Krzysztof Kołaszewski, współtwórca i CEO Bobby Burger, fot. PTWP\nBobby Burger podobnie jak wiele innych restauracji w czasie pandemii koronawirusa zdecydował się na sprzedaż w dostawie. Krzysztof Kołaszewski, współtwórca i CEO sieci burgerowni, w rozmowie z nami opowiada o przyjętej strategii i niezbędnych działaniach, które pomogą przetrwać pozostanie gastronomii w zamknięciu.\nAutor: Jakub Szymanek/horecatrends.pl Data: 22 kwietnia 2020 18:02\nJak pandemia koronawirusa wpłynęła na działalność sieci Bobby Burger? Jak firma radzi sobie w zaistniałej sytuacji?\nKrzysztof Kołaszewski, współtwórca i CEO sieci Bobby Burger: Od samego początku zmaksymalizowaliśmy nasze wysiłki w ofercie dowozów. Część lokali zamknęliśmy i przenieśliśmy całą sprzedaż online do innych lokali, aby mieć pokrycie całego miasta, a jednocześnie nie mieć tak dużych kosztów operacyjnych. W tym momencie działamy na poziomie 20 proc. normalnej sprzedaży. Nie jest to dobra sytuacja, aczkolwiek jak uda nam porozumieć z wynajmującymi lokale, ten trudny czas uda się jakoś przetrwać.\nWspomniał Pan o wynajmie lokali. Chciałbym pójść w tym kierunku oraz stref food court w centrach handlowych, w których Bobby Burger posiada swoje punkty. Jak wygląda tam sytuacja z opłatami?\nW galeriach handlowych mamy wszystkie lokale zamknięte. Teoretycznie po zmienionych rozporządzeniach moglibyśmy z nich realizować dostawy do klientów, jednak nie chcemy się tutaj narażać na obciążanie nas pełnymi czynszami. I tak dzieje się, że mimo ustawy o zawieszaniu umów, niektórzy wystawiają faktury i domagają się zapłaty za czynsz. Dla nas sprawa jest jasna, nie powinniśmy wówczas płacić i powinniśmy się porozumieć z właścicielami na wysokość czynszu po zakończeniu pandemii, bo trudno nam sobie wyobrazić, że powróci ten ruch sprzed pandemii.\nJeśli chodzi o lokale na ulicy, prawie we wszystkich miejscach udało nam się porozumieć głównie ze względu na długą współpracę. Dlatego wynajmujący godzi się na upusty, żeby razem udało nam się to przetrwać, jednak rozumiem wynajmujących, którzy również są w trudnej sytuacji i mają swoje zobowiązania i jeśli ktoś nie chce im zapłacić, to mają bardzo duży problem.\nA ja wygląda sprawa restauracji działających na zasadzie franczyzy pod szyldem Bobby Burger?\nRekomendowaliśmy naszym franczyzobiorcom, aby dogadali się ze swoimi wynajmującymi. W większości miejsc się udało, ale nie we wszystkim. Niektórzy nie chcą o tym dyskutować i chcą, żeby płacić im pełny czynsz. I być może takie sprawy skończą się w sądzie. Pomagamy naszym franczyzobiorcom skorzystać z tarczy antykryzysowej. Ale za nich tego nie zrobimy. Muszą sami pójść po pomoc i w większości powinni sobie z tym poradzić.\nJak ocenia Pan wsparcie ze strony rządu dla firm, które ucierpiały przez pandemię koronawirusa?\nW tym momencie nie ma żadnego dedykowanego wsparcia dla branży gastronomicznej. Wiem z rozmów kuluarowych i organizacji zrzeszających podmioty gastronomiczne, że będziemy próbować przebić się do rządzących i żeby oni również przygotowali tarczę czy program sektorowy dla samej gastronomii na wzór np. tego dla turystyki, bo wydaje mi się, że gastronomia jest również taką branżą dotkniętą bardziej niż inne.\nNa razie mamy standardowe rozwiązania z tarczy antykryzysowej, z których korzystamy i są one w jakiś sposób pomocne, ale uważam, że powinno być coś więcej. Bo gastronomia jest specyficzną branżą, w której marże są relatywnie niskie, przychody czasami spore, ale bardzo dużo kosztów. A jednocześnie gastronomia zatrudnia bardzo dużo ludzi i tu jest efekt społeczny, bo później może zostać w społeczeństwie bardzo wiele osób pozbawionych źródła dochodów.\nPremier Morawiecki umieścił gastronomię w trzecim etapie odmrożenia gospodarki, ale nie podał konkretnych dat. Ile jeszcze według Pana gastronomia jest w stanie wytrwać w zamknięciu?\nTo jest bardzo indywidualna kwestia, jak ktoś do tego podszedł. Czy jesteśmy siecią czy indywidualną gastronomią. Jeśli ktoś ma swój prywatny lokal, zapłacił pracownikom za jeden miesiąc i później wszystko zamknął, to może i rok tak czekać, płacąc niskie opłaty za prąd. Ciężko powiedzieć, ile gastronomia może przetrwać w takim zamknięciu. Gastronomia stara się coś robić. Wszyscy praktycznie ruszyli ze sprzedażą online, dostawami czy pakietami do przygotowania w domu. Każdy próbuje odnaleźć się w tej rzeczywistości.


Piast - Jagiellonia. Typy | Darmowe typy na dzisiaj\nEkstraklasa: Piast – Jagiellonia (Typy i Analiza)\nW sobotę w ramach rozgrywek Ekstraklasy piłkarze Piasta Gliwice podejmą zawodników Jagiellonii Białystok. Początek spotkania zaplanowano na godzinę 17:30. Transmisję meczu przeprowadzi CANAL+ Sport oraz CANAL+ Sport 3. Zapraszamy na analizę!\nEkstraklasa: Piast – Jagiellonia. Typy bukmacherskie. Typy bukmacherskie\nEkstraklasa: Piast – Jagiellonia. Typy bukmacherskie\nPiast mierzy w tym sezonie w czwarte miejsce. Obecnie po dwudziestu dziewięciu ligowych kolejkach mają na swoim koncie czterdzieści cztery punkty. Lokują się na piątej pozycji w tabeli. Był to już dziewiąty mecz z rzędu bez przegranej.\nW poprzedniej kolejce grali na wyjeździe z piłkarzami Legii Warszawa. Waldemar Fornalik po raz kolejny znalazł sposób na rywala ze Stolicy. Piast wygrał 1:0.\nJagiellonia gra poniżej oczekiwań. Aktualnie zajmują dwunaste miejsce w ligowej tabeli. Mają po dwudziestu dziewięciu rozegranych meczach trzydzieści cztery punkty na swoim koncie.\nW ostatnim meczu grali u siebie z zawodnikami Pogoni Szczecin. Postawili się faworytowi, jednak ostatecznie przegrali 1:2. W tym roku wygrali tylko dwa mecze, a ich gra pozostawia wiele do życzenia.\nJagiellonia miewa przebłyski, ale nie jest to projekt, który się ewidentnie rozwija. Mają za to problemy w obronie, a w tej materii Piast prezentuje się bardzo dobrze. Gospodarze tego spotkania grają o czołową lokatę i powinni wygrać ten mecz.\nPiast – Jagiellonia 1 1,83 Fortuna\nPiast - Jagiellonia typy bukmacherskie\nPoprzedni artykułSparta – Unia : pojedynek odwiecznych rywali.\nNastępny artykułFalubaz jedzie po zwycięstwo do Niemiec.\nEkstraklasa: Piast – Jagiellonia (Typy i Analiza) Co obstawiać


Powrót Wiktora Mroka – autora bestsellerowych powieści opartych na faktach | Bullet of Beauty- Kobiecość, moda, uroda, zdrowie\nPo blisko dwuletniej przerwie powraca Wiktor Mrok – autor bestsellerowych powieści opartych na faktach pt. „Mała baletnica” i „Czerwony parasol”. Jego najnowsza powieść pt. „Incel” ukarze się już 11 czerwca i zabierze czytelnika w najciemniejsze strony ludzkiej natury i w świat przerażających zbrodni.\nW lipcowe przedpołudnie, niedaleko Moskwy dwie studentki znajdują w lesie zwłoki młodej kobiety. Zawinięte w folię, nagie, zmasakrowane przez zwierzynę, noszą ślady bestialskich tortur seksualnych. Dochodzenie rozpoczyna zespół z moskiewskiego wydziału zabójstw pod przewodnictwem major Alony Nikiszyny. Szybko okazuje się, że morderca nie pozostawił po sobie żadnych śladów, a wszelkie poszlaki prowadzą w ślepe zaułki. W śledztwo zostają zaangażowane ogromne środki, działania dochodzeniowe wspomaga policyjny profiler oraz Departament `K`, dysponujący najnowocześniejszą techniką w służbie kryminalnej. Gdy w biały dzień porwana zostaje kolejna młoda kobieta, rozpoczyna się wyścig z czasem. Zespół śledczy doskonale zdaje sobie sprawę, że poszukują już nie tylko dewianta seksualnego, ale prawdopodobnie też seryjnego zabójcy… Jednak morderca zawsze jest o krok do przodu – sprytny, przewidujący, doskonale zorganizowany.\n11 czerwca ukażą się również fenomenalne „Wyspy ogniste” autorstwa Richarda Schwartza – piąty tom barwnej sagi Tajemnica Askiru, który trzyma w napięciu i odsłania coraz więcej tajemnic dawnego królestwa, nie oszczędzając przy tym bohaterów.\nTagi: initum, książki, nowości książkowe\nby Author Agnieszka\tMożliwość komentowania Powrót Wiktora Mroka – autora bestsellerowych powieści opartych na faktach została wyłączona\n← Older Story Długi weekend start. Chroń skórę przed promieniowaniem słonecznym\nNewer story → Nowość od Neonail. Intensywnie regenerujące serum 72h Nail Repair\nJuż w ten weekend startują targi Ekocuda online!


Marzenia się czasem spełniają »\nSpotkanie z Flavią de Luce na łamach powieści Alana Bradleya "Zatrute ciasteczko" było jednym z przyjemniejszych czytelniczych momentów zeszłego roku. Gdy tylko przeczytałam, że w maju ukazuje się druga część o jak zwykle intrygującym tytule - "The Weed That Strings the Hangman's Bag", nie mogłam się oprzeć i zamówiłam go sobie z Book Depository. Ledwie jednak zdołałam znaleźć czas na to, żeby zacząć lekturę, okazało się, że wydawnictwo Vesper w imponującym tempie wydało polską wersję. Przeczytałam więc pół po angielsku, a pół po polsku, chcąc przy okazji przyjrzeć się tłumaczeniu, które zresztą jest naprawdę udane. Ciekawiło mnie ono wyjątkowo ze względu na tytuł, który po polsku brzmi "Badyl na katowski wór". Intrygujące, czyż nie?\nPowrót do Bishop's Lacey był dokładnie tym, czego potrzebowałam po ostatnich wydarzeniach. Leniwy sielski klimat małego angielskiego miasteczka, przezabawna narratorka i tajemnicza, podwójna zagadka kryminalna rozwiązana przez bystrą jedenastolatkę to najbardziej odprężający typ lektury, jaki mogę sobie wyobrazić. W dodatku Alan Bradley zapełnia tę powieść jeszcze ciekawszą i bardziej pokręconą rzeszą postaci. Mamy starych ulubieńców: ogrodnika Doggera, małomównego i praktycznego, złośliwe siostry Flavii, zamyślonego ojca - filatelistę, niezbyt rozgarniętego, ale sympatycznego inspektora policji. Oprócz nich pojawia się cała masa dziwaków - złowroga żona proboszcza, porywczy, lecz genialny animator kukiełek i twórca popularnego teatrzyku, jego maltretowana i wiecznie płacząca wspólniczka, nieco szalona, włócząca się wciąż po lesie Madzia Migotka, niezamężna ciotka dająca złote rady na temat wychowania dzieci. I tak dalej, i tak dalej. A każda z tych postaci wzbudza natychmiastowe zainteresowanie i emocje. Razem tworzą społeczność barwną, pełną staroświeckiego uroku, do bólu wręcz angielską.\nNajważniejsza jest jednak oczywiście Flavia. Jest w takim wieku, że nikt nie zwraca na nią zbyt wiele uwagi. Ludzie zwierzają jej się z sekretów nawet tego nie rejestrując. Bo przecież kto by się przejmował jedenastolatką? Tymczasem Flavia ma umysł ścisły i fakty kojarzy szybciej od większości dorosłych. W dodatku zdaje sobie z tego sprawę, co czyni ją odrobinę zarozumiałą, a przez to jeszcze bardziej wiarygodną. Oto próbka jej typowego rozumowania:\nSpodziewa się pani dziecka, prawda? - powiedziałam.\nObrzuciła mnie dzikim wzrokiem, mając szeroko otwarte usta; była blada jak ściana.\n- Skąd wiesz? - wydyszała.\nChciałam rzucić "To proste!", ale wiedziałam, że nie czas na żarty.\n- Przeprowadziłam próbę lizozymową na chusteczce, którą pani dałam.\nCzasem lekko przeholowuje i budzi podejrzenia, przeważnie jednak udaje jej się uzyskać to, co chce. W wolnych chwilach zajmuje się podtruwaniem swoich sióstr na różne wyrafinowane sposoby oraz szukaniem sprawców dwóch morderstw - jednego, które właśnie wstrząsnęło życiem miasteczka i drugiego sprzed wielu lat. Zagadki przeplatają się i komplikują, aby w końcu zamknąć się w zgrabną i spójną całość.\nPrzeczytałam z przyjemnością, a tym, którzy jeszcze Flavii nie znają, polecam zaczęcie lektury od "Zatrutego ciasteczka". Zagadki są wprawdzie inne, ale w pierwszej części mamy więcej wprowadzeń i wyjaśnień, a sama Flavia jest jeszcze bardziej zaskakująca. Druga część ma nieco bardziej mroczny klimat i kilka nowych postaci. Zagadka kryminalna jest tu nieco ważniejsza niż w pierwszej części, ale mocne strony "Ciasteczka" nie są zaniedbane - wciąż tak samo oczarowuje nas obraz miasteczka i jego oryginalnych mieszkańców oraz postać narratorki. Wydawnictwo Vesper wydało zresztą teraz jeszcze raz tom pierwszy w nowej, zdecydowanie ciekawszej szacie graficznej, oba tomy wyglądają bardzo zachęcająco obok siebie.\nO Flavii opowiem też dzisiaj w "Połykaczach książek" na WTK, o 19.35 i 22.35. Będzie można posłuchać też tłumacza obu części, Jędrzeja Polaka, oraz na koniec samego autora, zaś prowadzący program Błażej będzie się musiał naczekać w ogórkach, zanim ktoś go znajdzie - zapraszam;)\nśroda, 23 czerwca 2010, padma\nTagi: kryminał prowincja literatura kanadyjska Anglia\nCóż za rewolucja w Buckshaw! Kilka dni przed Bożym Narodzeniem stare, zazwyczaj ciche i ciemne domostwo zapełnia się ludźmi i sprzętami. I nie są to zwyczajni g\nNiewielkie Bishop's Lacey okazuje się być prawdziwym zagłębiem zbrodni - trup ściele się gęsto i to co kilka miesięcy. Nie wydaje się to specjalnie stresować mi\nNajbardziej angielskie kryminały pisała oczywiście Agatha Christie. W moim odczuciu Martha Grimes plasuje się zaraz za nią pod tym względem. Mamy miasteczka na\nSzalenie podobają mi się okładki tych książek :)\nto fantastik;) bardzo Flavię polubiłam, więc jutro lecę kupować -przecie trzeba się troche oderwać od mundialu;)\nGość: Niezapominajka, *.neoplus.adsl.tpnet.pl\nNie spotkałam się z tymi książkami, ale wydają się ciekawe. Pozdrawiam :)\nZdecydowanie bardziej podoba mi się okładka najnowszego wydania powieści. Ma coś z atmosfery rodziny Adamsów i przede wszystkim eksponuje główna bohaterkę. Jak widzę, nie mnie jednej.:)\nMnie również bardzo podobają się okładki (też mi się skojarzyły z rodziną Adamsów) i po Twoim opisie chętnie je przeczytam. Czy to są książki, które można polecić 14-letniej dziewczynie? Czy raczej dla dorosłych?\nAle Ty potrafisz zachęcać, wrzuciłam do schowka z adnotacją "do kupienia", poczeka na przypływ gotówki.\nWidzę, że wszystkim podoba się nowa okładka:) Faktycznie ma w sobie coś z rodziny Adamsów...\nbeatrix73 - moim zdaniem spokojnie nadają się dla 14-latki. Nie ma tam nic trudnego ani drastycznego. Generalnie klimat jest troche taki jak w serii Chmielewskiej o Janeczce i Pawełku, którą ja czytałam jako chyba 11-latka.\nagnes_plus - myślę, że nie pożałujesz:)\nDziękuję, już mi zaczyna brakować pomysłów z książkami dla córki...\nGość: gośka, *.icpnet.pl\nDziękuję za recenzję!! Nie miałam pojęcia o istnieniu tych książek, a jako wielbicielka kryminałów Christie, a przede wszystkim atmosfery angielskiej prowincji w nich zawartych, sięgnę na 100%.\nTeraz czytam "Queen Camilla" autorstwa Sue Townsend - czy masz na blogu jakieś recenzje powieści tej autorki? Nie znalazłam, ale może źle szukałam.\nZostałam dozgonną fanką Flavii po "Zatrutym ciasteczku" jeszcze z taką nieciekawą, czerwoną okładką. Te nowe wydania są cudowne!\nGość: , 91.230.157.*\nmam wszystkie 3 części i czekam na 4 uwielbiam ją ;)))


