Amatorskie studio nagraniowe za grosze? Z iPadem to możliwe! - MyApple.pl\nAmatorskie studio nagraniowe za grosze? Z iPadem to możliwe!\nNa wstępie pragnę zaznaczyć, że sposób opisany przeze mnie poniżej, nadaje się, jak widać w samym tytule, tylko dla amatorów. IPad ma mnóstwo zastosowań na estradzie i w profesjonalnym studiu, ale potrzebuje do tego równie profesjonalnego zaplecza. W tym artykule opiszę, jak za pomocą tabletu i kilku akcesoriów, stworzyć sobie warunki do domowego recordingu.\nNa początku powinniśmy stworzyć listę rzeczy, które będą nam potrzebne. Wszyscy, którzy na czymś grają, coś nagrywają, wiedzą, że sprzęt do tanich nie należy. Równie wielkim, jeśli nie większym problemem, jest oprogramowanie. Oczywiście zawsze można spiracić... Nie polecam jednak tego rozwiązania. To infantylne porównanie, ale to tak samo, jakby wejść do sklepu spożywczego i zakosić bułkę z półki z zamiarem przetestowania i późniejszego kupienia. Skończy się tak samo, zjemy i nie zapłacimy. Dobra, powrót do tematu. Z założenia, tablet już posiadamy. Cała reszta jest zależna od tego, na czym gramy, lub chcemy się nauczyć grać. Tutaj postaram się opisać w miarę obszerny zestaw, obejmujący klawisze, gitarę elektryczną oraz wokal (lub też nagrywanie instrumentów, np. gitary akustycznej). Każdy będzie mógł sobie z tego skreślić to, czego nie potrzebuje i ewentualnie dodać to, co by mu się przydało. Zaczynajmy!\nLista potrzebnego sprzętu\nZacznijmy od rzeczy nie związanych z iPadem. To wspaniałe urządzenie, ale nie zastąpi nam wszystkiego. Oczywiście, za pomocą interfejsów da się w ograniczonym stopniu zastąpić nim komputer w roli rejestratora dźwięku (zawsze te 8 ścieżek w garage band nagramy). Skoro jednak mamy ten komputer, można byłoby go jakoś wykorzystać. Płyną z tego też dodatkowe korzyści, ale o tym później. Skoro wiemy już, że chcemy korzystać z komputera, potrzebna nam będzie jakaś przyzwoita karta dźwiękowa, lub jak kto woli - interfejs audio. Możemy wybrać coś za ogromne pieniądze, z czego pewnie będziemy zadowoleni... nie jest to jednak konieczne, ponieważ możemy być zadwoleni wydając znacznie mniej. Za około 600 zł możemy mieć M-audio Mobilepre USB . Na allegro, lub serwisach z ogłoszeniami możemy też dostać starszy model, który naprawdę przyzwoicie spełnia swoje zadanie. Ja swój kupiłem za 400 zł, a było to jakiś czas temu. Dłuższy czas. Dlaczego pisze akurat o nim? Ponieważ to swoisty kombajn, nadający się świetnie do domowego studia. Posiada dwa kanały na wejście dźwięku. Porty wejściowe to dwa popularne duże jacki i dwa wejścia XLR (dla mikrofonu). Oprócz tego możemy do niego podłączyć mikrofon stereo (poprzez zwykły mały jack). Dwa kanały to nie jest dużo, ale czy w domu potrzeba więcej? Wyprowadzić dźwięk możemy poprzez wyjście stereo lub dwa wyjścia monofoniczne. Ogromną zaletą tego urządzenia jest zasilanie phantom, umożliwiające podłączenie mikrofonów pojemnościowych, które w zasadzie są podstawą przy nagrywaniu głosu, od piosenek, do podcastów. Instrumentów zresztą także. Ok, mamy, można powiedzieć trzon naszego studia. Tutaj będą wpadały wszystkie kabelki prowadzące dźwięk. Za następny punkt, obierzmy sobie mikrofon. Dobre, również nie należą do tanich. Może więc warto się zastanowić na kupnem używanego? Warto zapoznać się z ofertą firmy MXL , konkretnie modelem 990. Nowy, możemy kupić za około 450 zł. Mi, używany udało się kupić za 250 zł, razem z koszykiem. Jest to naprawdę przyzwoita pojemnościówka, nadająca się do nagrywania zarówno instrumentów jak i wokalu.\nW przypadku tego drugiego, powinniśmy zakupić jeszcze pop filtr , aby pozbyć się nieprzyjemnych "uderzeń" powietrza przy wymawianiu liter p, b itp. Koszt takiego zaczyna się od 50 zł. Dobra, do mikrofonu mamy prawie wszystko. Zostaje tylko statyw . Koszt takiego nie powinien przekroczyć 100 zł.\nTo w zasadzie wszystko, jeśli chodzi o nagrywanie wokalu i instrumentów. A co, jeśli nie posiadamy żadnego instrumentu, bądź ten, który posiadamy nie nadaje się w naszym mniemaniu do niczego? Z pomocą przychodzą nam wtyczki VSTi w zestawie z klawiaturą sterującą pod USB. Potrafią całkiem udanie symulować brzmienie dowolnego instrumentu. Same w sobie nie są bardzo drogie. Można też znaleźć wiele darmowych. Wszystkie bez wyjątku potrzebuja jednak do działania często bardzo drogich programów do produkcji audio. Moja propozycja? Klawiatura sterująca i... iPad, jak łatwo się domyślić. Będziemy potrzebowali camera connection kit, lub tańszego odpowiednika i wyżej wymienionej klawiatury. Z nią sprawa już nie jest taka prosta. Każdy muzyk ma inne preferencje, a tanie kawiatury z reguły nie oferują praktycznie żadnej wygody gry. Jeśli jednak gramy głównie syntezatorowo i nie potrzebujemy wypasionej klawiatury młoteczkowej, lub chwilowo brakuje nam funduszy a chcemy koniecznie mieć studio tu i teraz, możemy wybrać któryś z tańszych modeli M-Audio, np. KeyRig 49 . Jak sama nazwa wskazuje, klawiatura posiada 49 klawiszy, czyli 4 oktawy. Nie jest to dużo. W zamian jednak mamy bardzo wygodne przyciski do przełączania oktaw maksymalnie o 3 w górę i w dół. Wygoda gry nie jest ogromna, ale jest naprawdę znośnie. Klawiaturę z powodzeniem podłączymy do tabletu poprzez przejściówkę na USB.\nOczywiście na iPada będziemy również potrzebowali odpowiednie oprogramowanie, ale o tym później. Jeżeli posiadamy inne instrumenty, jak gitara akustyczna, elektryk, pianino, syntezatory, tym lepiej dla nas. Wpinamy je bezpośrednio w linie do naszego interfejsu i możemy rozpocząć nagrywanie. Na koniec dwie sprawy: rada dla gitarzystów elektrycznych. Jeżeli z jakiś powodów nie posiadacie jeszcze wzmacniacza, lub narazie nie stać was na kupienie go, z pomocą przychodzą interfejsy dla tabletu od Apple. Cena iRiga wynosi około 150 zł na Allegro. To taniej niż bardzo tanie multiefekty gitarowe, a pozwoli wam, dzięki darmowej aplikacji AmpliTube (lub niedrogiemu Garage Band) zacząć grać podłączając wasze wiosło do iPada i dalej do słuchawek, domowego zestawu HiFi, lub naszego nowo urodzonego studia. Druga sprawa, bardzo ważna, to głośniki. Ja wyznaję jedną zasdę. Lepiej jest grać na zwykłych głośnikach z domowego kina, lub zwykłej wieży niż kiepskich monitorach studyjnych. Dlaczego? Ponieważ dobrze znamy te głośniki. Ich charakterystykę i ewentualne przekłamania brzmieniowe. Jeżeli decydujemy się na zakup monitorów, to musimy się zastanowić nad troszkę droższymi modelami.\nMoim zdaniem, to największa bolączka przy tworzeniu studia. Oprogramowanie kosztuje. Kosztuje i to sporo. Do tego, jeśli chcemy grać używając klawiatury sterującej USB, musimy wydać kolejne pieniądze na wtyczki VSTi. Tutaj właśnie przychodzi nam z pomocą iPad i App Store. Jest tu multum programów do produkcji muzycznej, mniej lub bardziej zaawansowanych, ale przede wszystkim zawierajacych w sobie zestawy brzmień i znacznie tańszych niż najtańsze oprogramowanie dla kompuetra osobistego. Tutaj wymienie dwa programy, mianowicie Garage Band i FL Studio Mobile . Ceny aplikacji to kolejno 4,99 Euro i 14,99 Euro. Nie jest to dużo. Tymbardziej, jeśli porównujemy to do cen aplikacji desktopowych. Dzięki tym zabawkom nie tylko możemy tworzyć w każdym miejscu i o każdej porze. Dzięki nim możemy zmienić naszą klawiaturę sterującą w całkiem przyzwoity syntezator dla zastosowań amatorskich. Klawiaturę podłączamy do iPada, iPada w linię do interfejsu, a więc do komputera. Teraz jedyne czego potrzebujemy na komputerze, to program który jest w stanie zarejestrować wiele ścieżek i pozwolić na bardzo podstawowy mastering materiału. Takich aplikacji jest sporo a co najlepsze, wiele z nich jest dostępnych za darmo. Jednym z przykładów, jest znany i prosty program Audacity . Ma podstawowe funkcje, które w zupełności wystarczą do home recordingu. Potrafi nagrać wiele ścieżek, zmieniać ich parametry, nakładać podstawowe efekty i na koniec wyeksportować nasz utwór do wielu formatów, między innymi WAV czy stare, poczciwe, stratne MP3.\nFl Studio i Garage Band\nOpisane tu sposoby, są przetestowane przeze mnie. Większości z nich używam nadal, choć część zastąpiłem już bardziej profesjonalnymi rozwiązaniami. Domowe studio da się stworzyć naprawdę niewielkim kosztem. Dla amatora, który dopiero zaczyna zabawę z dźwiękiem, będzie to zbawieniem dla portfela. Dla profesjonalisty? Cóż. On już to wszystko wie i pewnie ma gdzieś ponieważ używa porządnego sprzętu nie idąc na kompromisy. Zestaw, który tutaj podałem nada się do nagrywania tak naprawdę większości instrumentów. Gitary akustyczne, instrumenty dęte itp. bez problemu nagramy mikrofonem. Te, które możemy wpiąć w linie również nie stanowią problemu. Resztę załatwi nam klawiatura USB i cyfrowe brzmienia. Bez problemu nagramy także wokal. Oczywiście, jest multum rzeczy, których tym zestawem nie zrobimy. Do nagrania nawet prostego setu perkusyjnego potrzebujemy zestawów mikrofonów i wielokanałowej karty dźwiękowej. Wydaje mi się jednak, że do domu zestaw ten w zupełności wystarczy.\nNo jest to jakiś sposób, ale chciałbym zauważyć że za cenę iPada to już mamy np. FL Studio (jakieś 600zł, update dożywotnio) i resztę kasy na rzeczy typu karta dźwiękowa czy klawiatura midi :P Ale artykuł fajny, na pewno dobry dla kogoś kto ma tablet i chciałby spróbować czegoś nowego. Ja swój akurat kupowałem już z myślą o tym że będzie mi pomagał w studio, szczerze mówiąc to w życiu bym się na niego nie zdecydował gdyby nie to :)\nMateusz Strzeszewski 2012-11-29\nJa tak samo:) kupiłem iPada żeby pomagał mi w muzyce:) no to jest adresowane właśnie do osób które iPada mają, a studia jeszcze nie:)\nswoją drogą muzycy powinni się poważnie zastanowić przed kupnem iPada 4, przez to nowe złącze nic nie pasuje do niego :P\nJa mam poczciwą 2kę, ale do muzyki zupełnie wystarczy:) z tą 4ką to fakt... IPad używany w produkcji muzycznej opiera się głównie na akcesoriach\nDo 4 lub ipada mini można zawsze dokupić przejściowke na stare zloszcze i po kłopocie ;)


Różne rodzaje wag elektronicznych – prokasjer.com.pl\nZnajomość rodzajów wag elektronicznych wydaje się niezbędna przy wyborze urządzenia tego typu. Zawsze warto oczywiście skorzystać z pomocy pracowników sklepu – internetowego czy stacjonarnego – w którym kupujemy jakąkolwiek technologię. Niemniej, znając podział współczesnych wag, z pewnością łatwiej wdrożymy w naszym przedsiębiorstwie urządzenie o najlepszych parametrach i funkcjach.\nUrządzenia do mierzenia masy\nTo podstawowa grupa wag elektronicznych. Urządzenia tego typu służą przede wszystkim do mierzenia masy różnych produktów – lżejszych bądź cięższych. Zakresy pracy tych wag mogą być bowiem różne i wynosić nawet do 30 kg. Co ciekawe, niektóre modele pozwalają także na przeliczanie wyniku ważenia na cenę za kilogram (kalkulacyjne), zdefiniowanie bazy PLU czy też na korzystanie z programowalnych klawiszy. Warto podkreślić, że wagi z tej grupy posiadają często czytelne wyświetlacze.\nOprócz standardowej funkcji ważenia produktów o zróżnicowanej masie, urządzenia z tej kategorii posiadają także wydajne i wytrzymałe mechanizmy termiczne. Technologia ta służy im przede wszystkim do wystawiania etykiet. Można je więc wykorzystywać do wykonywania różnych obowiązków w firmie. Udogodnieniem dla użytkowników jest też zazwyczaj opcja ustawienia formatu wydruku oraz łatwa wymiana materiałów eksploatacyjnych. Dodatkowo, elektroniczne wagi etykietujące, podobnie jak modele kalkulacyjne, mogą oferować zaprogramowanie różnej liczby pozycji towarowych oraz używanie przycisków funkcyjnych.\nW taki sposób określa się najnowocześniejsze wagi etykietujące, które poza wydajnymi mechanizmami drukującymi i precyzyjnymi szalkami ważącymi, oferują również korzystanie z obszernych ekranów dotykowych. W związku z tym, modele te wyróżniają się naprawdę intuicyjną obsługą i zapewniają wyjątkowo sprawne wykonywanie obowiązków. Wagi elektroniczne tego typu można często spotkać np. w supermarketach. Wdraża się je zarówno na stanowiskach samoobsługowych, jak i w miejscach pracy kasjerów.\nUrządzenia z tej grupy mają bardzo konkretne zastosowanie. Elektroniczne wagi platformowe można bowiem najczęściej spotkać w magazynach firmowych oraz hurtowniach. Nic oczywiście nie stoi na przeszkodzie, żeby wdrożyć taki model w innym miejscu. Niemniej, waga platformowa służy przede wszystkim do mierzenia masy naprawdę ciężkich obiektów. W zależności od funkcjonalności konkretnego urządzenia, zakres ważenia może tutaj wynosić nawet do 300 kg. Ponadto, wagi platformowe posiadają zazwyczaj obszerne szalki, które ułatwiają obsługę produktów o dużych gabarytach.\nJak widać, wagę elektroniczną można bez problemu dostosować do potrzeb konkretnego przedsiębiorstwa. Ponadto, w ramach każdej kategorii dostępnych jest wiele zróżnicowanych modeli. O wagi elektroniczne różnego typu warto także zapytać dostawcę rozwiązań technologicznych dla handlu i magazynu. Z pewnością uzyskamy wtedy wsparcie w wyborze odpowiedniego urządzenia.\nozi 10 kwietnia, 2017 at 1:45 pm\nciekawe zestawienie 🙂 właśnie planuję zakup wagi elektronicznej i wpis ten trochę rozjaśnił kilka kwestii – chyba wybór musi paść jednak na wagę etykietującą 😉 pozdrawiam!\nOdpowiedz poprawnie * + dziewięć = dwanaście


