Artykuły na temat Świętej Gianny\nKatarzyna Dankiewicz - Błogosławiona Gianna Beretta Molla - artykuł, którego obszerny fragment zamieszczono w "Źródle", w numerze 35 (452) z dnia 27 sierpnia 2000 r.\nAntonio Sicari - Gianna Beretta Molla - artykuł zamieszczony w "Głosie dla Życia", w numerze 2 (43) z 2000 r. (tłum. Jerzy Kąkol)\nPiotr Molla - Bł. Joanna Beretta Molla - Świadectwo męża, w tłumaczeniu o. Kazimierza Lubowickiego OMI, zamieszczone w wydawnictwie "Sprawy Rodziny", w numerze 54/2000. Str. 76-86\nMałgorzata Dankiewicz - Co znaczy dojrzale kochać Boga - artykuł o dojrzewaniu ludzkiej miłości na przykładzie życia bł. Gianny Beretta Molla.\nGabriela Szulik - Zakochana Joanna - artykuł zamieszczony w "Małym Gościu Niedzielnym", w numerze 5/2002 r.\nKrystyna Zając - Macierzyństwo ofiary i poświęcenia - artykuł zamieszczony w Tygodniku Katolickim "Niedziela", w numerze 16/2002 r.\nKrystyna Zając - Świadek świętości życia - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 98 (1291), z dnia 26 kwietnia 2002 r.\nKrystyna Zając - Święta żona i matka - artykuł zamieszczony w "Czasie Serca", w numerze 5 (60), 2002 r.\nKrystyna Zając - Droga świętości - artykuł zamieszczony w "Rycerzu Niepokalanej", w numerze 554-555 (lipiec-sierpień 2002 r.).\nRoberto Parmeggiani - Siła. Gianna Beretta Molla - Święta zadowolona - artykuł zamieszczony w Tygodniku Rodzin Katolickich "Źródło", w numerze 16, 2003 r.\nPiotr i Gianna Emanuela Molla Świadectwo - o Giannie Beretta Molla dla Polski na 25 marca 2004 r.\nKs. Waldemar Wesołowski - Macierzyństwo – źródło wielkiej radości - artykuł zamieszczony w Legnickiej Edycji "Niedzieli", w numerze 12, z dnia 21 marca 2004 r.\nKs. Stanisław Zbojnowicz - Bł. Joanna Beretta Molla – wzór matki i lekarki - artykuł zamieszczony w "Niedzieli Przemyskiej", w numerze 12, z dnia 21 marca 2004 r.\nMałgorzata Bochenek - Zaufała Bogu bez reszty. Relikwie bł. Joanny Beretty Molli powitano w Łabowej - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 74 (1873), z dnia 27-28 marca 2004 r.\nKrystyna Zając - Święta obrończyni życia - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 86 (1885), z dnia 10-12 kwietnia 2004 r.\nKrystyna Zając - Kobieta mężna - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 86 (1885), z dnia 10-12 kwietnia 2004 r.\nKrystyna Zając - Łaska cudu - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 86 (1885), z dnia 10-12 kwietnia 2004 r.\nGabriela Szulik - Zwiastowanie Joanny - artykuł zamieszczony w "Małym Gościu Niedzielnym", w numerze 4/2004 r.\nŚwięta uśmiechnięta - Rozmowa z Pierluigim Mollą, synem bł. Joanny Beretty Molli zamieszczona w "Naszym Dzienniku", w numerze 97 (1896), z dnia 24-25 kwietnia 2004 r.\nKs. Piotr Gąsior - Po prostu normalna świętość - artykuł zamieszczony w "Źródle", w numerze 19/2004 r.\nAgnieszka Bugała - Gianna Beretta Molla. Święta na Dzień Matki - artykuł zamieszczony w "Królowej Pokoju", w numerze 4 (80), maj 2004 r.\nKrystyna Zając - Relikwie Świętej Żony i Matki w Polsce - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 20, z dnia 16 maja 2004 r.\nGabriela Szulik - Ratujcie dziecko - artykuł zamieszczony w "Gościu Niedzielnym", w numerze 20, z dnia 16 maja 2004 r.\nKrystyna Zając - Macierzyństwo ofiary i poświęcenia - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 113 (1912), z dnia 15-16 maja 2004 r.\nMoja święta żona - Rozmowa z Piotrem Mollą, mężem bł. Joanny Beretty Molli zamieszczona w "Naszym Dzienniku", w numerze 113 (1912), z dnia 15-16 maja 2004 r.\nPiotr Molla - Uśmiech matki - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 113 (1912), z dnia 15-16 maja 2004 r.\nMałgorzata Bochenek - Znak Bożego działania - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 124 (1923), z dnia 28 maja 2004 r.\nJadwiga Knie-Górna - Święta żona i matka - artykuł zamieszczony w "Przewodniku Katolickim", w numerze 23/2004\nKs. Krystian Szenowski - Umarła, by mogło żyć jej dziecko. Joanna (Gianna) Beretta Molla (1922-62) - artykuł zamieszczony w Dwutygodniku Diecezji Kaliskiej "Opiekun", w numerze 11 (157), 23 V - 5 VI 2004 r.\nKs. Piotr Gąsior - Szczęśliwi, bo... - artykuł zamieszczony w "Posłańcu Serca Jezusowego", w numerze z czerwca 2004 r.\nAleksandra Koryszewska - Oddała życie za swoje dziecko - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 135 (1934), z dnia 11 czerwca 2004 r.\nMiłość większa niż śmierć - Słowo wygłoszone podczas uroczystości przyjęcia relikwii Św. Joanny Beretta Molla w Bazylice - Sanktuarium Św. Józefa w Kaliszu, 3 czerwca 2004 roku\nMoja święta Mama - Świadectwo Laury Molli Panutti, córki św. Joanny Beretty Molli, wygłoszone podczas uroczystości w Sanktuarium Świętego Józefa w Kaliszu - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 135 (1934), z dnia 11 czerwca 2004 r.\nJoanna Walczak - Świadek wiary i miłości chrześcijańskiej - artykuł zamieszczony w "Przewodniku Katolickim", w numerze 25/2004\nLucyna Muniak - Relikwie św. Gianny Beretty Molli w Żninie - artykuł zamieszczony w "Przewodniku Katolickim", w numerze 26/2004\nSpotkania ze świętą żoną i matką - artykuły Ks. Piotra Gąsiora zamieszczone w Tygodniku Katolickim "Niedziela" w 2004r.\nKs. Czesław Drążek SJ - Umiłowała do końca - artykuł zamieszczony w "L'Osservatore Romano", w numerze 7-8 (265), 2004.\nKobieta mężna - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 33, z dnia 15 sierpnia 2004 r.\nMałgorzata Bochenek - Moja siostra Joanna - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 227 (2026), z dnia 27 września 2004 r.\nPiotr Lorenc - Rodzinne świętowanie - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 40, z dnia 3 października 2004 r.\nBogumiła Kuźniar - Wprowadzenie relikwii św. Gianny Beretty Molli do kaplicy szpitalnej w Brzozowie - artykuł zamieszczony w "Niedzieli Przemyskiej", w numerze 43, z dnia 24 października 2004 r.\nKs. Piotr Gąsior - Miłość narzeczeńska - artykuł zamieszczony w Dwumiesięczniku "Miłujcie się", w numerze 4-2004.\nKs. Józef Mandziuk - Św. Joanna Molla – obrończyni życia - artykuł zamieszczony w dolnośląskim miesięczniku katolickim "Nowe Życie", w numerze z sierpnia 2004 r.\nInauguracja Roku Rodziny w Diecezji Sandomierskiej - artykuł opublikowany na stronach Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu\nKs. Robert Nęcek - Każdy mężczyzna marzy o takiej kobiecie - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 52, z dnia 25-26 grudnia 2004 r.\nKs. Stanisław Hołodok - Święta Joanna Beretta Molla - artykuł zamieszczony w miesięczniku "W Służbie Miłosierdzia", w numerze 3/2004, z grudnia 2004 r.\nListy św. Joanny Beretty Molli - zamieszczone w Tygodniku Katolickim "Niedziela" w 2004 i 2005 r.\nKs. Henryk Misztal - Życie za życie - Joanna Beretta Molla, lekarz pediatra - jeden z rozdziałów książki Ks. Henryka Misztala - Geniusz Kobiety. Aspekt etyczno-spoleczny, Częstochowa, 2005. Str. 204-218\nŚw. Joanna Beretta Molla - wybrała życie dziecka - Miesięcznik Rodzin Katolickich "Nasza Arka", nr 1/2005\nMoja przygoda ze św. Joanną - świadectwo zamieszczone w "Niedzieli", w numerze 4, z dnia 23 stycznia 2005 r.\n"Co mogę zrobić, aby uczynić Ciebie szczęśliwym? - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 7, z dnia 13 lutego 2005 r.\nKs. Robert Nęcek - Pokochać ukochanego - artykuł zamieszczony w "Przewodniku Katolickim", w numerze 07/2005\nAleksandra Gąsowska - Relikwie św. Joanny Beretty Molli na stałe w Warszawie - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 39 (2144), z dnia 16 lutego 2005 r.\nPiotr Chmieliński - Gest wiary. Relikwie włoskiej Świętej w Warszawie - artykuł zamieszczony w "Niedzieli" - Edycja Warszawska, w numerze 10, z dnia 6 marca 2005 r.\nKs. Piotr Gąsior - Zadziwienie - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 14, z dnia 3 kwietnia 2005 r.\nAgnieszka Bugała - „Rodzina jest wieczernikiem zgromadzonym wokół Jezusa” - artykuł zamieszczony w "Niedzieli na Dolnym Śląsku", w numerze 14, z dnia 3 kwietnia 2005 r.\nRelikwie św. Joanny Beretty Molli na Trójcowie w Chicago. 17 kwietnia 2005 r. - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 14, z dnia 3 kwietnia 2005 r.\nFerdynand Holböck - Święta Joanna Beretta-Molla i Piotr (Pietro) Molla. - rozdział w książce "Święci Małżonkowie. Zwyczajne pary małżeńskie wszystkich wieków nadzwyczajnymi wzorami cnót".\nAgnieszka Bugała - Zanim pójdziemy do Kany, czyli święty czas narzeczeństwa - artykuł zamieszczony w "Niedzieli na Dolnym Śląsku", w numerze 20, z dnia 15 maja 2005 r.\nKonin, par. św. Maksymiliana - Poświęcenie kaplicy stałej adoracji Najświętszego Sakramentu - artykuł zamieszczony na stronach Diecezji Włocławskiej\nRafał Tracz - Relikwie św. Joanny B. Molli w Tarnobrzegu - artykuł zamieszczony na stronach Diecezji Sandomierskiej\nAgnieszka Bugała - Wchodząc w sakrament miłości - artykuł zamieszczony w "Niedzieli na Dolnym Śląsku", w numerze 22, z dnia 29 maja 2005 r.\nAndrzej Zych - W cieniu świętej żony i matki - artykuł zamieszczony w Sandomierskiej Edycji Tygodnika Katolickiego "Niedziela", w numerze 23, z dnia 5 czerwca 2005 r.\nKs. Dariusz Woźniczka - Zakończył się Diecezjalny Kongres Rodzin - artykuł zamieszczony na stronach Diecezji Sandomierskiej\nRelikwie w Płocku - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 136 (2241), z dnia 14 czerwca 2005 r.\nKrystyna Westfal - Przez śmierć Jej miłość zajaśniała jeszcze większym blaskiem - artykuł opublikowany na stronach Międzynarodowego Serwisu Ewangelizacyjnego www.religia.pl\nKs. Piotr Gąsior - „Taka święta była nam potrzebna” - artykuł zamieszczony w "Niedzieli", w numerze 31, z dnia 31 lipca 2005 r.\nAndrzej Hamryszczak - Pośredniczka łask dla rodziny - artykuł zamieszczony w Rzeszowskiej Edycji Tygodnika Katolickiego "Niedziela", w numerze 42, z dnia 16 października 2005 r.\nBarbara Hanna Otto - Ostatnia Święta Jana Pawła II - artykuł zamieszczony w "Niedzieli w Chicago", w numerze 44, z dnia 30 października 2005 r.\nKatarzyna Cegielska - Nie wstydźmy się świętości. Żyła bardzo zwyczajnie - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 3 (2413), z dnia 4 stycznia 2006 r.\nSzczęście we dwoje? - rozmowa z Ks. Piotrem Gąsiorem opublikowana w "Niedzieli", w numerze 2, z dnia 8 stycznia 2006 r.\nByła "uśmiechem Boga" - rozmowa s. Virginią Berettą opublikowana w "Niedzieli Toruńskiej", w numerze 5, z dnia 29 stycznia 2006 r.\nKs. Piotr Gąsior - Droga Krzyżowa z Joanną Berettą Mollą - opublikowano w Tygodniku Katolickim "Niedziela", w numerze 12, z dnia 19 marca 2006 r.\nSekret Twojej świętości - opublikowano w Tygodniku Katolickim "Niedziela", w numerze 18, z dnia 30 kwietnia 2006 r.\nMałgorzata Bochenek - Podręcznik o dobrym życiu - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 103 (2513), z dnia 4 maja 2006 r.\nMira Bodak - Święta Codzienności w Sanktuarium Narodu - artykuł opublikowany w Tygodniku Katolickim "Niedziela", w numerze 20, z dnia 14 maja 2006 r.\nŚwięta "przy mężu" - rozmowa z Ks. Piotrem Gąsiorem opublikowana w "Naszym Dzienniku", w numerze 119 (2529), z dnia 23 maja 2006 r.\nMarek Zygmunt - Relikwie św. Joanny Beretty Molli we Wrocławiu - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 259 (2669) z dnia 6 listopada 2006 r.\nSaverio Gaeta - Przez szesnaście tygodni bez wód płodowych - artykuł zamieszczony w książce "Boża pieczęć. CUDA", autorstwa Saverio Gaety, wydanej przez Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2006\nKrystyna Zając - Święci idą przed nami - artykuł zamieszczony w Tygodniku Katolickim "Niedziela", w numerze 47, z dnia 25 listopada 2007 r.\nLaura Molla i Giuseppe Pannuti - Sakralna wartość życia i znaczenie modlitwy dla świętej Gianny Beretty Molla - referat wygłoszony podczas II Światowego Modlitewnego Kongresu dla Życia, Kraków 11-14.10.2007r., Sanktuarium Miłosierdzia Bożego Łagiewniki\nKs. Piotr Gąsior - Miłość trwa zawsze - artykuł zamieszczony w Tygodniku Katolickim "Niedziela", w numerze 17, z dnia 27 kwietnia 2008 r.\nPowstaje film o św. Joannie Beretcie Molli - rozmowa z Dariuszem Reguckim, autorem scenariusza i reżyserem powstającego filmu fabularnego o świętej Joannie Beretcie Molli, zamieszczona w "Naszym Dzienniku", w numerze 103 (3120) z dnia 2 - 4 maja 2008 r.\nArtykuły zamieszczone w Tygodniku "Źródło" w numerze 29/2008\nŚwięta Joanna Beretta Molla - opublikowany na portalu www.wiara.pl fragment książki "Joanna. Kobieta mężna" wydanej nakładem Domu Wydawniczego Rafael.\nMaria Popielewicz - Mąż i ojciec - filar rodziny. W Mesero k. Mediolanu pożegnano śp. Piotra Mollę, męża św. Joanny Beretty Molli - artykuł zamieszczony w "Naszym Dzienniku", w numerze 81 (3707) z dnia 7 kwietnia 2010 r.\nBeretta-Molla - święta z klasą - O życiu i heroicznym wyborze św. Joanny Beretty-Molli z jej synem Pierluigim Mollą rozmawia Joanna Bątkiewicz-Brożek, rozmowa zamieszczona w "Gościu Niedzielnym", w numerze 24/2012 z dnia 17 czerwca 2012 r.\nKrystyna Zając - „Złoty Tatuś” - artykuł zamieszczony w Tygodniku Katolickim "Niedziela", w numerze 27/2012


