ISSN nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego - PDF\nISSN nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego\nDownload "ISSN 2299-1492. nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego"\n1 ISSN nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 1\n2 Sztuka poezja Studenci na pustyni plener 2012 str KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n3 W numerze: Studenci na pustyni. Plener Wstępniak...3 Kalendarium...4 Recenzja Poeta pełnej krwi...7 Studenci na pustyni. Plener 2012 cd....8 Poezja Sławomir Elsner...10 Kultura ludowa Powrót do tradycji...12 Wywiad Niedokończona rozmowa z Januszem Czerniakiem...14 Historia i przyszłość Olkuski ratusz...21 Turystyka Wymarła miejscowość...23 Bolek i Lolek Dzień jak z bajki...25 Sylwetka Dawid Konieczny...27 Strona młodzieżowa VI Ogólnopolski Dzień bez Przemocy...29 Opowiadanie Sara...30 II Małopolski dzień uczenia się przez całe życie...34 Recenzja Koszmarny sen ateisty...35 Wywiad Mam nadzieję...36 Recenzja By nie zapomnieć o Ratoniu...40 VIII Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Kazimierza Ratonia...42 Sport Bieg w Bukownie...43 Wydawca: Starostwo Powiatowe w Olkuszu, ul. Mickiewicza 2, Olkusz, tel , , fax Redakcja: Starostwo Powiatowe w Olkuszu, ul. Mickiewicza 2, Olkusz, tel , , Redaktor naczelny: Agnieszka Zub Zespół: Olgerd Dziechciarz, Jarosław Nowosad, Grzegorz Turski Skład i druk: Drukarnia Grafpress, ul. 29 Listopada (pawilon), Olkusz, tel Nakład: 1000 egz. Czasopismo bezpłatne powiatu olkuskiego Redakcja zastrzega sobie prawo do skracania, redakcyjnego opracowania oraz zmian tytułów nadesłanych materiałów. Materiały nadsyłane do druku publikowane są nieodpłatnie. Informujemy, że dostarczając na adres redakcji materiały (teksty, zdjęcia) wyrażają Państwo zgodę na ich publikację (chyba że materiały zostaną wyraźnie zastrzeżone do wiadomości redakcji). Projekt okładki: Alicja Duzel-Bilińska, Grzegorz Biliński. (Wykorzystano prace studentów - uczestników pleneru w Bukownie, s. 8-9) Szanowni Czytelnicy! Jest nam niezmiernie miło zaprezentować Państwu kolejny numer naszego czasopisma. Jednocześnie dziękujemy za wszystkie pozytywne komentarze, pochlebne opinie i dobre słowa, jakie usłyszeliśmy pod adresem pierwszego numeru. Mamy nadzieję, że nie zawiedziemy Państwa oczekiwań także tym razem. Chcemy również odnieść się do komentarzy negatywnych, które do nas docierały. Po wydaniu pierwszego numeru Kwartalnika pojawiło się wiele różnych opinii, często zupełnie sprzecznych. Jednym, szczególnie tym mieszkającym poza ziemią olkuską, czasopismo się podoba; inni postawili sobie za główny cel zniszczyć nas krytyką. Najciekawsze, że owa krytyka dotyczy głównie tego, czego w Kwartalniku nie ma. Żałujemy, ale mamy do dyspozycji jedynie 44 strony, na których nie sposób opublikować wszystkiego, co po pierwsze chcielibyśmy zamieścić, po drugie tego, co satysfakcjonowałoby wszystkich. Dyskusje powstałe wokół profilu pisma utwierdziły nas w przekonaniu, że nie uda nam się spełnić wymagań każdego i nie chcemy tego. Podkreślamy, że Kwartalnik został powołany w określonym celu jego głównym zadaniem jest promowanie kulturalnego dorobku mieszkańców naszego powiatu oraz osób z nim związanych. Stoimy na stanowisku, że kultura zasługuje na to, by ją wspierać, a profil naszego pisma jak najbardziej wpisuje się w promocyjną strategię Powiatu Olkuskiego, której istotą jest przecież promocja powiatu poza jego granicami. Jednocześnie wszystkich zainteresowanych zapraszamy do lektury Kwartalnika w wersji elektronicznej na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w Olkuszu Mimo wszystko cieszymy się, że Kwartalnik stał się już na wstępie inspiracją do dyskusji i wymiany poglądów. Dziękujemy za wszystkie opinie, również te dla nas nieprzychylne. Podkreślamy, że krytyki się nie boimy, a uzasadniona i konstruktywna zawsze będzie dla nas ważna i cenna. Wracając do bieżącego numeru znajdą w nim Państwo m.in. nowe, niepublikowane wiersze Sławomira Elsnera (olkuszanina nominowanego do literackiej Nagrody Nike za tom Antypody ), recenzję tomiku wierszy Pełna krew Łukasza Jarosza (tomik ukazał się w maju nakładem wydawnictwa Znak ), wywiad z liderem zespołu Raz Dwa Trzy Adamem Nowakiem (koncert zespołu odbył się w Wolbromiu), recenzję albumu Łem. Ukryta kraina" zawierającego zdjęcia Adriana Spuły, pochodzącego z Bukowna fotografa, który publikował swoje prace m.in. w Rzeczpospolitej", Gazecie Wyborczej" i Przekroju", a także opowiadanie Sara Macieja Przegoni, pisarza mieszkającego niegdyś w Wolbromiu. Szczególnie zaś polecamy przeprowadzony przez Olgerda Dziechciarza wywiad z Januszem Czerniakiem, olkuskim malarzem i poetą. Rozmowa ta okazała się, niestety, niedokończona... Zapraszamy do lektury. Agnieszka Zub nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 3\n4 Kalendarium POWIAT więcej na XIII Sesja Rady Powiatu. Oprócz spraw finansowych, radni rozpatrywali m.in. zmianę statutu Domu Pomocy Społecznej w Olkuszu, rozwiązanie Zespołu Szkół w Trzyciążu oraz kwestie związane z dokonanym przekształceniem olkuskiego ZOZ-u Wernisaż wystawy dzieł zbiorów olkuskiej Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Galerii Kruh w Ostrawie W Wolbromiu odbyło się spotkanie władz samorządowych Województwa Małopolskiego z przedstawicielami władz powiatów olkuskiego i miechowskiego. Przedstawiono informacje o inwestycjach drogowych (obwodnice Olkusza, Miechowa i Wolbromia; modernizacja i przebudowa dróg wojewódzkich na odcinkach Olkusz-Wolbrom i Wolbrom-Miechów) Koncert muzyki operowej w olkuskiej galerii BWA. Wykonawcy: Paulina Stach sopran, Xin Ren Zhou pianistka i Yang Li tenor. Prowadzący: Wojciech Taborek. W programie utwory m.in. Czajkowskiego, Schuberta, Pucciniego, Paderewskiego i Lehara Już po raz czwarty uczniowie szkół gimnazjalnych powiatu olkuskiego mieli szansę zaprezentować swoje umiejętności wokalne w IV Powiatowym Festiwalu Piosenki Międzynarodowej Piosenka nie zna granic. Lista nagrodzonych na stronie internetowej Starostwa Powiatowego Spotkanie z fotografikiem Adrianem Spułą w olkuskiej Galerii Sztuki Współczesnej BWA. Artysta opowiedział o swoim najnowszym fotoreportażu Łem ukryta kraina dotyczącym Łemkowszczyzny W sali konferencyjnej Starostwa Powiatowego rozmawiano o programach szczepień ochronnych zrealizowanych i planowanych - wdrożenia programu szczepień przeciw meningokokom, który objąłby dzieci z gmin: Bolesław, Bukowno, Klucze i Olkusz, urodzone w roku II Powiatowe Targi Pracy w Hali Sportowo Widowiskowej Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olkuszu W Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Olkuszu odbył się wernisaż wystawy prac Stowarzyszenia Polskich Akwarelistów. Była to ich pierwsza wspólna ekspozycja lecie II Liceum Ogólnokształcącego im. Ziemi Olkuskiej w Olkuszu uczczono mszą świętą w kościele św. Maksymiliana Kolbego oraz uroczystą akademią Koncert jazzowy zespołu P.G.R. (Projekt Grzegorza Rogali) Ćwiczenia służb ratowniczych w Olkuszu na ul. Biema, zorganizowane przez Wydział Zarządzania Kryzysowego pod kierunkiem jego dyrektora Marka Cieślika Powiatowe obchody rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja na Rynku w Olkuszu W powiecie olkuskim obchodzono Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Powiatowy Konkurs Plastyczny W królestwie Króla Maciusia I dla uczniów klas 1-3 szkół podstawowych zorganizowany przez Powiatową i Miejską Bibliotekę Publiczną w Olkuszu Uroczyste ogłoszenie wyników XI edycji Powiatowego Konkursu Czytelniczego: Wróżki, czarodzieje, wampiry w literaturze dla młodzieży. Wyniki na stronie internetowej Starostwa Powiatowego Uroczystości z okazji Dnia Strażaka. Wzięli w nich udział m.in. posłowie Lidia Gądek i Jacek Osuch, starosta Jerzy Antoni Kwaśniewski, wicestarosta Henryk Kieca, a także burmistrzowie i wójtowie z gmin powiatu olkuskiego, radni oraz przedstawiciele firm działających w powiecie olkuskim XIV Sesja Rady Powiatu. Decydowano m.in. o sprawach finansowych i opiece społecznej Wystawa Artystów Olkuskich 2012 w BWA w Olkuszu Otwarcie oddziału Witzenmann GMBH w Olewinie. Witzenmann to producent elastycznych elementów metalowych, m.in. węży i kompensatorów. Na uroczystość przybyli goście z samej centrali firmy Witzenmann wraz z prezesem Witzenmann Polska Wiesławem Perkowskim oraz dr. Hansem-Eberhardem Kochem, prezesem zarządu Witzenmann GMBH. Na spotkaniu był obecny także starosta Jerzy Antoni Kwaśniewski, który wręczył prezesowi Perkowskiemu abstrakcję pędzla Edyty Nagrodzkiej z pokłosia jednego z olkuskich plenerów Spotkanie w BWA z Joanną Szarras, autorką książki Garet dorasta, połączone z promocją książki W Auli Zespołu Szkół nr 3 im. Antoniego Kocjana w Olkuszu odbyła się konferencja podsumowująca projekt pn. "Budowa Zintegrowanego Systemu Informacji Przestrzennej dla Powiatu Olkuskiego, współfinansowanego przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Marsz pamięci w Olkuszu upamiętniający szlak, którym 13 czerwca 1942 roku szli w swoją ostatnią drogę olkuscy Żydzi II Powiatowy Turniej Tenisa Stołowego Osób Niepełnosprawnych w MOSiR w Olkuszu. Lista nagrodzonych na stronie internetowej Starostwa Powiatowego XV Sesja Rady Powiatu. Rada udzieliła Zarządowi Powiatu absolutorium z tytułu wykonania budżetu Powiatu Olkuskiego za rok Spotkanie w olkuskim Centrum Kultury młodzieży szkolnej z Izraela, Niemiec i Polski. Tematem spotkania były losy olkuskich Żydów (tytuł projektu: Praca przymusowa w systemach totalitarnych ) Imbramowice. Odpust w Klasztorze Sióstr Norbertanek oraz spotkanie władz powiatu z sołtysami i Kołami Gospodyń Wiejskich podczas okolicznościowego pikniku. 4 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n5 GMINY więcej na stronch internetowych gmin BUKOWNO Pożar hali magazynowej w Bukownie przy ul. Kolejowej. Pożar gasiło 27 zastępów straży pożarnej. Szacunkowa wartość strat to około 500 tys. złotych Miejskie uroczystości z okazji obchodów 221. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Po mszy w intencji Ojczyzny nastąpił przemarsz mieszkańców, pocztów sztandarowych i zaproszonych gości pod obelisk ku czci Żołnierza Polskiego Pożar lasu. W gaszeniu brało udział ponad 100 jednostek straży pożarnej, dwa samoloty i dwa śmigłowce. Ogień strawił prawie 50 hektarów. Straty nadleśnictwa po pożarze wynoszą ok. 400 tys. zł Uchwałami NR XXI/141/2012, XXI/142/2012, XXI/143/2012, Rada Miejska nadała tytuł "Zasłużony dla Miasta Bukowno" Bożenie Bogajewskiej Piętce, Janowi Galickiemu, Księdzu Infułatowi Antoniemu Normanowi sto osobowa reprezentacja Klubu Karate Kyokushin Karate wywalczyła 15 medali w II Okręgowych Zawodach o Puchar Solny, które odbyły się 2 czerwca 2012 roku w Wieliczce. Wyniki na stronie internetowej miasta VI Rodzinny Piknik Strzelecki. Najważniejszą częścią imprezy był Turniej Strzelecki o Puchar Burmistrza Miasta Bukowno. Patronat nad VI Rodzinnym Piknikiem Strzeleckim objęli: Poseł na Sejm RP Lidia Gądek, Poseł na Sejm RP Jacek Osuch, Starosta Olkuski Jerzy Antoni Kwaśniewski, Burmistrz Miasta Bukowno Mirosław Gajdziszewski. 06. Akademia Piłkarska Orbita w gronie zwycięzców ogólnopolskiego konkursu na najpopularniejszą szkółkę piłkarską dla dzieci, organizowaną przez firmę Nivea. W plebiscycie internautów otrzymała prawie 200 tysięcy głosów! Jubileuszowe, zwiastujące 50 lecie istnienia miasta, Dni Bukowna. W programie m.in. koncert zespołów Perfect i Łzy. BOLESŁAW 04. Dwa wnioski, złożone przez Centrum Kultury im. Marii Płonowskiej w imieniu Koła Gospodyń Wiejskich: Krzykawka i Laski, otrzymały dofinansowanie w ramach programu Działaj Lokalnie VII. KGW w Krzykawce otrzymało 3 tys. zł na projekt Bym nie zapomniał skrawka mej ziemi, KGW w Laskach - 3 tys. 750 zł na przedsięwzięcie Aktywne 50 tki. 04. Zespół Level up oraz soliści, delegowani przez Centrum Kultury im. Marii Płonowskiej w Bolesławiu reprezentowali gminę Bolesław podczas przesłuchań do Form Muzycznych, odbywających się w ramach XXII Powiatowego Festiwalu Kultury w Domu Kultury Papiernik w Kluczach. Wyniki na stronie internetowej gminy. Kalendarium Przy Pomniku Wolności w bolesławskim parku obchodzono Święto Flagi. Wzięli w nim udział posłowie, przedstawiciele władz, organizacji i instytucji Gminy Bolesław oraz gmin ościennych i mieszkańcy Polsko-włoskie uroczystości z okazji 149. rocznicy bitwy pod Krzykawką i śmierci Pułkownika Francesco Nullo odbyły się na Polanie Nullo z udziałem posłów ziemi olkuskiej, starosty olkuskiego, włodarzy ościennych gmin i miast, przedstawicieli lokalnych organizacji, szkół, a także Instytutu Włoskiego z Klarą Celati na czele Finał XXXIV Wiosny Poetyckiej. W kategorii szkół podstawowych najpiękniejsze wiersze napisali tacy poeci jak: Mateusz Januszek, Adrian Dachowski, Gabriela Bień,Katarzyna Rychlińska. Spośród gimnazjalistów najlepiej władali piórem: Wiktoria Lech, Kamila Gil, Agnieszka Walczak. W kategorii licealistów został zauważony talent Szymona Florek i Nikoli Smolny. Najbardziej wzruszające wiersze w kategorii dorosłych napisali: Arkadiusz Stosur, Janina Dąbrowa, Urszula Kalecińska-Kucik, Józefa Krawczyk, Daniel Konieczny, Olimpia Rychlińska, Klara Marzec, Rozalia Hagno Promocja książki Drzewo życia w bolesławskim dworze Święto Gminy Bolesław. Niewątpliwą gwiazdą był zespół Golec UOrkiestra Rozstrzygnięcie Konkursu Wianki w czterech porach roku. Wręczenia nagród laureatom w imieniu organizatorów dokonali starosta olkuski Jerzy Kwaśniewski oraz dyrektor Centrum Kultury im. Marii Płonowskiej Barbara Rzońca. Lista nagrodzonych na stronie internetowej gminy Akcja Cała Polska czyta dzieciom, połączona z występami uczniów z sekcji i kół działających w bolesławskim dworze. KLUCZE Wójt Gminy Kazimierz Ściążko złożył życzenia pani Annie Działach, która 7 kwietnia 2012 r. obchodziła setne urodziny. Wójt i przekazał także listy gratulacyjne, w tym od Premiera i Wojewody Małopolskiego. 04. W Kolbarku uczczono jubileusz 50-lecie Koła Gospodyń Wiejskich. W uroczystości wzięli udział przedstawiciele samorządu gminy Klucze, mieszkańcy Kolbarku i jubilatki panie z KGW z rodzinami. 04. Tenisiści z Jaroszowca odnieśli sukcesy podczas Małopolskich Igrzysk Młodzieży Szkolnej w Tenisie Stołowym i III Ogólnopolskiego Festiwalu Tenisa Stołowego o Puchar Ministra Sportu i Turystyki. Wyniki na stronie internetowej gminy W Chechle odbyło się uroczyste nabożeństwo oraz złożenie kwiatów pod pomnikiem poległych partyzantów z oddziału AK. W uroczystości uczestniczyły władze samorządowe Na basenie przy Gimnazjum w Kluczach odbył się XV Maraton Pływacki "Przepływamy Kanał La` Manche". W czasie maratonu zorganizowano imprezy towarzyszące: mecz freesbe, turnieje siatkówki i wspinaczkę na sztucznej ścianie wspinaczkowej. cd. str. 6 nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 5\n6 Kalendarium 05. XI Konkurs Wiedzy o Ziemi Kluczewskiej dla szkół podstawowych z gminy Klucze. Jury przyznało pierwsze miejsce gospodarzom reprezentacji Szkoły Podstawowej w Jaroszowcu. Drugie miejsce zajęła reprezentacja Chechła, a trzecie Rodak. 05. Około 300 osób uczestniczyło w XVII Rajdzie Wiosennym Co wiesz o Pustyni Błędowskiej. Wzięli w nim udział uczniowie ze szkół podstawowych i gimnazjów powiatu olkuskiego Klucze: Sobótka na Czubatce. Sobótkę rozpalili Wójt Gminy Klucze Kazimierz Ściążko oraz zaproszona na to wydarzenie poseł Lidia Gądek Majówka w Ryczówku W Domu Kultury w Kluczach odbyła się konferencja pt. Reintegracja zawodowa osób niepełnosprawnych w przedsiębiorstwie społecznym", pod honorowym patronatem Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Marszałka Województwa Małopolskiego. W tym dniu nastąpiła również inauguracja działalności Zakładu Aktywności Zawodowej OPO- KA dla osób niepełnosprawnych II Rajd Czterech Żywiołów, polegający na przemieszczaniu się w terenie za pomocą mapy, odszukiwania punktów kontrolnych i zaliczaniu napotkanych na trasie zadań specjalnych (wspinaczka, jaskinie, mosty linowe, strzelanie, zagadki logiczne). Wyniki rajdu na stronie internetowej gminy. OLKUSZ 04. W olkuskim Centrum Kultury MOK przy ul. Szpitalnej 32, w ramach obchodów Powiatowego Dnia Ziemi 2012, wygłoszona została prelekcja poświęcona prehistorii naszego regionu i otwarto wystawę skamieniałości pt. Pozostałości plejstocenu na Ziemi Olkuskiej W Klubie Przyjaźń odbyły się spotkania mające na celu zwrócenie uwagi na potrzeby i problemy osób niewidomych i słabo widzących. Spotkania zorganizowane zostały przez Stowarzyszenie Wszyscy Dla Wszystkich wraz z olkuskim Kołem Polskiego Związku Niewidomych oraz Fundacją Instytut Rozwoju Regionalnego Przegląd Zespołów Rockowych w MOK w Olkuszu. Główną nagrodę Rockowiska 2012 zdobył zespół 69 z Częstochowy Koncert Krzysztofa Krawczyka w olkuskim MOK Na Starym Cmentarzu w Olkuszu odbyła się uroczystość ku czci płk. Francesco Nullo. Przybyli na nią przedstawiciele parlamentarzystów, władz samorządowych, organizacji kombatanckich i wojskowych, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Włoskiej, młodzież szkolna oraz harcerze ZHR Miejskie obchody 67. rocznicy zakończenia II wojny światowej na Starym Cmentarzu Konferencja regionalistyczna w świętującej 95-lecie Miejskiej i Powiatowej Bibliotece w Olkuszu; wydarzeniu towarzyszyło wydanie szóstego tomu kwartalnika "Ilkusiana" Koncert fortepianowy w MOK z okazji Święta Republiki Włoskiej w wykonaniu duetu: Nadia Lencioni i Fabrizio Datteri. 06. Podsumowanie 12. roku działalności Szkoły Tańca Wena w Olkuszu. TRZYCIĄŻ Na sali konferencyjnej UG w Trzyciążu odbyły się Gminne Eliminacje Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy Pożarniczej. Wyniki na stronie internetowej gminy VI gminny bieg w ramach akcji Polska Biega, pod honorowym patronatem Wójta Gminy Trzyciąż Romana Żelaznego, który był inicjatorem akcji w gminie. Lokalnym organizatorem biegu były Biblioteka i Ośrodek Animacji Kultury. Wyniki biegu na stronie internetowej gminy W Glanowie obchodzono Noc Świętojańską. W programie: gminne zawody strażacko-sportowe OSP, występ taneczny dzieci z Niepublicznej Szkoły Podstawowej w Glanowie, występ taneczny młodzieży z ZS w Suchej, występ wokalistek z Ogniska Muzycznego działającego przy MOK Olkusz, pokaz magii i iluzji, kabaret U Bacy, biesiada, pokaz żonglerki ogniem. WOLBROM Jubileusz 10-lecia działalności wolbromskiego Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego. Do użytku została oddana nowa część budynku, w którym funkcjonuje placówka Weekend z teatrem. W Domu Kultury spektakl Boeing, Boeing zagrał Teatr Bagatela. Zaprezentowano też spektakl kabaretowy Jeszcze nie pora nam spać, stworzony przez Grupę Rafała Kmity we współpracy z chorzowskim Teatrem Rozrywki Burmistrz Miasta i Gminy Wolbrom Jan Łaksa wręczył nagrody i wyróżnienia za osiągnięte wyniki sportowe oraz za osiągnięcia w działalności sportowej. Wyniki na stronie internetowej gminy W Kalisiu dbyła się uroczysta konsekracja odnowionej kapliczki pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej Spotkanie z Maciejem Przegonią, autorem wspomnień o wojennym Wolbromiu, w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Wolbromiu Koncert zespołu Raz, Dwa, Trzy w wolbromskim Domu Kultury Wybrano Miss Ziemi Olkuskiej. Koronę i tytuł zdobyła osiemnastoletnia olkuszanka - Wioletta Spolankiewicz Obchody 55-lecia OSP w Załężu. Uroczystości jubileuszowe połączone były z parafialnymi obchodami św. Floriana, w których uczestniczyli także druhowie z Bydlina i Domaniewic. 06. Z udziałem uczniów szkół podstawowych z terenu powiatu olkuskiego, członków olkuskiego i kluczewskiego Koła PTTK oraz uczestniczek UTW z Jaroszowca odbył się VI Powiatowy Zlot Jaskiniowców w Dolinie Wodącej Jubileuszowy XV Międzynarodowy Turniej Judo w Kopalni Soli w Bochni. Wśród zawodników z całej Polski byli przedstawiciele UKS Judo Wolbrom, którzy znaleźli się w gronie najlepszych. Wyniki na stronie internetowej gminy. 6 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n7 Łukasz Jarosz: Pełna krew; Wydawnictwo Znak, Kraków Poeta pełnej krwi Recenzja Istnieją poeci, którzy swój talent oddali jakiejś idei, myśli przewodniej obecnej w całym ich pisarstwie. Czasami efektem jest płaska, propagandowa twórczość, ale zdarza się też, że powstają dzieła wybitne. Jeśli do takich właśnie twórców zalicza się Łukasz Jarosz, to ideą, której pozostaje wierny od debiutu do teraz, jest miłość do życia i świata. 