Powrót Wcześniejsze świadectwa>>>\nMałgorzata i Kamil Wojcieszak - świadectwo z ORAR'u I° w Rudniku - 3 - 7.08.2018\nEwa i Grzegorz Ochman - świadectwo z rekolekcji III° w Sandomierzu - 17.07 - 02.08.2018\nEwelina i Michał Podlewscy - świadectwo z rekolekcji warsztatowych - "Miłość bezwarunkowa. Katolickie wychowanie dzieci" - Ciechocinek - 8 - 15.07.2018\nOla i Karol Walendzik - świadectwo z rekolekcji I° w Wilnie - 30.06 - 15.07.2018\nEwa i Kamil z Wrocławia - świadectwo z rekolekcji II° w Gdyni - 23.06 - 09.07.2018\nMonika i Tomasz Wakuła - świadectwo z ORAR'u II° w Rudniku n/Sanem 11-15.07.2018\nMarta i Piotr Lewandowscy- świadectwo z rekolekcji ORAR II, 8-12.11.2017 Dąbrówka\nIzabela i Jacek Marciniak - rekolekcje tematyczne - „Sługa Niepokalanej” - 6-8.10.2017 Dąbrówka\nAngelika i Paweł Lis - rekolekcje tematyczne - „Miłość bezwarunkowa – katolickie wychowanie dzieci.” Dąbrówka 13-15 października 2017\nMarzena i Adam Malinowscy - rekolekcje II° - Polanica-Zdrój - 30.06-16.07.2017\nAnna i Grzegorz Chodakowie (diec. wrocławska) - rekolekcje tematyczne "Złóż nadzieję w Panu – modlitwa psalmami" - Piwniczna -10-16.07.2017\nJustyna i Sławek Cimoch (diec. łomżyńska) - rekolekcje II° - Gdynia, Babie Doły - 28.07-13.08.2017\nEwa i Radosław Stępień - ORAR II° - Dąbrówka - 09.11 - 13.11.2016\nAnna i Łukasz Pękaccy - rekolekcje tematyczne - "Miłosierni jak Ojciec" - Dąbrówka - 18-20.11.2016\nMałgorzata i Krzysztof Niewola - rekolekcje tematyczne "Pieniądze Boże i Nasze" - Dąbrówka - 4 - 6.11.2016\nKasia i Sławek Białeccy - rekolekcje tematyczne "Pieniądze Boże i Nasze" - Dąbrówka - 4 - 6.11.2016\nAnna i Bogusław Hudziakowie - rekolekcje I° w Rudniku n/Sanem - 01 - 17.07.2016\nHalina i Stanisław Niesobscy - rekolekcje tematyczne "Psalmy - modlitwa duszy i serca" 08-16.07.2016\nEdyta i Marcin Molga - ORAR II° Dąbrówka 26.06 – 30.06. 2016\nIwona i Rafał Kudła - rekolekcje tematyczne "Modlitwa rodzinna" - Dąbrówka - 27 - 29.05.2016\nKarolina, Przemysław i Mateusz Rdzanek - rekolekcje tematyczne "Modlitwa małżeńska" - Dąbrówka - 15 - 17.04.2016r\nAneta i Artur - Rekolekcje w Dąbrówce 04-06.03.2016 „ W mocy Ducha Świętego”\nJustyna i Mirosław Majdańscy - ORAR II° - Dąbrówka - 31.01 - 4.02.2016\nEdyta i Marek Brzeski - XLI Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie - Jaszna Góra - 26 - 28.02.2016\nAlicja i Łukasz Pielesiak - ORAR II° - Studzianna - 31.01.2016 - 4.02.2016\nKasia i Jacek Lipke - Orar I° - Dąbrówka - 17.02 – 21.02.2016\nAneta i Adam Surma - rekolekcje tematyczne "Małżeństwo w świetle Słowa Bożego" - 05.07 - 11.07.2015\nKatarzyna i Miłosz z Krakowa - ORAR II° Rudnik n/Sanem - 29.06 - 04.07.2015\nBasia i Jacek Rdzankowie - rekolekcje rorodzinne Oazy Nowego Życia III° w Wiśniowej (arch. krakowska)\nKarolina i Łukasz Cieśla ORAR I° - Rudnik n/Sanem 06.07-11.07.2015\nBogusia i Adam Ginalscy rekolekcje oazy I° w Rudniku n/Sanem 14.07 - 30.07.2015\nMarta i Piotr Lewandowscy rekolekcje ewangelizacyjne w Ochotnicy Dolnej - 28.06- 04.07.2015\nAnna i Mirosław Dudkowie (diecezja poznańska) rekolekcje II° w Ochotnicy Dolnej 14.07 - 30.07.2015\nSylwia i Zbyszek Kędroń (decezja sosnowiecka) rekolekcje III° w PolanicyZdrój 27.06 - 12.07.2015\nAgnieszka i Tomasz Rut - świadectwo z rekolekcji "Dialog małżeński" Zawichost maj 2015\nMałgorzata i Kamil Wojcieszak - świadectwo z rekolekcji "Dialog małżeński" Zawichost maj 2015\nGrzegorz Kotowski - świadectwo z rekolekcji "Dialog małżeński" Zawichost maj 2015\nMarzena i Jarek Pietrasowie - świadectwo z rekolekcji "Radość Ewangelii" - Dąbrówka 20-24.01.2015\nJolanta, Mirosław i Jaś Gumińscy - świadectwo z rekolekcji "Radość Ewangelii" - Dąbrówka 20-24.01.2015\nFranciszek Tomasz Urbańczyk - świadectwo z rekolekcji dotyczących zobowiązań - modlitwa osobista - Dąbrówka 24 - 26.10.2014\nJanina Dąbrowska (l.89) Radom - świadectwo z rekolekcji dotyczących zobowiązań - modlitwa osobista - Dąbrówka 24 - 26.10.2014\nDorota i Gregorz Wysmolińscy - świadectwo z rekolekcji dotyczących zobowiązań - modlitwa osobista - Dąbrówka 24 - 26.10.2014\nAneta i Adam Surma - świadectwo z oazy II° w Czarnej Górze - 28.06 - 13.07.2014\nAnia i Jacek Barwiccy - świadectwo z oazy I° w Dąbrówce - 01.08.2014 - 17.08.2014\nMarzena i Jacek Cubala - świadectwo z ORARu I° w Rudniku n/Sanem - 14 - 18.07.2014\nBasia i Janek Rdzankowie - świadectwo z II° rekolekcji w Wiśniowej, Diecezja Krakowska\nAneta i Adam Surma - świadectwo z rekolekcji II° w Czarnej Górze - 28.06-13.07.2014\nAnia i Jacek Parszewscy - świadectwo z rekolekcji III° w Wilnie 26.07-10.08.2014\nMagda i Michał Pryglowie - świadectwo z rekolekcji ewangelizacyjnych - Orzysz - 27.07 - 02.08.2014\nEwa i Radosław Stępniowie - świadectwo z rekolekcji I° Oazy Nowego Życia - Rudnik n/Sanem 28.06-14.07.2014\nMałgorzata i Kamil Wojcieszak - świadectwo z Oazie Rekolekcyjnej Animatorów Rodzin II° w Ośrodku Formacji Liturgicznej w Zawichoście 30.04 - 04.05.2014\nEla i Sławek Miga - świadectwo z pielgrzymki do sanktuarium św. Józefa w Kaliszu 24.03.2014\nJolanta Stachurska - świadectwo z pielgrzymki do Rzymu na kanonizację Jana XXIII i Jana Pawła II\nJoanna i Józef Janas - świadectwo z pielgrzymki do Rzymu na kanonizację Św. Jana Pawła II w dniach 24 - 30 kwiernia 2014r.\nBarbara i Wiesław Jaroszek - Rekolekcje "Przez modlitwę i Słowo Boże do wiary i zawierzenia" - 07 - 09 marca 2014\nKrystyna i Tadeusz Piechurscy - Rekolekcje dla par rejonowych - Sandomierz 4-6 października 2013\nDana i Arek Łuszczki z dziećmi - Rekolekcje II° - Czarna Góra - 29.06 - 15.07.2013\nKatarzyna i Przemysław Marczyńscy - Rekolekcje ewangelizacyjne - Polanica-Zdrój 15-21.07.2013\nIlona i Paweł z diecezji łódzkiej - Rekolekcje oazowe III° DK - Polanica-Zdrój 19.06-15.07.2013\nLudmiła i Albert Mazurkiewiczowie - Rekolekcje tematyczne "Pieśń nad Pieśniami" - Rudnik n/Sanem 05 - 11.07.2013\nEwa i Grzesiek Styśkowie - Oaza I° w Rudniku n/Sanem 17.07 - 02.08.2013\nMaria i Ryszard Bojarscy - Oaza II stopnia Domowego Kościoła w Czarnej Górze k. Bukowiny Tatrzańskiej - 29.06 – 15.07.2013\nAgnieszka i Jacek Wilewscy - jubileuszowa pielgrzymka do sanktuariów w Kałkowie i na Świętym Krzyżu z okazji XX-lecia Domowego Kościoła w parafii pw. św. Brata Alberta\nJadwiga Zakrzewska - ORAE (Oaza Rekolekcyjna Animatorów Ewangelizacji) Dąbrówka- 01-04 maja 2013r\nAnna i Tadeusz Ulmanowie - Rekolekcje KWC "Miłość w jedności i jedność w miłości" Dąbrówka\nKrystyna i Tadeusz Piechurscy - XXXVIII Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie - Jasna Góra 22. - 25 lutego 2013r\nMonika i Jarek Kołdziejczykowie - sesja o pilotowaniu kręgów - która odbyła się 28 listopada-2 grudnia 2012 r. w Dąbrówce\nGrażyna Bednarczyk - rekolekcje tematyczne "Czas na duszę" - 9 - 11 listopada 2012r\nBasia i Jacek Radzankowie - ORAR II° w Dąbrówce - 18 - 21 października 2012r.\nEwa i Stanisław Jagiełłowie - świadectwo z jubileuszowej pielgrzymki Ruchu Światło-Życie diecezji radomskiej do Krościenka n/DuNajcem - 29.09.2012\nPaulina i Piotr Haraszczuk z Biłgoraja - świadectwo z oazy I° w Czarnej Górze lipiec 2012\nKrystyna i Tadeusz Sulima ze Skaryszewa - świadectwo z rekolekcji ONŻ II° w Rudniku n/Sanem - lipiec 2012\nEwa i Tomek Błaszakowie z Lubonia (diecezja poznańska) - rekolekcje I° w Czarnej Górze 2012\nJustyna i Sebastian Bernatowie - Archidiecezja Lubelska - rekolekcje tematyczne Pieśń nad Pieśniami - lipiec 2012\nJadwiga Zakrzewska - świadectwo rekolekcji III° w Polanicy-Zdroju - lipiec 2012r\nJoanna i Leszek Wiwałowie z Warszawy - świadectwo rekolekcji III° w Polanicy-Zdroju - lipiec 2012r\nJolanta i Krzysztof Mikos z Wrocławia - świadectwo z rekolekcji III° w Polanicy-Zdroju - lipiec 2012r\nSylwia i Jarek Pająkowie - świadectwo z rekolekcji ewangelizacyjnych, które odbyły się w Łukęcinie w dniach od 27.VII do 3.VIII 2012r\nAgnieszka i Rafał Staszewscy z Osielska k/Bydgoszczy - świadectwo z dnia Wspólnoty w Poroninie\nMałgosia i Wiesiek Baranowie - świadectwo z rekolekcji oazowych II° w Rzepiskach k/Bukowiny Tatrzańskiej\nMałgorzata i Kamil Wojcieszak\nORAR I ° - Rudnik n/Sanem 3 -7 sierpnia 2018r.\nW dniach 3-7 sierpnia 2018 roku wraz z kilkunastoma rodzinami uczestniczyliśmy w ORAR I stopnia w Rudniku nad Sanem. Naszymi prowadzącymi byli Jola i Jan Krawczykowie, parą wspomagającą Małgosia i Kazik Słoka zaś przewodnikiem duchowym Ks. Artur Lach.\nMimo tak krótkich rekolekcji udało się zawiązać wspaniałą wspólnotę, zaobserwować służbę wśród prowadzących i uczestników, którzy bezinteresownie posługiwali zgodnie z otrzymanymi darami. W czasie tych rekolekcji dzięki katechezom i konferencjom usystematyzowaliśmy wiedzę o istocie, zasadach i charyzmacie Ruchu Światło-Życie. Był to czas pogłębienia wiedzy o wartości płynącej ze zobowiązań, uświadomienia sobie i wyznaczenia planu działania na kolejny rok w obszarach, które wymagają poprawy, zwłaszcza w odniesieniu do Namiotu Spotkania.\nUświadomiliśmy sobie, że to jak realizujemy nasze zobowiązania i jak pracujemy nad sobą nie wpływa tylko na nas samych, na naszą rodzinę, ale także na nasze otoczenie, społeczeństwo. Stawanie się Nowym Człowiekiem tworzącym Nową Kulturę jest dla nas ogromną radością, ale i też ogromnym wyzwaniem.\nWażnym i niezapomnianym punktem tych rekolekcji, była dla nas modlitwa małżonków przed Najświętszym Sakramentem. Pokazała nam, że nie jesteśmy sami ze swoimi wadami, problemami, smutkami, że jest z nami Chrystus, który uczy kochać, dziękować, przebaczać i stawać się nowym lepszym mężem, żoną, człowiekiem.\nOwocem tych rekolekcji niewątpliwie jest podjęcie przez nas refleksji na temat naszej posługi w Ruchu, poszukiwanie talentów którymi możemy się dzielić.\nNa początek strony>>>\nEwa i Grzegorz Ochman\nRekolekcje III° w Sandomierzu\nJesteśmy z mężem w Domowym Kościele od 24 lat, trzeci stopień odkładaliśmy z roku na rok, bo proszeni o posługę w Ruchu i parafii uważaliśmy za priorytet. Rok za rokiem mijał, aż usłyszeliśmy i przyjęliśmy do serca wołanie ks. Moderatora, że jeśli ślepy ślepego prowadzi, to obaj w dół wpadną. Postanowiliśmy już nie odkładać, a przeżyć III stopień formacji podstawowej. Wyruszyliśmy na Spotkanie. Ilekroć uczestniczymy w rekolekcjach zawsze jest dla nas najważniejsze –spotkanie. Przygotowaniom towarzyszy jedynie modlitwa w intencji przeżycia ich wspólnie ze wszystkimi, którzy będą brać w nich udział, aby mogło się wydarzyć to, co przygotował dla nas Bóg. Sandomierska ziemia pachniała tysiącletnią historią chrześcijaństwa. Przemierzaliśmy kolejnych 15 dni wspólnie z rodzinami DK z różnych diecezji Polski, a także Niemiec i Anglii, a prowadziła nas Maryja. Ustami kapłana opowiadała historię życia moją i twoją, poczętą w sercu Boga. Podczas codziennego dialogu i dzielenia się w kręgu, które w całość łączyły przeżywany dzień, z pomocą Maryi odkrywaliśmy tajemnicę Kościoła w sakramencie małżeństwa i wspólnoty. Każdego dnia wędrując do innej świątyni – znaku żywego kościoła doświadczaliśmy jaką wartość, nie zastąpioną nikim innym, ma każdy z nas, w tej budowli zbudowanej na fundamencie apostołów i męczenników. Zaś spotkania z przedstawicielami różnych grup, zgromadzeń i wspólnot działających w kościele jeszcze bardziej poszerzyło nasz horyzont jak wielką rodziną jest Kościół, jak bogaty w dary i charyzmaty, ale także cierpiący i potrzebujący.\nWróciliśmy do domu umocnieni tym co przeżyliśmy i czego doświadczyliśmy, z radością i pewnością w sercu, że nasz wybór duchowego wzrostu w wierze na drodze formacji w DK jest tym, który prowadzi nas do domu Ojca, a tu na ziemi mamy Kościół – Matkę. Maryję również zabraliśmy do domu  by nam pomagała każdego dnia wypowiadać Bogu „niech mi się stanie według słowa Twego”. I jeszcze coś cennego, przepełnione wdzięcznością serca za posługę całej diakonii, która na ten czas była widzialnym znakiem Boga w Jego Kościele.\nEwelina Michał Podlewscy\nRekolekcyjna lekcja miłości bezwarunkowej\nPrzeżywanie wiary w rodzinie musi być jak oddychanie – to jedno z haseł, które przyświecało nam od 8 do 15 lipca, kiedy przeżywaliśmy w Ciechocinku rekolekcje warsztatowe „Miłość bezwarunkowa - Katolickie wychowanie dzieci”. Było z nami czworo naszych dzieci (najmłodsze jeszcze przed narodzeniem) oraz siedem innych rodzin (w tym trzy spoza diecezji radomskiej). Rekolekcje prowadził misjonarz Świętej Rodziny, ks. Tomasz Górecki – przełożony miejscowego domu. Słowo „dom” odzwierciedla klimat miejsca i wspaniałej dla rodzin z dziećmi atmosfery tam panującej. A wszystko przy boku Pana Jezusa obecnego nieustannie w Najświętszym Sakramencie w niewielkiej kaplicy oraz pod okiem Matki Bożej Saletyńskiej.\nW trakcie homilii i konferencji wyraźnie wybrzmiewały treści o bezwarunkowej miłości Boga do nas. Także my mamy tak kochać siebie, małżonka i nasze dzieci. Wymownym był gest błogosławieństwa dzieci przez rodziców w trakcie Eucharystii i uzmysłowienie, że ręce rodzica są do błogosławienia, a nigdy do żadnej przemocy. Również naszym dzieciom zapadł w pamięci odwrotny gest, w którym wyrażały wdzięczność za dar życia i kształtowania odpowiednich postaw.\nCzas rekolekcji przyniósł wiele refleksji dotyczących wychowania nawiązującego do personalizmu. Uzupełnieniem wykładów oraz dyskusji w grupach były warsztaty oparte na metodzie porozumienia bez przemocy. Mieliśmy okazję poznać oraz spróbować opanować dwa towarzyszące nam na co dzień języki - żyrafy i szakala. A najbardziej wzruszającym momentem było pisanie listów wdzięczności do naszych dzieci i odczytywanie ich im.\nRekolekcje były ważnym etapem na drodze budowania relacji z naszymi dziećmi. Przekonaliśmy się, że rodzina i kościół są dla nich miejscem narodzin do wiary, ładowania energii do życia, rozwijania ich talentów i determinacji do działania zgodnie z najważniejszymi wartościami.