TLIM KNIVES - Pierwsze noże skandynawsie od Tlima. (u99)\nTlim Knives - strona główna /// Testy, opisy artykuły // Jeden z pierwszych noży skandynawskich FG od Tlima(U99)\nJeden z pierwszych noży skandynawskich od Tlima. (U99)\nW maju tego roku trafił do mnie tlimowy Field Grade Scandi - BIG.\nNa prośbę Twórcy o uwagi wrzucam parę spostrzeżeń na temat jego "eksploatacji".\nJuż na starcie można było zauważyć, że zgrabny z niego kozik, przyjemny dla oka.\nWykonanie tradycyjne dla Tlima, tzn. jakości nic nie można zarzucić.\nBardzo mi się podoba podcięcie na dupce na mały palec, dzięki temu ręka idealnie "kładzie" się na rękojeści.\nUwaga ta odnosi się także do nieco beczułkowatego kształtu rękojeści.\nPoczątkowo brakowało mi trochę na rękojeści małego podcięcia - wgłębienia na palec wskazujący.\nKrawędź tnąca zaczyna się bezpośrednio za przekładką z poroża i takie delikatne wgłębienie zabezpieczałoby lepiej palec przed ewentualnym ślizgiem na głownię.\nObawa taka związana była z pracą np. mokrymi rękami w kuchni.\nAktualnie takiej potrzeby nie odczuwam, przyzwyczaiłem się i mimo kilku miesięcy używania moje palce nadal są na swoim miejscu.\nGłownia wydaje się lekko pochylona "na dziób". W następnej "edycji" tego modelu zastanowiłbym się nad ewentualnym poszerzeniem głowni tuż przed "czubkiem" jak w klasycznym puukko.\n"Wejście" głowni w rękojeść odpowiednio zabezpieczono przed ingerencją wody i przysłowiowego "syfu", które uwielbiają wszelkie szczeliny. Noża od kilku miesięcy używam regularnie na co dzień w kuchni. Nadal jest w dobrym stanie, bez wyszczerbień na głowni (mimo lotu czubkiem na płytki) czy pęknięć na rękojeści.\nNie jest wymyślnie katowany czy też nadużywany, ale z pewnością nie można powiedzieć by był oszczędzany. Wykonuje większość prac kuchennych, które robi się nożem, z wyjątkiem tych, w których długość jego głowni byłaby niewystarczająca. Nóż nie należy rzecz jasna do "taktycznych hardcorów" a mimo to dał także radę z porcjowaniem całego kuraka (rzecz jasna można to było zrobić większym nożem ale byłem ciekawy czy Scandi sobie poradzi). Tak się zżyliśmy ze sobą, że już moja lepsza połowa pogodziła się z tym, że posługuję się nim nawet w trakcie posiłków... Jego używanie jest w zasadzie bezproblemowe i nie wymaga szczególnej dbałości.\nMimo codziennego używania nóż dobrze trzyma ostrość i jest jedynie rutynowo podostrzany na Fallkniven DC4. Ostrzenie nie sprawia szczególnych problemów i pewnie każdy poradziłby sobie z utrzymaniem odpowiedniej ostrości. Głownia mimo kontaktu z sokiem z owoców, musztardą, keczupem, chrzanem czy też sosem tatarskim nie przebarwiała się. Należy zaznaczyć, że nóż po każdym użyciu jest przeze mnie myty pod bieżącą wodą a następnie przetarty ręcznikiem. Z tego powodu nie odnotowano też przykrego widoku "rudej".\nKtóregoś dnia rano ze zdumieniem znalazłem mojego ulubionego kuchenniaka w pomarańczowej, plasticzanej pochwie od MORY... Nie jestem szczególnie przewrażliwiony na punkcie estetyki ale Scandi ewidentnie trafił tam wieczorową porą mokry od wody. Na powierzchni głowni ujawniono ślady rdzy (w tej chwili mogę już uspokoić, że sprawca tej zbrodni został już ustalony i przykładnie ukarany). Na szczęście okazało się, że to tylko lekki, powierzchowny nalot, który ustąpił po umyciu noża wodą i porządnym przetarciu. Ogólnie jestem bardzo zadowolony z noża i mogę go spokojnie polecić.


Rok z „pięćsetką” – Poznańskie Nieruchomości\n10 lutego 2017 r. wprowadzono do obiegu przez Narodowy Bank Polski banknotu o nominale 500 zł,\nbędący o kolejnym banknotem z serii „Władcy polscy”. Znajduje się na nim wizerunek Jana III Sobieskiego pochodzący z jego medalionu koronacyjnego. Na przedniej stronie banknotu król jest zwrócony w stronę stylizowanego wizerunku herbu rodu Sobieskich noszącego nazwę Janina. Po prawej stronie portretu władcy widoczny jest szyszak husarski. Na odwrotnej stronie banknotu znajdują się: orzeł w koronie i pałac w Wilanowie. Banknot jest utrzymany w kolorystyce szarobrązowej, niebieskiej, bordowej i zielonej.\nPoprzedni: Aldi będzie deweloperem\nNastępny: Stypendia dla uczniów WSCKZiU\n18 lutego 2019, 08:01


Charlie i fabryka czekolady - NaWidelcu\nTagi: Sztuka i jedzenie\nAntoni Słonimski napisał kiedyś, że dzieci to zakała ludzkości. Fakt, dzieci bywają okropne. Nie wszystkie oczywiście. Najokropniejsze są te bogate. Biedne są fajne – rozumne, prawe, współczujące, rozsądne i … no właśnie: nadają się idealnie do tego, żeby zarządzać największą na świecie fabryką czekolady.\nTrudno wprawdzie liczyć na to, że mały chłopiec skończy z wyróżnieniem MBA na szacownej (najlepiej słynnej i amerykańskiej) uczelni. Ale z drugiej strony doskonale wiemy, że wystarczy dobre, otwarte serce, by multi – czekoladowy przedsiębiorca stał się wirtuozem biznesowej finezji, godnej legendy Lee Iacocci* lub co najmniej Steve Jobsa**. Bo w filmie wszystko jest możliwe – szczególnie zaś w filmie „Charlie i fabryka czekolady”.\nCharlie jest małym, biednym i grzecznym chłopcem, który mieszka w chylącej się chacie, na końcu miasta. Chata jest maleńka, trochę jakby z niemieckich ekspresjonistów, pokrzywiona, pokurczona, stojąca wbrew prawom fizyki. Stoi chyba tylko dzięki sile woli swoich mieszkańców. A jest ich sporo: Charlie, jego rodzice, rodzice jego mamy oraz rodzice jego taty. Prawdziwy tłum. Na szczęście staruszkowie całe dnie spędzają w wielkim łóżku stojącym pośrodku dużego pokoju.\nUlubionym zajęciem Charliego jest budowanie modelu fabryki, którą ogląda codziennie z okna na poddaszu. Wykorzystuje do tego nakrętki od pasty do zębów. Kawałek po kawałku, powstaje zminiaturyzowane imperium Willy’ego Wonki ( w tej roli Johny Depp) – najgenialniejszego producenta łakoci i czekolady.\nJak to w filmach i bajkach bywa – dziecięce marzenia się spełniają i pewnego dnia chłopiec razem piątką innych szczęśliwców, staje się właścicielem złotego biletu, który upoważnia do wejścia na teren zakładu. I tak zaczyna się niesamowita opowieść o magicznym miejscu i jego oryginalnym właścicielu. Tutaj czekoladę spienia się w „wodospadzie”, dookoła „rośnie” cukrowa trawa, a kwiaty z łakoci zdobią brzeg czekoladowego jeziora. Nad wszystkim zaś czuwają Umpa Lumpasy – mali ludkowie, którzy oddaliby życie za owoce kakaowca.\nAle najważniejsza jest tu oczywiście czekolada. W każdej scenie, w każdej sekwencji filmu czujemy jej zapach i mamy coraz większą ochotę, by natychmiast jej spróbować.\nNo pewnie, że może zemdlić, bo kto wytrzyma trzy tabliczki czekolady, dwa paski lukrecji i torebkę fioletowych żelków na raz. Filmowe postaci wytrzymują i jeszcze mają mało – oczywiście spotyka je kara, ale tym, którzy nie widzieli tego pysznego filmu nie zdradzimy jaka.\nPo projekcji nabieramy przeświadczenia, że i my również tą czekoladową orgię jesteśmy w stanie wytrzymać. Wybiegamy więc z domu (lub kina) i w najbliższym sklepie spożywczym, przechodzimy traumatyczne rozczarowanie. Otóż nie sprzedają tam tak dobrze już nam znanej, dużej, czerwonej tabliczki czekolady z lekkimi zawijasami układającymi się w markę Wonka. Znaczy się ściema, pic na wodę, fotomontaż, czyli całe Hollywood. Hm… Czy mimo tego rozczarowania poczuliście ochotę na czekoladę? Właśnie na tym polega magia kina, ale…\nto nie tylko słodka historia o małym chłopcu, którego spotkało wielkie szczęście. To także opowieść o gorzkim smaku samotności, której nie jest w stanie osłodzić tona cukierków, o złym wychowaniu, o przewadze dobra nad złem i o rodzinie, która daje nam wsparcie i siłę.\nTo także zabawa konwencją, dowcipny i inteligentny kolaż stylów i cytatów. Uważny widz dostrzeże tu m.in. nawiązanie do „Gabinetu doktora Caligari” , „Odysei kosmicznej” i do „Eda Wooda” (żywa reakcja Willy’ego Wonki na widok różowej owczej wełny, służącej zapewne do produkcji moherowych blezerów, jest oczywistym nawiązaniem do roli Deppa w tym filmie).\nSurrealizm miesza się tu z ekspresjonizmem, a futuryzm z przesłodzonym kiczem. Wszystko jednak w jakimś celu. Jak to w filmach Burtona bywa…\nA… i jeszcze jedno. Piosenka taka. Trochę banalna, trochę trywialna, ale zachwycająca. Czym? Wszystkim – a przede wszystkim zdaniem: „Willy Wonka jest taki mądry, że aż sam się tego boi”. No i jak tu nie pokochać tego filmu?\n„Charcie i fabryka czekolady”, reżyseria: Tim Burton, scenariusz: John August na podstawie książki Roalda Dahla. Wystepują: Johnny Depp, Freddie Highmore, Jordan Fry, David Kelly, Annasophia Robb, Julia Winter i inni. Warner Bros, USA,Wielka Brytania, 2005.\n* Lee Iaccoca – objął dowodzenie w Chryslerze na progu bankructwa i doprowadził firmę do rewelacyjnych rezultatów. Do dzisiaj guru menedżerów na całym świecie.\n** Steve Jobs – wraz z Stevenem Woźniakiem w 1976 roku założył firmę Apple Computer. Coroczne wystąpienie Jobsa na styczniowych targach Macworld zapowiada nową rewolucję w technice komputerowej.\nBakalie – suszone smakołyki\nKrakowskie obwarzanki, czyli ponad 600 lat tradycji


potrzebuje opis sytuacji na temat :\nbyłam świadkie... - Zadane.pl\nPotrzebuje opis sytuacji na temat : byłam świadkiem wydarzenia, które utkwiło mi w pamięci. Obojętnie jakie wydarzenie. :) z góry dzięki . ;)\nprzez annuusia369 15.04.2010\nMoze ostatniej katastrofy?\nByłem świadkiem wydarzenia, które utkwiło mi w pamięci.\nByło to jakieś 4 dni temu kiedy szedłem do szkoły, zapatrzony byłem w zeszyt z, którego uczyłem się na sprawdzian. Wyjrzałem z pod zeszytu i ujrzałem coś dość dziwnego. Stałem przede mną wysoki, szczupły człowiek. Po chwili z orientowałem się, że jest to mój wujek, który już nie żyje. Byłem tym zdarzeniem bardzo zdumiony. Nie wiedziałem co zrobić, powiedziałem po cichu do siebie: przecież to nie możliwe. Nic nie mówił tylko stał, podobnie jak ja. Nagle się obudziłem. Wiedziałem, że to tylko straszny sen, który był tylko fikcją. Do dzisiaj nie wiem co to miało znaczyć, ale cóż, chyba się już nie dowiem.