15 czerwca 2012 w olkuskiej Galerii BWA poeta promował swój szósty zbiór wierszy, zatytułowany Pełna krew. Jak zawsze na spotkaniach z tym poetą na brak publiczności nie można było narzekać. Nawet konkurencja ze strony Euro 2012 nie zdołała wyludnić widowni. Jarosz jest poetą obrazu, obserwacji otoczenia, zachodzących wokoło zdarzeń, wreszcie obserwacji samego siebie. Swój opisowy styl także rozwija już od pierwszego tomu, Somy z 2006 r., z godną uznania konsekwencją. Zagmatwana, nieomal hermetyczna Mimikra (2010) szczęśliwie okazała się jednorazowym eksperymentem i w kolejnych tomach autor powrócił do swojej niepodzielnie swojej! klarowności, wręcz przejrzystości poetyckich wizji. Z kolei w poprzednim tomiku, zatytułowanym Wolny ogień, eksperymentował z krótką formą. Tym razem był to eksperyment całkowicie udany i również w najnowszej książce znajdziemy wiele świetnych miniatur poetyckich, jednak, co tu dużo mówić, Jarosz jest z natury epikiem. Każdy obraz stara się dookreślić, narrację doprowadzić do końca, to zaś często wymaga dłuższej frazy i, również nierzadko, więcej niż dziesięciu linijek. Obraz nie jest przy tym dla Jarosza wyłącznie środkiem wyrazu. Jest czymś więcej: tematem wiersza, jego esencją. Wspomniana na wstępie miłość do świata nie jest w tej poezji w żaden sposób deklarowana; nie mówi się o niej, lecz o patrzeniu na świat, ludzi, samego siebie. Ukrytego przesłania najczęściej brak; zestawienia obrazów jak w Wierszu dla mojej matki (jednym z najlepszych utworów w tomie, a może i w całej dotychczasowej twórczości Jarosza?) wywołują raczej pewien nastrój, jedynie pośrednio mogący prowadzić czytelnika do refleksji. Gdy tak się stanie, odkrywamy, że ta opisowa poezja jest głęboko metafizyczna. Nie oferuje płytkiego zachwytu światem, lecz heideggerowskie zadziwienie jego istnieniem. Ale i ono nie jest przesłaniem te wiersze nie mówią o zadziwieniu, lecz po prostu nim są. Pełna krew tytuł książki nawiązuje do fragmentu wiersza Opowiadanie starego sąsiada IV o pacjentach szpitala polowego, leżących z ustami pełnymi krwi. Jak w toku dyskusji zauważył jeden z uczestników spotkania, w żargonie medycznym pełna krew oznacza pełną, szczegółową analizę krwi. Skojarzenie to wydaje się wielce zasadne. O ile wczesne utwory Jarosza ześrodkowane były głównie na teraźniejszości (zgodnie z deklaracją Franka O Hary, duchowego ojca młodej poezji polskiej: teraz robię to i to ), to z czasem coraz wyraźniej dochodzi do głosu pamięć historyczna. W wierszach z nowego zbioru, odczytanych podczas spotkania, obraz miejsca, w którym ich autorowi przyszło żyć, oraz rodziny dwóch najistotniejszych wątków poezji Jarosza jest rzeczywiście pełny, bo uzupełniony przeszłością. W kilku utworach np. Ziemia, Jak bracia, czy Sanatorium dokonują się rozrachunki z dzieciństwem (obojętnie, własnym czy cudzym; dzieciństwo jest jedno i nie ma właściciela). Cykl pięciu Opowiadań starego sąsiada (lub starych sąsiadów nie jest jasne, czy autor numeruje same historie, czy może ich narratorów) przywołuje strzępki lokalnej historii czasów wojny i powojnia. Z kolei minipoemat Długa podróż czerpie z historii rodzinnej poetę zainspirowały opowieści jego babci, świadka niesławnych wydarzeń na Wołyniu. W wielu innych wierszach powracają fragmenty bliższej i dalszej przeszłości, nieraz zderzane z teraźniejszością. Tytuł Pełna krew może być odczytany w jeszcze jeden sposób: o rasowym koniu mówi się potocznie, że jest pełnej krwi. Łukasz Jarosz z tomiku na tomik coraz mocniej udowadnia bycie rasowym poetą, poetą pełnej krwi. Bez gwałtownych wolt stylistycznych rozwija swój warsztat literacki, dostarczając czytelnikowi produkt coraz wyższej jakości. Jest jak The Rolling Stones: być może nie zaskoczy odbiorcy, ale na pewno go nie zawiedzie. Jarosław Nowosad nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 7\n8 Sztuka Studenci na pustyni plener 2012 W 2012 roku, w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, został utworzony nowy wydział. Jest to Wydział Intermediów, który będzie kształcił studentów w zakresie sztuki intermedialnej, nowych mediów oraz sztuki odnoszącej się do szeroko pojętej przestrzeni, poprzez działania w Obszarach sztuki z wykorzystaniem nowoczesnych technik ekspresji artystycznej. Do tej pory nasza Uczelnia mogła kształcić studentów w tej specjalności jedynie na kierunku Intermedia, który do czasu powołania nowego wydziału funkcjonował w ramach Katedry na Wydziale Rzeźby. Zadania związane z kształceniem dotyczącym przestrzeni, obejmujące zarówno szeroko pojętą jej analizę, jak też i artystyczną kreację są realizowane w ramach autorskiego przedmiotu Archisfera, którego mottem jest Krajobraz w pojęciu krajobrazu wewnętrznego, obrazu mojego kraju, a źródłem artystycznej inspiracji archetyp istoty przestrzeni. Proces kształcenia w zakresie Archisfery obejmuje wiele kursów tematycznych i trwa przez 4 semestry na studiach licencjackich oraz 1 semestr na studiach magisterskich. Problematyka działań artystycznych koncentruje się tu na zagadnieniach przestrzeni miasta. Na koniec II roku studiów, będącego równocześnie zakończeniem kursów na poziomie licencjackim, w czasie trwania długiego majowego weekendu udajemy się do różnych miejsc na artystyczne plenery, aby twórczo doświadczać przestrzeni. W tym roku, podobnie jak w ubiegłym, byliśmy na wielkim, nieczynnym wyrobisku piaskowym koło Bukowna, gdzie odbywaliśmy plener pt. Pustynia. Plener trwał 6 dni i dotyczył działań w rozległych przestrzeniach krajobrazowych. Świadomość możliwości kształtowania czy nawet tylko wpływania na tak dużą przestrzeń jest dla studentów poważnym, i jak się również okazało, głęboko, twórczo angażującym zadaniem. Tematami, nad którymi pracowaliśmy, były wszelkie skojarzenia związane z pustynią, z jej przestrzenią, zmiennością, żywiołami, barwami, fakturami, znaczeniami itd. W naszej wyprawie wzięli udział wszyscy studenci II roku licencjatu oraz studiująca na naszej Uczelni w ramach MOST-u studentka Wydziału Intermediów i Scenografii z warszawskiej ASP, a także studentka z Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie, Zsuzssa Simon, przebywająca na naszej Uczelni, w ramach Erazmusa. Plener na pustyni został zorganizowany w dwóch częściach. Pierwszą z nich stanowiły prace przedplenerowe, które objęły przygotowanie projektów i opracowanie ich jako swoistej mapy będącej zapisem systemu planowanych działań artystycznych z przestrzenią pustyni. Mapę tę opublikowaliśmy w postaci książki zamiarów artystycznych i przekazaliśmy lokalnym władzom. Celem tego działania było odniesienie się do społeczeństwa jako uczestnika dialogu dotyczącego przestrzeni sztuki, ale i właściciela tej przestrzeni, poprzez jego reprezentantów, czyli poprzez lokalną władzę. Odpowiedzią na nasz komunikat była decyzja starosty olkuskiego o objęciu naszego pleneru swoim patronatem, będąca równocześnie aprobatą dla naszych artystycznych działań na pustyni jako oczekiwanej i potrzebnej regionowi promocji. Drugą częścią pleneru była bezpośrednia praca artystyczna z przestrzenią pustyni w Bukownie. Studenci bez reszty ulegali duchowi tej przestrzeni oraz wybranym przez siebie do realizacji zamierzeń miejscom, wykonując postawione sobie zadania, ale i kontemplując działaniami przestrzeń, w której przyszło im tworzyć. Obficie korzystali z tego, co to miejsce dawało im zarówno w sensie dosłownym, jak i metafizycznym. Nie bez znaczenia okazał się zwłaszcza wpływ klimatu tego szczególnego miejsca na wzajemne, 8 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n9 Sztuka twórcze relacje pomiędzy wszystkimi uczestnikami pleneru, a także na całość naszego przedsięwzięcia. Obszar plenerowych działań rozciągał się na przestrzeni około 4 kilometrów. Poszczególne prace pozostawały wobec siebie we wzajemnej wzrokowej, krajobrazowej relacji, pomijając tę naturalną artystyczną i emocjonalną zależność wynikłą z natury twórczości. Powstały dzieła o zróżnicowanym charakterze, które ze względu na swój rodzaj, sposób zawłaszczania przestrzeni oraz rodzaj ekspresji można podzielić na grupy. Pierwsza grupa prac to krajobrazowe działania z pogranicza nurtów land-artowych, uwzględniające rozległość, kontekst i poetyckość. Prace czytelne w szerokim, rozległym oglądzie, będące wzajemnie w relacji i odnoszące się do żywiołów pustyni, angażujące media naturalne od wody aż po wiatr - to "Żagle" Doroty Tylki oraz tworzące niezwykle malarskie, niemal filmowe obrazy z mocno akcentowaną głębią przestrzeni Pranie Natalii Magdziak. Druga grupa to instalacje o dyskretnym przestrzennie charakterze, korzystające z bogactwa miejsca, w którym powstają, zarówno w sensie dosłownym - użytych materiałów, jak i głębszym, kontekstowym. Należą do nich dialogująca z krajobrazem praca Krzysztofa Maniaka pt. Ołtarz, Urszuli Zemuły pt. Mrówkolew, praca Cykl sadzenia Zsuzsy Simon z Węgier, czy nie ukończona Brama Magdy Barskiej. Odrębna grupa to instalacje, które połączone były z działaniem bezpośrednim. Prace te są również mniej zaangażowane w wielkowymiarową sferę przestrzenną, lecz poprzez swoje związki z archetypicznym teatrem, rytuałem, czy magią oraz bogatą warstwę własnych oddziaływań zmysłowych wiążących je z tematyczną pustynią, piaskiem, śladami, czy nocą, jednocześnie uzyskały wymiar obiektów o przekazie niemal metafizycznym. Są to prace: Bez tytułu Joanny Combik - ta malarska, refleksyjna instalacja zyskała również swoje multimedialne życie w przygotowanym przez autorkę obrazie video, oraz Mandala Ognia Sani Rodobolskiej. W tym przypadku instalacja łączyła się z bezpośrednim autorskim działaniem o mocnym, emocjonalnym wyrazie. Ostatnia grupa prac związana była z podróżowaniem i odkrywaniem. Tak powstała piękna, poetycka podróż, zarejestrowana poprzez ślady pozostawione i ślady pobrane z pustyni, czyli praca pt. Gra w Dom Katarzyny Kosieradzkiej z Warszawskiej ASP. Inne, nasączone głęboką intelektualną ironią działania, to między innymi praca Tobiasza Jędraka pt. Drobne Ruchy, gdzie autor, poprzez swoją wędrówkę po pustyni, odniósł się do pojęć ruchu, czasu, zaburzania rzeczywistości, czy protezy jako obcości ukrywanej. Zupełnie osobną pracę stanowiło działanie Jana Moszumańskiego polegające na krystalizowaniu i pokrywaniu pustyni skorupą z zeszklonego piasku. W ciągu 6 dni udało się zamienić czas na kilkunastu centymetrach kwadratowych wielohektarowej, piaszczystej przestrzeni. To interesujące odniesienie do czasu poprzez zmaganie się z nieskończonością, absolutem, ale i przez redukcję czasu do najmniejszej niepodzielnej jednostki - do kryształu będącego symbolem strumienia światła. Nie brakowało też działania z pogranicza wirtualnego świata w postaci cyberroślin