\nOla i Karol Walendzik\nŚwiadectwo z rekolekcji I° w Wilnie - 30.06 - 15.07.2018\nNazywamy się Ola i Karol Walendzik. W Domowym Kościele jesteśmy od dwóch lat, właśnie zakończyliśmy pilotaż naszego kręgu. Mamy dwie córeczki 3 letnią Alicję i roczną Zosię. Na wyjazd na Oazę I st. w Winie zdecydowaliśmy się od razu po zobaczeniu listy rekolekcji na bieżący rok formacyjny. Na 15 dniowe rekolekcje byliśmy jak najbardziej otwarci, a do tych konkretnie przekonała nas lokalizacja i prowadzenie oazy przez Księdza Biskupa Piotra Turzyńskiego. Tak bardzo spieszyłam się z zapisaniem, że naszych biednych animatorów prowadzących – Małgosię i Roberta Telusów „zamęczałam” na lotnisku w trakcie ich pielgrzymki - bo jak mówiłam mojemu mężowi - przecież nie będą o nas pamiętać i jak wrócą na pewno nie będzie miejsc. Tym sposobem od razu nas zapamiętali :P nie ma jak dobre pierwsze wrażenie :-)\nOczywiście po pierwszej euforii po zapisie przyszły wątpliwości i obawy: jak my się zmieścimy do samochodu z torbami, wózkami i wszystkimi dziecięcymi „gadżetami”, jak przeżyjemy tyle godzin w drodze, czy zakończymy remont do wyjazdu ale oczywiście zaufaliśmy Panu i wszystkie nasze wymyślone kłopoty okazały się nie takie straszne. Na Oazę udało się dotrzeć bez większych problemów i nawet bez spóźnienia :-) i tu zaczęły się schody, od początku nie mogliśmy się wdrożyć w ustalony plan dnia. Dużo zajęć o określonych porach plus dwójka małych dzieci – wydawało się to być dla nas niewykonalne. O ile udawało nam się nie spóźniać na zajęcia i modlitwy o tyle kosztowało nas to wiele nerwów i ogólnego spięcia, co odbiło się na naszej relacji. Taki stan rzeczy utrzymywał się do czwartego dnia oazy kiedy to odbyło się nabożeństwo, na którym przyjęliśmy kolejny raz Chrystusa, jako naszego osobistego Pana i Zbawiciela. Wreszcie w naszych sercach zagościł większy spokój. Nawet wymalowana długopisem kurtka córki nas nie zdenerwowała, a godzinę wcześniej zapewne taka akcja zakończyłaby się małą awanturą. Od tego momentu w naszych sercach zaczął działać Jezus Chrystus i przejął ster, mogliśmy nareszcie zacząć cieszyć się rekolekcjami i wspólnotą, którą pomału zaczynaliśmy budować (a trochę nas było bo 27 małżeństw, dwie samotne „ciocie” Jadzia i Krysia, księża i diakoni i prawie 40 dzieci!!!). Uroku całej oazie dodawało przepiękne Wilno, serdeczni ludzie tam mieszkający, wspaniałe zabytki, Kościoły pełne Bożego Ducha i wszechobecnego Bożego Miłosierdzia.\nCały program rekolekcji bardzo nam się podobał i staraliśmy się czerpać z nauk, homilii, rozmów z kapłanami, diakonami i oazowiczami jak najwięcej. Jednak kilka momentów oazy zostanie nam w pamięci na długo, oby na zawsze! Szczególnym wieczorem był dla nas wieczór modlitwy małżeńskiej przed Najświętszym Sakramentem. Była to okazja by stanąć w prawdzie przed Bogiem i współmałżonkiem, wyrazić nasze szczere podziękowanie za to, co każde z nas wnosi do naszej rodziny, do naszego domu, za to co robimy dla naszych dzieci i jak wspieramy się w naszym rozwoju duchowym. Mogliśmy się również przeprosić i wybaczyć sobie dotychczasowe krzywdy i zaniedbania. Był to wieczór pełen wzruszeń i wdzięczności, który zdecydowanie umocnił naszą miłość i jedność małżeńską. Kontynuacją tego wieczoru był przeprowadzony w kolejnych dniach dialog małżeński oraz odnowienie przyrzeczeń małżeńskich ostatniego dnia oazy. To ostatnie wydarzenie pozwoliło nam na nowo poczuć się jak 5 lat temu kiedy ślubowaliśmy sobie przed Bogiem miłość, wierność i uczciwość małżeńską. Teraz po kilku latach razem, po rozwinięciu naszej relacji z Panem Bogiem, również dzięki tym rekolekcjom nasza przysięga ma głębszy wymiar i zdecydowanie bardziej uświadomiliśmy sobie moc płynącą z Sakramentu Małżeństwa, wartość ofiarnej służby współmałżonkowi oraz konieczność rozwijania duchowości małżeńskiej.\nTo co zostało w naszych sercach jako kolejny owoc tych rekolekcji to świadomość, że Pan Bóg ma dla nas wspaniały plan. Musimy nauczyć się mu zawierzyć, a nie starać się na siłę realizować swoje plany. Uświadomiliśmy sobie jak ważny jest w naszym życiu Duch Święty, spotkanie z Bogiem w modlitwie i przede wszystkim w Jego Słowie, które godne jest największego zaufania. Mamy nadzieję, że kolejne dary tych rekolekcji będziemy odkrywać w najbliższym czasie z radością tak jak dzieci, które znajdują kolejne cukierki w kieszeniach :P\nZa to wszystko Chwała Panu!!! :-)\nEwa i Kamil z Wrocławia\nŚwiadectwo z Oazy II stopnia w Gdyni,\nNa te rekolekcje miałam oczywiście swój plan. Chciałam pozbyć się wszystkich zniewoleń i słabości z jakimi zmagam się na co dzień. Pierwszego dnia Oazy na modlitwie pytałam Boga, co jeszcze nie pozwala mi w pełni cieszyć się wolnością dziecka Bożego. Zanotowałam całkiem sporą listę rzeczy. Trochę się podłamałam i dotarło do mnie,\nże prawdopodobnie będę wychodzić z mojego Egiptu nie 15 dni, a do końca życia oraz że sama nie jestem w stanie się uwolnić. Na szczęście każdy kolejny dzień Oazy uświadamiał mi,\nże ,,wszystko mogę w tym, który mnie umacnia". Gdy tylko dojechał ksiądz, skorzystałam\nz sakramentu pokuty. Na pierwszej Mszy Świętej Ksiądz Maciej powiedział słowa, które były dla mnie jak proroctwo, że Pan Bóg chce do mnie przyjść teraz, w tej sytuacji jakiej jestem, do tego bałaganu w którym żyje. Nie musi być wszystko idealnie, aby mógł działać. On zna moją sytuację, chce abym zapraszała go do swojego życia, tu i teraz. Poczułam jakby kamień spadł mi z serca.\nMocnym przeżyciem była dla mnie także Droga Krzyżowa. Przygotowane przez małżeństwa rozważania do kolejnych stacji, trafiały prosto w moje serce. Szczególnie wraca do mnie pytanie: czy tak jak Maryja mówię Bogu ,,fiat" na to co mnie spotyka?\nPunktem przełomowym Oazy okazał się dzień wyjścia z Egiptu. W ciszy, o zmroku wszyscy udaliśmy się na plażę. Prowadził nas ogień niesiony przez kapłana. W niezwykłych okolicznościach odbyło się odnowienie Chrztu Świętego a na koniec przy dźwięku bębna zaśpiewaliśmy kantyk Mojżesza. Mimo późnej pory, na plaży znajdowało się wiele grupek młodzieży, byłam szczęśliwa, że w taki niezwykły sposób możemy być także dla nich świadkami Jezusa. To symboliczne wyjście z niewoli, napełniło mnie nadzieją i dodało radości w przeżywaniu kolejnych dni naszych rekolekcji.\nPięknym przeżyciem, które na długo pozostanie mi w sercu, była także zorganizowana przed Najświętszym Sakramentem modlitwa małżonków. Dużo odwagi kosztowało mnie aby na głos, przed Bogiem i wspólnotą podziękować Bogu za mojego męża Kamila. Usłyszałam też wiele ciepłych słów od niego. Myślę, że to umocniło naszą miłość i jedność, uświadomiło także jak wielkimi łaskami obdarowuje nas Pan Bóg i że jest z nami od początku naszego małżeństwa.\nW trakcie tych 15 dni, mieliśmy również gorsze chwile, problemy z dziećmi i infekcje. Mimo tych przeszkód, był to dobry czas działania łaski Bożej. Ufam, że jeśli będę oddawać się Bogu, zawierzać mu całe swoje życie i swoją rodzinę, on wyprowadzi mnie z mojego Egiptu. Wiem, że tylko Jezus jest jedyną drogą do prawdziwej wolności, a Maryja jest moją pomocą na tej drodze.\nChwała Panu za ten cudowny czas, za Kapłana i ludzi dzięki którym mogliśmy przeżyć te rekolekcje.\nNa rekolekcje jechałem bez większych oczekiwań i planów na to co Pan Bóg ma we zmienić w moim życiu. Tym razem nie miałem niekończącej się listy życzeń, dlatego z uwagą czekałem czego Bóg chce dokonać w tym czasie. Niespodziewanie zaczęły się problemy w relacjach\nz naszymi dziećmi. Szczególnie nasiliły się komplikacje z naszą najstarszą córką. Dzięki temu zrozumiałem, że potrzebuję więcej przebywać ze swoimi dziećmi i wsłuchiwać się w ich indywidualne potrzeby. Przed wyjazdem na Oazę zacząłem odmawiać Nowennę Pompejańską właśnie w tej intencji. Teraz widzę jak bardzo potrzebna jest nieustanna modlitwa za każde\nz dzieci i walka o dobry czas tylko dla nich.\nKolejnym owocem rekolekcji było pogłębienie mojej relacji z Żoną. Szczególnie uzdrawiającym momentem był dialog małżeński, na którym postanowiliśmy nie rywalizować ze sobą i starać się razem rozwiązywać problemy.\nNa Oazie Pan Bóg pozwolił mi także mocniej doświadczyć jego obecności\nw Eucharystii. Bardziej dostrzegłem jego potęgę, a zarazem pokorę, że ukrywa się pod postacią chleba. Zauważyłem też jak wielką władzę Bóg dał Kapłanom, że po ich modlitwach zstępuje Duch Święty i przemienia chleb w Ciało i wino w Krew Pana Jezusa.\nWierzę, że to nie jedyne przemiany jakie dokonały się w moim życiu, a owoce będę jeszcze długo odkrywał.\nChwała Panu za ten wspaniały czas!\nMonika i Tomasz Wakuła\nMonika i Tomasz Wakuła - świadectwo z ORAR'u II°,\n11-15.07.2018 Rudnik n/Sanem\nBarbara i Wiesław Jaroszek\nPrzez modlitwę i Słowo Boże do wiary i zawierzenia.\nzdjęcia z rekolekcji>>>\nW dniach 07-09 marca 2014 roku w domu rekolekcyjnym w Pionkach uczestniczyliśmy w rekolekcjach tematycznych; ,,Przez modlitwę i Słowo Boże do wiary i zawierzenia’’. W rekolekcjach uczestniczyło 78 osób, w tym 4 osoby z poza diecezji(1 para z Łomianek i 1 z Nowego Targu). Rekolekcje poprowadzili małżonkowie Maria i Józef Wólczyńscy z Radomia wraz z ks. Maciejem Korczyńskim Diecezjalnym Moderatorem Domowego Kościoła.\nRekolekcje po zawiązaniu wspólnoty, rozpoczęliśmy mocnym akcentem – Drogą Krzyżową. Brat Józef rozważaniami poszczególnych stacji wprowadził nas w atmosferę modlitwy. Poczuliśmy, że nie jesteśmy słuchaczami, ale rzeczywistymi jej uczestnikami. Następnie ks. Maciej odprawił mszę świętą a w wygłoszonej homilii wskazał na Słowo Boże zawarte w Piśmie Świętym jako fundament życia każdego człowieka.\nNastępny dzień był kontynuacją dnia poprzedniego. Tematyka modlitwy pojawiała się na konferencji, pracy w grupach i homilii podczas mszy św. Para prowadząca podczas konferencji przypomniała nam sześć warunków dobrej modlitwy; szczerość, otwartość, prostota słów, unikanie werbalizmu i słów okólnikowych. Brat Józef szczególnie wskazał na sakrament pokuty podkreślając rolę kapłana, który słucha słów spowiadanej osoby i je jednocześnie analizuje, a po wyznaniu grzechów daje wskazówkę jako receptę na poprawne życie.\nPodczas pracy w grupach, gdzie zadaniem pracujących było znaleźć odpowiedź na pytania, gdzie i w jaki sposób można znaleźć Boga, wiele osób odpowiadając na to pytanie wskazywało na modlitwę, dzieląc się przy tym swoimi doświadczeniami z życia. Także w homilii podczas sprawowanej mszy św. dominowała tematyka modlitwy. Kapłan przytoczył fragment Ewangelii, że ludzie najczęściej modlą się dla zaspokojenia własnych żądz. Kto mało się modli, mało też zyskuje, a kto dużo się modli dużo zyskuje. Kto bardzo dużo się modli zyskuje najwięcej, świętość- która jest głównym celem życia każdego człowieka. Dobra modlitwa to taka modlitwa, podczas której powinno się mało mówić, dużo więcej słuchać, ale najwięcej kochać, - mówił kapłan.\nOstatni dzień rekolekcji był podsumowaniem treści dni poprzednich. Ukoronowaniem rekolekcji były świadectwa, którymi podzieli się uczestnicy. Wielu z nich podczas dzielenia się pękło serce, którego oznaką były łzy wzruszenia i szczęścia. Także wśród słuchających świadectw było widać wzruszenie. Dla wielu osób zniewolonych alkoholizmem i innymi uzależnieniami, rekolekcje przyczyniły się do ich uwolnienia, owocem tego było wstąpienie 24 osób do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Niektórzy przyjechali na rekolekcje, aby je ofiarować w intencji swoich zniewolonych bliskich. Na zakończenie rekolekcji ks. Maciej odprawił mszę św. a w wygłoszonej homilii wskazał na formę nowej ewangelizacji i na modlitwę jako daru, który powinien przyjąć każdy człowiek i nieustannie go pielęgnować.\nRekolekcje, które było dane nam przeżyć, to błogosławiony czas, znakomicie wpisany w obecny okres Wielkiego Postu.\nB i W Jaroszkowie\nKrystyna i Tadeusz Piechurscy\nRekolekcje dla par rejonowych - Sandomierz\nW dniach 4-6 października 2013 roku byliśmy wraz z Elą i Sławkiem Miga uczestnikami rekolekcji dla par rejonowych w Sandomierzu. Rekolekcje te były zorganizowane i przeprowadzone przez parę filialną Ewę i Tomka Czyżów oraz moderatora diecezjalnego Domowego Kościoła ks. Macieja Korczyńskiego.\nW rekolekcjach wzięło udział 16 par rejonowych z Diecezji Radomskiej, Lubelskiej, Częstochowskiej, Siedleckiej, Zamojsko Lubaczowskiej, Opolskiej, Katowickiej Warszawsko Praskiej i Sandomierskiej. Tematyka rekolekcyjnych spotkań oraz konferencji miała na celu przede wszystkim wprowadzenie nas w zakres obowiązków wynikających z posługi pary rejonowej, a także ukazanie wizji drogi formacyjnej w Domowym Kościele według zasad DK.\nPierwsza z konferencji przybliżyła nam i objaśniła elementy katechumenatu dorosłych, a więc: obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia, ewangelizację doprowadzającą do podjęcia decyzji, ukazanie drogi DK poprzez pilotaż oraz katechumenat a także deuterokatechumenat, formację podstawową, diakonię i formację permanentną trwającą bez końca po kres naszego życia.