTrudności w czytaniu i pisaniu...Trudności w czytaniu i pisaniu – rozważania teoretyc...\nTrudności w czytaniu i pisaniu – rozważania teoretyczne i prakty... Wydawca: Centrum Doradztwa i Informacji Difin PDF\nABC mądrego rodzica. Inteligencj...ABC mądrego rodzica. Inteligencja twojego dziecka\nZdobądź wiedzę, która pozwoli rozwinąć intelekt Twojego dziecka i pozwoli mu osiągnąć szczyty w dorosłym życiu. Dowiedz się, jak rozbudzić w nim jego wrodzoną inteligencję i ukryte talenty.\nABC mądrego rodzica. Inteligencja twojego dziecka\nABC mądrego rodzica: Inteligencj...ABC mądrego rodzica: Inteligencja twojego dziecka\nJolanta Gajda Wydawca: Złote Myśli MP3\nWychowanie dzieckaWychowanie dziecka\nPublikacja poradnikowa dla rodziców, nauczycieli, pedagogów i edukatorów seksualnych. Rzetelnie, otwarcie i bez pruderii przekazuje wiedzę o dojrzewaniu psychoseksualnym. Pokazuje, jak prawidłowo wspierać rozwój seksualny młodzieży. Uświadamia, że seksualność jest nieodłącznym atrybutem każdego z nas.\nIzabela Jąderek Wydawca: Wydawnictwo Naukowe PWN MOBI + EPUB\nZaburzenia psychiczne i rozwojow...Zaburzenia psychiczne i rozwojowe dzieci a szkolna r...\nZaburzenia psychiczne i rozwojowe dzieci a szkolna rzeczywistość Wydawca: Wydawnictwo Naukowe PWN MOBI + EPUB


Manchester — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu People's History Museum\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Manchester Atrakcje w pobliżu obiektu People's History Museum\nEuropa›Wielka Brytania (UK)›Anglia›Greater Manchester›Manchester›Atrakcje w Manchesterze› People's History Museum\n632 recenzje(-i) Nr 10 wśród 162 atrakcji w lokalizacji Manchester Certyfikat jakości Muzea historyczne, Muzea Przegląd informacji Recenzje (632)\nUsuń „People's History Museum” z Moich zakładek Dodano People's History Museum do listy Zapisane. Czy atrakcja jest bezpłatna?\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Adres: Bridge St., Manchester M3 3ER, Anglia Numer telefonu: 44 161 839 6061 Strona internetowa Popraw to ogłoszenie Dzisiaj 10:00 - 5:00\nZalecany czas pobytu: 1–2 godziny Opłata: Nie Wszystkie zdjęcia odwiedzających (100)\nPrzeczytaj więcej Zrecenzowano: 31 grudnia 2015 Lizzie E, Baldock, Wielka Brytania\nPremier Inn Manchester Salford Central Hotel569 recenzji Salford, Greater Manchester0.2 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny Great John Street Hotel1 072 recenzji Manchester, Greater Manchester0.3 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny The Lowry Hotel1 999 recenzji Manchester, Greater Manchester0.3 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny Manchester Marriott Victoria & Albert Hotel1 391 recenzji Manchester, Greater Manchester0.3 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny The Deansgate Studios by City Centre ChicManchester, Greater Manchester0.3 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny The Ainscow Hotel373 recenzji Salford, Greater Manchester0.4 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny Więcej Five Star Apartment Hotels Ltd Quebec Services Apartments2 recenzji Manchester, Greater Manchester0.4 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny Citipads Manchesterwg 1 podróżnegoManchester, Greater Manchester0.4 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny Party PadsManchester, Greater Manchester0.4 km od następującego obiektu: People's History MuseumWyświetl ceny Mniej Hotele w pobliżu: People's History Museum W których hotelach w lokalizacji Manchester obowiązują promocje?\nTrwa aktualizowanie listy... People's History Museum — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w People's History Museum? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu People's History Museum\n1 pytanie Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu People's History Museum.