posadzonych na pustyni przez Natalię Balską. Jej cyberinstalacja była raczej dialogowaniem z naturą poprzez symulację w postaci w pełni reagujących, niemal aż po swoją śmierć na warunki atmosferyczne cyberroślin. Natalia w trakcie przygotowań określiła nawet śmiertelność sadzonek. Rośliny te rozmawiały z człowiekiem poprzez delikatne w dotyku i przyjemne dla odbiorcy ruchy swoich czółek. Czy ta nowa jakość w tego rodzaju sztuce jest pytaniem o granice stworzenia? Efekty pleneru okazały się zaskakujące zarówno w sferze indywidualnej, jak też i jako przedsięwzięcie całościowe, szczególnie z powodu reakcji studentów na zanurzenie się w archetypalnej niemal czynności dotykania sztuki poprzez środowisko, w którym przyszło im działać. Trudno te ulotne i sensoryczne prace było zapisać fotograficznie, przede wszystkim ze względu na ich czasoprzestrzenny charakter. Stąd ich obraz z konieczności jest zawężony jedynie do wizualności. Oprócz opisanych działań studenci Intermediów wykonali również szereg ćwiczeń warsztatowych, związanych z głównym nurtem pleneru, którego całość została zarejestrowana i pokazana w autorskim filmie studenta Tomasza Bochniaka. Jesienią w olkuskim BWA przewidziana jest wystawa poplenerowa. Grzegorz Biliński prof. ASP w Krakowie nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 9\n10 fot. archiwum prywatne Poezja Sławomir Elsner Mów Ludzieee! Odzwierciedlam się. Moje przebłyski nurtują każdego. Filujcie mnie, kochani, bo gryzę. Komentarz odautorski: autor przedstawia Państwu wiersze, które najprawdopodobniej znajdą się w przygotowywanej mozolnie książce poetyckiej pod roboczym tytułem Wahadło chaosu, która nie wiadomo kiedy i gdzie zostanie wydana. Autor przechodzi aktualnie trudną próbę transformacji lirycznej, więc prosi o wyrozumiałość w czytaniu, padając do stóp. Ryba po polsku Śniło mi się, że zjadłem Roberta Rybickiego. Jego paznokieć utkwił mi między zębami. Paznokieć z dużego palca u stopy żółty i twardy z małymi wypustkami. Pobiegłem do kuchni szukać wykałaczki, lecz zamiast w kuchni znalazłem się w kosmosie. Księżyc był piękny, orbitowałem nieważki. Roberta jadłem w galaktycznym sosie. Kurze łapki Drób dudni. Strzępy płetw porywają do tańca tumany tac. Policja pizga jednogłośnie. Trąba z fosforu bulgocze jak wrzący asfalt teraz patrz! Tyranozaur tańczy foxtrota!! Foxterier nic nie tańczy, bo mu umarł pan. Antylopa płacze. Antypody to była atrapa. Strzępy płetw poznają prawdę o policji. Stół osiąga świadomość. Policja pizga dwuznacznie. Kryształowa kolej mknie po wapiennych polach. 10 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n11 Poezja Trzy zdania Każdy kto miał rozcięte serce, nosi w sobie jad. Poezja wysysa z nas śpiącego niedźwiedzia. W Jaskiniach Mulu słychać mnie, kiedy ziewam. Miłość W wielkim, brudnym, opuszczonym młynie, pod stuletnią, dębową podłogą, usłyszałem mysi pisk. Harakiri Sławomir Elsner - poeta. Laureat projektu "Połowów 2008". Debiutancki tom jego poezji "Antypody" otrzymał w 2009 r. Nagrodę Złoty Środek Poezji, był nominowany do Nagrody Literackiej Nike oraz Wrocławskiej Nagrody literackeij Silesius. Przez jakiś czas mieszkał w Olkuszu. Obecnie w Irlandii. fot. archiwum prywatne Hej girlandy! Dajcie mi tu więcej cienia na nieboskłon, bo krew wybuchnie mi w mózgu jak konfetti i będę jak kukła. Dość drastycznie to wygląda, a więc może tak: witajcie tartaki, jak tam przerób drewna? Drwale wciąż drukują Dating Sessions? Potrzebuję małej drzazgi na rozpałkę, by zaprószyć tu ogień. Da się coś z tym zrobić? Raczej nie. Więc zawijam do sąsiedniej wioski. Trzymajta się słoje moje. nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 11\n12 Kultura ludowa Powrót do tradycji Nic nie jest tak szlachetne, mocne, przydatne w życiu, jak więź z ziemią rodzinną. Kto tę więź posiadł, zaopatrzył się na całe życie. (Fiodor Dostojewski) Słowa te podkreślają znaczenie ziemi rodzinnej, małej ojczyzny, w życiu każdego człowieka. To, w czym wzrastamy i dojrzewamy, kształtuje nas i ubogaca. Aby w pełni korzystać z dorobku kulturalnego i materialnego tej ziemi, trzeba ten dorobek poznać, zrozumieć i... pokochać. W ciągu ostatnich lat obserwuje się powrót do tradycji ludowych, wydobywanie z pamięci dorobku małych ojczyzn, wzrost zainteresowania historią i dziedzictwem kulturowym, w tym także tradycjami ludowymi. Ważna rola w tym procesie przypada takim instytucjom, jak urzędy gmin, biblioteki, instytucje kultury, czy szkoły. Od ambicji samorządu oraz docenienia mechanizmów, jakie kreuje kultura, zależy nie tylko rozwój wspomnianych instytucji, ale przede wszystkim uruchomienie i zagospodarowanie kapitału ludzkiego. Wzmocnienie mecenatu samorządu lokalnego nad kulturą, promocja tradycji narodowych i regionalnych oraz ochrona dziedzictwa kulturowego to efekt współpracy instytucji kultury z władzami lokalnymi w gminie Trzyciąż. Pamiętając o tym, że kultura wiejska powinna być przeżyciem wspólnym, gminna instytucja kultury postanowiła do swego przedsięwzięcia zaangażować żeńską społeczność lokalną i pozyskać środki na wsparcie działania. W 2009 r. Biblioteka i Ośrodek Animacji Kultury z inicjatywy władz gminy podjęły próbę odtworzenia istniejących przed laty w wioskach naszej małej ojczyzny Kół Gospodyń Wiejskich. Na ten cel udało się pozyskać środki finansowe w ramach Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich i zrealizować działanie pn. Powrót do tradycji, czyli reaktywacja istniejących przed laty KGW i reaktywować Koła Gospodyń Wiejskich w Gminie Trzyciąż. Na dziś działa w gminie 6 takich kół skupiających w swoich szeregach około 60 członkiń. Koła działają w Zagórowej, Michałówce, Zadrożu, Suchej, Porąbce, Tarnawie; ponadto przy Stowarzyszeniu Dłubnia u Źródeł w Imbramowicach funkcjonuje Klub Aktywnych Kobiet. Dzięki pozyskanym środkom panie mogły uczestniczyć m.in. w warsztatach kulinarnych i wycieczkach. Zakupione zostały też elementy strojów ludowych. W 2010 roku dla KGW udało się pozyskać środki na gorsety krakowskie. Trzyciąska instytucja kultury zorganizowała członkiniom kół warsztaty decoupage i zdrowego żywienia. Panie były na wycieczce w Orelcu (Bieszczady) oraz odbyły szkolenia z zakresu zewnętrznych źródeł pozyskiwania funduszy dla gmin i organizacji działających w gminach wiejskich wraz z praktycznym kursem pisania wniosków o dofinansowanie. Pełne pasji kobiety z sześciu sołectw przy wsparciu BiOAKu wskrzesiły uśpione Koła Gospodyń Wiejskich, stając się wizytówką gminy i dając dobry przykład innym. Działalność KGW z Gminy Trzyciąż, spotkała się z uznaniem Akademii Integracji Społecznej Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich i otrzymała jedyny w Małopolsce tytuł Dobrej Praktyki dla usługi pn. Tradycje dla rozwoju lokalnego lokalna i ponadlokalna działalność reaktywowanych Kół Gospodyń Wiejskich w Gminie Trzyciąż oraz środki finansowe na jej utrwalenie i upowszechnianie. Działalność gminnych kół czynnie wspierana przez samorząd lokalny odbija się echem w Małopolsce. Panie ze swym repertuarem artystycznym, regionalnymi potrawami czy rękodziełem ludowym uświetniają konferencje w województwie, popularyzując i promując historie i tradycje wsi małopolskiej. Ale to nie wszystko. Gospodynie z gminnych KGW promują również swoje sołectwa oraz folklor ludowy podczas imprez lokalnych i ponadlokalnych uczestnicząc w festynach, dożynkach powiatowych, gminnych i para- 12 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n13 Kultura ludowa fialnych oraz w innych imprezach okolicznościowych. Aktywne kobiety biorą udział w szkoleniach, konkursach, organizują wystawy i przedstawienia okolicznościowe. Odtworzeniu gminnych KGW przyświeca szczytny cel, a mianowicie pielęgnacja regionalnego dorobku ludowego, kulinarnego i śpiewaczego oraz ocalenie od zapomnienia tradycji naszej małej ojczyzny. Przedsięwzięcie ma zachęcić kobiety do aktywnego spędzania wolnego czasu i zacieśniania więzi rodzinnych i środowiskowych oraz pobudzić społeczność gminy do kultywowania tradycji i zwyczajów ludowych. Koordynatorem działań KGW w Gminie Trzyciąż oraz opiekunem realizacji projektów jest instruktor BiOAK Ewa Dróżdż. Panie z naszych Kół Gospodyń Wiejskich są najlepszymi strażniczkami tradycji lokalnych. Bez ich bezinteresownej pracy wiele skarbów naszej przeszłości poszłoby w niepamięć. Kobiety, działając lokalnie, organizują życie kulturalne w swoich miejscowościach oraz włączają się w organizowanie gminnych uroczystości, m.in. Festiwalu Folkloru, Święta Ziemniaka, Dni Dziedzictwa Kulturowego czy Festiwalu Stołów Wigilijnych. Swoimi działaniami wspaniale integrują środowisko wiejskie, kultywując tradycje regionalne i zaszczepiając je w młodych pokoleniach. Dzisiaj działalność wiejskich kobiet jest coraz bardziej wszechstronna. Obserwując rodzime podwórko, możemy śmiało stwierdzić, że dla wielu kobiet członkostwo w kole gospodyń to swoista forma spełnienia życiowych marzeń, spędzenia czynnie wolnego czasu, oderwanie się od codziennych zmartwień, rozwój na wielu płaszczyznach oraz samorealizacja. W związku z powyższym celem gminy, jak i instytucji kultury, jest inwestowanie w przyszłość tych organizacji społecznych, oferując aktywnym liderkom wiejskiej społeczności różnorodną ofertę. Koła Gospodyń Wiejskich w Gminie Trzyciąż zasługują na słowa uznania. Trzeba być społecznikiem, człowiekiem o wielkim sercu, aby pracować bezinteresownie na rzecz swojej miejscowości i na rzecz gminy. Takie właśnie są członkinie gminnych KGW i to dzięki ich bezinteresownemu zaangażowaniu owe koła działają tak dobrze. KOLBARK 50 lat Koła Gospodyń Wiejskich W Kolbarku uczczono 50-lecie Koła Gospodyń Wiejskich. W uroczystości uczestniczyli jubilaci i ich rodziny, przedstawiciele samorządu Gminy Klucze, mieszkańcy Kolbarku i grono zaproszonych gości. Podczas uroczystości Wójt Gminy Klucze Kazimierz Ściążko, Przewodniczący Rady Gminy Klucze Józef Kaczmarczyk i Sołtys Kolbarku Jan Domagała wręczyli jubileuszowe listy gratulacyjne przewodniczącej Koła Gospodyń Wandzie Krystynie Gawron oraz Janinie Żak- -Gamrot, pierwszej przewodniczącej KGW w Kolbarku (w latach ). Podziękowania za podtrzymywanie tradycji wicia wieńców dożynkowych otrzymała Maria Kuliś. Wójt i przewodniczący Rady Gminy Klucze złożyli także podziękowania osobom współpracującym z Kołem za wsparcie i wyjątkową aktywność w pielęgnowaniu tradycji i kultury lokalnej