Morskie mapy nawigacyjne - rodzaje\nJadąc autem w dalszą drogę bądź do nieznanego nam miasta korzystamy z GPS-a, nawigacji samochodowej, tak jak niegdyś używało się papierowych atlasów z mapami samochodowymi. A czy zastanawialiście się, jak w dzisiejszym cyber świecie wygląda podróż statkiem, rejs po morzu? Z jakich udogodnień techniki mogą korzystać właściciele jachtu, kapitanowie statków rejsowych, których zadaniem jest bezpiecznie przewieźć ładunek lub pasażerów po bezkresie mórz i oceanów?\nJakie występują rodzaje map używanych przez jednostki pływające?\nMapy mają za zadanie odzwierciedlać powierzchnię ziemi na płaszczyźnie w przypadku poruszaniu się po wodach śródlądowych, morzach i oceanach, jest to bardzo kłopotliwe. Mapy morskie wykonywane są w różnych układach, w rzucie Merkatora lub w rzucie gnonomicznym, które umożliwiają statkom bezpieczną żeglugę po loksodromie lub ortodromie (biorąc pod uwagę tereny okołobiegunowe).\nMorskie mapy nawigacyjne dzielą się na kilka rodzajów, umożliwiając jednostkom pływającym dokładne planowanie kursów, zachowanie wierności odległości, co ma kluczowe znaczenie w poruszaniu się po akwenach morskich. Ze względu na treść i skalę odwzorowania wyróżniamy zatem:\nmapy generalne– stosunkowo mało dokładne używane jako:\nmapy do planowania tras żeglugowych 1:10 000 000,\nmapy do tzw. tras oceanicznych 1:3 500 000,\nmapy brzegowe - o średniej skali:\nmapy przybrzeżne obszary ograniczone 1:300 000 - 1:200 000,\npodejścia do portów 1:100 000 i więcej,\nmapy o dużej skali:\nplany kotwicowisk i portów 1:50 000 i więcej,\nplany terminali 1:12 500 i więcej.\nMorskie mapy nawigacyjne używane do nawigacji\nW przypadku map tzw. informacyjnych sporządzanych do celów nawigacyjnych używanych przez jednostki pływające wyróżniamy:\nJednostki pływające w celu bezpiecznego żeglowania wykorzystują jeszcze morskie mapy pomocnicze (zwykle w małej skali) taki jak:\narkusze zliczeniowe (w żegludze oceanicznej),\nNowoczesne morskie mapy nawigacyjne\nWiększość wspomnianych morskich map nawigacyjnych można używać online przy użyciu laptopów, a także tabletu czy też telefonu komórkowego. Jest to o tyle wygodne, że w każdej chwili mamy dostęp do dowolnego miejsca na kuli ziemskiej. Dzięki zastosowaniu nowoczesnego oprogramowania możliwe jest bezbłędne wytyczanie szlaków, zapis tras oraz ich odczyt pozwalający na doskonalenie umiejętności nawigacyjnych na morzu i oceanach.


19 02 2015 • lektura na 2 min\nDla wszystkich, którzy mają problemy ze stopami a nie mają czasu chodzić na pedicure, polecamy kurację złuszczającą Magic Foot Peel\nDodatkową zaletą jest regulacja cyklu złuszczania naskórka. Sprawia to, że skóra nie potrzebuje częstych zabiegów kosmetycznych, a co więcej, nie wraca do wcześniejszej zrogowaciałej postaci\nZastosowanie kosmetyku Magic Foot Peel pozwala nie tylko oszczędzić czas, ale równiesz sprawnie nim gospodarować. Wygodne w użyciu skarpetki, założone na około 90-120 min. Pozwalają na relaks lub wykonanie dodatkowych czynności domowych. Kolejne dni to czas samoistnego złuszczania naskórka i doprowadzenie stóp do gładkiej postaci. Po 7 dniach znikają uporczywe nagniotki i zrogowacenia naskórka, a przez kolejne 6-7 tygodni zachowują piękny i zdrowy wygląd.\nZawarte środki nawilżające powodują, że skóra nie będzie przesuszona po złuszczeniu, ale miękka i delikatna. Wpływ na to mają kolagen, kwas hialuronowy, wyciąg z aloesu oraz ekstrakt z ogórka\nKorzyści ze stosowania Magic Foot Peel\n* rezultaty widoczne już po 7 dniach\n* efekt elastycznej i gładkiej skóry utrzymuje się od 6-7 tyg.\n* wygodne i proste zastosowanie\n* uniwersalny kosmetyk dla kobiet i mężczyzn\n* leczniczy wpływ na skórę stóp, ponieważ regulują proces rogowacenia oraz zmniejsza grubość zrogowaciałego naskórka.\n* prawidłowe zastosowanie kosmetyku zgodnie z instrukcją, daje pełne bezpieczeństwo\n* nie ma ryzyka nadmiernego złuszczania, powstania pęcherzy, czy odparzeń\n* łagodnie i skutecznie usuwa zrogowaciały naskórek, stwardniałe odciski, uporczywe\n* zapewnia gładką, elastyczną zdrową skórę stóp\n24 08 2019 – lektura na 2 min\n12 08 2019 – lektura na 1 min\nZobacz wszystkie 52 wpisy →