Teraz jest Cz, 24 września 2020, 05:39\nNapisane: Pn, 27 kwietnia 2009, 16:35\nDołączył(a): So, 5 maja 2007, 17:18\nKiedyś łowiłem klenie z powierzchni na bułeczkę w Warcie musze przyznać że fajna zabawa i widowiskowa forma wędkarstwa. Mam zamiar w tym roku łowić ma świerszcze zakupione w sklepie akwarystycznym.\nZestaw już sobie przygotowałem wędka 6m, kołowrotek, żyłka 0.16, haczyk długi 8-10 bezpośrednio przywiązany do żyłki głównej. Żyłka aby nie tonęła przeciągne woskiem.\nCo Wy na to ? Jakieś porady?\nNapisane: Pn, 27 kwietnia 2009, 19:52\nMarek_, poczekaj na koniki polne. Nabijasz dziada na haczyk i lowisz albo z dotyku na dlugim kiju albo za konikiem kuleczka styropianu i puszczasz to z nurtem na golej zylce.\nBranie widzisz z 30-40m\nAle najbardziej polecam zestaw muchowy. Masz na forum sporo inf o lowieniu na muche.\nNapisane: N, 10 maja 2009, 06:09\nDołączył(a): Cz, 27 kwietnia 2006, 15:37\nByłem wczoraj wieczorkiem na rybkach i pewien "miejscowy" łowił klenia na chrabąszcze puszczane na powierzchni wody .Brań mial masę no i kilka kleni wyciągną.\nJuż chciałem zestaw zmieniac ale sie powstrzymalem bo na bolka sie wybrałem.\n"Mówi się, że całe życie gonisz za pieniędzmi tracąc zdrowie, a później na starość gonisz za zdrowiem-tracąc pieniądze"\nNapisane: N, 31 maja 2009, 22:12\nKleń złowiony dziś przezemnie na kukurydzę.2 był trochę mniejszy To jest też super metoda na klenia 2 klenie w pół godzinki z jednego miejsca.Największy na fotce dla oka.\nKleń-49 cm.jpg [ 38.07 KiB | Przeglądane 26600 razy ]\nNapisane: N, 21 czerwca 2009, 07:13\nDołączył(a): N, 22 lutego 2009, 12:16\nA ja mam pytanie dotyczace polowu z powierzchni na chrabaszcza badz innego owada . Kiedy zacinacie? Czy natychmiast po braniu, jak radzi wiekszosc wedkarzy tak lowiacych? Bo moje doswiadczenia sa zupelnie odwrotne.\nNapisane: N, 21 czerwca 2009, 08:25\nCo prawda od połowu na prawdziwe owady na wolną żyłkę odszedłem dość dawno temu, ale w większości wypadków absolutnie natychmiastowe zacięcie kończyło się spinką ryby. Zwłaszcza przy dużych kąskach, jak chrabąszcz, trzeba było dać rybie chwilkę czasu, jeżeli żyłka podczas brania nie była napięta, to opóźnienie z tego wynikające zazwyczaj wystarczało.\nAle dziś już wiem, że nie ma to jak sztuczna mucha, tu refleks jest konieczny, a satysfakcja i przyjemność nieporównywalne , szkoda, ze nie wszędzie da się nią połowić\nNapisane: N, 21 czerwca 2009, 19:26\nCzyli Twoje doswiadczenia sa rownoznaczne z moimi. Czasami lowienie na chrabaszcza przypomina mi troche zywca.\nNapisane: Cz, 20 sierpnia 2009, 13:15\n"bo klenie są bardzo płochliwe i często tylko płyną za przynętą , a wogóle jej nie atakują ...nawet lekkie podszarpanie przynęty może go odstraszyć."\nGdy klen plynie za przyneta spróbuj podciagnac przynete do przodu i puścic spowrotem do tył tak jakbys chciał mu ja włozyc do pyska. jest to ruch szczytówki o 10 cm to powinno poskutkowac nie zawsze ale pomaga.\nNapisane: So, 22 sierpnia 2009, 10:19\nWspomnę tylko,że nastawiając się na klenie dobrze kilka dni ponęcić miejscówkę np.kukurydzą (puszka to norma) wybieramy miejsce na skraju roślin czyli płytszej wody i głębszej dobrze jak na granicy nurtu bądź w nurcie niedaleko naszego łowiska są jakieś głazy,kleń zawsze tam będzie.łowię na niedużej rzece te głębokie miejsce np.wiosną ma około 2 metrów.Duże klenie wieczorową porą będą zawsze na tej miejscówce.Na hak nakładamy ze 2 ziarna kukurydzy i czekamy.Ważny jest ustawiony dobrze hamulec w kołowrotku,ponieważ brania mogą być "agresywne","szybkie" zostawiona wędka na widełkach i przy nie ustawionym hamulcu może być poprostu przez klenia wciągnięta do wody jeszcze innym braniem większego klenia może być ,że spławik powoli "idzie" w nurt rzeki,musimy wtedy szybko zaciąć.Kleń jest silną rybą jak tylko pierwsze jego "zrywy" uda nam się kontrolować jak nic w sprzęcie nie pęknie ,nie urwie się to możemy cieszyć się pięknym holem tych pięknych ryb.Kleń będzie często bił w brzeg,będzie szukam zielska,zaczepów aby tam wejść i się uwolnić.Zależnie od brzegu dobrze mieć podbierak.\nNapisane: Śr, 18 listopada 2009, 16:32\nDołączył(a): Pn, 23 czerwca 2008, 22:18\nKlenika na spin na małe wobki albo smuzaki lub na horneciki od salmo te z jedna kotwiczka maja chyba 3,5cm wklejaneczka najlepiej 270 zyłka 12-16 nie grubsza a najlepiej pośrednia 14\nNapisane: Pt, 27 listopada 2009, 12:10\nDołączył(a): Pt, 27 listopada 2009, 11:21\nLokalizacja: Żuk Stary\nMoim zdaniem nie ma lepszej przynęty na klenia niż woblerki. Wystarczy troche postrugać, pokleić i pomalować i mamy taki wobler że hoho! Nie trzeba latać po sklepach. Jak mówiłem najlepsze są woblery małe owadziopodobne. Nie chce mi sie ganiać po łąkach w poszukiwaniu robactwa. Wole sam zrobić imitacje i nie kaleczyć przy okazji kleni.\ntylko nie biorą ;-(\nNapisane: Pt, 30 kwietnia 2010, 07:55\nDołączył(a): Cz, 18 marca 2010, 15:45\nWitam, ja po pierwszych 2 wyjściach nad warte zaliczyłem 2 klenie. 43 i 37 cm. Oba skusiły się na Obrotówkę Nadex 1. Jeszcze 2 razy jakaś ryba odprowadziła mi przynętę do brzegu i następnie zwiała. Na woblery ani brania. Jako przyłów szczupak 23cm. Wszystkie ryby wróciły do wody w dobrym stanie.\nNapisane: N, 9 maja 2010, 16:12\nDołączył(a): Pt, 12 marca 2010, 00:40\nwitajcie ja już nie wiem co robie żle??? Wczoraj byłem na kanale kleń murowany zbiera z powierzchni owady i widać jak żeruje.plywający woblerek nie przynosi rezultatu rzucany z prądem lekko podszarywany,że tam powiem zachomuje sie jak owad,który wpadł do wody i nic nawet pobicia zmiana wobka tylko inny kolor,tym razem jaskrawy i tez nic potem do ataku idzie obrotówka nr0 srebrna.Rzucam w spowolnie obok szybszego nurtu i to w dodatku pod zwisające gałezie i nic zadnej reakcji.Czuje sie sfrustrowany nic nie skutkuje!!!Zakladam malego riperka białego z czerwonym grzbietem i efekt jest taki,że na haku ląduje 30cm sandałek klenie zrobiły mnie w konia.Więc mam pytanie co ja robie żle,że nie moge złapać klenia???Prosze pomóżcie he he pozdrawiam\nNapisane: N, 9 maja 2010, 16:26\nA nie miałeś woblerów smużących takich jak chrabąszcze czy koniki polne? Jeśli nie to warto się w nie zaopatrzyć. No i druga sprawa to maskowanie, bo klenie żerujące przy powierzchni bardzo dużo widzą.\nNapisane: Pt, 4 czerwca 2010, 15:02\nWitam, łowił ktoś może klenie na chleb założony na małą kotwiczkę puszczając ja po powierzchni wody? Mój sąsiad tak łowi i ma całkiem dobre wyniki, mi jednak to nie wychodziło. Może ma jakiś mały sekret na który ja nie zwracam uwagi i stąd moje porażki?\nNapisane: Pn, 7 czerwca 2010, 07:09\nWidziałem jak dzieciaki łowiły tak klenie na znalezioną żyłkę i szpilkę wygiętą Ale sztuki raczej niewielkie. W każdym razie wyglądało to tylko na spławianie skórki od chleba i zacięcie w odpowiednim momencie. Ach. Klenie brały "spod nóg". Całość działa się na ciepłym kanale.\nNapisane: Cz, 22 lipca 2010, 19:57\nDołączył(a): Cz, 22 lipca 2010, 19:55\nChciałbym spróbować połowu klenia metodą spinningową, jaki sprzęt byście mi doradzili bo zupełnie nie mam pojęcia o połowie tej ryby tą metodą I może jest tu ktoś z okolic Głogowa, który mógłbym mi doradzić jakieś miejscówki w okolicach.\nNapisane: Cz, 22 lipca 2010, 20:01\nZapraszamy do lektury tematu ukrytego pod poniższym linkiem\nNapisane: Cz, 22 lipca 2010, 20:08\nNapisane: Pn, 23 sierpnia 2010, 09:28\nostatnio klenie biorą na wątrobę drobiową z dość dużym hakiem miał być sum a był kleń 55cm dostał buziaka i do wody . NA grunt też łowi się klenie\nNapisane: Wt, 31 sierpnia 2010, 16:49\nwątroba jest niezawodna najlepiej jak lekko zalatuje wstrętnie to zakładac ale efekty to wynagradzaja\nTytuł: Kleń pasibrzuch\nNapisane: Cz, 28 października 2010, 17:40\nNapisane: Pn, 24 stycznia 2011, 18:21\nChciałbym się od razu przywitać, bo to pierwszy mój post na forum WŚ.\nW kwestii połowu klenia mogę śmiało zaproponować (w oparciu o swoje doświadczenia) blaszki obrotowe. Sam stosuję wirki round2 o przeróżnym ubarwieniu, aczkolwiek, któregoś razu zaobserwowałem ciekawe zjawisko. Z racji tego, że klenia łowię w warunkach dość trudnych, blaszka często śmiga między roślinnością, konarami i kamieniami przy dnie. Po kilku zaczepach lub trudniejszych zwijaniach, moje wirki gubią naklejkę (to co można o nich przeczytać na stronach zajmujących się testami sprzętu wędkarskiego to mity! - blaszka jest nieźle wykonana, ale naklejki spadają z niej notorycznie) i o dziwo wzrasta wtedy ich skuteczność. Także mi pasuje powolne prowadzenie gołego, srebrnego wirka po dłuuugim łuku z prądem - często pod prąd w końcowej fazie zwijania. Atak klenia 30cm+ jest nie do opisania. Zwłaszcza, że zdarzyło mi się już połamać wędkę w walce z takim rzecznym przeciwnikiem.\nNapisane: Wt, 25 stycznia 2011, 15:01\nAtak klenia 30cm+ jest nie do opisania. Zwłaszcza, że zdarzyło mi się już połamać wędkę w walce z takim rzecznym przeciwnikiem.\nJa zrozumiałem, że kolega Mateusz połamał kij na kleniu 30+.\nNapisane: Wt, 25 stycznia 2011, 15:15\nWtedy Mateusz mógłby napisać "z tym rzecznym przeciwnikiem" a napisał...\nz takim rzecznym przeciwnikiem


