Raport Roczny Amnesty International 2013 / Spis Treści SPIS TREŚCI - PDF\nRaport Roczny Amnesty International 2013 / Spis Treści SPIS TREŚCI\nDownload "Raport Roczny Amnesty International 2013 / Spis Treści SPIS TREŚCI"\n1 Raport Roczny Amnesty International 2013 / Spis Treści SPIS TREŚCI REGIONY Afryka Ameryki Azja Wschodnia i Pacyfik Bliski Wschód i Afryka Północna Europa i Azja Centralna KRAJE Polska Afganistan Białoruś Chiny Izrael i Okupowane Terytoria Palestyńskie Mali Rosja Rumunia Stany Zjednoczone Ameryki Syria Włochy 1\n2 Raport Roczny Amnesty International 2013 / REGIONY: Afryka REGIONY 2\n3 Raport Roczny Amnesty International 2013 / REGIONY: Afryka REGIONY: AFRYKA Pogłębiający się w 2012 roku kryzys w Mali jest odzwierciedleniem głęboko zakorzenionych problemów całej Afryki. Wszechobecna bieda i nadużycia ze strony służb bezpieczeństwa i grup zbrojnych stale utrudniają ludziom codzienne życie i korzystanie z przysługujących praw. Sytuacja ta wskazuje również na słabość regionalnych i międzynarodowych mechanizmów związanych z ochroną praw człowieka, zapewnieniem pokoju i bezpieczeństwa. W styczniu w Północnym Mali uzbrojone grupy Tuaregów i fundamentalistów islamskich w atmosferze długotrwałego niezadowolenia związanego z biedą, dyskryminacją i brakiem widocznego rozwoju wywołały powstanie zbrojne. W marcu rebelianci przeprowadzili udany zamach stanu w stolicy Mali, Bamako, a w kwietniu proklamowali niepodległość regionu Azawad. Przez resztę 2012 roku północna część kraju była kontrolowana przez ugrupowania zbrojne. Tuaregowie i islamiści dopuścili sie wielu nadużyć, w tym masowych zabójstw pojmanych żołnierzy, amputacji kończyn, ukamienowań, a także gwałtów na kobietach i dziewczynkach. W tym samym czasie malijskie służby bezpieczeństwa przeprowadzały pozasądowe egzekucje i masowe ostrzały obszarów kontrolowanych przez Tuaregów. Uzbrojone grupy i milicja opłacana przez malijski rząd rekrutowały dzieci-żołnierzy. Ze względów bezpieczeństwa ponad mężczyzn, kobiet i dzieci musiało opuścić swoje domy. Służby bezpieczeństwa i coraz liczniejsze grupy zbrojne naruszały prawa człowieka cywilów również w Demokratycznej Republice Konga (DRC). Niepewna sytuacja dodatkowo pogorszyła się, gdy uzbrojone grupy, w tym Ruch 23 Marca, wzmocniły kontrolę nad prowincją Północne Kiwu na wschodzie kraju. W tym samym czasie postępował konflikt między Sudanem a Sudanem Południowym. Przedmiotem sporu były złoża ropy naftowej, kwestie obywatelstwa i przebiegu granic. Prawa człowieka były nieustannie łamane w wyniku konfliktu w prowincjach Darfur, Kordofan Północny i Nil Błękitny. Walki nasiliły sie pod koniec 2012 roku i doprowadziły do dużych strat w ludności cywilnej, postępującego kryzysu humanitarnego i ucieczki ponad osób do sąsiednich prowincji. Zorganizowano masowe protesty przeciwko rządowej polityce oszczędności, brutalnie tłumione przez służby bezpieczeństwa. Brutalność to wspólna cecha działań policji i służb bezpieczeństwa w wielu krajach regionu. W Nigerii islamistyczna grupa zbrojna Boko Haram w atakach bombowych i napaściach zbrojnych zabiła ponad osób. W odpowiedzi na ataki służby bezpieczeństwa tego kraju dopuściły się poważnych naruszeń praw człowieka, w tym wymuszonych zaginięć, pozasądowych egzekucji, palenia domów i nielegalnego przetrzymywania. W sierpniu policja w RPA wysłała jednostki uzbrojone w karabiny szturmowe i ostrą amunicję do stłumienia strajku należącej do spółki Lonmin kopalni platyny Marikana w Prowincji Północno-Zachodniej. 16 górników zginęło na miejscu, a 14 kolejnych zabito w kryjówce, w której schronili się przed strzałami policji. Istnieją podejrzenia, że większość pracowników zastrzelono podczas próby ucieczki lub poddania się. Czterech górników zmarło w wyniku obrażeń tego samego dnia. Protest w kopalni dotyczył podwyżki płac przez spółkę Lonmin. Skala i znaczenie zabójstw, a także rosnące niepokoje w sektorze górniczym, doprowadziły do ogólnokrajowego kryzysu. Obrońcy praw człowieka, dziennikarze i członkowie grup opozycyjnych padali ofiarą surowych represji skazywano ich na długotrwałe kary więzienia (np. w Etiopii), arbitralnie pozbawiano wolności, nękano i grożono śmiercią (np. w Gambii). Na Wybrzeżu Kości Słoniowej ataki niezidentyfikowanych uzbrojonych napastników przyczyniły się do zaostrzenia represji ze względu na przynależność etniczną bądź polityczną. 3\n4 Raport Roczny Amnesty International 2013 / REGIONY: Afryka Kara śmierci obowiązywała w kilku krajach, ale przeprowadzano ją jedynie w nielicznych. Szczególnie uderzająca była pierwsza od 30 lat egzekucja w Gambii. Kobiety i dziewczynki wciąż pozostawały szczególnie narażone na dyskryminację i akty przemocy ze względu na płeć. Powszechna była przemoc domowa, kobiety były również narażone na przemoc związaną z działaniami instytucji państwowych w związku trwającymi konfliktami. W wielu objętych nimi miejscach, m.in. w Mali, Czadzie i DRC, żołnierze i członkowie grup zbrojnych dokonywali gwałtów. W Sudanie wiele protestujących kobiet zostało poddanych przymusowym testom dziewictwa. W licznych krajach Afryki wciąż nie zarzucono tradycyjnych praktyk okaleczania narządów płciowych. Powszechna korupcja i konflikty pozostawały wyzwaniem, przed którym stanęła Afryka, przygotowująca się do obchodów 50-lecia Unii Afrykańskiej w 2013 roku. Jednocześnie w całym regionie nadzieję budziło to, że mieszkańcy Afryki coraz częściej używali pokojowych środków, by domagać się prawa do godności i sprawiedliwości społecznej oraz przestrzegania praw człowieka. 4\n5 Raport Roczny Amnesty International 2013 / REGIONY: Ameryka Północna i Południowa REGIONY: AMERYKA PÓŁNOCNA I POŁUDNIOWA Powszechne przypadki łamania praw człowieka, które miały miejsce w przeszłości, oraz brak możliwości pociągnięcia winnych do odpowiedzialności rzuciły cień na wiele krajów tego regionu. Głośne procesy karne, które odbyły się w Argentynie, Brazylii, Chile, Gwatemali oraz Urugwaju, były wyrazem ważnych postępów w wymierzaniu sprawiedliwości za zbrodnie dokonane przez byłe reżimy wojskowe. Niemniej jednak walka o sprawiedliwość wciąż trwa. Na przykład na Haiti nie poczyniono postępów w procesie byłego prezydenta Jeana-Clauda Duvaliera. Natomiast w Stanach Zjednoczonych poczyniono drobne postępy w próbach pociągnięcia do odpowiedzialności winnych nadużyć związanych z programem tajnych więzień CIA za czasów administracji Busha. Trwały konflikty społeczne na tle walki o zasoby naturalne i w wielu przypadkach łamanie praw rdzennej ludności uległo intensyfikacji. Jednak uznanie praw ludów tubylczych zwiększyło się wraz z wyrokami sądów potwierdzającymi konieczność wyrażenia przez nich uprzedniej niewymuszonej i świadomej zgody na projekty rozwojowe, które mają wpływ na ich życie. Na przykład w czerwcu Międzyamerykański Trybunał Praw Człowieka orzekł na korzyść ludności tubylczej Kichwa zamieszkującej Sarayaku, tym samym uznając Ekwador winnym złamania ich praw. W wyniku tych orzeczeń rządy szeregu państw w regionie poddały krytyce międzyamerykański system ochrony praw człowieka. Wenezuela zdecydowała się nawet złożyć oficjalne wypowiedzenie i odstąpić od Amerykańskiej Konwencji Praw Człowieka. Poczyniono postępy w działaniach zmierzających do zniesienia stosowania kary śmierci w tym regionie. W Stanach Zjednoczonych, jedynym kraju w regionie, w którym wciąż miały miejsce egzekucje, Connecticut jako 17. z kolei stan zniósł karę śmierci. Ponadto, mimo że w anglojęzycznych państwach karaibskich wciąż zapadały wyroki śmierci, w 2012 roku żadne egzekucje nie zostały tam wykonane. W Kolumbii pierwsze od ponad dziesięciu lat rozmowy pokojowe wzbudziły nadzieję na zakończenie trwającego od prawie 50 lat konfliktu zbrojnego między rządem a Rewolucyjnymi Siłami Zbrojnymi Kolumbii (FARC). W całym regionie trwała walka z nieustającą dyskryminacją i przemocą wobec kobiet oraz odbywały się kampanie na rzecz praw seksualnych i reprodukcyjnych. Z drugiej strony wciąż poza zasięgiem milionów kobiet w regionie pozostaje prawo do podjęcia wolnej i świadomej decyzji o liczbie i momencie posiadania dzieci bez przymusu lub dyskryminacji. M.in. w Chile, Salwadorze, Nikaragui i Dominikanie kobiety i dziewczynki, które zaszły w ciążę w wyniku gwałtu lub w przypadkach, gdy ciąża stanowiła zagrożenie dla ich życia lub zdrowia, wciąż spotykały się z brakiem możliwości skorzystania z prawa do bezpiecznej i legalnej aborcji. Ten akt odmowy praw człowieka najczęściej dotykał dziewczynki i kobiety z grup nieuprzywilejowanych. Dziennikarze w dalszym ciągu odgrywali kluczową rolę w obnażaniu przypadków naruszania praw człowieka, często dużym kosztem. Niektórzy z nich padli ofiarą represji ze strony rządu, inni stali się celem ataków uzbrojonych gangów i grup przestępczych. Raz za razem obrońcy praw człowieka często sami w niepewnej i trudnej sytuacji życiowej aktywnie przeciwstawiali się próbom uciszenia ich poprzez oszczerstwa, przemoc i nieprawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Ich działania dają świadectwo siły i witalności ruchu na rzecz praw człowieka, a także związanej z nim nadziei, która jest udziałem milionów ludzi w całym regionie. 5\n6 Raport Roczny Amnesty International 2013 / REGIONY: Azja Wschodnia i Pacyfik REGIONY: AZJA WSCHODNIA I PACYFIK W krajach w całym regionie zwyczajne publiczne wyrażanie swojej opinii czy to na ulicach, czy w Internecie spotykały się z brutalnymi represjami ze strony władz. Ludzie byli systematycznie nękani, atakowani, więzieni i zabijani za to, że odważyli się sprzeciwić władzom. W Wietnamie ponad 20 pokojowych dysydentów, w tym blogerów i kompozytorów, zostało uwięzionych na podstawie sfałszowanych zarzutów związanych z bezpieczeństwem kraju. W Indonezji władze zamknęły sześć osób za bluźnierstwo, a ponadto za kratkami nadal pozostawało 70 pokojowych aktywistów politycznych. W Kambodży siły bezpieczeństwa zastrzeliły osoby pokojowo protestujące przeciwko przymusowym wysiedleniom i złym warunkom pracy. W Chinach ludzie, którzy protestowali przeciwko masowym, przymusowym wysiedleniom, narażeni byli na zatrzymania, więzienie lub wysłanie do obozów reedukacji przez pracę. Na Sri Lance w odwecie za krytykowanie władz dziennikarze i inne osoby były arbitralnie aresztowane i porywane słuch po nich zaginął do dziś. Indyjscy aktywiści pracujący na rzecz praw społeczności tubylczych zostali uwięzieni pod zarzutami motywowanymi politycznie za sprzeczne z interesami korporacji pragnienie ochrony praw do tradycyjnych ziem. Głośne zmiany przywódców w różnych krajach tego regionu nie sprawiły, by poprawiła się sytuacja praw człowieka. W Chinach ponad 100 osób zostało zatrzymanych, by zapobiec protestom przed listopadową zmianą przywództwa w Komunistycznej Partii Chin pierwszą od 10 lat. W Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, gdzie Kim Dżong Un nadal umacniał swoją władzę po przejęciu jej w 2011 roku, przeciwnikom politycznym wciąż groziło zesłanie do odległych obozów dla więźniów politycznych, w których narażeni byli na skrajne niedożywienie, ciężką pracę, tortury oraz, w wielu przypadkach, śmierć. Z brutalną reakcją na Malediwach spotkały się protesty przeciwko lutowej rezygnacji premiera Mohammeda Nasheeda, gdy siły bezpieczeństwa