\nW trakcie tych rozważań postawiliśmy sobie pytanie: Jakie są owoce mojej formacji? A więc w czym stałam(em) się lepszą żoną, mężem, lepszą matką, ojcem. Na ile dojrzałam do służby, a także czy jestem człowiekiem DK czy tylko jego sympatykiem. Czy droga mojej formacji składa się z etapów, które należy przebywać w określonym porządku, czy też wybieram sobie co mi odpowiada. Podejmując posługę pary rejonowej przypomnieliśmy sobie o zadaniach i sposobie ich realizacji. Stwierdziliśmy, że to my mamy inspirować i poruszać dając przykład swojej postawy, służąc jednocześnie wszystkim, którzy nam zostali powierzeni. My też odpowiadając za duchowy wzrost i kondycję kręgów mamy koordynować ich pracę oraz dbać o ich formację bowiem do takiej posługi zostaliśmy powołani i odpowiadamy przed Bogiem. Powołaniu do służby a nie władzy ma towarzyszyć troska o dobro, ale i dzielenie się nim z innymi. Dzielenie się obowiązkami by i innych zgodnie z ich zdolnościami zachęcić do pracy, do budowania więzi i odpowiedzialności. Wierni tej maksymie, że Bóg uzdalnia powołanych – wynosimy z tych przeżyć rekolekcyjnych wiarę i nadzieję, że to On poprowadzi nas w tej posłudze, udzielając nam potrzebnych łask i zdolności.\nSłowa powiedziane przez ks. Macieja podczas homilii „Bóg kocha każdego i wszyscy są dla Niego równie ważni” - otworzyły nasze serca i dodały odwagi. Zapadły one głęboko w naszej świadomości redukując naszą nieśmiałość i bojaźń. To te słowa przypomniały nam o potrzebie rady, bo tylko głupi uważa swą drogę zawsze za słuszną – roztropny zaś posłucha rady.\nWracamy do naszej codzienności, do pracy i posługi, którą podejmujemy wdzięczni Bogu za Jego miłość i za tych wszystkich ludzi, których stawia na naszej drodze.\nDana i Arek Łuszczki\nzdjęcia z oazy>>>\nJesteśmy sobie szczęśliwą (siódemką) rodzinką i pomieszkujemy w małym miasteczku na Podkarpaciu w diecezji rzeszowskiej. W Domowym Kościele jesteśmy trzeci rok. Pragniemy podzielić się z wami naszymi przeżyciami z rekolekcji tegorocznych. Ponieważ organizowała je wasza diecezja postanowiliśmy że trzeba dać znać jak to wyszło!!!\nW tym roku zdecydowaliśmy się wybrać w góry. Pomyśleliśmy w żartach że będziemy bliżej Pana Boga! Jak się okazało to było trafne stwierdzenie.\nOaza Rodzin II° w Czarnej Górze. Nasze dzieci mówiły inna Wisełka, pamiętały z zeszłego roku nasze rekolekcje I° w Wisełce nad morzem. J Jechaliśmy bez obaw jak to było za pierwszym razem. W pięknym otoczeniu naszych gór w malowniczym krajobrazie z przemiłymi ludźmi i cudownym księdzem naprawdę poczuliśmy bliskość naszego Pana. Księdzem który przemawiał, uczył i bawił był ks. Piotr Turzyński wspomagał go misjonarz z dalekiej Afryki o. Sala Zenon a na barana nasze dzieciaki dźwigał barczysty kleryk Adam Ślusarczyk. Parą prowadzącą byli Marysia (Marysia co ma Rysia) i Rysio Bojarscy. Wszystkich nas było 19 rodzin z dzieciaczkami (mało palców u rąk i nóg do zliczenia wszystkich) plus cztery osoby samotne (nasze kochane babcie) i kadra opiekuńcza w tym nasza córka Gabrysia oraz rozśpiewane muzyczne Paulina i Ania.\nII° oazy to Księga Wyjścia. Przeżywaliśmy tajemnicę wyjścia narodu wybranego z niewoli egipskiej który kroczył pod przewodnictwem Mojżesza za słupem ognia i słupem obłoku przez pustynię do Ziemi Obiecanej. Samo określenie wyjście towarzyszyło nam przez całe rekolekcje. Wychodziliśmy za naszym księdzem przewodnikiem prawie co drugi dzień w nieznane nam. Najbardziej zapadło nam w pamięci i każdy w swój sposób przeżył wyjście na Rusinową Polanę a tam Eucharystia. Na mnie ogromne wrażenie sprawił wyjazd do Krościenka i bycie w tym miejscu , zobaczenie na własne oczy gdzie powstała nasza wspólnota ,gdzie żył ks. Franciszek. Kolejnym wydarzeniem był wjazd na Kasprowy Wierch a dla naszych mężów śmiałków (nasza Gabrysia i Bartek też) zdobycie Świnicy. Tego dnia odwiedziliśmy Księżówkę gdzie była sprawowana Msza Święta, tam też spotkaliśmy kardynała Franciszka Macharskiego. Odbyliśmy również Drogę Krzyżową na pobliski najwyższy szczyt miejscowości na którym znajduje się ogromny krzyż i tam także na łonie natury na tle Tatr mogliśmy odczuć bliskość naszego Stwórcy w czasie Eucharystii . Był też wieczór podczas którego spożywaliśmy pieczonego baranka z przaśnym pieczywem, piliśmy gorzkie zioła a wszystko w ciszy, później ze świecami podążaliśmy w mroku przez potok symbolizujący Morze Czerwone przez które uciekali izraelici przed Egipcjanami. Mieliśmy też okazję poznać bliżej życie świętej Gianny Beretty Molla. Opowiedziała nam o niej pani dr Krystyna Zając. Niesamowitym przeżyciem było dotknąć rzeczy osobistych, założyć rękawiczki czy apaszkę św. Gianny. Każdy dzień wypełniony był zajęciami do późnych wieczorów. Rano celebracja Słowa Bożego, spotkanie w kręgach czy szkoła śpiewu i codzienna Eucharystia a wieczorem konferencje, filmy, świadectwa oraz pogodne wieczorki a na koniec Apel Jasnogórski. Na dzień wspólnoty pojechaliśmy do Poronina. Młodzieżowych oaz było osiem a rodzinek cztery. Chciałabym tu powiedzieć jak mocno utkwiło mi i bardzo przeżyłam moment kiedy składano deklaracje krucjaty. Po raz pierwszy w życiu bolały mnie ręce kiedy członkowie błogosławią kandydatów!!! To było cudowne kiedy dorośli, małżonkowie i ogrom młodzieży czasami z łezką w oku tak szli w tunelu z naszych rąk. Chociaż jesteśmy na początku tej drogi bo dopiero rok jak my sami przystąpiliśmy do KWC już teraz widzimy owoce tego i wiemy że to dobry krok w naszym życiu.\nChociaż były też trudne chwile bo tam gdzie dzieje się dobrze szatan zawsze chce namotać, wiemy że czas rekolekcji to czas błogosławiony i możemy powiedzieć że odczuliśmy bliskość i opiekę naszego Pana, doświadczyliśmy tego osobiście i wiemy jak wielką ma moc. Nie sposób opisać wszystkiego co się wydarzyło i co przeżyliśmy. Dla tych którzy się obawiają wyjazdu na oazy możemy śmiało stwierdzić że to jest najlepsze dla naszych rodzin dla naszego małżeństwa. Będąc bliżej Boga jesteśmy bliżej siebie. Chociaż minęło trochę czasu często wracamy myślami do tych rekolekcji i do ludzi których poznaliśmy. Mieliśmy to szczęście i byliśmy na dniu wspólnoty u was w ostatnią sobotę sierpnia. Witając się z wszystkimi którzy byli z nami w Czarnej Górze jakoś tak oczy zrobiły się mokre. Ogromną wdzięczność kierujemy tutaj w kierunku ks. Piotra i serdeczne podziękowania za każde słowo które do nas skierował za każdą rozmowę i za czas który nam poświęcił. Kochanej Marysi i Rysiowi tez należą się podziękowania, za ogrom pracy którą włożyli aby przygotować wszystko a było naprawdę idealnie!! Dziękujemy za uśmiech za wszystkie rady i pogaduchy. Dziękujemy że byliście i mogliśmy was poznać!!! Parom prowadzącym wszystkim rodzinkom dziękujemy i serdecznie pozdrawiamy!! Mamy nadzieję że i w przyszłym roku uda nam się gdzieś pojechać, gdzie nam będzie dane, gdzie Bóg da !!! Chwała Panu!!\nDana i Arek Łuszczki z dziećmi\nKatarzyna i Przemysław Marczyńscy\nRekolekcje Ewangelizacyjne POLANICA ZDRÓJ 15-21 LIPCA 2013 ROKU\nKiedy myślisz, że w Twoim małżeństwie wszystko jest poukładane w odpowiednich szufladach. W chwili gdy rutyna zaczyna Cię dotykać, a Ty ciągle wmawiasz sobie, że ten stan nazywa się "miłością" i "stabilizacją", musisz wiedzieć, że dotarłeś na pustynię. Nikt z nas nie jest samotną wyspą, a możliwość złapania Bożego wiatru w żagle, tchnienia pełnego wiary i ducha w życie małżeńskie jest nieocenionym darem rekolekcji jakie przyszło nam spędzić w klasztorze "Christus Rex" w Polanicy Zdroju. To właśnie działo się z nami podczas rozważań 4 Prawd Życia Duchowego - Bożej miłości do nas, do naszej rodziny. Nie ma nic cenniejszego, niż możliwość powrotu w objęcia Ojca. Jako Chrześcijanie ta prawda się w nas tli. Czas w Polanicy pozwolił rozpalić ją na nowo unaoczniając nam, że jesteśmy dla siebie darem utkanym z miłości Chrystusa. Za Bożą miłość do nas, za obmywanie z win grzechu mocą Chrystusa, za nasze zbawienie i za to, że Jezus przyciąga nas do swojego serca - Chwała Panu!\nKatarzyna i Przemysław Marczyńscy z Końskich\nz parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy\nIlona i Paweł z diecezji łódzkiej\nOaza III° stopnia Domowego Kościoła w Polanicy-Zdrój\nZdjęcia z oazy >>>\nOd kilku lat próbowaliśmy wybrać się na rekolekcje Domowego Kościoła III stopnia, ale ciągle jakieś przeszkody stawały nam na drodze. W tym roku udało nam się to zrealizować w Polanicy Zdrój, gdzie ONŻ III stopnia zorganizowała wspólnota DK z diecezji radomskiej.\nOd początku oazy czuliśmy, że Pan Bóg zaplanował dla nas ten pobyt właśnie w tej wspólnocie, w tym konkretnym czasie. Nasze dzieci mogły już pojechać po raz pierwszy na swoje własne rekolekcje, a my w dwudziestym roku naszego małżeństwa mogliśmy doświadczać działania Ducha Świętego w sposób wyjątkowy w naszym życiu i małżeństwie.\nPielgrzymując codziennie wyprawy do różnych kościołów Ziemi Kłodzkiej odkrywaliśmy tajemnicę Kościoła jako wspólnoty. Najbardziej jednak dotknęły nas treści dotyczące małżeństwa jako tej najmniejszej wspólnoty w Kościele. Każdego dnia z niecierpliwością czekaliśmy na katechezy głoszone przez Księdza Moderatora. Słuchając ich czuliśmy, że Bóg właśnie do nas osobiście kieruje te słowa. Codzienny dialog małżeński na początku rekolekcji był dla nas naprawdę trudny. Zobaczyliśmy, jak wiele niezrozumienia i nierozwiązanych problemów jest między nami. Wzajemne żale i pretensje przeszkadzały nam w budowaniu naszej jedności małżeńskiej. Pan Bóg jednak prowadził nas jednak według swojego planu. Poprzez Sakrament Pokuty oraz modlitwę małżeńską w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu dotknął nas swoją uzdrawiającą mocą i obdarzył nas łaską wzajemnego zrozumienia i pokoju.\nZe wzruszeniem i niedowierzaniem doświadczyliśmy, jak w ciągu jednej chwili dał światło poznania w sprawach, na które patrzyliśmy do tej pory zupełnie inaczej.\nKolejną prawdą, którą na nowo odkryliśmy, było uświadomienie sobie, że to nie my wybraliśmy drogę Domowego Kościoła, ale to Pan Bóg postawił nas na niej. Jest to Jego dar dla nas - dar konkretnej wspólnoty w kręgu, w rejonie - do której nas posyła, w której mamy wzrastać, ale i posługiwać. Mimo naszych słabości uzdalnia nas do tego zadania.\nDo naszego domu i rodziny wróciliśmy z postanowieniami wypracowanymi wspólnie na naszych dialogach małżeńskich, które - jak już doświadczyliśmy - zmieniają nasze życie i prowadzą do głębszej jedności małżeńskiej.\nNie byłoby tych przeżyć, gdyby nie diakonia prowadząca nasze rekolekcje - ich zaangażowanie i osobiste świadectwo. Wdzięczni jesteśmy Bogu za ten czas spędzony we wspólnocie, która pozwalała nam się wzajemnie ubogacać, za poznanych ludzi, za wszelkie otrzymane łaski, których mnogości doświadczyliśmy.\nz diecezji Łódzkiej\nLudmiła i Albert Mazurkiewiczowie\nRekolekcje tematyczne – „Pieśń nad pieśniami”\n„Pieśnią chcę chwalić imię Boga i dziękczynieniem Go wysławiać.” (Ps 69.31). TAK chcemy chwalić i wysławiać Boga za dar rekolekcji w których dane nam było uczestniczyć. To, że tam trafiliśmy, do Rudnika nad Sanem w dniach 05-11.07.2013 jest wielkim Jego darem dla nas. Nic nie wskazywało na to, że pojedziemy na jakiekolwiek rekolekcje w tym roku.\nA tam (w Rudniku) Pan Bóg nas dotknął, „ucałował pocałunkami swych ust”. Tak dosłownie i powiedział „jakże piękny/piękna jesteś.”\nTematem rekolekcji była księga Pieśni nad pieśniami. Piękno jej słów i zawarte tam symbole, z mistrzowskim kunsztem odkrywał nam Ks. Robert Matysiak, napełniony Słowem Bożym „po brzegi”. Wspaniałym kaznodzieją był również Ks. Michał Michnicki. Żona pamięta do dzisiaj myśli, które nam zadawał. I Bogu niech będą dzięki po wsze czasy za takich kapłanów. W naszej pamięci na zawsze pozostaną też przewspaniali prowadzący Jadzia i Wiesio Dróżdż, Ala i Staś Stopka. Pokochaliśmy ich wszystkich od pierwszego spotkania.\nNasza przygoda rekolekcyjna rozpoczęła się dzień później 06 lipca (sobota).\nDotarliśmy na miejsce o 20 40 gdy wszyscy zgromadzeni byli przed ośrodkiem, oczekując na godzinę Apelu. Pierwsze słowa,jakie usłyszeliśmy gdy wysiedliśmy z samochodu brzmiały tak: „no nareszcie przyjechaliście, czekaliśmy na was”. Tak nas przywitał Olek (10 lat). Bardzo dziękujemy za wielkie słowa Mały Człowieku. Te słowa okazały się wspaniałą odpowiedzią na wszystkie wątpliwości, rozterki jakimi byliśmy targani jadąc na te rekolekcje.\nKażdy dzień rekolekcji przynosił coś nowego. Można było spostrzec wzajemną pomoc, troskę jeden o drugiego. Ile tam było życzliwości, podczas gdy tak na co dzień, jest jej o wiele za mało.\nMuszę wspomnieć dzień, w którym moja żona została z trójką dzieci sama. Gdy wróciłem wieczorem, ona niemal ze łzami w oczach zaczęła opowiadać, że po obiedzie w tzw. czasie wolnym, wszyscy zaczęli gdzieś się zbierać. Jedni nad wodę, drudzy na przejażdżkę i zwiedzanie. Ona myślała, że będzie musiała sama zostać w ośrodku rekolekcyjnym. A tu nagle do pokoju wchodzi Terenia i proponuje, że ich zabiorą. Słuchajcie tak z niczego, bezinteresownie, taki dar z siebie dla drugiego człowieka.\nPowinniśmy przynajmniej starać się zauważać ludzi, którzy nas potrzebują, teraz wiem, jakie to jest dla nich ważne. Dziękuję Tereniu i Marku za troskę o moich najbliższych. Jesteście wspaniali!\nPamiętam jak poruszyły nas świadectwa na spotkaniu KWC .Uczestniczenie w tych relacjach było przeżyciem niezwykle wzruszającym. Uświadomiony zostałem, że są wokół nas ludzie, którzy żyją Bogiem, że tak bezgranicznie zaufali Wszechmocnemu. Jemu oddali swoje życie i polecają w modlitwach swoich najbliższych. Wielkim świadectwem miłości były tu słowa PRZEBACZAM. W mojej głowie zaczęły krążyć myśli o podpisaniu krucjaty, lecz dość szybko pojawiły się myśli zniechęcające. Ale o tym jeszcze później.\nWiele wspomnień pozostanie w naszej pamięci, jednak wyznania na koniec rekolekcji wryły się mocno w nasze serca. Byłem przestrzegany na śniadaniu przez Beatę, że tam się będzie działo, ale ja przytaknąłem i pomyślałem: „co ja nie wypowiem kilku zdań?”\nNadeszła godzina świadectw i przyszła kolej na mnie. Miałem wiele myśli poukładanych w jak najlepszym porządku i co… gdy dostałem do ręki Pismo św. rozpłakałem się. Jeśli ktoś był, to wie o czym mówię. I wiecie co, nic z tego co zaplanowałem sobie powiedzieć nie wyszło z moich ust.