Dziewczęta z Castle Deverill - Dobre Książki Magazyn o książkach i literaturze\nJest rok 1925. Wojna dawno się skończyła. Ale doznano wielkich strat i życie nigdy już nie będzie takie same.\nPołożony na zachodzie Irlandii Castle Deverill, od setek lat uwielbiany dom rodziny Deverillów, zniszczyła pożoga.\nMłoda i lekkomyślna Celia Deverill, nie mogąc znieść myśli, że zamek stoi porzucony, postanawia przywrócić posępną ruinę do dawnej świetności. Na szczęście dobrze wyszła za mąż i jest dość bogata, aby utrzymać go w rodzinie.\nAle ciemne chmury zbierają się raz jeszcze, gdy w 1929 roku dochodzi do załamania na rynkach finansowych. Wszystko, co wydawało się tak pewne, raz jeszcze staje pod znakiem zapytania\nNikt nie pisze epickich romansów tak jak Santa Montefiore. Wszystko, co wychodzi spod jej pióra, jest pisane prosto z serca.\nPrzekład: Alina Jakubowska\nSeria: „Kroniki Deverillów”, część 2\nBallinakelly, hrabstwo Cork, 1662\nSłony wiatr omiatał białe plaże i skaliste urwiska przy Ballinakelly Bay, niosąc rozpaczliwy krzyk mew i łomot fal. Szare chmury wisiały nisko, a delikatna mżawka zasnuwała powietrze mglistym woalem. Patrząc na dywany zielonych pastwisk i żółtego janowca, trudno było uwierzyć w brutalną historię tej ziemi, ponieważ nawet w wyblakłym wczesnowiosennym świetle jej przyroda była nieskażona, wprost niewinnie piękna.\nW chwili gdy, zdawało się, nieprzenikniony baldachim chmur nieco się przetarł, przepuszczając promień słońca, Barton Deverill, pierwszy lord Deverill z Ballinakelly, poprzysiągł sobie, że zabliźni rany po okrucieństwach Cromwella i przyniesie pocieszenie oraz pomyślność ludziom, nad którymi teraz panował. Otulony aksamitną peleryną w głębokim odcieniu purpury, w nasadzonym nonszalancko na głowę kapeluszu z szerokim rondem ozdobionym zawadiackim piórem i w wysokich skórzanych butach ze srebrnymi ostrogami oraz mieczem u boku, siedział na koniu, przesuwając wzrokiem po szerokich połaciach ziemi nadanej mu w dowód wdzięczności przez przywróconego na tron króla Karola II. Barton Deverill był jednym z głównych przywódców w walce z wojskami Cromwella dokonującymi podboju Irlandii. Po przegranej bitwie pod Worcester uciekł wraz z królem przez morze i towarzyszył mu podczas długiego wygnania; tytuł i ziemia były satysfakcjonującą rekompensatą za rodzinny majątek skonfiskowany mu przez Cromwella w Anglii oraz za lata poświęcenia dla Korony. Nie był już młodym mężczyzną, żądnym przygód i walki, lecz człowiekiem statecznym, pragnął schować miecz do pochwy i cieszyć się owocami swych dotychczasowych poczynań. Gdzie lepiej zapuścić korzenie niż na tej olśniewająco pięknej ziemi?\nZamek z wolna nabierał kształtu. Zapowiadało się, że będzie wspaniały – położony nad samym morzem, z wieżami i wieżyczkami o ostro zakończonych hełmach i wystarczająco grubymi murami, żeby odeprzeć wroga, chociaż lord Deverill miał nadzieję na położenie kresu przemocy. Co prawda, Barton był protestantem i Anglikiem do szpiku kości, nie widział jednak powodu, by on i irlandzcy katolicy nie mieli się nawzajem szanować i żyć w zgodzie. W końcu przeszłość żyje tylko w pamięci, natomiast przyszłość zależy od bieżącego nastawienia; wzajemne zrozumienie i akceptacja na pewno umożliwią pokój na tej ziemi.\nDał znak towarzyszącej mu pokaźnej świcie i wszyscy z wolna ruszyli ku małej osadzie Ballinakelly. Po nocnej ulewie droga rozmiękła, chlupot kopyt obwieścił więc ich przybycie, wywołując strach w sercach ludzi, którzy byli świadkami zbyt wielkiego rozlewu krwi, by ze spokojem przyjąć pojawienie się konnego zastępu Anglików. Mężczyźni przyglądali mu się ze zrozumiałą rezerwą, dopóki nie rozpoznali swego nowego lorda i władcy. Pobladłe kobiety na wszelki wypadek pospiesznie zabrały dzieci i ukryły się w domach, ryglując za sobą drzwi. Kilku nieustraszonych młodzików stało boso w mżawce jak strachy na wróble, z szeroko otwartymi, wygłodniałymi oczami, gdy angielscy szlachcice w wykwintnych skórzanych butach i kapeluszach z piórami wjeżdżali w sam ich środek.\nLord Deverill zatrzymał wierzchowca i zwrócił się do swego przyjaciela, sir Toby’ego Beckwyth-Stubbsa, krzepkiego mężczyzny z sumiastym kasztanowatym wąsem i długimi kręconymi włosami ułożonymi w misterne pukle.\n– Oto serce mojego imperium – rzekł, robiąc zamaszysty gest dłonią w rękawiczce, po czym dodał z sarkazmem: – Doprawdy, widzę, że jestem tu kochany.\n– Lata rozlewu krwi nauczyły ich ostrożności, Bartonie – odparł sir Toby. – Ale pewien jestem, że dzięki delikatnej perswazji zdołamy ich przywołać do porządku.\n– Nie będzie takiej perswazji, o jakiej myślisz, przyjacielu. – Barton podniósł głos. – Będę wielkoduszny, jeśli przysięgną mi posłuszeństwo.\nW tym momencie kobieta ubrana w długą czarną pelerynę wyszła na drogę. Wydawało się, że wiatr nagle ustał i wszystko znieruchomiało. Obdarte dzieciaki gdzieś znikły i pozostała tylko ta niewiasta, której suknia ciągnęła się po błocie.\n– Któż to? – rzucił ostro lord Deverill.\nZarządca majątku podjechał do swego pana.\n– Maggie O’Leary, milordzie – poinformował.\n– Kimże jest ta Maggie O’Leary?\n– Ziemia, na której pan buduje zamek, milordzie, należała do jej rodziny.\n– Aha. – Lord Deverill potarł brodę. – I pewnie chce ją odzyskać?\nŻart tak rozbawił jego towarzyszy, że zaśmiali się gromko, odrzucając głowy. Ale młoda kobieta wpatrywała się w nich z taką zuchwałością, że śmiech rychło uwiązł im w gardle, zamieniając się w zduszony chichot. Nikt nie odważył się odwzajemnić jej spojrzenia.\n– Chętnie jej coś zapłacę – dodał lord Deverill pojednawczo.\n– To wariatka – syknął zniecierpliwiony sir Toby. – Lepiej od razu jej się pozbądźmy.\nAle Barton Deverill uniósł rękę. W odważnej postawie kobiety było coś, co wzbudziło jego ciekawość.\n– Posłuchajmy, co ma do powiedzenia.\nMaggie O’Leary zatrzepotała białymi palcami, a ruch ten był tak lekki i płynny, że jej dłonie przywodziły na myśl parę śnieżnobiałych ptaków. Gdy zsunęła z głowy kaptur, Barton Deverill wstrzymał oddech. Nigdy nie widział tak urodziwej niewiasty, nawet na francuskim dworze. Włosy miała długie, czarne i lśniące niczym skrzydło kruka, a twarz bladą jak księżycowa poświata. Wydęła usta, pełne i czerwone jak owoce ostrokrzewu. Ale to jej błyszczące jasnozielone oczy sprawiły, że śmiech zamarł lordowskim sługom na ustach i zmusił ich do wykonania znaku krzyża.\n– Miej się na baczności, panie – szeptali do niego. – Ani chybi to czarownica!\nMaggie O’Leary uniosła głowę i utkwiła wzrok w lordzie Deverillu. Jej głos był niski i melodyjny jak wiatr.\n– Is mise Peig Ni Laoghaire. A Tiarna Deverill, dhein tú éagóir orm agus ar mo shliocht trín ár dtalamh a thógáil agus ár spiorad a bhriseadh. Go dtí go gceartaíonn tú na h-éagóracha siúd, cuirim malacht ort féin agus d-oidhrí, I dtreo is go mbí sibh gan suaimhneas síoraí I ndomhan na n-anmharbh.\nLord Deverill zwrócił się do zarządcy.\n– Co ona mówi? – Ale stary sługa przełknął ślinę, bojąc się powtórzyć jej słowa. – No, mówże, człowieku – ponaglił. – Czyżbyś stracił język?\n– Dobrze, mój panie, ale niech Bóg nas chroni przed tą czarownicą! – Odchrząknął, po czym przetłumaczył niepewnym i drżącym głosem: – „Nazywam się Maggie O’Leary. Lordzie Deverillu, skrzywdziłeś mnie i moich potomków, odbierając nam ziemię i łamiąc nam ducha. Póki nie naprawisz wyrządzonych nam krzywd, przeklinam ciebie i twój ród, przeklinam was na wieczność. Niech wasze dusze nigdy nie zaznają spokoju, błąkając się między światem żywych i umarłych”.\nZza pleców dobiegły ich gwałtowne głębokie oddechy, a sir Toby sięgnął po miecz.\nLord Deverill odwrócił się do swoich ludzi i uśmiechnął się z zażenowaniem.\n– Czy mamy się bać pustych słów jakiejś chłopki? – zadrwił.\nGdy znów odwrócił wzrok, Maggie zniknęła.\nKitty Trench pocałowała chłopca w miękki policzek. Gdy dziecko odwzajemniło uśmiech, w jej sercu wezbrała dojmująca czułość.\n– Bądź grzeczny dla panny Elsie, Mały Jacku – rzekła łagodnie. Poklepała go po rudych włosach, które miały dokładnie taki sam odcień jak jej własne. – Niedługo wrócę. – Gdy zwracała się do niani, przywołała na twarz wyraz zdecydowania. – Pilnuj go dobrze, Elsie. Nie spuszczaj z oka!\nElsie zmarszczyła brwi, zastanawiając się, czy niepokój pani Trench ma coś wspólnego z dziwną Irlandką, która poprzedniego dnia pojawiła się w ich domu. Stała na trawniku, wpatrując się w dziecko, a wyraz jej twarzy był mieszaniną smutku i tęsknoty, jakby widok małego chłopca sprawiał jej ogromne cierpienie. Elsie podeszła do nieznajomej i spytała, czy może w czymś pomóc, ale kobieta wymamrotała jakieś przeprosiny i uciekła. Było to tak zadziwiające, że Elsie natychmiast opowiedziała o tym pani Trench. Jej gwałtowna reakcja wytrąciła nianię z równowagi. Kitty zbladła, a w jej oczach odmalowało się przerażenie, jakby od dawna bała się przybycia tej kobiety. Załamała ręce, ściągnęła brwi, nie wiedząc, co począć. Wyjrzała przez okno, a potem, jakby pod wpływem nagłego impulsu, wybiegła do ogrodu i zniknęła za bramą. Elsie nie wiedziała, co zaszło między tymi dwiema kobietami, ale gdy pół godziny później Kitty wróciła, oczy miała czerwone od płaczu i cała się trzęsła. Objęła chłopca i tak mocno go ściskała, że niania zaczęła się obawiać, czy go nie udusi. A potem zabrała go na górę do sypialni i zamknęła za sobą drzwi, pozostawiając Elsie w stanie najwyższego zdumienia.\nNiania uśmiechnęła się teraz przekonująco do swojej pani.\n– Nie spuszczę go z oka, obiecuję – powiedziała, biorąc dziecko za rękę. – Chodź, paniczu Jacku, pójdziemy pobawić się pociągiem.\nKitty poszła do stajni i osiodłała swoją klacz. Gdy mocno podciągała popręg, zaciskała szczękę, przypominając sobie wczorajsze bulwersujące wydarzenie, z powodu którego przez pół nocy biła się z myślami, a przez drugie pół dręczyły ją koszmary.\nWczoraj niespodziewanie odwiedziła ją Bridie Doyle, niegdyś jej pokojówka i przyjaciółka, a zarazem biologiczna matka Małego Jacka. Dziecko było owocem jej przelotnego i skandalizującego romansu z ojcem Kitty, Bertiem Deverillem. Bridie musiała zostawić noworodka w klasztorze i uciec do Ameryki. Potem ktoś zabrał niemowlę z klasztoru i podrzucił na progu Kitty, dołączając list z prośbą, by się nim zaopiekowała. Cóż innego mogła zrobić? – rozmyślała, wsiadając na konia. Przecież oddała Bridie wielką przysługę, za którą ta powinna być jej dozgonnie wdzięczna. Ojciec Kitty w końcu uznał syna, a Kitty wraz ze swym mężem, Robertem, wychowywała przyrodniego brata jak własne dziecko – i równie mocno go kochała. Nic na świecie nie mogło jej z nim rozłączyć. Nic. A teraz Bridie wróciła i chciała swego syna z powrotem. „Raz musiałam go zostawić, drugi raz tego nie zrobię” – powiedziała, a wtedy lodowata ręka strachu ścisnęła serce Kitty.\nKitty wyruszyła, tłumiąc łkanie. Nie tak dawno były sobie z Bridie bliskie jak siostry. Ta przyjaźń została jednym z jej najcenniejszych doświadczeń. Ale Kitty wiedziała, że z powodu Małego Jacka pojednanie między nimi będzie niemożliwe. Musiała zaakceptować, że Bridie, którą kiedyś kochała, już nie istnieje.\nKitty galopowała przez pola w kierunku zamku, który kiedyś był jej wspaniałym rodzinnym domem, a teraz leżał w ruinie, odwiedzany jedynie przez gawrony i duchy umarłych. Zanim przed czterema laty strawił go pożar, Castle Deverill trwał dumnie na swoim miejscu, zdawało się na wieczność, a chmury napływające znad morza odbijały się w jego wysokich oknach jak w jasnych rozmarzonych oczach. Przypomniała sobie mały salonik babci Adeline, pachnący torfem i bzem, oraz swego dziadka Huberta, który lubił strzelać do katolików z okien garderoby. Przypomniała sobie zapach stęchlizny w bibliotece, gdzie jadali ciasto porterowe i grywali w brydża, oraz skrytkę pod schodami dla służby, gdzie spotykała się w tajemnicy z Bridie, gdy była małą dziewczynką. Uśmiechnęła się na wspomnienie, jak wymykała się z Hunting Lodge, by poszukać rozrywki w towarzystwie swoich kochanych dziadków. W tamtych czasach zamek był dla niej ucieczką od nieczułej matki i dokuczliwej guwernantki, ale dziś symbolizował jedynie stratę – odejście w przeszłość epoki, która wydawała się o wiele bardziej czarująca niż teraźniejszość.\nKiedy galopowała przez pola, wspomnienia Castle Deverill z okresu jego świetności wypełniły jej serce intensywną tęsknotą. Ale ojciec postanowił sprzedać zamek i wkrótce przejdzie on w obce ręce. Myślała o Bartonie, pierwszym lordzie Deverillu z Ballinakelly, który zbudował zamek, i w sercu ścisnęło ją z emocji – prawie trzysta lat rodzinnej historii obróciło się w popiół, a wszyscy męscy potomkowie uwięzieni w zamkowych murach na wieczność jako przeklęte duchy, nigdy nie zaznają spokoju. Co się z nimi stanie? Ojciec postąpiłby szlachetnie, oddając ruiny O’Learym; w ten sposób uwolniłby swoich przodków i ocalił własną duszę. Ale Bertie Deverill nie wierzył w klątwy. Tylko Kitty i Adeline posiadały dar widzenia duchów i doskonale wiedziały, jaki los czeka Bertiego i jego potomków. W dzieciństwie Kitty uważała duchy za zabawne, ale dziś napawały ją smutkiem.\nW końcu jej oczom ukazał się zamek. Zachodnia wieża, w której aż do śmierci rezydowała Adeline, stała nadal nietknięta, ale reszta przypominała szkielet gigantycznego zwierzęcia, stopniowo rozkładającego się w lesie. Bluszcze i powoje pięły się po resztkach murów, wkradając się przez puste oczodoły okien, dążąc do zawładnięcia każdym kamieniem. Ale dla Kitty zamek nadal miał magnetyczny urok.\nPrzejechała kłusem przez teren porośnięty wysokimi chwastami, gdzie kiedyś znajdował się trawnik do gry w krokieta. Zeskoczyła z konia i poprowadziła go naokoło murów do głównego wejścia. Tam, przy czarnym lśniącym samochodzie, czekała na nią kuzynka. Celia Mayberry stała sama, ubrana w długi czarny płaszcz, sięgający niemal do ziemi, blond włosy miała upięte w staranny koczek, a na głowie elegancki mały kapelusik. Na widok Kitty się rozpromieniła.\n– Och, kochana Kitty! – wykrzyknęła z entuzjazmem, oplatając przyjaciółkę ramionami. Pachniała tuberozą oraz pieniędzmi.\nKitty z równą mocą odwzajemniła uścisk.\n– Jakże się cieszę! – odpowiedziała szczerze. Kuzynka Celia, która w dzieciństwie spędzała tu każde lato wraz z resztą „londyńskich Deverillów”, jak nazywano angielskich kuzynów, kochała Castle Deverill prawie tak silnie jak ona. Kitty czuła potrzebę bliskiego z nią kontaktu, równie nieodpartą jak chęć powracania do wspomnień, ponieważ Celia była jedną z niewielu osób w jej życiu, które się nie zmieniły. Im Kitty robiła się starsza i przeszłość stawała się bardziej odległa, była za tę stałość Celii coraz bardziej wdzięczna. – Dlaczego nie zawiadomiłaś mnie, że przyjeżdżasz? Mogłaś zatrzymać się u nas.\n– Chciałam ci zrobić niespodziankę – odparła Celia; wyglądała jak dziecko, które pragnie zdradzić jakiś sekret.\n– No i zrobiłaś! – Kitty podniosła wzrok na spalone mury. – Wygląda jak duch, czyż nie? Duch naszego dzieciństwa.\n– Zostanie odbudowany – rzekła Celia stanowczo.\nKitty spojrzała na nią z troską.\n– Wiesz, kto go kupił? Nie wiem, czy przeżyję tę wiadomość.\nCelia się roześmiała.\n– Ja! – wykrzyknęła. – To ja go kupiłam! Czyż to nie cudowne? Zamierzam przywrócić ducha naszego dzieciństwa. Ty, ja i nasze dzieci będziemy mogły znów przeżywać wspaniałe chwile. Będzie jak dawniej!\n– Ty, Celio? – Kitty z zaskoczenia na moment straciła dech. – Ty kupiłaś Castle Deverill?\n– Formalnie Archie go kupił. Cóż z niego za szczodry mąż! – Rozpromieniła się ze szczęścia. – Czy to nie najlepszy sposób rozwiązania problemu, Kitty? Ja też należę do Deverillów! Mam takie samo prawo jak reszta rodziny. Powiedz, że jesteś szczęśliwa, no, powiedz wreszcie!\n– Ma się rozumieć, że jestem szczęśliwa. Czuję ulgę, że nie kupił go ktoś obcy, ale muszę przyznać, że jestem trochę zazdrosna – odparła nieco zakłopotana Kitty.\nCelia znów objęła ją ramionami.\n– Proszę, nie miej do mnie urazy. Zrobiłam to dla nas. Dla rodziny. Nie chciałam, żeby zamek poszedł w obce ręce. To byłoby jak oddanie własnego dziecka. Nie zniosłabym myśli, że ktoś inny buduje swoje życie na naszych wspomnieniach. A tak wszyscy będziemy mogli się nim cieszyć. Ty możesz nadal mieszkać w White House, wuj Bertie, jeśli oczywiście zechce, w Hunting Lodge, i możemy znów być szczęśliwi. Po tych wszystkich cierpieniach, które przeżyliśmy, zasługujemy na szczęście, nie sądzisz?\nKitty uśmiechnęła się z czułością. Celia była prawdziwą królową sceny.\n– Masz rację, Celio. Cudownie będzie obserwować, jak zamek wraca do życia. I to dzięki Deverillom. Tak być powinno. Żałuję tylko, że to nie ja tego dokonam.\nCelia przyłożyła rękę w rękawiczce do brzucha.\n– Będę miała dziecko, Kitty – oznajmiła z uśmiechem.\n– Wielkie nieba, Celio, ile jeszcze niespodzianek masz dla mnie w zanadrzu?\n– Tylko te dwie. A co z tobą? Pospiesz się. Modlę się, żebyśmy obydwie miały córki, które będą dorastać w Castle Deverill, tak jak kiedyś my.\nNagle Kitty zdała sobie sprawę, że Celia napisała na nowo swoją przeszłość, wierząc, że przebywała w zamkowych murach dłużej niż tylko podczas sierpniowych wakacji. Należała do tych powierzchownych ludzi, którzy ot tak, zależnie od okoliczności, potrafią zmienić swój życiorys i wierzą w absolutną prawdziwość swojej wersji.\n– Chodź! – Celia chwyciła Kitty za rękę i pociągnęła za sobą przez framugę drzwi, za którymi kiedyś znajdował się paradny hol. – Wejdźmy do środka! Mam wielkie plany. Chcę, żeby ten zamek był dokładnie taki sam jak wtedy, gdy byłyśmy dziewczynkami, a może nawet jeszcze piękniejszy. Pamiętasz ostatni Letni Bal? Czyż nie był cudowny?\nKitty i Celia brnęły wśród sięgających do kolan chwastów, zdumione widokiem młodych drzewek, które wysiały się wśród ostów i ciernistych krzewów i wyciągały wiotkie gałązki ku światłu. Przechodziły po miękkiej ziemi z pokoju do pokoju, płosząc gawrony i sroki, które z oburzeniem wzbijały się w powietrze. Celia paplała, przywołując przeszłość w barwnych anegdotach i czułych reminiscencjach, ale Kitty nie mogła pozbyć się uczucia smutku, który owijał ją jak ciężki czarny welon. Z bólem serca wspominała dziadka Huberta, który zginął podczas pożaru, i babcię Adeline, zmarłą zaledwie przed miesiącem w zachodniej wieży. Pomyślała o bracie Bridie, Michaelu Doyle’u, który podpalił zamek, i swej głupocie, która zawiodła ją na farmę, gdzie nikt nie usłyszał jej krzyków, gdy była gwałcona. Myślami poszybowała do swego kochanka, Jacka O’Leary’ego, i spotkania z nim przy zamkowym murze, gdy mocno ją przytulając, błagał, żeby z nim uciekła do Ameryki. Wreszcie oczyma duszy ujrzała peron na stacji, gdzie Jack został aresztowany. Zaczęło jej się kręcić w głowie, serce ścisnęło się ze strachu, gdy upiory przeszłości wybudziły się ze snu. Zostawiła Celię w ruinach jadalni i pobiegła do biblioteki, szukając schronienia wśród przyjemniejszych wspomnień – brydża, wista i ciasta porterowego.\nKitty oparła się o ścianę. Z westchnieniem przymknęła oczy. Zdała sobie sprawę, że żywi ambiwalentne uczucia do tego kanarka ćwierkającego o domu, o którego przeszłości nie ma wielkiego pojęcia. Paplanina Celii cichła w oddali, tłumiona jękiem jesiennego wiatru, hulającego wśród zamkowych murów. A ledwie Kitty przymknęła powieki, szóstym zmysłem wyczuła gromadzące się wokół niej duchy. Chłodne powietrze stało się jeszcze zimniejsze. Nic nie mogło szybciej i pewniej sprowadzić ją znów do dzieciństwa. Ostrożnie otworzyła oczy. Stała przed nią babcia jak żywa, tylko młodsza niż w chwili śmierci; biła od niej oślepiająca jasność, jakby oświetlał ją reflektor. Za nią stał dziadek Hubert oraz Barton Deverill, pierwszy lord Ballinakelly, a dalej inni nieszczęśni potomkowie Deverillów, których klątwa Maggie O’Leary skazała na wieczną tułaczkę po krawędzi zaświatów; ich twarze przesuwały się przed jej oczami jak w kryształowym kalejdoskopie.