w sołectwie Kolbark. Podziękowania otrzymali Sołtys Jan Domagała, Radny Gminy Klucze Janusz Adamski, Radny Powiatu Olkuskiego Norbert Bień, Natalia Bień oraz Ryszard Kamionka. Dla gości zgromadzonych w świetlicy w Kolbarku wystąpił zespół śpiewaczy KGW oraz młodzież. (RAJ) Zdjęcia z jubileuszu w GALERII na zapraszamy do obejrzenia! Ewa Dróżdż nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 13\n14 Wywiad Byłem oporny..." Niedokończona rozmowa W lutym 2012 roku przeprowadziłem dwie krótkie rozmowy z Januszem Czerniakiem. To miał być wywiad z artystą, ale Janusz był świetnym gawędziarzem, a talenty, które miał, traktował lekko, wolał więc mówić o życiu, o ludziach, których spotkał, niż o sztuce. Szykowaliśmy się na kolejne spotkanie, ale wciąż coś nam przeszkadzało, żeby tak na poważnie usiąść i nagrać dalszy ciąg wywiadu. I już go nie dokończymy. Olgerd Dziechciarz - Jakie były początki twojego pisania? Janusz Czerniak - Miałem na języku polskim napisać o generale Świerczewskim. O tym, co to się kulom nie kłaniał. Jakaś rocznica była. Nauczycielka powiedziała: Proszę wyciągnąć zeszyty, piszemy o generale Świerczewskim. To sobie pomyślałem, że napiszę: Pamięta się, jak jest rocznica, a jak nie ma rocznicy, to się nie pamięta. I takie porównanie zrobiłem, o cegle w pudełku. Jak się widzi kamień na drodze, to się go nie kopnie, a papier, karton, chętnie. I tak mi się to fajnie pisało, a potem pani Róża (Nowosad, polonistka dop. OD) czerwonym długopisem otoczyła mi to moje opowiadanie i dopisała: Spisane z książki. Więc ja się pytam: Ale z jakiej książki?. A ona: Ja tylu książek o Świerczewskim nie czytałam. Nie wiem, z której ty książki spisałeś. No i przychodzę do domu, zaryczany - to była piąta klasa - i mówię mojej mamie to była mądra kobieta: Dostałem pałę z polskiego. Ale na Boga, ja to sam, naprawdę sam pisałem. Mama siadła i mówi: - Jeśli pani nauczycielka mówi, że ty piszesz jak prawdziwi literaci w książkach, to się, dziecko, powinieneś cieszyć, a nie płakać. - Świetnie ci to wytłumaczyła. JCz. - To była tak mądra kobieta, że ją było warto słuchać. Zawsze coś mądrego powiedziała. Tato był kumplem. - Tata miał zdolności plastyczne? Po kim odziedziczyłeś talent? JCz. - Tak, tata malował. Mama coś tam pisała. Takie śmieszne wierszyki. A tato malował. Chciał nawet iść na Akademię Sztuk Pięknych. Ale na drodze stanęły jakieś te powojenne sprawy. Poszedł do technikum budowlanego i potem był inżynierem budowlanym. Jednak jak trzeba było coś do szkoły zrobić, to zawsze mówiono, że: tata Janusza coś tam namaluje. Dawałem mu zadania domowe do zrobienia. Jak już był na emeryturze, to malował obrazek dziennie. Stawiał sobie karton na kredensie w kuchni, zakładał szary fartuch, okularki i machał. Nie malował, tylko machał. Dzisiaj machnę jeden obrazek - mówił. - A w wolnych chwilach patrzył na licealistki? JCz. - A w wolnych chwilach patrzył na licealistki. Jak się zmęczył malowaniem, to klękał na taboreciku, opierał się łokciami o parapet okienny i patrzył, jak dziewczyny idą do szkoły, do ekonomika. Zwłaszcza w lecie. W niedzielę na tym parapecie kładł koc, żelazko i celebrował prasowanie spodni do kościoła. Brał mnie, takiego kurdupla, ze sobą; miał taki brzuszek i tak kręcił na nim palcami - Ciebie w szkole też wykorzystywali na wieczornicach czy apelach poświeconych na przykład Rewolucji Październikowej? JCz. - A pewnie. Ja dzięki Leninowi zdałem do technikum. Wtedy dopiero otwierali technikum górnicze i były egzaminy. Z podstawówki, z piątki, poszło nas tam sześć czy siedem osób. Był dość duży nabór. Budowali wte- fot. Olgerd Dziechciarz 14 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n15 dy te trzy szyby: Dąbrówka, Chrobry i Mieszko. I ojciec z matką rozsądnie stwierdzili, że jak skończę technikum, to od razu zostanę sztygarem. Otworzą te kopalnie, robota pewna. I poszedłem do technikum górniczego, chociaż chciałem do plastycznego. Ale miałem trójkę z wychowania plastycznego w ósmej klasie, również ze śpiewu, z wychowania muzycznego Później byłem akrobatą przez pięć lat i groziła mi pała z WF-u, bo nie miałem granatowych szortów i białego podkoszulka. - Byłeś bez regulaminowego stroju? JCz. - Tak jest. Nie ma szortów, nie przebiera się - dwója. Miałem te szorty akrobatyczne, białe. Ale to się nie liczyło, bo musiały być granatowe szorty i biały podkoszulek. Na koniec profesor z WF-u powiedział mi: Niestety, z WF-u poprawek nie ma. Zostaniesz chłopie na drugi rok. Ja nie mówiłem, nie chwaliłem się, że jestem akrobatą. Ale on mnie podejrzał na sali gimnastycznej, jak skaczę. To ty?! zdumiał się. I zwyzywał mnie. Ale szortów już nie musiałem nosić - Ale co z tym Leninem? Niby jak on ci pomógł w dostaniu się do technikum? JCz. - Na egzaminie z polskiego trzeba było napisać o obchodach Rewolucji Październikowej. A ja Lenina miałem obcykanego, bo plakatów w szkole narobiłem się mnóstwo. Tą główkę miałem obcykaną, żadnym problemem było dla mnie namalować Lenina. Ale miałem pisać a nie malować. Z czterech stron papieru kancelaryjnego zapisałem tylko jedną. Wyczerpał mi się temat. Była też kartka na brudnopis Chłopaki, bidne, piszą w ławkach. Naprzeciwko siedziała belferka, brzydka kobieta; potem się okazało, że historii uczyła. Strach było na nią patrzeć, przedwojenny belfer, żyleta. Siedzę i myślę, co tu pisać? Bo już wszystko, co wiedziałem, napisałem. Na jedną stronę, a trzeba cztery. Chłopaki się męczą, strasznie, drapią się po głowach. A ja siedzę i myślę sobie, głupio wyjść na początku, po dziesięciu minutach I na tym brudnopisie narysowałem małą - wielkości pięciozłotówki - główkę Lenina. Wrzuciłem tę kartkę do środka pracy i oddałem. Na mur, na beton byłem pewny, że nie zdałem. Liczyła się ilość, czy potrafi wodę lać, czy nie. Chłopakom mówiłem, że nie ma szans - nie zdam. Później było ogłoszenie wyników. Wszystkich nas zawołali. I ta nauczycielka, tak się patrzy na moją pracę, jedna strona - nic, druga - nic, trzecia - nic, jakaś karteczka, a tam głowa Lenina. Nie wiem już, która profesorka wstała i mówi: Wiecie co, on to nam się przyda w szkole. Wywiad I od tej chwili byłeś człowiekiem do zadań specjalnych? J.Cz. Tak. Radiowęzeł kiedyś puściłem, chyba to była orkiestra Górnego. Grali toccatę i fugę Bacha. Wersję jazzującą. Nagrałem to sobie, bo lubię taką muzykę. I klasyczną, co wszystkich dziwi. Ale od tego zaczynałem, od jazzu i muzyki klasycznej, bo jej słuchałem na początku: Vivaldi, Mozart Przez Stasia Jakubasa; kiedyś mi nałożył na uszy słuchawki i włączył mi Mozarta. Po raz pierwszy wtedy słyszałem stereo. On studiował już wtedy na ASP i kupił adapter, japoński. Same flaki, bez obudowy. I te flaki gramofonu trzymał w skrzynce na jabłka, takiej drewnianej. Ale to grało. I kiedy włożył mi te słuchawy i puścił Mozarta, byłem zaskoczony i zachwycony. Jak przesłuchałem całą płytę, to chodziłem jak na haju. Zupełnie mnie to wtedy powaliło. No więc włączyłem kiedyś na Skałce, w przerwie, tę toccatę i fugę Bacha. Dyrektor mnie wezwał do siebie. Co ty człowieku puszczasz? Mówię, że to i to. I oni słuchają tego tam?. Mówię: Niech pan przyjdzie i zobaczy. Tam był taki dziedziniec, gdzie chodziło się w kółko, parami. Tam był jeszcze gastronomik, gdzie same dziewczyny chodziły; i jeden Dzidek Mączka, potem był szefem Stylowej, wielkie chłopisko, metr dziewięćdziesiąt wzrostu, więc on tak sterczał nad tymi dziewczynami. No i chłopaki tego, co puszczałem, słuchali, owszem. Potem zacząłem grać w zespole na dyskotekach, zabawach. Tak więc nie dość, że trzeba było grać, to jeszcze trzeba było robić akademie, dobierać muzykę, wiersze. I jeszcze robić dekoracje na korytarzu. - Czyli non stop byłeś zajęty J.Cz. Tak, że nie miałem czasu się uczyć. Przeważnie byłem zwolniony. Bardzo lubiłem, jak mnie zwalniali z historii. - Nie lubiłeś historii? J.Cz. Lubiłem historię, ale nie lubiłem pani. Bałem się jej. - Zaczynałeś na Skałce od Lenina, a potem, z tego, co mi kiedyś opowiadałeś, stworzyłeś w swojej kanciapie diametralnie odmienne malowidło. J. Cz. Tak, zrobiłem fresk temperami, Wyspiańskiego Bóg Ojciec. Twarz. To naprawdę było wielkie, trzy metry na trzy - W ZMS-owskiej kanciapie?! (Związek Młodzieży Socjalistycznej dop. OD) J. Cz. Tak, kanciapka ZMS-u. Miałem ją dla siebie, bo tam był sprzęt radiowęzła. cd. str. 16 nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 15\n16 Wywiad - Prowokacja! J.Cz. Prowokacja. Zawsze mi się podobały witraże Wyspiańskiego, to sobie walnąłem na ścianie. Mówiłem, że to jest mędrzec. - Była afera? J.Cz. Nie. Później, jak już wychodziłem, to się zaczęło łuszczyć, sypać. Ale tak się spodobało, że kazali mi coś namalować w pokoju nauczycielskim. Tam już zrobiłem górników, gwarków. Pomyślałem, że nie będę przeginał. Kiedyś zrobiłem plakat ze znakiem pacefixu (symbol hippisów dop. OD). Wezwał mnie dyrektor i tak zrąbał: Co to w ogóle jest?! Hipisi! Wiesz co to znaczy?. Ja mówię: Wiem, to jest pacefix. Symbol ludzi, którzy walczą o pokój. Hmmm No dobrze, ale więcej takich rzeczy nie rób. I już więcej na Skałce nie malowałem. - Po technikum poszedłeś do wojska? J.Cz. Po technikum wzięli mnie na kurs wojskowego prawa jazdy. Nawet chciałem; pomyślałem, że się przyda. Odwlekałem, ile mogłem, żeby do wojska nie iść. Na ASP, na zerowy rok próbowałem chodzić; rzadko, ale bywałem. A ten kurs prawa jazdy był na samochody ciężarowe. Najpierw była syrenka, wytłuczona niemiłosiernie, a potem już ciężarowe, stary. I trwał ten kurs pół roku. Zaraz potem, buch, i do wojska mnie zgarnęli. Na szkółkę do Zamościa Techniczna Szkoła Wojsk Lotniczych. I tam zawsze, jak wygrałem jakiś konkurs, na plakat, to dzień albo dwa dni później zmoczyłem. Mimo że tam było bardzo wielu elewów, byłem znany. Pamiętam, miałem dostać album - w nagrodę za plakat. Wręczał mi go dowódca szkoły. Ale mój pułkownik zabrał mi ten album, mówiąc: Jemu się nie należy!. Wziął go pod pachę i tyle. A ja wróciłem grzecznie do szeregu. Co mi tam album sobie myślałem. W zespole nie grałem, bo nie chciałem grać chałtury. Po prostu na dancingach nie chciałem grać, dla kadry. - Była orkiestra i zespół? J.Cz. Nie, z orkiestry wyłaniali zespół dancingowy. Pokazywali mi już pokój, w którym miałem spać, bo orkiestra miała osobne kwatery. I przesłuchanie było. Trzeba było coś zagrać; na gitarze, na flecie. Kazali coś zaśpiewać. Zagrałem, zaśpiewałem. Ucieszyli