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy trzeba kupować bilety dla dzieci? Jak do Państwa dojechać, korzystając z komunikacji miejskiej? Czy na miejscu jest restauracja lub kawiarnia? W pobliżu obiektu People's History Museum Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 2 530 recenzje(-i) John Rylands Library\n396 recenzje(-i) Opera House Manchester\n30 recenzje(-i) The Parlour at The Ainscow Hotel\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 1 145 recenzje(-i) Fazenda Rodizio Bar & Grill\n1 113 recenzje(-i) Manchester House\n590 recenzje(-i) Tattu


Hucie Katowice S.A.\nHuta Katowice dysponuje zdolnościami produkcyjnymi ok. 5mln. ton stali rocznie. Nowoczesne rozwiązania techniczne, stosowane technologie, komputerowe sterowanie procesami produkcyjnymi pozwalają na produkowanie wyrobów gotowych o standardzie światowym. Podstawowe surowcowe jednostki produkcyjne Huty Katowice to Zakład Wielkopiecowy i Zakład Stali i Półwyrobów.\nObecnie wyrobami w finalnymi Huty Katowice są wyroby długie produkowane w dwóch walcowniach: Walcowni Dużej (profile duże, szyny), Walcownie średnie (profile średnie).\nSpiekalnia wyposażona jest w trzy taśmy spiekalnicze. Eksploatowane są dwie taśmy, trzecia jest w rezerwie. Spiekalnia posiada składowisko uśredniające ze zwałowarkami i maszynami uśredniającymi. Spiek produkcyjny jest z mieszanki importowanych drobnoziarnistych rud żelaza, koncentratów tych rud, odpadów tych materiałów żelazo nośnych i topników. Produktem spiekania jest spiek, który po schłodzeniu w chłodniach obrotowych podawany jest taśmociągiem do wielkich pieców. Produkcja Surówki\nProces wielkopiecowy (proces Siemensa Martina) proces otrzymywania stali z surówki i złomu stalowego (z dodatkiem topników), przeprowadzany w piecach płomiennych zw. procesami martenowskimi. Polega na usunięciu domieszek (węgla, krzemu, manganu, fosforu, siarki) z ciekłego wsadu przez ich utlenianie w wysokiej temperaturze (1700 oC- 1750 oC). Paliwo (najczęściej gaz generatorowy, wielkopiecowy, koksowniczy) oraz powietrze są wstępnie ogrzewane w regeneratorach, a następnie kanałami doprowadzanie do głowicy pieca, gdzie zachodzie ich mieszanie i spalanie gazu. Po nagrzaniu wsadu spaliny są kierowane do drugiej pary regeneratorów, oddają im część ciepła i przewodem kominowym wydostają się na zewnątrz. Co kilkanaście minut urządzenie rozrządowe zmienia kierunek przepływu gazów i pary regeneratorów zmieniają się rolami (w każdym cyklu jedna para nagrzewa się od spalin, druga ogrzewa gaz palny i powietrze). Rozróżnia się proces martenowski zasadowy – w piecach o zasadowym (dolomitowym, rzadziej magnezowym) wyłożeniu komory roboczej i proces martenowski kwaśny - w piecach o wyłożeniu kwaśnym (krzemionkowym). W procesie martenowskim zasadowym zazwyczaj jako topnika dodaje się do wsadu wapno w celu usunięcia domieszek fosforu, częściowo siarki i uzyskania stali o dobrych właściwościach mechanicznych. Proces martenowski kwaśny był i jest rzadko stosowany, gdyż wymaga bardzo czystych materiałów wsadowych (nie można w tym procesie usunąć ze wsadu domieszek fosforu i siarki). Do niedawna piece martenowskie o wyłożeniu zasadowym były powszednie stosowane. Obecnie są wypierane przez piece elektryczne, zapewniające wyższą jakość stali.\nSurówka – stop żelaza z węglem (3-4,5%), zawierający krzem, mangan, siarka i fosfor, niekiedy również chrom, nikiel i wanad, otrzymujemy przez redukcję rud w wielkim piecu. Rozróżnia się surówkę przeróbczą, przeznaczoną do przeróbki na stal i surówkę odlewniczą (zwykłą lub specjalną), przeznaczoną do przetopu w odlewniach żeliwa.