zaatakowały i torturowały jego politycznych koalicjantów. Konflikty zbrojne w Afganistanie, Myanmarze, Pakistanie i Tajlandii nadal wpływały na życie dziesiątek tysięcy mieszkańców tego regionu, którzy cierpią na skutek ran, są zabijani i przesiedlani na skutek samobójczych ataków terrorystycznych, ostrzału obiektów cywilnych, ataków z powietrza i zabójstw. W całym regionie nadal ograniczane były ambicje kobiet i dziewcząt. Państwa nie były w stanie odpowiednio ochronić i promować ich praw. W Afganistanie i Pakistanie wiele kobiet i dziewcząt nadal było wykluczonych z życia publicznego, a w niektórych przypadkach padały ofiarą egzekucji ze strony Talibów. Publiczne oburzenie zbiorowym gwałtem oraz późniejsza śmierć studentki w Indiach uwidoczniły niezmienną porażkę tego państwa w ograniczaniu przemocy wobec kobiet i dziewcząt. W Papui-Nowej Gwinei taka przemoc, mimo że powszechna, w większości przypadków uchodziła sprawcom płazem. Na polu praw kobiet postęp nastąpił jednak na Filipinach, w których po 10 lat lobbowania przez aktywistów przyjęto nowe prawo o zdrowiu reprodukcyjnym. W regionie pojawiły się również inne pozytywne oznaki, choć były one nieznaczne. Pomimo że w Afganistanie, Indiach, Japonii, Pakistanie i na Tajwanie po przerwie w wykonywaniu kary śmierci, która wynosiła od 17 miesięcy do ośmiu lat, wznowiono egzekucje w Singapurze i Malezji pojawiły się wysiłki, by usunąć obligatoryjną karę śmierci z ustawodawstwa. Co zaskakujące, w Myanmarze pojawiła się nowa szansa na zmianę. W listopadzie władze ogłosiły plany opracowania mechanizmu ponownej rewizji spraw więźniów. Dodatkowo w ciągu całego roku uwolniono setki więźniów politycznych. Jednakże setki kolejnych pozostawało w arbitralnych aresztach i więzieniach co stanowi dowód na to, jak długa jest jeszcze droga, nie tylko przed Myanmarem, ale przed całym regionem. 6\n7 Raport Roczny Amnesty International 2013 / REGIONY: Europa i Azja Centralna REGIONY: BLISKI WSCHÓD I AFRYKA PÓŁNOCNA Sytuację praw człowieka w Północnej Afryce i na Bliskim Wschodzie w 2012 roku nadal kształtowały przetaczające się od końca 2010 roku powstania. W Syrii wewnętrzny konflikt zbrojny między siłami rządowymi a opozycją spustoszył kraj. Przez cały rok 2012, a nawet dłużej, obie strony notorycznie naruszały prawa człowieka i dopuszczały się zbrodni wojennych, a siły rządowe dopuściły się również zbrodni przeciwko ludzkości w tym masowych ataków na tereny mieszkalne, zabójstw politycznych oraz tortur. Powszechnie panujący w Syrii terror i zniszczenie stały się przyczyną przesiedlenia 2 milionów ludzi pozostawionych w tragicznych warunkach humanitarnych. Przed końcem roku zmusiły one prawie 6 tysięcy innych do ucieczki poza granice, ogromnie obciążając w ten sposób kraje sąsiadujące. Przy załamującej się gospodarce i infrastrukturze i bez widoków na zakończenie walk przyszłość Syrii rysowała się ponuro. Różnie kształtowały się wydarzenia 2012 roku w innych częściach rejonu. W Egipcie, Libii, Tunezji czy Jemenie krajach, gdzie rządy autokratyczne zostały obalone media zyskały większą wolność, a społeczeństwo obywatelskie szersze możliwości. Jednakże nie obyło się bez komplikacji, takich jak wyzwania związane z wolnością wypowiedzi na tle religijnym lub moralnym. W Libii poprawie sytuacji praw człowieka zagroziła również nieudana próba przejęcia kontroli nad bojówkami. W całym regionie ograniczano możliwość korzystania z praw człowieka i represjonowano działaczy politycznych. Za wyrażanie poglądów uwięziono, pobito czy poddano torturom lub zabito podczas pokojowych protestów wiele kobiet i mężczyzn. Często zakazywano im podróżowania lub prześladowali ich przedstawiciele państwa. W krajach Zatoki Perskiej działacze, poeci, pracownicy służby zdrowia i wiele innych osób trafiało do więzienia za tak błahe działania jak nawoływanie do reform czy wyrażanie swoich poglądów. W Bahrajnie, podczas gdy władze dużo mówiły o reformach, wciąż przetrzymano w więzieniach więźniów sumienia, wśród nich liderów opozycji i działaczy na rzecz praw człowieka. Nowe prawa w Algierii i Jordanie zacieśniły kontrolę nad mediami; podobnie władze Maroka ściśle kontrolowały dziennikarzy i dysydentów. W krajach przechodzących transformację kontynuowano debatę na temat bardzo potrzebnej reformy wymiaru sprawiedliwości i bezpieczeństwa, ale wprowadzono niewiele konkretnych zmian. W większości przypadków naruszania praw człowieka pozostały bezkarne, chociaż podjęto pewne kroki w celu rozwiązania nadużyć z przeszłości. Powszechne były arbitralne aresztowania, tortury i nieuczciwe procesy, a wiele krajów zwłaszcza Iran i Arabia Saudyjska często stosowało karę śmierci. Dalekie od realizacji pozostawały nadzieje kobiet, które wcześniej były w sercu wydarzeń. Ich żądania, aby skończyć z dyskryminacją, nie zostały spełnione, a niektóre protestujące kobiety były wykorzystywane i molestowane. Jednak w całym regionie kobiety wciąż walczyły z dyskryminacją, która pozostaje widoczna zarówno w przepisach prawa, jak i w praktyce; domagają się one również odpowiedniej ochrony wobec krajowej, ale nie tylko krajowej, przemocy na tle seksualnym. Tymczasem Izrael utrzymał blokadę wojenną Strefy Gazy i rozbudował nielegalne osiedla izraelskie na okupowanym Zachodnim Brzegu Palestyny. Wynikiem tego był utrzymujący się kryzys humanitarny wśród mieszkańców Gazy oraz surowe ograniczenia w przemieszczaniu się Palestyńczyków po Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy. W listopadzie 2012 roku Izrael przeprowadził ośmiodniową kampanię wojskową przeciwko palestyńskim bojówkom, które bez wyznaczania konkretnego celu wystrzeliwały rakiety z Gazy w stronę Izraela; zginęło wówczas ponad 160 Palestyńczyków, a także sześciu Izraelczyków. Chociaż w 2012 roku miały miejsce te niepowodzenia, powodami do optymizmu są determinacja i odwaga okazane przez mieszkańców całego regionu w ich nieprzerwanej walce o sprawiedliwość, godność i prawa człowieka. 7\n8 Raport Roczny Amnesty International 2013 / REGIONY: Europa i Azja Centralna REGIONY: EUROPA I AZJA CENTRALNA Wyjątkiem wśród byłych republik sowieckich był przypadek demokratycznej transformacji w Gruzji, gdzie odbyły się wybory parlamentarne. W innych krajach regionu wciąż utrzymywały się reżimy autorytarne. Unia Europejska otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla, jednak nie potrafiła zagwarantować schronienia i bezpieczeństwa uchodźcom we wszystkich krajach członkowskich, a także równych praw dla 6 milionów obywateli pochodzenia romskiego. Europejski Trybunał Praw Człowieka, perła w koronie europejskiego systemu ochrony praw człowieka, był pozbawiany autorytetu przez kraje, które odmawiały wprowadzania w życie jego orzeczeń i dążyły do zmniejszenia jego znaczenia. Prawa obywatelskie i polityczne zagrożone były w krajach byłego Związku Radzieckiego. Wciąż miało miejsce pogorszenie sytuacji na Białorusi po 2011 roku, a w Azerbejdżanie część więźniów sumienia zostało wypuszczonych na wolność, ale aresztowano nowych. W Rosji mieliśmy do czynienia z falą nowych praw ograniczających protesty i demonstracje, a także osoby i organizacje, które są krytyczne wobec władzy. W całym regionie władze stosowały coraz silniejsze środki przeciwko swoim krytykom: anonimowe pogróżki, fikcyjne oskarżenia o używanie narkotyków, rozwiązłość czy oskarżenia o unikanie płacenia podatków. Turcja umacniała swoją pozycję jako najważniejszego gracza w regionie, ale jednocześnie sytuacja poszanowania praw człowieka w tym kraju nie poprawiła się, tysiące ludzi przebywało w więzieniach w wyniku wyroków orzeczonych w nierzetelnych procesach sądowych oraz na korzystanie z wolności wypowiedzi. W kluczowym orzeczeniu z grudnia Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał Macedonię winną zaginięcia i torturowania Khaleda-el-Masriego, który był zatrzymany przez CIA w Skopje w 2003 roku. We wrześniu 2012 roku Włoski Sąd Kasacyjny utrzymał wyrok dla 23 byłych funkcjonariuszy CIA za porwanie i przetrzymywanie w Mediolanie Osamy Moustafy Hassana Nasra, Egipcjanina podejrzanego o terroryzm. Jednocześnie jednak w większości przypadków odpowiedzialność za zbrodnie popełnione w Europie w ramach programu transferów prowadzonego przez USA nie została wyegzekwowana, ponieważ kraje, których dotyczy ta kwestia, wciąż przedłużają śledztwa lub zaprzeczają swojemu udziałowi w naruszeniach praw człowieka. W krajach byłego Związku Radzieckiego wciąż stosowano praktykę przekazywania aresztowanych. Rosja i Ukraina współpracowały w przekazywaniu ściganych mimo zagrożenia, że osoby te będą narażone na tortury, na co wskazywał Europejski Trybunał Praw Człowieka, orzekając nakaz wstrzymania ekstradycji. Wiele krajów, szczególnie Rosja, kwestionowało wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i nie wprowadzało w życie jego orzeczeń, jednocześnie proponując zmiany w europejskiej konwencji praw człowieka, które zagrażałyby niezależności Trybunału i ograniczyłyby osobom indywidualnym dostęp do niego. W niektórych częściach Bałkanów malała szansa na sprawiedliwość dla ofiar zbrodni wojennych popełnionych w latach 90. Dochodzenia i osądzanie w tych sprawach wciąż odbywało się wolno i było zaburzane przez brak woli politycznej. W Bośni i Hercegowinie oraz innych krajach odmawiano dostępu do wymiaru sprawiedliwości i wsparcia socjalnego ofiarom gwałtów i innych aktów przemocy seksualnej z czasów wojny. Kraje europejskie starały się ograniczać napływ migrantów i uchodźców poprzez wzmacnianie kontroli granic oraz współpracę z krajami Afryki Północnej, takimi jak Libia, które w większości nie były w stanie zapewnić poszanowania praw człowieka osobom zawracanym do ich krajów. Osoby ubiegające się w Grecji o status uchodźcy wciąż spotykały się z poważnymi utrudnieniami w złożeniu wniosku o status uchodźcy i były zagrożone przetrzymywaniem w ośrodkach detencyjnych w nieludzkich warunkach oraz ksenofobicznymi atakami ze strony różnych grup. Węgry zezwolił umundurowanym prawicowym grupom na marsz przez romskie osiedla z rasistowskimi hasłami i obrzucaniem domów kamieniami. W całym regionie Romowie byli narażeni na ataki i dyskryminację. 