O rzeczach - wiekowych, intrygujących, osobliwych, kolekcjonerskich, dizajnerskich: KAPCIE POLSKIE\nczyli ogólny kosz na różne łapciane kurioza, wszelakie osobliwie śmieszne napisy, reklamy, książki…\nKapcie. Dwa zdjęcia, które zrobiłem w 2004 r. Patriotyzm konsumencki w najlepszym wydaniu. Niestety, ponad dekadę później są wśród nas jeszcze tacy, co cudze chwalą, swego nie znają.\nPrzyrząd do klepania kos. Zniewalające klimaty lat wczesnej transformacji. Zdjęcie warte tysiąca słów. Jak zawsze, gdy historia przyśpiesza, STARE miesza się z NOWYM. STARE jeszcze klepie kosy, NOWE zdjęło modelce (well, córce sąsiada?) bluzkę, nałożyło ciemne okulary. W duchu nowych idei, które przywiał wiatr historii przekaz zbudowany z połączenia elementu subtelnej erotyki z wyszukaną, aluzyjną grą słów: baba z pomocą babki klepie…\nBABKA - przyrząd do klepania kos\nUzupełniające objaśnienie dla japiszonów nowej generacji, którzy już nie mają dziadków na wsi: takie kowadełko, do klepania kos, nazywało się babka.\nByły też takie, zintegrowane z siedliskiem, do obejrzenia w Muzeum Etnograficznym. Choć to może nie babka, tylko raczej prababka, czy też praprababka babki z reklamy…?\nPraprababka wszystkich babek\nI jeszcze trzy migawki z początków polskiego NEP-u, lat śpiesznej, wręcz euforycznej krzątaniny pionierów nowego ładu anektujących kolejne połacie ziemi obiecanej. Ponaglano nas, abyśmy brali sprawy w swoje ręce szparko, bez zbędnej zwłoki, stąd specjalna ścieżka szybkiego dostępu do samolotu dla najszybszych jeźdźców pionierskiej szarży, zwanych teraz biznesmenami. Zdjęcie zrobiłem na lotnisku w Gdańsku, o ile pamiętam napis terminal biznesmeński ciągnął się neonowymi literami przez całą długość dachu jednego z budynków portu lotniczego, niestety tego zdjęcia nie mogę odnaleźć.\nTerminal Biznesmeński - Gdańsk\nToaletna bumaga. To zdjęcie zrobiłem jadąc pociągiem z Gdańska do Warszawy na stacji Malbork. Ten akurat pionier przedsiębiorczości wziął w swoje ręce młotek i gwoździe i pod widoczną na zdjęciu - przymocowaną na zewnątrz kibla - rolką papieru toaletowego przybił metrową miarę stolarską. Odległość od szaletu była spora, a ja miałem przy sobie tylko miniaturowy ‘idiot proof’ aparat, stąd szczegóły są niestety niewidoczne. Pan w niebieskim kitlu bardzo dokładnie odmierzał odcinki papieru zgodnie z zapotrzebowaniem klientów i sprzedawał je stosując złożony algorytm przeliczeniowy ceny rolki na centymetry bieżące, uwzględniający oczywiście, w proporcji do długości odcinka przekazywanego, należną marżę za usługę wykonaną z wymaganą dbałością o interes klienta.\ntoaletna bumaga - Malbork\nI ostatnia nostalgiczna odsłona. Sprzedaż pozarynkowa brzmi jak oksymoron, ale może tabliczka miała jakiś sens w kontekście specyficznych regulacji okresu przemian?\nSzczuroszczelność. To była pierwsza, wstępna rozprawa, zaledwie przyczynek do zagadnienia, szczególna teoria szczuroszczelności. Pan doktor niewątpliwie zwieńczył długie lata naukowych dociekań dziełem życia, ogólną teorią szczuroszczelności.\nPoniżej traktat kolegi dr Brodniewicza. Druga i ostania pozycja wydziałowego (oddziałowego?) dorobku, po wprowadzeniu programu oszczędnościowego prace (re)habilitacyjne nie były kierowane do druku.\nIntarsja bagnetem. Jak pisze autor wstępu, intarsja "to sztuka równie trudna, jak piękna". Na pewno trudna. Szczególnie w mierze oddania subtelnych odcieni wyrazu twarzy. Nie chciałbym być nadmiernie krytyczny, ale uśmiechowi Stasia siedzącego na czołgu brakuje siły ekspresji.\nintarsja w twórczości żołnierskiej\nTablica ostrzegawcza z ciekawym słowem. Nie ma go w SJP, ale może było, bo słowo pojawia się także na plakacie BHP wydanym w 1955 autorstwa W. Świerzego.\nOni…Nie podoba się zaimek? A co ma być? Pijarowie, Pijarzy, kto to wie. I w każdej wersji brzmi, jakby to byli jacyś PR-owcy. A tak jest krótko i jednoznacznie. Napis na Domu Seniora „Piękny Brzeg” przy ul. Harcerskiej.\nReklama na okładce kalendarza na rok 1950.\ngotowe makarony - reklama z r. 1950\nOczka nielecące. Spodobałyby się Chomskiemu, na pewno by kupił tę parę pończoch żonie w prezencie, może nawet posłużyłby się tą frazą w miejsce słynnego „Colorless green ideas sleep furiously” w swojej przełomowej publikacji. Idealnie także nadaje się do ulubionej zabawy anglistów na wszelakich konferencyjnych spędach, czyli tłumaczenia verbatim; Flightless eyes? Non-flying eyes? Stationary little eyes? Little eyes that will stay put? Dużo możliwości.\nPodobnie intrygująca fraza – obciąganie guzików - widniała na szyldzie małego zakładu krawieckiego nieopodal mojego domu. Mijałem go prawie codziennie przez wszystkie lata chodzenia do szkoły i niezmiennie ewokował w mojej głowie nieskończenie długą listę pytań: Co znaczy słowo obciąganie? Jaka to czynność? Dlaczego – przyjmując jedno z możliwych znaczeń – ktoś chciałby obciągać guziki? Jak się to robi? Jak wyglądają guziki po obciągnięciu? Czy obciągnięty guzik się jeszcze do czegoś nadaje? Ciekawe, że nigdy nie wstąpiłem do zakładu, aby zapytać. Chyba podświadomie wolałem, aby pozostało to enigmą, zgadywanie w końcu trochę niwelowało nudę dreptania do budy.\nByły także inne słowa, z którymi miałem kłopot, a których znaczenia nie sprawdziłem z tych samych powodów. Jak - pozostając przy pończochach – słowo repasacja, sugerujące przedrostkiem, że była jakaś pasacja, którą powtórzono? Tę pracownię - repasacji – też często mijałem, w niej kobieta zwana repasaczką z pomocą takich urządzeń, jak na zdjęciu poniżej podnosiła upadłe oczka, bo jednak oprócz little flighless eyes były także takie, które próbowały lotów.\nMASZYNKA DO REPASCJI\nPEDAŁ I MASZYNKA REPASOWACZKI\nPodnoszeniem upadłych oczek musiała się trudnić armia ludzi w skali kraju, bo oprócz maszynki na zdjęciu powyżej produkowano - w samej tylko Warszawie - jeszcze przynajmniej trzy inne modele, skądinąd bardzo solidnie wykonane, w odlewanych, masywnych obudowach.\nMaszynki do repasacji warszawskich producentów\nmaszynka do repasacji samoróbka DIY contraption for mending ladders in stockings\nI na koniec prawdziwy mercedes wśród repasantów/repasantek, maszynka Alfa produkcji DDR z 1961 roku, oczywiście ze znakiem pierwszej jakości. Oferowany z zapasowymi membranami powietrznej pompki (ostatnie zdjęcie).\nMaszynka do repasacji pończoch, DDR 1961. Machine for mending ladders in stockings, VEB Sachsenwerk DDR 1961.\nZapasowe membrany do pompki. Spare membranes for the air pump.\nA dla kontrastu wersja z drugiego końca cenowego spektrum, aparat MOMENT do domowego podnoszenia - chyba niezbyt nisko – upadłych oczek.\nUsługi kuracjuszy – daje dużo do myślenia. Przez lata czytaliśmy reportaże o tym, jak życie sanatoryjne sprzyja zawiązywaniu stosunkowo krótkich, ale bardzo bliskich, wręcz intymnych relacji pomiędzy pensjonariuszami, ale nigdy nie widziałem wzmianki o tym, aby jakieś sanatorium ustanowiło jednostkę administracyjną porządkującą te bardzo spontaniczne - z natury rzeczy - oddolne poczynania. A jednak – na zdjęciu biuro sanatorium w Sokołowsku na Dolnym Śląsku.\nBiuro usług kuracjuszy\nKlimatyczne zdjęcie zrobione w miejscowości Nur nad Bugiem. Wiekowa, drewniana chata przylepiona tylną ścianą do nowo wybudowanego murowańca, tzw. polskiego sześcianu epoki PRL. Częsty widok w epoce późnego Gierka, w latach 80. ubiegłego wieku, dziś już niespotykany. Chatki zachowane na czas budowy z czasem znikały, rozbierane lub chyba częściej przenoszone w nowe miejsce po sprzedaniu działkowiczom. Ta cudownie ocalała, aby znaleźć sposobne zastosowanie w nowej rzeczywistości na szlaku znojnej wędrówki znoszonych garsonek i watowanych jesionek z zachodu na wschód.\nKsiążka skarg i wniosków. Reaktywowana po latach wisi na stoisku bazarowego sprzedawcy. Z instrukcji wynika, że aktem podania książki sprzedawca podejmował obowiązek dostarczenia kalki. Trochę niesprawiedliwe, pewnie wrabiano w to młodych sprzedawców z plakietką „uczeń”. I ta dziś wzruszająca wytworność sformułowań: „proszony jest o zażądanie”! Nikt się dziś do mnie tak nie zwraca.\nKsiążka skarg i wniosków - instrukcje dla wpisujących\nZetpety and/or prison design. Chyba, może ktoś podpowie, bo to rękodzielnictwo – z błon rentgenowskich i fotograficznych - nie pozostawiło trwałych śladów w zbiorowej pamięci. Na pewno zakładki z zużytej błony fotograficznej były przerabiane na zetpetach, tak to pamięta żona, choć te na zdjęciach poniżej to komercyjny produkt zakładu o ciekawej nazwie „Foto-Jedność” z Zakopanego. Słowo „jedność” miało zapewne zmylić czujność urzędu skarbowego śledzącego źródła bardzo indywidualnych, bo prywaciarskich dochodów.\nKasetki także się dość często spotyka, co by sugerowało zetpetowski rodowód, choć podług innej wykładni było to domowe rękodzielnictwo inspirowane poradnictwem kuzynki Marthy Stewart, z pozostałej w kraju odnogi rodziny Kostyrów.\nJeszcze inna wykładnia mówi, iż w więzieniach, oprócz budowy chatek z zapałek, dozwolone było szkutnictwo z użyciem błon z zakładowej pracowni RTG i gumowych zatyczek lekarskich buteleczek (patrz: bulaje). Statek na zdjęciu uprawdopodabnia tę teorię, jako że wymagał bardzo długich miesięcy, może lat pracy, na pewno nie został wykonany przez kogoś skazanego za kradzież batonika. Statek świeci, w środku zainstalowana jest żarówka, co zapewne wymagało specjalnej zgody najgłówniejszego kierownika placówki.\nzetpety and/or prison design\nzakładka z zużytej błony fotograficznej\nKiedy pomieszczałem ten wpis nie byłem pewien, czy istotnie niektóre z tych rzeczy to prison design; pudełko na zdjęciu poniżej rozwiewa wątpliwości, to prezent od klawisza, specjalnie dla niego zrobiony przez osadzonego aficionado sztuki ludowej.\nPudełko wykonane w pudle.\nI jeszcze jedna więzienna szkatułka, dziś skrytka - drogą właściwych skojarzeń - na pamiątkę po marcowych wydarzeniach 68 roku.\nI na koniec naczelna, wzmiankowana, sztuka więzienna, czyli chatki, młyny i zagrody z zapałek. Wyłącznie więzienna, nie do pomylenia z zetpetowską, czy FWP-owską, ze względu na wymagany czas wykonania, to dzieła z paragrafów mających zastosowanie przy najcięższych przewinieniach.\nZapałczana sztuka więzienna - Białołęka\nModel kościoła z zapałek - sztuka więzienna. Church model made from matchsticks - prison art.\nFWP design. Tymczasowo jako podkategoria kapcianej zakładki, ale temat niewątpliwie z czasem zasłuży na odrębną stronicę, tu potencjalne zasoby obiektów godnych upamiętnienia dla potomnych są – jeśli mnie pamięć nie myli - przeogromne. Kategoria wzornictwa ustanowiona przez p. M. Bryxa, autora pierwszego zdjęcia, zainspirowanego pobytem w ośrodku FWP Hyrny w Zakopanem. Jak pisze:”… pozwalam sobie przesłać perłę wzornictwa architektury wnętrz z nurtu, który na roboczo nazwałem polskim designem FWP. Przyznam, że sporo widziałem (zwłaszcza z lat 60-tych i 70-tych) z tego nurtu mozaik naściennych ułożonych w tynku z tłuczonego porcelitu w i na budynkach FWP. Jednak nowatorskie zastosowanie materiału, koncepcja całości i świeżość spojrzenia artysty wprost zachęciły mnie by przesłać właśnie te zdjęcie ściany jednej z sal dawnego FWP”.\nWydaje się, że dzieło także wpisuje się w nurt, który ja z kolei nazwałbym na roboczo sztuką psychologiczno-narracyjną, czyli taką, w której tworzywo jest środkiem animacji doznań estetycznych, a zarazem świadectwem (w tym przypadku bardzo- patrz ściana) długiego procesu twórczych poszukiwań, w którym chwile upojnie euforycznych wzniesień przeplatają się z momentami głębokiej, wręcz cielesnej boleści i niemocy.\nFWP "Hyrny" w Zakopanem\nI jeszcze w nurcie FWP design, ławka w parku nieopodal domu wczasowego w Sokołowsku.\nSokołowsko - ławka nieopodal domu wczasowego\nNurt już nie FWP, ale pokrewnej czasowo estetyki. Ceramiczne płytki z lat 60., wystrój przejścia do piwnic w DH Merkury na Żoliborzu. Zbezczeszczone rurami przez barbarzyńców eufemistycznie nazywanych deweloperami. Podobne, pokrywające całe ściany klatki schodowej prowadzącej do restauracji na 1-szym piętrze, zostały w całości skute i wyrzucone.\nDT "Merkury" na Żoliborzu\nNurt mozaik naściennych c.d. Niestety, destrukcja w DT Merkury to nieodosobniony przypadek. Jak widać na zdjęciu poniżej, z jakiś powodów nie tylko hydraulicy, ale także monterzy kabli w bezwarunkowym odruchu niezmiennie sięgają po młotek i wiertarkę na widok tych naściennych mozaik. Może nie powinno to dziwić, bo z ich zawodowego punktu widzenia jest to zapewne sztuka zdegenerowana, czyli taka, która utrudnia dostęp do śrubunków i przelotowych mufek. Poniżej zdjęcia ścian patio i sali konferencyjnej Domu Chłopa w Warszawie.\nA sztuka chyba warta zachowania, bo widać, że od skromnych początków, ławeczki w Sokołowsku, ten odłam twórczości przeszedł głęboką metamorfozę w długiej wspinaczce na kolejne, wysokie szczyty artystycznego wyrafinowania. Pierwsze warszawskie podejścia też inicjalnie nie onieśmielały finezją tworzywa i kompozycją całości - jak widać na zdjęciach poniżej - ale jak czas pokazał, były to wstępne etiudy długiego procesu wyostrzania artystycznej wrażliwości i doskonalenia warsztatowych umiejętności.\nDługi proces doskonaleni kunsztu wydał owoce w postaci finezyjnych, dojrzałych artystycznie kompozycji na zdjęciach poniżej. Widać wyraźnie, że na ścieżce poszukiwań artystycznych inspiracji twórca napotkał dzieła Kokoschki, obrazy i witraże Chagalla.\nUczciwie należy odnotować, iż w kontrze do destrukcyjnych działań monterów podejmowane są także działania mające przedłużyć żywot ściennych kolaży. Z konserwatorską pieczołowitością zostały pokryte…bezbarwnym lakierem, który niestety transparentnym nie zamierza długo pozostawać.\nI jeszcze dokładka w mozaikowym nurcie kurortowej sztuki natynkowej, kolejna kontrybucja p. Maurycygego Bryxa - fronton sali ośrodka FWP “Drogowiec” w Gdańsku – Sobieszewie. Ośrodek jest już nieczynny, a więc, jak pisze p. M. Bryx: „To naprawdę ostatnie chwile tego ośrodka i pewnie tej dużej, by nie rzec monumentalnej mozaiki”. Datowana na środkowego Gomułkę uwodzi oko widza feerią barw, szeroką gamą kształtów i faktur porcelitowej stłuczki. Może powinniśmy złożyć hołd bezimiennym miłośnikom sztuki naściennej, którzy dyskretnie dbali o to, aby w ich zakładach pracy proces produkcyjny generował wystarczająco duży wolumen stłuczkowego tworzywa, aby zaspokoić ogromne potrzeby tej ówcześnie dynamicznie rozwijającej się gałęzi sztuki.\nFWP "Drogowiec" w Gdańsku-Sobieszewie\nI rzadka odmiana sztuki mozaikowej wewnętrznego zastosowania, skądinąd wdzięczna, wieszalna kompozycja oprawna w ramkę.\nA także właśnie przybyła z Anglii powinowata, namacalny (nautykalny?) dowód obecności na Wyspach ponadmilionowej rzeszy Polaków poakcesyjnej emigracji.\nSmutne, dogorywające relikty epoki na osiedlu mieszkaniowym w Pułtusku. Bardzo czytelne, kubistyczne inspiracje. W desperackim geście samoobrony szczerzą pręty zbrojeniowe w oczekiwaniu na nieuchronny atak ekipy styropianowej.