się, przyda się do zespołu, na dancingi. A w orkiestrze będziesz grał na trąbce" powiedzieli. To zimą było; i jak sobie pomyślałem, że po 10.00, po odprawie, będę musiał na tym mrozie grać na trąbce i będzie mi ten ustnik przymarzać do ust, to mi się odechciało. To raz, a dwa, chciałem sobie podwyższyć kategorię prawa jazdy, żeby z zawodem wyjść do cywila. Tak więc nie zgodziłem się. I to było straszne Jak to?! zdumieli się. Chłopaki z orkiestry mówili, że jest okej. Zarobisz dużo kasy na dancingach, ale w domu przez dwa lata nie będziesz, bo trzeba grać. A już jak na trąbce będziesz grał, to nie ma szans; odprawy, apele. To powiedziałem: Dziękuję bardzo. Wolę sobie poganiać pół roku na tej szkółce, później może gdzieś bliżej domu pojadę. I dali mnie do Sochaczewa, na lotnisko. I tam też się okazało, że malować, to nie, ale grać mogę. Trafiłem do klubu garnizonowego; trzy razy w tygodniu dancingi. Byłem zwalniany z zajęć praktycznie pięć dni w tygodniu. Odpadały mi więc takie rzeczy jak np. sprzątanie kibli, czy warty. I dobrze, bo dwa razy byłem na warcie i dwa razy zmoczyłem. Mówili, że to nie ma sensu. Ja miałem pilnować, a ci, którzy sprawdzali warty, musieli mnie szukać. Albo spałem. Jak tylko miałem wolne, to buch do łóżka. Był taki major, nazywaliśmy go Siwy, bo był siwy; starszy gościu, który powiedział, że przeze mnie osiwiał. Powiedziałem, że przecież już wcześniej był siwy. Lepiej, jakbym się nie odzywał. Żyłka mu wyszła na czole, czerwony się zrobił Pomyślałem, faktycznie, wykończę faceta. - A z tym pułkownikiem, ta wcześniejsza sprawa, to o co chodziło? - Pewien kapral, który miał się nami opiekować, wziął sobie dwóch elewów na wartę. Zaspy były po pas, bo to zima stulecia była, do pilnowania i mieszania napalmu. Poza Zamościem to już było. Zabrał mnie i jeszcze jednego chłopaka. Mówił, żebyśmy kasę jakąś wzięli. Szliśmy przez cały Zamość, później przez pola. I stała jakaś buda, z małymi okienkami, pakamera. Na dwadzieścia okienek, to może ostało się pięć. Dali nam takie wielgachne fartuchy, czapki uszanki, gumofilce, wiadomo. I trzeba było siedzieć i pilnować, czy nie idzie kontrola. Ale kapral sobie zażyczył: Chłopaki, do sklepu, po cytrynówkę. Nie po jedną trzy kazał kupić. Pierwszy raz się człowiek wyrwał za mury. Kapral kazał, to się kupiło. A wielkie było z niego chłopisko. No i potem siedziało się i piło. Ja miałem akurat patrzeć przez okienka, czy kontrola nie idzie. I usnąłem. Nas o trzeciej zgarnęli. Wzięli do raportu, do tego pułkownika. Jeździł po nas jak po łysej kobyle. A ja zaprotestowałem, bo dopiero co przyszedłem do wojska (...). On mnie zapytał: A kim ty w ogóle byłeś?. Powiedziałem, co robiłem. - Powiedziałeś: muzyk, malarz, poeta? - Tak, że malowałem, że grałem i to dobrą muzykę, że wiersze Wiersze pisałem, bo byłem zakochany. 16 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n17 Czytałem potem te wiersze, okropne, ale tak to jest, w takim stanie. Kazał mi wymienić poetów, to mu wymieniłem tych wszystkich znanych, współczesnych, no i wszystkich sąsiadów w klatce. Pomyślałem, jak mu będzie mało, to mu wymienię też z drugiej klatki. Ale miał dość, za dużo wiedziałem. - I co, upiekło ci się? - Skądże. Wyszedłem z tej szkółki, a po szkółce każdy był starszym szeregowcem, a ja nie. Więc na dzień dobry, jak poszedłem do pułku, to starzy żołnierze mnie lubili. A, dobry, nie dał się. A byli przecież tacy, którzy wychodzili z kapralem, no oni to mieli przekichane u starych żołnierzy. A mnie poklepywali po plecach, że jestem w porządku, swojak. Byłem oporny. Największy opór w całym pułku. Ganiali mnie jak psa na początku, jak tylko mogli Jeszcze nie wiedzieli, że maluję, gram. A starzy żołnierze, jak były jakieś święta bojowe, to mnie jedynego z młodych zapraszali do siebie. Jak zacząłem rysować kolegom portrety dziewczyn, jak to zobaczyli starzy, to trzeba im było malować metry krawieckie, tzw. falę, z której się odcinało kolejne dni. Wiesz, dzień słonia, gdy się chodziło w maskach gazowych, dzień ryby; każdy miał oddzielny znaczek i kolor. Kupowało się metr, kolorowało i na każdym centymetrze inny obrazeczek musiał być. Potem, jak wychodzili, to się robiło chusty. Tak więc roboty miałem mnóstwo. Ale dzięki temu mało robiłem w rejonie, sprzątania. Chłopaki musieli to robić, a ja do kanciapy, chusta taka wielka, i dawaj, rysowałem, malowałem. Przeważnie samoloty naddźwiękowe. Nasz pluton nazywał się funkcyjny. Każdy pokój miał inną funkcję. W jednym byli ci od prądu, w drugim od oleju, w kolejnym od sprężonego powietrza. Na nas mówili Apacze, od rosyjskiego skrótu apaczionnyj coś tam, coś tam. Dwóch nas stało na lotnisku. I to była bomba, bo się jechało na lotnisko, żeby sprawdzić samoloty. Sprawdzali radio, wszystkie instalacje. A ja siedziałem w samochodzie Tam była taka wielka kanapa, kierownica też wielka (jak mnie zobaczyli w kabinie pierwszy raz, to się śmiali), włączałem sobie radyjko. A chłopaki wylatywali i taki gruby kabel jak ręka, zdejmowali z wysięgnika i podłączali do samolotu. I siedziałem. Jak mnie potrzebowali, to machali ręką. Wtedy podjeżdżałem, montowali kabel i znów czekałem. A później jeszcze jeździło się dwa razy w tygodniu na próby zespołu, już na terenie miasta, Sochaczewa. Graliśmy w tygodniu dwa wieczory taneczne i jeden normalny dancing. Występowaliśmy w ubraniach cywilnych. Wywiad No, fajnie było. Przychodzili przede wszystkim oficerowie, ale niektórzy mieli ładne żony. Grało się w różnych miejscach. Kiedyś zawieźli nas, w tajemnicy, do Żyrardowa. Kapitan nie mówił, gdzie jedziemy; dopiero kiedy się wychyliliśmy, w bramie, zobaczyliśmy, że to były zakłady spirytusowe w Żyrardowie. I to był bal dla seniorów tego zakładu. Każdy miał flakonik ze swoim wyrobem Dziadki były nie do zniszczenia, bawili się całą noc. I od każdego trzeba było spróbować, co on tam wyprodukował. Byliśmy przerażeni, ale daliśmy radę. W Żyrardowie grało się też dla dziewczyn, z jakiejś szkoły włókienniczej. Też było fajnie, same dziewuchy... - Konkurencji praktycznie żadnej. J.Cz. No tak. A jeszcze ten kapitan miał fajne ambicje. Ja tam szefowałem i np. musiałem z chłopaka, który grał na bębnie w orkiestrze strażackiej, zrobić perkusistę. Na szczęście troszkę mnie poduczył św. pamięci Wojtek Kamiński, świetny perkusista (z Gaygą grał w Prorocu). Facet, który grał na flecie, musiał się nauczyć grać na gitarze basowej. Mnie było łatwiej nauczyć go grać na gitarze basowej niż solowej. Ja więc musiałem grać na akordowej, takiej prowadzącej gitarze. Był tylko jeden, który umiał grać na jakimś instrumencie, to był chłopaczek z Lublina, saksofonista. I ten kapitan miał ambicję, żeby się pokazać. Mówi mi, weź coś znajdź, skomponuj, pojedziemy na jakiś przegląd. Zacząłem szukać. Wtedy mi wpadł do ręki Tadeusz Śliwiak. Dziwne, bo tam były same śpiewniki wojskowe Ja go strasznie lubiłem. Miałem gruby tom jego wierszy. A tu znalazłem Śliwiaka takie typowe, wojskowe wiersze, różne hurra, niech żyje itd. Pomyślałem: Kurczę, on takie rzeczy pisał?. Jakoś mi przybladł wtedy. Ale ze dwa teksty wybrałem i jeszcze jakiś innego autora, wybrałem muzykę, zaaranżowałem i pojechaliśmy na przegląd zespołów wojsk lotniczych. Chyba w Sianowie to było, gdzieś w jednostce nad morzem. Jechaliśmy pociągiem. Było kapitalnie. Odwaliliśmy tam wtedy dobrą robotę. Nawet autografy dawaliśmy. Tam był jakiś dyrygent, był też taki fajny big band, w którym na fortepianie był facet grający ze Skrzekiem. I z nimi, po festiwalu, zrobiliśmy jam-session. Później było rozstrzygnięcie konkursu, zajęliśmy drugie miejsce. A ten dyrygent, kapelmistrz, powiedział: Bardzo dobre utwory, znane. Wtedy nogi mi się ugięły: Jak to znane?! Przecież ja nad tym tyle czasu siedziałem?. Ale dobrze Ludzie nas nagrywali, a chłopaki byli przezachwyceni. Wiesz, facet od bębna strażackiego, jedzie na festiwal, puszczają go w radio, cd. str. 18 nr 2 kwiecień-czerwiec 2012 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego 17\n18 Wywiad wychwalają Mówił: Człowieku, ja w życiu czegoś takiego nie przeżyłem i już nie przeżyję. Dla mnie to była niesamowita odskocznia, że nagle coś się zaczęło dziać. I to już nie był to taki zespół dancingowy, na zabawy... Kapitan się przechwalał, gdzie to nie byliśmy, autografy, brawa. Cieszyłem się, że przynajmniej się człowiek zaznaczył. - Po wojsku dalej chciałeś iść na ASP? J.Cz. Po wojsku Nie, już byłem za stary. Ale otworzyłem pracownię na Gęsiej. To był ten pierwszy budynek, jak się schodzi od Baszty. Jakiś czas tam futra były. Wynajmowałem trzy pomieszczenia na poddaszu na pracownię. Myślałem, że dam radę utrzymywać się z malowania. W międzyczasie zrobiłem też weryfikację, egzaminy na muzyka do kotleta. Były weryfikacje trzeciego, drugiego i pierwszego stopnia. My robiliśmy zespołową weryfikację z Adasiem Sowulą i Wojtkiem Kamińskim. Zatrudnili nas w Katowicach, w Estradzie i przydzielili na dancingi do Olkusza. To był rok 80. W ten sposób miałem jeden wolny zawód, muzyk. Grało się w restauracji Stylowa. A drugi zawód, to była pracownia malarska. Dostawałem kartki żywnościowe; pamiętam, chodziło się po nie do starostwa. Żadnych papierów na to nie miałem. Powiedziałem tylko miłej pani, że mam wolny zawód, a ona: No to proszę po kartki. Częstym u mnie gościem był Jacek Taszycki. Mnóstwo gości tam bywało. Wiadomo: Wojtek Kamiński, Adaś Sowula. I tam kiedyś przyszedł do mnie obecny dyrektor BWA Stanisław Stach. Wtedy studiujący jeszcze w Katowicach. - Czyli przed przenosinami na ASP w Krakowie, no i jeszcze nie dyrektor. J.Cz. Tak. Studencik fajny. Jurek Kantorowicz też przychodził. Miałem gitarę, Wojtek Kamiński grał na jakichś teczkach papierowych, tupał i babcie na dole bardzo się złościły, bo im się tynk sypał. Adaś na fleciku. A Jurek Kantorowicz grał przefajnie na harmonijce ustnej. I robiliśmy sobie takie grania, jamy. - Z tego, co wiem, to Adam Marczukiewicz też tam przychodził. J.Cz. Adaś był stałym gościem. Najpierw w domu, potem w pracowni. - Klub artystyczny się zrobił z twojej pracowni. J.Cz. Stale miałem gości. Pełno. Mało czasu do malowania mi zostawało. Ale pogadać zawsze ktoś był. Jak nikogo nie było, to brałem się za malowanie, bo czegoś mi brakowało. U nas w domu też było zawsze mnóstwo gości. Prowadziliśmy dom otwarty. Mama była tak ciepłą kobietą, że u nas się przewijały tabuny ludzi. - Do kiedy miałeś pracownię? J.Cz. Jak