8\n9 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE KRAJE 9\n10 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Polska POLSKA Rzeczpospolita Polska Głowa państwa: Bronisław Komorowski Premier: Donald Tusk Śledztwo w sprawie udziału Polski w prowadzonym przez Stany Zjednoczone programie nielegalnych transferów i tajnych więzień posuwało się powoli. Odmawiano upublicznienia informacji w sprawie al-nashiri przeciwko Polsce rozpatrywanej przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. Kontynuowano debatę na temat zmiany prawa regulującego dostęp do aborcji, podczas gdy Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że Polska naruszyła prawa nastolatki, odmawiając przysługującego jej dostępu do legalnej aborcji. Walka z terroryzmem i bezpieczeństwo Rozpoczęte w 2008 roku śledztwo, badające rolę Polski w programie nielegalnych transferów i tajnych więzień CIA, zostało w lutym przeniesione z Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie do Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie. Wzbudziło to obawy o kolejne opóźnienia i zmiany śledczych. Warszawska Prokuratura Apelacyjna przyznała już wcześniej status pokrzywdzonego Abd al-rahim al-nashiriemu i Zajn al-abidin Muhammadowi Hussajnowi (znanemu też jako Abu Zubajda), którzy pozostają w obozie w Guantanamo. Mężczyźni utrzymują, że między rokiem 2002 a 2003 zostali nielegalnie przewiezieni do Polski, jako ofiary przymusowych zaginięć, i przetrzymywani w tajnym więzieniu CIA, gdzie torturowano ich lub znęcano się nad nimi w inny sposób. W marcu polskie media doniosły, że byłemu szefowi polskiej Agencji Wywiadu Zbigniewowi Siemiątkowskiemu i jego zastępcy postawiono zarzuty w związku z przetrzymywaniem i znęcaniem się nad osobami tajnie przetrzymywanymi przez CIA na terenie Polski. Polscy prokuratorzy nie potwierdzają ani nie zaprzeczają, że takie zarzuty zostały postawione. Toczące się śledztwo nadal jest objęte tajemnicą państwową, przez co pokrzywdzeni wyrazili obawy o dostęp do informacji i możliwość pełnego udziału w postępowaniu. We wrześniu Parlament Europejski przyjął raport na temat domniemanych transferów i nielegalnych tajnych więzień CIA w krajach europejskich. Wszystkie państwa członkowskie UE podejrzane o udostępnianie CIA swoich terytoriów pod nielegalne więzienia zostały w raporcie wezwane do podporządkowania się prawnemu obowiązkowi przeprowadzenia niezależnego, bezstronnego, dokładnego i skutecznego śledztwa w sprawie ich zaangażowania w programy CIA. Sprawozdawczyni pracująca nad raportem, w maju odwiedziła Polskę, aby omówić z władzami współudział Polski w tych programach. W lipcu Europejski Trybunał Praw Człowieka zakomunikował polskim władzom sprawę al-nashiri przeciwko Polsce. We wrześniu władze przedstawiły Trybunałowi swoje stanowisko w trybie niejawnym. Trybunał zastosował następnie tryb niejawny również w sprawie przyjęcia informacji od prawników al- Nashiriego, odmawiając upublicznienia informacji. W styczniu 2013 roku, na wniosek al-nashiriego, Europejski Trybunał Praw Człowieka podjął decyzję o zniesieniu klauzuli tajności w tej sprawie. Prawa seksualne i reprodukcyjne W czerwcu Polska poddana została Powszechnemu Okresowemu Przeglądowi Praw Człowieka ONZ. Zwrócono się do Polski, by ta zwiększyła dostęp do usług dotyczących zdrowia reprodukcyjnego, w tym do zgodnej z prawem aborcji. W październiku polski parlament odrzucił propozycję zwiększenia dostępu do aborcji, wprowadzenia powszechnej edukacji seksualnej i dotowania antykoncepcji. W październiku w sprawie P. i S. przeciwko Polsce Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że państwo naruszyło prawo nastolatki, która zaszła w ciążę w wieku 14 lat a więc w wyniku czynu zabronionego i której odmawiano przeprowadzenia legalnej aborcji. Pomimo podstawy prawnej do przerwania ciąży utrudniono wykonanie w porę zabiegu. Pracownicy trzech szpitali, policja i osoby prywatne odcięły dziewczynce dostęp do legalnej opieki zdrowotnej. Poza tym nękały ją, upokarzały i zastraszały, m.in. przez zatrzymanie jej w placówce dla młodzieży. Trybunał orzekł, że złamany został 10\n11 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Polska zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania, oraz że naruszono prawo czternastolatki do prywatności oraz wolności i bezpieczeństwa osobistego. Wolność słowa Zniesławienie wciąż jest przestępstwem. W kwietniu w sprawie Kaperzyński przeciwko Polsce Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że polskie władze naruszyły wolność słowa dziennikarza, który nie opublikował otrzymanego od lokalnych władz sprostowania na swój oskarżycielski artykuł o złym zarządzaniu gospodarką wodnościekową. Wymierzono mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności w zawieszeniu w formie dwudziestu godzin w miesiącu pracy na cele społeczne i pozbawiono prawa wykonywania zawodu dziennikarza na okres dwóch lat. Trybunał orzekł, że wydania wyroku za nieopublikowanie sprostowania nie można pogodzić z zasadą proporcjonalności oraz zniechęca do swobodnej debaty o sprawach dotyczących interesu publicznego. We wrześniu twórca strony Antykomor.pl został skazany na 10 miesięcy ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin miesięcznie pracy na cele społeczne za publikowanie satyrycznych materiałów na temat prezydenta Polski. W styczniu 2013 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi umorzył postępowanie w odniesieniu do zarzutu znieważenia Prezydenta ze względu na niską szkodliwość społeczną czynu. W tym samym czasie Trybunał orzekł, że Polska naruszyła wolność słowa radnej gminy Świątniki Górne w sprawie Lewandowska-Malec przeciwko Polsce. Radna publicznie wyraziła opinię, że burmistrz miasta czynił pozaprawne naciski na prokuratorów w sprawie podejrzenia popełnienia oszustwa lokalnych urzędników w Świątnikach Górnych. Burmistrz miasta i gminy Świątniki Górne złożył prywatny akt oskarżenia i radną w 2006 roku uznano winną zniesławienia. Trybunał uznał, że kara, czyli w tym przypadku grzywna w wysokości 7500 PLN (równowartość 1900 euro), była nieproporcjonalna. W październiku Polska ogłosiła projekt ustawy o cudzoziemcach, który przewiduje zakaz umieszczania w ośrodku strzeżonym dzieci-cudzoziemców poniżej 13 roku życia pozostających bez opieki osoby dorosłej. Według dostępnych statystyk większość takich dzieci w Polsce miała jednak więcej niż 13 lat. We wrześniu Polska odrzuciła pełną implementację rekomendacji dotyczącej całkowitego zakazu umieszczania nieletnich migrantów w ośrodkach strzeżonych, wystosowanej podczas Powszechnego Okresowego Przeglądu Praw Człowieka. Uchodźcy i migranci 11\n12 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Afganistan AFGANISTAN ISLAMSKA REPUBLIKA AFGANISTANU Głowa państwa i szef rządu: Hamid Karzaj Tysiące cywilów ucierpiało na skutek celowych i przypadkowych ataków przeprowadzanych przez opozycyjne grupy zbrojne. Międzynarodowe i krajowe służby bezpieczeństwa również ponoszą odpowiedzialność za spowodowanie utraty zdrowia i życia wielu cywilów. Misja Wsparcia Narodów Zjednoczonych w Afganistanie (UNAMA) odnotowała, że ponad 2700 osób zginęło, a 4805 zostało rannych w większości (81%) w wyniku ataków grup zbrojnych. Pomimo podjęcia przez rząd pewnych kroków, aby ograniczyć stosowanie tortur i innych form znęcania się, procedery te były wciąż standardem w centrach przetrzymywania aresztowanych w całym kraju. Przemoc i dyskryminacja wobec kobiet i dziewczynek dalej była powszechnym zjawiskiem, zarówno instytucjonalnie, jak i w społeczeństwie. Rząd próbował wprowadzić bardziej restrykcyjne kontrole środków masowego przekazu, wywołując protesty i oburzenie wśród pracowników mediów, którzy wciąż byli zastraszani i więzieni przez władze i grupy zbrojne. Trwający konflikt zbrojny zmusił jeszcze więcej rodzin do opuszczenia swoich domów, skutkiem czego około osób było przesiedlonych. Wiele z nich żyło w nieformalnych obozowiskach, w nieodpowiednich warunkach, bez odpowiedniego dostępu do wody, służby zdrowia, edukacji. Poza krajem pozostawało koło 2,7 miliona uchodźców. Tło wydarzeń W styczniu talibowie zgodzili się otworzyć biuro polityczne z siedzibą w Katarze, co miało umożliwić prowadzenie rozmów pokojowych. Jednakże w marcu, po tym jak Talibowie wysłali prośby o wymianę więźniów, starania w kierunku osiągnięcia pokoju osłabły. Na początku listopada rozmowy między Pakistanem a afgańską Wysoką Radą Pokoju zakończyły się uwolnieniem przez Pakistan kilku przetrzymywanych przywódców talibów. 17 listopada szef Wysokiej Rady pokoju Salahuddin Rabbani, oświadczył, że urzędnicy talibscy, którzy biorą udział w procesie pokojowym, otrzymają immunitet, a także, że nie zostanie przeciwko nim wniesione oskarżenie, mimo że niektórych z przetrzymywanych podejrzewa się o popełnienie zbrodni wojennych. Kobiety, będące członkiniami Wysokiej Rady Pokoju, nie zostały dopuszczone do głównych rozmów pokojowych. Państwa biorące w maju udział w szczycie NATO podkreśliły, jak ważne jest uczestnictwo kobiet w procesach pokojowych, politycznych oraz w próbach odbudowy przeprowadzanych w Afganistanie. Wskazywały one także na konieczność respektowania ustaleń instytucjonalnych w zakresie ochrony praw kobiet. W tym samym czasie grupy kobiet podniosły kwestię rzeczywistego wykluczenia ich z prowadzonych w kraju rozmów na temat przeniesienia odpowiedzialności za zapewnienie bezpieczeństwa z sił międzynarodowych na narodowe. Aktywistki potępiły zaproponowany przez prezydenta Karzaja kod postępowania, który głosił, że kobiety nie powinny podróżować bez opiekuna płci męskiej oraz że nie powinno się mieszać kobiet z mężczyznami w pracy czy w systemie edukacji. W lipcu darczyńcy z całego świata spotkali się w Tokio, gdzie zobowiązali się do 2015 roku przekazać 16 miliardów dolarów na pomoc cywilom w Afganistanie, aby zapewnić im stałe wsparcie finansowe aż do 2017 roku. Jednakże w grudniu ONZ podało, że finansowa pomoc humanitarna zmniejszyła się od 2011 o prawie 50% w 2012 roku wyniosła ona 484 miliony dolarów amerykańskich. Według biura ds. bezpieczeństwa organizacji pozarządowych poziom niebezpieczeństwa grożącego organizacjom pozarządowym i pracownikom organizacji humanitarnych nie zmienił się od 2011 roku, a określony był na podstawie odnotowania 111 przypadków, m.in. zabójstw, odniesionych ran cielesnych czy porwań dokonanych przez grupy zbrojne oraz prorządowe służby bezpieczeństwa. We wrześniu parlament potwierdził, że nowym szefem Krajowej Dyrekcji Bezpieczeństwa (afgańskiego wywiadu) zostanie Assadulah Khalid, pomimo doniesień o jego rzekomym związku 12\n13 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Afganistan ze stosowaniem tortur podczas jego kadencji na stanowisku gubernatora w prowincji Ghazni i Kandahar. Pracę Afgańskiej Niezależnej Komisji Praw Człowieka wciąż utrudniał brak odpowiednich środków, szczególnie zauważalny po tym, jak prezydent podjął kontrowersyjną decyzję odwołania trzech z dziewięciu członków komisji w grudniu Ponadto od stycznia 2011 roku nieobsadzone pozostawało jeszcze jedno stanowisko jeden z członków komisji zginął wtedy wraz z rodziną w ataku bombowym. W lutym 2012 roku wybuchły brutalne protesty, w których zginęło trzydzieści osób po tym jak w bazie wojskowej w pobliżu Kabulu znaleziono zwęglone kopie Koranu. Nadużycia grup zbrojnych Pomimo wprowadzenia w 2010 roku talibskiego kodeksu postępowania (Layeha), który zakazywał walczącym atakować cywilów, talibskie i inne grupy zbrojne wciąż łamały prawo wojenne, zabijając przypadkowych ludzi i raniąc cywilów w samobójczych atakach. Prowizoryczne ładunki wybuchowe pozostały główną przyczyną ofiar wśród cywilów. Grupy zbrojne obierały za cel ataków miejsca publiczne, cywilów, w tym urzędników, których oskarżano o popieranie rządu, a także pracowników organizacji międzynarodowych. 6 kwietnia w ataku zamachowca samobójcy zginął szef Rady Pokoju dla prowincji Kunar Maulavi Mohammad Hashim Munib i jego syn. Stało się to, kiedy wracali z piątkowych modlitw. 6 czerwca 2011 roku w samobójczym ataku przeprowadzonym przez dwóch zamachowców na zatłoczonym targu w prowincji Kandaharu zginęło co najmniej 22 cywilów, a 24 zostało rannych. Do przeprowadzenia ataku przyznali się talibowie. 