\nŻużel – uboczny produkt procesów metalurgicznych (wielkopiecowego, konwertorowego, marketingowego itp.). powstaje w wyniku reakcji między składnikami wsadu, topnikami i tlenem z atmosfery pieca. Skład zależy więc od rodzaju i przebiegu procesu – zawiera zwykle krzemiany i tlenki różnych pierwiastków (wapnia, magnezu, glinu, żelaza, manganu), czasami również fosfory i siarczki tych pierwiastków. Żużel ma niższą temp. Topnienia i mniejszą gęstość od wytopionego metalu, co uniemożliwia odprowadzenie go oddzielnym otworem spustowym. Żużel wielkopiecowy jest wykorzystywany jako tłuczeń do utwardzania dróg oraz do produkcji cementu i innych materiałów budowlanych (np. żelbetonu). Gaz wielkopiecowy\nGaz otrzymywany jako produkt uboczny podczas wytapiania surówki w wielkim piecu. Zawiera: tlenek węgla (25-30%), azot (50-60%), dwutlenek węgla (10-16%) oraz nieznaczne ilości wodoru, metanu i pary wodnej. Stosowany do opalania nagrzewnic wielkopiecowych, często w mieszankach z innymi gazami, stanowi podstawę gospodarki cieplnej huty. Zakład wielkopiecowy\nZakład wielkopiecowy to szereg obiektów zajmujących się przetwórstwem rudy i topników w surówkę wielkopiecową. W jego skład wchodzą:\nBaza Przeładunku Rud – wyposażona w systemy rozładunku i transportu rud i koksu oraz maszyny uśredniające.\nSpiekalnia – wyposażona w trzy taśmy spiekalnicze, produkowany jest tu spiek wielkopiecowy z mieszanki rud żelaza, odpadów żelazo nośnych, topników i koksu. Stosowanie kamienia wapiennego (jeden z topników)o niskiej zawartości domieszek umożliwia produkcję surówki o bardzo małej zawartości siarki (średnio 0,014 %)\nZakład Wielkopiecowy wyposażony jest w trzy wielkie piece. Wsad do wielkiego pieca podawany jest taśmociągiem i jest zasypywany do pieca bezstożkowym urządzeniem z obrotową rynną zasypową. Układ zasypowy jest hermetyzowany, a odzyskiwany gaz po oczyszczeniu kierowany do wewnętrznej sieci zakładu. Proces wielkopiecowy jest zautomatyzowany i zdalnie sterowany. Technologia stosowana na wielkich piecach zapewnia produkcję surówki o obniżonej zawartości siarki, fosforu, manganu i krzemu, a stała kontrola dostaw, kontrola międzyoperacyjna, kontrola ostateczna składu chemicznego realizowane w punktach kontrolnych wg planu jakości, zapewniają produkcję surówki o wymaganych parametrach. Produkowana surówka płynna w całości przeznaczona jest do przerobu w konwertorach tlenowych stalowni. Odbiór surówki w stanie płynnym dokonywany jest surówko wozami. W Zakładzie Wielkopiecowym są również duże maszyny rozlewnicze umożliwiające rozlewanie surówki w tzw. Gąski, które mogą być wsadem dla zewnętrznych stalowni i odlewni.\nSurowcem wejściowym dla Zakładu Stali i Półwyrobów jest surówka wielkopiecowa, złom i żelazostopy, a na wyjściu otrzymywane są półwyroby hutnicze w postaci kęsów i kęsisk, przeznaczone do dalszego przerobu we własnych walcowniach lub do sprzedaży. W skład Stali i Półwyrobów wchodzą następujące jednostki produkcyjne:\nWapniarnia wyposażona w trzy piece wapiennicze, produkująca wapno palone dla stalowni konwertorowej i spiekalni rud. Stalownia konwertorowa wyposażona jest w trzy konwertory tlenowe, w tym dwa typu LD i konwertor typu TBM. Zawsze pracują dwa konwertory, trzeci jest w rezerwie Ciągłe odlewanie stali.\nZakład Stali i Półwyrobów produkuje ok. 4,5 mln Mg stali rocznie w ponad 200 gatunkach, w tym stale nieuspokojone i stale uspokojone. Odlewanie stali przeprowadza się dwoma metodami: tradycyjną i ciągłego odlewania. Metodą tradycyjną odlewa się stal z kadzi odlewniczych jednocześnie do dwóch wlewnic. Wlewki przekazywane są na Walcownię, do dalszego przerobu lub na sprzedaż. Wśród stali uspokojonych znaczącą pozycję stanowią stale przeznaczone na szyny kolejowe. Obecnie cała produkcja stali szynowych odlewana jest na maszynie do ciągłego odlewania stali (COS). Odlewanie na maszynie do ciągłego odlewania COS, wlewki o dużym przekroju (ok.280x300 mm i 280x400 mm) przeznaczone są głównie dla Walcowni Dużej. Na drugiej maszynie do ciągłego odlewania stali COS 2 odlewane są wlewki ciągłe ( o przekroju ok. 105x105 mm do 190x220 mm) przeznaczone głównie dla Walcowni Średniej.