Igrzyska w cieniu polityki | Niezależna\nIgrzyska w cieniu polityki\nOPINIA / 08.08.2016, godz. 18:21\nKiedy polityka wdziera się w sferę sportu, zazwyczaj nie wychodzi mu to na dobre. Wykorzystywanie igrzysk do doraźnych celów, bojkoty, a nawet akty terrorystyczne odcisnęły piętno na olimpijskiej rywalizacji w czasach nowożytnych.\nIdea przywrócenia igrzysk olimpijskich narodziła się podczas przemówienia barona Pierre’a de Coubertina w Paryżu w piątą rocznicę powstania Unii Francuskich Towarzystw Sportów Atletycznych. Wskrzeszenie idei nastąpiło dwa lata później na obradach międzynarodowego kongresu atletycznego w Sorbonie w 1894 r. Początkowo Coubertin nie był zachwycony oddaniem Grecji praw do organizacji I Igrzysk Olimpijskich, gdyż sądził, że ten kraj nie podoła takiemu wyzwaniu. Ostatecznie uznał historyczne prawo Greków do odnowienia idei olimpijskiej. Zresztą jego obawy okazały się uzasadnione, gdyż przyszłość igrzysk stanęła pod dużym znakiem zapytania. Kraj był pogrążony w biedzie, a trzeba było jeszcze wyłożyć gigantyczne pieniądze na ich organizację. Dopiero grecki milioner uratował sportowe święto w Atenach, przeznaczając niebagatelne fundusze na budowę olimpijskiego stadionu z marmuru. Nie tylko dzięki greckiej gościnności, żywiołowości i entuzjazmowi igrzyska w Atenach w 1896 r. okazały się dużym sukcesem. Idea zyskała duże wsparcie nawet wśród bandytów. Rzecznik przestępczego półświatka zapewnił szefa policji o powstrzymaniu się od przestępstw. I rzeczywiście w czasie igrzysk nie odnotowano żadnego wypadku nawet kradzieży. Smutnym „epilogiem” olimpiady stał się konflikt polityczny między Grecją a Turcją, który przerodził się w wojnę.\nW cieniu Wystawy Światowej i dyskryminacji\nCztery lata później odbyły się jedne z najbardziej osobliwych igrzysk. W 1900 r. otwarto w Paryżu Wystawę Światową, jej celem było ukazanie postępu cywilizacyjnego, który stał się udziałem ludzkości. Część sportowców w ogóle nie wiedziała, że uczestniczy w igrzyskach. Ci zwiedzający wystawę, którzy też interesowali się sportem, nie mogli znaleźć miejsc zawodów, nie było oficjalnego otwarcia imprezy ani żadnych plakatów o niej informujących. Pomysł wtopienia igrzysk w wielką Wystawę Światową okazał się chybiony, straciła na tym głównie sportowa rywalizacja, która została zepchnięta na margines.\nNa kolejnych igrzyskach nie pojawił się baron de Coubertin. Powtórzyła się historia sprzed czterech lat, gdy igrzyska zgubiły się w ferworze Wystawy Światowej. Bardziej bolesna była też sprawa dyskryminacji rasowej. Na igrzyskach amerykańskich organizowano bowiem osobne zawody dla mniejszości etnicznych, np. plemion indiańskich, Pigmejów, a nawet Turków. Tę rywalizację nazwano nieolimpijską i włączono do programu „Dni Antropologicznych”, które miały charakter imprezy folklorystycznej, a nie olimpijskich zmagań. Protest wystosowany przez MKOl okazał się mocno spóźniony.\nOlimpiady czasów wojny\nW 1916 r. igrzyska miały się odbyć w Berlinie, ale zostały odwołane. Wiadomo było, że nie będzie ucieczki przed krzyżowaniem się sportu i polityki w czasie igrzysk, które miały się odbyć zaraz po zakończeniu I wojny światowej. Samo przyznanie Antwerpii prawa do organizacji Igrzysk VII Olimpiady w 1920 r. miało symboliczny wymiar. Chodziło o uhonorowanie kraju, który wbrew międzynarodowemu prawu został napadnięty przez Niemcy. Belgia ze zrozumiałych powodów nie zaprosiła do udziału w igrzyskach reprezentacji Niemiec, Austrii i Węgier. Zaproszono Polskę i Czechosłowację, ale Polska i tak w zawodach nie wzięła udziału ze względu na wojnę z Rosją.\nKolejny mocny wpływ polityki na igrzyska olimpijskie przypadł na te organizowane w Berlinie w 1936 r. Ambasador Francji w Niemczech napisał o nich: „stanowiły w dziejach reżimu nazistowskiego swego rodzaju punkt szczytowy, kulminacyjny dla Adolfa Hitlera i Trzeciej Rzeszy, aby nie powiedzieć, że były ich apoteozą”. Już ceremonia inauguracyjna była propagandowym popisem Adolfa Hitlera. Kiedy ekipy części krajów zamiast pozdrowienia olimpijskiego wybrały nazistowskie, spotkało się to z burzliwymi oklaskami widowni. Sportowcy z tego kraju zwyciężyli w klasyfikacji medalowej, bijąc na głowę Stany Zjednoczone. Na nosie niemieckiej propagandzie zagrał amerykański czarnoskóry sprinter Jesse Owens, który nie dał szans rywalom w sprintach i sztafecie. Krążyły pogłoski, że Hitler wzbraniał się przed podaniem mu ręki.\nW cieniu ataku terrorystycznego\nJeden z najbardziej dramatycznych momentów w dziejach nowożytnych olimpiad miał miejsce podczas igrzysk w Monachium w 1972 r. Tuż przed godz. 5 rano pięciu mężczyzn weszło za ogrodzenie wioski olimpijskiej. Nikt nie podejrzewał, że mogą to być terroryści. Potem wydarzenia potoczyły się błyskawicznie. Zamachowcy wzięli zakładników, trwały pertraktacje. Ostatecznie terroryści uciekli z zakładnikami na lotnisko, gdzie rozpętała się strzelanina. W końcu udało się opanować sytuację, ale bilans wydarzeń był tragiczny. Życie straciło dziewięciu zakładników, trzech terrorystów zostało obezwładnionych, pięciu zginęło.\nWładze olimpijskie stanęły przed nie lada rozterką – nie wiadomo, czy igrzyska wznowić, czy odwołać. Ostatecznie zapadła decyzja o nieprzerywaniu zmagań sportowych. Jednak od tej pory sportowa rywalizacja już nie będzie taka sama. Polityka, która wtargnęła w sferę sportu, ujawniła swoje najgorsze oblicze.\nGroźby bojkotu igrzysk stały się niebezpiecznym orężem nacisku na MKOl i wymuszania na tej organizacji własnych celów. Tak było w 1972 r., gdy Międzynarodowy Komitet Olimpijski rozpatrywał sprawę uczestniczenia w igrzyskach sportowców z Rodezji (dawna kolonia brytyjska, która odpadła od Wspólnoty Brytyjskiej). Jej zawodnicy mieli prawo uczestniczenia w imprezie sportowej pod warunkiem, że Rodezja wystawi reprezentację o mieszanym składzie rasowym, która wystąpi pod brytyjską flagą kolonialną. Protest przeciw występowi sportowców z Rodezji wniosła Najwyższa Afrykańska Rada Sportowa, która zażądała jej wykluczenia i zagroziła bojkotem ze strony wszystkich państw afrykańskich. Ostatecznie do bojkotu nie doszło, bo władze MKOl ugięły się pod presją żądań i wykluczyły Rodezję z udziału w monachijskich igrzyskach. To zdarzenie stało się niebezpiecznym precedensem. W kolejnych igrzyskach znalazł on naśladowców, gdyż inne kraje także próbowały bojkotem wymusić na władzach olimpijskich wykluczenie innych ekip z tego sportowego święta.\nPierwszy raz igrzyska zostały masowo zbojkotowane w 1976 r. w Montrealu przez kraje afrykańskie. Powodem był konflikt wokół Nowej Zelandii, której reprezentanci utrzymywali kontakty sportowe z RPA. Ten afrykański kraj został wykluczony w latach 60. z ruchu olimpijskiego z powodu stosowania polityki apartheidu. Ostatecznie w Montrealu MKOl nie ugiął się pod szantażem państw afrykańskich i nie pozbawił Nowej Zelandii uczestnictwa w igrzyskach. Afrykańczycy sami zrezygnowali z udziału w sportowym święcie.\nJeszcze bardziej spektakularny bojkot miał miejsce w Moskwie w 1980 r. Powodem stała się sowiecka interwencja wojskowa w Afganistanie. W Moskwie zabrakło przede wszystkim sportowców z USA, RFN, wielu krajów azjatyckich i innych z całego świata. Tylko 81, spośród 145, narodowych komitetów olimpijskich wzięło udział w igrzyskach. W rewanżu, 4 lata później, na olimpiadzie w Los Angeles zabrakło z podobnych powodów krajów bloku wschodniego.\nMoskwa 1980. Rywalizacja w skoku o tyczce powoli dobiegała końca. W walce o złoto liczyli się tylko dwaj nasi zawodnicy: Władysław Kozakiewicz i Tadeusz Ślusarski oraz Rosjanin Konstantin Wołkow. Gdy pierwszy z Polaków przygotowywał się do kolejnych skoków, publiczność gwizdała na naszego zawodnika, który nic sobie z tego nie robił i skokiem na wysokość 5,78 m pobił rekord świata, po czym wymownym gestem ręki ugiętej w łokciu pokazał widzom, co o nich myśli. Dla nas gest złotego medalisty olimpijskiego był nie tylko zwykłym wyładowaniem emocji, ale w czasach solidarnościowych strajków stał się symbolem polskiego oporu wobec ZSRS.\nMariaż polityki i sportu zazwyczaj nie zwiastuje niczego dobrego, nierzadko wręcz prowadzi do konfliktów. Gdy dochodzi do masowego bojkotu sportowego święta, wykluczenia krajów z igrzysk czy nawet aktów terroru, bolesną stratę ponosi nie tylko piękno sportowej rywalizacji, ale cierpią na tym ludzie. Im mniej politycznych zawirowań będzie towarzyszyło igrzyskom w Rio, tym lepiej dla sportowców, kibiców i samego ducha sportu.\nAutor korzystał m.in. z „Kroniki sportu” pod red. Mariana B. Michalika