21 czerwca oddział talibów zaatakował hotel Spozhmay: popularny wśród miejscowych ośrodek. W wyniku trwającego dwanaście godzin oblężenia zginęło dwunastu cywilów, a dziewięciu zostało rannych. Według doniesień w sierpniu w okręgu Zherai talibowie porwali i obcięli głowę chłopca, którego brat służył w Afgańskiej Policji Lokalnej (ALP). Talibowie zaprzeczyli, jakoby mieli związek z jego śmiercią. Jak poinformowano, 19 października w prowincji Balch zginęło osiemnaście kobiet w wypadku minibusa spowodowanego wybuchem przydrożnej bomby. Grupy zbrojne wciąż rekrutowały dzieci-żołnierzy. W wyniku ataku przeprowadzonego 26 października przez mającego rzekomo 15 lat zamachowca-samobójcę życie straciło czterdziestu cywilów, w tym sześcioro dzieci. Atak miał miejsce w meczecie podczas święta Eid w mieście Mainmana w prowincji Faryab. Nadużycia służb afgańskich i międzynarodowych Na skutek działań prorządowych służb bezpieczeństwa, głównie w wyniku ataków z powietrza, wielu cywilów straciło życie, a inni zostali ranni. Według UNAMA za 8% przypadków ofiar wśród cywilów odpowiedzialność ponoszą służby krajowe i międzynarodowe. Ośmiu chłopców zginęło 8 lutego w wyniku ataków z powietrza, przeprowadzonych przez NATO w prowincji Kapisa. Atak został potępiony przez prezydenta Karzaja. NATO wyraziło swoje ubolewanie, ale wyjaśniło również, że atak miał miejsce, ponieważ chłopcy mogli stanowić zagrożenie. Szesnaścioro cywilów, w tym dziewięcioro dzieci zginęło 11 marca w nocnej strzelaninie, po tym jak amerykański żołnierz otworzył ogień w prywatnych domach w dwóch wioskach w okręgu Panjwai w prowincji Kandahar. Wiele osób zostało rannych. Do grudnia wciąż trwał proces w sądzie wojskowym, w którym żołnierza oskarżano o popełnienie 16 morderstw oraz o sześć przypadków usiłowania morderstwa. Według doniesień 6 czerwca o w prowincji Logar w ataku powietrznym NATO skierowanym przeciwko talibskim bojownikom, ukrywającym się w prywatnym domu, w którym podczas ataku odbywał się ślub zginęło siemnastu cywilów (w tym dzieci). We wrześniu władze afgańskie przejęły nominalną kontrolę nad amerykańskim ośrodkiem detencji znajdującą się w Bagram, 13\n14 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Afganistan na północ od Kabulu. Wpływ USA na sprawy toczące się przeciwko konkretnym osobom przetrzymywanym w Bagram pozostał jednak niejasny. Szacuje się, że władze afgańskie przejęły kontrolę nad ok. 3,1 tys. afgańskich obywateli, którzy według stanu z 9 marca przebywali w zakładzie, kiedy to zatwierdzono umowę przekazania kontroli nad obiektem. Podaje się, że ponad sześciuset zatrzymanych Afgańczyków, przewiezionych do bazy od marca, pozostało pod kontrolą amerykańskich sądów wojskowych. Podobnie wyglądała sytuacja co najmniej pięćdziesięciu obywateli innych państw, którzy zostali przekazani do Afganistanu przez rządy innych krajów i pozostają w niewoli amerykańskiej od dziesięciu lat, a obecnie przetrzymywani są w bazie w Bagram. Nieokreślona liczba Afgańczyków, uwięzionych jeszcze przed podpisaniem umowy, nie została przeniesiona pod jurysdykcję afgańską. Według UNAMA, odnotowano niewielki spadek liczby przypadków stosowania tortur i innych form znęcania się przez Krajową Dyrekcję Bezpieczeństwa (dane z października). Jednocześnie stosowanie tych technik stało się bardziej powszechne w działaniach policji krajowej i straży granicznej. Otwarcie oskarżano członków ALP o łamanie praw człowieka. Grupy aktywistów walczących o respektowanie tych praw zwrócili uwagę na niepokojący fakt, że członkowie ALP nie byli wcześniej sprawdzani ani kontrolowani. Rzekomo ponad stu członków ALP było skazanych na więzienie za morderstwa, gwałty, ataki bombowe, pobicia i napady rabunkowe. W listopadzie czterech członków jednostki ALP w Kunduzie zostało skazanych na 16 lat więzienia (dla każdego z nich) za porwanie, przetrzymywanie przez pięć dni, gwałcenie i pobicie w maju osiemnastoletniej Lal Bibi. Wolność słowa Projekt ustawy medialnej zakładał zwiększenie kontroli rządu nad mediami poprzez utworzenie piętnastoosobowej Wysokiej Rady Mediów, której przewodniczyć miałby minister informacji i kultury. W skład rady wchodziliby inni urzędnicy rządowi, a ich zadaniem byłoby sprawdzanie i kontrola prasy oraz środków masowego przekazu. Dziennikarze byli zastraszani, bezprawnie aresztowani, bici i zabijani. Nai organizacja kontroli społecznej monitorująca afgańskie media odnotowała 69 ataków na dziennikarzy ze strony służb bezpieczeństwa, grup zbrojnych i osób prywatnych, co oznacza zmniejszenie się liczby ataków o 14% w stosunku do roku Zachęcony przez Radę Ulemów prokurator generalny zagroził wszczęciem postępowania karnego przeciwko organizacjom medialnym za pisanie artykułów i wypowiadanie się o sprawach uważanych za niemoralne lub sprzeczne z zasadami islamu. 21 kwietnia afgański dziennikarz telewizyjny Nasto Naderi został uwięziony bez oskarżenia czy możliwości skontaktowania się z prawnikiem. Uwolniono go kilka dni później. Przemoc w stosunku do kobiet i dziewczynek Pomimo zatwierdzenia w 2009 roku ustawy o zwalczaniu przemocy wobec kobiet urzędnicy sądowi i ds. egzekwowania prawa nie przeprowadzili odpowiedniego dochodzenia w sprawie stosowania przemocy wobec kobiet i dziewczynek zwłaszcza takiego dochodzenia, które wymierzyłoby sprawiedliwość sprawcom. Kobiety i dziewczynki dalej były bite, gwałcone i zabijane. Grożono im w ich własnych społecznościach i rodzinach. Były też celem ataków grup zbrojnych i obiektem dyskryminacji ze strony władz. Afgańska Niezależna Komisja Praw Człowieka odnotowała ponad 4 tys. przypadków stosowania przemocy w stosunku do kobiet w okresie między 21 marca a 21 października, co oznacza 28-procentowy wzrost takich aktów w porównaniu do tego samego okresu w roku Wzrost ten ma być rzekomo związany ze wzrostem świadomości społecznej. Prawdziwa liczba może być nawet wyższa, biorąc pod uwagę liczbę aktów przemocy, o których nie doniesiono ze strachu przed napiętnowaniem kobiet zgłaszających takie zdarzenia oraz groźbą zemsty. W maju Sąd Apelacyjny w Kabulu podtrzymał wyroki skazujące na dziesięć lat więzienia dla teściów, którzy okrutnie znęcali się nad afgańską dziewczyną po tym, jak zmuszono ją do zamążpójścia w wieku 13 lat. 14\n15 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Afganistan W lipcu Afganka, w mediach opisana jako 22-latka i nazwana Najibą, została zastrzelona pod oskarżeniem cudzołóstwa. Rzekomo dokonał tego talibski rebeliant. 16 września w południowej prowincji Ghazni 16- letnia dziewczyna została publicznie wychłostana. Trzech mułłów w okręgu Jaghori skazało ją na sto batów za niedozwolony kontakt z mężczyzną. 10 grudnia Nadia Sidiqi, szef Departamentu ds. Kobiet w prowincji Laghman, została zabita w drodze do pracy przez niezidentyfikowanego zamachowca. Wcześniej, 13 lipca tego roku, zabita została też jej poprzedniczka, Hanifa Safi, której rodzina również ucierpiała, odnosząc rany podczas wybuchu automatycznie detonowanego ładunku wybuchowego. Nikt nie przyznał się do zorganizowania zamachu na Sidiqi. Uchodźcy i wewnętrznie przesiedleni Przed końcem października na skutek konfliktu i katastrof naturalnych około pół miliona osób było wewnętrznie przesiedlonych. Wiele z nich szukało schronienia w slumsach i innych nieformalnych obozowiskach, budując sobie prowizoryczne schronienia z folii, mieszkając w ciągłym zagrożeniu przymusowymi i często gwałtownymi wysiedleniami. Złe warunki sanitarne, brak dostępu do edukacji, opieki zdrowotnej oraz kiepskie warunki pogodowe na przełomie 2011 i 2012 roku doprowadziły do śmierci wielu osób na skutek chorób, zimna lub połączenia tych czynników. Według źródeł ponad sto osób, głównie dzieci, zmarło w tym okresie, co wywołało falę krytyki, jako że nie zapewniono odpowiedniej pomocy humanitarnej na czas. Do marca rząd odpowiedział na to z oświadczeniem, że opracowuje on spójne prawo krajowe dotyczące wewnętrznych przesiedleń. We wrześniu rząd Pakistanu zgodził się, żeby uchodźcy afgańscy zostali w Pakistanie przez następne trzy lata, podważając tym nakaz urzędników z prowincji Chajber Pasztunchwa, aby do 25 maja wszyscy nielegalni afgańscy imigranci opuścili kraj; w przeciwnym razie mieli trafić do więzienia lub być deportowani. Kara śmierci 20 i 21 listopada władze dokonały egzekucji czternastu więźniów skazanych na karę śmierci. Była to pierwsza egzekucja od czerwca 2011 roku, przeprowadzona mimo poważnych wątpliwości związanych z brakiem gwarancji rzetelności procesu sądowego w kraju. Sąd Najwyższy zatwierdził wyrok śmierci kolejnych trzydziestu osób, a osądzona kara śmierci dla innych dziesięciu osób została zmieniona na wyroki wielu lat więzienia. Pod koniec listopada w więzieniach było 250 osób z wyrokiem śmierci. 15\n16 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Białoruś BIAŁORUSI REPUBLIKA BIAŁORUSI Głowa państwa: Alaksandr Łukaszenka Szef rządu: Michaił Miasnikowicz W areszcie pozostawali więźniowie sumienia. Niektórzy zostali skazani na podwyższone kary więzienia za naruszenie przepisów więziennych. Działacze społeczeństwa obywatelskiego, w tym obrońcy praw człowieka i dziennikarze doświadczali naruszeń prawa do wolności słowa, zgromadzeń i zrzeszania się. Trzej mężczyźni zostali straceni. Tło 5 lipca, po przyjęciu przez Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka sprawozdania, które od grudnia 2010 roku udokumentowało poważny regres sytuacji praw człowieka, Rada Praw Człowieka ONZ przegłosowała mianowanie specjalnego sprawozdawcy ds. Białorusi. W wyborach parlamentarnych z 23 września nie wybrano żadnego z kandydatów opozycji. Obserwatorzy OBWE stwierdzili przypadki naruszenia prawa do wolności wypowiedzi i stowarzyszania się oraz stwierdzili, że wybory nie był wolne i uczciwe. 27 sierpnia Centralna Komisja Wyborcza wydała dekret mówiący o tym, że kandydatom, którzy wzywali do bojkotu wyborów, powinno się odmawiać czasu antenowego, co skutecznie pozbawiło dwie opozycyjne partie dostępu do mediów. Więźniowie sumienia Sześć osób pozostaje w więzieniu w związku z udziałem w demonstracji z 19 grudnia 2010 roku; z których czterech z nich Mykoła Statkiewicz, Paweł Sewiaryniec, Źmicier Daszkiewicz i Edward Lobau było więźniami sumienia. 24 stycznia Sąd Miejski w Mińsku odmówił Alesiowi Bialackiemu możliwości złożenia apelacji od wyroku na cztery i pół roku więzienia za zatajenie dochodów na dużą skalę. We wrześniu Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok. Aleś Bialacki, przewodniczący Centrum Praw Człowieka Wiosna i wiceprzewodniczący Międzynarodowej Federacji Praw Człowieka, został skazany 24 listopada 2011 roku. Wyrok związany był z korzystaniem z osobistych kont bankowych w Polsce i na Litwie w celu wsparcia prac Centrum Praw Człowieka Wiosna na Białorusi. 14 kwietnia były kandydat opozycji na prezydenta Andrej Sannikau został zwolniony po ułaskawieniu przez prezydenta. Był rzekomo zmuszony do podpisania wniosku o ułaskawienie i powiedziano mu, że dane o jego karalności pozostaną w dokumentach przez osiem lat. Odbył karę 16 miesięcy z pięcioletniego wyroku pozbawienia wolności. Źmicier Bandarenka, członek sztabu wyborczego Andreja Sannikau, został zwolniony 15 kwietnia. 