\nWalcownia Półwyrobów wyposażona jest w zgniatacz i walcownię ciągłą kęsów. Zmiany w stosowanej technologii odlewania stali prowadzą do docelowej likwidacji wydziału lub dostosowania do produkcji innych poszukiwanych asortymentów .\nProdukcja wyrobów długich\nWalcownia Duża wyposażona jest w linię technologiczną składającą się z walcarki wstępnej, dwóch walcarek pośrednich oraz dwóch wykańczających (dwa piece z dwustronnym nagrzewaniem, linię walcowniczą, piły do cięcia na gorąco, chłodnie łańcuchowe oraz wykańczalnie szyn i kształtowników). Konstrukcja ulotek walcowniczych umożliwia szybką przebudowę i zmianę walcowanego asortymentów. Przedłużeniem linii są wykańczalnie kształtowników i szyn oraz prostownice rolkowe o prędkości prostowania do 5 m/s. Produkuje kształtowniki ciężkie: dwuteownik, profile „V” oraz szyny kolejowe i tramwajowe. Zdolność produkcyjna Walcowni Dużej wynosi 900 tys. ton rocznie.\nWalcownia Średnia wyposażona jest w linie technologiczną składającą się z walcowni wstępnej, dwóch walcarek pośrednich oraz dwunastu wykańczających. Przedłużeniem linii są wykańczalnie kształtowników oraz prostownice rolkowe o prędkości prostowania do 10 m/s i paczkarki. Produkuje kształtowniki średnie: kątowniki, dwuteowniki, ceowniki i dwuteowniki do 200 mm. Sprawozdanie napisane zostało na podstawie własnych spostrzeżeń podczas wizyty w hucie jak również w oparciu o materiały znalezione na internetowej witrynie Huty Katowice S.A. Ocena


Stonefly GIPSY 3 Ankle boot black - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Botki › Botki do kostki › Stonefly GIPSY 3 Ankle boot black\nTe Stonefly GIPSY 3 Ankle boot black były tanio do kupienia w www.zalando.pl. botki do kostki damskie świetnie wyglądają podczas jesieni, kiedy to przechodzą zmianę kobiece stylizacje. Stonefly staje przeciwko wszelkim oczekiwaniom, tworząc buty Stonefly GIPSY 3 Ankle boot black, dzięki którym poczujesz się 100% kobietą niezależnie od zaistniałej sytuacji. Tym, co.. więcej »\nTe Stonefly GIPSY 3 Ankle boot black były tanio do kupienia w www.zalando.pl. botki do kostki damskie świetnie wyglądają podczas jesieni, kiedy to przechodzą zmianę kobiece stylizacje. Stonefly staje przeciwko wszelkim oczekiwaniom, tworząc buty Stonefly GIPSY 3 Ankle boot black, dzięki którym poczujesz się 100% kobietą niezależnie od zaistniałej sytuacji. Tym, co zasługuje na największą uwagę w tym modelu to duży poziom wytrzymałości i solidność wykonania.\nStonefly GIPSY 3 Ankle boot black, materiał zewnętrzny: skóra cielęca, materiał wewnętrzny: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: obcas słupek, platforma, materiał zewnętrzny: skóra cielęca, nosek buta: okrągły, wyściółka: skóra, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: skóra, wysokość obcasa: 8 cm, zapięcie: brak, materiał: skóra cielęca.\nJeżeli widoczny model nie w pełni trafił w Twój gust, to z pewnością widoczne poniżej botki do kostki damskie powinny Ci się spodobać. Jeżeli mamy na myśli Stonefly to do wyboru jest wiele ładnych modeli, które cieszą się uznaniem wśród kobiet ceniących wysoką jakość obuwia i wizualność. Nie marnuj czasu i sprawdź naszą propozycję i kup wybrane botki ze swoich snów.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Stonefly GIPSY 3 Ankle boot black