Stolik kawowy MANISA 120 cm biały z dodatkiem koloru dębowego\nNowoczesny stolik kawowy wykonany z płyty MDF, lakierowany na kolor biały matowy. Ciekawym dodatkiem jest ukryta półka w otwierana z obu stron w kolorze dębu z laminatu. Półka szklana oferuje dużo miejsca na czasopisma i zbędne rzeczy. Współgrające kolory stworzą w pomieszczeniu estetyczny wygląd.\nNumer katalogowy 58180WE4\nMateriał MDF, półka szklana, lakier biały mat, folia dąb


Leki uspokajające o krótkim dzialaniu - ... o lek - Internetowe Forum Farmaceutyczne | iff.pl\nRozpoczęty przez Desdemona, Listopad 20, 2017\nSzukam leku uspokajajacego, o jak najkrótszym okresie półtrwania i całkowitego działania. Raczej nie biorę lekow na receptę, ponieważ zwykle uspokajające z Labofarm łagodzą mój stan napięcia nerwowego. Niekiedy jednak są sytuację, w których nie czuje w ogóle ich działania. Potrafię wpaść w długi płacz ż niewiadomego powodu, lub czuje ból brzucha i jakieś obsesyjnie myśli o stresujące sytuacji, które nie pozwalają mi się skupić ma czymkolwiek.\nTo nie są sytuację nagminne. W tym roku było 4 albo 5 sytuacji, w których musiałam wziąć Hydroksyzyne, aby się uspokoić. Biorę wtedy mała dawkę- 10 mg, ponieważ przeważnie starcza. Raz w tym roku po upływie ok pół godzinę wzięłam kolejne 10 mg, bo napięcie było zbyt silne.\nOgólnie jestem właściwie zadowolona z tego leku, ale są jednak jakieś "ale". Najbardziej przeszkadzajacym mi jest okres działania leku. Za długo utrzymuje się jego działanie. Tzn po ok 6-8 godz jest już o wiele mniejsze, ale moja nijakosc i zobojetnienie trwa aż półtora dnia. Wtedy czuje, że nie mam energii do życia.\nLekiem nasennym, który biorę tylko doraźnie jest Zolpidem 5 mg, niekiedy 10 mg. Po tym rano czuje się wyspana i mam mnóstwo energii. Tyle że to lek nasenny, a Hydroxysyna uspokajające. Mają inne działanie.\nCzy istnieje jakiś lek uspokajający o krótkim dzialaniu? Ale też nie jakiś mocny typu leki z końcówka zepam. Taki lek aby się uspokoić i za kilka godzin lek przestałby działać, a mi w tym czasie emocje by opadły i nie czulabym się odpala.\nPrzy takim profilu "nerwicy" i "zaniepokojenia", czyli praktycznie żadnym, zawsze proponuję pacjentom kurację ziołowymi lekami uspokajającymi. Co prawda trzeba je stosować przez dłuższy czas, ale efekt terapii utrzymuje się długo i radzenie ze stresem odbywa się śpiewająco. Nie ma większego znaczenia, jaki to będzie preparat, ważniejszy jest czas przyjmowania: miesiąc - dwa (najlepiej na noc niewielkie dawki). Leki, o których piszesz, dają jedynie doraźny efekt - zawieszają system i po czasie ich działania organizm wraca do punktu wyjściowego, zaś ziołowe korygują reakcje organizmu w dłuższej perspektywie.\nFaktycznie nie mam jakiejś ciągłej głębokiej depresji, czy nerwicy i dlatego nie potrzebuję leków stale wyciszających. Nawet preparaty ziołowe nie wymagają u mnie ciągłego stosowania, gdyż czuję ich lekkie działanie doraźnie. Na co dzień nie potrzebuję nawet ich, ponieważ odbierają mi energię. Jednak zdarzają się srednio raz na ok 1,5 - 2 mc takie dni, że już nie wyrabiam i tylko wspomniana Hydroksyzyna mnie ratuje wtedy. Ale jak już napisałam, za długo ona mnie trzyma, bo tak niecałą dobę. Oczywiście na początku jest mocniejsze działanie, ale po kilku godzinach spada i mam wrażenie, że gdy już całkiem lek nie wypłuczę się z mojego organizmu, to jest na takim samy m poziomie, a mi brakuje pozytywnej energii, bo jestem "przymulona". Te rzadkie napady są u mnie dość bardzo zauważalne, gdyż niekiedy nie potrafię przestać płakać, a najgorsze, że ostatnio nawet w komunikacji miejskiej mi sie zdarzyło nie powstrzymać łez. Dobrze, że miałam okulary przeciwsłoneczne w torebce.\nStąd moje pytanie o to, czy istnieje lek uspokajający o doraźnym i krótszym działaniu (tak do ok 7-8 godz)?\nW którym miejscu, to, co napisałam, jest niezrozumiałe? Sytuacje wspomniane przez Ciebie zdarzają się każdemu i jeśli uważasz je za dyskomfort w swoim życiu wymagający naprawy, to leki, które zaproponowałam są optymalnym wyjściem. Nikt tutaj nie zaproponuje Ci leków Rx. To forum farmaceutów, przez internet szczęśliwie jeszcze nie ma możliwości leczenia., więc jeśli propozycja Cię nie satysfakcjonuje, musisz udać się do lekarza.\nJa wszystko zrozumiałam i myślę, że dobrze też wyjaśniłam dlaczego nie bardzo chciałabym stosować leki ziołowe na dłużej w sposób ciągły. Ja leki biorę w bardzo ograniczonym stopniu, nawet jeśli są ziołowe. I te ziołowe, jak już napisałam, pomagają mi doraźnie, ale nie na takie napady, podczas których bywa, że jest mi wstyd. W moim towarzystwie nie znam jeszcze takiej osoby, która nie częstymi chwilami nie razi sobie z emocjami. Na co dzień nie potrzebuję takich leków. Owszem, pójdę do lekarza, bo skąd miałabym wziąć receptę. Tyle, że chciałam już cokolwiek wiedzieć rozmawiając z lekarzem i myślałam, że tutaj znajdę jakąś poradę, bo tego szukałam, a nie sposobu leczenia. Myślałam, że to forum jest odpowiednie, bo przeglądając je widziałam inne tematy, w których były rady dotyczące długości działania leków i przez to jakieś ewentualne interakcje z innymi. U mnie to nie wystąpi, bo nie biorę innych.\nKilka lat letu dostawałam takie leki: Xanax, Mianseryna, Clonazepam, Fleuksytyna. Nie każdy oczywiście doraźny, ale innego nie potrzebuje.. To było wiele lat temu. Teraz gdybym miała stosować Xanax doraźnie, to chyba musiano by mi na siłę do ust włożyć. Dlatego też podczas rozmowy z lekarzem chciałam choćby trochę wiedzieć cokolwiek na temat leków krótko działających doraźnie, bo jeśli miałabym dostać receptę na lek podobny do powyzszych, to nawet bym recepty nie brała.\nMnie naprawdę interesuje coś doraźnego na kilka razy do roku. Moja kosmetyczka mówi, że doraźnie raz na ok 1 mc bierze coś z końcówką zepam, ale dla mnie to leki - siekiery. Myślałam, że może jest coś podobnego do Hydroksyzyny, ale o krótszym okresie półtrwania. W internecie znalazłam coś takiego: Triazolam, ale nie wiem jakie to ma działanie i czy jest to dobre rozwiązanie dla sytuacji sporadycznych. Ma niby od 1 do 5 godz T1/2.\nMoże są jeszcze inne o krótkim, a nawet krótszym działaniu?\nEdytowano Listopad 30, 2017 przez lunaak\npolecanie suplementów przez laika\nBardzo proszę pacjentów o niewypowiadanie się na profesjonalne tematy.\nProszę nie polecać suplementów diety na poważne schorzenia i takie eksperymenty przeprowadzać na sobie.\n@Desdemona - proszę skupić się na odpowiedniej komunikacji ze swoim lekarzem prowadzącym.\nMy możemy jedynie udzielić informacji o leku w kontekście ogólnym.\nPodaje Pani szczegółowe informacje dotyczące swojej sytuacji zdrowotnej - tego nie powinno się robić na publicznym forum. To również nie ma sensu z tego względu, że na ten podstawie nikt tutaj nie zaproponuje odpowiedniego leku. Od tego jest Pani lekarz prowadzący. Jesli komunikacja z nim jest niesatysfakcjonująca - należy poszukać innego specjalisty.\nJuż się to więcej nie powtórzy.


Biznes » Statystyki, katalog stron www, dobre i ciekawe strony internetowe (pozycje 9 - 16)\nFirma geodezyjno-kartograficzna Landkart oferuje szeroki zakres usług. Wykonujemy mapy, tyczenia, inwentaryzacje oraz inne prace geodezyjne. Posiadamy wieloletnie doświadczenie, nowoczesny sprzęt i nowatorskie metody pracy. Jesteśmy terminowi oraz oferujemy konkurencyjne ceny. Działamy na w obrębie powiatu starachowickiego oraz okolic, ale prace na terenie całego kraju nie są nam obce. Zapraszamy do współpracy.\nPranie Dywanów, Wykładzin, Czyszczenie tapicerki Meblowej Wrocław\nGdy twój dywan, mebel tapicerowany bądź wykładzina tracą swój dawny blask pojawiamy się MY. Czym się zajmujemy? Naszą misją jest przywrócenie czyszczonej powierzchni nowego wyglądu bez kurzu, roztoczy,plam, zabrudzeń. Korzystając z profesjonalnych sprzętów, oraz środków marki Karcher materiał po czyszczeniu znów będzie jak nowy. Pierzemy najskuteczniejszą metodą zwaną ekstrakcyjną pozwalającą na usunięcie nawet uporczywych zabrudzeń. Dlaczego my? Dlaczego powinieneś odwiedzić naszą stronę?. Odpowiedź jest prosta: Bo lata doświadczenia stanowią gwarancje twojej satysfakcji.\nPranie dywanów Wykładzin, Czyszczenie Tapicerki Wrocław\nClean-Maxx jest firma sprecjalizująca sie w praniu- czyszczeniu : dywanu, wykładziny, oraz wszelkiego rodzaju tapicerki meblowej tekstylnej : narożnika, kanap, sof, łóżka, tapczanu, wersalki, foteli, krzeseł, puf, materaca. Z uwagi na nasze doświadczenie, nie przemaczamy pranych powierzchni oraz wykonujemy swoją pracę z dużym zaangażowaniem i estetyką. Do profesjonalnego czyszczenia i prania wykorzystujemy maszyny Kärcher. Technologia oparta jest na rozpylaniu wydajnego preparatu czyszczącego i jednoczesnym odsysaniu wraz z rozpuszczonym brudem. W ten sposób brud który był niedostępny dla zwykłego odkurzacza zostaje całkowicie usunięty. Używane przez nas środki czyszczące są wysokiej jakości oraz nie szkodliwe dla dzieci i zwierząt . Zajmujemy się również impregnacją dywanów i tapicerek Impregnat tworzy ochronną warstwę, zabezpieczającą włókna przed trwałymi zabrudzeniami Posiadamy atrakcyjne i konkurencyjne ceny !! Dojazd do Klienta jest bezpłatny ! Nasze usługi świadczymy we Wrocławiu i okolicach do 30 km Wykonujemy usługi w miastach : Wrocław, Oleśnica, Trzebnica, Oława, Sobótka, Brzeg Dolny, Kąty Wrocławskie, Kobierzyce, Środa Śląska, Oborniki Śląskie oraz okolice\nSerwis Komputerowów Portal.sklep.pl Kielce\nProfesjonalny serwis laptopów oraz komputerów Kielcach. Portal – Serwis komputerowy Kielce działa od 2009 roku. Prowadzimy również serwis tabletów, telefonów. Dojeżdżamy również na miejsce do klienta. Sklep oraz Komis komputerowy: specjalizujemy się w sprzedaży nowego i poleasingowego sprzętu komputerowego. Strony WWW: projektujemy i uruchamiamy strony WWW. Kursy oraz Szkolenia: posiadamy salę szkoleniową i własne programy nauczania, kursy podstawowe i zaawansowane. Eventy E-Sportowe: organizacja turniejów gier komputerowych, obozów. Wynajem sprzętu: laptopy, komputery.\nFiranki zasłony i dekoracje okienne\nZapraszamy do odwiedzenia strony firmowej salonu firan z Jarocina na której znajdą Państwo informacje o prowadzonej przez nas działalności oraz pełną i często aktualizowaną ofertę asortymentową. Na rynku działamy nieprzerwanie od 1988 roku nieustannie wychodząc na przeciw oczekiwaniom naszych klientów.