28 sierpnia sąd obradujący na posiedzeniu niejawnym w kolonii karnej w Głębokiem ( ) skazał Źmiciera Daszkiewicza na kolejny rok więzienia za rzekome naruszenie przepisów więziennych. Źmicier Daszkiewicz był wielokrotnie karany za różne drobne naruszenia reguł więziennych; władze więzienne ponoć umieszczały go od czasu do czasu w karcerze, aby chronić go przed atakami fizycznymi współwięźniów. Wolność słowa Władze nadal stosują wobec dziennikarzy przepisy o zniesławianiu prezydenta lub obrażaniu prezydenta, aby zniechęcić ich do uzasadnionej krytyki władz państwowych. 21 czerwca Andrzej Poczobut, korespondent Gazety Wyborczej i wybitny działacz na rzecz mniejszości polskiej na Białorusi, został aresztowany w swoim mieszkaniu w Grodnie i oskarżony o zniesławienie prezydenta w artykułach publikowanych w białoruskich niezależnych mediach. 30 czerwca został zwolniony za kaucją. Andrzej Poczobut odsiadywał już trzyletni wyrok więzienia w zawieszeniu za ten sam zarzut związany z innymi artykułami prasowymi. Jeśli zostanie uznany winnym, odbędzie kolejno oba wyroki i może trafić do więzienia na siedem lat. Pod koniec 2012 roku śledztwo było w toku. Obrońcy praw człowieka Obrońcy praw człowieka byli w różny sposób nękani, w tym zakazywano im podróży, ścigano za wykroczenia 16\n17 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Białoruś administracyjne, takie jak przeklinanie w miejscu publicznym. Waliancin Stefanowicz, zastępca przewodniczącego Centrum Praw Człowieka Wiosna, 11 marca został cofnięty z granicy z Litwą rzekomo w związku z niewypełnieniem wojskowych obowiązków rezerwowych. Oleg Wołczek, obrońca praw człowieka, został poinformowany w marcu, że jego nazwisko zostało umieszczone na liście osób posiadających zakaz opuszczania kraju. 26 czerwca, krótko po tym jak organizacja pozarządowa Platforma, która monitoruje warunki panujące w więzieniach, wezwała do bojkotu mistrzostw hokeja, które odbędą się w 2014 roku w Mińsku, jej przewodniczący, Andrej Bondarenko, został oficjalnie ostrzeżony przez Prokuratora Miasta Mińsk, że może być ścigany za zdyskredytowanie Republiki Białorusi i jej instytucji państwowych. 19 lipca został poinformowany, że jest na liście osób mających zakaz opuszczania kraju, ponieważ prowadzone jest wobec niego śledztwo w sprawie uchylania się od płacenia podatków. Śledztwo przeciwko niemu zostało wstrzymane, a jego nazwisko zostało usunięte z listy po tym, jak złożył skargę do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. 26 listopada pracowników Centrum Praw Człowiek Wiosna usunięto z ich biura, które zostało skonfiskowane w ramach kary wobec przewodniczącego organizacji, Alesia Bialackiego. W 2012 roku co najmniej 15 działaczy praw człowieka, dziennikarzy i działaczy opozycji było ściganych na mocy kodeksu administracyjnego za przeklinanie w miejscu publicznym. Wolność zrzeszania się Ustawy o stowarzyszeniach nadal określały restrykcyjne zasady rejestracji i funkcjonowania organizacji. Wszystkie organizacje pozarządowe, aby funkcjonować, nadal musiały uzyskać zezwolenie od państwa. Działanie w niezarejestrowanej organizacji pozostawało przestępstwem na podstawie art. 193 (1) kodeksu karnego. W styczniu organizacja LGBTI Human Rights Project Gay Belarus została poinformowana, że jej wniosek o rejestrację został odrzucony na podstawie tego, że nazwiska dwóch z 61 założycieli były błędne i że ich daty urodzenia były nieprawidłowe. 9 października Sąd Gospodarczy w Mińsku uznał, że organizacja pozarządowa Platforma, monitorująca więzienia, powinna zostać zlikwidowana. Organizacja została oskarżona przez władze podatkowe w Mińsku o niedostosowanie się na czas do wymogu przedstawienia oświadczenia o dochodach lub do poinformowania organów podatkowych o zmianie adresu. Jej przewodniczący, Andrej Bondarenko, podkreślał, że przedstawił deklarację dochodów na czas i organizacja nie zmieniła adresu. Wolność zgromadzeń Ustawa o imprezach masowych nadal nakładała nieuzasadnione ograniczenia dotyczące zgromadzeń. Wymagała od organizatorów wszelkich planowanych zgromadzeń publicznych zgłoszenia źródeł finansowania. Mogli oni reklamować wydarzenia dopiero po uzyskaniu oficjalnej zgody. Zgoda taka mogła nie zostać wydana na pięć dni przed wydarzeniem. Wnioski o zorganizowanie wydarzeń publicznych były często odrzucane ze względów technicznych. Aleksandrowi Denisence, członkowi niezależnego związku zawodowego REP, władze lokalne w Brześciu odmówiły 17 marca zgody na organizację wydarzenia publicznego, mającego na celu zaprotestowanie przeciwko cenom mieszkań. Odmowa została wydana na podstawie braku umowy z policją, pogotowiem ratunkowym i władzami lokalnymi w zakresie środków czystości i higienicznych. Aleksander Denisenko odwołał się od decyzji władz lokalnych do sądu pierwszej instancji, Sądu Apelacyjnego, Sądu Okręgowego i Sądu Najwyższego, które poparły decyzję władz lokalnych. Kara śmierci Białoruś wciąż wykonuje egzekucje w warunkach najwyższej tajności. Ani więźniowie skazani na śmierć, ani ich krewni, nie są informowani o dacie egzekucji. Ciało nie jest zwracane rodzinie i nie jest ona informowana o miejscu pochówku. Może ona czekać kilka tygodni lub nawet miesięcy, zanim otrzyma oficjalne zawiadomienie o śmierci. 17\n18 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Białoruś Ostatnio, w marcu w związku z zamachem bombowym na stacji metra w Mińsku 11 kwietnia 2011 roku straceni zostali Dmitrij Konowałow i Władysław Kowalow. Istniały poważne obawy o uczciwość procesu. Tak jak w przypadku Wasilija Juzepczuka i Andrieja Żuka (straconych w marcu 2010 roku) i Andrieja Burdyko (straconego w lipcu 2011 roku), władze zignorowały wniosek złożony przez Komitet Praw Człowieka ONZ, aby nie dokonywać egzekucji dopóki ten nie zapozna się z ich sprawą. Raporty/wizyty Amnesty International Białoruś: Ciągłe obawy o prawa człowieka przedłożone na 20. sesji Rady Praw Człowieka ONZ (EUR 49/006/2012) Wciąż za kratkami: Losy wieloletnich więźniów na Białorusi (EUR 49/013/2012) Białoruś musi wydać ciała straconych za podłożenie bomb w metrze w Mińsku (PRE01/146/2012) 18\n19 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Chiny CHINY Chińska Republika Ludowa Głowa państwa: Hu Jintao Szef rządu: Wen Jiabao Władze dalej uciskały politycznych aktywistów i obrońców praw człowieka, z których wielu było prześladowanych, zastraszanych, poddawanych bezpodstawnym aresztowaniom, narażonych na wymuszone zaginięcia. Co najmniej 130 osób zostało zatrzymanych lub dotkniętych różnymi formami ograniczenia wolności. Miało to na celu uciszenie krytyki i stłumienie protestów przed zmianą przywódcy kraju, zainicjowaną w listopadzie podczas 18. Narodowego Kongresu Komunistycznej Partii Chin. Dla wielu obywateli dostęp do wymiaru sprawiedliwości był tylko iluzją, skutkiem czego miliony ludzi wysyłały petycje do rządu, w których narzekali na szerzącą się niesprawiedliwość. Wielu dochodziło swych roszczeń poza oficjalnym wymiarem sprawiedliwości. Muzułmanie, buddyści i chrześcijanie, których praktyki religijne nie były oficjalnie dozwolone przez prawo, oraz praktycy Falun Gong byli torturowani, prześladowani, bezpodstawnie aresztowani, więzieni, oraz doświadczali innych form poważnego ograniczenia prawa wolności wyznania. Lokalne władze dalej finansowały projekty stymulujące gospodarkę pieniędzmi pochodzącymi ze sprzedaży ziemi, co skutkowało przymusową eksmisją tysięcy ludzi z ich domów w całym kraju. Władze kraju oświadczyły, że doprecyzują procedury prawne w sprawach o karę śmierci. Pomimo tej obietnicy, przeprowadzono tysiące egzekucji. Tło wydarzeń Komunistyczna Partia Chin (KPCh) na swoim 18. kongresie w listopadzie 2012 roku po raz pierwszy od 10 lat dokonała zmian w przywództwie partii. Xi Jinping awansował na jej przywódcę, natomiast Li Keqiang na drugiego najważniejszego członka Stałego Komitetu Biura Politycznego KPCh. W marcu 2013 roku mieli oni zastąpić na stanowiskach, odpowiednio, prezydenta Hu Jintao oraz premiera Wen Jiabao. Wymiar sprawiedliwości Państwo wciąż wykorzystywało wymiar sprawiedliwości do karania osób krytykujących rząd. Setki osób, indywidualnie i w grupach, skazywano na wiele lat więzienia lub wysyłano ich do obozów reedukacji przez pracę (ang. Re-education Through Labor, RTL), aby w pokojowy sposób ograniczać ich wolność słowa i wyznania. Często sądzono ludzi za stwarzanie zagrożenia dla porządku społecznego, podburzanie do działań wywrotowych przeciwko władzom państwowym, ujawnianie tajemnic państwowych i skazywano ich na wiele lat więzienia, w wielu przypadkach jedynie za zamieszczanie lub przekazywanie online informacji, które określono jako niejawne. Adwokaci, którzy podjęli się prowadzenia takich kontrowersyjnych spraw, byli prześladowani i zastraszani przez władze, czasem nawet tracili swoje uprawienia, przez co znaczenie ograniczono dostęp obywateli do wymiaru sprawiedliwości. Prawa oskarżonych, między innymi prawo do rzetelnego procesu sądowego, były regularnie łamane poprzez odmowę kontaktu z adwokatem, rodziną, przetrzymywanie oskarżonych w wymiarze niedozwolonym przez prawo, stosowanie tortur oraz innych niedozwolonych form traktowania w miejscach zatrzymania, aresztu. Powszechne było stosowanie tortur w celu wydobywania informacji z oskarżonych. Przyjęte w marcu poprawki do Kodeksu postępowania karnego, które wchodzą w życie 1 stycznia 2013 roku, mają wprowadzić większą ochronę dla małoletnich podejrzanych i oskarżonych, oraz tych z zaburzeniami psychicznymi. Mimo to poprawki te, po raz pierwszy, uprawniają też policję do zatrzymania podejrzanych na okres do 6 miesięcy w przypadku określonych przestępstw, w tym również w przypadku podejrzenia o stwarzanie zagrożenia dla porządku społecznego, bez konieczności powiadomienia rodziny podejrzanego o powodzie i miejscu przetrzymywania. Poprawki te potencjalnie zalegalizują więc wymuszone zaginięcia. Bezpodstawne aresztowania i zatrzymania 19\n20 Raport Roczny Amnesty International 2013 / KRAJE: Chiny Policja bezprawnie pozbawiła wolności setki tysięcy osób, dokonując bezpodstawnych zatrzymań, w tym również zesłania ich do obozów RTL, a wszystko to bez odwoływania się do decyzji niezależnych i niezawisłych sądów. Władze korzystały z tysięcy miejsc przetrzymywania, w tym z czarnych więzień oraz legalnych centrów edukacyjnotreningowych, gdzie bezprawnie przetrzymywano tysiące osób, a tortury były ogólnie przyjętym narzędziem kary i odstraszania. Niewidomy aktywista z prowincji Szantung, Chen Guangcheng, wraz z rodziną byli torturowani i bezprawnie trzymani w areszcie domowym przez półtora roku, po czym w kwietniu 2012 roku udało im się uciec do ambasady USA. Po odczekaniu pewnego czasu w ambasadzie, w maju otrzymali oni pozwolenie na wyjazd do USA. Walczący o ochronę środowiska obrońca praw człowieka Hu Jia pozostawał w areszcie domowym i pod nadzorem od czasu uwolnienia w czerwcu 2011 roku. Przed Kongresem KPCh w listopadzie 2012 roku policja bezpieczeństwa wewnętrznego zmusiła go do opuszczenia mieszkania w Pekinie i przetrzymywała go w hotelu aż do 16 listopada. Obrońcy praw człowieka Wciąż panują bardzo napięte stosunki między społeczeństwem obywatelskim a rządem. Naukowcy i aktywiści napisali wiele listów publicznych adresowanych do rządu i nowych przywódców. Nawoływali w nich do zlikwidowania RTL i zaprzestania innych form bezpodstawnego więzienia ludzi, takich jak czarne więzienia