KUPIĘ SOBIE KOZĘ | mimi.ania@gmail.com\nKUPIĘ SOBIE KOZĘ\nA u mnie wcale nie po staremu.\nDużo się zmieniło przez te trzysta sześćdziesiąt pięć dni, na szczęście, na lepsze i najważniejsze, że nie samo. Tak w małym skrócie ….\nNowy Rok 2007 spędziłam z Pszczółką Mają i Jej Guciem. Po godzinie zjawili się Diabeł i Anioł oraz hiszpańsko koreańska para z Polski. Przy akompaniamencie gitary, szampana, opowieści dziwnej treści i Kota Marysi Peszek, przy kominku do samego rana witałam Nowy Rok. Czar Sylwestrowej Nocy trzymał mnie mocno i grzał przez następne dobrych kilka tygodni. Na szczęście.\nŻadnych noworocznych postanowień nie było. Zupełny brak pomysłu na osiem godzin dziennie przepełzł ze starego roku.\nLuty był smutny. Nieśmiałe noworoczno-wiosenne porządki w głowie i pożegnań c.d.\nPotem bardzo długa i upierdliwa choroba zakończona nie mniej upierdliwym atakiem grafomanii. Upierdliwy brak pomysłu na osiem godzin dziennie i brak perspektyw na zmianę.\nW końcu. Pierwsze kroki na boki, ale też i do przodu. Magazynowy debiut mojej grafomanii. Wielka euforia. A potem… wielka cisza (ba! te dwa wyrazy mają jeszcze swoje drugie dno, ale o tym opowiem kiedy indziej, albo może Body spróbuje jak przestanie się ściskać z leniem… J).\nSpotkanie z Olem. Wielkie Dzia/eło wpakowane w moje zszarzałe, rozleniwione komóreczki. Wielka burza dwóch mózgów i nie tylko.\nNie bolało, przynajmniej na początku. Pierwsze pozdrowienia od świerszcza, zwanego potem Bodym – wrócił uśmiech. Zupełny brak pomysłu na osiem godzin dziennie zaczynał być coraz bardziej męczący.\nMorze i może. Działo się nie mało. Reaktywacja Mimi. Pierwszy projekt strony internetowej.\nWarsztaty filmowo- fotograficzne Ola połączone z wykładami na temat wpływu Wielkiego Działa na moją sferę emocjonalną. Wszystkie projekty zakończone fiaskiem. Koniec kwietnia. Przybiegł Body i zabrał mnie do zamkowego Sandomierza, a potem nad morze. Początek ery Świętego Spokoju.\nZupełny brak pomysłu na osiem godzin dziennie c.d…..\nZimny. Świętowałam kolejne dziesięciolecie istnienia. Mój zupełny brak pomysłu na osiem godzin dziennie też świętował swoją rocznicę… Żeby się pocieszyć, nasz pomysł na weekendy zmienił moją Wygodę w wygodę. Wrócił uśmiech. Pierwsze zabawy z aparatem. Pierwsze wrzutki blogowe. Święty Spokój rozciągnął się na całe lato i jesień, uśmiech ugrzązł w piachu, zatęskniłam za morzem.\nZaczęłam pożerać wielką literaturę, chodzić do kina i na film, pić wino na premierach i po, popijać kolorowe koktajle przez długie słomki, tańczyć w tzw. klubach, nocą przesiadywać na plaży, na werandzie, na grillach, kajakach, czołgach, kawkach i herbatkach…kocham lato!!!\nA potem… nagle się skończyło…\nNie mam czasu!!!!\nNie mam czasu, siły ani możliwości się zaczytać, a moje ostatnie seanse filmowe trącą przypadkowością i konformizmem. Na zaproszenie, na voucher, na kanapie, na chybił trafił.\nNa przykład na zaproszenie…Pamiętam, byliśmy najpierw na kawę na chwilę, a potem lampka wina na dobry humor (Ukryta strategia hehe). Na koniec kolejna lampka wina na pocieszenie. Kiedy Body spytał jak film, przypomniało mi się jak byliśmy mali i były takie syfony do wody sodowej na naboje. Wlewało się do szklanki soku, robiło syfonem pssssssiiiiik i powstawał bąbelkowy sok owocowy. Tak było z tym filmem. Bardzo zaangażowany silny koncentrat wielkich prawd i bystrych analiz współczesnych postaw Amerykanów wobec wojny, na dodatek wtryśnięty pod wysokim ciśnieniem prosto do gardła.\nBył też film numer 23 z Jimem Carrey’em, człowiekiem małpą w roli po raz pierwszy przeze mnie widzianej bardzo poważnej, że aż do przesady. Tyle zapamiętałam z tego filmu, ba! nawet tytuł! Bździu! Chyba dużo za dużo.\nA na kanapie?…hmmm naprawdę niezłe Good night good luck, kiedy ćwiczyłam czytanie po polsku ze słuchaniem po angielsku. Finalnie zrozumiałam po swojemu.\n„Dziękujemy za palenie” tez było na kanapie, ale na raty, tez niezłe, tez sobie poćwiczyłam.\nChce do kina!!!…\nRozmawiałam o tym z K. Chyba jednak kupię od Żyda tę kozę.