się okazało, że trochę za mało zarabiam na tej pracowni, bo niby centrum, ale mimo wszystko na uboczu, bo Szpitalna, Gęsia, to takie dziwne uliczki, to zacząłem myśleć, żeby przyjąć się gdzieś do pracy. Prawo jazdy miałem tylko trójkę, niestety, tym razem nie z mojej winy. Chodziliśmy w wojsku na kurs, na dwójkę, na zawodowych. Ale trzech z kolegów, z którymi robiłem ten kurs, popiło. Ja nie, bo wtedy grałem; to znaczy też popiłem, ale nie z nimi. I ten major, ten który z mojego powodu osiwiał, wszystkich nas wyrzucił. Potem się człowiek ożenił, ale warunek był - że do pracy mam iść. Dziecko było w drodze. I po znajomości dostałem się na kopalnię Olkusz, na wydział zwany suszarnią. Wszyscy nazywali ten wydział recydywą. A niby miałem wysoko postawione znajomości A dali mnie na najgorszy wydział. Gorzej trafić nie mogłem. Ludzie tam wytrzymywali góra dwa, trzy tygodnie. I byli tam jakby za karę. Jak mnie tam przyjmowali, to kierownik spytał: Co robiłeś wcześniej?. Wstydziłem się przyznać, bo tam te gumiory, gumofilce, kaski, kufaje, błoto po kostki Powiedziałem: Pracownię miałem, plastyczną. A, artysta, dobrze I co jeszcze robiłeś?. Mówię: Grałem. Grałeś?! Na czym grałeś?. Na gitarze basowej - ja mu. A on: Świetnie!. Otworzył taką wielką komodę, a tam rząd łopat. I mówi: Zobacz, jaki tu masz bas śliczny. I daje mi taką wielką łopatę, babska dupa ją nazywano. I krzyczy: Tu mamy artystę, dawać go, na flotację. O w mordę! I na osiem godzin. A to czterobrygadówka była, więc praktycznie łopaty nie wypuszczało się z rąk. Suszyli to błoto, ono sypało się z taśmociągu, a ty łopatą szu, szu... Przebiłem niemal wszystkich, bo przepracowałem tam prawie rok. Miałem tak opanowaną łopatę, że mucha nie siada. Ale spotkałem kolegę, kierowcę, i on mnie spytał: Janusz, nie chciałbyś jeździć? Mam dwa samochody, fiata kombi, karetka po remoncie kapitalnym i nowiutkiego łaza. Miałem wtedy już swego gazika, kupiłem sobie z demobilu. No pewnie, że wolałem jeździć niż łopacić. Pozwolili mi się zwolnić z pracy, ale miałem kogoś znaleźć na swoje miejsce. Pytam się tego kierownika na flotacji, czy by się dało przenieść, bo tak byłoby najprościej. Napisz podanie - mówi. A gdzie robisz?. Mówię, że na recydywie. A, to normalne, wszyscy uciekają - śmiał się. 18 KWARTALNIK Powiatu Olkuskiego nr 2 kwiecień-czerwiec 2012\n19 Wywiad - I tak trafiłeś do Spółdzielni Niewidomych? J.Cz. Tak. Tam robili wiązki kabli do samochodów, pralek automatycznych, różne takie rzeczy. Zaszedłem więc do tych niewidomych, patrzę, jeden kolega, drugi kolega, następny kolega. Sami znajomi, poza niewidomymi, bo ich nie znałem. Chłopie przychodź, nie ma sprawy. Zespół założymy!. Jeden niewidomy, okazało się, grał na organach. Drugi, też ociemniały, fajny chłopak, grał na basie. Niestety, zabił go potem na przejściu dla pieszych kumpel, który grał ze mną wcześniej na organach. Ten ociemniały dostał mieszkanie, z radości wypił, majster zwolnił go do domu. Już ciemno było. Kolega jeździł mercedesem, na taryfie. Przypadek; niczyjej winy w tym nie było. Cztery lata tam byłem kierowcą. Po całej Polsce się jeździło. Fajnie było. Atmosfera rodzinna. (Wywiad zakończył się spojrzeniem Janusza na zegarek i rzuconym na odchodne zdaniem: Ja teraz muszę iść do domu.... Zaplanowane mieliśmy kolejne rozmowy, ale wciąż brakowało czasu, żeby usiąść i spokojnie pogadać...). Janusz Czerniak ostatnie wiersze Zdjęcie Przetargałem nasze zdjęcie na dwie oddzielne połowy, oddzielne. Na mojej została jeszcze Twoja dłoń na moim ramieniu. Jak to wydrzeć? Nierówno rozdarte zdjęcie, nierówno rozeszłe życie. Pajac w plenerze Twoja dłoń ciągle ciąży mi na ramieniu. W bramie Granice można dojechać, dojść do brzegu morza i dalej nie da się iść. można zdobyć wszystkie szczyty i nie da się wspiąć wyżej. można kochać ludzi wszystkich i drzwi mieć ciągle zamknięte cd. str. 20 nr 2 kwiecień-czerwiec\n20 Wywiad Ciężar jeszcze pół godzinki i w górę osiem schodów, dostanę dwie duże puszki zupy pomidorowej, płatki, herbatniki, może mleko? podpiszę się w rubryce cukru znowu nie ma spojrzenie wydającej -- ciemne wracam do mieszkania omijam ludzi ciężkie zupy cięższe to spojrzenie Wnuk Kacper (ostatni obraz) Łabędzie Warte podniesienia Nie wiem ile mnie zostanie, ile mnie ktoś podniesie, co usunie, jak przeszkodę a co zatrzyma. Bo dotąd będę, dokąd będę, choćby w tych fragmentach rozsianych na wszystkie cztery strony, bo nie życie a jego strzępki zostają. Może ktoś je podniesie, jak bursztyny z plaży. Kingusi i Kacperkowi Janusz Czerniak ( ) - poeta, malarz, muzyk. Utalentowany wszechstronnie. Laureat kilku nagród literackich. Jego specjalnością były: malarstwo sztalugowe, akwarele, rysunek tuszem, rzeźba w piaskowcu, granicie, drzewie. Autor kilku tomów poetyckich: "Czarne liście", "Trzy serca"... Kwiatek Tak wiele piękna się marnuje cudów! Czy żałować tego, czy tych, którzy go nie widzą? Kwiatek zdeptany nieświadomie i ten --- po co zerwany? 20


(kategoria: Top, Aktualności, dodano: 22-06-2013 22:36)\nCzytaj więcej (kategoria: Top, Aktualności, dodano: 22-06-2013 22:04, odsłon: 1678)\n(kategoria: Top, Aktualności, Kultura, Powiat, dodano: 18-06-2013 11:37)\nDęblin z "lotu ptaka"\nTen wspaniały widok na Dęblin z "lotu ptaka" mogli podziwiać ci, którzy zdecydowali się na lot samolotem. Nie codziennie można podziwiać takie widoki, codziennością natomiast dla mieszkańców Dęblina jest patrzeć z dołu i słyszeć głośne silniki przelatujących nad głowami maszyn. Nic dziwnego więc, że i tu trzeba było trochę poczekać na przelot samolotem, żeby popatrzeć na mieszkańców Dęblina z góry i poczuć się jak pilot samolotu. Kolejki zatem były długie.\nI znów wyszedł nam na spotkanie, spełniając nasze oczekiwania- Dawid Hołuj, przekazując zdjecia i wrażenia z półgodzinnego lotu.\nCzytaj więcej (kategoria: Top, Aktualności, Kultura, dodano: 17-06-2013 18:48, odsłon: 5253)\nJedną z atrakcji zaproponowanych na Dni Dęblina był rejs statkiem po Wiśle. Dla tych co nie mają choroby morskiej ta niecodzienna podróż okazała się świetną zabawą i okazją aby od strony wody zobaczyć Twierdze oraz okoliczne widoki naszego miasta, a nasze pociechy miały niezłą "frajdę"\nDawid Hołuj to autor niektórych zdjęć zrobionych z pokładu statku. Należą się mu szczególne podziękowania za przekazanie ich redakcji.\nPogoda dopisała, a i w kolejce opłaciło się zaczekać, widoki od strony wody okazały się bardzo przyjemne dla oka.\n(kategoria: Top, Kultura, Aktualności, dodano: 17-06-2013 17:28)\n(kategoria: Top, Aktualności, Kultura, dodano: 17-06-2013 14:48)\nCzytaj więcej (kategoria: Top, Aktualności, Kultura, dodano: 17-06-2013 14:11, odsłon: 2572)\nCzytaj więcej (kategoria: Top, Aktualności, Kultura, dodano: 17-06-2013 13:56, odsłon: 3326)\nCzytaj więcej (kategoria: Top, Aktualności, Kultura, dodano: 17-06-2013 12:45, odsłon: 3240)\nLider w powiecie\n"Jeśli chodzi o wartość projektów, realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, liderem w powiecie jest Miasto Dęblin" - powiedział marszałek województwa lubelskiego K. Hetman na spotkaniu, które odbyło się w auli Lubelskiej Szkoły Wyższej w Rykach.\nJeżeli mówimy o dotychczasowym wydatkowaniu funduszy unijnych w regionie, to do tej pory zostało zrealizowane 21,2 tys. projektów o wartości 24,2 mld zł., a wartość wsparcia funduszy unijnych wyniosła ponad 15 mld zł. przekazał marszałek.\nCzytaj więcej (kategoria: Top, Aktualności, dodano: 15-06-2013 18:48, odsłon: 1603)


Zdrowe przekąski - czyli jakie? | PotegaPasji.pl\nZdrowe przekąski – czyli jakie?\nWysłany przez Redakcja | mar 1, 2020 | Zdrowie i uroda | 0 | | Tagi: dieta\nZdrowa dieta wymaga planowania. Aby utrzymać dobry sposób odżywiania się, trzeba tak naprawdę zawczasu zrobić odpowiednie zakupy, rozpisać sobie listę obiadów czy kolacji, a także przygotowywać sobie do pracy lunch czy przekąski. Jeżeli nie ogarnie się tego wszystkiego, do codziennego odżywiania się zaczną wkradać się coraz większe błędy. Mały większy głód będzie zaspokajany za pomocą drożdżówek czy batoników, na obiad zje się kanapki, a na kolację odgrzewaną pizzę. Nie brzmi to zbyt dobrze, prawda?\nBiorąc pod uwagę wszystko to, co zostało napisane powyżej, warto zatem przygotować sobie zdrowe przekąski, które można zabrać ze sobą jako lunch do pracy, traktować jako deser gdy przyjdzie ochota na coś słodkiego, albo zwyczajnie zjeść w domu, gdy dopadnie nas głód. Zdrowe domowe przekąski są zawsze lepsze dla diety, niż batoniki czy orzeszki ze sklepu. Małe kroki prowadzą do dobrych rezultatów – zdrowe przekąski przygotowane w domu to zatem krok do przodu w tym, by dieta stała się zbilansowana i urozmaicona.\nJeden z najbardziej popularnych przepisów na przekąski wykonane w domu to przepis na batoniki. Można zrobić batoniki na bazie płatków owsianych, które trzeba rzecz jasna upiec w piekarniku. Do ich wykonania tak naprawdę potrzeba tylko sporej ilości dobrych bakalii, w tym sporo orzechów oraz zdrowych ziaren (sezam, ziarna słonecznika i dyni). Przyda się również trochę miodu, dzięki któremu poszczególne składniki batoników uda się ze sobą skleić. Tak upieczone domowe batoniki to źródło energii w chwilach kryzysu. Chociaż nie są one totalnie pozbawione cukru, na pewno mają go mniej niż te ze sklepu.\nBatoniki w stylu raw\nObecnie panuje ogromna moda na batoniki raw, czyli takie, które przygotowuje się bez pieczenia. Do ich wykonania trzeba zatem mieć sporą ilość daktyli świeżych, które w prosty sposób można zblendować na masę, która stanie się bazowym składnikiem do przygotowania takich batoników. Batony te są zatem nie tylko modne, ale też zdrowe. W ogóle nie dodaje się do nich cukru czy miodu, bo same daktyle są już odpowiednio słodkie.\nNajbardziej popularna przekąska to różnego rodzaju chrupiące bakalie i ziarna. Trzeba jednak przestawić się z rodzynek czy migdałów, na rzecz czegoś trochę miej słodkiego. Idealnie sprawdzą się tutaj na przykład pestki dyni. Poza tym można przygotować w domu również swoje własne owoce suszone. Mogą to być na przykład suszone jabłka albo gruszki. Świetnie zaspokoją również apetyt na coś słodkiego. Mają w sobie dużo owocowej słodyczy i aromatu.\nPoprzedniPsychodietetyk, czyli pomoc dla tych, którzy nie mogą się odchudzić\nNastępnySuperfoods z polskich ogrodów\nNegatywne i pozytywne działanie kawy i herbaty\nBadania kliniczne – kto może wziąć w nich udział?


Czółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Czółenka › Czółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne\nCzółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne\nPrezentowane Czółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. Georgia Rose tworząc czółenka damskie, ma na uwadze nie tylko komfort użytkowniczek, ale również dopasowanie styl obuwia i trendów w obecnym świecie mody. Czółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne na pewno posiadają obie te funkcje, dlatego są.. więcej »\nPrezentowane Czółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. Georgia Rose tworząc czółenka damskie, ma na uwadze nie tylko komfort użytkowniczek, ale również dopasowanie styl obuwia i trendów w obecnym świecie mody. Czółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne na pewno posiadają obie te funkcje, dlatego są wybierane przez tak wiele pań które poszukują idealnych czółenek dla siebie. Interesujący, design powoduje, że obuwie to przykuwa wzrok na dłużej.\nCzółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne. Georgia Rose London Czółenka Damskie Czerwone.\nCzółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne nie spełniają Twoich oczekiwań w 100%? Zobacz inne buty marki Georgia Rose i spójrz jak wiele genialnych propozycji posiadają w swojej ofercie. Bez dwóch zdań znajdziesz poniżej czółenka damskie które spełnią Twoje wymagania. Zachęcamy do systematycznego odwiedzania naszej strony, do której każdego dnia dokładane są eleganckie czółenka damskie.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Czółenka London Georgia Rose czerwony oryginalne


Transport i logistyka - ogłoszenia - Oferty - Bazos.pl\nStrona główna > Praca > Transport i logistyka\nTransport i logistyka Ogłoszenia\nKierowca busa do 3,5t po EU - [1.8. 2020]\nfirma transportowa zatrudni kierowcę busa plandeki do 3,5DMC OFERUJEMY: - Wyjazdy w systemie 3/1 lub 2/kilka dni w domu - delegacje (dniówki) - premie - nawigacje GPS - CB Radio - telefon służbowy (możliwość korzystania w celach prywatnych) - miłą atmosferę - pensje ...\n6 000 zł Kluczborski\n31-227 13 x\n32-640 40 x\nZatrudnimy kierowców C+E - [28.7. 2020]\nMiędzynarodowa firma transportowa zatrudniająca ponad 100 kierowców poszukuje kolejnych kandydatów. Praca w drogowym transporcie towarowym w krajach Europy zachodniej. Między innymi Niemcy oraz inne kraje UE. Oferujemy: -nowoczesną flotę aut spełniającą normę EURO 6( Mercedes, Volvo, Scania, DAF) ...\n15-113 38 x\nzatrudnienie kierowców autobusu - [22.7. 2020]\nFirma PKS w Grodzisku Maz. zatrudni kierowców kat. D do pracy w Grodzisku Mazowieckim i okolicach (Błonie, Leszno, Stare Babice, Żabia Wola, Chylice, Mszczonów, Pruszków, Żyrardów i inne) Oferujemy: Pełny etat - Umowa o pracę Możliwość zatrudnienia na umowę Zlecenie Mile widzian ...\n05-825 11 x\nSzukam pracy - [18.7. 2020]\nSzukam pracy kierowca kat b aktualnie psychotesty upr na wózki widłowe\n5 zł Koszalin\n75-015 17 x\nKierowca kat. C+E w ruchu międzynarodowym - stała trasa - [14.7. 2020]\nZAINTERESOWANYCH PROSIMY O TELEFON LUB CV. Prężnie rozwijająca się firma logistyczno - transportwa zatrudni kierowcę kat. C+E w transporcie międzynarodowym. Oferujemy: -zatrudnienie w ramach umowy o pracę; -atrakcyjne wynagrodzenie; -nowy tabor -weekndowe zjazdy W ...\nNie decyduje Trzebnicki\n55-100 23 x\nKierowca kat. B - trasa Polska i Niemcy - [13.7. 2020]\nZAINERESOWANYCH PROSIMY o telefon lub CV. Prężnie rozwijająca się firma logistyczno-transportowa zatrudni kierowców kat. B w transporcie krajowym i międzynarodowym. Oferujemy: -zatrudnienie w ramach umowy o pracę; -atrakcyjne wynagrodzenie; -nowe auto. Wymagamy: -prawo ...\n55-100 53 x\nDam prace - [13.7. 2020]\nPraca na stanowisku kierowca -kurier w Bydgoszczy dla studentow ,uczniow,osob niepelnosprawnych zarowno mezczyzni jak i kobiety oraz prowadzacych wlasna działalność.Wymagane prawa jazdy oraz sumiennosc i odpowiedzialnosc.Prosze o kontakt pod nr 570141788 lub adres e-mailowy szczepaniak-cezary@wp.pl. ...\n85-796 24 x\nPRZYJMĘ KIEROWCE KAT C+E - [13.7. 2020]\nPrzyjmę do pracy kierowce kat.C+E.Praca na terenie kraju.Weekendy wolne.Atrakcyjne wynagrodzenie od 4000.Więcej informacji przez telefon.\n38-247 27 x\nSzukam pracy - [12.7. 2020]\nSzukam pracy jako asystent spedytora na okres wakacji z możliwością pozostania na dłużej.Ukończone studia ekonomia menadżerska/licencjackie. Język obcy: angielski\n81-737 21 x


Young skory rozmiar nowe modne bolerko\nStylowe bolerka young skory rozmiar nowe\nkoronka kolor czerwony nowe rozmiar damskie bonprix ciemna zielen\nbonprix bolerko ciemna zieleń nowe rozmiar\ncena: 43.60 zł\nnowe bolerko damskie koronka rozmiar\nbolerko rozmiar kolor czerwony polskie nowe\nfashion made italy bolerko rozmiar nowe\nbolerko reserved rozmiar nowe\nbolerko białe nowe rozmiar\nbolerko czerwone rozmiar nowe polskie\nnowe bolerko rozmiar kolor bordowy\ncena: 17.10 zł\nnowe bolerko damskie look rozmiar\nbolerko ciemny róż rozmiar nowe polskie\neleganckie szare bolerko nowe\nnowe urocze wiązane bolerko\nPrzedstawiamy nową kolekcję stylowe bolerka stylowe rozwiązanie łączące odrobinę codziennego szyku z ponadczasową klasyką. Dla Ciebie young skory rozmiar nowe stylowe bolerka, wiele modeli w kolorach i fasonach. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, prezentujemy young skory rozmiar nowe, propozycje z różnych półek cenowych. Jesteśmy przekonani, że wśród naszych sugestii znajdziesz coś ciekawego. Polecamy najciekawsze oferty sprzedawców na sezon 2020. Szukamy dla Was ciekawych stylizacji, topowych modeli, najmodniejszych ubrań i dodatków w polskich sklepach.\nDzisiejsza moda jest odważna i wyraźna, kreują ją zdecydowane kolory, buty i mocne wzory. Jest bardziej kobieca i elegancka, stawia na niezależność. Każda z nas wie, że ubranie jest bardzo ważne, zawsze staramy się odpowiednio dobierać nasze ciuchy. Wiadomo, że czasem ubieramy na siebie to, co akurat jest czyste. Jednak pod wieczór myślimy o tym co założymy na siebie jutro. stylowe bolerka w naszej szafie nigdy nie jest ich za dużo by dobrać kolejne do naszej modnej kolekcji. Nasze użytkowniczki często pytają o stylowe bolerka young skory rozmiar nowe, a oto kilka modeli które Wam przedstawiamy. Tak, więc drogie panie, jeśli chcecie modnie się nosić, to powinnyśmy wiedzieć, co jest odpowiednie dla was i co się teraz noś. Warto wspomnieć, że przy wyborze ubrań ważne jest by obiektywnie spojrzeć na swoją sylwetkę, nieodpowiedni rozmiar, zupełnie przekreśli oczekiwany efekt końcowy.\narmani jeans dzianinowe petite kolorze białym srebrne szal sylwester dosukienki turkusowe sweterek sweter\nCopyright © 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone templates ver.0.0104new RSS - Blog Sponsor: Express Taxi


Forum Brzeg - [PyTaNkO] service pack 3.. prawda czy fałsz?\nPortal | Strona Główna » Hobby » Komputery, telefony, smartphony, tablety itp » Windows » [PyTaNkO] service pack 3.. prawda czy fałsz? Poprzedni temat :: Następny temat\n[PyTaNkO] service pack 3.. prawda czy fałsz?\nWysłany: 2008-01-19, 21:53 [PyTaNkO] service pack 3.. prawda czy fałsz?\nmam pytanie.. korzystał ktoś może już z dodatku service pack 3??\ndużo czytałem na forach i stronkach i z tego co sie doczytałem to całkiem niezła poprawka..\nciekaw jestem jak jest w praktyce.. tysiąc poprawek, wygląd z visty itp..\nnapiszcie czy ktoś miał doczynienia z tym dodatkiem..\nOstatnio zmieniony przez RySzArD 2008-01-19, 21:56, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2008-01-19, 22:54\nSam jestem ciekaw ale zaczynam pobierać SP3\nLiNk do SP3\nWysłany: 2008-01-19, 23:01\na wziąłeś pod uwagę, że to wersja "EN", a nie "PL"\ni?? ja akurat mam wersje "EN" i na niej pracuje\nWysłany: 2008-01-20, 11:42\nto mam nadzieje że udzielisz jakieś recenzji na forum co do sp3? Ja sam nie instaluje sp3 ponieważ sprzedałem twardziela i czekam na nowego więc na 10gb nie zaszaleje\na na torrentach widziałem sp3'czki ze spolszczeniami mogę podać linki albo wystawić dla chętnych torrenty\nWysłany: 2008-01-20, 11:52\nO SP3 dla XP jak również SP1 dla Vista jest na forum tu\nTam są linki do artykułów z portalu www.dobraprogramy.pl\nOgólnie SP3 ma faktycznie "przyśpieszyć" XP ale tylko procesory wielordzeniowe.\nReszta poprawek to raczej łatanie dziur systemowych i większa ilość sterowników.\nZ pewnością zwiększy się "pojemność" systemu.\nJak dla mnie SP3 będzie (bo jeszcze nie ma oficjalnej stabilnej wersji PL) dobrym rozwiązaniem, ponieważ mam licencje na XP z SP1 i przeistalowywanie systemu do ściąganie masy aktualizacji (nawet po instalacji SP2).\nPoza tym ściągam każdą aktualizację, więc jak się SP3 pojawi to Windows Update też mi sam ściągnie\nWysłany: 2008-01-20, 12:24\nO SP3 dla XP jak również SP1 dla Vista jest na forum\nwiem alferx tylko chodzi Mi o dokładniejszą recenzje jakiegoś wytrwałego użytkownika sp3 :P:P kogoś kto miał z tą poprawką doczynienia\nOstatnio zmieniony przez RySzArD 2008-01-20, 12:27, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2008-01-20, 12:38\nInstalacja SP3 dla Win XP (PL)\n1. Kliknij na START\n2. Kliknij URUCHOM\n3. Wpisz REGEDIT\n4. Znajdź klucz HKEY_LOCAL_MACHINE\_SYSTEM\_CurrentControlSet\_Contro l\_Nls\_Language\n5. Zjedź na dół i odnajdź klucz Default\n6. Modyfikuj ten klucz z 0415 na 0409\n7. Odnajdź InstallLanguage\n8. Modyfikuj ten klucz z 0415 na 0409\n10. Teraz możesz zainstalować Service Pack 3 dla Win XP\nPo zainstalowaniu SP3 zmień klucze InstallLanguage i Default na standardowe.\nWysłany: 2008-01-20, 12:51\nProces zmiany w rejestrze można przyspieszyć tworząc plik z rozszerzeniem .bat, wystarczy wkleić ten skrypt do notatnika i zapisać.\nWysłany: 2008-01-20, 12:56\nJa czekam, aż pojawi się wersja finalna, później będę jeszcze trochę czekać i czytać opinie użytkowników na temat tego czy jest to dobry produkt, czy też więcej miesza w systemie niż jest to warte.\nWysłany: 2008-01-26, 14:22\nktoś już użytkuje w pełni sp3 dla win xp ?? jakieś wrażenia czy minusy ?/\nStrona Główna » Hobby » Komputery, telefony, smartphony, tablety itp » Windows » [PyTaNkO] service pack 3.. prawda czy fałsz?\nTagi tematu: czy, falsz, pack, prawda, pytanko, service


Stadion Miejski w Jaworznie – Wikipedia, wolna encyklopedia\nStadion Miejski w Jaworznie – stadion piłkarski, znajdujący się w Jaworznie w dzielnicy Śródmieście. Jest własnością Miasta Jaworzna. Użytkuje go drużyna piłkarska Szczakowianka Jaworzno. Czasem reaktywowana Victoria Jaworzno. W sezonie piłkarskim 2002/2003 obiekt spełniał wymogi Ekstraklasy, wówczas mecze pierwszoligowe rozgrywała na tym obiekcie drużyna piłkarska Szczakowianka Jaworzno.\nWidok na trybunę główną stadionu\nAdres ul. Krakowska 8\nData budowy Maj 2002 - wrzesień 2002\nData otwarcia 4 sierpnia 2002\nWłaściciel Miasto Jaworzno (MCKiS)\nKlub Szczakowianka Jaworzno, GKS Tychy\nInauguracja 4 sierpnia 2002\nmecz: Szczakowianka Jaworzno -\nPojemność stadionu 7000 miejsc (w tym 5 708 miejsc siedzących, 1042 miejsca kryte)\nRekordowa frekwencja 22 czerwca 2003\n8 tys. widzów,\nmecz: Szczakowianka Jaworzno - Świt Nowy Dwór Mazowiecki\nOświetlenie obecnie brak\n50°11′15,0″N 19°17′09,5″E/50,187500 19,285972\nDojazd do stadionuEdytuj\n- od strony Krakowa: zjazd z autostrady A4 w dzielnicy Jaworzno Cezarówka i około 3,5 km drogą 79 w kierunku na Katowice.\n- od strony Katowic: drogą nr 79 w kierunku na Kraków, do samego stadionu, od granicy miasta około 8 km; lub autostradą A4 w kierunku na Kraków, zjazd w dzielnicy Jaworzno Jeleń, drogą wojewódzką nr 903, a następnie drogą krajową nr 79 pod sam stadion..\n- od strony Warszawy, Łodzi lub Bielska Białej: drogą krajową nr 15 (Warszawa-Bielsko B.) i zjazd w dzielnicy Sosnowiec Jęzor w kierunku na Jaworzno, i dalej drogą nr 79 w kierunku na Kraków, do samego stadionu, od granicy miasta około 8 km.\n- dla udających się na mecz koleją: z dworca PKP dojechać można autobusami linii 304, 305 i 307. Wysiąść należy na przystanku "Krakowska Pętla" i kierować się za stację paliw BP. W dzień meczu z dworca PKP często jedzie podstawiany autobus, który kończy trasę pod samym stadionem.\n- dla mieszkańców Jaworzna: autobusami A, E, N2, 303, 313, 326, 350, 367, 368\nOstatnio edytowano 10 paź 2019 o 23:42