czy przetrzymywanie w zakładach psychiatrycznych. Władze przeznaczyły ponad 701 miliardów yuanów (ok. 112 miliardów dolarów) na utrzymanie bezpieczeństwa publicznego. Była to kwota o 30 miliardów większa niż w roku Rządy prowincji wezwały władze niższego szczebla do wzmocnienia prac społecznych tuż przed zmianą władz KPCh. Prace te polegały na zbieraniu informacji od osób nadzorujących życie publiczne, które często ostrzegały dysydentów i ich rodziny, oraz na zatrzymaniu przeciwników politycznych i umieszczeniu ich w areszcie domowym celem uciszenia ich i stłumienia głosów o przeciwnych poglądach politycznych. Pod koniec 2011 i na początku 2012 roku kilku aktywnie nawołujących do reform obrońców praw człowieka zostało skazanych na wiele lat więzienia za podsycanie do obalenia władzy państwowej poprzez pisanie i rozpowszechnianie wierszy i artykułów. Na 10 lat więzienia skazano przywódcę forum na rzecz obrony praw człowieka w prowincji Kuejczou, Chen Xi, oraz aktywistę Chen Wei. Na 7 lat więzienia skazano Zhu Yufu, członka Demokratycznej Partii Prowincji Zhejiang, a pod koniec 2012 roku na 8 lat skazano Cao Haibo z prowincji Jiangsu, który prowadził działania polityczne przez Internet i założył internetową grupę dyskusyjną na temat prawa konstytucyjnego i demokracji. Obiektem prześladowań byli także obrońcy praw człowieka szczególnie walczący o prawa ekonomiczne, socjalne i kulturalne. Umieszczono ich pod nadzorem, prześladowano lub sądzono pod niejasno postawionymi zarzutami. Aktywista w sprawie praw lokatorskich, Feng Zhenghu, pod koniec lutego został umieszczony w areszcie domowym i pozostał w nim przez resztę roku. Mao Hengfeng, obrończyni praw kobiet i praw lokatorskich miesiąc przed 18. Kongresem Komunistycznej Partii Chin została ponownie zatrzymana za naruszanie porządku publicznego. Skazano ją na osiemnaście miesięcy RTL. Obrończyni praw człowieka, prawniczka Ni Yulan oraz jej mąż, aktywiści specjalizujący się w prawach lokatorskich, zostali skazani w drugim procesie w lipcu na, odpowiednio, 30 miesięcy za podburzanie do niepokojów i 24 miesiące za powodowanie problemów. W dniu 6 czerwca Li Wangyang, weteran ocalały z masakry na placu Tiananmen i dysydent, aktywista specjalizujący się w prawie pracy, został znaleziony martwy w szpitalu zaledwie kilka dni po wyemitowaniu w Hong Kongu jego wywiadu, w którym mówił o torturach, jakim go poddawano. Władze przekazały informację, że Wangyang popełnił samobójstwo przez powieszenie, co zostało jednak 20\nAfganistan 10 lat później: Powolny postęp i stracone nadzieje Dziewczynka afgańska przesiedlona z powodu konfliktu z prowincji Badghis w zachodnim Afganistanie do obozu dla osób przesiedlonych wewnętrznie\nJęzyk oryginału: angielski I IZBA PRZYGOTOWAWCZA\nICC-02/05-01/12-2-tPOL 16-04-2012 1/13 CB PT Język oryginału: angielski Nr.: ICC-02/05-01/12 Data: 1 marca 2012 r. I IZBA PRZYGOTOWAWCZA W składzie: Sędzia Sanji Mmasenomo Monageng, Przewodniczący Składu


Witamy wszystkich zainteresowanych tematem III Rzeszy Niemieckiej\nw latach 1933 - 1945 r.\nSchutzstaffeln - SS\npowrót do dws-xip.pl\nChcemy w tym serwisie przedstawić historię III Rzeszy, jej formacje zbrojne i paramilitarne, jak również historię i działalność NSDAP i jej przywódców. Zajmiemy się również tematem wszystkich organizacji wchodzących w skład NSDAP jak i jej podlegających.\nMusimy zawsze pamiętać że to Niemcy, rządzone przez Adolfa Hitlera, rozpętały najbardziej krwawą i zbrodniczą wojnę w historii ludzkości. Nie możemy również zapominać o obozach zagłady i ich zbrodniczym charakterze.\nAutorzy tej strony nie mają nic wspólnego z ideologią faszystowską i nazistowską. Materiały umieszczone w tym serwisie, mają znaczenie jedynie informacyjne i historyczne. Serwis ten nie ma zamiaru szerzyć żadnej ideologii i ma służyć jedynie jako źródło wiedzy o czasach, które powinny być przestrogą dla wszystkich.\nSerwis III Rzesza prowadzą: monikqe - Butryk - Scypion


Grzędowicz - Strona 60 - Forum Fahrenheita\nPost autor: Ilt » sob, 01 gru 2012 11:26\nMnie się otwierają zdjęcia (nie mam konta na Twarzoksiędze).\nPost autor: Juhani » sob, 01 gru 2012 11:42\nIlt pisze: Mnie się otwierają zdjęcia (nie mam konta na Twarzoksiędze).\nŁone się i bez konta otwierają. A ja sobie założyłem takie ostatnio (pewnie, że fikcyjne), coby w razie komentarz na Fahrenheicie tamtejszym móc wstawić.\nPost autor: Hipolit » sob, 01 gru 2012 12:00\nŁone się i bez konta otwierają.\nOSRAM i wszystko jasne! (Kiedyś - POLAM i wszystko jasne). Po prostu miałem za bardzo powiększony obraz na moim monitorku. Teraz rejestrację da się zamknąć, co niniejszym uczyniłem i zdjęcia obejrzałem.\nAle najważniejsze, że wiadomą księgę (tomiszcze grubaśnie) zakupiłem pół godzinki temu. Było do wyboru - do koloru. Znaczy w dwóch wersjach. Również cenowych. Ze wstydem przyznaję, że kupiłem tańszą. Teraz tylko znaleźć czas na lekturę. Może jutro? Może pojutrze?\nPost autor: Soi » sob, 01 gru 2012 17:37\nKto chciałby posłuchać Autora i zdobyć autograf, a nie dotarł do empiku, może 5 grudnia powędrować na kampus główny UW - o 20:10 w Aditorium Maximum w sali A odbędzie się kolejne spotkanie lodowo ogrodowe.\nPost autor: Młodzik » sob, 01 gru 2012 17:48\nPójdę. Akurat wtedy już będę miał swój egzemplarz "Pana...". Poza tym, nigdy dość zabawnych spotkań autorskich.\nPost autor: neularger » sob, 01 gru 2012 19:34\nNo i to parcie na szkło. :)))\nPost autor: Soi » czw, 06 gru 2012 23:16\nPrzygoda z PLO zakończona. No to pokrótce i bez spoilerów: dobrze było przeczytać taką porządną, spójną historię, bez większych głupot, których nie dałoby się przełknąć (dwa rozwiązania jakoś mi się nie podobają, bo imho są jakby zbyt na zasadzie deus ex machina, ale w całości powieści... no niech już będą). Wydarzenia trzymające w napięciu, postaci psychologicznie sensowne, zakończenie rozsądne, ale nie nazbyt proste i jest się nad czym zastanowić. Językowo cudownie jak zawsze, gorzej coś z wydaniem. Nie wiem, czy trafił mi się pechowy egzemplarz (wydanie z grafikami Brońka), bo w jednym miejscu wyraźnie zeżarło kawał tekstu (fragment jest źle wstawiony razem z ilustracją, potem już się nic z nim nie wiąże, nawet przeniesione słowa), trafiają się paskudne literówki, a w ostatniej linijce na stronie 624 czai się groza. Ale co tam.\nTrzeba ochłonąć i przeczytać wszystko w maratonie. :)\nPost autor: Młodzik » pt, 07 gru 2012 08:04\nW każdym wydaniu tak jest. IMO wydawnictwu spieszyło się równie bardzo, co autorowi, stąd wpadki i babole.\nPost autor: Regis » pt, 07 gru 2012 17:49\nWie ktoś coś może na temat spotkań autorskich Grzędowicza w Krakowie? Bo fajnie byłoby mieć autograf.\nPost autor: Ilt » pt, 07 gru 2012 23:12\nSoi pisze: akończona. No to pokrótce i bez spoilerów: dobrze było przeczytać taką porządną, spójną historię, bez większych głupot, których nie dałoby się przełknąć (dwa rozwiązania jakoś mi się nie podobają, bo imho są jakby zbyt na zasadzie deus ex machina, ale w całości powieści... no niech już będą). Wydarzenia trzymające w napięciu, postaci psychologicznie sensowne, zakończenie rozsądne, ale nie nazbyt proste i jest się nad czym zastanowić. Językowo cudownie jak zawsze, gorzej coś z wydaniem. Nie wiem, czy trafił mi się pechowy egzemplarz (wydanie z gra\nMiałem to samo zdanie przez pierwszy tom. Potem poszło z górki; przez ostatni tom przebrnąłem z trudem godnym syna Ajolosa (tego z Argos). Co do zakończenia - tak z ciekawości, zastanowić się to według Ciebie nad czym jest? Bo ja nie widzę.\nPost autor: Soi » sob, 08 gru 2012 15:13\nIlt pisze: Co do zakończenia - tak z ciekawości, zastanowić się to według Ciebie nad czym jest? Bo ja nie widzę.\nOkej, okej, nie chodziło mi o wielką głębię rozważania, tylko o jeden element. Ale już chyba pojęłam, o co chodziło, nieważne zresztą.\nO ostatnią scenę z Vukiem i Lodowcem, mianowicie - czyżby Vuko został informacją zapisaną niebiałkowo, czy co, że go jedni widzą, drudzy niekoniecznie, i takie tam. Po przemyśleniu doszłam do wniosku, że to po prostu jego czary-mary. <wzrusza ramionami> Ot, tyle. Już nie wpadam w zachwyt nad tym zagadnieniem.\nNie wiem, może przymykam oko na niedoskonałości, bo lubię tę historię. Co poradzić.\nPost autor: Juhani » pn, 10 gru 2012 07:52\nTo może być spoiler, ale ja tego tak nie traktuję, bo dotyczy pierwszej części PLO, którą pewnie wszyscy znają.\nNo to teraz się przyznam do czegoś. Dopiero wczoraj, zachęcony tutejszymi postami, sięgnąłem po PLO tom pierwszy. Przeczytało się faktycznie w kilka godzin. Nie mam pojęcia, jak lecą dalsze części, ale niejasne mam podejrzenie, że w dół. Bo o ile nieźle się zaczęło, to pod koniec tak narracja, jak i akcja zaczęły być nieco monotonne i przewidywalne. Pewnie, wciąga i szczególnie godne polecenia dla tych, którzy chcą się poczuć jak Supermani, a przy okazji odbudować sobie nieco podupadłą samoocenę.\nDo myślenia to tam nie ma nic, czysta rozrywka, z tendencją spadkową w miarę rozwoju, jak zaznaczyłem uprzednio. Jakoś po trzech czwartych Pieśniami Lodu i Ognia mi zapachniało. Nie żeby plagiat czy coś, bo chyba nawet i wcześniej PLO zostało napisane, a Grzędowicz jest sobą bezwzględnie, tylko o formułę pisania mi chodzi. Czytać, aby szybko i do przodu. Ja tam nie wiem, bo recenzji pozostałych części nie czytałem, ale zaryzykuję, że bohater wygra. Wygra bezwzględnie, a w pozostałych dwóch tomach zarąbie około kohorty wrogów ludzkich i ca legion mniej ludzkich. Aha, przy okazji powinien zdobyć szacunek i uwielbienie miejscowych, bo bez tego nie podnosiłby samooceny czytelnika.\nTo tyle. I żeby nie było nieporozumień - zamierzam przeczytać pozostałe tomy, w liczbie chyba dwóch czy trzech. Natomiast jeżeli pojawi się następny, to idę o zakład, że przejdę obojętnie obok księgarni.\nPost autor: ElGeneral » pn, 10 gru 2012 08:46\nJa spasowałem po drugim. Kupiłem trzeci, ale... leży spokojnie na półce. Obiecuję sobie - za każdym razem, gdy trafię nań wzrokiem - że go przeczytam, ale zawsze jest coś nowego, nieznanego... i nie mogę się zdobyć na przeczytanie III tomu PLO. A czwarty niech sobie poczeka w księgarniach. Tak jakoś wyszło.\nPost autor: Juhani » pn, 10 gru 2012 09:21\nElGeneral pisze: Pierwszy jednak tom, muszę przyznać, bardzo mi się spodobał.\nA prawda zupełna to jest. Czyta się bardzo dobrze.\nPost autor: Kruger » pn, 10 gru 2012 09:43\nA mnie się i do ostatniego bardzo dobrze czytało, choć pewien pośpiech w dopięciu wątków i fabuły jest w końcówce nadto wyczuwalny.\nCóż, w porównaniu z wzorcem metra - PLO jest słabszy. Ale w porównaniu z wieloma fantazyjnymi produktami pisarzy zagramanicznych, reklamowanych jako cud objawienia itp. - PLO prezentuje się jednak bardzo na plus.


Koszula Shells - Repablo\nStrona Główna  DLA NIEGOKoszuleSlim FitKoszula Shells\nOryginalny kolor niebieski to propozycja dla mężczyzn, ceniących sobie elegancki wygląd i możliwość wyróżnienia się ciekawą stylizacją. Koszula jest taliowana i wzbogacona o wzór w kolorze niebiesko-białym. Guziki granatowe, przyszyte granatową nicią, a te przy mankietach dodatkowo pozwalają na regulację ich szerokości. Przy mankietach o wewnętrznej strony oraz wzdłuż plisy wzorzyste wykończenie w kolorze koszuli. Bawełniana koszula w niecodziennym zestawieniu kolorystycznym.'