\n(Nie wiem tylko co na to Body…)\nNa zakończenie dwa ważne ciągi dalsze z lat wcześniejszych.\nSpotkałam się z Anią sprzed roku, dwóch i trzech lat. Pamiętam z tych spotkań bardzo dużo, zwłaszcza jak wcześniejsze miesiące nagle skuliły się do rozmiaru wysuszonego rodzynka. Mozolnie i wcale z różnym skutkiem wciąż wracają do swojej dawnej postaci.\nNo i w końcu! Mam pomysł na swoje osiem godzin dziennie i jestem szczęśliwa. Podoba mi się też innych pomysł na moje osiem godzin dziennie, ale najbardziej na te osiem… potem…\nAha. Nowy Rok 2008 spędziłam wiadomo gdzie- nad morzem!\nPięknie, cicho, niespokojnie, leniwie. Totalny reset, więc…\nTeraz wszystko będzie inaczej 😉\nAha! W sobotę kupuję sobie kozę, więc reszta zdjęć oraz ciag dalszy już wkrótce 😉\nmorski śmietnik…właśnie tam znalazłam piękne bursztyny- po raz pierwszy wieksze od okruchów chleba\nKościół w Sandomierzu. Pamiętam spacery wieczorem po tej ślicznej zielonej trawie i rozmowy na murku o tam!… wysoko 🙂\nTen ponad dwumetrowy obraz wisiał nad bardzo stromymi schodami w dół, na pierwszym piętrze, w pensjonacie, w którym się zatrzymaliśmy. Ujmujący, jak całe wnętrze pełne niekonwencjonalnych, czasem antycznych bibelotów i przydasie. A wracając do obrazu, zastanawiam się ile osób wyrżnęło w dół … ja przyznaję o mały włos raz nie spadłam ze schodów 🙂\nByłam tez na paru maratonach. Podawałam banany i batony, pocieszałam i biłam brawo…poniżej: w Chęcinach\nRoboty remontowo budowlane ciągnęły się całe lato na przemian z ogniskami i wyjazdami. Wyglądaliśmy o tak! i mieliśmy tego wszystkiego tez o tak! ja robię zdjęcie, ale wygladam nie lepiej.\n~ - autor: Ania w dniu Styczeń 16, 2008.


W Karpaczu, Karpacz będzie organizatorem imieninowego zjazdu Krystyn - wydarzenia - Karpacz\nDoroczny imieninowy zjazd imienniczek Krystyny odbędzie się w miejscowści Karpacz w województwie dolnośląskim w dniach 12 oraz 13 marca.\nNa zjeździe zbiorą się Krystyny, najprawdopodobniej będzie ich kilka setek i razem będą świętowały obchody swoich imienin.\nBędzie to już 18 zjazd imieninowy.\nNa każdych imieninach króluje hasło przewodnie i wszystkie panie w tych dniach noszą na głowie specyficzne nakrycie. Tego roku hasłem tym będzie "18-tka Krystyn". Panie będą paradowały w żółtych kapeluszach i szalikach, a w przypadku złej pogody skorzystają z żółtych parasoli. Żelazna zasada na spotkaniach obowiązująca wszystkie Krystyny to mówienie do siebie po imieniu.\nW tym roku pierwszym dniem zjazdu będzie 12 marzec. Program przewiduje między innymi zorganizowanie Spotkania Medycznego imienia Krystyny Bochenek, podczas którego poruszane będzie zagadnienie związane z otyłością i zdrowym odżywianiem. Tematy te poruszy pani profesor Magdalena Olszanecka-Glinianowicz, która jest prezesem w Polskim Towarzystwie Badań nad Otyłością. Panie będą miały okazję obejrzeć przedstawienie "Lataj z Krystyną".\nW dniu 13 marca (w imieninowym dniu Krystyn) o godzinie 13.13 w centrum miasta Karpacz będzie można wysłuchać hejnału Krystyn, panie zostaną przywitane przez włodarzy karpackich i osoby reprezentujące powiat jeleniogórski. Odbędą się także występy regionalnych zespołów. Po zakończeniu oficjalnej części rozpocznie się impreza imieninowa.\nPrzed 18 laty spotkania imienniczek Krystyny zapoczątkowane zostały przez panią Krystynę Bochenek, będącą dziennikarką w Polskim Radiu Katowice, a potem piastującą stanowisko wicemarszałka Senatu. Zginęła ona podczas katastrofy samolotu prezydenta w Smoleńsku, po jej śmierci spotkania są nadal organizowane.\nPierwsze spotkanie imieninowe odbyło się w 1998 r w mieście Katowice, następnie zjazdy były organizowane w różnych miejscowościach na terenie Polski. W spotkaniach mogą uczestniczyć wszystkie Krystyny, nie ma ograniczeń wiekowych, zawodowych itp.