Jak urządzić przedpokój? Hol by HOLA Design - Artykuły - HomeSquare\nJesteś tutaj: Home1 / Artykuły Homesquare2 / Wnętrza3 / Jak urządzić przedpokój? Hol by HOLA Design\nDobrze, kiedy ktoś o nas dba. Szacunek, z jakim do swoich klientów podchodzą Monika i Adam Bronikowscy pozwolił stworzyć miejsca szczególne. Od dziesięciu lat w Warszawie działa profesjonalna pracownia HOLA Design, w której powstają najwyższej klasy projekty tworzone ze szczególnym uwzględnieniem indywidualnych potrzeb zamawiających. Prace duetu wyróżnia dbałość o detal, prosta, czytelna forma i funkcjonalność – atrybut stylu nowoczesnego. Wielokrotnie nagradzani, nie boją się wyzwań- projektowali m.in. wnętrze inspirowane „Odyseją kosmiczną” Kubricka. W bogatym portfolio HOLA Design istotne miejsce zajmują wyjątkowe pomysły na to, jak urządzić przedpokój – przestrzeń, która często stawia ogromne wyzwania.\nHol pełni ważną rolę – wita gości od progu, wprowadza w inne pomieszczenia i stanowi ich łącznik. Niestety błędnie zaplanowany bywa niedoświetlony i przeładowany przedmiotami. Specjaliści z warszawskiego biura projektowego proponują niestandardowe koncepcje tego, jak urządzić przedpokój, aby spełniał najwyższe standardy.\nPrzedpokój dobrze oświetlony\nHol jest często pozbawiony okien. Dlatego jednym z trudniejszych zadań jest zadbanie o odpowiednie oświetlenie. Projektanci z pracowni HOLA Design o tej kwestii nie zapominają. Jak urządzić przedpokój długi i wąski, by mrok dodatkowo go nie pomniejszał?\nOdpowiednio dobrane światło podkreśla jakość materiałów. To kolejna wizytówka HOLA Design. Przedpokój w czerni nie przytłacza, ponieważ jednolitą barwę urozmaicają elementy dekoracyjne. Białe żyłkowanie marmuru i biel sufitu dodają blasku. Nowoczesne lampy świetnie komponują się ze stylem przedpokoju.\nSufit w całości zajęty prostokątnymi lampami zrywa z mitem ponurego holu. W blasku jeszcze szykowniej wypadają wysokiej klasy drewno i lśniąca podłoga.\nKamienna podłoga na wysoki połysk to – z uwagi na trwałość – idealny materiał do przedpokoju. Blask rozjaśnia wnętrze i dobrze komponuje się z lustrem, dzięki któremu pomieszczenie nabiera głębi.\nJak urządzić przedpokój, by nie panował w nim chaos? Przypadkowo rozrzucone buty i kurtki mogą zburzyć ład. Ograniczenie przedmiotów do minimum ułatwia utrzymanie porządku, także optycznego. Dynamizmu dodają nietuzinkowe pomysły, np. lampy w metalowych tubach i punktowe oświetlenie wmontowane w ściany tuż przy podłodze.\nJak urządzić przedpokój otwarty na inne pomieszczenia?\nWidoczny z salonu, stanowi ważny łącznik między światem na zewnątrz, a domem. Otwarty przedpokój warto więc zaplanować skrupulatnie. W końcu to wizytówka, a zgodnie z zasadami psychologii, pierwsze wrażenie trudno potem zmienić.\nNowoczesny przedpokój wzbogaca motyw art deco. Od progu wita nas kojące połączenie prostych, funkcjonalnych mebli ze zrównoważoną kompozycją czerni i bieli. Główną ozdobą holu jest geometryczna lampa.\nJeśli otwarty przedpokój jest niewielki i dodatkowo wąski, warto optycznie go powiększyć. W tej roli niezastąpione będą lustra. Przedpokój wyraźnie dzieli się na dwie części: tuż za progiem mieści się funkcjonalna przestrzeń na buty i drobne przedmioty.\nRóżne style w harmonijnym i uporządkowanym holu\nJak urządzić przedpokój tak, by spełniał swoją rolę, a jednocześnie był ciekawy? Jego przeznaczenie jest przecież ściśle określone. Tutaj nie spędzamy czasu, a jedynie przechodzimy dalej. Ale zarazem tu właśnie witamy gości i żegnamy się z domownikami. Przedpokój daje przedsmak tego, co znajdziemy w całym domu. Jeśli przeważa tam styl nowoczesny, można wprowadzić go mocnym akcentem już w tym miejscu.\nAsymetryczne ściany pod nietypowym kątem czynią ten hol wyjątkowym. Wzrok przyciągają także duże, jasno oddzielone od siebie przestrzenie w jednolitych kolorach.\nW stylu industrialnym minimalistyczne elementy dekoracyjne i surowe barwy grożą chłodem. Sposobem na ocieplenie takiego holu będzie wprowadzenie drewnianych elementów.\nDla zwolenników naprawdę przytulnych wnętrz HOLA Design ma proste rozwiązanie. Nawet nowoczesny przedpokój ubrany jedynie w chłodną biel i drewno można uatrakcyjnić, na przykład wieszając na ścianie serię zdjęć w symetrycznie rozmieszczonych ramkach. Nieczęsto spotyka się takie ozdoby w holu, tymczasem efekt jest zaskakujący.\n20 Maj 2016/0 Komentarze/Tagi: przedpokój inspiracje, jak urządzić przedpokój, pomysł na przedpokój, aranżacja przedpokoju, Hola Design, przedpokój\nFotel na biegunach – mebel poza czasem! Wybór lampy do jadalni – niech nastanie jasność


Stół Triple Mix Liberti II - Klose - TwojeMeble.pl - meble z kolekcji Stoły Klose\n160x90 / Nogi w ksztalcie x / Buk Twardzielowy efekt wosku 51, Klose TRIP_MIX_Liberti_II_120x80\nRodzaj nóg: nogi w ksztalcie x\n4 088,- zł\n3 794,- zł\nPoszukujesz nowoczesnego stołu do swojej jadalni? Świetnym wyborem będzie stół Triple Mix Liberti II marki Klose! Z jednej strony będzie on podstawowym elementem i pozwoli zgromadzić przy posiłku wszystkich bliskich. Z drugiej strony stanie się designerskim elementem przykuwającym uwagę. Stół dostępny jest w kilku przyjemnych wariantach kolorystycznych, w 4 rozmiarach do wyboru. Masz również możliwość wyboru formy stelaża spośród 3 oryginalnych kształtów. Stół w wersji Liberti II wyposażony jest we wkładki obustronne (długość wkładek uzależniona jest od wielkości stołu). Podstawa wykonana z aluminium decyduje o modernistycznym charakterze mebla.\n3 rodzaje stelaża do wyboru - w kształcie litery U, V lub X\nblat: płyta okleinowana\nStół rozkładany. Ilość wkładek zależy od wybranego wymiaru stołu: dla stołu o długości 120 cm - wkładka 1x40 cm dla stołu o długości 140 - wkładka 2x35 cm dla stołu o długości 160 i 180 cm - wkładka 2x50 cm


Eurowizja Junior 2020 - czy powinna zostać odwołana? [GŁOSOWANIE] - ESKA.pl\n2020-08-06 14:21 Patrycja Obarowska\nEurowizja Junior 2020 - czy powinna zostać odwołana? W dobie rosnącej wciąż liczby zakażeń koronawirusem, rodzi się pytanie - czy Konkurs Piosenki Eurowizji Dla Dzieci nie powinien zostać odwołany? Wyraź swoje zdanie za pośrednictwem głosowania na ESKA.pl już teraz!\nEurowizja Junior 2020 - czy powinna zostać odwołana? W dobie trwającego koronawirusa i stale rosnącej liczby zakażeń, rodzi się pytanie, czy popularna impreza w ogóle powinna mieć miejsce. Okazuje się, że istnieje kilka za i przeciw, jeśli chodzi o podjęcie decyzji w tej sprawie. Eurowizja Junior 2020 zaplanowana jest na 29 listopada tego roku, jednak jej organizacja cały czas stoi pod znakiem zapytania z uwagi na pandemię. Sytuacja tegorocznej Eurowizji Junior stała się szczególnie chwiejna w chwili, kiedy liczba zakażeń dziennych zaczęła wahać się w granicach 600-700 osób. Eurowizja Junior 2020 powinna zostać odwołana? Opinie redaktorów, jak i czytelników na ten temat są bardzo podzielone. Na Facebooku, na grupie Warsaw Calling pojawiła się jakiś czas temu ankieta, w której ponad połowa użytkowników jest zdania, że konkurs w obecnej sytuacji należałoby odwołać. Aby sprawdzić także waszą opinie, stworzyliśmy na ESKA.pl specjalne głosowanie, które pozwoli wam wypowiedzieć się w tej sprawie. Czy Eurowizja Junior 2020 powinna zostać odwołana? Zagłosujcie poniżej!\nEurowizja Junior 2020 planowo ma odbyć się 29 listopada w Warszawie, jednak wciąż trwająca pandemia koronawirusa może pokrzyżować plany występującym, organizatorom oraz fanom wydarzenia.\nEurowizja Junior 2020 - odwołane występy, preselekcje online. Czy konkurs się...


Ecru sukienka hiszpanka z marszczeniami - Sukienka na co dzień - sklep eButik.pl\nEcru sukienka hiszpanka z marszczeniami\nKod produktu: FP-MC-SK-90.68\nEcru sukienka hiszpanka z marszczeniami zawróci Ci w głowie. Niezwykle romantyczna sukienka typu hiszpanka idealnie wpisuje się w najnowsze trendy. Wszystko dzięki zmysłowemu fasonowi typu bodycon połączonemu z atrakcyjnym wzornictwem! Skuś się na mega kobiecy look w sukience tubie! Dopasowany do ciała krój i apetyczna długość świetnie podkreślają linię sylwetki, dzięki czemu ta gładka kreacja zmysłowo wygląda na ciele i ładnie się układa. Odkryte ramiona i falbana przy dekolcie dodają jej mnóstwo szyku i klasy. Sukienka bodycon z hiszpańskim dekoltem to strzał w dziesiątkę, stworzysz z nią piękne i kobiece stylizacje nie tylko na szczególne uroczystości! Dobierz do niej seksowne szpilki, aby skomponować szałową kreację na wieczorne wyjście i zrobić furorę gdziekolwiek tylko się pojawisz! Odkryte ramiona to teraz prawdziwy hit, a marszczona faktura dodatkowo podkręca design! Wysokiej jakości materiały sprawiają, że ta piękna sukienka z falbanką przy dekolcie miękko się układa i jest miła w dotyku.\nSCANDEZZA Niebieska długa sukienka z szeroką falbaną


Miejsce przecieku wzdłuż dylatacji mostu\nPrzeciek to nie wina profilu dylatacji samego w sobie. Jak się okazuje, woda płynie pionowym stykiem roboczym, pomiędzy betonem ustroju nośnego i betonu osadzenia profilu dylatacji. Oczywiście woda płynie również pionowym stykiem roboczym, pomiędzy betonem przyczółka i betonem instalacji profilu dylatacji. Oba te przecieki zaznaczyłem na schemacie powyżej kolorem niebieskim.\nTo, że woda w ogóle może dopłynąć do tego miejsca jest winą nieszczelności w powierzchniowej izolacji obiektu mostowego. Najczęściej, a w zasadzie zawsze jest to papa. Kiedy więc papa, która nie jest całkowicie przyklejona do powierzchni betonu mostu gdzieś zostanie uszkodzona, woda może się pod nią wlewać a następnie rozpływać pod całą jej powierzchnią. Kiedy trafia na pionowy styk roboczy miejsca, w którym zabetonowano urządzenie dylatacyjne, wlewa się do niego. A teraz kilka słów o tym styku, bo analiza zdjęć z budowy daje sporo do myślenia.\nAnaliza zdjęcia z budowy mostu\nNa powyższym zdjęciu widać też coś o czym piszę nieco niżej, a mianowicie blachę szalunku traconego. Sięga ona właśnie do poziomu tej „przygotowanej do betonownia” powierzchni ścianki zapleczej. To stąd właśnie wycieka woda i spływa po przyczółku. Dowód na to, że tak właśnie jest, w dalszej części artykułu.\nTak więc woda wpływa pod nieszczelną izolację poziomą – przeważnie papę, wpływa w styk roboczy pionowy, dociera do styku poziomego i już od tego momentu zaczyna płynąć w kierunku szczeliny dylatacyjnej.\nDowód na to, skąd wypływa woda\nDowodem na to, że woda faktycznie pokonuje opisaną powyżej drogę jest to, że na obiektach mostowych, których szerokość dylatacji pozwalała mi zajrzeć do wnętrza, widać wyraźnie zarysowany styk poziomy tuż przy krawędzi blachy i wypływającą z niego kurtynę wody. Na poniższym zdjęciu widać również bardzo wyraźne ślady zacieków solnych mające swój początek właśnie w opisanym styku przy krawędzi blachy szalunku traconego.\nKiedy przypomnimy sobie fatalne przygotowanie betonu (nie tylko nie zgroszkowany ale nawet nie oczyszczony ze śmieci) to jasnym się staje, że woda może tamtędy płynąć w sposób zupełnie nieskrępowany. Te betonowe „dzioby” widoczne na jednym ze zdjęć sugerują, że grubość styku i rozwinięcie jego powierzchni jest ogromne. Dodatkowym problemem jest jakość układania mieszanki betonu podczas betonowania urządzenia dylatacyjnego. Zdjęcie poniżej, wyraźnie widać pionowy pręt zbrojeniowy, nie osłonięty, nie chroniony.\nOdsłaniając nieco rąbka tajemnicy technologii naprawy, oczym w następnym akapicie, muszę powiedzieć, że podczas pompowania następuje wyciskanie wody z tego styku roboczego. Po iniekcji zostaje zaciek z żywicy. W wąskiej przestrzeni dylatacji nie sposób wykonać zamknięcia styku materiałem mineralnym przed iniekcją. Zatem, uszczelnienie tego rodzaju dylatacji polega na iniekcji styku roboczego łączącego obiekt z dylatacją, a nie samej dylatacji.\nTechnologia naprawy i materiał iniekcyjny\nOpis technologii naprawy przedstawionego dość szczegółowo przecieku sprowadza się do właściwego sposobu i miejsca wiercenia. Wiercić otwory można od góry (stojąc na obiekcie mostu) lub od dołu (stojąc na przyczółku). Jeśli od dołu to tak jak pokazano na zdjęciu. Jeśli od góry, to najlepiej przyjąć taki kąt, aby przewiercić zarówno styk pionowy jak i poziomy na raz. Oczywiście ta część konstukcji jest bardzo silnie zazbrojona, więc gdzieniegdzie trzeba wykonać kilka prób, aby minąć zbrojenie i dowiercić się do styku roboczego omawianego w kończącym się pomału artykule.\nWszystkie przedstawione w tym artykule zdjęcia pochodzą z naprawianych przez nas 5 obiektów mostowych wzdłuż autostrady A4 w okolicach Rzeszowa, prace wykonywaliśmy w 2014 roku.\nDo iniekcji używaliśmy zawsze żywicy elastycznej na bazie poliuretanu lub ewentualnie żywicę akrylową. Akrylu używaliśmy wtedy, gdy prace odbywały się od strony jezdni przy zamkniętym jednym pasie ruchu. Tak uszczelnialiśmy dylatację dylatacji na moście autostrady A1 dla firmy Budrex-Kobi sp. z o.o. Chodzi o to, że żywica akrylowa po kilku minutach wiąże i możliwe jest usunięcie pakerów, zamykanie otworów i przywrócenie normalnego ruchu samochodowego.\nMam nadzieję, że informacje zawarte w tym artykule przekonują Czytelnika, że iniekcja ciśnieniowa jest dobrym rozwiązaniem w tego typu przecieku na moście.