\nWierzę, że było to działanie Boga ponieważ nie płakałem tak jeszcze nigdy a żona stwierdziła tak: „jeszcze Cię takim nie widziałam”.\nPopatrzyłem na tych, którzy byli tam z nami, wiele osób, w różnym wieku z różnymi doświadczeniami i bagażem życiowym - małżeństwa o mniejszym, większym stażu małżeńskim. Od każdego z nich mogłem wziąć tę ich najlepszą cząstkę i stać się lepszym dla mojej żony, dla moich dzieci, dla siebie samego.\nDziękujemy: Wiesiu-Jadziu, Stasiu-Alu, Janku-Jadziu, Janku-Urszulo, Stasiu-Basiu, Norbercie-Aniu, Artku-Aneto, Krzychu-Beato, Darku-Aneto, Jacku-Renato, Tomku-Jadziu, Mirku-Justyno, Tomku-Bożeno, Gabrysiu, Jacku-Beato, Marku-Doroto za każde słowo, za każdy gest, za każdy uśmiech ale przede wszystkim za modlitwę. Wiem, że podpisałem krucjatę dzięki modlitwie wielu z Was.\nChciałbym jeszcze napisać o tym jak do tego doszło (nadmienię tylko, że nie mam problemu z nadużywaniem alkoholu bardziej lubię posmakować swojskiego piwka jakiś nalewek tak czysto degustacyjnie). Walka trwała około 10 min. Żona powiedziała mi, że podpisze krucjatę, jeżeli ja też się zdecyduję na taki krok. Wiedzieliśmy, że ma to sens, gdy obydwoje małżonkowie patrzą w tym samym kierunku.\nDo Mszy św. pozostało około 15 min. i w ciągu tych kilkunastu minut musiałem podjąć decyzję. Do jednego ucha miałem jakby szeptane: - „jak wrócisz z oazy posmakujesz sobie trunków” , do drugiego trafiało do mnie: -„daj żonie dowód miłości”. Tak więc przez około 10 min – trunki!, dowód miłości!.\nDzisiaj z wielką radością piszę, że przez to zobowiązanie jakie podjąłem czuję, że rekolekcje, które dane nam było przeżyć, były pełne, skończone i to już z pierwszym owocem, który dał radość i nadal przynosi zadowolenie z tego, że wybrałem MIŁOŚĆ.\nChwała Panu za to, że dał nam ten czas. Żona ujęła to krótko: „Przez te kilka dni byliśmy w raju”.\nTym wszystkim , którzy wciąż się wahają, czy odbyć rekolekcje piszę tak: Życzę Wam takiego obmycia łzami przez Ducha św. jakiego doświadczyłem. Zawsze wybierajcie MIŁOŚĆ. Bóg jest MIŁOŚCIĄ. A Miłość jest tak mało kochana dzisiaj.\nEwa i Grzesiek Styśkowie\nOaza I° stopnia Domowego Kościoła w Rudniku n/Sanem\nRekolekcje I° przeżywaliśmy już kolejny raz. Tym razem Bóg pozwolił nam być na rekolekcjach w Rudniku n/Sanem na II turnusie. Myśleliśmy, że nic nas już nie zaskoczy, że nic nowego nie będzie, bo przecież treści I stopnia przeżywaliśmy już wiele razy. Jednak rekolekcje te przeżyliśmy jakby na nowo. Temat roku ”Narodzic się na nowo” mocno wybrzmiał w naszych przeżyciach rekolekcyjnych.\nPrzyjęcie Jezusa jako Pana naszego życia po raz kolejny było decyzją, podjętą w wolności, pogłębioną przez kolejne lata naszego małżeństwa. Wiedzieliśmy, że konsekwencją tej decyzji powinna być zmiana naszego życia na jego różnych obszarach. Na nowo odkryliśmy ogromną wartość zobowiązań oraz to, że ich kolejność nie jest przypadkowa tzn. nigdy nie będzie dobrego dialogu czy tez trafnie podjętej reguły życia, gdy nie będzie modlitwy osobistej i czytania Pisma Świętego, ponieważ to właśnie na modlitwie budujemy więź z Bogiem, a poprzez czytanie Pisma Świętego i zawartych tam psalmów otwieramy się na działanie Duch św., a gdy tego nie ma nie będziemy potrafili widzieć Bożymi oczami naszego małżeństwa, naszych dzieci, naszego formowania się w Domowym Kościele. Chcielibyśmy zawsze pamiętać o słowach ks. Przemka Wójcika, który mówił, że Bóg jest zawsze większy, jest większy od naszych problemów, od naszych słabości, On wszystko obejmuje i z nim wszytko można.\nEwa i Grzegorz Stysiek\nz Krzysiem, Piotrusiem i Michasiem\nMaria i Ryszard Bojarscy\nOaza II stopnia Domowego Kościoła w Czarnej Górze k. Bukowiny Tatrzańskiej\nW dniach 29.06 – 15.07.2013 przebywaliśmy na Oazie II stopnia Domowego Kościoła w Czarnej Górze k. Bukowiny Tatrzańskiej. Zatrzymaliśmy się nad Księgą Wyjścia aby przeżywać spotkanie z Bogiem w Liturgii Sakramentów. Odkrywaliśmy wciąż na nowo, że przez sakramenty Bóg uwalnia i wyprowadza nas z niewoli grzechów.\nW drodze przez pustynię życia staraliśmy się kroczyć za Chrystusem tak, jak naród wybrany po wyjściu z niewoli egipskiej kroczył pod przewodnictwem Mojżesza. Naszym Mojżeszem był ksiądz Piotr Turzyński. Razem z księdzem Zenonem Sala prowadzili do Ziemi Obiecanej 74 osoby (w tym 18 małżeństw i 4 osoby samotne). Eucharystie, konferencje, prace w grupach i inne punkty dnia wciąż na nowo motywowały nas do pracy nad sobą, a piękno otaczającego nas krajobrazu pomagało nam w tym. Czas łaski z którego skorzystaliśmy to kolejne przypomnienie, że życie w małżeństwie i rodzinie jest naszą Paschą, czyli przejściem przez różnorakie trudności, cierpienia, egoizmy i wyjściem z niewoli do wolności. Pomocą jest tu niewątpliwie przynależność do rodzinnej gałęzi Ruchu Światło – Życie Domowy Kościół. To ciągła szansa zmiany na lepsze naszego małżeństwa i rodziny poprzez realizację zobowiązań (między innymi modlitwy małżeńskiej i dialogu małżeńskiego).\nUbogaceniem naszych przeżyć były także pogodne wieczory i wyprawy w góry. Msza Święta na Rusinowej Polanie, Koronka do Bożego Miłosierdzia na szczycie Kasprowego Wierchu, oddanie Niepokalanej w Centrum Ruchu Światło – Życie w Krościenku to tylko niektóre momenty budzące w nas głęboką refleksję dziękczynienia Bogu za otrzymane łaski.\nZa czas spędzony we Wspólnocie Bogu niech będą dzięki.\nAgnieszka i Jacek Wilewscy\nJubileuszowa Pielgrzymka Domowego Kościoła\nZdjęcia z pielgrzymki>>>\n22 czerwca odbyła się pielgrzymka Domowego Kościoła do sanktuarium w Kałkowie i na Świętym Krzyżu. Celem naszego pielgrzymowania było dziękczynienie za 20 lat Ruchu w naszej parafii. Członkowie DK wraz z księdzem moderatorem, autokarem lub indywidualnie dotarło do Kałkowa. Dziękczynienie rozpoczęliśmy Mszą Św. w czasie, której polecaliśmy rodziny DK, które obecnie trwają w Ruchu, jak również te, które z różnych względów nas opuściły. Dziękowaliśmy za wszystkie dobra, jakimi nas Bóg obdarzył poprzez trwanie w DK. Po Mszy Św. w kaplicy Św. Ojca Pio pozostaliśmy na Namiot Spotkania. Kolejnym punktem pielgrzymki była godzina świadectw, dzieliliśmy się swoimi doświadczeniami i łaskami przeżytymi i otrzymanymi w czasie 20 lat DK. Kawa, herbata i dobre ciasto oraz atmosfera pielgrzymki sprzyjała temu, że nasze świadectwa płynęły z głębi serca, mówiliśmy o wzlotach, upadkach i bliskości Boga, jakiej doświadczamy dzięki charyzmatowi Ruchu. Wszyscy byliśmy zgodni, co do tego, że wstąpienie do Ruchu było dla nas i naszych rodzin wielkim błogosławieństwem. Ubogaceni sobą nawzajem wyruszyliśmy na Św. Krzyż do najstarszego polskiego Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego. Pokonując drogę traktem królewskim, przeżywaliśmy Drogę Krzyżową. Trudy wspinaczki i tysiące komarów pomogły nam, choć w maleńkim stopniu zjednoczyć się z Chrystusem cierpiącym. Rozważając stacje Drogi Krzyżowej polecaliśmy nasze codzienne troski i problemy, dziękowaliśmy za siły i Bożą pomoc, którą hojnie jesteśmy obdarowywani. Utrudzeni zgromadziliśmy się we wspólnocie stołu, by spożyć przygotowany obiad. Następnie w towarzystwie sympatycznego pana przewodnika poznawaliśmy historię sanktuarium. Na koniec ucałowaliśmy Relikwie Krzyża Świętego przywiezione z Węgier przez Świętego Emeryka. Wieczorem pełni wrażeń powróciliśmy do swoich domów.\nJesteśmy wdzięczni Bogu za 20 lat Domowego Kościoła w naszej parafii za wszystkich, którzy przyczynili się do powstania tego Ruchu, za wszystkich moderatorów i członków, za to, że możemy w nim uczestniczyć. Dzięki Ruchowi w naszym domu zawitało to, co dało solidne fundamenty naszej rodzinie. W darze otrzymaliśmy moc wspólnej modlitwy rodzinnej, dialogu małżeńskiego, czytania Pisma Świętego, wspólnoty stołu, uczestnictwo w Krucjacie Wyzwolenia Człowieka, święty czas rekolekcji, radość, jedność i miłość w rodzinie.\nDziękujemy wszystkim za dar wspólnego pielgrzymowania, ustępującej parze łącznikowej Marcie i Sławkowi Kowalczykom za trudy organizacji i tworzenie atmosfery życzliwości oraz za całokształt pracy, księdzu Łukaszowi za obecność i wygłoszenie homilii w czasie Mszy Świętej.\nAgnieszka i Jacek Wilewscy, parafia św. Brata Alberta\nBóg jest Miłością 1J 4,16\nBożej miłości bardzo mocno po raz kolejny doświadczyłam przeżywając ORAE (Oazę Rekolekcyjną Animatorów Ewangelizacji), w Dąbrówce w dniach 01 – 04 maja 2013. Boża miłość to nie chwilowe uczucie to ciągłe działanie Boga. O swojej miłości Bóg zapewniał mnie przez swoje Słowo i drugiego człowieka. Na czas Namiotu Spotkania kieruje do mnie słowa „ Nie lękaj się, bo cię wykupiłem, wezwałem cię po imieniu; tyś mój. Ponieważ drogi jesteś w moich oczach (Iz 43,1 i n)”. W moim sercu zaczyna się walka, bo wcześniej zrodziła się niepewność czy ja tu powinnam być. Szybka odpowiedź i pewność, że to jest moje miejsce, tak chce Bóg, to Jego wola. Już teraz z każdą chwilą moje serce odczytywało Bożą miłość.\nZ ogromną radością poi raz kolejny swoje życie oddałam Jezusowi, prosiłam aby był moim Panem i Zbawicielem, nie chcę ja decydować o moim życiu. I znów radość. Spośród 38 wersetów Słowa Bożego ja biorę karteczkę ze słowami „Bo góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi od ciebie i nie zachwieje się moje przymierze pokoju mówi Pan, który ma litość nad tobą” (Iz 54,10).\nTe słowa wcześniej powtarzałam kilka razy dziennie. To moje słowo życia. Moje wątpliwości już są całkowicie rozwiane. Wiem że z Jezusem pragnę kroczyć przez całe życie.\nNocna Adoracja Najświętszego Sakramentu była dla mnie jak miód, balsam. Czas kiedy z tak bliska wpatrywałam się i rozmawiałam z żywym Jezusem, ukrytym w białej hostii, był czasem ogromnej radości w moim sercu.\nRekolekcje pełne wrażeń, emocji dobiegły końca ale działania Boga jeszcze nie koniec. Każdy uczestnik został pobłogosławiony mocą Trójcy Przenajświętszej przez ks. Sławka i ks. Grzegorza. Wyjeżdżamy do Przedborza. Po dwie osoby rozchodzimy się na cztery strony aby głosić na ulicach że „Bóg kocha cię dzisiaj”. W sercu jednocześnie i lęk i radość. Duch Święty ze swoją mocą zaczyna działać. Ja z siostrą Anią po kilku krokach spotykamy kobiety z dziewczynką. Z wiarą, z mocą Ducha Świętego podchodzimy, pozdrawiamy, przedstawiamy się i głosimy że , „Bóg kocha ciebie dzisiaj”.\nPanie są wierzące prosimy o intencje modlitewną wspólnie się modlimy i odchodzimy.\nNaszej modlitwie przysłuchuje się mężczyzna, zatrzymuje się. Nieopodal spotykamy tego mężczyznę, który płacze i prosi abyśmy się z nim pomodlili. Jest uzależniony, chce zmienić swoje życie, zerwać z grzechem, oddaje swój grzech Jezusowi. Oddaje swoje życie Panu i Zbawicielowi. Zaprasza nas do domu, aby pomodlić się z żoną. Modlimy się wspólnie. Wierzymy że „zbawienie stało się udziałem tego domu”. Ze łzami tego małżeństwa opuszczamy ten dom. Z siostrą Anią modlimy się na ulicy.\nJesteśmy bardzo radosne i szczęśliwe.\nWracamy do ośrodka na godzinę świadectw, Eucharystię dziękczynną. Po pysznym obiadku i pożegnaniach rozjeżdżamy się do naszych domów, rodzin, środowisk. Dziś z całą świadomością pragnę wykrzyczeć że Bóg jest Miłością, a mnie nie wolno nie mówić o Bożej miłości. Moim zadaniem jest świadczyć życiem o Chrystusie Zmartwychwstałym. Bogu niech będą dzięki za czas świętych rekolekcji, za miłość, radość, szczęście, które wlewał w moje serce. Bóg mi zaufał, będę się modlić i proszę o modlitwę abym nie straciła zaufania jakim obdarzył mnie mój Pan i Zbawiciel – Jezus Chrystus\nAnna i Tadeusz Ulmanowie\nCUDOWNE REKOLEKCJE KWC W DĄBRÓWCE\n„MIŁOŚĆ W JEDNOŚCI I JEDNOŚĆ W MIŁOŚCI”\nKrucjata Wyzwolenia Człowieka to wspólnota ludzi, którzy przez post i modlitwę pragną pomagać tym, którzy mają problemy z nałogami i bez pomocy Boga nie mogą sobie z nimi poradzić. Animatorzy tej wspólnoty Maria i Józef Wólczyńscy oraz moderator ks. Gabriel Marciniak proboszcz Parafii Matki Bożej Bolesnej w Radomiu prowadzili ostatnio rekolekcje w Dąbrówce. W tym roku rozpoczęły się w aurze zimowej, (chociaż był to już 12 kwietnia) a zakończyły się ciepłą wiosną po trzech dniach.\nTemat przewodni rekolekcji brzmiał: Miłość w jedności i jedność w miłości. Bardzo dopasowany do odbiorców, gdyż większą część rekolektantów stanowiły pary małżeńskie. Od samego początku Józiu mocno zaznaczał, że te rekolekcje mają być inne niż wszystkie poprzednie i tak się stało. Byliśmy świadkami wielu cudów, które się dokonywały w osobach doznających duchowego wyzwolenia. Większość z nich złożyło podpisane deklaracje krucjaty rocznej (kandydackie) lub dożywotniej (członkowskie) abstynencji alkoholowej.\nNa rekolekcjach podczas dzielenia się Słowem Bożym, była wprowadzona praca w grupach, a dobrane fragmenty (1Kor 6,6-11) pomagały wszystkim odkrywać własne trudności i krzyże, oraz stwierdzić, że Ktoś pomaga je nieść, ucząc miłości (Ef 4,1-6).\nPodczas wszystkich nabożeństw i konferencji Józefa, ksiądz Gabriel przez swoją posługę w konfesjonale, przy pomocy łaski Bożej, wyzwalał nas z więzów grzechowych. Jakie cuda dokonywały się w oczyszczanych duszach wie tylko Pan Jezus. Jednak mogliśmy odczuć radosne owoce rekolekcji na ostatnim spotkaniu podczas składania świadectw. Większość z nich po prostu wyciskały łzy z oczu, były „cudowne” jednak nie będę ich opisywał, poza jednym – mojej małżonki.\nAnia wyjawiła publicznie, że pokłóciliśmy się na świętych rekolekcjach, bo czuła się samotna gdyż według niej, nie poświęcałem jej dostatecznej uwagi , zauważyła także wiele innych (moim zdaniem) drobnostek. Gdy zobaczyłem, że płacze, ogarnęło mnie zwątpienie i stwierdziłem, że już tak zawsze musi być. Ona jest taka wrażliwa, a jestem taki twardy i nic już tego nie zmieni. W tym czasie do Ani pokoju weszła Kasia wraz z mężem Romanem i słuchając naszych sprzecznych wywodów i oskarżeń, stwierdzili zgodnie: „Myśmy to samo już przerabiali.” Mając o dziesięć lat dłuższy staż małżeński, mogli się z nami podzielić swoimi doświadczeniami, śmiejąc się, bo zobaczyli w nas siebie, jak w lustrzanym odbiciu.