Ten, kto stawia dom, musi wiedzieć, że pochłonie to znaczne fundusze | Wohnen Sparen - ekonomiczne mieszkanie\nDecyzja o budowie domu musi być przemyślana, bo doprawdy może ona pochłonąć znaczne środki.\nPosiadanie swego domu to fantastyczna rzecz. Możemy go zbudować już w młodym wieku, żeby wychować tam potomstwo lub na emeryturze, by w spokoju za miastem delektować się jesienią życia.\nDecyzja o budowie domu musi być przemyślana, bo doprawdy może ona pochłonąć wielkie środki.\nPosiadanie własnego domu to świetna sprawa. Możemy go postawić jeszcze w młodym wieku, aby wychować tam potomstwo albo na emeryturze, by w ciszy za miastem delektować się jesienią życia.\nNieważne, gdzie będzie ulokowana nasza działka i jak duży będzie dom, to musimy go wpierw postawić. Trzeba posiadać zatwierdzony projekt i sprawdzoną ekipę. To ważne, bo niestety dużo słyszy się w Polsce o tym, że prace pewnych fachowców wołają o pomstę do nieba. Jeżeli już udało nam się znaleźć uczciwych specjalistów, to powinniśmy także nabyć materiał budowlany. I tutaj potrzebne będzie nam wszystko — piasek, zaprawa, pustaki czy cegły, drewno. To zaLEDwie początek drogi. Potem będziemy musieli kupić dachówki. Nim się do domu przeprowadzimy, ba! – zanim zaczniemy wybierać meble i dodatki, minie sporo wody w Wiśle. W czasie budowy powinniśmy postawić na materiały z najlepszej półki. Prawda, będą one bardziej kosztowne, ale pewnie będą najlepszej jakości. Co za tym idzie, nie będą zbyt prędko niszczeć albo pękać. Pamiętajmy, że dom (wiercenie studni sieradz) to inwestycja na wiele lat. Pewnie będą w nim mieszkać nasze dzieci oraz może także wnuki.\nZatem nie wolno liczyć na to, że kiepskiej jakości materiały nie będą się psuły. Aby za kilka lat nie pluć sobie w brodę i nie wzywać fachowców od naprawy, to lepiej już dziś zainwestować więcej i mieć święty spokój na wiele lat.\nAutor adminData publikacji 22 maja, 2022 22 maja, 2022 Kategorie Bez kategoriiTagi drewno, dzieci, LED\nPoprzedni Poprzedni wpis: Każdy z nas pragnie żyć w pięknym wnętrzu – wobec tego stale dbamy o własny dom i urządzamy go według własnego smaku\nDlaczego czasem należałoby osiedlić się na Oślej Górze?


Minister Gróbarczyk potwierdził budowę portu na Narwi w Ostrołęce » Portal Informacyjny Radia Nadzieja [wZasięgu.pl]\nwZasięgu.plInformacje OstrołękaMinister Gróbarczyk potwierdził budowę portu na Narwi w Ostrołęce\nMarek Gróbarczyk, Ostrołęka, pilne, port w Ostrołęce, Powiat ostrołęcki\nMinister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Marek Gróbarczyk spotkał się z mieszkańcami Ostrołęki i regionu. Jedną z głównych informacji jaką przekazano podczas wizyty, była wiadomość o renowacji ostrołęckiego portu na rzece Narew. Poinformowano też o podpisaniu stosownych dokumentów odnośnie tej inwestycji.\nPierwszy krok to umowa użyczenia. Umowa, według której port przechodzi we władanie prezydenta Ostrołęki. Drugi – to rozpoczęcie inwestycji w postaci zagospodarowania tego terenu. My będziemy zajmować się basenem portowym. Chcemy go wyczyścić i przywrócić do stanu pierwotnego – mówi Marek Gróbarczyk, minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej.\nWiadomość ta bardzo ucieszyła osoby związane żeglarstwem. Według nich inwestycja ta dobrze wpłynie na ożywienie ruchu statków na rzece.\nTo jest od lat wyczekiwana wiadomość. Dlatego, że na tym naszym szlaku od wielu lat nic się nie dzieję. My pamiętamy lata kiedy załogi płynęły już od maja na Mazury, a w tej chwili jest pusto, bo rzeka jest nie żeglowna i nie mamy tu żadnej mariny. Od Pułtuska na całym szlaku do Nowogrodu nie mamy miejsca, gdzie moglibyśmy się zatrzymać i w normalnych warunkach, tak jak w całej Europie w marinach, spędzić ten czas – mówi Hanna Potapowicz, członek okręgu Mazowieckiego Ligi Morskiej i Rzecznej.\nPodczas spotkania poruszoną też temat drogi żeglownej z Warszawy do jezior mazurskich. Minister zapowiedział, że będą prowadzone prace mające doprowadzić tą trasę do takiego stanu aby można było po niej bez problemu żeglować.