[quote="Benon"][b]W Polin hula nazi-demon[/b] [b]Od wielu lat demon nazizmu i nierozerwalnie związanego z nim antysemityzmu włada Polską czyniąc ją niebezpieczną dla siebie i innych. Oto kilka oczywistych oznak tego opętania.[/b] [b]Marszałkowie sejmu i ministrowie spraw zagranicznych[/b] 11.02.2018 r. mija 9575 dzień od inauguracyjnego posiedzenia pierwszego w pełni demokratycznie wybranego sejmu w III Rzeczypospolitej. Przez przeszło 12 procent tego czasu funkcję marszałka sejmu, czyli drugiej osoby w państwie, pełnili obywatele polscy pochodzenia żydowskiego. 11.02.2018 r. mija także 9547 dzień od chwili kiedy po raz pierwszy wotum zaufania rządowi III Rzeczypospolitej udzielił sejm wyłoniony podczas w pełni wolnych wyborów. Przez przeszło 15 procent tego czasu kluczowe stanowisko ministra spraw zagranicznych zajmowali politycy o korzeniach żydowskich. Osób pochodzenia żydowskiego jest w Polsce nie więcej niż ułamek procenta. Wobec tego, jeżeli bierze się pod uwagę czas pełnienia funkcji marszałka sejmu i ministra spraw zagranicznych, to dostrzega się znaczną nadreprezentację Polaków o żydowskich korzeniach piastujących wspomniane stanowiska. Powyższe przykłady świadczą o tym, że słowiańska większość w Polsce, nieskora do trudnej i odpowiedzialnej pracy, nakłada na barki swych żydowskich współobywateli (nota bene marnie ich za to wynagradzając) ciężkie i niewdzięczne zadania prowadzenia ważnych spraw państwowych. Taką sytuację trzeba uznać za wyzysk o podłożu antysemicko-nazistowskim. Czym zajmują się potomkowie lechickich kmieciów, kiedy ich semickie ofiary dbają w pocie czoła o interesy Polskiego Państwa? Odziani w esesmańskie mundury opychają się tortami dekorowanymi swastykami z wafelków. Biesiadom towarzyszą co jakiś czas dziarskie hajlowania, gdy przypomni im się jak cwanie zwalają uciążliwą robotę na tych poczciwych Żydków. [b]Cmentarz Żydowski w Warszawie[/b] Na mocy ustawy przyjętej przez parlament i podpisanej przez prezydenta RP 100 mln zł zostanie przekazanych na porządkowanie i konserwację Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie. Ci z polskich antysemitów, którzy są krótkowzroczni i niezorientowani zapewne burzą się. Być może utyskują, że to znacznie większa kwota niż budżet trzydziestokilkutysięcznej Ostródy. Albo, że można by z tych pieniędzy wypłacać „Pięćset plus” przeszło dziewięciuset dzieciom – od urodzenia do osiemnastego roku życia. Tymczasem autorzy tej intrygi wykazali się przebiegłością godną Reinharda Heydricha lub Waltera Schellenberga. By się o tym przekonać, przeanalizujmy dane. Z dostępnych w Internecie informacji wynika, że średni koszt odnowienia zabytkowego nagrobka to kilkanaście tys. zł. Przyjmijmy, że jest to kwota 12,5 tys. zł. Z tego wynika, że za 100 mln dotacji można wyremontować mnie więcej 8 tys. grobów. Na cmentarzu przy Okopowej pochowano około 200 tys. osób. Łatwo policzyć, że przyznane wsparcie pozwoli na restaurację około 4 procent grobów na wspomnianej nekropolii. Tak, zaledwie 4 procent! Być może jakiś tępy naziol pomyśli, że Państwo Polskie dało tyle ile mogło, że to wystarczy na odnowienie nagrobków osób najbardziej zasłużonych i tych pomników, które przedstawiają największą wartość artystyczną. Można by się z tym zgodzić, gdyby chodziło o jakiś zwykły polski cmentarz. Lecz nekropolia przy Okopowej to perła sztuki funeralnej, gdzie w ogromnej liczbie spoczywa cymes polsko-żydowskiej społeczności. Przed jakimi dramatycznymi wyborami staną opiekunowie tego cmentarza. Czy odrestaurować grób poważanego rabina, a pozostawić nietknięte miejsce spoczynku wybitnego profesora? Czy przywrócić dawny wygląd macewie zasłużonego syjonisty, pozwalając dalej niszczeć pomnikowi nieustraszonego bojownika o sprawiedliwość społeczną? Czy zatroszczyć się o sarkofag wirtuoza finansów, dopuszczając by ząb czasu bezlitośnie gryzł płytę na mogile gettowego policjanta, który najlepiej jak mógł starał się pilnować porządku w Żydowskiej Dzielnicy Zamkniętej? Chyba dla każdego, kto zdaje sobie sprawę z wyżej przedstawionych okoliczności jest jasne, że przyznanie tak niskich środków na cmentarz przy Okopowej miało na celu doprowadzenie do swarów i podziałów w polskim środowisku żydowskim. Ileż perfidii, ile jadu było w tej decyzji. Oczyma wyobraźni widzę jak jej autorzy przy dźwiękach „Horst-Wessel-Lied” wychylają za powodzenie powziętego planu kolejne kufle pienistego piwa, śmiejąc się przy tym złowrogo. [b]Jedwabne i rekompensaty[/b] W 2001 roku ówczesny minister sprawiedliwości Lech Kaczyński, przychyliwszy się do prośby rabina Michaela Schudricha, wstrzymał ekshumacje szczątków ofiar pogromu w Jedwabnem. Zapewne jednak nie poszanowaniem uczuć religijnych i empatią wobec Żydów kierował się Lech Kaczyński, kiedy podejmował tę decyzję. Przypuszczalnie polityczne środowisko przyszłego prezydenta Polski zamierzało wykorzystać ten gest jako atut w dyskusji o rekompensatach za mienie po ofiarach Holokaustu. Chcieli przy stole negocjacyjnym powiedzieć organizacjom żydowskim: „Patrzcie wykazaliśmy się w tej sprawie zrozumieniem. Wy także nas zrozumcie i ograniczcie swoje żądania.”. Oczywiście koronnym argumentem używanym w tej dyskusji przez polską prawicową ekstremę jest stwierdzenie, że Naród Polski i Państwo Polskie nie brali udziału w Holokauście, że tylko nieliczni zdemoralizowani Polacy mordowali i okradali Żydów. Tymczasem prawda o rozmiarach uczestnictwa Narodu Polskiego w zagładzie Żydów ma znaczenie drugorzędne, jeżeli rozpatruje się tę kwestię w kategoriach utylitaryzmu. Ugruntowanie przekonania, że Polacy w okresie II Wojny Światowej masowo dopuszczali się zbrodni na swoich żydowskich sąsiadach, leży nie tylko w interesie Żydów ale także Polaków. Bowiem takie przeświadczenie buduje w Polsce barierę ochronną zmniejszającą prawdopodobieństwo przyszłych ekscesów antysemickich, tworzy również odpowiednią atmosferę do akceptacji przez Polaków żydowskich roszczeń materialnych. A to co jest dobre dla Żydów jest dobre dla całego świata, a więc również dla Polaków. Żydzi są tą gałęzią drzewa ludzkości, która rodzi najdorodniejsze, najpożywniejsze, najsłodsze owoce. Z szeroko rozumianej społeczności żydowskiej, która stanowi dzisiaj mniej niż 0,3 procenta światowej populacji wywodzi się prawie 37 procent noblistów z dziedziny ekonomii, przeszło 25 procent z dziedziny medycyny, przeszło 26 procent z fizyki i prawie 20 procent z chemii. Więc warto Polaku byś inwestował w Żydów, bo być może wyleczy cię z choroby lekarstwo odkryte przez żydowskiego naukowca albo żydowski finansista udzieli ci chwilówki, gdy znajdziesz się w materialnych kłopotach. Z informacji medialnych wynika, że żydowskie roszczenia do rekompensat za mienie po ofiarach Holokaustu są dość umiarkowane. Podobno nowojorska Organizacja Restytucji Mienia Żydowskiego określiła ich wysokość na bilion (tysiąc miliardów) złotych. To niecałe 54 procent polskiego PKB z 2016 roku. Taki ciężar Polska z pewnością jest w stanie udźwignąć. Ile osób ma zobowiązania stanowiące przeszło połowę ich rocznych przychodów brutto, albo wyższe, i regularnie, bez opóźnień, spłacają swoje obciążenia? Ze stroną żydowską na pewno idzie się porozumieć w kwestii wysokości rat i czasu spłaty. Z pewnością będzie również otwarta na propozycję uzyskania udziałów w majątku należącym obecnie do Państwa lub samorządów terytorialnych. [b]Apel[/b] Apeluję do społeczności międzynarodowej o wsparcie dramatycznie topniejącej w Polsce mniejszości, jaką są światli obywatele otwarci na żydowskie postulaty. Prośbę o pomoc kieruję w szczególności do Państwa Izrael oraz diaspory żydowskiej w Stanach Zjednoczonych. Trzeba wypędzić z Polski brunatnego demona. Posłuszni woli mądrzejszych od nas protektorów budujmy nowoczesną, tolerancyjną Polin. Ponadto dziękuję Jej Ekscelencji Ambasador Izraela Annie Azari za piękne, bezkompromisowe słowa w Auschwitz. [b]PS (bez ironii)[/b] Składam wyrazy szacunku lojalnym wobec Państwa Polskiego Żydom zamieszkałym w Polsce oraz Polakom – patriotom pochodzenia żydowskiego.[/quote]\nRozszerz widok Przegląd wątku: W Polin hula nazi-demon\n[b]W Polin hula nazi-demon[/b]\n[b]Od wielu lat demon nazizmu i nierozerwalnie związanego z nim antysemityzmu włada Polską czyniąc ją niebezpieczną dla siebie i innych. Oto kilka oczywistych oznak tego opętania.[/b]\n[b]Marszałkowie sejmu i ministrowie spraw zagranicznych[/b]\n[b]Cmentarz Żydowski w Warszawie[/b]\n[b]Jedwabne i rekompensaty[/b]\n[b]PS (bez ironii)[/b]


Co różniło pomysły del Bosque i Guardioli w kontekście gry bez napastnika? › FCBarca.com\nMichael Cox po raz drugi bierze szturmem listy bestsellerów książek sportowych. Po wielkim sukcesie tytułu „The Mixer”, który w Polsce ukazał się dwa lata temu pod nazwą „Premier League. Historia taktyki w najlepszej piłkarskiej lidze świata” dzięki Wydawnictwu SQN, angielski dziennikarz poszerza horyzonty. Ewolucja taktyczna Premier League to dla niego za mało, postanowił prześledzić trendy obecne w futbolu europejskim na przestrzeni ostatnich trzech dekad.\nSama postać autora powinna świadczyć o wyjątkowości książki „Gegenpressing i tiki-taka. Jak rodził się europejski futbol”. Anglik od lat współpracuje z największymi koncernami medialnymi, jest także analitykiem niezwykle popularnego serwisu The Athletic. Już jego pierwsza autorska książka unaoczniła wyjątkowość Coxa – wielki warsztat i wiedzę, a przy tym zdolność do przekazywania najbardziej skomplikowanych niuansów taktycznych w przystępny sposób. Czy podołał drugiej, wymagającej znacznie bardziej skomplikowanego researchu, próbie?\nA jakże! Tytuł nie kłamie; z rozpoczęciem pierwszej strony wyruszymy z autorem w fascynującą podróż przez meandry trendów obecnych w europejskiej piłce, a każdy z nich w jakiś sposób wpłynął na taki futbol, jaki znamy dzisiaj.\nKoronawirus pozostawia póki co zamknięte granice, ale dzięki Coxowi naszą wycieczkę rozpoczniemy w Holandii lat dziewięćdziesiątych, kiedy to dowodzona przez śp. Johana Cruyffa Barcelona wyznaczała kierunek i udowodniła swą klasę sięgając po pierwszy w swej historii Puchar Europy. Następnie prześledzimy złotą erę catenaccio, a także zajrzymy do szatni Francuzów z czasów, gdy Les Blues całkowicie zdominowali reprezentacyjną piłkę na przełomie wieków. Kolejne przystanki doprowadzą nas wreszcie do ery niemiecko-angielskiej, czego puentą jest powrót do uwielbianej przez autora Premier League, która w ostatnich latach stała się niezwykle kosmopolityczna.\nKibiców Barcelony z pewnością zainteresuje jednak jeden z tych rozdziałów, które świadomie pominęliśmy, a który jednocześnie zrobiły na nas największe wrażenie. Mowa oczywiście o złotych latach Barçy i reprezentacji Hiszpanii, czyli o okresie 2008-2012. To właśnie tutaj Cox pokazuje, co sprawia, że jego książka jest wyjątkowa na rynku tytułów piłkarskich. Na przestrzeni kilkudziesięciu stron Anglik sprawnie lawiruje pomiędzy kolejnymi pomysłami Luisa Aragonésa, Vicente del Bosque i Pepa Guardioli, jakby mimochodem pokazując, jak wspaniale oddziaływały na siebie wzajemnie Barcelona i zdominowana przez jej reprezentantów La Furia Roja. Rzecz jasna, klamrą ostatecznie łączącą te dwa światy jest aspekt taktyczny, który mimo wszystko lepiej sprawdził się u selekcjonera reprezentacji Hiszpanii niż u Pepa, czyli gra bez nominalnego napastnika. Cox w poświęconym tej kwestii rozdziale rozkłada ten manewr na czynniki pierwsze i pokazuje drobne różnice, przez które Hiszpania z Fàbregasem w składzie wygrała finał Euro 2012, a Barcelona, także z Ceskiem w podobnej roli, kilka miesięcy wcześniej odpadła w półfinale Ligi Mistrzów z Chelsea.\n„Gegenpressing i tiki-taka. Jak rodził się nowoczesny europejski futbol” to pozycja obowiązkowa dla każdego kibica piłki nożnej, bez rozgraniczenia na sympatie klubowe czy reprezentacyjne. To po prostu długa, acz niezwykle przyjemna podróż przez najwspanialsze wydarzenia, jakich byliśmy świadkami w ciągu ostatnich trzydziestu lat na europejskich boiskach.\nKliknij tutaj, aby zamówić książkę (31% rabatu)


Na wyspie, która jest więzieniem - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\nNa wyspie, która jest więzieniem\nPrzykład duchowej walki o przetrwanie, stoczonej przez katolicką Polskę w ciągu dziesięcioleci panowania z gruntu zdeprawowanego ustroju komunistycznego, a nade wszystko wyzwolenie się z tego reżimu z godnością, odwagą i siłą wiary to ogromne wsparcie, jakiego ten bliski memu sercu kraj może udzielić Kubie, mojej Ojczyźnie, pozostającej ciągle jeszcze w niewoli.\nPodobnie jak tysiące innych kubańskich patriotów, byłem więźniem „La Cabańii” – starej hiszpańskiej twierdzy, zamku w Hawanie, zamienionej w jedno z owych okrutnych więzień despotycznego reżimu Fidela Castro. Dyktator wszczął swoją rewolucję w 1959 roku, nosząc na szyi wizerunek Matki Boskiej z El Cobre, patronki Kuby. Natychmiast po przejęciu władzy porzucił to przebranie i rozpoczął otwarte prześladowania Kościoła.