\nPo takim świadectwie żony, moje serce troszeczkę przyśpieszyło i nie miałem ochoty rozwodzić się na swój temat. Otwierając Pismo Święte trafiłem na Księgę Psalmów i przyszło olśnienie, że w tym momencie trzeba zaśpiewać i zaśpiewałem:\nCiągle spotykam ludzi, co pytają mnie\nDlaczego dzisiaj nie ma cudów, jak za dawnych dni?\nLecz cuda są – ja mówie wam, bo Biblia uczy, że\nBóg zawsze Bogiem cudów był, jest Nim także dziś.\nBóg jest wciąż taki sam, On jest wciąż taki sam.\nJeśli wczoraj miał moc, to i dzisiaj ją ma.\nWysłuchuje modlitwy, problemy twe zna,\nNie załamuj się więc, On odpowiedź ci da.\nDK - Parafia Św. Łukasza\nSpotkania diakonii Krucjaty Wyzwolenia Człowieka odbywają się w drugi wtorek każdego miesiąca w Parafii Królowej Apostołów na Młodzianowie o godzinie 19.00 i są one otwarte dla każdego kto chce włączyć się do wspólnoty. Na spotkaniach chętni dają świadectwo oraz rozważane są teksty z Pisma Świętego, które mówią o wolności.\nNarodzeni na nowo czyli XXXVIII Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie\nW dniach 22-25 lutego 2013 r. byliśmy uczestnikami XXXVIII Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie, która odbyła się na Jasnej Górze. Tematem wiodącym wszystkich spotkań i konferencji było hasło nowego roku formacyjnego 2013/2014 „Narodzić się na nowo” - w świetle rozmowy Jezusa z Nikodemem.\nAula o. Kordeckiego w której zasiedliśmy, by wysłuchać poszczególnych prelegentów – ich świadectw i propozycji pomieściła w tym roku ponad 1200 uczestników przybyłych z polskich diecezji, jak również z poza granic Polski. Byli delegaci z Ukrainy, Słowacji, Czech, Norwegii, Niemiec, Szwecji.\nW sobotę 23 lutego podczas nieszporów, którym przewodniczył ks. dr Adam Wodarczyk – moderator generalny Ruchu Światło-Życie odbyło się błogosławieństwo 96 osób do DIAKONII. Wywołani zgłosili swoją chęć do posługi i otrzymali uroczyste błogosławieństwo. Nasza diecezja zasiliła „wojsko Gedeona” 19 osobami, wśród których mieliśmy zaszczyt, być również i my.Nasza dotychczasowa postawa służby, znalazła swoje potwierdzenie poprzez słowa „pragnę służyć”. Te słowa z zachwytem a zarazem wzruszeniem wypowiedzieliśmy wywołani do błogosławieństwa do pracy na niwie naszego Pana. Nasze „tak” szczególnie się utwierdziło jeszcze podczas porannego słuchania konferencji bp Edwarda Dajczaka. Przemyślenia płynące z Jego słów wywołały poruszenie naszych serc. Zrozumieliśmy, że skrywane lęki i obawy dotyczące naszych zachowań; retoryki i doboru słów, nie są już najważniejsze. Ważna jest dziś służba człowiekowi; wysłuchanie go , cierpliwość i czas oraz obecność w jego życiu.\nProgram nowej ewangelizacji, szczególnie wobec młodego człowieka płynący ze słów bp Dajczaka, zainspirował nas i otworzył nasze umysły i serca na służbę wobec dzisiejszego człowieka. Zrozumieliśmy dlaczego w katechezie nie skutkują słowa i dlaczego ważniejsza jest postawa sługi umywającego nogi bliźniemu , traktowanie go podmiotowo, pozwalając na wolność wyboru sumienia.\nTa prawda o człowieku, o jego uwarunkowaniach płynących z dzisiejszego życia, przypomniana na Kongregacji - w świetle nowej ewangelizacji, nakreśla program pracy duszpasterskiej na przyszłość, pracy polegającej na służeniu. Dlatego trzeba nam wszystkim narodzić się na nowo, narodzić się z Ducha, by żyć i zachować, to Nowe Życie na wieczność. W świetle rozmowy ewangelizacyjnej Jezusa z Nikodemem widzimy taką konieczność.\nSzczególna atmosfera panująca na Kongregacji wśród wszystkich jej uczestników, nasycona też obecnością Matki Kościoła w Jej Jasnogórskim wizerunku udzieliła się także i nam.\nDziękujemy dobremu Bogu, że zechciał się posłużyć także nami.\nOgromną naszą radością i wszystkich uczestników, była homilia abp Wacława Depo, Metropolity częstochowskiego (kapłana wiele lat związanego z naszą diecezją) w czasie sobotniej Eucharystii, której przewodniczył w Bazylice Jasnogórskiej. Słyszeliśmy Jego ciepłe słowa powitania a po Mszy Świętej, zostaliśmy przyjęci wraz z wszystkimi radomskimi odpowiedzialnymi Ruchu w zakrystii i pobłogosławieni, każdy z osobna czyli 55 osób. Jakże nam było miło doświadczyć tego zaszczytu.\nLatanie jest niewątpliwie najszybszym środkiem lokomocji. Nie ulega jednak wątpliwości, że kluczową rolę w tym wydarzeniu odgrywają piloci. Chodzi nie tyle o komfort podróży, choć przyjemnie jest lecieć w miłej atmosferze, co o bezpieczeństwo pasażerów. Są to naczynia połączone. Decydując się na lot, pasażerowie składają swoje zaufanie w ręce i umiejętności załogi, wierząc, że ci bezpiecznie dowiozą ich do celu na określone miejsce i czas. Pasażerowie czując, że są pod dobrymi skrzydłami, będą zachęcać innych do tej formy podróży. Świadectwo podróżnych jest zatem pochodną świadectwa pilotów.\nAnalogiczna sytuacja ma miejsce w Domowym Kościele. Rodziny są zapraszane do nawiązywania relacji z Panem Bogiem, a wchodzenie w struktury Ruchu odbywa się w określony sposób poprzez tzw pilotaż. Właśnie temu zagadnieniu była poświęcona kolejna już w naszej diecezji sesja o pilotowaniu kręgów, która odbyła się w Dąbrówce. Zajęcia w symulatorze lotów prowadziła doświadczona para duchowych lotników Grażyna i Roman Strugowie, była warszawska para filialna. Kapitanem lotu szkoleniowego był jeden z najlepszych bożych pilotów ks. Henryk Dziadczyk. Atmosfera, która zapanowała na pokładzie sprawiła, że wszystkich opuścił strach przed lataniem i każdy poczuł olbrzymią ochotę, by jak najwięcej zaczerpnąć z doświadczenia prowadzących.\nChoć sesja miała charakter warsztatowy, uczestnicy przeżywali je w formie rekolekcji, które można określić jako wymiana doświadczeń przepełniona modlitwą. Grażynka i Romek prowadzili je bez dystansu, z wielką życzliwością dzielili się swoimi doświadczeniami i otwarcie opowiadali o problemach. Ich serdeczna postawa prowokowała do zadawania pytań i rozwiewania na bieżąco wszelkich wątpliwości. Dopełnieniem każdego bloku omawianych zagadnień, były podsumowania ks. Henryka, z których płynęła niezwykła mądrość, świadectwo życia, a przede wszystkim pokora kapłana, który ma świadomość, że nie tylko jest pasterzem owiec, ale jest narzędziem w ręku Pana Boga.\nPodczas nauki pilotażu nie mogło zabraknąć źródła. Niezwykłym przeżyciem dla wszystkich było obejrzenie filmu, przedstawiającego jedną z prelekcji Ojca Franciszka na temat istoty i powołania do Ruchu. Wpatrzenie się w założyciela i wsłuchanie się w jego słowa, było bardzo umacniające i wzruszające. Dotknąć autorytetu ojca, to jak dotknąć drogowskazu, upewnić się, że obrany kierunek jest właściwy.\nPiloci zostali przeszkoleni. Teraz pozostaje znaleźć pasażerów i zachęcić ich do wspólnego poszybowania w stronę nieba.\n"Czas na duszę"\nRekolekcje Domowego Kościoła "Czas na duszę" w Dąbrówce od 9-11 listopada 2012r. - to prawdziwie błogosławiony CZAS !\nCzy ktoś z Was pamięta i byłby w stanie wymienić wszystkie siedem uczynków miłosierdzia względem duszy? Właśnie o tym była mowa i okazało się, że niby wiem, ale tak naprawdę zapomniałam.\nA przecież, to właśnie Miłosierna Miłość 20 lat temu zatrzymała mnie na pustyni mojej duszy w drodze do mojego Damaszku czyli donikąd. Ponad 20 lat po nawróceniu i jeszcze wciąż, jakbym zaczynała od nowa swoją katechizację.\nZaraz po przyjeździe do Dąbrówki udałam się do kaplicy i pomimo, że Jezusa Eucharystycznego jeszcze w niej nie było, to spotkałam się z Panem w Jego obrazie jakże wymownym - figurą Jezusa ukrzyżowanego z odłamanymi ramionami i stopami. W duszy zrodziło się pytanie: "Panie czy chcesz abym była Twoimi ramionami i niosła Cię na swoich stopach?"\nProgram rekolekcji był bardzo bogaty w treści. Nie będę ich tutaj wypisywać, może tylko podzielę się paroma pytaniami, które sobie zadawałam:\n– Czy umiem przyjąć prawdę o sobie, która jest wymagająca i która boli?\nPrawda, która nie prowadzi do dobra nie jest prawdą. Nie szukaj prawdy u zatrutych źródeł!\n- Czy zgłębiam naukę Kościoła (teraz w Roku Wiary szczególnie dokumenty II Soboru i Katechizm Kościoła Katolickiego), aby poczuć się mocniejszą w wierze, aby potrafić nieumiejętnych pouczać?\n- Czy umiem słuchać bez oceniania i czy potrafię WSŁUCHAĆ się z troską w problemy drugiego człowieka? Żyjemy w epoce poradników do wszystkiego, lecz znaleźć kogoś kto wysłucha nie jest łatwo.\n- Czy potrafię spokojnie szukać sposobu rozwiązania gdy pojawiają się wątpliwości a jeśli go nie znajduję- to CZY UFAM, że BOŻA OPATRZNOŚĆ CZUWA?\n- Czy modlę się do Ducha Świętego a jeśli tak to, czy potrafię tak naprawdę w sercu zawierzyć, bezgranicznie ufać, jeśli niczego nie rozumiem, bo wszystko idzie nie tak jak oczekiwałam?\n- Czy zastanawiałam się kiedyś, że chrześcijaństwo nigdy nie obiecywało łatwego pocieszenia, że Boże pocieszenie nie dokonuje się poprzez odrzucenie cierpienia, ale poprzez przyjęcie go i zjednoczenie z cierpiącym Jezusem?\n- Czy pracuję nad wewnętrznym usposobieniem dla cierpliwego znoszenia trudnych bliźnich?\nTo nie są wszystkie pytania, ale wierzcie mi odpowiedzi, które otrzymałam już kwalifikują mnie do poprawki!\nNasza nadzieja w Bożym Miłosierdziu, które jest większe od naszych słabości i grzechów. Gdy tylko się gdzieś zagubimy , Pan zaraz zostawia całe bezpieczne stado i biegnie, by NAS szukać. Gdy tylko potrafimy, choćby zwrócić swoje serce w Jego stronę - bierze nas w ramiona, obuwa w sandały i zakłada pierścień. Niczego złego już nie pamięta, bo taka jest MIŁOSIERNA MIŁOŚĆ!\nZatem wystarczy by zwrócić swoje serce aktem własnej nieprzymuszonej woli do Boga i odpowiedzieć "TAK CHCĘ" nie martwiąc się całą resztą, bo Pan to sprawi i cudem będzie w naszych oczach.\nZ ufnością i radością w sercu opuszczaliśmy Dąbrówkę - dziękując wszystkim którzy przyczynili się do tego, żeby te rekolekcje mogły się odbyć.\nNa ORAR II st. do Dąbrówki pojechaliśmy z naszymi trzema córkami. Uczestniczyło w nim 11 małżeństw. Rekolekcje te prowadzili Jolanta i Wadiusz Chochołowie oraz Anastazja i Waldemar Laskowscy. Słowem Bożym ubogacał nas ksiądz Aleksander Sikora – uczeń sługi Bożego księdza Franciszka Blachnickiego.\nTen błogosławiony czas tam spędzony, pozwolił nam sobie uświadomić, że do posługi animatorów wybrał nas sam Pan Bóg, w myśl słów Pana Jezusa: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili”(J 15, 16). A skoro Pan Bóg wybrał nas do tej służby, to wierzymy, że udzieli nam potrzebnych łask, jeśli tylko będziemy wiernie wypełniać Jego wolę, zawierzymy Jego Opatrzności i damy się poprowadzić. Przecież sam Chrystus powiedział: „Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, to proście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni”(J 15, 7).\nStało się dla nas jasne, że powinniśmy służyć bliźnim z radością i pokorą, tak jak Chrystus służył nam. Konieczne jest do tego ciągłe wzrastanie w wierze, bo poprzez własny rozwój ubogacamy również innych ludzi.\nModlitwa małżeńska przed Najświętszym Sakramentem uświadomiła nam, że jesteśmy dla siebie darem, mamy razem dążyć do świętości, nieustannie pielęgnując naszą miłość i duchowość małżeńską.\nJednak wiemy, że bez stałej relacji z Panem Bogiem nie jesteśmy w stanie nic zrobić, tak jak to powiedział Jezus Chrystus: „(…) beze Mnie nic nie możecie uczynić”(J 15,5).\nUświadomiliśmy sobie, jak ważna jest wolność człowieka od jakichkolwiek zniewoleń, bo one oddalają nas od Pana Boga, a tym samym od drugiego człowieka. Pięknym darem dla wyzwolenia innych lub samego siebie może być złożenie dobrowolnej ofiary w Krucjacie Wyzwolenia Człowieka , co daje nam nasza wspólnota Ruchu Światło-Życie.\nZ głębi serca dziękujemy Panu Bogu za ten święty czas rekolekcji, księdzu Aleksandrowi Sikorze za wartościowe homilie, a parom prowadzącym za perfekcyjne przeprowadzenie tych rekolekcji w Duchu Bożym oraz ubogacenie nas cennymi wskazówkami na drodze pełnienia posługi animatora..\nU źródła świętowaliśmy swoje czterdziestolecie.\nPielgrzymka Ruchu Światło-Życie Diecezji Radomskiej do Krościenka nad Dunajcem\nRuch Światło-Życie na terenie naszej diecezji ma już 40 lat. Wdzięczni Bogu za ten dar pielgrzymowaliśmy pod przewodnictwem naszego ordynariusza księdza biskupa Henryka Tomasika do źródeł naszej formacji w Krościenku nad Dunajcem.\nPrawie 380 osób z 37 parafii naszej diecezji, autokarami i indywidualnie, dotarło na miejsce. Ze wszystkimi pielgrzymi spotkaliśmy się w kościele parafialnym w Krościenku, gdzie złożone są doczesne szczątki założyciela ks. Franciszka Blachnickiego.\nPo zawiązaniu wspólnoty swoje świadectwa i wspomnienia przedstawiły osoby z Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła dobrze znające i współpracujące ze Sługą Bożym ks. Franciszkiem Blachnickim.\nKs. Edward Wala mówił, że ojciec Franciszek duży nacisk kładł na czytanie Pisma Świętego, włączył się w soborową odnowę liturgii, uczył zachowywać godność dziecka Bożego, był pełen szacunku do hierarchii Kościoła i miał niezwykłe zaufanie do Opatrzności Bożej przy realizacji różnych przedsięwzięć duchowych i inwestycji.\nReginie Przyłuskiej ks. Franciszek pomógł rozpoznać powołanie. Wspomina, że gdy studiował liturgikę zaraz zastanawiał się jak ją zastosować w praktyce. Przy różnych spotkaniach i na oazach wprowadzał niektóre części Liturgii Godzin. Był inicjatorem wydania śpiewnika liturgicznego EXSULTATE DEO , dbał o piękno liturgii i zawsze rozpoznawał, czy to co robi lub planuje jest zgodne z Wolą Bożą.