\nPułtusk - osiedle mieszkaniowe\nNiestety, szczerzenie prętów na nic się zdało, po ośmiu latach (oryginalne zdjęcie z 2009 roku) okazuje się, że ze zwarcia to jednak styropianowcy wyszli z tarczą, na dobitkę nikczemnie upokarzając pokonanego dodatkiem topornego blachodaszka.\nA te portale, identyczne, w Ciechanowie, o dziwo przetrwały atak docieplaczy, na ścianach nowy tynk kryjący zapewne pokłady styropianu. Wskrzeszone szpachlą zaprawy i warstwą farby pozostają z nami na tym padole, trochę tylko okaleczone pionowymi rynnami przesłaniającymi ementalską kompozycję.\n… i drugich rzeczy. Napis w toalecie radzieckiego samolotu eksploatowanego w Polsce. Dzisiejsze tłumaczenie maszynowe okazuje się mimo wszystko lepsze od amatorszczyzny czasów słusznie minionych; w przekładzie tłumacza google „другие предметы” w tym zdaniu to jednak „inne przedmioty”.\nRadio pionier KC PZPR. Niegdyś ozdoba gabinetu członka najwyższych władz, dziś kończy żywot na błotnym klepisku targowiska tandetnych rupieci. Oferowany w cenie pary znoszonych butów. Trudno sobie wyobrazić większy upadek. Ten odbiornik to rzadki okaz, bo na skali Katowice widnieją jako Stalinogród. Odbiorników pionier wyprodukowano dużo, ale nazwę Stalinogród na skali spotyka się na nielicznych egzemplarzach, bo taka nazwa, ustanowiona dwa dni po śmierci Stalina, obowiązywała tylko przez trzy lata. I nie była to jeszcze w tym okresie imponująca liczbowo produkcja, kupno odbiornika możliwe było tylko po przedłożeniu zaświadczenia o wybitnych, stachanowskich osiągnięciach na froncie socjalistycznej pracy.\nRadio "PIONIER" własność KC PZPR\nStalinogród na skali radia\nInstrukcja w sprawie...\nPchli targ, Warszawa. Flea market, Warsaw, 2017.\nTanie noclegi. Kolejna kontrybucja p. M. Bryxa, z serii reminiscencje z drogi. Obiekt jest strzeżony, goście mogą czuć się bezpiecznie, jak widać po ułożeniu łańcucha, analogowy monitoring jest podłączony, tylko chwilowo, za potrzebą, wywędrował poza kadr.\nDalej już moje zdjęcie reklamy prawnika. Można z dużym prawdopodobieństwem założyć, iż właśnie z jego usług korzysta właściciel pensjonatu, bo ewidentnie obaj targetowo (jak się teraz mówi) funkcjonują w tym samym i jednak chyba dość wąskim segmencie rynku.\nŻyd z pieniążkiem. To niewątpliwie jedna z najbardziej dynamicznie rozwijających się gałęzi wytwórczości w kraju. Firma oferująca te – jak głosi etykieta – „ozdoby na magnes” ma w nazwie słowa import-export, więc zapewne część produkcji trafia za granicę poprawiając znacząco bilans płatniczy kraju. Także oczywiście kondycję finansową gospodarstw domowych w swej naczelnej funkcji talizmanu stabilizującego budżety rodzinne poprzez wzmocnienie strony dochodowej. Oferowany asortyment jest stale wzbogacany, warianty postaci na zdjęciach to tylko mały wycinek bogatej kolekcji dającej duże możliwości wyboru.\nPewnym mankamentem jest brak instrukcji obsługi, przeoczenie, które zapewne zostanie skorygowane w ramach audytu poprzedzającego przyznanie certyfikatu ISO. W przypadku niektórych – nieuświadomionych, jak w przypadku naszej rodziny - nabywców może to skutkować całkowitym, lub przynajmniej częściowym brakiem oczekiwanych efektów finansowych. Jak (choć może jeszcze nie dość) powszechnie wiadomo, prawidłowo Żyd winien być pozycjonowany do góry nogami, tak aby pieniążek wypadł mu z rąk zasilając zasoby finansowe w naszej dyspozycji. Na naszej lodówce pozycja została poprawiona, oczekujemy na efekty.\nPrawidłowa pozycja zastosowana u wejścia do autokaru bazarowego sprzedawcy, z widocznym efektem wypadania monet, w tym przypadku wychwyconych przez szczelinę w przy dolnej listwie ramki.\nI model poszerzonego asortymentu uwzględniający preferencje estetów - miłośników sztuki ludowej. Wykonany z użyciem wyłącznie tradycyjnych materiałów, oferowany na odpustowych jarmarkach.\nOferowany także w sklepach pamiątkarskich w wersji tekstowo rozbudowanej, dla klientów mniej zorientowanych w kwestiach wernakularnej semiotyki.\nPrezerwatywy radiowe. Dlaczego radiowe? Co ma kondom do radia? Może w jakiś semantycznie perwersyjny sposób reklama jednak niesie podprogowo pożądany komunikat- wszelkie próby odgadnięcia związku pozostaną bezpłodne?\nReklama zamieszczona w Kurierze Wileńskim z maja 1927 roku. Radio było w latach dwudziestych nowinką techniczną wzbudzającą wiele emocji, więc zapewne wytłumaczenie jest prostsze; reklamodawcy budowali – jakkolwiek absurdalne, czy naciągane – asocjacje ze słowem o nośnych ówcześnie konotacjach - z nowoczesnością, technicznym zaawansowaniem. Podobnie w wielu pojawiał się samolot lub liniowiec.\nKażda prezerwatywa była objęta gwarancją, ale już nie rękojmią? Nie ma też wzmianki o tym, jakie dowody i zaświadczenia muszą być przedłożone, aby roszczenia zostały uznane.\n"Radio" prezerwatywy, Kurier Wileński 1927 r. "Radio" condoms add , May 1927. Zdjęcie ze zbiorów H. Berezowskiego.\nNomen omen? Dwie Spółdzielnie Pracy, których nazwy okazały się jednak złą wróżbą. Poniżej szyld w bramie domu przy ulicy Stalowej na warszawskiej Pradze. Nie wydaje się, aby akurat ta Spółdzielnia Pracy dokonała znaczącego postępu. Postęp w tym przypadku chyba nie był jednak jednokierunkowy, można się domyślać, że przemienił się wręcz w regres, na końcu którego z wytwórni została już tylko emaliowana tabliczka ginąca pod warstwami niechlujnie narzuconego wapna i tynku.\nI podobny przypadek upadłej Spółdzielni Pracy „Przyszłość”. Tu, jak się okazuje, była tylko teraźniejszość, na drodze ku przyszłości stanął syndyk z nienasyconym apetytem na masę upadłości.\nBezogniowe dotowarowanie. Wywieszka na drzwiach sklepu z używaną żywnością. Sklep był oczywiście uprzednio zatowarowany, m.in. w bańki bardzo uniwersalnego zastosowania.\nMoże się po prostu nauczył, aby dostać Kartę Polaka? Trzeba by też sprawdzić co mówi?\nDenazyfikacja zastawy stołowej.\nPoniżej przykład kreatywnej denazyfikacji talerza produkowanego w czasach wojny na użytek Wehrmachtu. Po wojnie usuwano – mechanicznie lub zamalowując – nazistowskie symbole z przedmiotów znalezionych w poniemieckich magazynach, ale tu artysta posunął się krok dalej w dziele akulturacji wypełniając talerz nową, narodową treścią - godłem i… chyba wizerunkiem króla w dwóch ujęciach lub może pary królewskiej w uwspółcześnionej, jednopłciowej odmianie?\nKapelusznictwo. Może powinna to być zagadka do zakładki curios, ale ciekawe jest tu nie tyle przeznaczenie ustrojstwa, co wykonanie. To forma do kształtowania główki filcowego kapelusza, wykonana domowym sposobem z imadła i grzałki do niegdyś popularnego piecyka zwanego „słoneczkiem”. Solidna konstrukcja, nawet bardzo biorąc pod uwagę rozmiary imadła, zapewne równie dobrze działająca jak fabrycznie produkowane urządzenia takiego przeznaczenia, z jednym – chyba - wyjątkiem. Fabryczne miały, jak widać na ostatnim zdjęciu, formę podzieloną na ćwiartki, rozszerzające się równomiernie we wszystkich kierunkach przy kręceniu korbą. Tu połówki – szczęki imadła – rozsuwają się tylko jednokierunkowo, co może było pewnym utrudnieniem, chyba że ten zakład produkował wyłącznie filcowe kaszkiety?\nForma do kształtowania główki filcowego kapelusza\nSkala wycięta na imadle umożliwiała precyzyjne rozsuwanie połówek formy kapelusza.\nFabryczna forma - zdj. Jan Adamski\nMałe Dynamówki. Nie, to nie jest o małych, szerokich szortach. I coś chyba poszło nie tak z tym tytułem – sugeruje, że były dynamówki, a temat książki został zawężony do kategorii małych rozmiarami. Ale okazuje się, że dynamówki to nic innego jak małe dynama, tak więc przymiotnik „małe” robi tu za masło w maśle maślanym.\nMózg elektronowy. Nazwa wydaje się troszeczkę na wyrost biorąc pod uwagę, że centralny procesor tego komputera składał się z dwunastu krótkich drucików i kawałka tektury. Może nie przez przypadek spółdzielnia, która wyprodukowała ten wynalazek mieściła się przy ulicy Próżnej.\nMózg elektronowy, gra, lata 70. XX w.\nGra polegała oczywiście na włożeniu zamykającej obwód elektryczny wtyczki w odpowiednie gniazdo po stronie odpowiedzi – w przypadku prawidłowej zapalała się żarówka. Zgodnie z objaśnieniami producenta była to „gra zespołowa”, wygrywał zespół, któremu żaróweczka zajaśniała większą liczbę razy.\nNie były to chyba jednak długie i zacięte turnieje z uwagi na nikłą i stałą dla wszystkich plansz liczbę połączeń pytanie-odpowiedź. Które zapewne był stanie zapamiętać po 2-3 planszach nawet zawodnik z mózgiem jeszcze skromniej odrutowanym.\nPołączenia gniazd. Wiring inside.\nI podobna gra, właśnie znaleziona, z trochę większą liczbą drucikowych połączeń, a zarazem skromniejszą nazwą: Pomyśl i sprawdź. Wyprodukowana przez zakład o ciekawej nazwie -Spółdzielnia Pracy Blacharskiej – który chyba cierpiał na jakieś czasowe braki dostaw materiałowych, bo w konstrukcji nie zastosowano ani skrawka surowca z nazwy.\nOstania cyfra w dacie produkcji – 195X - jest zamazana, ale pytania jednoznacznie wskazują, że była mniejsza niż sześć, to zestaw ściśle utrzymany w rygorach obowiązujących przed październikową odwilżą. Na 20 pytań z literatury tylko 4 dotyczą ludzi pióra spoza strefy rubla i złotówki i chyba bardzo trudno było dobrać całkowicie ideologicznie bezpiecznych pisarzy z pozostałych krajów świata, bo sąsiadują ze sobą Szekspir i Andersen z odległych krańców literackiego spektrum. A z notki na marginesie planszy dowiadujemy się: Majakowski – największy radziecki poeta rewolucyjny. Gorący bojownik o socjalizm i pokój ukochany (sic!) przez narody ZSRR i proletariat świata.\nNa planszy Cuda geniuszu ludzkiego oczywiście znajdziemy pytania o Kolej Transsyberyjską, dzwon Car Kołokoł, Zaporę Cymlańską, Kanał Białomorsko-Bałtycki, Tu-114, moskiewskie metro, a także o…. ESZ-14-65. Tu żaróweczka rozbłyska z podwójną mocą, bo w przypadku tego wytworu ludzki geniusz jaśnieje blaskiem słońca w zenicie. Wątpić w to może tylko ktoś, kto nie próbował zbudować dużej kopaczki (tak, to kopaczka!) w Związku Radzieckim. Nieliczne pytania o wytwory ludzkiego geniuszu spoza granic ZSRR też dość przewrotnie, przez implikację, podkreślają jednak niepodważalną wyższość radzieckiego geniuszu. Jak pytanie o pochyłą dzwonnicę, czyli wieżę w Pizie. Czy pochyła wieża jest osiągnięciem geniuszu? Tego zagranicznego chyba jest, jakby zbudował prostą, to byśmy o nią spytali, pytać możemy tylko o to, co jest – mówi niejako pytanie. Gdzieś przy końcu układania pytań autorzy uświadomili sobie chyba, że w nadgorliwych pokłonach dla Wielkiego Brata zgubili pierwiastek narodowy. I tak, w sporym dysonansie do reszty pytań, pojawia się, trącące trochę desperacją, pytanie o najpoczytniejszą książkę świata, którą jest, jak sygnalizuje żarówka…Quo Vadis. Trącące desperacją, bo jednak nie jest to książka jednoznacznie promująca marksistowsko-leninowską wizję rozwoju społeczeństw.\nI następna plansza poświęcona wynalazkom i odkryciom. Tu chyba jednak jakieś pisemne reprymendy z wpisem do akt zaliczył cenzor, bo to co wydawało się farsową nadgorliwością zaczyna przypominać sabotaż w czystej postaci. Otóż dowiadujemy się, że Pawłow wynalazł…terapię elektrowstrząsową. Nie sposób znaleźć żadnej wzmianki łączącej Pawłowa z wielce kontrowersyjną terapią, więc niewątpliwie był to przeoczony przypadek przemycania wrogich treści kładących się ciemną smugą na pamięci wielkiego, radzieckiego uczonego. Także dowiadujemy się, że rower wynalazł niejaki Fiszer? Jakie sabotażowe pobudki kierowały autorami tego pytania trudno powiedzieć, nie był to człowiek radziecki, może chęć zasygnalizowania, że cała pozostała wiedza przekazywana planszami ma taki sam walor?\nSłownik wyrazów niezrozumiałych.\nCzyli, zgodnie z SJP, takich których nie można zrozumieć? Ktoś jednak ambitnie próbował, może jednak się udało?\nI kolejny wpis – nie, to NIE jest zeszyt….\nKIKA 3 czerwca 2017 16:43\nPamiętam, ze to samo budujące hasło reklamowe -'Oszczędzając pracę żony...itd' widniało, chyba z innym równie atrakcyjnym obrazkiem, na tylnych okładkach zeszytów 16-to kartkowych, tych w brudno-niebieskich kolorach, jedynych zresztą przez co najmniej 30 lat. Grupa targetowa? Chyba mamusie pomagające dzieciom w lekcjach. My dzieci śmialiśmy się z tego hasła, Myślę, że żadna z naszych szacownych mamuś, w tamtych latach, a były to lata 50. i 60., nie splamiła by się podaniem gotowego makaronu. Do tej pory pamiętam smrodek dochodzący ze szkolnej stołówki, kiedy w menu był makaron. Oczywiście rozgotowany do miękkości, skromnie posypany suchawym białym serem lub polany bladoróżowym, zagęszczonym mąką sosikiem pomidorowym.\nsernik 15 listopada 2017 14:50\nMozaiki naścienne widniały w czasach PRL-u także na domach prywatnych. W szczególności można było podziwiać tą twórczość na domach jednorodzinnych tak zwanych klockach w Węgrowie lub Sokołowie Podlaskim. Architekt tych klocków nazywał się Łomża. By to brat łata, człowiek orkiestra, non stop uśmiechnięty. Miał plan podstawowy, który powiększało się w górę o jedno a nawet dwa piętra.\nKiedyś zwrócił mi uwagę na dom przy wjeździe do Węgrowa "ozłocony" mozaiką słonia oraz palmy z wspinającym się na nią murzynkiem. Wszystko było wielkości całej ściany frontowej. Czarno-białe zdjęcie z lat 80 niestety nie zachowało się w moim archiwum.\nZbyszek 3 grudnia 2017 09:50\nZbyszek 26 grudnia 2017 10:48\nPan Kostwiński używał pseudonimu Fidel (posiadał dużą brodę na którą miał zezwolenie od ministra)i tak też równorzędnie z imieniem i nazwiskiem podpisywał swoje intarsje stworzone o własną koncepcję. Jest o nim dużo w internecie.\nZbyszek 27 grudnia 2017 08:36\nPan Kostwiński podpisywał często swoje intarsje pseudonimem Fidel z powodu długiej brody. Miał na nią pozwolenie od ministra ponieważ był wojskowym. O jego działalności społecznej i artystycznej jest dużo w internecie.\nPete 27 grudnia 2017 12:46\nIstotnie, sporo jest w sieci o p. J. Kostwińskim, ciekawe, że brodą, a szczególnie takim pseudonimem wszedł gładko w nową rzeczywistość produkując intarsje z symboliką nowych, natowskich sojuszy.\nZbyszek 9 stycznia 2018 12:02\nA propos KC PZPR Podobno w czasie likwidowania instytucji widziano ericssony z białego bakelitu. Model Art déco z okresu przedwojennego z białymi kablami. Nie te późniejsze produkowane przez PTT w Polsce model RUEN 51 do końca lat 60-tych. Ja takich nie spotkałem. Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie?\nPete 9 stycznia 2018 15:31\nTeż nie spotkałem, ale może któregoś dnia wypłynie na Kole. Będę zwracał uwagę, bo jeśli biały, to zrobiony z żywicy mocznikowo-formaldehydowej lub melaminowo formaldehydowej, w więc mógłbym zrobić nowy post w sekcji o bakelitach, to były bardzo atrakcyjne, wizualnie, w dotyku, odmiany żywicy formaldehydowej. Mam już trzy takie przedmioty węgierskiej produkcji. Także mam model 51, ale niestety z bakelitu w kolorze wiśniowym.