Jak wzmocnić włosy - Kulturalne informacje\n« Istotne elementy wyposażenia auta.\n- Moda na zdrowe odżywianie »\nBy Antek2\ton Saturday, March 11 2017, 21:30\t- Permalink\nNadmierne wypadanie włosów jak również spowolnienie ich prawidłowego wzrostu jest efektem wielu przyczyn. Nie za każdym razem jest wynikiem uwarunkowań o charakterze genetycznym. Życie w ciągłym stresie, choroba a nawet nieprawidłowa dieta również osłabiają włosy. W niektórych przypadkach nawet zabiegi fryzjerskie może być jedną z przyczyn złej kondycji włosów. W czasach aktywnego rozwoju zarówno przemysłu kosmetycznego jak również farmakologicznego na aktualnym rynku sprzedaży pojawiło się bardzo dużo preparatów takich jak na przykład Włosy Stop, które dzięki swoim właściwościom gwarantują osiągnięcie wymaganych efektów. Oczywiście należy mieć świadomość, że kuracja z ich wykorzystaniem nie odniesie natychmiastowego efektu. Cebulki włosów potrzebują czasu na swoją regenerację.\nW związku z tym, że na rynku branżowym polecanych jest wiele preparatów, które różnią się od siebie składem, skutecznością a nawet ceną należy obowiązkowo porządnie przemyśleć ich dobry wybór. Fryzjerzy najczęściej zalecają stosowanie kompleksowej pielęgnacji włosów, która obejmuje szampon, odżywkę oraz specjalną maseczkę.\nObok zalecanej pielęgnacji trzeba dodatkowo zmienić dotychczasową dietę oraz zacząć zażywać Włosy Stop, którego właściwości naturalnych składników minimalizują wypadanie włosów i przyspieszają ich wzrost. Wśród oferowanych na rynku suplementów diety , które cieszą się najlepszymi opiniami u osób jakie poddały się kuracji jest właśnie Włosy Stop. Ponieważ jego formuła składu opiera się na zastosowaniu wyłącznie naturalnych składników jego zażywanie jest całkowicie bezpieczne dla naszego zdrowia. Nie zawsze chemicznie pozyskiwane związki jakie wchodzą w skład preparatów na porost włosów posiadają tak stymulujące działanie jak właśnie naturalne ekstrakty, których dobroczynny wpływ na nasze zdrowie znany jest już od stuleci.Niewiele się dowiedziałeś? Zerknij na ten blog:: porost wlosow jak przyspieszyc


Weber - zaprawa klejowa do płytek biała ZP415 - WEBER - construction chemicals – Betterial.pl\nproduct #: 22430\nPrzeznaczona do przyklejania płytek ceramicznych, gresowych, klinkieru, kamienia naturalnego wewnątrz oraz na zewnątrz budynków w technologii bezpyłowej. Nadaje się do stosowania na podłożach o zwiększonym obciążeniu oraz na balkonach, tarasach i ogrzewaniu podłogowym. Może być stosowana na istniejących okładzinach ceramicznych, lastryko oraz starych powierzchniach malarskich dobrze związanych z podłożem. Stosowanie na podłożach mineralnych, takich jak: beton, beton komórkowy, tynki cementowo-wapienne, gipsowe, płyty gipsowokartonowe oraz OSB po zastosowaniu odpowiedniego podkładu.\n- do kamieni naturalnychi białego gresu\n- na tarasy, balkony i cokoły,\n- proporcje mieszania: 7,0 - 7,5 l wody / 25 kg,\n- czas otwarty: ok. 30 minut,\n- czas korekcji: ok. 20 minut,\n- czas gotowości doużycia: do 4 h,\n- czas wiązania: 24 h,\n- minimalna grubość jednej warstwy: 2 mm,\n- mmaksymalna grubość jednej warstwy: 15 mm,\n- orientacyjne zużucie: ok. 2 - 5 kg (w zależności od wymiaru płytek),\n- spływ: ≥ 0,5 mm,\n- przyczepność do zagruntowanego podkładu: > 1,0 N / mm2,\n- ruch pieszych/fugowanie: po 24 h,\n- pełna wytrzymalość: po 7 dniach,\n- termin przydatności do użycia: 12 miesięcy.\n- Produkt zgodny z PN-EN 12004 C2TE.\nWeber ZP415 - Karta Techniczna


Strona internetowa Helix | MIDNIGHT DESIGN STUDIO\njak zmienia się oblicze nowoczesnej medycyny\nPrzyszłość… rok 2017. A nie, to jest teraźniejszość. Bo przełomowe odkrycia, rodem z filmów fantastycznych dzieją się już teraz. Helix jest supernowoczesną firmą medyczną, zajmującą się badaniami między innymi z zakresu onkologii. Innymi słowy: szukają leku na raka. I mamy nadzieję, że już niebawem im się to uda. Tymczasem potrzebowali nieco przebudować swoją stronę internetową, by ta spółka z Warszawy nabrała wizerunkowo nieco nowocześniejszego charakteru. A w tym jesteśmy najlepsi. Wzięliśmy się więc do roboty, zamieszaliśmy w próbówkach, zaaplikowaliśmy sobie zastrzyk z adrenaliny i mnóstwa pomysłów, i stworzyliśmy coś, czego jeszcze do tej pory nie było. Zupełnie innowacyjny brand design, który (już o tym wiemy) przyjął się doskonale. Dla spółki Helix zaprojektowaliśmy elementy graficzne strony oraz identyfikację wizualną.\nJak z filmu science fiction, tyle że to prawda\nNowoczesne technologie, odkrycia medycyny, kosmiczna rewolucja… to wszystko dzieje się dziś, na naszych oczach. Nie tkwimy w XX wieku, wybiegamy na przód i dlatego grafika również nie może być taka jak 5, 10 czy 15 lat temu. Elementy identyfikacji wizualnej i oprawy graficznej strony i materiałów reklamowych muszą być zaprojektowane zgodnie z tym nowoczesnym trendem patrzenia w przyszłość. Grafiki rodem z sci-fi.\nJak wyjaśnić przyszłość w prostych krokach\nKojarzysz te przezroczyste wyświetlacze z filmów SF? Te, na których pojawiają się ikonki o rozmaitych funkcjach? Mniej więcej taki efekt chcieliśmy uzyskać projektując infografiki. Każdy piktogram został skrótowo opisany i przydzielono mu jakąś funkcję. Wszystko po to, by odbiorca nie czuł się zagubiony, a jednocześnie miał poczucie, że to jest coś nowego. Infografiki w naszym wykonaniu świetnie sprawdzają się i na stronie i w ofertach offline.\nRewolucja, której byliśmy częścią\nKto wie, czy za rok, dwa lub dziesięć lat nie staniemy się świadkami czegoś przełomowego? Może zostanie odkryty lek na raka, a może coś zupełnie innego, co da nam na przykład długowieczność? To dzięki takim badaniom, jak prowadzi ta firma z Warszawy ludzkość kieruje się ku świetlanej przyszłości. Jesteśmy dumni z tego, że mogliśmy poprzez projekt strony internetowej i materiałów graficznych, przyczynić się do rozwoju ludzkości. Za dużo powiedziane? Niekoniecznie. Sprawdźcie sami dokonania polskiej korporacji Helix Immunooncology. Do zobaczenia w przyszłości!