\nPani Stanisława Orzeł wspominała o Krucjacie Wstrzemięźliwości założonej przez ojca Franciszka w 1957 r. i zakazanej przez władze komunistyczne w 1960 r. Jeszcze w czasie II Wojny Światowej w celi śmierci ks. Franciszek przestał się bać. Mówił, że „wiara nie pozwala się bać”, stąd gdy zakładał Krucjatę Wyzwolenia Człowieka w 1979 roku pojawiło się zawołanie „Nie lękajcie się”.\nPrelegentka przypomniała, że Jan Paweł II nazwał wiarę ojca Franciszka „konsekwentną”. Miłość i zaufanie do Boga przez wzór Niepokalanej wyrażała się w jego życiu w sytuacjach trudnych, między innymi wspólnotowym śpiewem „Magnificat”. Trzy takie zdarzenia pani Stanisława zapamiętała szczególnie: pierwszy raz przy zamykaniu Krucjaty Wstrzemięźliwości przez władze komunistyczne, drugi przed decyzją Episkopatu dotyczącej oaz, trzeci po nagłej śmierci ojca Franciszka. Na koniec tego świadectwa wszyscy zebrani w świątyni odśpiewali wspólnie Bogu Magnificat.\nNamiot Spotkania na podstawie Ewangelii wg Św. Jana (J 12,20-26) pomógł nam przeżyć prawdę, że idąc za Jezusem mamy się do niego upodabniać. I zastanowić się, co ma w nas „obumrzeć”, aby nasze życie przyniosło plon obfity.\nGłównym wydarzeniem pielgrzymki była Eucharystia pod przewodnictwem ordynariusza Diecezji Radomskiej ks. biskupa Henryka Tomasika, którego obecność wywołała ogromną radość, wyrażoną brawami. Msza Św. była wielkim dziękczynieniem Bogu za dar Ruchu w naszej diecezji w minionym czterdziestoleciu. W koncelebrze uczestniczyli także księża: wicekanclerz kurii ks. Marek Fituch, ks. Grzegorz Lipiec- moderator diecezjalny Ruchu Światło-Życie, ks. Maciej Korczyński - moderator diecezjalny Domowego Kościoła oraz ks. Edward Wala z Kopiej Górki z Krościenka , także moderatorzy, którzy przybyli ze swoimi grupami. Podczas liturgii modliliśmy się za śp. bpa Edwarda Materskiego, bpa Stefana Siczka oraz zmarłych moderatorów , osoby zakonne i świeckie.\nW homilii bp Henryk nawiązał do patronów dnia Świętych Archaniołów Michała, Rafała i Gabriela. Są oni wysłannikami Boga. Bóg chce posyłać i ludzi. „Idźcie do mojej winnicy”. Bierność staje się winą. Brak tęsknoty za Bogiem to też wina. Wyraził wdzięczność Bogu za to dobro, które istnieje w Kościele, w Polsce, w diecezji za sprawą Ruchu Światło-Życie, za kapłanów, którzy „patrzyli daleko, poszukiwali źródeł”. Kaznodzieja podkreślił, że „Jeśli chcesz znaleźć źródło, musisz iść do góry” (Tryptyk Rzymski, Jan Paweł II). Źródło zawsze inspiruje a wspominanie początku jest drogowskazem. Potrzebna jest troska o nowych ludzi o pogłębionej duchowości. Pasterz życzył, aby nasza wspólnota jak Św. Michał Archanioł z radością przyjmowała Boga jako swego Stwórcę i Pana, i jak Maryja z serca śpiewała Magnificat.\nPo Mszy Św. wszyscy zgromadzili się przy sarkofagu Sł. Bożego ks. Franciszka Blachnickiego na modlitwie o jego beatyfikację.\nNastępnie udaliśmy się na Kopią Górkę na Agapę. Przy pięknej pogodzie i wspaniałych widokach posiłek rozdawany przez młodzież smakował wyjątkowo. Był to czas na odpoczynek, spotkania i rozmowy ze znajomymi często po latach, chwilę modlitwy w Namiocie Światła, albo odwiedzenie Diakonii Słowa. Potem przed figurą Niepokalanej Matki Kościoła wszyscy, na czele z diecezjalnym pasterzem. odmówiliśmy Akt Zawierzenia Niepokalanej Matce Kościoła Ruchu Światło-Życie Diecezji Radomskiej. Ks. Grzegorz Lipiec podziękował ks. biskupowi „za dar obecności, który jest znakiem jedności naszej z diecezją”, oraz moderatorom, animatorom i wszystkim uczestnikom za udział w pielgrzymce, a organizatorom i posługującym za trud przygotowania całej uroczystości.\nJesteśmy wdzięczni Bogu za założyciela Ruchu Światło-Życie Sł. Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, wszystkich moderatorów i świeckich Kościoła, dzięki którym ten Ruch trwa od czterdziestu lat w naszej diecezji i możemy w nim uczestniczyć. Dziękujemy Panu za dar pielgrzymowania do źródeł. Niech Bóg Swoją bliskością wynagrodzi wszystkich organizatorów i współuczestników tych naszych duchowych przeżyć.\nDomowy Kościół-gałąź rodzinna Ruchu Światło -Życie\nPaulina i Piotr Haraszczuk z Biłgoraja\nDo kręgu Domowego Kościoła należymy z mężem od 6 miesięcy. Postanowiliśmy wyjechać po raz pierwszy na rekolekcje I° do Czarnej Góry, które okazały się wspaniałym i pięknym przeżyciem - słowa nie są w stanie tego wyrazić.\nPrzywieźliśmy ze sobą dwójkę małych dzieci Hania [3 latka], i Olka[1,5roku],którzy na swój sposób przeżywali te rekolekcje razem z nami.\nNa rekolekcjach spotkaliśmy wielu wspaniałych ludzi, którzy tak jak my zapragnęli lepiej poznać Pana Boga. Oaza to ogromny dla nas dar, ponieważ każdego dnia doświadczaliśmy obecność Boga poprzez nasze zajęcia, a także w tych wszystkich, którzy w niej uczestniczyli. To nie były tylko wakacje w górach. Przyjęcie Pana Jezusa na naszego osobistego Pana i Zbawiciela, Krucjata Wyzwolenia Człowieka, odnowienie Sakramentu Małżeństwa, czy też Eucharystia na łonie natury -te piękne i głębokie przeżycia pozostaną w nas na zawsze. Przykład życia rodzin ,które poznaliśmy utwierdził nas w przekonaniu iż droga ta jest drogą właściwą. Teraz gdy rekolekcje się już się zakończyły modlimy się o ich owoce w naszych sercach.\nNa koniec dołączamy wierszyk o naszej rodzince, który ułożyliśmy na jeden z Pogodnych Wieczorów\nMy z Biłgoraja na rekolekcje przyjechaliśmy\nI Pana Jezusa tu znaleźliśmy\nHania codziennie pyta od rana\nJaka modlitwa dziś będzie śpiewana\nOlek do Taty jak przyklejony\nWszystko tu nowe więc przerażony\nZa to nasz Tata Piotruś podziwia góry\ni piękno całej Boskiej natury\nA mama Paula wszystko planuje\nNawet jak swą rodzinkę zewangelizuje\nI tak się z wami dobrze bawimy\nŻe jeszcze kiedyś tu powrócimy\nA gdy już w domu się znajdziemy\nTeż innym zanieść Boga pragniemy\nKrystyna i Tadeusz Sulima ze Skaryszewa\nPo 16 latach bycia w Domowym Kościele, po przeżytych ORAR-ach, rekolekcjach oraz I stopniu ONŻ w Dąbrówce w 2005 roku, zapragnęliśmy pogłębić nasze życie duchowe poprzez uczestnictwo w rekolekcjach ONŹ II stopnia w Rudniku nad Sanem. Nasze obowiązki rodzinne oraz finanse nie pozwoliły nam w latach poprzednich na uczestnictwo w takich rekolekcjach.\nRekolekcje rozpoczęliśmy 18 lipca 2012 r. od wieczornej Eucharystii, poznając jednocześnie nową „ Wspólnotę Oazową”, praktycznie z całej Polski - od Wrocławia, poprzez Rudę Śląską, Kalisz, Luboń, Opoczno, Radom, Starachowice, Skaryszew, Szydłowiec, Pionki, Puławy, Kończąc na Suwałkach. To co przeżyliśmy na rekolekcjach, przerosło nasze wyobrażenie; te 2 tygodnie to prawdziwa uczta duchowa - kawałek nieba, mogliśmy być pod jednym dachem z Panem Bogiem, być w zasięgu Jego wzroku i odczuwać działanie Pana w naszym codziennym życiu.\nKs. Przemek przybliżając nam Księgę Wyjścia zarówno w czasie celebracji Słowa Bożego jak również w czasie konferencji i eucharystii, przedstawił nam całą historię wędrówki Izraelitów z niewoli Ziemi Egipskiej, do Ziemi Obiecanej opisaną w Starym Testamencie. Słuchając Słowa Bożego, żarliwie głoszonego przez ks. Przemka oraz rozważając To Słowo w grupach pod opieką i kierownictwem naszych doświadczonych animatorów – Iwonki i Czesia oraz Agnieszki i Artura, nasze serca i umysły zostały „ odmłodzone” i napełnione nowym duchem.\nŚwiadomi tej wielkiej łaski jaką zostaliśmy obdarowani przez Boga, że właśnie tu w Rudniku możemy przeżywać wszystkie cuda, które Pan czynił poprzez ręce Mojżesza i Aarona wobec swojego ludu, wiodąc ich przez Morze Czerwone i pustynię do Ziemi Obiecanej, a teraz prowadzi nas jako Wspólnotę Oazową po drogach naszej codzienności do wolności, jako dzieci Boże, karmiąc nas Swoim Ciałem w Eucharystii, abyśmy mieli zadatek ku życiu wiecznemu. Po przeżytej Oazie nasze serca i pragnienia dotknął nowy powiew Ducha Świętego, który podziałał na nas jak na pierwszych Apostołów w Wieczerniku.\nWracając z Oazy do naszych codziennych obowiązków, czujemy się jak byśmy nasze życie małżeńskie rozpoczęli z „ nowym tchnieniem”. Radość jaką posiadamy w sobie, nie sposób opisać. Nasza miłość małżeńska jest jeszcze bardziej dojrzała i piękniejsza. Wszystko to co przeżyliśmy na Oazie, pragniemy przenieść na naszą rodzinę oraz do wspólnoty parafialnej. Właśnie we wspólnocie nauczyliśmy się być otwarci na działanie Ducha Świętego i pełnienie Woli Bożej, aby poprzez to Pan działał w nas i poprzez nas, umacniając nasze życie małżeńskie i rodzinne, jednocześnie je przemieniając na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu.\nBędąc we Wspólnocie Domowego Kościoła, nie sposób nie wspomnieć, że jesteśmy członkami Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, dzięki czemu możemy naszą modlitwę i abstynencję ofiarować za te osoby, które nie mogą o własnych siłach wyzwolić się z nałogów, szczególnie alkoholu. Wszystkie te przeżycia we Wspólnocie Oazowej pozostają w naszych sercach i umysłach- każdego dnia czerpiemy siłę z modlitwy starając się iść za Chrystusem, który jest Panem naszego życia, umocnieni Jego Ciałem i Słowem, które ma Moc przemiany- wyjścia z niewoli grzechu, ku wolności, aby być „ obrazem Boga” ku chwale Jego Majestatu. Amen.\nKrystyna i Tadeusz Sulima\nEwa i Tomek Błaszakowie z Lubonia (diecezja poznańska)\nCzarna Góra 2012\nPoczątek wakacji przeżyliśmy, jak dla nas, nietypowo, a mianowicie na rekolecjach Oazy I stopnia, zorganizowanych przez Diecezję Radomską.\nNietypowo dlatego, że były to pierwsze w naszym życiu rekolekcje 15-dniowe. Mieliśmy w związku z tym, trochę mieszane uczucia. Z jednej strony ciekawość, no bo tyle ludzi już nas tak gorąco zachęcało do wyjazdu (wcześniejszych uczestników) z drugiej strony obawa, bo małe dziecko, piętnaście dni w nowym miejscu, no i czy to nie za długo na rekolekcje?\nNa miejscu okazało się, że każdego dnia rozważaliśmy inną tajemnicę Różańca Świętego. Mieliśmy więc okazję przeżyć zwiastowanie, Boże Narodzenie (łącznie ze św. Mikołajem i kolędami), ale również Mękę Pańską, drogę krzyżową, Zmartwychwstanie itp. Był nawet Śmigus Dyngus w poranek Zmartwychwstania (oj! Robert Robert!).\nKażdy dzień był dla nas wielką niespodzianką. Poranna jutrznia, Słowo Boże, zapisane rano na tablicy, a przewijające się w rozważaniach całego dnia, spotkania w kręgach, rozważanie słów Biblii, wspólne posiłki i co było również dla nas ciekawostką, prawie codzienne wycieczki po naszych pięknych górach i okolicach Zakopanego.\nNie było problemem wejść na Halę Rusinową (z wózkami i niemowlętami), gdzie wśród pobekiwań owiec, przy maślance, wodzie z górskiego potoku, oscypku mieliśmy spotkanie w grupach. Pielgrzymowaliśmy w trudzie do Sanktuarium Matki Bożej Królowej Tatr, przeżyliśmy Mszę Świętą przy krzyżu milenijnym w Czarnej Górze (co za widoki!), pielgrzymowaliśmy do Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach w Zakopanem. Nie obyło się bez Krupówek i zdjęć z krupówkowymi owcami.. Odnowiliśmy śluby małżeńskie w Kościele pod wezwaniem św. Sebastiana w Jurgowie, gdzie również w naszą dwunastą rocznicę śłubu ksiądz odprawił Mszę Świętą w języku słowackim. Byliśmy również na Kasprowym wierchu, niektórzy na Rysach (w sandałach!), w kaplicy Ducha Świętego w Dursztynie, zbudowanej staraniem P. Mieczysławy Faryniuk (tam Msza w rocznicę urodzin naszej najmłodszej córeczki), w Czorsztynie, Niedzicy itd. itp.\nBóg pobłogosławił ten czas dobrą pogodą i wielością przeżyć. Przede wszystkim szkoła modlitwy, namiot spotkania, doświadczenie rozmów w grupach, trochę innych niż te, które przeżywamy w naszej wspólnocie parafialnej, codzienna Eucharystia, modlitwy małżonków, rozmowy małżonków, Sakrament Pojednania, wieczorki - poetyczne, patriotyczne, pogodne, czego dusza zapragnie.\nJeśli ktoś czuje, że to nie dla niego, może pogada z tymi, którzy dopiero wrócili z rekolekcji i przeżywają całą gamę pozytywnych uczuć od refleksji po radość. Pod naszym parafialnym kościołem przez całe wakacje, co tydzień po Mszach Świętych słuchamy fantastycznych świadectw tych, którzy wrócili.\nA przyjęcie Jezusa jako jedynego Pana i Zbawiciela, a spotkania z ludźmi, którzy tworzą rdzeń Domowego Kościoła, a wspaniała diakonia wychowawcza? Nie ma co mówić tam trzeba być!!!. Oby owoce tych rekolekcji pozostały w nas na długo, pozostały i przemieniały nasze życie na chwałę Bożą.\nDziękujemy Marysi i Rysiowi Bojarskim, i wszystkim organizatorom, za to że dzięki ich służbie i zaangażowaniu mogliśmy przeżyć ten piękny czas, a także księdzu Piotrowi Turzyńskiemu, który swoją pokorą i uśmiechem w jeden dzień stał się naszym Pasterzem.\nEwa i Tomek z Lubonia (diecezja poznańska)\nJustyna i Sebastian Bernatowie\n„Panie, dziękujemy Ci, że obdarzyłeś nas miłością”\nW tym roku dana nam była łaska przeżycia rekolekcji tematycznych „Pieśń nad Pieśniami” w Rudniku nad Sanem, które trwały od 6 do 11 lipca 2012 roku.\nOdkąd jesteśmy w Ruchu Światło - Życie, czyli od 5 lat, nie wyobrażamy sobie wakacji bez rekolekcji. Zwykle w wakacje były to oazy, tym razem rekolekcje tematyczne.\nObecność na rekolekcjach odczytujemy jako działanie Bożej Opatrzności, Boże prowadzenie w naszym życiu.\nTo czego potrzebowaliśmy duchowo, czego szukaliśmy znaleźliśmy właśnie w Rudniku.\nCzas rekolekcji był dla nas czasem dziecięcej radości, wewnętrznego skupienia, refleksji nad wartością życia. Bardzo poruszyła nas otwartość, życzliwość, pokora i ufność wszystkich uczestników rekolekcji, a w szczególności gospodarzy rekolekcji: Jadzi i Wiesia, Ali i Stasia. Mimo tak krótkiego czasu mogliśmy odczuć jedność wspólnoty, a poprzez to miłość Bożą, która nas przenikała.