Mentor potrzebny od zaraz – Szmaragdowe Pióro – Aleksandra R.K. Stupera\nPoszukiwany mentor. Najlepiej od zaraz. Nie musi być wysoki, mieć pięknych oczu i starannie uczesanych włosów. Może nosić stary, zacerowany golf i trzewiki z czasów wojny. Może jeździć naprawianym tysiące razy Polonezem, któremu odpada lakier. To nie ma znaczenia.\nPoszukiwany mentor. Taki, który wskaże właściwą drogę i rozwieje wątpliwości. Poprowadzi przez ścieżki życia. Pomoże podjąć właściwą decyzję. Nie zawiedzie w chwili zwątpienia i próby, lecz poda rękę i pomoże wstać z upadku.\nPoszukiwany mentor. Najlepiej od zaraz…\nTakie ogłoszenie mogłoby widnieć w niejednej gazecie: dziennikach, miesięcznikach, magazynach wszelkiego rodzaju czy nawet jednostronicowych ulotkach. Powinno pojawiać się za każdym razem, gdy ktoś staje na początku drogi swojej pasji czy marzenia. W takiej chwili każdemu przydałby się ktoś taki, kto nauczy poruszać się po szlakach, odkrywać nowe drogi i iść wytrwale przed siebie. Kto pokaże, jak podnosić się po upadku i jak uniknąć najgorszych błędów.\nJednak trudno znaleźć kogoś takiego w świecie, gdzie autorytetami stają się ci, którzy zamiast dawać nadzieję, wyrywają ją z dłoni i wrzucają w błoto; którzy jedynie wskazują błędy, a nigdy nie pochwalą za postępy; którzy uważają się za mistrzów w swojej sztuce i nie potrafią zauważyć, że ich uczniowie osiągają lepsze wyniki; którzy niszczą marzenia, odbierają szanse i udowadniają swoim podopiecznym, że do niczego się nie nadają…\nChociaż czasami znajdzie się ktoś taki, kto poda rękę i poprowadzi właściwym szlakiem. Kto nauczy, którą drogą podążać, a której unikać. Kto wesprze w trudnej chwili i roześmieje się w radosnej. Ktoś, kto potrafiłby stać się mentorem.\nTakie osoby są potrzebne 😉\nDobrze mieć kogoś takiego 🙂\nTak! na naszej drodze powinien stać taki mentor, który nie skrytykuje tylko wesprze. Doradzi. Pomoże w chwili załamki. Też takiego poproszę:))\nOdpowiedz Katarzyna Pawłowska\nKtoś taki się przydaje szczególnie na początku naszej drogi 🙂\nTaki mentor przydaje się każdemu. Ułatwia wiele spraw i daje inspirację.\nPomaga też radzić sobie z porażkami 🙂\nMentorzy ten gatunek chyba wyginął.\nJeszcze nie, ale mogą być zagrożeni wyginięciem.\nZgadzam się z Tobą. A Ci co się promują często z mentoringiem nie mają nic wspólnego imo.\nDobrze jest znaleźć kogoś, kto jednak nadaje się na mentora 🙂\nTaki mentor to jak anioł stróż i w życiu chyba się przydaje\nTak, jest potrzebny, by pomóc nam iść właściwą drogą 🙂\nCzasem wystarczy, by pokazał jak czytać mapę, by iść tam, gdzie chcę.\nPiękne słowa 🙂 Miłego wieczoru\nprzecież jest w grupach na fb – mentoring\nChyba nie zrozumiałaś mojego tekstu 🙂 Chodziło mi tu o ukazanie tego, że potrzebujemy dobrych mentorów.\nFakt, czasem przydałaby się taka osoba 🙂\nZgadzam się 🙂 Każdy potrzebuje mentora