Pierwszy czujnik Airly w Kolumbii - Airly WP | Jakość powietrza w Polsce, Europie i na świecie Airly\nHomeBlogPierwszy czujnik Airly w Kolumbii\nPierwszy czujnik Airly w Kolumbii\nW Bogocie, stolicy Kolumbii, zainstalowaliśmy właśnie nasz pierwszy czujnik jakości powietrza Airly!\nBogota jest na co dzień jednym z najbardziej zatłoczonych miast na świecie, ale podczas lockdown-u spowodowanego przez pandemię COVID-19 w 2020 roku odnotowano tam 80% spadek zanieczyszczenia powietrza. Według Światowego Forum Ekonomicznego głównym źródłem zanieczyszczenia w stolicy jest transport, który odpowiada nawet za 70% całkowitego zanieczyszczenia powietrza w Bogocie.\nZainstalowanie czujnika Airly jest pierwszym krokiem ku poprawianiu jakości życia mieszkańców Bogoty. Dzięki hiperlokalnym danym dostarczanym w czasie rzeczywistym obywatele wiedzą, kiedy nie powinni wychodzić na zewnątrz i bezpieczniej jest zostać w domu.\nChcesz powiedzieć się więcej o smogu w kontekście zdrowia? -> Przeczytaj nasz artykuł:\nJak zanieczyszczenie powietrza wpływa na zdrowie osób starszych?


Policja zatrzymała zboczeńca z Celestynowa!\nwrz 15, 2018 Celestynów, policja, zatrzymanie, zboczeniec\nOkoło dwa miesiące temu w miejscowości Celestynów mężczyzna napadł na młodą kobietę, zaciągnął ją do lasu i próbował zgwałcić. Nie udało mu się, ponieważ został spłoszony przez mieszkańców. Policja długo go szukała go. W końcu mężczyznę udało się zatrzymać.\n31-latek tuż przed skrzywdzeniem dziewczyny wyszedł z więzienia. Na swoim koncie ma już tego typu przestępstwa. Policja złapała go w Katowicach w okolicach dworca kolejowego. Poszkodowana kobieta rozpoznała go jako swojego napastnika. Pokrzywdzona ma 28 lat i siłą została wciągnięta przez mężczyznę do lasu. Dodatkowo groził jej śmiercią.\nPolicja kryminalna z Otwocka przez dwa miesiące poszukiwała zbrodniarza. Sprawdzali wszystkie tropy, podobnych do rysopisu, bazy danych oraz podejrzane miejsca. Na trop 31-letniego mężczyzny wpadli na Śląsku. Postanowiono zorganizować zasadzkę. Został zatrzymany i rozpoznany jako napastnik. Prokurator postawił mu zarzuty usiłowania gwałtu, a sąd w Otwocku wydał nakaz tymczasowego aresztowania.


Prawie 4500 płocczan bez pracy. Tarcza pomoże? - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nPrawie 4500 płocczan bez pracy. Tarcza pomoże?\nOpublikowano: wt, 21 lip 2020 19:49 2020-07-21T19:49:00.000Z\nWiadomości Z danych Miejskiego Urzędu Pracy wynika, że w czerwcu do rejestru trafiło 350 nowych bezrobotnych. Ponad połowa z nich to kobiety.\nZ danych Miejskiego Urzędu Pracy wynika, że w czerwcu do rejestru trafiło 350 nowych bezrobotnych. Ponad połowa z nich to kobiety.\nTo fatalne dla tracących posadę, ale w skali makro dramatu nie ma. W pewnym stopniu jest to zasługa tarczy ochronnej dla firm z powodu pandemii COVID-19 i braku nerwowości pracodawców. Ale z drugiej strony koronawirus nie ustąpił, codziennie notujemy w Polsce 300-400 zakażeń i nie wiadomo, co będzie jesienią. A to może się odbić błyskawicznie na gospodarce.\nTrzeba zaznaczyć, że jednocześnie MUP wykreślił ze statystyk 301 osób, więc liczba bezrobotnych - przynajmniej oficjalnych - wzrosła o 49 osób, do 4481. W tej grupie aż 60 proc. stanowią kobiety. W ostatnich latach wyraźnie widać na rynku pracy, że właśnie kobiety mają znacznie większy problem ze znalezieniem posady.\nPrawie 280 osób zarejestrowano już po raz kolejny. Niepokojące, że ze zdobyciem posady mają problem nawet osoby młode - niespełna tysiąc bezrobotnych nie przekroczyło 30. roku życia. Niestety, aż 2305 osób mają status osób długotrwale bezrobotnych - oznacza to, że byli zarejestrowani w urzędzie pracy ponad 12 miesięcy w ciągu ostatnich 2 lat. Podlegają one obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, mają prawo do różnych szkoleń, które pomagają w znalezieniu posady, ale - jak widać po liczbach - mało skutecznie.\nPozytywne, że żaden zakład, firma czy instytucja nie zgłosiła w Płocku zamiaru zwolnień grupowych. A wolne miejsca pracy i miejsca aktywizacji zawodowej? Są, a jakże. W czerwcu MUP dysponował 236 nowymi ofertami, w tym 56 subsydiowanymi, 26 z sektora publicznego, nie było ofert pracy sezonowej.


OECD: Polska musi zadbać o infrastrukturę transportową – segment w domu i w ogrodzie\nOpublikowano 13 lat temu: 15 lipca 2008 18 stycznia 2020 netPR.pl Przeczytasz w: 5 minut/y\nW ciągu najbliższych czterech lat Polska będzie wdrażać szerokie programy budowy i renowacji infrastruktury transportowej. Działania te będziemy realizować przede wszystkim ze względów sportowych. Pieniądze na naprawę polskich dróg, polskiej sieci kolejowej oraz rozbudowę i modernizację polskiego transportu lotniczego będą pochodzić z dwóch źródeł: Unii Europejskiej i budżetu państwa. Jednak skorzystanie ze środków unijnych obwarowane jest pewnego rodzaju ograniczeniami natury administracyjnej, które mają to do siebie że pochłaniają dużo energii i nade wszystko czasu. A jego mamy coraz mniej. Euro 2012 coraz bliżej, a pracy do wykonania mamy mnóstwo. Do tego dochodzą inne poważne problemy, jak choćby ten związany z brakiem „rąk do pracy”. Większość bowiem polskich fachowców i specjalistów – już dawno – wyjechała z kraju.\n← Łuki z YTONGa? – Proszę bardzo!\nRynek mieszkaniowy w Charkowie (Katarzyna Lubaś) →


Deutz-Fahr 5485-Opinie - Strona 3 - Deutz-Fahr - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nnie no trzymajcie mnie, w jaki sposób niby dodatkowy bęben młócący odciąża sita i wytrzasacze, nagrodę Nobla temu kto to uzasadni.\nZ tego co się orientuje to bęben odpowiada za omłot zboża, a sita mają funkcję czyszczenia, wiec Twoim zdaniem dziejko z racji tego, że masz drugi bęben młocący to zboże trafia na sita bardziej czyste niż w kombajnie który ma jeden bęben. Również z tego co wiem, w kombajnach z dodatkowym bębnem słoma, która trafia na wytrząsacze jest w gorszym stanie( bardziej pokruszona) a to powoduje większe obciążenie wytrząsaczy. Każdy podzespół pełni odmienną funkcję. Bęben - omłot zboża, sita i wytrzasacze - separacje i czyszczenie. Wiec co ma dodatkowy bęben do wydajności czyszczenia sit. Deutz fahr 5485 ma taka samą wielkość sit jak TC5050 wiec i wydajność obu maszyn będzie podobna.\nJuż ci tłumaczę. Kolega dziejko niemówi o trzecim bębnie młócącym tylko o bębnie separującym którego zadaniem jest dynamiczne odzielenie ziarna od słomy dla przykladu ma taki TC5070RS lub DF5690hts. Bęben ten znajduje się przed samymi wytrząsaczami nad początkiem sita górnego. Jego praca jest bardzo wydajna i bardzo mocno odciąża wytrząsacze podam przykład Mam tc5070RS normalnie kosi się zboże z prędkością 5-7km/h ale gdy pękł pas na separatorze to niedało się kosić więcej jak 3km/h bo czujniki strat wytrząsaczy cały czas na czerwono.\nCo do wydajności kombajnów DF serii 54 to też się muszę zgodzić co do wydajności wiem bo mialem df5445h od sezonu2007-2010 i ku mojemu i sąsiadom zaskoczeniu robił śmiało za dwa bizony. Moim skromnym zdaniem główną tego przyczyną jest to że niedomłócony materiał nie obciąża młocarni tylko jest domłacany w dodatkowej młocarni odśrokowo-łopatkowej poczym wrzucane równomiernie na sito górne. Nieprawdą jest też to że jest to kombajn zbóż krótkich bo z wysokim żytem też sobie radził bez problemow, jedyna jego bolączka to taka, że przy wilgotnej słomie /wieczorem gdy wyszła rosa/ potrafiła się zawiesić nad sieczkarnią i zbić ale niebyło problemu z usunięciem zatoru bo cały tył jest otwierany jedną duż klapą. Zaraz zadacie mi pytanie to dlaczego zmienilem na NH? a no dlatego że ziemi mi przybyło jak wczesiniej miałem do koszenia 120-130ha tak teraz muszę wykosić ok 300 co spokojnie misię udaje. PD\nDF 5485 nie posiada trzeciego bębna zwanego separatorem, tak jak ma to np. TC5070 tylko bęben wstępny, który w żaden sposób nie wpływa na odciążenie sit czy wytrząsaczy, powoduje tylko większą przepustowość młocarni, natomiast separatr ma za zadanie wydobyć ziarno, które nie zostało wymłócone na bębnie głównym, więc również nie odciąża sit - separator separuje, a sita czyszczą wobec tego te dwa podzespoły pełnią zupełnie inną funkcję\nkarol19 bardzo trudno cie do czegokolwiek przekonać i nie wiem czemu do sprawy podchodzisz tak bardzo emocjonalnie, przecież kombajn to tylko maszyna, wyluzuj. Jeżeli masz kombajn z czujnikami starat to zauważ, że wskaźniki cały czas falują. Czemu tak jest? Bo młócona masa nie idzie przez poszczególne podzespoły kombajnu w równomiernym tempie i straty pojawiają się głównie wtedy gdy na sitach lub wytrząsaczach pojawia się chwilowy nadmiar materiału, a dodatkowy bęben nie tylko zwiększa przepustowość mlocarni, wstępnie oddziela ziarno od słomy, ale też wyrównuje tempo przepływu, przez to można ograniczyć chwilowe straty i trochę zwiększyć prędkość koszenia.\nKarol ale bzdecisz!!!. Zdaje mi się że jesteś z tych co to tylko BIZON JESt "THE BEST" w twoim przypadku TC5050.\njeśli ja bredzę to w takim razie z Was są nieźli bajkopisarze, kombajnami, które mają niewiele większe sita od mojego ulubionego bizona osiągacie wydajność dwóch bizonów, Wasze wyczyny nadają się do księgi rekordów Guinessa, to że TC5070 osiągnie 10 - 11 ton na godzinę to sie zgodzę ale nie DF5485, który ma sita takie jak mój\nNikt i nic Cię nie przekona dogadaj się z kimś kto ma taki kombajn i niech cię zaprosi w żniwa na pokaz+test niedowiarku. Zapewniam że zmienisz zdanie. Razem z sąsiadem zauważyłem jeszcze jedną rzecz która prawdopodobnie wplywa na podniesienie wydajności w DF mianowicię to że kosz sitowy jest z tyłu całkowicie zamnięty /od dna do gornego sita jest taka klapa/. Powoduje to że cały strumień powietrza przechodzi przez dwa sita ku górze co mocno wzmacnia siłę doczyszczania a nie częściowo jak to jest z bizonem do tyłu między sitami poza tym sam kształt grzebieni sit w df są inne co też ma wpływ.\notóż właśnie każdego dnia we żniwa widzę go w akcji za miedzą i ma porównywalną wydajność do mojego, dlatego też nie wierzę że zrobi 10 ton na godzinę , no chyba że jest jakiś felerny, co do kosza sitowego to u mnie w NH też jest od tyłu całkiem zamknięty więc to żaden wynalazek\nEdytowano Luty 6, 2012 przez karol19\nPorównywałem do BIZONA. To że TC ma klapę i wew. fartuch to wiem. Co do wydajności to jest bardzo zrożnicowana sprawa wszystko zależy od kombajnu i kombajnisty jeden kosi aby kosić drugi by wykosić. Dam Ci przykład: jak pisałem mam TC5070RS i moim zdaniem bardzo dobrego kombajnistę do jego obsługi wykorzystuję trzy ciągniki z przyczepami 8t. Wtym roku 20ha bez kilku arów w kawałku kosiliśmy 8h, a na kosiliśmy pełnego bina 100W /wg danych bin 132t pszenicy o gęst.76g/ + 2 przyczepy przyjmuję 150t co daje ponad 18t na godzinę i co ty na to?\npodstawowe różnice między df5485 a nhtc5050:\n-silnik wiekszy w df o kilkanaście koni\n-dodatkowy bęben w df\n-5 klawiszy w df, 4 w nh\n-niedomłoty nie obciążają dodatkowo młocarni w df\n-większy zbiornik na ziarno\n-sita większe w df o kilkanaście procent.\nSą jeszcze inne różnice, ale już te wymienione powodują, że df jest kombajnem bardziej wydajnym i przez to znacznie droższym. Nie znaczy to jednak, że w pewnych okreslonych warunkach kombajny te mogą pracować z porównywalną prędkością i przewaga df-a nie będzie aż tak znaczna. Maksymalna wydajność nh może być podobna do przeciętnej df, ale średnia wydajność jest większa w df.\nBRAWO!!! W pełni się ztym zgadzam po za tym tc 5050 to machanik a df5485 hydro. a to o wiele przyspiesza pracę.\nTC 5050 to hydro a jaka cena jest DF??\nEdytowano Luty 7, 2012 przez BartekM\npo pierwsze TC 5050 tez ma hydro, po drugie różnica mocy jest 5 czy 10 KM wieć to nie ma wpływu na wydajność, oba silniki są wystarczająco mocne, po trzecie DF ma 5 wytrzasaczy, ale bardzo wąskich, co sprawia, że są szersze od tych w NH tylko o 5 cm, po czwarte szerokość przestrzeni nad wytrzasaczami w DF wynosi 112 cm, a w TC5050 120 cm, po piąte sita mają w obu taką samą wilekość wiec nie wciskać kitu że w DF są większe, zbiornik ziarna rzeczywiście w DF jest większy\n<p>Sprawdziłem Wg. danych producentów\nDF5485h/NHTC5050 szer. młocarni 1110/1040; klepisko m2 0,34+0,51/0,62; pow.wytrz.całkowita 5,28/4; pow.sit.m2 3,4/3,27; Silnik 185km/170km; zbiornik l. 5200/4000. Wszystko na korzyść DF tym samym wydajność musi mieć większą i basta.\nEdytowano Luty 7, 2012 przez Siwy7406\nKarol19 sam przyznasz, że poszczególne podzespoły są w niewielkim stopniu ale jednak większe w df, nawet sita których tak się przyczepiłeś są mniejsze w nh, kilka % tu, kilka tam i pojawia się pokaźna różnica. Z danymi katalogowymi nie sposób dyskutować. Ale jak zdążyłem Cię poznać na końcu i tak stwierdzisz, że nie ma jak tc5050. Może kup sobie tc5070 i żaden df z serii 54 Ci nie podskoczy, ja pierwszy przyznam Ci, że Twój kombajn jest znacznie wydajniejszy.\nw przypadku new holland podałeś tylko powierzchnię wytrząsaczy więc takowa w DF wynosi 4,2 m2 a nie jak napisałeś 5,28 m2, sita w HH 1,74 / 1,36, a w DF 1,74 / 1,33 ,tak więc i w sitach i w wytrząsaczach różnica nie jest aż tak wielka, żeby ten kombajn zrobił więcej o 30% od TC5050, ale w porządku każdy wie swoje, ja swoim bynajmniej koszę szybciej niż znajomi DF5485\nEdytowano Luty 8, 2012 przez karol19\nTylko, że oni mają herder 4,5m a ty 3,9.\nświetnie, że lepiej wiesz ode mnie jaki mam heder, przyjedz do mnie to zmierzymy jaki mam\nDobra dość bo doniczego to nieprowadzi.\nJestem użytkownikiem DF i mogę napisać o kilku jego wadach. Mini młocarnie które to mają odciążać bęben mają poważną wadę. Mianowicie przy jekimkolwiek zachwaszczenmiu łanu zbóż łopatki robią ciapę i wdmuch*ją to na podsiewacz, a tam miesza się to z kurzem i zakleja sita. Powierzchnia separacji coraz bardziej się zmniejsza i straty gotowe. I uwierzcie mi że nie wyczyści się tego na polu. Trzeba wymontować sita. Poza tym bardzo mała kabina to domena każdego sprzętu DF.\nPo to są opryski żeby nie było zachwaszczenia. Użytkowałem DF 4 sezony i nigdy z tym nie było problemu.\nWytłumacz to jakiemuś innemu rolnikowi u którego robisz np. usługę. A później jedziesz na swoje pole. Te młocarenki są po to by nie obciążać bębna moim zdaniem to bzdura ponieważ bęben daje sobie radę nawet przy 9km/h w zbożu 9t/ha, natomiast sita są zbyut małe żeby to wyczyścić. Tyle, że to co opisuję dzieje się w df 6040H, być może u ciebie jest inaczej.