\nPoprzez objaśnienia bogatej symboliki „Pieśni nad Pieśniami”, entuzjastycznie przekazywane przez ks. Roberta i ks. Michała, treści tej księgi stały się dla nas bardzo bliskie. Pozwoliły nam uświadomić sobie wiele ważnych prawd życiowych, dzięki którym możemy być dla siebie bardziej miłosierni i dojrzewać duchowo razem (…zawsze myślałeś o nas „razem”…- mówiły słowa hymnu na każdej z jutrzni). Z tych prawd wymienimy te, które zapadły nam szczególnie w pamięci:\n- byśmy byli uważni - tzn. potrafili cieszyć się każdym drobiazgiem, okruchami dobra, jakie dostrzegamy wokół siebie, a szczególnie we współmałżonku i dzieciach i potrafili za to dziękować,\n- byśmy uczyli się porozumiewać językiem miłości, wolnym od porównywania, oceniania i osądzania innych, a wychodzącym naprzeciw potrzebom bliźnich,\n- byśmy dobrych uczynków nie odkładali na potem, ale czynili je wtedy kiedy pojawi się ich intencja bez względu czy to wypada czy nie wypada, patrząc po ludzku.\nCzas rekolekcji pozwolił nam pogłębić osobistą relację z Bogiem, który jako Oblubieniec miłuje naszą duszę jako Oblubienicę, a dusza miłuje Boga. Ta świadomość, że Bóg miłuje nas miłością doskonałą daje nam siłę do walki z własnymi słabościami, pozwala stanąć w prawdzie wobec własnych ułomności, zaakceptować siebie a poprzez to możemy w sposób doskonalszy miłować bliźnich, rozumieć ich potrzeby, również ułomności i usprawiedliwiać zamiast oskarżać.\nW czasie dawania świadectw KWC, po raz kolejny przekonaliśmy się, że tylko dojrzała i mądra miłość może pomóc uzależnionym wyzwolić się z nałogu. Taka zaś miłość jest owocem głębokiej relacji z Bogiem.\nŚwiadectwa osób samotnie przeżywających formację w Ruchu Światło- Życie zbudowały nas siłą przebaczenia, które było ich udziałem. Cały czas zastanawiamy się czy nas byłoby stać na taki wyraz miłości?\nDzięki rozważanym treściom, dotyczącym miłości w wielu jej aspektach, oraz świadectwom uczestników rekolekcji zyskaliśmy szerszą perspektywę spojrzenia na własne życie, które możemy odbierać intensywniej, uważniej i głębiej. Nie ukrywamy, że czujemy niedosyt i liczymy na kontynuację cyklu „Pieśni nad Pieśniami”.\nNa koniec dodamy, że tak dobrze było nam w Rudniku iż żal było odjeżdżać. Za ten czas pełen łaski i rodzinnej atmosfery dziękujemy.\nKościół naszym domem - to tegoroczne hasło naszego Ruchu Światło-Życie. Naszym zadaniem jest poznawać i uczyć się budowania wspólnoty Kościoła, bo Kościół to ja i ty to wspólnota ludu Bożego.\nW dniach 30.06 do 16.07.2012r przeżyłam oazę III stopnia w Polanicy Zdrój w malowniczej okolicy ziemi kłodzkiej.\nRadość i wspomnienia pozostaną na długi czas. Naszym domem na czas rekolekcji był klasztor Zgromadzenia Ojców Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. Ojcowie przyjęli nas bardzo serdecznie. Dowodem jest, że już drugi raz nas gościli, a na trzeci rok już zaprosili. Naszą wspaniałą rodzinę oazową tworzyło 39 osób dorosłych i 22 dzieci radosnych i uśmiechniętych, były to nasze słoneczka.\nPrzyjechaliśmy z 10 diecezji (radomskiej, gdańskiej, warszawskiej, warszawsko-praskiej, szczecińsko-kamieńskiej, legnickiej, wrocławskiej, płockiej, krakowskiej i rzeszowskiej), a łączyła nas miłość i serdeczność. Pasterzem, który wiernie strzegł naszą trzódkę był wspaniały opiekun duchowy ks. Maciej Korczyński i pomagał dk. Paweł Mańturzyk.\nIII stopień oazy to budowanie wspólnoty Kościoła. Codziennie duchowo łączyliśmy się z Kościołami Rzymu. Wracaliśmy do źródła do Piotra-Opoki pierwszego Papieża. Na Eucharystię pielgrzymowaliśmy do Kościołów w okolicy Polanicy Zdrój, które tematycznie związane były z przeżywanym Statio.\nGodzina 13 - 13,15 a na placu przed klasztorem ruch, bo już wyjeżdżamy aby zwiedzać przepiękne okolice, zachwycać pięknem oczy, napełniać serca miłością, jaką Bóg nam wlewał podziwiając Jego dzieła. Góry Stołowe, Błędne Skały - cud natury, tam trzeba być, opowiedzieć się nie da. Na Górze Iglicznej powitała nas nasza Matka - Matka Boża Śnieżna. Czekała na nas, chciała abyśmy Jej opowiedzieli co jest w naszych sercach, w rodzinach. Kto wspiął się na Szczeliniec Wielki mógł podziwiać panoramę Czech.\nMożna by było długo, długo opisywać wrażenia, radość z przeżywania świętego czasu rekolekcji. Serdecznie zachęcam każdego uczestnika Ruchu do osobistego przeżywania. Budujmy wspólnotę Kościoła aby On rzeczywiście był naszym domem, a ludzie, którzy będą wokół nas niech rozpoznają, że jesteśmy autentycznymi uczniami naszego Pana i Zbawiciela.\nZ Chrystusowym pokojem\nJoanna i Leszek Wiwałowie z Warszawy\nPo 8 latach formacji w Domowym Kościele dostąpiliśmy łaski uczestnictwa w Oazie Rekolekcyjnej Rodzin III stopnia, która odbywała się od 30 czerwca do 16 lipca w Polanicy Zdroju u stóp Góry Kamiennej. Mieszkaliśmy w klasztorze Chrystusa Króla prowadzonym przez Zgromadzenie Najświętszych Serc Jezusa i Maryi (sercanów). Chociaż rekolekcje były organizowane przez diecezję radomską, to uczestnicy pochodzili także z diecezji szczecińsko-kamieńskiej, gdańskiej, warszawskiej, warszawsko-praskiej, legnickiej, wrocławskiej i rzeszowskiej. Rekolekcje prowadzili moderatorzy Ania i Wojtek Kowalscy wraz z ks. Maciejem Korczyńskim. Było nas wszystkich 63 osoby, w tym 17 małżeństw, ksiądz moderator, ksiądz diakon, jedna osoba samotna, 4 osoby z diakoni oraz 22 dzieci.\nTematem III stopnia jest przeżywanie Kościoła w wielu Jego wymiarach. Doświadczaliśmy Kościoła jako wspólnoty, zarówno w wymiarze powszechnym (z namiestnikiem Chrystusa w Rzymie), lokalnym (parafialnego), Ruchu Światło-Życie, kręgu, jak wreszcie w wymiarze mikro – czyli rodziny jako podstawowej jednostki wspólnoty Kościoła. Każdego dnia modliliśmy się w łączności z Kościołem powszechnym liturgią godzin. W ramach codziennego „stacjo” duchowo wędrowaliśmy z księdzem diakonem Pawłem po świątyniach rzymskich, a realnie pielgrzymowaliśmy niemal po całej Kotlinie Kłodzkiej od Sanktuarium Matki Bożej Śnieżnej na Górze Iglicznej do Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej na Górze Wszystkich Świętych, poznając piękne okoliczne świątynie. Codzienna Msza Św. (prawie za każdym razem w innej świątyni) była też uświadomieniem dla nas łączności z Kościołem uwielbionym, do którego zdążamy. Podczas licznych wojaży po wąskich i krętych ścieżkach nie doszło do żadnej stłuczki i to jest dla nas dowód na działanie Opatrzności Bożej. Podczas codziennych konferencji ks. Macieja poznawaliśmy, czym jest (czym powinna być) wspólnota, a także różne duchowe i psychologiczne aspekty trwania w niej. Dużym zaskoczeniem dla nas i jednocześnie wielkim darem był codzienny dialog ze współmałżonkiem – takie budowanie podstawowej wspólnoty (małżeńskiej) w praktyce. Spotkania z Żywym Kościołem były w dość okrojonej formie – w zasadzie z powodu różnych ograniczeń mieliśmy okazję poznać głównie Zgromadzenie Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, łącznie z poznaniem działalności sercanów przedstawionej w Muzeum Misyjnym.\nDla nas te rekolekcje były pogłębieniem poznania charyzmatu Ruchu Światło Życie oraz Jego miejsca w Kościele. Ważne było rozważanie różnych wymiarów wspólnoty, jako środowiska duchowego wzrastania. Podczas Oazy dotarły do nas mocne słowa, powtarzane przez Księdza Moderatora, o tym, jak często dopada nas pokusa, by zmieniać nasze otoczenie (w tym Ruch), gdy tymczasem to my powinniśmy pozwalać Duchowi Św. przemieniać nas samych. Na rekolekcjach dostrzegliśmy jeszcze wyraźniej, jak wiele dobra zawdzięczamy Ruchowi w umacnianiu naszej więzi małżeńskiej oraz relacji z dziećmi. Utwierdziliśmy się w przekonaniu, że Ruch jest dla nas i my mamy się zmieniać, co nie zawsze jest łatwe.\nZ konferencji bardzo mocno w nas zapadły odkrywcze dla nas słowa, że „rekolekcje nas nie zmieniają, lecz zmienia nas codzienność”, „innych nie mogę nawrócić, mogę nawrócić tylko siebie” oraz „w Ruchu jest nieustanna formacja, a nie ma czegoś takiego jak pełna formacja”. W tym kontekście widzimy dużą rolę naszego codziennego trudu. Oczywiście wszystko jest łaską, ale na dary Boga trzeba się otwierać i z nimi współpracować. Formujemy się każdego dnia przede wszystkim przez realizację zobowiązań. W zasadzie w pewnym sensie każda nasza świadoma decyzja ma na nas wpływ i w tym sensie jest częścią naszej formacji.\nNa Oazie dowiedzieliśmy się też, że bycie dobrym chrześcijaninem wiąże się też z koniecznością zadbania o siebie. Staramy się realizować w codzienności ruchowe motto, by posiadać siebie w dawaniu siebie. Ksiądz Maciej ukazał nam, że aby dobrze i radośnie dawać siebie, musimy też zadbać o swoje potrzeby. Bardzo mocne były słowa o spalającej się świecy, do roli której czasem sami siebie chcemy sprowadzać, nie bacząc na wolę Pana. Bóg chce, byśmy byli szczęśliwi, a nie sfrustrowani. Ksiądz wskazał nam konkretne pytania, które powinniśmy sobie zadawać - Co mi sprawia radość i przyjemność? Jak najlepiej odpoczywam? Wbrew pozorom odpowiedź na te pytania była i jest trudna.\nZadbanie o siebie, aby dawać, miało też dla nas inny wymiar. Odkryliśmy, jak ważny jest czas budowania relacji z Bogiem na efektywność i radość służby. Okazało się, że podczas rekolekcji, gdzie w sposób naturalny było więcej czasu na modlitwę w różnych jej formach (Msza Św., liturgia godzin, Namiot Spotkania, Apel Jasnogórski, różaniec), więcej mieliśmy cierpliwości w stosunku do siebie i naszych dzieci, więcej było pokoju w naszych wzajemnych relacjach.\nLiczne wspólne pielgrzymki pokazały nam osobiście braki w postawie słuchania. I tak np. zamiast do Starego Wielisława wybraliśmy się do Starego Waliszowa. Na szczęście w porę dostrzegliśmy błąd i zdążyliśmy na Mszę Św. Podobne było ze wspólną wycieczką, kiedy zamiast na Błędnych Skałach poszukiwaliśmy współbraci oazowiczów na Szczelińcu.\nA postawa słuchania jest bardzo ważna w budowaniu wspólnoty. Doświadczyliśmy tego szczególnie podczas codziennych dialogów ze współmałżonkiem. Czas na nie był dość ograniczony, więc wymagało to skupienia i przechodzenia do sedna bez „owijania w bawełnę”. Ciekawym doświadczeniem było 30 minut dialogu w formie dwóch monologów. Pozytywnym zaskoczeniem było to, że jednak jest możliwe, by przez kwadrans nie przeszkadzać współmałżonkowi , lecz tylko go słuchać.\nBardzo nam się podobała rodzinna atmosfera, którą odczuwaliśmy dzięki kochanym moderatorom, Ani i Wojtkowi, od momentu przyjazdu. Pozytywnym zaskoczeniem był ogólny spokój i luz oraz czas na budowanie naszej wspólnoty rekolekcyjnej przez rozmowy czy wspólne spędzanie czasu (wycieczki, wspólna poranna siatkówka). Ciekawe też było doświadczenie naszej wspólnoty jako obrazu Kościoła. Wśród uczestników były małżeństwa w różnym wieku i stażu, zarówno spodziewające się narodzin potomstwa, mające dzieci małe i całkiem duże, a nawet wnuki. Różnorodność stanów we wspólnocie dopełniały młode osoby z diakonii, duchowni i osoba samotnie przeżywająca charyzmat Ruchu Światło-Życie. Taki skład pomagał spojrzeć na wspólnotę Kościoła jak na prawdziwą tęczową mozaikę skonstruowaną z licznych barwnych i zróżnicowanych elementów, które świetnie mogą się uzupełniać.\nBardzo ciekawe dla nas były dyskusje nad charyzmatem Ruchu, w szczególności nad formą rekolekcji. Okazało, się, że chociaż pełne rekolekcje dwutygodniowe nie są idealne, to nikomu na razie nie udało się wypracować czegoś lepszego. Różne próby zmian długości czy programu rekolekcji nie przynosiły tak dobrych owoców, jak to, co zaproponował Ojciec Blachnicki. Zadziwiające jest to, że ilekroć zgadzamy się na działanie, niejako wbrew sobie, i robimy tak, jak zakładał Sługa Boży Franciszek, to mamy dobre owoce.\nRekolekcje minęły, ale jak to wcześniej padło, to nie one mają nas zmienić. Codzienność zadecyduje, czy to co odkryliśmy podczas Oazy, uda nam się wprowadzić w życie.\nJoanna i Leszek Wiwałowie\nJolanta i Krzysztof Mikos z Wrocławia\nW dniach 30.06-16.07 mogliśmy po raz pierwszy uczestniczyć w rekolekcjach III° oazy rodzin w Polanicy-Zdroju zorganizowanej przez DK diecezji radomskiej. Rekolekcje prowadzili Ania i Wojtek Kowalski wraz z moderatorem Ruchu księdzem Maciejem Korczyńskim. Wspomagali ich Krystyna i Tadeusz Piechurscy oraz Tereska i Tadeusz Kupidurowie. Już we wrześniu ubiegłego roku podjęliśmy decyzję, że najbliższe wakacje będą czasem rekolekcyjnym. Bardzo modliliśmy się abyśmy mogli spełnić te plany. I po dłuuuugim okresie poszukiwania na ten czas opieki do naszej chorej mamy, udało się. Z niepokojem jednak wyjeżdżaliśmy z domu z trójką naszych młodszych dzieci (5 m-cy, 4 i 6 lat), dwójka starszych (11 i 14 lat) pojechała w tym czasie na inne formy wypoczynku. Z dotychczasowych doświadczeń wynikało, że do tej pory powinniśmy: mieć problem z pozostawieniem pracy zawodowej, zepsuty samochód, chore dziecko, zerwane i nieprzejezdne w wyniku nawałnicy drogi na drodze lub inne niespodziewane zdarzenie, które każdego rozsądnego człowieka winno zatrzymać w domu. A tu nic takiego nie nastąpiło. Wręcz przeciwnie, wszystko układało się dobrze. Przez całą drogę zastanawialiśmy się o co chodzi, czy aby na pewno będą to rekolekcje i czy mają przynieść jakieś owoce. Nasze obawy z każdą godziną zdawały się mieć potwierdzenie w otaczającej nas rzeczywistości. Zaraz po otworzeniu drzwi auta przywitali nas animatorzy i para mająca prowadzić rekolekcje. Od razu znaleźli się również chętni, którzy pomogli nam dotrzeć do przydzielonego pokoju. Trzeba dodać, że wniesienie bagaży w rozmiarach odwrotnie proporcjonalnych do wieku członków rodziny (sam najmłodszy Franek miał ze sobą fotelik, wózek, łóżeczko, pampersy i inne akcesoria) na drugie piętro domu stanowiło nie lada wyzwanie. Zwłaszcza, że większość witających nas uczestników była zauważalnie starsza wiekiem od nas. Mimo otaczającej nas ciepłej pogody i życzliwej atmosfery budowanej przez organizatorów, do końca dnia mieliśmy obawy i zastanawialiśmy się czy pozostać. Zwłaszcza, że znaleźliśmy wreszcie dowód na potwierdzenie tego, że nie jest dobrze: wspólne łazienki na drugim końcu korytarza :). Do decyzji o pozostaniu przekonała nas ostatecznie obecność księdza Macieja: skoro jest kapłan, jest Eucharystia, to na pewno musi to być dzieło Boże. I tak postawiliśmy się do dyspozycji Panu. Poddawaliśmy się Jego mocy oczyszczającej i przemieniającej nasze stereotypy w myśleniu i postrzeganiu Kościoła, mocy wyciągającej nas spod pierzynek naszych ciepłych i wygodnych postaw i pomysłów na życie.