Proces reaktywacji Berlusconiego zaczął się już w zeszłym roku, gdy wygrzebał się on z zawału, który omal nie zabił wówczas 80-letniego weterana. Berlusconi od 70. roku życia ma rozrusznik serca, a do tego przeszedł jeszcze operację na otwartym sercu, co samo w sobie jest już wyczynem zasługującym na uznanie. Te zdrowotne problemy byłego premiera zaskarbiły mu pewną przychylność opinii publicznej, która dotąd była dla niego bezlitosna. Klęska człowieka, który trzy razy kierował włoskim rządem, była bowiem rozłożonym na kilka lat widowiskiem, które dokładnie śledził niemal każdy wyborca. Erotyczne ekscesy premiera, korzystającego regularnie i w dużych ilościach z usług prostytutek, wcale znacząco mu nie zaszkodziły. Część wyborców uznała je za dowód męskiej witalności, a być może także skuteczności rozrusznika, który mu założono.\nGorzej, gdy sąd skazał go na cztery lata więzienia za oszustwa podatkowe. Pozbawiony politycznej władzy Berlusconi od odsiadki się wywinął, ale przez rok w ramach kary musiał pracować społecznie w domu opieki dla rówieśników chorych na Alzheimera. To było niewątpliwie pouczające doświadczenie, po którym mógł zacząć myśleć o wyjściu z politycznego czyśćca. Nie było to proste, mimo że Berlusconi dwoił się i troił, sięgając po coraz dziwniejsze chwyty. W przegranych przez jego partię Forza Italia wyborach do europarlamentu w roku 2014 obiecywał wyborcom np. załatwienie unijnych dotacji na schroniska dla bezdomnych psów i kotów. Gdy okazało się, że zwolenników Forza Italia jest we Włoszech mniej niż wegetarian, bez wahania ogłosił się wegetarianinem. Kucharze w jego rezydencji dostali polecenie przygotowywania wyłącznie wegetariańskich sosów, co mogło zaskakiwać każdego, kto znał Berlusconiego jako wytrawnego sybarytę.\nNawrócenie się na wegetarianizm łatwo dałoby się wytłumaczyć względami zdrowotnymi – w końcu mięsna dieta nie służy osobom z chorobami serca. Jednak Berlusconi wolałmówić o względach etycznych i swojej głębokiej niezgodzie na dręczenie zwierząt. Dla podkreślenia wagi swoich słów apelował o wegetariańską Wielkanoc i pozował do zdjęć, głaskając owieczki. Robił to z taką pasją i uczuciem, że skojarzenia z seksownymi kociakami pokroju Karimy el Mahroug, która jako Rubin była główną bohaterką skandalu bunga-bunga, były oczywiste. Berlusconi brylował coraz częściej w telewizyjnych programach. Dawał tam upust swojemu seksistowskiemu poczuciu humoru, opowiadając żarty, które trafiały jednak na podatny grunt. Po wyborze Donalda Trumpa na prezydenta USA stwierdził, że w nowym lokatorze Białego Domu najbardziej podoba mu się żona. Gdy we Francji prezydentem został młodszy od niego o ponad 40 lat Emmanuel Macron, Berlusconi mówił o nim, że to miły chłopiec, a jego mama świetnie jak na swój wiek wygląda. Był to przytyk do starszej o 24 lata od Macrona żony Brigitte. Poprawni politycznie komentatorzy się zżymali, ale włoscy telewidzowie mieli uciechę ze złośliwości starego lubieżnika. Być może Berlusconi przestał jeść mięso i zamiastprostytutek przytula owieczki, ale na ostrości jego język nie stracił. Ten medialny pochód został na chwilę przerwany przez zawał. Jednak gdy tylko wywinął się śmierci, z nową zastawką serca i nową werwą rzucił się w wir polityki.\nNa Sycylii Berlusconi nie startował. Do walki o stanowisko gubernatora wyspy zmontowana przez niego koalicja wystawiła byłego ministra w jego rządzie i wieloletniego eurodeputowanego Nello Musumeciego. Jednak to nie on, a Berlusconi, aktywnie udzielający się w regionalnej kampanii, był magnesem przyciągającym wyborców. Jak na weterana przystało, były premier schował do kieszeni swoje urazy i ambicje, tworząc szeroką koalicję, w której poza Ligą Północną znalazła się także skrajna prawica spod znaku Fratelli d’Italia. Jeszcze niedawno Berlusconi toczył otwartą wojnę z liderką tej partii Giorgią Meloni, w typowy dla siebie sposób nazywając jej zwolenników bandą byłych faszystów. Partia pani Meloni korzeniami rzeczywiście sięga ruchu faszystowskiego Mussoliniego, co nie przeszkodziło Berlusconiemu przeprosić się teraz z tak podejrzanym koalicjantem. Umiarkowani w większości Włosi mu to jednak wybaczą, bo na Sycylii jego ugrupowanie dało odpór populistom z Ruchu Pięciu Gwiazd. Sukces jest tym większy, że kampanię populistów na Sycylii prowadził młodszy o pół wieku od Berlusconiego Luigi Di Maio. Nie zdołał on jednak przekonać do siebie Sycylijczyków, mimo że bezrobocie wśród tamtejszej młodzieży jest największe w całych Włoszech.\nPopuliści, uważani przede wszystkim za partię antyimigrancką, także na tym polu nie byli w stanie dotrzymać kroku koalicji Berlusconiego. Sycylia to wdzięczny teren do eksploatowania antyimigranckich sentymentów. Wyspa od lat przyjmuje na swoje wybrzeża każdą falę przybyszów z Afryki Północnej i ponosi największe ciężary z tym związane. A jednak wyborcy uznali, że to Berlusconi i jego ludzie rozwiążą ten problem lepiej niż populiści, a już na pewno o niebo lepiej niż rządząca obecnie Włochami lewicowa Partia Demokratyczna. Kampanię socjalistów firmował tam swoją twarzą lider PD, były premier Matteo Renzi. Do niedawna był on uważany za cudowne dziecko włoskiej polityki, człowieka zdolnego wyczyścić stajnię Augiasza pozostawioną przez Berlusconiego. Jednak Renzi stracił fotel premiera Włoch, przegrywając referendum konstytucyjne, które sam rozpisał. Do tego notowania jego partii bardzo ucierpiały z powodu kryzysu migracyjnego, za który Włosi winą obarczyli sprzyjających otwartej imigracji socjalistów. Kampania sycylijska miała być dla Renziego okazją do udowodnienia wyborcom, że się mylą, co pozwoliłoby mu na powrót na stanowisko premiera. Zwycięstwo koalicji firmowanej przez Berlusconiego te nadzieje nie tylko oddala, ale wręcz pogrąża Renziego. Na lewicy coraz więcej słychać głosów domagających się jego usunięcia ze stanowiska szefa partii.\nPóki starczy tchu\nWśród ludzi niewątpliwie zadowolonych z sukcesów Berlusconiego musi być rosyjski prezydent Władimir Putin. Obu polityków od dawna łączy coś więcej niż tylko polityczny sojusz. W październiku, tuż przed rozpoczęciem decydującej fazy wyborczej kampanii na Sycylii, Berlusconi wybrał się z wizytą do Rosji na 65. urodziny Putina. W prezencie wiózł mu bardzo nietypowy, intymny prezent. Była to poszwa na kołdrę z wydrukowanym na niej zdjęciem, na którym obaj panowie serdecznie ściskają sobie ręce. Na razie śladów słynnej rosyjskiej ingerencji w wybory regionalne na Sycylii brak, ale wiadomo powszechnie, że Moskwa bardzo stawia na ugrupowanie byłego premiera. Być może decyduje o tym osobista przyjaźń Berlusconiego i Putina, bo tak naprawdę we Włoszech każda z liczących się partii sprzyja Moskwie. Gorące wsparcie Kremla może jednak dodać Berlusconiemu otuchy przed planowanymi na maj wyborami do parlamentu. Jego osobisty start nie jest jednak pewny.\nCiąży na nim wyrok za oszustwa podatkowe, uniemożliwiający ubieganie się o stanowisko publiczne z wyboru. Bardzo podobny problem ma główny rywal Berlusconiego, założyciel populistycznego Ruchu Pięciu Gwiazd Beppe Grillo, skazany w latach 80. na więzienie za spowodowanie śmiertelnego wypadku samochodowego. Podczas gdy Grillo obchodzi tę niedogodność, wystawiając do kierowania partią 31-letniego Luigiego Di Maio, Silvio Berlusconi uderza do najwyższych europejskich instancji. Jego wniosek o kasację wyroku włoskiego sądu w sprawie nadużyć podatkowych ma rozpatrzyć Europejski Trybunał Praw Człowieka. Jeśli orzeknie po myśli Berlusconiego, trzykrotny premier Włoch będzie miał szansę powalczyć wiosną o czwartą kadencję w roli szefa rządu. Jeśli nie, to i tak pozostanie on najważniejszą postacią nadciągającej kampanii. 81-letni weteran włoskiej polityki na pewno nie wydał jeszcze ostatniego tchnienia. g\ntygodnik wprost berlusconi


1. ZDROWA SKÓRA NUTRIDOME - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > pielęgnacja skóry > ZDROWA SKÓRA NUTRIDOME\nZDROWA SKÓRA NUTRIDOME wymaga recepty?\nOpis i skład produktu ZDROWA SKÓRA NUTRIDOME\nZDROWA SKÓRA NUTRIDOME to suplement diety, który nawilża skórę od środka, ujędrnia ją i wzmacnia. Niweluje zmarszczki i blizny, poprawia ogólną kondycję skóry. Preparat opóźnia procesy starzenia się komórek skóry i sprawia, że staje się napięta i gładka. Jedno opakowanie wystarcza na miesięczną kurację.\nSkład ZDROWA SKÓRA NUTRIDOME:\nSuplement diety z kolagenem zawiera: kolagen typu II 400 mg, L-arginina 200 mg, magnez 120 mg, ekstrakt z zielonej herbaty 120 mg w tym kofeina 2,16 mg, ekstrakt z palmy sabałowej 100 mg, ekstrakt z korzenia maca 80 mg, ekstrakt z korzenia kolcorośli lekarskiej 40 mg oraz kwas hialuronowy 20 mg.\nKolagen typu II, L-arginina, magnez, ekstrakt z zielonej herbaty, ekstrakt z palmy sabałowej, ekstrakt z korzenia maca, ekstrakt z korzenia kolcorośli lekarskiej, kwas hialuronowy.\nPreparat ujędrnia i uelastycznia skórę, pomaga zachować jej młody i zdrowy wygląd.\nzdrowa skóra kolagen l-arginina suplement na skórę gładka skóra\nOpinie o ZDROWA SKÓRA NUTRIDOME\nUżywam regularnie i widzę poprawę kondycji skóry, włosów i paznokci. Trzeba pamiętać że w przypadku suplementacji najważniejsza jest REGULARNOŚĆ bo inaczej to nic nie pomoże\nDodaj opinię o ZDROWA SKÓRA NUTRIDOME


01_SERWIS_01_PREWENCYJNY - Otis Elevator - Polska\nRozwiązania serwisowe OTIS\nPakiety Serwisowe OTIS\nBazując na ponad stupięćdziesięcioletnim doświadczeniu firmy OTIS w branży dźwigowej na świecie, opracowaliśmy system, którego podstawowym założeniem jest przygotowanie indywidualnego harmonogramu prac konserwacyjnych dla każdego urządzenia. Dzięki systemowi wszystkie części dźwigu są sprawdzane w wymaganym czasie i – jeśli zachodzi taka potrzeba – wymienione.\nWyodrębniliśmy osiem faz konserwacji urządzenia. Każda z nich kładzie nacisk na kontrolę pracy innych mechanizmów. Kolejność faz ustalamy w zależności od stanu technicznego urządzenia, biorąc pod uwagę wymagania obiektu. Prace konserwacyjne kończy rygorystyczna kontrola jakości.\nNasi Klienci doceniają serwis prewencyjny ze względu na niezawodność pracy urządzeń oraz gwarancję bezpieczeństwa użytkowników. W praktyce oznacza to brak przestojów dźwigu spowodowanych zużyciem jego części.


Fenomen najlepszej czekolady do wina - Środki Fido\nChoć może niezbyt często ich spotykamy to, bez dwóch zdań, świat jest pełen osób, które nie boją się eksperymentować w kuchni. Nie stronią od dziwnych połączeń smakowych i nie zniechęcają się, dopóki czegoś nie posmakują. Reszcie pozostaje podziwianie odważnych smakoszy i dalsze pałaszowanie tradycyjnych, polskich potraw.\nTotalne zaskoczenie wśród czekolad do wina\nWszystkim osobom, które z chęcią poszerzą swoje kulinarne horyzonty, warto wspomnieć o nieco odmiennej wersji czekolady, jaka ostatnio pojawiła się na rynku. Sama masa kakaowa niczym nie różni się od tego, do czego przywykliśmy, ale zatopione w niej dodatki niejednego przyprawią o niemały zawrót głowy. Człowiek, który wpadł na tę recepturę zapewne należy do grona odważnych i otwartych na wszelkie propozycje. Co w takim razie znajduje się we wspomnianej czekoladzie? Na pewno niewielu udzieliłoby poprawnej odpowiedzi. Najlepsza czekolada do wina, bo właśnie o niej cały czas mowa zaskoczy nas smakiem aromatycznego czosnku, który powszechnie używamy w kuchni w trakcie przygotowywania wytrawnych potraw. Stosowany zazwyczaj do mięs, znalazł swe zastosowanie także wśród łakoci. To jednak jeszcze nie koniec niespodzianek. Kolejnym wyczuwalnym aromatem, również spotykanym w wielu domowych kuchniach, jest tymianek. Ten specyficzny dobór smaków zyskuje coraz większą popularność i cieszy się sporym zainteresowaniem. Co za tym idzie, powstaje coraz więcej słodyczy zawierających w sobie dodatki, których dotąd nie łączono z łakociami.\nPodsumowując, mamy tutaj czekoladę, czosnek i tymianek. Dość ekscentryczne połączenie smakowe, ale jak zapewnia producent idealnie sprawdzi się w połączeniu z wytrawnym czerwonym winem. Jest też świetnym sposobem na wzmocnienie się w czasie długich spacerów i wyczerpujących wypraw. Pozostaje nam czekać z niecierpliwością na kolejne innowacyjne receptury producentów czekolad.