The Wave - CHWYTAJ DZIEŃ\nHome RTW USA The Wave\nDomi USA 14 października 2014\t 6 maja 2016\nDziś spaliśmy dokładnie na granicy stanów Arizona i Utah. Choć tak naprawdę namiot mieliśmy już w samej Arizonie, jakieś 50 metrów od granicy. Rano, żeby wyjechać z darmowego kempingu Stateline, najpierw musimy wjechać do Utah, po stu metrach z powrotem do Arizony i wreszcie znowu do Utah. Niby taki szczegół, ale widocznie dla miejscowych bardzo istotny, skoro nawet przy szutrowej drodze postawiono cały las informujących nas o tym znaków :)\nParkujemy na dobrze już znanym nam parkingu, z którego zaczynaliśmy wędrówkę do Wire Pass i ruszamy tą samą co ostatnio trasą. Początek jest identyczny, ale tym razem po paru zakrętach odbijamy wąską ścieżką w prawo, pod niewielką górkę. Do The Wave nie prowadzi żaden szlak, bo tereny Coyote Butts dzięki wysiłkom BLM nadal zachowują swoją pierwotną formę i póki co nie są w żaden sposób rozwijane, stanowiąc tzw. Wilderness. Po wygranej loterii BLM robi małe spotkanie ze szczęśliwcami, opisując trasę i aktualne warunki i wyposaża każdy zespół w fantastycznie przygotowaną instrukcję ze zdjęciami i współrzędnymi GPS, naprowadzając w ten sposób na właściwą drogę. Czujemy się, jak mała drużyna harcerska bawiąca się w podchody, gdy na naszej drodze wypatrujemy kolejnych charakterystycznych punktów. BLM idzie tym samym na rękę wielbicielom skał, piachów i niesamowitych krajobrazów i pozwala na eksplorowanie terenu na własną rękę, bez konieczności trzymania się sztywno wytyczonego szlaku. Świetna sprawa!\nPo drodze wyprzedza nas chłopak, dzierżący w dłoni jedynie małą butelkę ze słodkim, gazowanym napojem. Nie, to niemożliwe żeby tylko z tym wybierał się na całodzienną wędrówkę do The Wave, albo nawet i dalej. Idziemy wielką, pomarańczową, szorstką i lekko nachyloną skałą i chłopaka widzimy cały czas przed sobą jak na dłoni. Krąży to tu to tam, zbaczając w lewo, w stronę kanionów szczelinowych, których górna krawędź ładnie rysuje się wężowatą szczeliną wśród płaskiej skalistej powierzchni. Po prawej pojawiają się łyse skaliste pagórki. Szlak trzyma się raczej podnóża tych pagórków. My też. Po jakimś czasie chłopak zawraca, podchodzi do nas i zdziwiony pyta gdzie my w ogóle idziemy i co tu można zobaczyć… Opowiadamy o The Wave, o tym że nie ma tu szlaku i o tym, że właściwie to potrzebne jest specjalne zezwolenie, żeby się tu zapuszczać. Strażnicy BLM codziennie kontrolują teren i wędrowcom na gapę potrafią wlepić 1000 dolarów mandatu. Chłopak na szczęście trzeźwo ocenia swoje szanse, pyta o drogę powrotną do parkingu i zawraca. Ufff…\nMy idziemy dalej nie mogąc się nacieszyć tymi niesamowitymi formacjami skalnymi, które wyglądają jakby dzieci olbrzymów ulepiły je z pomarańczowej i białej modeliny. Nie możemy się napatrzeć i nacieszyć widokami! Tak malowniczego trekkingu dawno nie robiliśmy! Ostatnio to chyba parę lat temu w Canyonlands… ;)\nNasza instrukcja „mówi”, że przed nami ostatnie już podejście, a za nim cel naszej wyprawy – The Wave. Wspinamy się po szorstkiej skale (niektórzy nawet na czworaka;) ), okrążamy niewielką kałużę, w której żyją maluteńkie słodkowodne krewetki, wychodzimy zza zakrętu i … na dzień dobry słyszymy „schowajcie się, bo my tu robimy zdjęcia!”. Taaaak, to chyba znak, że dotarliśmy na miejsce :D Na górze słynnej Fali, w miejscu typowym do fotografowania siedzi dwóch chłopaków z kraju Kwitnącej Wiśni i jak to na nich przystało, rozłożyli przed sobą po dwa aparaty na statywach i do tego strzelają jeszcze zdjęcia ze smartfonów :D A my brutalnie wchodzimy im w kadr…\nWybiegamy na górę Fali i stajemy jak zamurowani. Patrzymy, cieszymy oczy, rozglądamy się i nagle w jednym momencie całe ciśnienie opada. „Pięknie tutaj… tylko czemu ta Fala taka mała???” Tak… to właśnie ten moment w podróżowaniu, w którym rzeczywistość konfrontujemy z naszymi wyobrażeniami i tym czego naoglądaliśmy się na setkach zdjęć… ;) Fala jest wyjątkowej urody, niezwykle kształtna i zupełnie nie z tej ziemi. Tyle, że znika tuż za rogiem… Ale i tak jesteśmy zachwyceni, bo The Wave to dla nas to taka wisienka na torcie, doskonałe zakończenie doskonałego trekkingu :)\nZatrzymujemy się tu na dłuuuuuższą chwilę, rozmawiamy z innymi ludźmi, którzy też dziś dotarli do The Wave, po czym rozkładamy się na drugie i trzecie śniadanie. Po pewnym czasie inni zbierają się już do drogi powrotnej i zostajemy sam na sam z The Wave. Wreszcie możemy na spokojnie pokręcić się po fali, bez obawy że wejdziemy komuś w kadr. Podglądamy w wodzie malutkie krewetki będące postałością po prehistorycznym oceanie i bawimy się wspinając to tu, to tam i zaglądając w różne zakamarki… Wreszcie na nas też już czas, więc z wielką niechęcią wracamy. Do zmroku niby jeszcze daleko, ale przed nami minimum dwie godziny marszu. A dobrze wiadomo, że tempo „marszu” z ciekawym wszystkiego czterolatkiem jest dość różne i uzależnione od wszystkiego co na drodze można spotkać. A na pustyni zainteresować może dużo! Zarówno ślady płazów i gryzoni na piasku, jak i połacie piasku same w sobie, które wcale nie są gorsze od tych na plaży :D\nPo drodze mijamy strażniczkę z wczorajszego losowania i dzielimy się z nią wrażeniami, żartując, że musi być najszczęśliwszą osobą na ziemi, bo może oglądać The Wave na codzień. I do tego nie musi brać udziału w loterii!!! :)\nW pewnym miejscu natrafiamy na roztrzęsionego mężczyznę – po akcencie wnioskujemy, że to Niemiec – który opowiada, że zgubił tu gdzieś swoją żonę Helen. Ona poszła w jedną stronę zrobić jeszcze parę zdjęć, a on powoli ruszył w drogę powrotną. Ale już od godziny nie potrafi jej odnaleźć… Trochę nas to dziwi, że w takiej okolicy zdecydowali się, żeby się rozdzielić, ale przejmujemy się tym co się stało i obiecujemy pomoc – taką na jaką nas stać w tym momencie, bo sami musimy już iść, żeby zdążyć przed zachodem słońca. Podejrzewamy, że żona poszła w stronę parkingu i czeka już przy samochodzie. Obiecujemy, że gdy tylko dojdziemy do samochodów, to przekażemy Helen wiadomość od niego. Idąc drogą powrotną rozglądamy się uważnie na wszystkie strony, ale gdzieś daleko zauważamy tylko innego mężczyznę.\nZa sobą słyszymy, jak mężczyzna nawołuje swoją żonę. Skoro z daleka słyszymy jego nawoływanie, to na pewno słyszelibyśmy też wołanie o pomoc. Jako że tempo mamy dość powolne, to tuż pod koniec szlaku mija nas ten sam Niemiec, bez Helen, za to w towarzystwie trzech Amerykanów, których spotkaliśmy już wcześniej w drodze do Wave’a, a później na samej Fali. Wszyscy mamy przeczucie, że zaginiona żona powinna już dawno być przy samochodzie. Niestety tym razem przeczucia nas zawodzą… Helen na parkingu nie ma, a jej mąż najwidoczniej toczy ze sobą wewnętrzną walkę – wracać czy nie wracać? Poszukiwania na własną rękę wydają się głupotą, w dodatku za chwilę zapadnie zmrok i zrobi się naprawdę zimno… Teren mimo że jest piękny, do najbezpieczniejszych nie należy, a wiemy, że parę osób straciło już tutaj życie. Wiemy też, że niewiele możemy w tej sytuacji pomóc i całą nadzieję pokładamy w strażniczce BLM, która doskonale zna teren i ma ze sobą radio, przez które może wezwać pomoc.\nOdjeżdżamy w dalszą drogę, nie mogąc pozbyć się powracających co rusz myśli o tym, czy Helen się odnalazła. Oraz tych, że trzeba być niezwykle uważnym, nie rozdzielać się, nie przeceniać swoich możliwości … i mieć respekt. Taki sam jak przed wysokimi górami.\nPS. Szukając w internecie informacji o Helen trafiliśmy na bloga Teda – jednego z Amerykanów, których spotkaliśmy tego dnia – który opisał dokładnie tę samą historię. Według jego relacji, następnego dnia zadzwonili do biura BLM i dowiedzieli się, że żadna akcja poszukiwawcza nie została wszczęta, więc Helen w jakiś sposób musiała się odnaleźć.\nA Ted na swojej stronie opisał też spotkanie z pewną parą i ich córką – czyli z nami ;) Zaraz wysyłamy do niego e-mail, żeby podziękować za super zdjęcie, które nam zrobił na Fali :) Ale ten świat jest mały!\nPrevious PostSkały, grzyby i… historia pewnej loterii…\nNext PostW brzuchu wieloryba\n24 kwietnia 2015 at 01:06\t7 lat ago\nNiesamowite miejsce, no i naprawde mieliscie szczescie z tym losowaniem! Teraz tylko musicie wyprowadzic Teda z bledu, by wiedzial, ze ci swietni ludzie, ktorych spotkal sa z Poland, nie z Holland! A moze ja cos pominelam?;)\n25 kwietnia 2015 at 19:47\t7 lat ago\nNic Cię nie minęło :) Paszporty nadal mamy polskie i nadal jesteśmy from Połlend :)\n24 kwietnia 2015 at 08:25\t7 lat ago\nCudowne miejsce. Mam nadzieję, że dotrę tam kolejnym razem (i też będę miała szczęście ;)). W zeszłym roku już za dużo upchałam jak na 8-dniowy road trip. Zdjęcia macie cudowne, również te holenderskie ;)\n25 kwietnia 2015 at 19:37\t7 lat ago\nZ tego co widzieliśmy, to całkiem sporo ludzi wygrywało za pierwszym razem! Mam w ogóle wrażenie, że większość ludzi wpada na losowanie tylko raz, próbując po prostu szczęścia w drodze pomiędzy Arches a Bryce. Granie nic nie kosztuje, więc warto spróbować :))) Trzymamy kciuki, spróbuj też online!\n24 kwietnia 2015 at 10:32\t7 lat ago\nFantastyczne zdjęcia! Zazdrościmy ogromnie i dopisujemy do naszej listu must see :D\n25 kwietnia 2015 at 19:54\t7 lat ago\nW takich miejscach zdjęcia robią się same :)\n24 kwietnia 2015 at 15:11\t7 lat ago\nNie dość, że Holendrzy to jeszcze z siedmioletnią córką. Ależ ta Ania szybko rośnie ;)\n30 kwietnia 2015 at 10:56\t6 lat ago\nJuż poprawione :)))\n24 kwietnia 2015 at 15:43\t7 lat ago\nCzy mogę tu zadać pytanie z zupełnie innej beczki? Gdzieś kiedyś w opisach pisaliście, że lubicie Dolomity. Czy możecie polecić jakieś miejsce/miasteczko z ładnymi widokami w Dolomitach na kilkudniowy pobyt z małym (2,5) dzieckiem? Jeśli to pytanie tu nie pasuje to skasować :) Stany na razie za daleko, trzeba zadowolić się Europą ;)\n25 kwietnia 2015 at 19:17\t7 lat ago\nMy Dolomitów nie lubimy, my je kochamy! :))) Tyle, że to co w nich najpiękniejsze, czyli wspinaczka i via ferraty, niestety nie jest dla małych dzieci. Z tego też powodu nie wybraliśmy się tam jeszcze z Anią, czekamy aż trochę dziewczyna podrośnie, żeby wskoczyć w uprząż.\nCiężko mi polecić jakieś konkretne miejsce w Dolomitach, bo jest ich po prostu wiele. Choć chyba najbardziej lubimy wracać w rejon Tofan. Z małym dzieckiem na pewno bez problemu podejdziecie pod widokówkowe Tre Cime di Lavaredo. Wjedźcie też gdzieś kolejką, bo z góry widoki są najładniejsze!\nJeśli chodzi o nocleg, to też nic nie możemy polecić, bo zawsze spaliśmy pod namiotem i to najczęściej na dziko :)\n27 kwietnia 2015 at 22:34\t7 lat ago\nCud, aż brak słów, coś niesamowitego przepiękny krajobraz\n1 maja 2015 at 17:25\t6 lat ago\nNo daje radę. Czy tam zmienia krajobraz i droga, po której chodziliście?\n1 maja 2015 at 18:27\t6 lat ago\nMagiczne miejsce, niesamowite kształty i kolory. Po prostu szczena opada :)\n1 maja 2015 at 18:39\t6 lat ago\nTe kolory i kształty są super! To nie wygląda jak skały, wygląda jak dobry deser :D\n1 maja 2015 at 22:46\t6 lat ago\nRzeczywiscie niesamowite te formacje skalne. Kosmiczny krajobraz, az zapiera dech w piersiach. Pozdrawiam serdecznie Beata\n3 maja 2015 at 11:15\t6 lat ago\nMiejsce idealne. Muszę w końcu zacząć odkładać grosiki na ten mój wymarzony road trip po zachodnim USA\n3 maja 2015 at 11:20\t6 lat ago\nDziwne i zarazem bardzo ciekawe formy, ukształtowanie skał. Zawsze lubiłem takie miejsca.\n3 maja 2015 at 11:40\t6 lat ago\nNapisałabym, że uwielbiam ten księżycowy krajobraz, ale księżyc nie jest ani taki kolorowy, ani tak cudownie ukształtowany. A jednak widząc wasze podskoki tak sobie właśnie wyobrażam zwiedzanie tego miejsca – dalekie, swobodne skoki przy mniejszej dawne grawitacji.\n24 maja 2015 at 00:20\t6 lat ago\nWow! Cudownie, cudownie i jeszcze raz cudownie. Zdjęcia niesamowite.\n25 maja 2015 at 10:54\t6 lat ago\nEkstra fotki, jedno z wielu miejsc must see :)


Na co powinno się zwrócić szczególną uwagę podczas organizowaniu wesela międzynarodowego? - Twój świat mody!\nNa co powinno się zwrócić szczególną uwagę podczas organizowaniu wesela międzynarodowego?\nPrawie wszyscy z nas lubią muzykę. Większość słucha odmiennej muzyki w zależności od nastroju. Odmiennej muzyki słuchamy rankiem, przed wyjściem do pracy czy podczas śniadania, zwykle w wyższym stopniu energetycznej, zaś spokojniejszej podczas gdy po południu czytamy sobie ulubioną książeczkę. Jeszcze odmiennej zaś gdy przyjmujemy biesiadników lub też zaprosiliśmy nam bliską na podwieczorek. Słowem, muzyka umila nam praktycznie cały czas.\nSą jednak chwile, gdy nie starczy słuchanie muzyki od tak, dla rozkoszy. Na przykład gdy chcemy uświetnić jakąś uroczystość: komunijną, weselną, urodzinową czy imieninową. Możemy wówczas posiłkować się zawodowcem. Jeśli imprezą którą potrzebujemy okrasić jest uroczystość weselna, mamy zdecydowanie większe możliwości. Poza wstukaniem w wyszukiwarkę frazy „DJ na wesele Wrocław” możemy też wystukać frazę „kapela na wesele Wrocław”.\nZupełnie inaczej przedstawia się sprawa, podczas gdy na polecenie zwierzchnika musimy zorganizować spotkanie integracyjne, wówczas zostaje nam już tylko wbić „DJ Wrocław”. Wybór jednakże może być trudny, propozycji po wpisaniu słów „Wesele międzynarodowe” lub „DJ Wrocław” jest bardzo dużo (sprawdź). Nim na którąś postawimy musimy ustalić jak ma wyglądać spotkanie integracyjne. Czy ma być impreza integracyjna? Czy raczej urodziny na powietrzu? Trzeba też zawczasu wyznaczyć typ muzyczny który najbardziej będzie większości pasował.\nWarto też nim parafujemy umowę na usługę wysłuchać DJ-a na żywo. Najbardziej ambitni mogą nawet pójść na imprezę gdzie nasz DJ już pracuje i podejrzeć w jaki sposób odpowiada on na zmieniające się klimaty na parkiecie. Starajmy się wybierać prowadzących którzy nie mają kłopotu z przełamaniem dystansu który na początku może się pojawić pomiędzy publiką a nim samym – .\nKluczowe jest również, czy prezentowana muzyka (profesjonalne pianina) nie jest zbyt jednostajna. Na imprezie integracyjnej przecież będą obecni osoby w rozmaitym wieku i z przeróżnymi smakami muzycznymi. Dobrze też zapytać czy wybrany przez nas DJ poza muzyką posiada w ofercie jakieś ponadprogramowe atrakcje, przykładowo gry lub zabawy. Jak na ogół w takich wypadkach wskazane jest dobrze zasięgnąć informacji na forach czy też od znajomych – byłych klientów. Zazwyczaj bywa , że u zawodowców już na kilka miesięcy przed imprezą trzeba rezerwować miejsce.\nStylizacjeDJ, kandydat, uroczystość weselną, wesele


Japonia-Online | Berlinale przychylne fanom j-horroru\nJaponia Online / Wiadomości / Film / Berlinale przychylne fanom j-horroru\nFilm BERLINALE PRZYCHYLNE FANOM J-HORRORU\nKadr z filmu "Creepy"; źródło: Oficjalna Strona Berlinale\nNowy thriller psychologiczny Kiyoshiego Kurosawy – reżysera kultowego horroru „Kuracja” z 1997 roku – miał swoją premierę na Berlinale 2016.\nPodczas tegorocznego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie trwającego w dniach 11–21 lutego, zaprezentowano jeden z japońskich thrillerów. Była to światowa premiera filmu Kiyoshiego Kurosawy pt. „Creepy” (jap. Kuripi). Choć festiwal prezentuje dzieła reżyserów z całego świata, to gatunek jakim jest j-horror nie jest dla niego charakterystyczny. Mimo to „Creepy” został wyświetlony w sekcji Berlinale Special (pokazującej niecodzienne produkcje) i zgromadził sporą widownię.\nYūko Takeuchi podczas premiery na Berlinale; źródło: Oficjalna Strona Berlinale\nFabuła opiera się na noweli Yutaki Maekawy o tym samym tytule. Opowiada o policjancie Takakurze (w tej roli Hidetoshi Nishijima), który w skutek porażki w śledztwie zostaje odsunięty od obowiązków. Wraz z żoną Yasuko (grana przez Yūko Takeuchi, znaną z japońskiego „Kręgu”) przeprowadza się na przedmieścia, gdzie zaczyna pracę w akademii policyjnej wykładając psychologię kryminalną. Niezbyt zadowolony ze spokojniejszego trybu życia zgadza się pomóc koledze z lat szkolnych, który zwraca się z prośbą o wszczęcie nieformalnego śledztwa. Chodzi o nierozwikłaną sprawę sprzed sześciu lat, kiedy w niewyjaśnionych okolicznościach zniknęła pewna rodzina. Uwikłany w nową sprawę nie zauważa, że jego żona zaczyna znajomość z Nishino (w którego wcielił się Teruyuki Kagawa), sąsiadem izolującym od świata swoją niepełnosprawną żonę i nastoletnią córkę Mio. Jednakże któregoś dnia Mio przychodzi do Takakury by wyznać, że człowiek z którym mieszka wcale nie jest jej ojcem.\nPlakat filmu; źródło: Psycho Drama\nKurosawa subtelnie buduje nastrój grozy wykorzystując dialogi i gesty. Całość dopełniona jest scenografią zbudowaną z niewielkich pomieszczeń oraz ciasnych uliczek przedmieść. Pojawiający się humor nie rozluźnia atmosfery, lecz stojąc w kontraście z historią, podkreśla niepokój – jak pisze Jagoda Murczyńska, redaktorka blogu „Pięć Smaków”. Z kolei krytyk Deborah Young z „The Hollywood Reporter” twierdzi, że film zaczyna się mocnym uderzeniem, lecz akcja zwalnia, a zakończenie jest do przewidzenia. Dodaje również, że film wzbudza za mało niepewności jak na obraz psychologiczny. „Creepy” zawita do japońskich kin 18 czerwca 2016 roku.\nTrailer filmu; źródło: YouTube/ gomorrahizer\nBlog Pięć Smaków\nciekawostka film nowości festiwal premiera