\nPrzez cały czas rekolekcji próbowaliśmy odkrywać tożsamość Kościoła, doświadczać go w wymiarze wspólnoty. Podejmowaliśmy próby odnajdywania swojego w nim miejsca. Zastanawialiśmy się nad sposobami realizacji powołania na drodze wspólnoty małżeńskiej oraz wspólnoty Kościoła. Jeszcze raz (pierwszy raz odnieśliśmy to mocno do siebie po II°) wybrzmiało dla nas wezwanie do podjęcia odpowiedzialności za drugiego człowieka, a wyrażające się m. in. w służbie, czyli „byciu dla”. Postawa taka może mieć jedynie swoje źródło w przylgnięciu do Chrystusa, który najpierw umarł a potem zmartwychwstał. Wzorem do naśladowania są dla nas Maryja i całe rzesze świętych i męczenników, którzy swoim przykładem pokazali, że możliwe jest życie pełne fascynacji Bogiem.\nW ciągu rekolekcji Pan Bóg zmuszał nas - działając szczególnie w czasie dialogów małżeńskich - do odsłaniania naszych słabych punktów. Ale były to oczyszczające i uzdrawiające dotknięcia, które otworzyły nas na wiele łask. Wierzymy, że czas przyniesie następne owoce, które będą się odzwierciedlały w naszych czynach i postawach, abyśmy własnym życiem umieli pociągać innych do Boga. Niemnie,j chcieliśmy się podzielić w skrócie kilkoma konkretnymi doświadczeniami działania Bożego:\nJednym z nich było odkrycie zobowiązań jako charyzmatów. Przez10 lat bycia w Domowym Kościele niejednokrotnie odbieraliśmy zobowiązania, jako zadania do odrobienia. Nazywanie ich darami odczytywaliśmy jako ładnie brzmiącą zachętę mobilizującą do „odhaczenia”. Natomiast tutaj usłyszeliśmy (pewnie ktoś nam to wcześniej już mówił, ale do nas to nie docierało), że zobowiązania należą do charyzmatu Ruchu. A skoro są charyzmatem, to mają moc nas przemieniać. Wcześniej wydawało się nam, że punktem wyjścia musi być wola dążenia do świętości. Czyli my mamy wolę, a Ruch w swoim bogactwie daje nam narzędzia do realizacji tego zadania. Teraz usłyszeliśmy, że to działa również w drugą stronę, czyli wierność w wypełnianiu zobowiązań ma moc wzbudzić w nas chęć dążenia do świętości. I to „odkrycie” zapadło mocno w nasze serca.\nKolejne stanowiło doświadczenie bycia we wspólnocie, która była dla nas takim odzwierciedleniem wspólnoty pierwszych chrześcijan żyjącej ze sobą na płaszczyźnie miłości agape. Na I° wiele małżeństw rozpoczynało swoją przygodę z Ruchem. Często zbuntowane, wciąż poszukujące własnej drogi, mające własne pomysły na formację. Na II° doświadczyliśmy m. in. obecności osób potrzebujących potwierdzenia słuszności obranej drogi lub przeżywających na nowo swoje „wyjścia”.W Polanicy mieliśmy natomiast możliwość czerpania z bogactwa małżeństw, które przez wiele już lat kroczą przez życie z Jezusem, które przyjęły służbę, jako dar z siebie dla innych. Będąc z maleńkimi dziećmi niejednokrotnie odczuwaliśmy ich troskę o drugiego człowieka. Objawiało się to w codziennych sytuacjach takich, jak pomoc w pokonywaniu schodów z wózkiem i dziećmi, czy też nieustanna gotowość niesienia pomocy przy zaopiekowaniu się Franiem na czas posiłku, modlitwy. Owoce dojrzewania i dorastania do odpowiedzialności za drugiego człowieka i otwartość na potrzeby bliźnich, na drodze której proponuje Ruch było widać chociażby na stołówce. I tak na I°: większość szukała najlepszego dla siebie miejsca i troszczyła się o dobre kęsy; na II°: wystarczało dobre miejsce, aby tylko nie brakło jedzenia, a na III°: dobrze było gdy zrobiło się miejsce dla kolejnej rodziny i bez względu na to ile, co i gdzie było na stole do zjedzenia wszystkich udawało się obdzielić.\nKolejnym doświadczeniem było doświadczenie obecności słuchającego kapłana. Ksiądz Maciej wsłuchiwał się w głos każdego z uczestników, bez względu na porę dnia i punkt programu: czy to w czasie dzielenia, czy posiłków, czy czasu wolnego. Nie pozostawiał bez odpowiedzi, żadnego pytania, czy wątpliwości. Wszystkie poruszane przez małżeństwa (nawet w luźny sposób) tematy zahaczające o problemy i bolączki, z którymi się zmagają były wplatane i w sposób usystematyzowany wyjaśniane na konferencjach. Mieliśmy poczucie, że słowa były kierowane do każdego osobiście. Jednocześnie skromność księdza Macieja oraz sposób dzielenia się swoim doświadczenie życia pozwoliła nam doświadczyć i odkryć jak cenna jest obecność kapłana na kręgu. Niejednokrotnie nasze postrzeganie obecności kapłana na spotkaniach w kręgu podczas pracy śródrocznej zamykało się tylko na stwierdzeniu „powinien być”. Na pytanie „dlaczego?”, cisnęła się odpowiedź: „bo tak”. Na rekolekcjach poczuliśmy, jak bardzo może on ubogacić krąg, jak dobrze jest gdy czuwa.\nSzczególnym darem była też możliwość spotkania z Jezusem miłosiernym w sakramencie pokuty. Doświadczenie stałej obecności kapłana, który jest uosobieniem Jezusa czekającego na nas ze swoim wybaczeniem stanowi niesamowite źródło radości. Dodatkowo, spanie pod jednym dachem z Najświętszym Sakramentem ma w sobie coś z radości nieba. Przeżywaliśmy to na innych rekolekcjach, ale świadomość tego zawsze pobudza do refleksji i niesie ze sobą spokój.\nZa cały ten czas Bogu niech będą dzięki. A naszą wdzięczną modlitwą ogarniamy wszystkich organizatorów i uczestników tych rekolekcji\nJola i Krzysiek z Wrocławia\nSylwia i Jarek Pająkowie\nKilka dni temu wróciliśmy z rekolekcji ewangelizacyjnych, które odbyły się w pięknym ośrodku Ojców Paulinów w Łukęcinie nad morzem w dniach od 27.VII do 3.VIII.\nTen krótki, ale niezwykle obfitujący w wydarzenia i przeżycia duchowe czas był dla nas, myślę przełomem w spojrzeniu na ruch oazowy, na małżeństwo, na kontakty międzyludzkie, a przede wszystkim na Boga. Myśleliśmy że jako małżonkowie z niemałym już stażem, bo piętnastoletnim doskonale się znamy, rozumiemy ale okazało się że to właśnie tam zaczęliśmy się bardziej poznawać. Wpływ na to miała przede wszystkim mocno podniosła i niesamowicie mistyczna, wspólna wieczorna adoracja Najświętszego Sakramentu. Klęcząc we dwoje przed Jezusem, w ciszy kościoła jedynie przy delikatnych płomykach świec, przepraszając się, dziękując Bogu i sobie nawzajem, zdaliśmy sobie sprawę jak ważne jest poświęcenie swojego małżeństwa, ale tak prawdziwie i całym sercem Chrystusowi.\nKolejnym mocnym, pozostającym w pamięci i dającym dużo do myślenia nad wzajemnymi relacjami był dzień, w którym odbyła się projekcja filmu „ Próba ogniowa”, a wieczorem dialog małżeński. Chyba niebyło pary, której w tym dniu nie byłyby potrzebne chusteczki.\nNa nas wszystkich tam obecnych ogromne wrażenie zrobiło spotkanie z małżeństwem ze Szczecina, promującym naturalne planowanie rodziny. Ich doświadczenia, rady, uderzająco widoczna wzajemna miłość i pogoda ducha dodały odwagi i pewność, że sfera intymności i bliskości w małżeństwie nie może zamykać się na Boga i Jego plany.\nWzruszeniom i łzom niebyło końca również podczas ostatniego dnia dawania świadectw. Można wtedy było zdać sobie sprawę ile dobra znaleźliśmy na tych rekolekcjach i jakich wspaniałych ludzi Pan postawił na naszej drodze. Każda z dwunastu uczestniczących tam par, każde dziecko ( a było ich sporo), każda animatorka, diakon i kapłan prowadzący swoim przykładem i doświadczeniem życia przybliżyli nas do Jezusa. Ukazali że Pan Bóg nie jest odległy i nieosiągalny, lecz kryje się tu, na wyciągnięcie ręki, w każdym z nas.\nChwała Panu za księdza Grzegorza Tęcze, który swoimi konferencjami i obrazowymi naukami uświadomił nam wiele istotnych rzeczy na temat wiary, grzechu i relacji z Bogiem, oraz za jego wyrozumiałość, serdeczność, a także umiejętności trenersko-taneczne mocno wykorzystywane na pogodnych wieczorach.\nChwała Panu również za parę prowadzącą Dorotkę i Waldka Wielochów oraz parę współprowadzącą Małgosię i Marka Przychodzeń za ich otwartość, dyspozycyjność i zdolności organizatorskie.\nChwała panu za cierpliwość i pomysłowość animatorek Mai, Dominiki i Karoliny, kleryka Michała, za talent muzyczny Łucji a także za niezłą kondycję fizyczną ich wszystkich, bardzo mocno wykorzystywaną i przydatną podczas zabaw z naszymi pociechami i w trakcie zabawy na pogodnych wieczorach.\nChwała panu za to również, że dał nam dobrą, słoneczną pogodę dzięki czemu mogliśmy w czasie wolnym korzystać z uroków plaży i morza, oraz za siłę w przezwyciężaniu ( przyznam się szczerze na początku) sceptycyzmu i zniechęceniu. Za to wszystko jeszcze raz chwała Panu.\nAgnieszka i Rafał Staszewscy z Osielska k/Bydgoszczy\nAgnieszka i Rafał z dziećmi Aleksandrą (10lat), Adasiem (7,5) i Zosią (2lata).\nMieszkamy w Osielsku koło Bydgoszczy. Małżeństwem jesteśmy od 12 lat. Od 2 lat jesteśmy w kręgu pilotowanym. Nigdy wcześniej nie byliśmy na rekolekcjach. Nigdy wcześniej nie należeliśmy do oazy ani żadnej innej formacji. Już w tamtym roku nasza para pilotująca namawiała nas na wyjazd na rekolekcje, ale my nie byliśmy jeszcze gotowi. Decyzja o takiej formie spędzenia tegorocznego urlopu przyszła nagle. Jedna myśl, wspólne uzgodnienie i …. byliśmy zapisani - w góry gdyż nie raz byliśmy już w Polskich Tatrach.\nTak naprawdę to wszystko zaczęło się od momentu kiedy jedno z naszych dzieci zachorowało. Ja w tym czasie realizowałem się zawodowo, pracując w Warszawie, zajmując znaczące stanowiska. Z uwagi na potrzebę szybkiej i trafnej diagnozy jeździliśmy po całej Polsce. Wyniki badań zostały wysłane również za granicę. Na naszej drodze pojawił się ksiądz Irek; wikary w naszej parafii, który zachęcił nas do wspólnej modlitwy do Jana Pawła II, w intencji naszego dziecka. Ksiądz Irek zachęcał nas także do współtworzenia kościoła domowego. Poznaliśmy parę pilotującą. Zachęciliśmy przyjaciół. Powstał pierwszy krąg w parafii. W tym czasie zaczęła się coraz mocniej pojawiać myśl o konieczności przeniesienia się z pracą bliżej domu... i nastąpiło to w niedługim czasie.\nWyjazd na rekolekcje nie był łatwy, po drodze jeszcze awaria samochodu. Zaskoczyła nas serdeczność kiedy dojechaliśmy na miejsce. Nieznane osoby zachowujące się jak przyjaciele, serdeczność, otwartość, uśmiech i dobre słowo …. Takie były pierwsze wrażenia. Trzeciego dnia uczestniczyliśmy w nabożeństwie Światła i Wody, kiedy to przyjęliśmy, świadomie, każdy z osobna, Jezusa jako osobistego Pana i Zbawiciela. W drodze powrotnej z nabożeństwa wjechaliśmy na najwyższe wzniesienie w okolicy. Na szczycie krzyż – „jak na giewoncie”. Oczom naszym ukazała się wspaniała panorama-z jednej strony Podhale, a z drugiej Tatry. Wówczas poczuliśmy co oznaczają słowa „jesteśmy wolni”, „wypłyń na głębię”.\nWiele rzeczy za sprawą Ducha Świętego wydarzyło się po raz pierwszy na tych rekolekcjach. Wspólnie przeprowadziliśmy dialogi małżeńskie, których efektem są pierwsze postanowienia. Syn służył po raz pierwszy do mszy świętej, córka śpiewała psalm. Adaś postanowił zostać ministrantem. Poczuliśmy się jak u siebie, w rodzinie.\nMałgosia i Wiesiek Baranowie\nNa tegoroczne wakacyjne rekolekcje wyjechaliśmy do Rzepisk koło Bukowiny Tatrzańskiej. Z okien ośrodka mieliśmy przepiękny widok na całe pasmo Tatr Wysokich. Każdego dnia góry były inne. Miały barwy od czarnej, przez granatową do zielonej, a światło wędrujące po tych szczytach czyniło je pięknymi i majestatycznymi. Dzieło Stwórcy w najlepszym wydaniu.\nW takich niezwykłych okolicznościach przyrody piętnaście małżeństw na oazie II stopnia wychodziło z niewoli własnych przyzwyczajeń, zaniedbań, wad, skłonności a obłok Pana szedł przed ludem.\nWspólnota zawiązała się szybko bo ludzie chętnie dzielili się swoim życiem i doświadczeniami a nie było łatwo bo młode pokolenie w liczbie trzydziestu dwóch sztuk rządziło się swoimi prawami. Wszyscy czuliśmy, że to będą szczególne rekolekcje i były, a Duch Święty działał cuda w naszych sercach. Owocem Jego działania była szczera, cudowna modlitwa małżeńska. Każdy z nas, w obecności Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, dziękował za swojego współmałżonka. Słowa miłości, czułości, uznania płynęły z ust nas wszystkich. Potem cichutko tak na ucho przepraszaliśmy za wszystko co było złe i niepotrzebne, co zraniło i bolało męża i żonę. Uśmiechy, łzy, pocałunki... To był niesamowity wieczór oczyszczenia dla naszych małżeństw.\nNasza oaza kochana była bardzo rozśpiewana a to za sprawą animatora muzycznego i uzdolnionych muzycznie uczestników naszej oazy. Łosie wiodły tu prym. Dzięki temu w sposób piękny chwaliliśmy Pana śpiewem i grą na różnych instrumentach muzycznych.Nocne wyjście z niewoli egipskiej, nabożeństwo światła i wody, gdzie wędrowaliśmy górskimi ścieżkami przy dźwiękach gitar, było radosnym przejściem ze starego do nowego człowieka.\nZ racji tego, że nasza oaza odbywała się niedaleko Krościenka mieliśmy często gości z centrum oazowego. Mogliśmy słuchać i uczyć się od ludzi, którzy pracowali z ks. Blachnickim, z siostrą Jadwigą. To były cenne doświadczenia, które zaowocowały już na Dniu Wspólnoty podpisaniem przez kilkoro z nas pierwszy raz Krucjaty Wyzwolenia Człowieka.\nOaza się skończyła. Wróciliśmy na pustynię (nasza praca, często sąsiedzi, okropna szefowa, problemy z rodzicami, egzaminy, zabieganie, brak czasu, masa obowiązków) ale z nadzieją i wiarą kroczymy tą droga bo wiemy, że Pan jest z nami i gdzieś po drodze czeka na nas kolejna oaza...