Złotoria. Tu będzie centrum sołectwa - 2021\nPrzetarg na wykonanie inwestycji wygrała spółka ARS Renowacje z Torunia. Wczoraj wójt Marek Nicewicz podpisał umowę w tej sprawie z prezesem firmy Janem Rodziewiczem. Dzisiaj w Złotorii w szerszym gronie odbyło się przekazanie placu budowy. Omawiano m.in. funkcjonowanie jednostki OSP podczas rozbudowy remizy.\nPrace ruszą w ciągu kilku dni. Inwestycja ma być gotowa w niecały rok.\nGmina Lubicz modernizację budynku przeprowadzi w partnerstwie z liderem zadania, czyli Urzędem Marszałkowskim w Toruniu. Przyznane dofinansowanie w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego wynosi 2 mln zł, a cała wartość zadania ponad 4 mln zł.\nW zmodernizowanym budynku znajdą się: remiza, świetlica dla lokalnej społeczności z zapleczem kuchennym i sanitarnym oraz przeniesiona ze szkoły filia biblioteki publicznej.\ndrukuj (Złotoria. Tu będzie centrum sołectwa)


Susz CBD - Hempfarm - mszczonow24h.pl\nFirma HempFarm specjalizuje się w przemysłowej uprawie konopi, dzięki której powstają produkty takie jak na przykład: olejki CBD, susz CBD i CBG, szampony, mydła i inne kosmetyki konopne. Zrównoważone pod kątem ekologii plantacje konopii oparte są m.in. na ręcznej selekcji, bez stosowania pestycydów, GMO i sztucznych nawozów. Susz konopny uzyskuje się w zaciemnieniu, w warunkach cieplnych do 30 stopni Celsjusza. HempFarm posiada również ofertę dla dostawców. Obsługuje cały łańcuch zaopatrzenia od pola po przetwarzanie i produkcję. Oferuje włókno konopne, masę konopną, susz konopny, susz z kwiatów, nasiona konopi oraz materiał siewny.


Mniej Volvo z belgijskiej fabryki w Gandawie - Motoryzacja\nVolvo Cars obniża poziom produkcji w fabryce w belgijskiej Gandawie, i zapowiada, że nie odnowi umowy 300 pracownikom z agencji zatrudnienia.\nVolvo, które zostało kupione w 2010 r. od Ford Motor przez chiński Zhejiang Geely Holding Group, odnotowuje ostatnio spadek popytu. Komunikat Volvo Cars głosi: - Przez wiele lat notowaliśmy wysoki poziom sprzedaży z rekordowym rokiem 2011. Teraz widać jak spada popyt i musimy zrównoważyć naszą wydajność produkcyjną.\nNa razie sprowadza się to do obniżenia wydajności fabryki z 59 do 54 samochodów na godzinę. W ubiegłym roku zakład wyprodukował prawie 267 tys. samochodów (Volvo C30 /w tym wersja elektryczna/, S40, V50, S60 i XC60).\nWinston Wolf, 17.12.2012 21:32\nobniżenie poziomu produkcji zwiazane jest pewnie z zakończeniem linii C70, C30 i XC90 (którego nowa wersja pojawi sie już w 2014), a nowe modele (...)\nkosmoss, 13.12.2012 19:03\nNie będzie przecież ta sprzedaż w nieskończoność rosnąć, a przecież dopiero co zadebiutowały modele V40i V40 Cross Country, które znów tą (...)


Diadora celebruję 70 rocznicę współpracą z Hanon - EXXIST\nSneakers Kwiecień 4, 2018 Kwiecień 4, 2018\nDiadora celebruję 70 rocznicę współpracą z Hanon\nWłoska firma Diadora, obchodzi w tym roku swoje 70 urodziny. Z tej okazji, postanowiono uczcić to specjalną współpracą ze sklepem Hanon! Przedmiotem kolaboracji jest sylwetka obuwia nazwana ”Aberdeen” – ma to ścisły związek z miastem, które stało się sercem sklepu Hanon już w 1993 roku.\nKolorystyka wydania również nie wydaję się być przypadkowa – ma nawiązywać do szarego granitu, który był nieodłącznym elementem architektury miasta. Szarawo srebrna cholewka jest wykonana m.in. ze skóry cielęcej jednak całość zawiera także takie elementy jak skórę strusia. Branding znajduję się na wkładce, pięcie, języku a także u boku buta. Elementem przełamującym jest czarna podeszwa, która współgra z czerwoną wkładką oraz wewnętrzną stroną języka.\nModel jest dość limitowany ponieważ w sprzedaży ukażę się tylko 200 par. Zakupu będziemy mogli dokonać wyłącznie za pośrednictwem oficjalnej strony Hanon już 7 kwietnia. Aby móc zakupić parę, należy zarejestrować swój udział TU.\ndiadora, Hanon, Sneakers\nNike Sock Dart w wersji „Work Blue”


Fascynacja książką : Moje nowości\nAutor: Marianna Krajewska o 18:13\nMarta 2 stycznia 2016 18:37\nSporo ;) Ekspozycja świetna a już 13 stycznia premiera drugiego tomu także od razu będziesz mogła przeczytać Przewieszenie ;)\nTirindeth M 2 stycznia 2016 19:01\nJestem bardzo ciekawa, czy Obca Ci się spodoba :) Miłego czytania!\nAnia D. 2 stycznia 2016 19:28\n"Obca" Diana Gabaldon - czeka na mnie grzecznie na półce. Również jestem jej ciekawa! A "Furu.re" kusi mnie już od dawna!\nZduniak 2 stycznia 2016 19:58\nz książek, które tutaj przedstawiłaś mam, ale jeszcze nie czytałem, tylko "Obcą" Diany Gabaldon i "Dziewczynę, która igrała z ogniem" Larssona. oczywiście zazdroszczę wszystkich nabytków :D\nWioleta Sadowska (awiola) 3 stycznia 2016 13:06\n"Ekspozycję" mam w planach :)\ncyrysia 3 stycznia 2016 16:15\nMróz jest znakomity - czeka Cię świetna czytelnicza uczta. ''Eperu'' również polecam - mnie się bardzo podobało.\nMarta Tadych 4 stycznia 2016 01:05\nJa także sprawiłam sobie w grudniu "Obcą" Diany Gabaldon. Również jestem ciekawa, czy spodoba mi się ta seria. :)\nLustro Rzeczywistosci 4 stycznia 2016 18:56\nNa widok Ekspozycji moje serce zamiera :) Jestem bardzo ciekawa, co pozujesz po lekturze, jako że zbliża się premiera kolejnego tomu przekonuję - czytaj :)\nPS. Jeśli czujesz, że masz zaległości książkowe, zapraszam do udziału w wyzwaniu Kiedyś przeczytam :)\nSonia W. 5 stycznia 2016 16:02\nPrzepiękny stosik, robi wrażenie!\nJa w 2016 roku staram się opanować z kupowaniem :) Inwestować w nowe nabytki będę tylko przy okazji dużych promocji lub zbiorczych zamówień w pracy mojego chłopaka :P\nZaczytanego 2016! (Choć patrząc na stosik i wcześniejszy wpis, na pewno taki będzie :) )