Mity związane z marihuaną medyczną tematem konferencji PTS (fot. Pixabay)\nO czym będzie można się dowiedzieć na konferencji PTS, 15 maja 2021 r.\n- Marihuana medyczna – fakty i mity - wykład poprowadzi lek. Przemysław Kapała, specjalista II st. z zakresu chorób wewnętrznych, oraz specjalista z zakresu medycyny paliatywnej.\n- Nowoczesne spojrzenie na problem leczenia resorpcji zewnętrznych - lek. dent. Aneta Zduniak – Zakład Stomatologii Zachowawczej WUM\n- Znieczulenie- ważny element terapii stomatologicznej - lek. dent. Konrad Michałowski – Zakład Stomatologii Zachowawczej WUM.\nBezpłatna konferencja PTS dla lekarzy i lekarzy dentystów członków OIL w Warszawie, będzie odbywała się w trybie online na platformie ClickMeeting\nTermin konferencji: 15 maja 2021 r.\nLiczba punktów edukacyjnych za udział:5\nZapisy odbywają się wyłącznie poprzez formularz elektroniczny.\nPTS szkolenia dla dentystów OIL w Warszawie konferencja


Blue Media Sprawdzenie Przelewu miesięczne Warszawa\nArvato Kraków Adres 1000 zł Warszawa\nCo Kupic Chlopakowi Na Dzien Mezczyzny bez big zadłużonych Warszawa\nKarty Płatnicze Prepaid bez bik i krd\nCzy Windykator Moze Nachodzic Mnie W Domu 5000 zł\nDecyzja Kredytowa Czas Oczekiwania 1000 zł Warszawa\nJaka Kwota Wolna Od Podatku na dowód\nHome... Blue Media Sprawdzenie Przelewu miesięczne Warszawa\nJak dokonać płatności elektronicznej z konta bankowego przez ICOK? • Zadbaj o dostęp do swojego konta bankowego przez Internet • • Przejdź do działu PŁATNOŚCI • Wybierz usługi, za które chcesz dokonać płatności i kliknij ZAPŁAĆ DLA WYBRANYCH • Jeśli chcesz dokonać płatności przelewem z konta bankowego - wybierz z listy logotypów swój bank. Co To Saldo Konta bez zaświadczeń.\nJeśli na liście nie ma twojego banku - sprawdź poniżej, co zrobić. Po kliknięciu na odpowiednie logo, zostaniesz przekierowany na stronę swojego banku.\nPo zalogowaniu czeka na ciebie gotowy do zatwierdzenia przelew. Płatności możesz też dokonywać, przechodząc do poszczególnych numerów kart dekoderów/telefonu lub TV Mobilnej. Co To Jest Rso przez internet Warszawa on this page.\nMożna także nadpłacić dowolną kwotę, która będzie rozliczana automatycznie na poczet przyszłych należności, korzystając z opcji DODAJ DOWOLNĄ KWOTĘ. Jeśli masz więcej niż jedną usługę i dokonujesz płatności na różne rachunki bankowe, możesz skorzystać z usługi Jedna Wpłata.\nNajczęstszym powodem odrzucenia przelewu jest wykonanie go jako przelewu ekspresowego. Niestety nadawcą przelewu jest w takim przypadku firma Blue Media. Dane osobowe Płatnika oraz Odbiorcy przelewu, są umieszczane i przetwarzane w bazie danych firmy Blue Media S.A. Dane są przetwarzane w celu prawidłowej realizacji usług, o których mowa w. W razie dodatkowych pytań, odpowiedzi udzieli operator usługi, firma Blue Media S.A: e- mail: [email protected],; infolinia: 58 760 48 44 lub 801 800 844.\nSzczegóły dotyczące działania tej usługi znajdziesz w ICOK w dziale PŁATNOŚCI. Jeśli na liście nie ma twojego banku, nie możesz opłacić abonamentu, korzystając z płatności elektronicznych - ale możesz zrobić zwykły przelew elektroniczny za pomocą twojego internetowego konta bankowego. Jeśli zdefiniujesz i zapamiętasz taki przelew, będziesz mógł w łatwy sposób robić kolejne przelewy, wpisując jedynie kwotę. Płatność kartą kredytową/płatniczą przez ICOK - jak dokonać płatności?\nKonkurs Z Okazji Dnia Kobiet na raty


Opatrunek indywidualny osobisty TRAUMA Sklep Centrum Ratownictwa RESCUEKIT\n» RATOWNICTWO TAKTYCZNE\n» Opatrunek indywidualny osobisty TRAUMA\nOpatrunek osobisty wojskowy (kolor zielony) oferowany w próżniowym, hermetycznym opakowaniu. Opatrunek TRAUMA to sprawdzony produkt przy udzielaniu pierwszej pomocy. Posiada plastikowy element dociskowy, dzięki czemu tamuje efektywnie masywne krwotoki zanim poszkodowany trafi do szpitala. Opatrunek pełni funkcje: opatrunku osobistego, uciskowego i wspomagającego.\nbandaż zielony o szerokości 10 cm i długości 4,5 m z podściółką,\nkonstrukcja umożliwiająca założenie jedną ręką,\nwyposażony w klamrę ułatwiającą bandażowanie m.in. poprzez możliwość zmiany kierunku bandażowania i dodatkowy ucisk na ranę,\npakowany sterylnie w wodoszczelne i hermetyczne opakowanie.\nTermin przydatności od czasu produkcji – 5 lat.\nNr oferty xSale 289\nCena: 100,00 zł 145,00 zł


Dyskryminacja w wynagrodzeniach - Wzory umów - blog kadrowy\n« Okres rozliczeniowy w firmie\nWysokość składek odprowadzanych od wynagrodzenia »\n18 Lis 2018 | Prowadzę własny biznes\nTags: dyskryminacja · płaca w firmie · praca o jednakowej wartości · równe traktowanie · wynagrodzenia\nCzęsto zdarza się tak, że w jednej firmie na takim samym stanowisku zarobki kształtują się inaczej. Powstaje pytanie czy taka sytuacja jest zgodna z prawem i kiedy możemy mówić o dyskryminacji w wynagrodzeniach?\nPraca o jednakowej wartości\nW kodeksie pracy w art. 183c. możemy znaleźć zapis, że pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Praca o jednakowej wartości to praca, której wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych potwierdzonych dokumentami lub praktyką i doświadczeniem zawodowym. Jednakowa wartość to w szerokim rozumieniu praca wymagająca jednakowego zaangażowania i na jednakowym poziomie odpowiedzialności. Jeśli więc pracownik otrzyma znacznie mniejsze wynagrodzenie w stosunku od innego pracownika, który posiada zbliżone kwalifikacje oraz doświadczenie może to być uznane za dyskryminację płacową.\nW kodeksie pracy znaleźć można również zapisy dotyczące równego traktowania w zatrudnieniu (art.18.3a), równe traktowanie oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób np. ze względu na:\nrasę, religię, narodowość\nPracodawca nie może więc uzależniać poziomu wynagrodzenia lub innych warunków pracy od ww. czynników. Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę.\nKiedy więc dyskryminacja?\nDo dyskryminacji wynagrodzeń dochodzi więc dopiero wtedy gdy wysokość wynagrodzenia pracowników jest zróżnicowana, mimo tego, że posiadają podobny staż pracy i doświadczenie zawodowe oraz wykonują pracę o jednakowej wartości. Pracodawca powinien zapewnić pracownikom prawo do jednakowego wynagrodzenia, które nie może być zależne od czynników takich jak wiek, wyznanie, płeć czy religia. Ma jednak prawo przy ustaleniu wynagrodzeń zastosować tzw. kryterium stażu pracy ( art. 18.3b §4) czyli wziąć pod uwagę doświadczenie zawodowe danego pracownika.


wybrany dokument: ZrodlaPrawaUstawa\ntu byłem: ZrodlaPrawaUstawa\n4. Sejm II\nb. wystąpienie do Trybunału Kons...\nc. zastosowanie tzw. weta\nE. wyłączna materia ustawowa\nUstawa należy do podstawowych aktów źródeł prawa krajowego.\nTryb stanowienia ustaw został określony bezpośrednio w Konstytucji - art. 118 i nast.\nInicjatywa ustawodawca przysługuje:\n- grupie co najmniej 100 000 obywateli mających prawo wybierania do Sejmu.\nPoprawki mogą wnosić: wnioskodawca projektu, posłowie i Rada Ministrów.\nWnioskodawca może wycofać projekt ustawy do czasu zakończenia drugiego czytania projektu.\nSejm uchwala ustawy zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów,\n- przyjąć bez zmian,\n- uchwalić poprawki,\nPo zakończeniu postępowania legislacyjnego uchwaloną ustawę przekazuje się Prezydentowi.\nPrezydent może podpisać ustawę w terminie 21 dni, a następnie ogłosić w Dzienniku Ustaw\nb. wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego\nPrezydent może wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem w sprawie zgodności ustawy z Konstytucją\nDalsze uprawnienia Prezydenta zależą od treści orzeczenia TK:\n(a) ustawa zgodna z Konstytucją\nJeżeli Trybunał orzeknie o zgodności ustawy z Konstytucją Prezydent musi ją podpisać (cyt. "nie może odmówić podpisania" ani nie może zastosować weta).\n(b) ustawa niezgodna z Konstytucją\nJeżeli Trybunał uznał ustawę za niezgodną z konstytucją, Prezydent:\n- odmawia jej podpisania.\n(c) niektóre artykuły ustawy niezgodne z Konstytucją\nJeżeli Trybunał uznał niektóre postanowienia ustawy za niezgodne z Konstytucją, Prezydent po zasięgnięciu opinii Marszałka Sejmu:\n- może podpisać ustawę z pominięciem przepisów niezgodnych z Konstytucją\nTaką ustawę Prezydent następnie przekazuje do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. Termin 21 dni na podpisanie ulega zawieszeniu na czas rozpatrywania ustawy przez Trybunał.\n- może zwrócić ustawę Sejmowi w celu usunięcia niezgodności\nTe dwie ostatnie sytuacje (pkt (b) i (c)) mają miejsce w przypadku przepisów mniejszej wagi, których uchylenie nie pozbawia sensu całej ustawy.\nPrezydent może z umotywowanym wnioskiem przekazać ustawę Sejmowi do ponownego rozpatrzenia.\nWeto jest niedopuszczalne w sytuacji gdy Prezydent przekazał ustawę do Trybunału Konstytucyjnego.\nSejm uchwala ustawę większością 3/5 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.\nPo jej ponownym uchwaleniu przez Sejm Prezydent podpisuje ustawę w ciągu 7 dni i zarządza jej ogłoszenie w Dzienniku Ustaw. W razie ponownego uchwalenia ustawy przez Sejm Prezydentowi nie przysługuje prawo wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego.\nDo zakresu wyłącznej materii ustawowej należą:\n- tworzenie samorządów zawodowych zawodów zaufania publicznego i innych samorządów (art. 17 Konstytucja\n- ograniczenie wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucja\n- określenie szczegółów godła, barw i hymnu (art. 28 Konstytucja\nart. 28 Konstytucja\n- ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (art. 31 Konstytucja\nhistoria | 2009-05-05 13:54:59 | właściciel: PawelPolakowski | szukaj:


Ukraina: katolicy dwóch obrządków rozważali Słowo Boże w Kościele | eKAI\nŚwiat Ukraina: katolicy dwóch obrządków rozważali Słowo Boże w Kościele\nUkraina: katolicy dwóch obrządków rozważali Słowo Boże w Kościele\n21 maja 2009 | 11:02 | kcz (KAI Lwów) / maz Ⓒ Ⓟ\nPod hasłem „Słowo Boże w życiu i misji Kościoła na Ukrainie” w dniach 19-20 maja odbyło się we Lwowie międzynarodowe sympozjum naukowo-praktyczne. Wzięli w nim udział duchowni greckokatoliccy z Ukrainy, Polski, Rosji i Włoch oraz łacińscy z Ukrainy.\n„W ciągu tysiąca lat przeszło przez te ziemie wielu ludzi, którzy słuchali Słowa Bożego – powiedział, witając uczestników metropolita lwowski abp Mieczysław Mokrzycki. – Przyjmowali je od tych, którzy to słowo głosili”. Mówca podkreślił, że „na tym zasiewie, dzięki posłudze innych misjonarzy wyrastały kolejne pokolenia biskupów, kapłanów, zakonników, szeregi apostołów Słowa Bożego”.\nJedni potwierdzali orędzie Ewangelii męczeńską śmiercią, inni przez powolne spalanie się w apostolskim trudzie w duchu benedyktyńskiego „ora et labora” (módl się i pracuj) – mówił dalej łaciński arcybiskup Lwowa. Wezwał przy tym do pamiętania o tym historycznym zasiewie słowa i świadectwa, szczególnie teraz. „W trzecim tysiącleciu nie może zostać przerwana ta wielowiekowa tradycja. Co więcej, w obliczu nowych wyzwań, stających przed dzisiejszym człowiekiem i całymi społeczeństwami, potrzebne jest ciągłe na nowo uświadamianie sobie, czym jest Słowo Boże, jakie jest jego znaczenie w życiu chrześcijanina, Kościoła i całej ludzkości – podkreślił abp Mokrzycki.\nList z pozdrowieniami i życzeniami owocnych obrad nadesłał też arcybiskup większy kijowsko-halicki Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego (UKGK) kard. Lubomyr Huzar, który ze względu na stan zdrowia nie mógł przybyć na obrady.\nW czasie sympozjum przedstawiono nowy ukraiński przekład Nowego Testamentu i Psalmów z komentarzem z Biblii Jerozolimskiej.\nSwoją najnowszą książkę „Drogami Ukrainy” przedstawił również abp N. Eterović. Wspomina w niej lata swej pracy jako nuncjusza apostolskiego w Kijowie (1999-2004), gdy m.in. przygotowywał wizytę Jana Pawła II na Ukrainie w czerwcu 2001 r. oraz odbudowę struktur Kościoła katolickiego w tym kraju.\nNa prezentacji obu książek byli przedstawicieli władz obwodu lwowskiego i miasta Lwowa oraz konsul generalny Rosji we Lwowie Jewgienij Guziejew.\nSympozjum współorganizowały Komisja Katechetyczna UKGK i Instytut Katechetyczno-Pedagogiczny Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego we Lwowie.