vanillacocco 2019-02-21 15:06:12 Coś dla mnie. Myślałam nawet nad zamknięciem naczynek\nmalinka 2019-02-15 13:54:19 Nie mam takiej skóry ale z opowiadańkoleżanki wiem że dbanie o taką skórę jest duzym wyzwaniem\nKolastyna74 2019-02-12 00:15:08 Ciekawy artykuł\nEwelina27 2019-02-10 19:59:57 Dobrze ze nie mam takiej cery ale współczuję osoba które się z tym borykają bo bardzo nirestetycznie to wygląda i szczególnie trzeba o taką cerę dbać\nRumień, poszerzone naczynka, trądzik różowaty – cera naczynkowa potrafi być bardzo kłopotliwa. Jednak jeśli jest dobrze pielęgnowana i dodatkowo stosujemy odpowiednie zabiegi zamykające naczynka, na długo można pozbyć się jej przykrych objawów. Dobra profilaktyka jest szczególnie ważna w okresie zimowym. Niezbędne jest również prawidłowe usunięcie naczynek wiosną. O tym jak prawidłowo dbać o cerę naczynkową opowiada dr Marek Wasiluk z warszawskiego Centrum Medycyny Nowoczesnej Triclinium.\nPłytko unaczyniona skóraczęsto przyjmuje postać problematycznej cery naczynkowej. Oprócz tego, że jest ono uwarunkowane genetycznie bywa też wywoływane zbyt dużą ilością kobiecych hormonów, estrogenów, które dodatkowo relaksują mięśnie naczyń krwionośnych. To właśnie wadliwa praca naczynek jest przyczyną powstawania uporczywie utrzymujących się na nosie, brodzie i policzkach czerwonych plam, które są pierwszym zwiastunem stanu chorobowego skóry.\nWedług specjalisty medycyny estetycznej dr Marka Wasiluka z warszawskiego Centrum Medycyny Nowoczesnej Triclinium, najważniejsza w pielęgnacji cery naczynkowej jest ochrona twarzy przed działaniem niekorzystnych czynników zaogniających problem. - Unikając nagłych zmian temperatur, zbyt długiego przebywania na słońcu i mrozie, silnych bodźców emocjonalnych oraz spożywania alkoholu i niektórych posiłków (zwłaszcza bardzo gorących i pikantnych), a także chroniąc skórę przed czynnikami uszkadzającymi, czyli między innymi promieniowaniem ultrafioletowym czy dymem papierosowym, można załagodzić pojawiające się zmiany oraz zapobiec powstawaniu nowych. Dodatkowo osoby z cerą naczynkową powinny codzienne stosować kosmetyki z wysokimi filtrami UVA i UVB, a także dostarczać organizmowi odpowiednie ilości witaminy K, która wzmacnia naczynia krwionośne –wyjaśnia ekspert.\nUsunięcie naczynek niestety nie powoduje wyleczenie cery naczynkowej na stałe. Pacjenci pozbywają się problemu na ok. 2-3 lata. Przy cerze naczynkowej ważnym jest to, by na co dzień pamiętać o profilaktyce, stosować filtry przeciwsłoneczne, a także reagować od razu, gdy pojawią się nowe naczynka, w stadium drobnych pajączków. Jest to bardzo ważne, bo jak podkreśla dr Marek Wasiluk poszerzone naczynka mogą przerodzić się w trądzik różowaty. - To bardzo mocno zaawansowane stadium rozwoju problemu cery naczynkowej, które przybiera formę grudkowatą, trudną do wyleczenia. Pojawia się w dojrzałym wieku, zazwyczaj po trzydziestym piątym roku życia, a nasila się po pięćdziesiątym. Dotyka zarówno kobiet jak i mężczyzn, choć u Panów ma ostrzejszy przebieg– wyjaśnia ekspert.


Strona główna » Dla dzieci » Edukacyjne\nStrona123 ... 233ogółem produktów: 2095\nPodsiedlik- Raniowski i Spółka\nZostań Eu-geniuszem. Gry i zabawy logiczne 10-12\nGry i zadania logiczne dla dzieci w wieku 10-12 latĆwiczenia sportowe pomagają rozwijać mięśnie i utrzymać dobrą kondycję fizyczną,Natomiast ćwiczenia umysłowe rozwijają mózg i utrzymują go w dobrej formie.Ćwicz swój umysł i zostać EU-geniuszem na miarę…\nW przedszkolu żyrafki dzieci będą się uczyć, bawiąc!Rozwiązując zagadki, obserwując, porównując, kreśląc, malując i kolorując, sześciolatki nauczą się opowiadać, myśleć i tworzyć.Żyrafka zaprasza wszystkich ciekawych świata i twórczych przedszkolaków!Autor:…\nSekrety i tajemnice. Kosmos Damidos\nKosmos to bogato ilustorwana książka przedstawiająca tajemnice wszechświata. Zawiera mnóstwo rzetelnej wiedzy i ciekawostek na temat planet, gwiazd oraz galaktyk. Stanowi doskonałe uzupełnienie treści zawartych w programie nauczania.Autor: Mariusz Lubka…\nSekrety i tajemnice. Ziemia Damidos\nStan magazynowy: 89.00 szt.\nZiemia to bogato zilustrowana książka przedstawiająca tajemnice planety, na której żyjemy. Zawiera mnóstwo rzetelnej wiedzy i ciekawostek na temat otaczającego nas środowiska, budowy skorupy ziemskiej oraz atmosfery. Pozycja ta stanowi doskonałe uzupełnienie…\nKoniecznie przeczytaj tę książkę a poznasz naszą planetę zmiany zachodzące w świecie roślin i zwierząt - charakterystyczne zjawiska pogodowe. Rozwiązując zadania uporządkujesz i utrwalisz sobie wiedzę o otaczającym świecie przyrody rozwiniesz sprawność...Autor:…\nOddaję w Państwa ręce dwadzieścia pięć scenariuszy na przedstawienia teatralne dla dzieci w wieku 4-6 lat. Utwory te mogą znaleźć zastosowanie również w teatrzykach lalkowych. Ich treść jest zróżnicowana. Niektóre mają charakter edukacyjny, dzięki czemu…\nRytmika dla smyka +CD Gratis\nRytmika dla smyka to niezwykła pozycja na rynku wydawniczym. Łączy w sobie śpiewnik, przewodnik dla nauczycieli przedszkolnych i poradnik dla rodziców. Wybór zawiera najpopularniejsze piosenki dla dzieci z zapisem nutowym. Scenariusze przedszkolnych…\nMarysia - Księga mądrego malucha\nKsiążka edukacyjna stworzona z myślą o najmłodszych czytelnikach. Opracowano ją w oparciu o zasadę: mądra zabawa, wesoła nauka. Bohaterką książki jest Marysia - bystra i wesoła kilkulatka, która jest... misiem koala. Podobnie jak mali czytelnicy, Marysia…