Kurczęta pieczone i Kurczęta z pieca | Barwy Kulinarne\nLuty 20th, 2012 admin\nKażdy drób, wyjąwszy gęsi i kaczki, powinien być pieczony koniecznie na rożnie, z pieca bowiem jest łykowaty i nie soczysty. Kurczęta zaraz po zarżnięciu oskubać, oczyścić i powiesić w piwnicy na 12 godzin, aby skruszały, nigdy nie parzyć, gdyż skubane mają zupełnie inny smak. Po oprawieniu lekko posolić, a gdy są na rożnie osypać piękną mąką pszenną. Piec z początku na mocnym ogniu, polewając ciągle fryturą, a na końcu masłem młodym. W czasie pieczenia posypać kilka razy bułką tartą, zrumienić i oblać masłem gorącym z bułeczką. Wybornie smakują smarowane ciągle piórkiem zamiast masła śmietaną kwaśną, a w końcu polane masłem. Większe kurczęta koniecznie skubać, a nie parzyć należy. Można piec w piecu, jednak przy ogniu drzewnym, bo węgle nie dają płomienia, więc nie rumienią. Kurczęta nadziewają się bułką tartą wymieszaną z młodym surowym masłem, którego musi być dużo, i siekaną zieloną pietruszką. Gdy bardzo małe, potrzebują więcej nadzienia i wtedy nadziewać bułką moczoną w mleku, roztartą z żółtkiem, masłem i pietruszką.\nKurczęta z pieca\nDla tych, co z konieczności pozbawieni są pieczeni z rożna, podaję tu wyśmienity sposób pieczenia w piecu, naśladujący doskonale kurczęta z rożna. Kurczęta po zabiciu skubać koniecznie i opalać jak pulardy; nadziać bulką z masłem i pietruszką, posolić i posypać suto mąką. Na talerzu rozbić na parę kurcząt jedno jajko, umoczyć w nim kurczęta osypane mąką i zaraz na jajko posypać bardzo grubo tartą przesianą bułką, ale to tak suto, aby nigdzie kurczęcia widać spod bułki nie było. Tak urządzone położyć na ruszcie, postawionym na brytfannie, położyć na każdym po kawałku świeżego masła i wstawić w bardzo gorący piec najwyżej na 40 minut, masłem świeżym polewając. Kurczęta te są tak wyborne, że nie ustępują w niczym pieczonym na rożnie, trzeba ich jednak bardzo pilnować w piecu, aby się nie przepiekły i ciągle masłem polewać.\nW braku rożna do odpowiedniej kuchni, bardzo dobre można podać kurczęta duszone w rondlu. Na troje kurcząt zagotować mocno na żółto, ale jeszcze nie na rumiano łyżkę masła, włożyć kurczęta całe posolone, przygotowane jak na rożen i zrumienić je na mocnym ogniu na wszystkie strony, następnie wstawić w piec włożywszy znów łyżkę dużą młodego masła, przykryć pokrywą, zaglądając, aby soku nie puszczały, wtedy bowiem należy je zaraz odkryć. Gdy znać, że już nie surowe, mieć na talerzu tartą bułkę, utarzać każde w niej, rondel postawić znów na ogniu, włożyć kurczęta na powrót, a przewracając je na wszystkie strony, dać się z lekka bułce zrumienić. Całe duszenie, jeżeli kurczęta małe, nie powinno dłużej trwać nad dobre pół godziny, jeżeli większe, trzy kwadranse. Są bardzo smaczne, jeżeli starannie zrobione.\nKurczęta młode w słoninie\nMożna zamiast polewania masłem młodych kurcząt, owinąć całe, jak kwiczoły, cieniutko krajanymi plasterkami młodej, niesolonej słoniny, obwiązując bawełną. Następnie piec jak zwykle, przy dobrym ogniu w piecu, lub na rożnie. Podając, odwinąć bawełnę i podać kurczęta ze słoniną, która powinna być rumiana, jeżeli zaś kto nie lubi słoniny, to odrzuciwszy ją polać kurczęta na półmisku masłem młodym, zarumienionym razem z bułeczką. Do takich kurcząt nie pasuje ani śmietana, ani kompot, lecz sałata lub mizeria.\nKurczęta po wiedeńsku\nOczyszczone kurczęta młode, ułożone jak na rożen, pokrajać na ćwiartki, posolić, osypać lekko mąką, potem umaczać w jajku rozbitym, osypać bułką tartą i smażyć na fryturze, przewracając jak kotlety. Frytury powinno być dużo.\nKurczęta po hiszpańsku\nOprawione, jak zwykle do pieczenia kurczęta, skubane, nie parzone, posolić, położyć na ruszcie, popudrować lekką mąką, posmarować od razu suto masłem surowym i wstawić na 10 minut, ale bezwarunkowo nie na dłużej, w gorący piec. Tymczasem udusić w maśle na troje kurcząt sześć pomidorów. Kurczęta, gdy nieco przestygną, zgrabnie przepołowić, włożyć w rondel, polać przefasowanymi pomidorami i dusić małe pół godziny, dołożywszy na wierzch kurcząt młodego masła, wsypać odrobinę papryki, a gdy sos dobrze wysadzony, bo pomidory powinny być gęste, wyjąć kurczęta na półmisek polewając je gęstym sosem. Można także dusić od razu, lejąc pomidory na surowe kurczęta bez opiekania.\nPosted in Drób\n« Potrawa z pieczonego indyka i ?Vol au vent”, czyli potrawa z kur\nPotrawa z kurcząt i Śmietana do kurcząt »


Siostra Papieża: Dla niego najważniejszy jest... / Aktualności\nSiostra Papieża: Dla niego najważniejszy jest...\n19.04.2013 09:55, aktualizacja 19.04.2013 09:59\nZOBACZ WIĘCEJ Głos Jezusa jest wyjątkowy! Słyszycie go?! Papież wywołuje entuzjazm i jest krytykowany Franciszek: Wolę Kościół po wypadku, niż chory Papieskie przesłanie na Kongres Eucharystyczny Papież: Módlmy się w intencji ofiar w Teksasie Papież: Wiara jest wiarą w Boga osobowego\nSiostra Ojca Świętego Franciszka Pani Maria Elena Bergoglio gościła na uroczystym obiedzie u polskich bernardynów w Martin Coronado w Argentynie. Siostra papieża Franciszka przybyła do ośrodka polskich bernardynów na zaproszenie o. Jerzego Twaroga, rektora Polskiej Misji Katolickiej w Argentynie. W spotkaniu uczestniczył m.in. o. prowincjał Jarosław Kania.\nJak mówiła zakonnikom pani Bergoglio, wszystko, co się wydarzyło dnia 13 marca 2013 roku było dla niej niespodziewane - Bóg wie dlaczego - mówi Maria Elena. Opowiedziała również, dlaczego nie brała udziału osobiście w inauguracji pontyfikatu. - Zostałam na miejscu w Buenos Aires. Pragnęłam jedynie objąć go swoimi ramionami. Kiedy dowiedziałam się, że sam prosi, abyśmy nie jechali do Rzymu, tylko przekazali pieniądze dla biednych, wiedziałam na pewno, że nie jadę. Jestem przekonana o racji jego apelu. Przecież uścisk na odległość zawsze można sobie przekazać. Duchowo jesteśmy zjednoczeni - mówiła z radością siostra Ojca Świętego.\nOstatni raz widziała się ze swoim bratem dwa miesiące temu. Przyznała, że często też rozmawiali z bratem przez telefon. - Teraz jest trudniej, bo to nie to samo zadzwonić do Rzymu, co do Buenos Aires. Tym bardziej, że nie wiem gdzie i jak dzwonić. Dlatego brat dzwoni do mnie - wspomina z radością pani Maria Elena. Pierwszy telefon od papieża Franciszka odebrała już w dniu wyboru. - Zadzwonił do mnie sam. Omal nie umarłam ze wzruszenia i szczęścia. Podziękowała Ojcu Świętemu za telefon. - Odpowiedział mi, że nie wyobrażał sobie, aby nie skontaktować się ze swoją siostrą - relacjonuje.\nMaria Elena opowiadała także o ich dzieciństwie. - Mój brat Jorge był ode mnie starszy o 11 lat. Znam go dobrze jako młodzieńca. Całkowicie normalny chłopak. Zawsze towarzyski, radosny i opiekuńczy - podkreślała. W czasie spotkania z zakonnikami Maria Elena nawiązała również do okoliczności utraty płuca przez jej brata, w wyniku przeprowadzonej operacji. Z radością przyznała, że bardzo dobrze ocenia obecną kondycję swojego brata. - W rozmowie telefonicznej zapytałam go nawet, co bierze, że wygląda tak młodo - uśmiechała się.\nMaria Elena poruszyła też kwestię zmiany watykańskich obyczajów. - Nie zaskakuje mnie, że Jorge zmienia zwyczaje. Dla niego najważniejszy jest człowiek - mówiła Maria Elena. - Duch Święty jest z nim. On (papież) wiele pracuje i będzie wymagał od innych tego samego - ciągnęła dalej swoją opowieść. Nawiązała do początku historii z papieskimi butami, które Franciszek nazwał zbyt królewskimi. - Przed odejściem Papieża Benedykta XVI - na pogrzebie kogoś bliskiego z naszej rodziny, siostrzenica poruszyła temat czerwonych butów papieskich. I on wówczas powiedział, że czerwone buty powinny zniknąć z nóg papieża, bo to są buty królewskie, a papież nie może ubierać się jak król - wspominała Maria Elena.\nZdaniem siostry papieża jej brat jako Ojciec Święty musi zrozumieć i przyzwyczaić się do tego, że nie wszystko będzie takie jak w Buenos Aires. - Nie będzie mógł jeździć metrem, autobusami podmiejskimi czy koleją, nie będzie też spacerować po ulicach stolicy. Pan Bóg nie postawił go na tym miejscu, żeby ktoś mu coś zrobił, dlatego musi się pilnować. Zapewne będzie musiał dokonać zmian, które wielu nie będą się podobać. On jest mocnym i silnym człowiekiem - podkreślała Maria Bergoglio. - Największą siłę daje mu Duch Święty. Ma wielką wiarę. Ale to nie dziwi, ponieważ od kołyski uczono nas kochać Boga. Nasza rodzina zawsze była Kościołem domowym - twierdzi siostra papieża.\nUczestniczący w spotkaniu z Marią Bergoglio prowincjał o. Jarosław Kania poprosił ją, aby w czasie rozmowy ze swoim bratem przekazała pozdrowienia i zaproszenie do odwiedzenia Kalwarii Zebrzydowskiej - Papieskiej Kalwarii.\nMaria Bergoglio opowiadała także o poprzednikach swojego brata na Stolicy Piotrowej. - Dla mnie Jan Paweł II był ojcem. Zostawił nam lekcję życia. Zaakceptował swoją starość, choroby. Dlatego było tak ciężko zastąpić go po jego śmierci. Benedykt XVI był zupełnie innym człowiekiem. On też zostawił nam wielką lekcję życia, bo zrezygnować człowiekowi dziś z władzy jest bardzo trudno - podkreślała.\nMaria Bergoglio wyznała także, że jej brat był duchownym, także pełniąc posługę kardynalską w trudnych czasach rządów wojskowych i prześladowania Kościoła w Argentynie. - Jestem spokojna i mam w swoim sercu pokój, bo Jorge nie pracował dla dyktatury wojskowej, wręcz przeciwnie, wyzwolił wielu od dyktatury. Nie wiem dlaczego dziś dyskutuje się na ten temat. Ufam Panu Bogu i mam wielki spokój w sercu, bo mój brat wiele zrobił, aby pomóc ludziom w czasie dyktatury - zauważa siostra papieża Franciszka.\nNa pytanie ojców bernardynów, czy wybiera się do Rzymu, Maria Bergoglio odparła, że nie. - Mam nadzieję, że jeszcze w 2013 r. przyjedzie z wizytą do Argentyny, a wtedy da mi dwie minuty na rozmowę, w którym go serdecznie uścisnę - mówi ze wzruszeniem.\nPanią Bergoglio na spotkanie zaprosił o. Jerzy Twaróg, dyrektor Polskiej Misji Katolickiej w Argentynie, który pochodzi z Nowego Targu, z największej parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. - Kiedy zadzwonił do nas z zaproszeniem, mój starszy syn zapytał mnie, czy pojadę. Odpowiedziałam, że tak. Przecież to są franciszkanie. Ponadto jesteście pierwszymi, do których przybyłam od dnia wyboru mojego brata Jorge na Stolicę Piotrową. Dziękuję wam z całego serca za zaproszenie. Telefony od środków masowego przekazu po wyborze papieża Franciszka dzwoniły bez przerwy. Nie miałam czasu nawet, żeby się pomodlić. Potrzebuję odpoczynku i rekolekcji na rozmowę z Bogiem. Najbardziej czego mi dziś brakuje, to czasu na prywatne spotkanie z Bogiem - wyznała Maria Bergoglio.\nZdaje sobie jednocześnie sprawę z tego, że ludzie dziś pragną wiedzieć, kim jest i był Jorge Bergoglio. - Myślę, że moje o nim świadectwo jest jakimś małym ziarenkiem piasku, kiedy mówię i opowiadam o nim - oznajmiła.\nProwincjał o. Jarosław Kania powiedział pani Bergoglio, że kiedy będzie zmęczona wywiadami i spotkaniami prasowymi, to może się schronić i odpocząć u polskich franciszkanów w Martin Coronado. Przyjęła jego propozycję z wielką radością.\nNa zakończenie spotkania rektor wzniósł toast w intencji Drogiej Siostry Papieża Franciszka - Marii Eleny składając jej serdeczne życzenia i podziękowanie za przyjęcie zaproszenia na wspólny obiad z polskimi franciszkanami w Coronado. Maria Elena otrzymała na pamiątkę figurkę św. Franciszka, polskie korale z bursztynu, biały obrus z Polski oraz bukiet czerwonych róż, przekazując serdecznie życzenia. Nie zabrakło też modlitwy i wspólnego zdjęcia w kościele i pod pomnikami św. Franciszka z Asyżu i Bł. Jana Pawła II. Maria Elena pocałowała także relikwie św. Franciszka z Asyżu i bł. Jana Pawła II.\nTagi: maria elena bergoglio, papież franciszek\ntheONA 23:27:56 | 2013-04-19\n~Krzysztof 23:24:17 | 2013-04-19\ntheONA 23:18:27 | 2013-04-19\nNo żesz w swoim zaangażowaniu nie udało Ci się znaleźć rzeczywistej mojej relacji do papieża Franciszka? Naprawdę muszę Ci pokazywać te częsci moich wypowiedzi, których najwyraźniej nie doczytałeś?\nNie doszukuję się nie wiadomo czego w wypowiedziach Franciszka. I prawdą jest, że nie wiedziałam o tym, że w okresie wielkanocnym odmawia się Regina Coeli w miejsce "Anioł Pański" (jak rozumiem) :-) Przyznaję, moja ignorancja.\n~Krzysztof 23:11:26 | 2013-04-19\nAle wygarnę też od siebie. Dlaczego nie odmawia modlitwy "Anioł Pański" w niedzielę" o 12:00 ?? Dlaczego to inna modlitwa? Tego akurat mi żal :-) Nie potrzebuję informacji w stylu "wolno mu" i "wie co robi". Wiem jedno i drugie, szanuję go i lubię. Ale tej modlitwy mi żal. Teraz proszę potłumaczyć mnie co, jak i dlaczego :-)\nA nie wiesz, że w okresie wielkanocnym odmawia się w Kościele Katolickim Regina Coeli? Tak robił Jan Paweł II, tak robił Benedykt XVI, tak czyni cały Kościół katolicki.\nNaprawdę już nie wiecie, jaką by tu znaleźć rysę - jesteście jak faryzeusze, ZAWSZE TE SAME OSOBY W KOMENTARZACH WIDZĄ ZŁO TAM GDZIE JEST DOBRO W SŁOWIE I W CZYNIE PAPIEŻA FRANCISZKA: "arcykapłani i cała Wysoka Rada szukali fałszywego świadectwa przeciw Jezusowi, aby Go zgładzić. Lecz nie znaleźli, jakkolwiek występowało wielu fałszywych świadków." (Mt 26,59-60)\nLecz nie znaleźli! Wy też nie znajdziecie, więc radzę słuchać i wypełniać, co mówi Franciszek, bo Pan Bóg dał nam znowu czas łaski, której nie widzicie.\n~Krzysztof 23:00:43 | 2013-04-19\nOj, Agnes, a czy naprawdę śledzisz wszystkie wypowiedzi Papieża czy ktoś Ci podsuwa prasówkę? O Matce Bożej powiedział z wdzięcznością kiedy tylko wyszedł się przywitać ze światem 13 marca 2013 (w Jej dniu - więc jest to JEJ Papież :-), po czym nazajutrz spełnił obietnicę, zaniósł Jej kwiaty do Bazyliki Santa Maria Maggiore, którą zawsze odwiedzał, kiedy bywał w Rzymie. O modlitwie różańcowej mówił, że odmawia całą, bo nauczył go tego przykład Jana Pawła II, ponadto w Swoim herbie miał i pozostawił gwiazdę na znak Maryi itd... itd... itd...\nAGNES 22:06:20 | 2013-04-19\nPapież Franciszek bardzo mało wypowiada się o Matce Bożej i jakby omija modlitwy maryjne.\nZawołaniem papieskim Jana Pawła II było "Totus tuus".\nCodziennie odmawiał cały Różaniec i często wręczał różańce.\nCiekawe, czy Franciszek też ceni tę modlitwę i uważa ją za skuteczną?\ntheONA 21:32:54 | 2013-04-19\n@Alfista, ale co Cię tak drażni? To czepianie sie słów trochę moim zdaniem. "Dla niego najważniejszy jest człowiek" kojarzy mi się z tym, że nie jest najważniejszy np. pozór, np. kasa itd. Trochę mnie wnerwia powracanie do czerwonych butów, bo wiem, czym kierował się Benedykt nosząc je. Ale"przełykam" to jakoś, bo domyślam się i czuję, że to nie uderzenie w Benedykta.\nCo do nieprzyznania premii - rodziny pracowników pozbawionych premii na pewno zachwycone nie są. Ale akurat to rozdanie pieniędzy zupełnie mnie nie razi. Są stałe, na pewno porządne pensje...Jestem też przekonana, że na miejscu takiego pracownika czułabym pewien zgrzyt wewnętrzny, gdybym np. planowała wakacje za ten spodziewany zastrzyk finansowy. Myślę, że teraz można spodziewać się jednego: kasy pewnym być nie można przy Franciszku.\n~Ewa 20:47:13 | 2013-04-19\nTy zawsze musisz widzieć źdźbło w oku Franciszka, a belki w swoim ciągle nie dostrzegasz... Może zamiast siedzieć na deon.pl i komentować, co znowu źle dzisiaj zrobił Papież zajrzysz do Ewangelii? Właśnie dziś Franciszek mówił o zawartym w niej przesłaniu miłości, bo właśnie jak słusznie tu zauważono nie ma miłości Boga bez miłości bliźniego.\n~j.n. 20:25:30 | 2013-04-19\nSiostra papieża: wywiad dla TV TRWAM\nWYWIAD - LINK\nEffa 19:06:29 | 2013-04-19\nPiękne świadectwo..... Bogu niech będą dzięki za takiego Ojca Świętego.......