Narciarzy o większych kwalifikacjach ucieszy chemicznie śnieżona « Melchi`s Blog\nNarciarzy o większych kwalifikacjach ucieszy chemicznie śnieżona\nNarciarzy o większych zręcznościach ucieszy wyrafinowanie śnieżona marszruta na stoku Palenicy, posiadająca homologację FIS, na jakiej młócone są turniej alpejskie.Noclegi Muszyna\nMożliwość skończonej satysfakcji z kultywowanego narciarstwa, i także adeptom kawalerii rekreacyjnej, przekaże darowana aż do użytku szlak zjazdowa o długości 1800 m – Palenica II.\nNa amatorów snowboardu jednakowoż przewiduje umieszczona na grzbiecie mas rynna aż do halfpipe, jaka holuje do Szczawnicy jeszcze większe rzesze sprzymierzeńców konnicy na deskorolce.\nW Jaworkach, jednym z najpiękniejszych zaułków Własny, na interfejsu dwóch pasm górzystych – pasma Radziejowej także Małych Pienin znajduje się medium ARENA NARCIARSKA JAWORKI  HOMOLE którego podaż zamyka m.in. całoroczną kolejka linową “Homole” oraz dwaj ekstrakty narciarskie z kilkoma trasami zjazdowymi.\nW Szczawnicy także Jaworkach znajdują się liczne wypożyczalnie instrumentu narciarskiego tudzież snowboardowego.\nNa spadkach narciarskich swoje posługi proponują doświadczeni trenerzy narciarstwa.\nDo podniesienia atrakcyjności Szczawnicy i rozszerzenia podaży turystyczno – wypoczynkowej dodało się szczerze pieszych, górzystych również piechotą – rowerowych przespacerować brzegowych ze Słowacją, zaś zwłaszcza z najbliższą słowacką miejscowością – Leśnicą. Nowomodna, 6 km ścieżka edukacyjna pieszo – rowerowa, pobudowana pod współudziale medykamentów Konsolidacji Europejskiej stała się stowarzyszoną podażą turystyczną obu przygranicznych motłoch. Dróżka zasuwa od chwili spodniej stacji KL “Palenica” w Szczawnicy, lewą stronicą nurtu Grajcarek aż do Pienin, a później wartościową Pienińską do Leśnicy. Mimo ścieżki znajdują się parkingi dla rowerzystów, ław także macierze informacyjne, mówiące o bioróżnorodności Pienińskiego Parku Nacjonalistycznego\nFolklor góralski istnieje w Szczawnicy nadal żwawy tudzież czytelny w gwarze pienińskiej, ubiorach wiejskich wnoszonych za pośrednictwem oryli, dorożkarzy i swojskich szczawniczan na przestrzeni uroczystości, w wyrobach rodzimych rękodzielników plus dziełach stwórców przaśnych. Działają tutaj mnogie zbiory tubylcze także Pieniński Wydział Związku Podhalan. Największym świętem terenowego folkloru, przybliżającym obyczaje zaś tradycje góralsko-pasterskie jest zawiązywane w lipcu na krzyż Municypalny Medium Cywilizacyj “Lato Pienińskie”.\nW Muzeum Pienińskim znajduje się wystawała prezentacja etnograficzno-historyczna, ofiarowana kulturze górali pienińskich natomiast tradycji uzdrowiskowej.\nPrzez pełny dwanaście miesięcy w pijalni kuracyjnej “Magdalena” wyobrażane są okresowe pinakotek malarstwa, rzeźby tudzież haftu terenowych konstruktorów.\nW Jaworkach, kilka kilometrów odkąd centrum Szczawnicy, znajduje się port gwoli artystów – “Muzyczna Owczarnia”. Odbywają się w tamtym miejscu występy rockowe, bluesowe, jazzowe, country i in., umianych tudzież popularnych wykonawców polskich plus cudzoziemskich. Nowe wnętrza także niezwykły egzotyka akumulują w ktokolwiek weekend specjalistów rzetelnej muzyki.\nBogactwo widoków górzystych i piękno XIX odwiecznej architektury kuracyjnej, w scaleniu spośród rozlicznymi szansami obrotnego spokoju, transportuje z roku na rok kalendarzowy raz po raz liczniejsze kiść admiratorów natur również przyrodzonego piękna tutejszych okolic.\nThis entry was posted on Sunday, March 17th, 2013 at 11:47 and is filed under 500er.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


LLL 05.05.2009 06:57\nZapadłeś w zimowy sen i twój brzuch przypomina raczej kałdun misia niż kaloryfer?\nJeśli chcesz, by latem dziewczyny na plaży mdlały na twój widok, to zabierz się za siebie już dziś. Jak to zrobić i o czym pamiętać, wracając do sportu? Specjalnie dla czytelników "Logo" swoje tajemnice zdradzają zawodowi sportowcy.\nJa trenuję dziesięć razy w tygodniu, ale jest to wysiłek tak forsowny, że nie do wytrzymania dla kogoś, kto nie przygotowywał się do tego latami. Z doświadczeń wyczynowego sportowca płynie jednak wiele wskazówek dla ludzi, którzy chcą utrzymać formę lub ją odzyskać. Wiem, że po zakończeniu kariery zawodniczej będę stosował podstawowe zasady.\nBardzo ważna jest systematyczność - np. trzy razy w tygodniu. Jeżeli nie będziesz regularny, to ćwiczenia na nic się zdadzą. Umiarkowanie, ale często. I stale! Co ci da, że zerwiesz się na wiosnę, będziesz ćwiczył regularnie i wyjdziesz na plażę z ładną sylwetką, skoro latem zaczniesz leniuchować i na koniec wakacji nic już z wysiłków nie zostanie.\nPowrót do formy tylko metodą małych kroczków. Trzeba sobie stawiać cele, które są do osiągnięcia. W przeciwnym razie szybko się zmęczysz, zniechęcisz i stwierdzisz, że ten ruch to jednak nie jest dla nas;\nDobry jest bieg ciągły - tak do 30 min, można też go dzielić, np. trzy razy po 15 min. Biegnij tak długo, jak długo twój oddech będzie naturalny.\nMożna to sprawdzić inaczej. Biegać w towarzystwie i rozmawiać - dopóki rozmawiasz swobodnie, to wysiłek jest OK.\nZ czasem przyjdzie doświadczenie, nauczysz się słuchać organizmu, np. źle się poczujesz po ciężkim posiłku albo będziesz ćwiczyć zbyt wcześnie po jedzeniu.\nMoje rady dotyczące jedzenia nie będą za dobre, bo jestem miłośnikiem polskiej kuchni. Uwielbiam tatara, golonkę, gołąbki, bigos. Nie odmawiam sobie, bo wiem, że wszystko spalę. To zresztą może być fajna motywacja do ćwiczeń. Generalnie jednak dieta powinna zawierać jak najwięcej owoców i warzyw. Ja nie jem ziemniaków, za to dużo makaronów, zupy tylko niskotłuszczowe.\nPicie przy wysiłku jest bardzo ważne. Unikaj napojów gazowanych i soków w kartonach. Ja piję napoje izotoniczne, ale nawet niegazowana woda wystarcza do uzupełniania płynów w organizmie,\nNa siłowni często widzę, że oblegane są ruchome bieżnie. I się zastanawiam, dlaczego ci ludzie nie wychodzą biegać na powietrze?\nlekkoatleta - kulomiot, 27 lat\nNie jestem chyba dobrym przykładem dbania o formę, bo jak najczęściej staram się nic nie robić. Muszę swoje odleżeć, mój organizm musi odpocząć, żebym później mógł dawać z siebie 110 proc. na treningach, a poza tym nie mam czasu i ochoty na aktywny wypoczynek. Jeśli już w okresach odpoczynku od treningu coś robię, to jest to jakiś masaż, odnowa biologiczna itp.\nW tym roku miałem wyjątkowo długą przerwę w treningach - miesiąc. Żeby po takim czasie wrócić do normalnej dyspozycji, potrzebuję około sześciu tygodni. Po nich jestem już gotowy do ciężkich ćwiczeń. Niestety, z roku na rok przychodzi mi to coraz trudniej, więc dbaj o regularność! Ważna jest zasada małych kroków, odbudowywania formy powoli.\nW okresie dochodzenia do normalnej formy fizycznej najwięcej mam zabaw ruchowych, gram w koszykówkę i inne gry zespołowe (piłki nożnej nie lubię), jest gimnastyka i ćwiczenia na siłowni.\nJa nie mam wyrzeczeń, jem to co lubię i ile chcę, byle się dobrze czuć. Dla nas, kulomiotów, to jest najważniejsze. Ale odżywiam się zdrowo. Pochłaniam wszystko, bo dużo potem spalam. Dla mnie 5 kg nadwagi to nic. Zjem potem mniej, potrenuję więcej i nie ma po nich śladu.\nLubię piwo, ale jak trenuję, to raczej go nie piję. Do wykonania jest duża robota, trzeba być na nią dobrze przygotowanym.\nDla utrzymania formy staram się regularnie biegać. Jestem wtedy niezależny od nikogo, nie muszę, jak w tenisie, szukać partnera do gry. Biegam, kiedy chcę. Najlepiej rano, gdy dzieci pójdą do szkoły, wtedy mam czas, wsiadam w samochód i jadę nad jezioro Rusałka w Poznaniu. To świetne miejsce, żeby się poruszać.\nBiegam mniej więcej 45 min, inaczej się nie zmęczę. Miałem kiedyś kolegę, który grał w hokeja na trawie, on potrafił podyktować niezłe tempo. Biegaliśmy nawet półtorej godziny, ale na szczęście wyjechał do Niemiec, bo nie wiem, czy dziś bym to wytrzymał.\nJako były piłkarz potrzebuję regularnego wysiłku, organizm się tego domaga. Po prostu źle się czuję, gdy się nie ruszam. Robię to minimum dwa razy w tygodniu. Oprócz biegania gram też ze znajomymi w piłkę.\nStaram się biegać w jak najlepszym tempie, ale z wiekiem coraz trudniej mi je utrzymać. Potrzebuję też krótkiego, intensywnego wysiłku. To zostało mi jeszcze z czasów kariery piłkarskiej. Gdy gram teraz mecz, staram się 10-15 razy w jednej połowie zerwać z całych sił, na sto procent. Rewelacyjnie się wtedy czuję.\nOczywiście uprawiam też inne sporty, ale to już bardziej rodzinnie. Byłem z najbliższymi na nartach, jeżdżę na łyżwach. Siłowni raczej nie lubię, nawet gdy grałem w piłkę, nie spędzałem tam za dużo czasu.\nPo tylu latach uprawiania sportu doskonale znam swój organizm i wiem, kiedy trzeba trochę dołożyć, a kiedy odsapnąć. Staram się jednak nie zapuścić, to podstawowa zasada. Lepiej się ruszać regularnie, niż potem zrzucać zbędnych 10 kg. Po pierwsze, trudno to zrobić, a poza tym wymaga to dużego wysiłku i sieje spustoszenie w organizmie. Oczywiście zdarzały mi się w czasach kariery sytuacje, że wracałem z wakacji i miałem 3-4 kg za dużo. Wtedy wystarczyło jednak kilka dni z dwoma-trzema treningami dziennie i po nadwadze nie było śladu.\nTeraz im człowiek starszy, tym trudniej zrzucić wagę. Dlatego bardziej dbam o siebie. Nie odmawiam sobie jedzenia, jem wszystko i dużo, ale w grę wchodzi jedzenie tylko dobrej jakości. Robię tak od lat i nigdy się nie zawiodłem.\nGdy pojawiają się zbędne kilogramy, w pierwszej kolejności odstawiam białe pieczywo i używki, np. piwo. Nigdy nie piłem go za dużo, ale wiem, że czasem trzeba się trochę przypilnować.\nŻona się śmieje, że nie muszę tak często ćwiczyć, bo jeszcze tak źle nie wyglądam. Ale robię to dla siebie, nie dla wyglądu.\nBiegam rano, przed pracą, albo wieczorem. Dzisiaj na przykład biegałem od 6.40, robię 6,5 do 7 km, zajmuje mi to 28-30 min. Staram się biegać systematycznie, w tygodniu, czyli od poniedziałku do piątku, 3-5 razy. W weekendy - więcej. W niedzielę zrobiłem 16 km, w sobotę 10 km. Do tego startuję w imprezach amatorskich, przebiegłem maraton, wspomagam akcję "Polska biega", bo jest to bliskie mojemu podejściu do życia. Dużo? W porównaniu z czasami kariery sportowej zredukowałem obciążenia o około 75 proc.\nPodczas biegania ważne jest, by dużo pić. Napoje są przyjacielem każdego biegacza, chodziarza. Tezy, że picie podczas biegania powoduje kolki i jakieś bóle brzucha, to przesądy. Trzeba wiedzieć, jak to robić: przed biegiem pić małymi łykami i niezbyt wiele, w czasie biegu co 10-15 min. Pijemy zawsze, gdy biegniemy dłużej niż 40 min, jeśli krócej niż 40 min to też, ale gdy jest bardzo gorąco, ok. 35 st. C. Po treningu trzeba uzupełnić płyny w ciągu pół godziny od jego zakończenia.\nNie spisuję żadnych planów treningowych. Robiłem to przez 20 lat kariery i wystarczy.\nNie katuję się już jakimiś dietami. Jem to, co lubię, bo uprawianie sportu ma być przyjemnością, a nie męczarnią. Gdybym miał sobie czegoś odmawiać, dlatego że biegam, to byłoby to nieporozumienie. Więc sobie nie odmawiam, piję piwo, kawę, jak wszyscy.\nStaram się tylko przestrzegać podstawowych zasad, czyli zjeść śniadanie i obiad o jakiejś przyzwoitej porze, no i w międzyczasie nie podjadać chipsów czy solonych orzeszków.\nJeśli, podobnie jak ja, nie masz czasu chodzić na siłownię, opracuj swój zestaw ćwiczeń, by wzmacniać mięśnie brzucha, grzbietu i ramion. Możesz je robić w domu\nPo jakichś infekcjach i chorobach wracam do normalnego rytmu stopniowo. Zamiast codziennie biegam co drugi dzień, a w weekend zamiast 16 km przebiegam 10.\nZimą gram w hokeja na lodzie, zdarza mi się nawet grać trzy-cztery razy w tygodniu. Lodowisko jest dostępne wieczorami, po godz. 21, więc bywa, że schodzimy z niego przed północą. Hokej jest sportem zespołowym i - oprócz ogromnej przyjemności wyżycia się - jest świetną metodą powrotu do formy po świątecznym obżarstwie. Gdy zdejmuję rzeczy po hokeju, są kompletnie przemoczone, a koszulkę mógłbym wyciskać.\nO rowerze też nie zapomniałem. Gdy byłem zawodnikiem, nie lubiłem jazdy w zimnie i w deszczu. Do dzisiaj tak mam - gdy jest taka pogoda, to na rower nie wyjadę. Ale jeżdżę tak często, jak się da. W weekendy przed południem, w tygodniu, gdy dzień jest dłuższy, to popołudniami. Za jednym razem pokonuję od 40 do 60 km, spędzam na rowerze od półtorej do maksymalnie trzech godzin.\nWolę jazdę po szosie, to daje mi największą przyjemność. Ale ruch na drogach jest coraz większy, a jazda mniej uczęszczanymi dróżkami grozi, niestety, spotkaniem z kierowcą na podwójnym gazie. Dlatego coraz częściej przesiadam się na rower górski, jeździ się wolniej, ale za to człowiek nie jest ograniczony terenem, można dotrzeć wszędzie i też się przyjemnie zmęczyć.\nJazda na rowerze i pływanie to dwie najzdrowsze formy aktywności. Na basen też chodzę, ale nie robię tego z taką pasją. Zdarzało mi się też biegać, ale nie jestem tego miłośnikiem - nie lubię biegać i chodzić. Bo najważniejsze to znaleźć sobie taki sport, który sprawia ci przyjemność.\nNiestety lubię słodycze, gdy otworzę pudełko z ptasim mleczkiem, to nie zamknę go, zanim całe nie zniknie. Ale wszystko można spalić!