Prawo - EXEPTIS - KANCELARIA PRAWNA\nPojęcie szkody (w prawie cywilnym) nie zostało ustawowo zdefiniowane. Szkoda jest uznawana za wynik losowego zdarzenia jak i zdarzenia spowodowanego przez osobę trzecią która dopuściła się zawinionego i bezprawnego czynu lub nie wywiązała się w sposób należyty ze swoich obowiązków wynikających z umowy (stosunku obligacyjnego).\nSzkodą jest wszelki uszczerbek majątkowy dotkniętą w/w zdarzeniem. Uszczerbek majątkowy w szczególności polega na powstaniu różnicy pomiędzy stanem majątku poszkodowanego, jaki istniałby gdyby nie doszło do zdarzenia a stanem istniejącym po zdarzeniu.\nRozróżnia się w szczególności dwa rodzaje szkód, tj. szkodę rzeczową i tzw. szkodę na osobie.\nSzkoda rzeczowa ma wymierny majątkowy charakter i jest związana z utratą lub zniszczeniem rzeczy, utraceniem korzyści.\nSzkoda osobowa jest związana z powstaniem rozstroju zdrowia z którym może wiązać się z powstaniem szkody rzeczowej (np. poniesione koszty leczenia, rehabilitacji i utrata zarobków na okres choroby), trudna do uchwycenia szkoda niemajątkowa związana z doznaną krzywdą będącą skutkiem cierpienia fizycznego i psychicznego, utrata możliwości zarobkowych lub powodzenia w przyszłości.\nResumując, szkoda to negatywne konsekwencje zdarzeń mające charakter materialny jak i niematerialny, a które to zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego można wycenić na konkretną wartość pieniężną lub żądać przywrócenia do stanu sprzed dnia zdarzenia.\nTypowymi sytuacjami powodującymi szkodę za którą odpowiedzialność ponosi inna osoba to wypadki komunikacyjne, zaniedbania zarządców dróg i budynków (np. upadek na nieodśnieżonym chodniku, uszkodzenie ciała lub mienia w skutek oderwania się elementów zaniedbanego budynku lub oderwanie się sopli lodu z dachu, wypadki w pracy, zalania mieszkań i inne, złe funkcjonowanie coraz to bardziej złożonych i zaawansowanych technologicznie produktów (np. wystrzelenie poduszki powietrznej w samochodzie, niewłaściwe działanie protez medycznych).\nOdszkodowanie to świadczenie należne poszkodowanemu od osoby fizycznej lub prawnej, która tę szkodę wyrządziła lub ponosi za nią odpowiedzialność lub na podstawie umowy jest odpowiedzialna za wystąpienie samego zdarzenia (np. dobrowolne umowy ubezpieczenia majątku typu AC, od pożaru i zalania mieszkania i inne).\nCelem odszkodowania jest przywrócenie stanu poprzedniego czyli naprawienie szkody. Rozumie się przez to zarówno usunięcie uszkodzenia jak i zapłatę odpowiedniej kwoty odszkodowania, które to obejmuje zarówno straty, które poszkodowany rzeczywiście poniósł, jak i korzyści które osiągnąłby gdyby mu szkody nie wyrządzono.\nOdszkodowanie ma zapewnić wyrównanie szkody i nie może przekraczać jej rozmiarów. Jego wartość może być niższa od wartości szkody, jeżeli takie ograniczenie wynika z ustawy lub umowy. Wysokość odszkodowania jest obniżana również wtedy, gdy poszkodowany przyczynił się do powstania szkody lub w związku ze szkodą uzyskał pewne korzyści. Takie działanie poszkodowanego nazywa się przyczynieniem.\nWarto tu zwrócić uwagę, że wg prawa polskiego w stosunkach między osobami fizycznymi odszkodowanie może być obniżony na przykład ze względu na niewspółmierność stanu majątkowego poszkodowanego i osoby odpowiedzialnej za szkodę.\nOdszkodowanie może obejmować również wszelkie wydatki związane z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeżeli były konieczne i celowe. Poszkodowany może ich dochodzić wtedy, gdy poniósł je osobiście oraz wtedy, gdy poniosły je osoby trzecie na jego rzecz.\nPrzykładem takich wydatków mogą być:\n- koszty opieki leczniczej,\n- koszty opieki pielęgniarskiej i rehabilitacyjnej,\n- koszty pobytu w zakładzie opieki zdrowotnej, np. w sanatorium lub innych placówkach zajmujących się rekonwalescencją,\n- koszty związane z zakupem niezbędnych lekarstw i innych środków leczniczych,,\n- koszty nabycia różnego rodzaju przyrządów i urządzeń niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania w życiu codziennym,\nnp. protezy czy też wózka inwalidzkiego,\n- koszty związane z transportem chorego do placówki służby zdrowia lub do domu,\n- koszty wydatków związanych z koniecznością lepszego odżywiania się, jako element rekonwalescencji,\n- straty ponoszone w związku z odwiedzaniem pacjenta w placówce leczniczej.\nDo tego dochodzą również straty w zarobkach za okres leczenia oraz koszty przyuczenia do zawodu. Jeżeli chodzi o koszty leczenia to winny być uwzględnione wszelkie koszty, które biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy medycznej, dają realne szanse na poprawę stanu zdrowia poszkodowanego. Nie muszą to być tylko koszty uwzględniane w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego i nie muszą one być udowadniane fakturami.\nDla zgłoszenia takiego żądania nie jest konieczne wykazanie przez osobę, której zdrowie zostało naruszone, że znajduje się w złej sytuacji majątkowej, a więc takiej, która uniemożliwia lub utrudnia jej poniesienie wspomnianych kosztów we własnym zakresie. Musi ona jednak wykazać wysokość tych kosztów i ich zasadność.\nJeżeli poszkodowany w wyniku zaistnienia szkody stał się inwalidą, może też żądać, aby osoba odpowiedzialna za szkodę wyłożyła sumę potrzebną na pokrycie kosztów przygotowania do innego zawodu.\nInnym roszczeniem o charakterze odszkodowawczym może być renta przyznana poszkodowanemu, który utracił zdolność zarobkowania lub osobom poszkodowanym pośrednio wskutek śmierci żywiciela.\nW przypadku wyrządzenia poszkodowanemu szkody na osobie w postaci rozstroju zdrowia to niezależnie od możliwości domagania się odszkodowania i renty można żądać przyznania mającego charakter pieniężny zadośćuczynienia za doznaną krzywdę będącego skutkiem doznanego cierpienia fizycznego i psychicznego.\nZadośćuczynienie pieniężne to według art. 445 Kodeksu cywilnego finansowa kompensata cierpień fizycznych i psychicznych, które przeżył poszkodowany w związku z rozstrojem zdrowia lub uszkodzeniem ciała.\nKodeks cywilny szczegółowo określa w jakich przypadkach zadośćuczynienie może być przyznane. Podstawowymi przepisami w tym zakresie są art. 445 K.c. i 448 K.c. Na podstawie pierwszego z nich zadośćuczynienia można domagać się w przypadku uszkodzenia ciała, wywołania rozstroju zdrowia, pozbawienia wolności oraz w przypadku skłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu.\nNatomiast art. 448 K.c. pozwala dochodzić zadośćuczynienia za naruszenie każdego dobra osobistego określonego w 24 K.c.\nPonadto od sierpnia 2008 roku po nowelizacji art. 446 K.c. można domagać się przyznania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę również rodzinie poszkodowanego, który zmarł w wyniku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia.\nRoszczenie o zadośćuczynienie przysługuje jedynie osobie dotkniętej niezawinionym przez zdarzeniem losowym będącej skutkiem bezprawnego działania osoby trzeciej określonego jako czyn niedozwolony. W przypadku śmierci poszkodowanego przechodzi ono na spadkobierców tylko wtedy, gdy sprawa została skierowana do sądu za życia poszkodowanego lub gdy osoba odpowiedzialna uznała roszczenie na piśmie. Ważne jest to, że zadośćuczynienie nie służy wzbogaceniu tylko ma kompensować negatywne skutki związane z rozstrojem zdrowia lub naruszeniem dóbr osobistych.\nPrzepisy Kodeksu cywilnego nie konkretyzują czynników branych pod uwagę dla ustalenia wysokości zadośćuczynienia, lecz według wypracowanych w orzecznictwie przy szacowaniu kwoty zadośćuczynienia należy uwzględnić, np.:\n- rodzaj doznanej szkody,\n- stopień cierpień fizycznych i psychicznych,\n- ich intensywność i długotrwałość,\n- nieodwracalny charakter następstw wypadku,\n- długotrwałość leczenia,\n- wiek, płeć, stan cywilny,\n- konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym.\nWażne jest to, iż wyznacznikiem zadośćuczynienia pieniężnego nie jest wysokość uszczerbku na zdrowiu, gdyż jest to tylko i wyłącznie jedno z kryteriów mających być branych pod uwagę.\n+ ODSZKODOWANIE - ZADOŚĆUCZYNIENIE ZA ŚMIERĆ OSOBY BLISKIEJ\nKodeks cywilny określa żądania, z jakimi mogą występować określone osoby w przypadku, gdy wskutek doznanych obrażeń lub w wyniku rozstroju zdrowia osoba poszkodowana zmarła.\nUstawa uznaje obecnie następujące roszczenia odszkodowawcze:\n- zwrot kosztów leczenia i pogrzebu, temu kto je realnie poniósł,\n- rentę, jeżeli na zmarłym ciążył ustawowy obowiązek alimentacyjny wobec występującego z roszczeniem lub gdy zmarły dobrowolnie i stale dostarczał mu\nśrodki utrzymania, (w tym przypadku jednak tylko wtedy, gdy za przyznaniem renty przemawiają zasady współżycia społecznego,\n- odszkodowanie dla najbliższych członków rodziny, jeżeli wskutek śmierci poszkodowanego nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej,\n- zadośćuczynienie dla najbliższych członków rodziny z tytułu doznanej przez nich krzywdy.\nNależy zaznaczyć, iż można się domagać zadośćuczynienia za śmierć osoby bliskiej jedynie w stosunku do zdarzeń mających miejsce od sierpnia 2008 r., tj. od czasu gdy w/w roszczenie zostało wprowadzone na skutek nowelizacji Kodeksu cywilnego.\nZ w/w roszczeniami mogą wystąpić z osobna wszystkie osoby bliskie osoby zmarłej, gdyż ich sytuacji po śmierci może być całkiem inna od pozostałych osób bliskich, np. małoletnich dzieci po śmierci rodziców, rodziców po śmierci dzieci, brata po śmierci siostry.\nRenta to szczególnego rodzaju świadczenie odszkodowawcze przysługujące osobie, która doznała poważnej szkody na zdrowiu, przewidzianej w k.c.\nPrzepisy ustawy przewidują przyznanie renty w trzech przypadkach:\n- jeżeli poszkodowany stracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy,\n- jeżeli zwiększyły się jego potrzeby,\n- jeżeli zmniejszyły się jego widoki powodzenia na przyszłość.\n- renta wyrównawcza szkód o charakterze trwałym,\n- renta płatna w następstwie śmierci poszkodowanego (tzw. alimentacyjna),\n- renta jako jednorazowe odszkodowanie.\n+ WYKŁADNIA PRAWA\nPrzy likwidacji szkody stosuje się zarówno ogólne zasady zawarte w Kodeksie cywilnym jak i postanowienia zawarte w ogólnych warunkach umów lub w treści umów (np. polis).\nPonadto gdy podmiotem odpowiedzialnym za naprawienie szkody jest zakład ubezpieczeń to dodatkowo ma zastosowanie ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej jak i ustawa z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.\nWedług stosowanej wykładni prawa można mówić o przynajmniej kilkunastu rodzajach sposobu rozliczenia szkody uzależnionej od rodzaju uszczerbku na majątku lub na osobie.\nPrzykładowo tylko wskazujemy, iż przy uszkodzeniu rzeczy najbardziej typowym sposobem rozliczenia szkody jest pokrycie poniesionych kosztów na naprawę lub rozliczenie uszkodzeń jako tzw. szkodę całkowitą gdy koszty naprawy przewyższają wartość uszkodzonej lub zniszczonej rzeczy.\n+ USTALENIE WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA I ZADOŚĆUCZYNIENIA\nW toku postępowania likwidacyjnego obowiązkiem prawnym zakładu ubezpieczeń jest ustalenie w oparciu o dostarczone przez poszkodowanego dokumenty rodzaju szkody i jej wysokość.\nW praktyce zastosowanie mają różnego rodzaju wyceny majątkowe, opinie lekarskie, rachunki, itp.\nDecyzja zakładu ubezpieczeń o wypłacie zgłoszonych mu roszczeń odszkodowawczych powinna określać ich wysokość jak i zawierać uzasadnienie do przyznanej kwoty.\n+ TERMINY W TRAKCIE LIKWIDACJI SZKODY PRZEZ ZAKŁAD UBEZPIECZEŃ\nLikwidacja szkody rozpoczyna się od zgłoszenia roszczenia do zakładu ubezpieczeń w dowolnej formie, tj. pisemnej, osobiście, telefonicznie. Teoretycznie ubezpieczyciel powinien wypłacić zgłoszone mu roszczenia w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody przez poszkodowanego. Jeżeli jednak zakład ubezpieczeń nie jest w stanie w tym terminie ustalić swojej odpowiedzialności za szkodę lub określić wysokości odszkodowania winien jest wypłacić odszkodowanie w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie powyższych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia przyjęcia zawiadomienia o zaistnieniu szkody.\nJeżeli tak się nie stanie lub jeżeli ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie w zaniżonej wysokości, osoba zgłaszająca roszczenie powinna wnieść nieobligatoryjne odwołanie od decyzji zakładu towarzystwa ubezpieczeń zgodnie z zasadami przyjętymi przez zakład ubezpieczeń.\nJeżeli wniesione odwołanie nie przyniosło skutku to poszkodowanemu przysługuje tylko i wyłącznie dochodzenie swoich racji przed sądem powszechnym.\nNiezależnie od etapu sprawy oferujemy Państwu opiekę prawną i jeżeli są ku temu podstawy skuteczne dochodzenie roszczeń. Chcemy by osoba powierzająca nam sprawę uzyskała jak najwyższe odszkodowanie i dlatego dbamy o przedstawienie zakładowi ubezpieczeń wszelkich okoliczności sprawy, a mogących mieć znaczenie dla wysokości przyznanej kwoty.\n+ OPÓŹNIENIA W TRAKCIE LIKWIDACJI SZKODY\nNiestety w bardzo dużej ilości przypadkach zakłady ubezpieczeń opieszale prowadzą proces mający za cel likwidację szkody, np. przyjmuję dłuższe terminy niż te które obowiązują według przepisów prawa lub zawartych polis.\nJednym z celów EXEPTIS Spółki z o.o. jest przyśpieszenie postępowania poprzez monity, informowanie organów sprawujących nadzór nad działalnością zakładów ubezpieczeń o dostrzeżonych uchybieniach, zwracanie się pomoc do instytucji mającej służyć ubezpieczonym.\n+ SZKODY KOMUNIKACYJNE\nSzkody komunikacyjne są pokrywane przez zakłady ubezpieczeń ze względu na zawarte polisy:\nUbezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkody wyrządzone ruchem pojazdu. Ubezpieczeniem tym objęci są wszyscy posiadacze pojazdów mechanicznych, takich jak samochód osobowy, ciężarowy, motorower, ciągnik rolniczy lub inny sprzęt podlegający rejestracji.\nPrzedmiotem ubezpieczenia jest odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania umowy wyrządziła szkodę związaną z ruchem tego pojazdu na terytorium 25 państw Unii Europejskiej oraz Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Chorwacji. Ubezpieczenie to chroni posiadacza lub kierującego pojazdem przed finansowymi konsekwencjami szkód wyrządzonych osobom trzecim. Zakład ubezpieczeń wypłaca za posiadacza pojazdu odszkodowanie na rzecz poszkodowanego. Ubezpieczenie chroni więc z jednej strony majątek sprawcy, z drugiej natomiast gwarantuje poszkodowanemu / poszkodowanym / zaspokojenie składanych roszczeń.\nWarto podkreślić, że definicja "ruchu pojazdu" obejmuje również jego postój, garażowanie, załadunek i wyładunek oraz wsiadanie i wysiadanie z niego.\nPrzy roszczeniu z tytułu polisy OC komunikacyjnej towarzystwo ubezpieczeń ma obowiązek wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni, począwszy od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie przez poszkodowanego lub uprawnionego.\nTowarzystwa ubezpieczeń określają termin wypłaty odszkodowania z polisy AC w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Z reguły zapisy te są powieleniem przepisów K.c.\nSpotkać można następujące zapisy: "... zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie, jeżeli w wyżej określonym terminie wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od wyjaśnienia tych okoliczności. Jednakże bezsporną część odszkodowania zakład ubezpieczeń wypłaca w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody, ponadto, jeżeli odszkodowanie nie przysługuje, zakład ubezpieczeń informuje o tym na piśmie w wyżej wymienionych terminach, wskazując na okoliczności i podstawę prawną uzasadniającą odmowę wypłaty odszkodowania."\nW ubezpieczeniach NNW przedmiotem ubezpieczenia są trwałe następstwa wypadku, będące uszkodzeniami ciała lub rozstrojem zdrowia, powodujące stały uszczerbek na zdrowiu lub śmierć osoby objętej ubezpieczeniem. Omawiane ubezpieczenie NNW dotyczy kierowcy pojazdu i pasażerów. Istotne jest, aby w stosunku do poszkodowanego przyczyną wypadku było zdarzenie zewnętrzne i nagłe. Towarzystwa ubezpieczeń zakresem ochrony w ramach omawianego tu ubezpieczenia NNW obejmują szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu.\nOdszkodowanie wypłacane w ramach ubezpieczenia NNW dotyczy świadczeń:\n- z tytułu śmierci w wyniku nieszczęśliwego wypadku, świadczenie otrzymuje uposażony,\n- zwrotu kosztów nabycia protez oraz specjalnych środków ochronnych pomocniczych.\n+ SZKODY OSOBOWE\nWyróżniamy dwa typy roszczeń w jakich towarzystwo ubezpieczeń jest zobowiązane spełnić świadczenie, które związane są z odszkodowaniami za szkody na osobie:\n- Świadczenie wypłacane poszkodowanemu za obrażenia ciała,\n- Świadczenie wypłacane uposażonemu (np. osobie bliskiej) w wyniku śmierci poszkodowanego. Po regulacjach zapisów k.c. w 2008 roku sąd\nmoże przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.\nW związku z zaistnieniem szkody osobowej można występować z roszczeniem:\n- o odszkodowanie jednorazowe, w tym o pokrycie wszelkich kosztów, które wystąpiły w następstwie wypadku takich jak:\n- koszty pobytu w szpitalu,\n- koszty nabycia leków i sprzętu rehabilitacyjnego,\n- koszty diet koniecznych po leczeniu szpitalnym i operacyjnym,\n- koszty dodatkowej opieki medycznej,\n- koszty przeszkolenia zawodowego,\n- koszty przejazdów osób najbliższych na konsultacje medyczne, jak również odwiedzin,\n- koszty konsultacji u specjalistów, jeżeli są niezbędne w dalszym leczeniu,\n- koszty utraty odzieży.\n+ SZKODY MAJĄTKOWE\nSzkoda majątkowa to doznany uszczerbek w majątku poszkodowanego, którego doświadcza nie z własnej woli. Różnica między dwoma stanami majątkowymi, czyli tym po wyrządzeniu szkody, i tym przed zaistniałą szkodą określane jest jako szkoda majątkowa.\nPodstawą odpowiedzialności za szkodę majątkową może być umowa, w której jedna ze stron przyjmuje na siebie obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej drugiej stronie, np. umowa ubezpieczenia.\nCzęsto podstawę odpowiedzialności za szkodę stanowi ustawa, która łączy w sobie obowiązek naprawienia szkody z rozmaitymi zdarzeniami, a przede wszystkim z czynami niedozwolonymi (odpowiedzialność deliktowa) oraz z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umów (odpowiedzialność kontraktowa).\nNaprawienie szkody może nastąpić poprzez:\n- przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (restytucja naturalna),\n- zapłatę odszkodowania (restytucja pieniężna).\nW sytuacji, gdyby przywrócenie rzeczy, zniszczonej na skutek szkody majątkowej, do stanu jaki miała przed zaistniałą szkodą jest niewykonalne lub też sprawia dla sprawcy szkody majątkowej nadmierne problemy czy też nakłady finansowe, może on odmówić naprawienia szkody. Wówczas poszkodowany powinien żądać zapłaty należnego odszkodowania.\nW sprawie wysokości odszkodowania k.c. przyjmuje generalną zasadę, że ma ono odpowiadać wysokości szkody. Celem ustawodawcy jest tu zapewnienie poszkodowanemu pełnej ochrony majątkowej. W niektórych przypadkach przepisy przewidują odstępstwo od tej zasady.\nPoszkodowany koniecznie powinien pamiętać o konieczności dokumentowania wszelkich poniesionych wydatków z tytułu doznanej szkody, ponieważ roszczenia w tym zakresie muszą być poparte należytymi dowodami.