Zielone światło dla budowy A-1 między Tuszynem a Częstochową — Radio Łódź\nczw, 20 paź 2016 21:00:22 +0200\nZielone światło dla budowy A-1 między Tuszynem a Częstochową\nBudowa może ruszyć w połowie przyszłego roku. Szacowany koszt tej inwestycji to ponad trzy miliardy złotych.\n- Podjąłem decyzję o skierowaniu do realizacji kolejnego odcinka autostrady A-1 między Tuszynem a Częstochową - mówił minister infrastruktury i budownictwa Andrzej Adamczyk na konferencji prasowej zorganizowanej na DK1 tuż przed Częstochową. - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad może kierować inwestycję do realizacji i ogłaszać przetargi - poinformował.\nMinister tłumaczył, że to A-1 to jeden z najważniejszych szlaków komunikacyjnych naszego kraju. - Ten ciąg drogowy przez wiele lat był oczekiwany przez mieszkańców całego kraju. Dzisiejsza decyzja daje nadzieję na połączenie w systemie nowoczesnych dróg autostradowych polskich portów Gdynia - Gdańsk z południem Europy - dodał minister Adamczyk.\nOdcinek A-1 powinien gotowy za trzy do czterech lat.\nW 2022 roku pojedziemy autostradą z Tuszyna do Częstochowy\nŁódzki tunel średnicowy będzie gotowy przed Expo 2022. Po wakacjach zostanie podpisana umowa Łódzcy radni z apelem o bezpłatny przejazd A-1 Zaawansowane prace na A-1 [ZDJĘCIA, VIDEO] Autostrada A-1. Ogłoszono trzy przetargi na dokończenie robót


typ | Delfin-CDR\nWspółczesny asortyment aparatów telefonicznych oraz smartfonów okazuje się dopraWDy imponujący oraz niezwykle szeroki. Operatorzy prześcigają się, żeby przedstawić swym klientom najbardziej ulepszone sprzęty.\nTelefon stacjonarny, to podstawowy element wyposażenia dowolnego domu. Mimo, że rzadko używamy ten domowy aparat, to trudno nam jest się z nim rozstać.\nKupowanie prezentów dla osób, jakie uwielbiają różne dodatki i akcesoria nie jest za bardzo wielopłaszczyznowe. posiadamy praktycznie całkowitą gwarancję, iż nabywając bliskiej osobie coś co dopiero ukazało się na rynku wynagrodzimy wszelkie jej zachcianki.


Relokacja uchodźców. Prof. Zdzisław Krasnodębski: decyzja powinna być dobrowolna - Jedynka - polskieradio.pl\nRelokacja uchodźców. Prof. Zdzisław Krasnodębski: decyzja powinna być dobrowolna\nOstatnia aktualizacja: 19.05.2017 08:52\n- Znaczna część społeczeństwa byłaby gotowa zaakceptować chęć pomocy chrześcijanom, gdyby w wyniku debaty społecznej zmieniło się nastawienie i gdyby to była nasza, dobrowolna decyzja, a nie mechanizm relokacyjny stanowiący element przymusu - mówi w "Sygnałach dnia" europoseł PiS.\nZdzisław Krasnodębski o relokacji uchodźców i kongresie Polska Wielki Projekt (Sygnały dnia/Jedynka)\nParlament Europejski wezwał w czwartek państwa członkowskie Unii do wywiązania się z zobowiązań w sprawie relokacji uchodźców. W rezolucji powołuje się na porozumienie z 2015 roku o przeniesieniu do państw członkowskich w sumie 160 tysięcy uchodźców z Grecji i Włoch. Rezolucja popiera stanowisko Komisji Europejskiej, która zapowiedziała wdrożenie postępowań prawnych wobec państw, które nie zwiększą skali relokacji.\nProf. Zdzisław Krasnodębski zaznacza, że rezolucja PE oznacza, że perspektywa kar finansowych dla krajów, które nie przyjmą jest dosyć realna. - Czekamy na decyzję Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, do którego Węgry i Słowacja zaskarżyły decyzję o tymczasowym mechanizmie relokacyjnym. Musimy liczyć się z tym, że Trybunał tę skargę odrzuci, a wówczas decyzja o mechanizmie relokacyjnym będzie obowiązywała, mimo tego, że Polska ma poważne argumenty pokazujące, że to nie jest to rozwiązanie kryzysu migracyjnego - zaznacza gość Jedynki.\nEuroposeł PiS przypomina, że 70 procent Polaków sprzeciwia się przyjęciu uchodźców. - Jeżeli byłaby gotowość do przyjęcia pewnej liczby imigrantów, to nie widziałbym problemu. Musiałaby to być decyzja dobrowolna i przemyślana. Byłabym to pomoc humanitarna, więc dotyczyłaby małych liczb i pewnego typu osób. Akurat może nie tych, które masowo napływają do Unii Europejskiej - podkreśla.\nRozmówca Wojciecha Dąbrowskiego podkreśla także, że Polska nie jest osamotniona z problemem uchodźców. - Mamy sojuszników - mówi. - Rolą Polski, i o tym jest też trwający kongres Polska Wielki Projekt, jest możliwość koncentrowania wokół siebie wszystkich tych sił, które czują się wykluczone z debaty publicznej i których głos jest marginalizowany - zaznacza. - Kongres ma ambicję, żeby w przyszłości stać się ważnym forum spotkań intelektualistów i ludzi kultury o konserwatywnych poglądach, bo takich kongresów nie ma w zasadzie w Unii Europejskiej - podkreśla.\nZdzisław Krasnodębski mówił także, jakie są obecnie priorytety polskiego rządu. Zapraszamy do wysłuchania całej rozmowy.\nGość: Prof. Zdzisław Krasnodębski (poseł do Parlamentu Europejskiego, Prawo i Sprawiedliwość)\nZobacz więcej na temat: POLSKA Zdzisław Krasnodębski Sygnały Dnia imigranci w Europie uchodźcy Unia Europejska\nParlament Europejski wzywa do przyspieszenia relokacji uchodźców\nOstatnia aktualizacja: 18.05.2017 21:05\n01'05 Parlament Europejski wezwał państwa członkowskie Unii do wywiązania się z zobowiązań w sprawie relokacji uchodźców. Z Brukseli - Andrzej Geber (IAR)\n– Nie jestem rozczarowana, widocznie taka jest opinia większości Platformy – powiedziała pytana o tę sprawę Róża Thun. Jak podkreśliła, solidarność między państwami UE wymaga, żeby wykonywać zobowiązania w sprawie relokacji uchodźców. – Ta rezolucja tylko to przypomina – zaznaczyła europosłanka.\nKrytyka "dysryminujących preferencji"\nZobacz więcej na temat: ŚWIAT Parlament Europejski uchodźcy imigranci w Europie imigracja


Nowy projekt Punta Cana - Domy Dominikana\nNowy projekt Punta Cana\nW regionie Punta Cana powstaje nowoczesny apartamentowiec, który obok posiadać będzie budynki biurowe z różnego rodzaju udogodnieniami\nZdecydowanie najbardziej charakterystycznym elementem projektu będzie największy na Karaibach basen, o powierzchni 9600m2. Właściciele mieszkań będą mieli możliwość korzystania z restauracji, siłowni, supermarketu, które znajdować się będą na strzeżonym osiedlu.\nDrugą ogromną zaletą nieruchomości będzie odległość od plaży, która wynosić będzie jedynie 700m. Okolica projektu jest równie atrakcyjna, ponieważ w okolicy znajdować się będą liczne restauracje, bary oraz sklepy.\nW Dominikanie właściciele apartamentów rynku pierwotnego mogą skorzystać ze specjalnego prawa podatkowego (CONFOTUR), które umożliwia zwolnienie od zobowiązań podatkowych, takich jak:\npodatek transferowy od praw do nieruchomości (3% kwoty wartość nieruchomości)\npodatek od nieruchomości – 1% wartości nieruchomości rocznie\nDeweloper stworzył bardzo korzystne warunki płatności. Opłata rezerwacyjna wynosi 5000 USD, przy podpisaniu umowy należy wpłacić 20% wartości (pomniejszone o opłatę rezerwacyjną), w trakcie realizacji inwestycji 60 % i dopiero przy odbiorze apartamentu ostatnie 20%. Przewidywany termin oddania inwestycji to kwiecień 2024 rok.\nCena : 520,000 $\nPowierzchnia (m2) : 371\nNumer oferty : 3087\n#apartament #PuntaCana #największybasennaKaraibach #niedalekoplaży