Czy tkaniny mogą być wykorzystywane poza przemysłem odzieżowym?\nZastosowanie tkanin w przemyśle nie tylko odzieżowym\nO tym, że tkaniny są podstawowym elementem przemysłu odzieżowego, nie trzeba nikomu przypominać. Nie jest to jednak jedyna dziedzina, w której materiał gra główną rolę. Jakie jeszcze gałęzie przemysłu wykorzystują tkaniny?\nTkaniny dekoracyjne a odzieżowe\nTkaniny odzieżowe, jak sama nazwa wskazuje, muszą być dostosowane do codziennego kontaktu z ciałem człowieka. Nawet jeśli nie jest to kontakt bezpośredni (jak w przypadku odzieży wierzchniej), tkanina taka musi pozwalać na swobodne poruszanie się i odpowiednią cyrkulację powietrza.\nPodstawową cechą tkanin dekoracyjnych jest natomiast podwyższona trwałość i odporność na uszkodzenia. Często są one poddawane silnej eksploatacji czy ekspozycji na działanie promieni słonecznych, dlatego także używane do ich produkcji barwniki czy nadruki muszą wyróżniać się wyjątkową trwałością.\nTkaniny dekoracyjne są bardzo ważnym elementem aranżacji wnętrz. To one tworzą charakter pomieszczeń i ich indywidualny styl. Co więcej, decydują o trwałości i funkcjonalności wytwarzanych przedmiotów. Choć na pierwszy rzut oka tkaniny dekoracyjne mają odpowiadać przede wszystkim najnowszym trendom i estetycznym upodobaniom nabywców, ich przeznaczenie determinowane jest przez skład i cechy techniczne. Z tego powodu wyróżnia się kilka typów tkanin ozdobnych.\nZasłonowe i firanowe. Jednym z najważniejszych parametrów tego rodzaju tkanin jest ich gramatura i struktura. Gramatura decyduje nie tylko o ciężkości materiału, ale też wpływa na to, jak dużo światła będzie on przepuszczał. Choć w przypadku zasłon gęsty splot i duże zaciemnienie to cechy pożądane, firanki powinny jak najlepiej przepuszczać światło słoneczne, jednocześnie zapewniając domownikom prywatność. Wybierając takie tkaniny, należy pamiętać, aby były dostosowane do karnisza – nie należy narażać go na przeciążenie.\nNieco bardziej pofolgować sobie można z wyborem tkanin na narzuty i koce. Te wszak mogą być już nieco cięższe i bardziej zróżnicowane. Coraz większą popularność zyskują w tej grupie tkaniny o ciekawych i przyjemnych strukturach – zarówno te z długim włosem, jak i lżejsze bawełny o strukturze wafla.\nTkaniny obiciowe to świetny sposób na stworzenie nieszablonowych mebli. Ich głównymi zaletami są różnorodność i trwałość zarówno naniesionych na nie wzorów, jak i samego materiału. Co ważne, dobrej jakości tkaninę obiciową z łatwością można wyczyścić.\nTekstylia o tematycznych wzorach chętnie wykorzystywane są do produkcji okolicznościowych gadżetów i upominków, a także przedmiotów codziennego użytku: od dekoracyjnych bieżników, przez poduszki, po stylowe torebki zakupowe czy wakacyjne parawany.\nChoć tkaniny są tak powszechne, że zazwyczaj nawet ich nie zauważamy, trudno wyobrazić sobie ich brak w codziennym życiu. Padło tu tylko kilka przykładów ich wykorzystania, jednak obecne są niemal w każdej dziedzinie przemysłu: od aranżacji wnętrz, przez akcesoria wypoczynkowe, po zabawki dla dzieci czy wyposażenie zwierząt.


Unijne badania pomagają wydłużyć okres eksploatacji studni geotermalnych | GeoWell Project | Results in brief | H2020 | CORDIS | European Commission\nNowe koncepcje wysokotemperaturowych studni geotermalnych przyspieszą rozwój zasobów geotermalnych zarówno w Europie, jak i na całym świecie.\nW zmienionej dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii UE ustanowiono nowy wiążący cel w zakresie ilości energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, która do 2030 roku ma osiągnąć co najmniej 32 %, z klauzulą przewidującą możliwość jej zwiększenia do 2023 roku. Pomoże to rozwiązać problem niepewności w zakresie dostaw energii i zmniejszy obawy przed globalnym ociepleniem. Jedną z części tej strategii jest rozwój sektora geotermalnego. W ramach projektu GeoWell opracowano i przetestowano nowe, niezawodne, ekonomiczne i bezpieczne dla środowiska technologie projektowania, realizacji i monitorowania wysokotemperaturowych studni geotermalnych. Badacze zajęli się wszystkimi istotnymi etapami procesu tworzenia studni geotermalnej, w tym technologiami cementowania i uszczelniania, doborem materiałów oraz złączami obudowy, aby wydłużyć okres eksploatacji wysokotemperaturowych studni geotermalnych. Wśród członków konsorcjum znaleźli się doświadczeni przedsiębiorcy budowlani działający w branży geotermalnej, wiodące instytucje akademickie, główne instytucje badawcze zajmujące się ropą i gazem oraz MŚP z dostępem do światowej klasy obiektów badawczych. Obejmowały one studnie testowe do walidacji innowacyjnych technologii i laboratoria do testowania materiałów.\nPartnerzy projektu skupili się zarówno na tradycyjnych, jak i głębszych studniach, w których ciśnienie wynosi nawet 150 barów, a temperatura przekracza 400 °C, testując technologie w warunkach in situ w laboratoriach i istniejących środowiskach geotermalnych. Zajęli się oni także kluczowymi wąskimi gardłami, takimi jak wysokie koszty inwestycji i konserwacji, opracowując i zatwierdzając innowacyjne materiały oraz projekty, które wychodzą poza obecne koncepcje. Naukowcy zbadali nowe technologie cementowania i uszczelniania, a także materiały osłon i elastycznych złączy, aby zminimalizować obciążenia termomechaniczne. Ponadto opracowano technologię kabli światłowodowych oraz aplikacje do pomiaru temperatury i odkształcenia w studniach, które z powodzeniem przetestowano w różnych temperaturach i na różnych głębokościach w studniach w Niemczech i na Islandii.\nW studni Iceland Deep Drilling Project (IDDP-1) próbki cementu zostały wystawione na temperatury do 450 °C. Po analizie laboratoryjnej w temperaturze otoczenia wyniki wykazały, że mieszanki cementu portlandzkiego zawierające krzemionkę nadają się do zastosowania w geotermii. Jednak kieszenie wodne mogą prowadzić do wzrostu krytycznego ciśnienia w osłonach cementowych. „Ustalenia te doprowadziły do opracowania »pompowalnego« cementu o zmniejszonej zawartości wody bez pogorszenia jego właściwości uszczelniających”, mówi koordynator projektu, Arni Ragnarsson. Zespół opracował również plastyczną warstwę pośrednią między cementem a obudową, aby uwzględnić naprężenia powstałe w wyniku zmiany temperatury i ocenił nanomateriały w testach na małą skalę pod kątem ich potencjału do zmniejszenia tarcia. „Opracowany preparat ma obiecujące właściwości, a jego cienka warstwa jest w stanie zmniejszyć siły tarcia o współczynnik większy niż 10”, wyjaśnia Arni Ragnarsson. Duże różnice temperatur w studniach geotermalnych regularnie powodują awarie obudów. Dlatego naukowcy opracowali elastyczne złącze, które umożliwia ruch osiowy segmentów obudowy i przetestowali kilka pełnowymiarowych prototypów. Przeprowadzono również próby rozciągania na materiale obudowy za pomocą dedykowanego urządzenia do generowania wysokich temperatur. Jednocześnie w autoklawie odbywały się testy korozji. W ramach finansowanego ze środków UE projektu DEEPEGS prowadzone są obecnie testy na miejscu w celu udostępnienia tej technologii na potrzeby przemysłu geotermalnego.\nTechnologie projektowania i monitorowania opracowane w ramach projektu GeoWell przyniosą znaczące korzyści ekonomiczne poprzez zmniejszenie ryzyka awarii obudowy oraz poprawę metod monitorowania i oceny ryzyka. Ponadto opracowanie nowych materiałów i innowacyjnych rozwiązań pomoże poprawić integralność i bezpieczeństwo wysokotemperaturowych studni geotermalnych, przedłużyć okres ich eksploatacji oraz zmniejszyć potrzebę przeprowadzania prac konserwacyjnych. Technologie GeoWell mogą być stosowane w szerokim zakresie temperatur w głębokich studniach geotermalnych na terenie całej Europy. „Projekt doprowadzi do usprawnienia procesu budowy i działania wysokotemperaturowych studni geotermalnych, zwłaszcza poprzez ukierunkowanie na poprawę integralności w celu zaoferowania przemysłowi nowych możliwości biznesowych. To z pewnością pomoże Europie utrzymać pozycję światowego lidera w dziedzinie energii geotermalnej”, podsumowuje Arni Ragnarsson.\nGeoWell, wysokotemperaturowa studnia geotermalna, cement, obudowa, monitorowanie, uszczelnianie, elastyczne złącza, tarcie, światłowód\nNumer rekordu: 411750