Google bardzo chce, byśmy zapomnieli, kto naprawdę zrobił Pixela\nStrona główna Aktualności 24.10.2016 15:06\nŚledząc informacje na temat Pixela w ciągu ostatniego miesiąca, z łatwością można było zatracić się w przekonaniu, że to rzeczywiście nowy start dla Google, tym razem jako producenta. W natłoku akcentowanych deklaracji utrzymanych w tym tonie, nietrudno było o zapomnienie, że zmiana pomiędzy ostatnią generacją Nexusów a Pixelem – na poziomie sprzętu, nie oprogramowania – jest czysto wizerunkowa.\nW rzeczywistości produkcją Pixeli zajęło się oczywiście HTC, choć Google robi wiele, by o tym szczególe zapomniano. Wygląda bowiem na to, że markę Nexusa wygaszono zbyt późno, a większość konsumentów nie przeoczyła faktu, że Pixel w obu wariantach to nic więcej, jak znane wcześniej pod nazwami Sailfish i Marlin, Nexusy od HTC. A w maskowaniu udziału HTC w produkcji Pixeli na poziomie marketingowym Google nie poprzestaje.\nNa łamach forum XDA Developers ukazał się wpis, według którego Google zdecydowało się na usunięcie z kodu wszelkich odniesień do obecnego tam wcześniej htc_cerberus. Oznacza to, że HTC miało udział nie tylko w produkcji urządzeń, ale także brało udział w pracach nad firmware. I nie jest to szczególnym zaskoczeniem, gdyby nie fakt, że Google robi naprawdę wiele, byśmy myśleli inaczej.\nOczywiście całość zabiegów ma dopełnić efektu Google-jako-producenta, Google-nowego-Apple, ta ostatnia korporacja realizuje przecież identyczne partnerstwo z Foxconnem, co nie przeszkadza jej w twierdzeniu, że iPhone'y powstały w Kalifornii. W miarę, jak pojawiać będą się kolejne odsłony Pixeli czy iPhone'ów, końcowi konsumenci będą coraz mniej świadomi, kto tak naprawdę produkuje ich urządzenia, rzeczy bez których nie mogą się obejść. A takich chwilach warto pamiętać o fasadowości całego procesu sprzedaży, który de facto ma za zadanie maskować fakty.\n12 Google Pixel Stand – ładowarka, która zamieni smartfon Google'a w domowego asystenta\nPodczas konferencji Made by Google jednym z zaprezentowanych urządzeń okazała się nowa,…


Pod lupą LL! - Aleksandar Prijović - Legionisci.com - Legia Warszawa\nAleksandar Prijović zagrywa piłkę w pole karne do Nemanji Nikolicia - fot. Kamil Marciniak / Legionisci.com\nWtorek, 8 listopada 2016 r. godz. 11:10\nPod lupą LL! - Aleksandar Prijović\nOstatni raz Aleksandar Prijović wybiegł w pierwszym składzie Legii w spotkaniu przeciwko Wiśle Kraków, a było to dokładnie półtora miesiąca temu. W spotkaniu z Cracovią "Prijo" powrócił do wyjściowej jedenastki "Wojskowych" i ponownie zagrał w duecie z Nemanją Nikoliciem. Lupa LL! obserwowała, czy powrót szwajcarskiego napastnika był udany.\nW spotkaniu przeciwko Realowi Madryt Prijović wbiegł na murawę w 77. minucie i zaprezentował się bardzo dobrze. Jacek Magiera docenił postawę Szwajcara w tamtym spotkaniu i wystawił go w pierwszej jedenastce na mecz z Cracovią.\nOd początku meczu napastnik Legii był bardzo waleczny i aktywny. Już w 6. minucie spotkania Prijović strzelił gola, ale niestety był na pozycji spalonej. W kolejnych minutach aktywnie pracował w ataku, ale defensorzy gości, Hubert Wołąkiewicz i Piotr Malarczyk bardzo uprzykrzali i utrudniali grę naszemu napastnikowi. W 16. Minucie "Prijo" mógł zaliczyć kapitalną asystę piętą. Świetnie znalazł się z futbolówką przed polem karnym gości i w dziecinny sposób ograł Deleu. Następnie zagrał na pamięć piętką do wbiegającego w szesnastkę Cracovii Nikolicia. Węgier nie wykorzystał sytuacji sam na sam z golkiperem, a Prijović nie mógł uwierzyć, że nie ma bramki. Ta akcja dodała Legii skrzydeł, bo już dwie minuty później role się odmieniły. Tym razem to "Niko" wypuścił na wolne pole swojego partnera z ataku. Sytuację wyjaśnił jednak Grzegorz Sandomierski, który uprzedził Prijovicia i wybił futbolówkę na aut. Te dobre akcje dobitnie pokazały, że pomiędzy napastnikami Legii nadal jest boiskowa chemia i wzajemnie szukają siebie na boisku.\nAleksandar Prijović mógł zakończyć pierwsza połowę ładną asystą. W 39. minucie zaliczył rajd na prawej flance i wykonał bardzo dobre podanie wzdłuż bramki do Nikolicia. Węgier próbował zdobyć bramkę wślizgiem, ale minimalnie minął się z piłką. Trzy minuty przed końcem pierwszej połowy legioniści wreszcie zdobyli gola, a Prijović miał przy tym trafieniu spory udział. Nie zaliczył asysty, ale swoim zachowaniem ściągnął uwagę dwóch obrońców, a w efekcie niepilnowany Nikolić trafił do siatki Cracovii. W drugiej połowie meczu serbski "Zlatan" znajdował się na murawie tylko przez 8 minut. Cracovia ruszyła do ataku, a Jacek Magiera postanowił wzmocnić drugą linię swojego zespołu i wprowadził Tomasza Jodłowca.\nW spotkaniu z Cracovią Szwajcar rozegrał 52 minuty i pokazał, że jest w całkiem dobrej dyspozycji. Co prawda nie oddał żadnego strzału na bramkę Cracovii, ale dobrze pracował bez piłki i starał się kreować sytuacje bramkowe. W tym meczu Prijović udowodnił, że jest ważnym ogniwem swojego zespołu i że nadal rozumie się na murawie z Nikoliciem. Odrodzenie tego duetu może ponownie zapewnić Legii same korzyści.\nAleksandar Prijović [suma (1. połowa + 2. połowa)]\nCzas gry: 52 minuty\nKontakty z piłką: 14 (11+3)\nStrzały celne: 0 (0+0)\nPodania celne: 8 (6+2)\nPodania niecelne: 3 (2+1)\nStraty piłki: 2 (2+0)\nprzeczytaj więcej o: Legia Warszawa, Pod lupą LL!, analiza, Aleksandar Prijović\nAli, 08.11.2016 14:07:31 - *.134\nPrijo zasługuje na pierwszy skład, pomimo swoich wad. O wiele więcej daje zespołowi niż upasiony Niko.\nUważny, 08.11.2016 15:20:33 - *.62\nZdecydujcie się czy to Szwajcar, czy Serb ;)\nochota, 09.11.2016 00:12:59 - *.adsl.inetia.pl\noj proste, ma szwajcarski paszport.\nmietek, 10.11.2016 09:43:41 - *.ssp.dialog.net.pl\n@Uważny: Szwajcar. Tam się urodził. Nawet sam to przyznał w jednym z wywiadów, że mimo korzeni serbskich i uzyskanego po latach paszportu bardziej się czuje Szwajcarem.


W 2021 roku izraelskie władze zburzyły lub zajęły 421 palestyńskich domów » Kresy - wiadomości, wydarzenia, aktualności, newsy\n10 lipca 2021 /0 Komentarze/w bezpieczeństwo i obrona, Bliski Wschód, społeczeństwo, Wydarzenia /Przez Paweł Król\nIzraelskie władze zburzyły 421 palestyńskich domów od początku 2021 roku ujawniło w swoim ostatnim raporcie Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (UNOCHA) – poinformował w sobotę portal Middle East Monitor.\nJak poinformował w sobotę portal Middle East Monitor, izraelskie władze zburzyły 421 palestyńskich domów od początku 2021 roku ujawniło w swoim ostatnim raporcie Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (UNOCHA).\n„Do tej pory w 2021 roku władze izraelskie zburzyły, zajęły lub zmusiły ludzi do zburzenia co najmniej 421 budynków należących do Palestyńczyków, w tym 130 finansowanych przez darczyńców” – czytamy w raporcie.\nStwierdzono również, że 592 osoby, w tym około 320 dzieci, zostało przesiedlonych z powodu tych wyburzeń i zajęcia domów palestyńskich.\nJak informowaliśmy na naszym portalu, siły izraelskie otworzyły w piątek ogień do setek palestyńskich demonstrantów, którzy protestowali przeciwko nielegalnej placówce na okupowanym Zachodnim Brzegu. Ponad 370 osób zostało rannych.\nTagi: Bliski Wschód, Izrael, nielegalne osiedla, Palestyna\nW głównym wydaniu Wiadomości TVP wystąpił niechętny Polakom... Haiti poprosiło USA i ONZ o pomoc wojskową


Św. Tomasz, Sklep internetowy - Cerkiew.pl\nTOMASZ, apostoł (Apostoł Foma), niedziala po Pasce, 6/19 października i 30 czerwca/13 lipca (Sobór dwunastu apostołów).\nŻył w I w. Należał do grona dwunastu apostołów. Nazywany jest często Didymus czyli Bliźniak. Ewangelia wspomina go kilkakrotnie, m.in: gdy jest gotów pójść za Chrystusem na śmierć (J 11, 16), podczas Ostatniej Wieczerzy (J 14, 5) oraz nad Jeziorem Genezaret, gdy jest świadkiem cudownego połowu ryb po zmartwychwstaniu Chrystusa (J 21, 2). Najważniejszy jednak zdaje się być inny epizod z jego życia. Po śmierci Chrystusa na Krzyżu i Jego Zmartwychwstaniu, Pan objawił się uczniom. Nie było wśród nich apostoła Tomasza. Gdy przyszedł, apostołowie zaczęli z radością opowiadać mu jak przybył do nich Jezus Chrystus. Tomasz nie chciał w to uwierzyć. Uparcie twierdził, że nic nie zdoła go przekonać o zmartwychwstaniu Chrystusa, dopóki sam osobiście nie zobaczy na rękach Zbawiciela ran od gwoździ i nie włoży w bok swych palców. Ósmego dnia po zmartwychwstaniu uczniowie ponownie zebrali się w jednym miejscu, w zamkniętym pomieszczeniu. Wnet pojawił się Chrystus, witając ich słowami: „Pokój wam!”. Następnie, zwracając się do Tomasza, rzekł: „Daj tu palec swój i oglądaj ręce moje, i daj tu rękę swoją, i włóż w bok mój, a nie bądź bez wiary, lecz wierz”. Wówczas apostoł zawołał: „Panie mój i Boże mój”. Jezus Chrystus powiedział: „Żeś Mnie ujrzał, Tomaszu, uwierzyłeś. Błogosławieni, którzy nie widzieli Mnie, a uwierzyli”.\nTradycja cerkiewna opowiada też o tym, że apostoł Tomasz pojawił się spóźniony i nie był przy Zaśnięciu Matki Bożej. Unoszona do nieba Bogarodzica ofiarowała mu swój pasek. Na wielu ikonach Zaśnięcia ta część szaty przedstawiana jest u samej góry, w niebie i do dziś jest jedną z najbardziej czczonych relikwii w Cerkwi prawosławnej. Przechowywana jest w cerkwi Chalkopratejskiej w Konstantynopolu. Po zstąpieniu Świętego Ducha na apostołów Tomasz głosił Dobrą Nowinę w Palestynie, Mezopotamii, a potem w Indiach. Tam w miejscowości Kalamina poniósł męczeńską śmierć. Za nawrócenie na chrześcijańską wiarę żony i syna króla indyjskiego, przebito go pikami i odcięto głowę. Jego ciało złożono w Mailapur (obecnie przedmieścia Madrasu). W III w. relikwie apostoła przeniesiono do Edessy, potem na wyspę Chios, a w 1258 r. krzyżowcy wywieźli je do Ortony we Włoszech. Apostoł Tomasz jest adresatem modlitw wiernych w chwilach zwątpień. W ikonografii aż do wczesnego średniowiecza na Zachodzie i do XVIII w. na Wschodzie apostoł przedstawiany był wyłącznie jako młodzieniec bez zarostu, odziany w tunikę i płaszcz, z sandałami na nogach. Dopiero potem zaczął pojawiać się jako starszy mężczyzna z brodą. Wyobrażany jest zawsze z księgą lub zwojem. Często pojawiającym się motywem jest wątek "niewiernego" Tomasza, gdy dotyka palcami ran na ciele Zmartwychwstałego. W sztuce zachodniej apostoł otrzymał jeszcze inne atrybuty: kątownicę (nawiązanie do jego legendarnej działalności jako budowniczego, który miał wznieść pałac niebieski dla indyjskiego króla), kielich, miecz, serce, włócznię (którą go przeszyto). Uważany jest za patrona Indii i Portugalii, architektów, budowniczych, cieśli, geodetów, kamieniarzy, murarzy, stolarzy, małżeństw i teologów.\nInformuj mnie o aktualizacjach Św. Tomasz


Najwięcej polubień w ostatnim tygodniu naszego konkursu fotograficznego uzyskało zdjęcie kościoła pw. Męczenników Podlaskich Błogosławionego Wincentego i Towarzyszy w Gałajnach, gm. Górowo Iławeckie na tle nieba o zachodzie słońca. Zdjęcie Kamila Bachanowicza zostało Zdjęciem Tygodnia.\nNajwięcej polubień w 182. tygodniu naszego konkursu fotograficznego uzyskało zdjęcie danieli w zbożu. Sfotografował je Rafał Dukszto. Jego zdjęcie zostało Zdjęciem Tygodnia.\nNajwięcej polubień w ostatnim tygodniu naszego konkursu fotograficznego uzyskało zdjęcie wykonane w Kamińsku. Piękny zachód słońca uchwyciła Danuta Tobisz. Jej zdjęcie zostało Zdjęciem Tygodnia.