III. Rewitalizacja pamięci, czyli słów kilka o „zależności od szlaku” / Aktualności / Fabryka Pełna Życia\nIII. Rewitalizacja pamięci, czyli słów kilka o „zależności od szlaku”\nZagłębie inteligencji technicznej\nPraktycznie od początku wieku XIX Dąbrowa odgrywała rolę ośrodka przemysłowego. Oznaczało to spore inwestycje (a więc, jeśli to były inwestycje prywatne, pojawienie się grupy przedsiębiorców) oraz napływ sporej ilości kadry zarządzającej i, jak to w przemyśle, kadry technicznej. Grupy te pełniły często ważną funkcję w lokalnym życiu społecznym, również inicjując wiele działań społecznych – ale o tym później. Jeśli uświadomimy sobie, że Dąbrowa stała się na przełomie XIX i XX wieku „największym skupiskiem inteligencji technicznej Zagłębia”, a Zagłębie – jednym z trzech głównych ośrodków przemysłowych w Królestwie, to zrozumiemy, dlaczego tak ważnym ośrodkiem dla samoorganizacji przemysłowców i inżynierów była Dąbrowa.\nO roli inteligencji technicznej w historii miasta wspominać będziemy jeszcze wielokrotnie. Tutaj wspomnijmy tylko o Józefie Patrycjuszu Cieszkowskim (autorze terminu Zagłębie Dąbrowskie), którego zasługi dla górnictwa w Dąbrowie są ogromne, oraz Telesforze Wanercie – kontrolerze Kasy Górniczej w Dąbrowie Górniczej i głównym organizatorze powstania styczniowego w Dąbrowie. Dla historii samoorganizacji ą szczególnie ważne są jeszcze dwa nazwiska: Stanisław Kontkiewicz i Kazimierz Srokowski. To ich działalność postawiła Dąbrowę w centrum wydarzeń nie tylko na terenie Kongresówki, ale także w obszarze aktywności międzyzaborowej.\nOrganizacje techników górniczo-hutniczych\nKoniecznie należy tu dodać, że na terenie Królestwa nie było żadnych szans na powołanie legalnej organizacji. Pierwsze próby powołania w Warszawie Towarzystwa Technicznego spotkały się z odmową ze strony władz. W pierwszych latach po powstaniu styczniowym na samodzielne organizacje w Królestwie po prostu nie można było liczyć. Istniała, co prawda, możliwość powoływania oddziałów towarzystw rosyjskich, jednak nie było to po myśli polskich techników. W 1891 roku podjęto mimo to w Dąbrowie próbę zorganizowania oddziału Cesarskiego Towarzystwa Technicznego, ale pomysł się nie udał. Dopiero w 1898 roku udało się stworzyć w Warszawie Stowarzyszenie Techników (od 1919 roku – Stowarzyszenie Techników Polskich). Nie znaczy to jednak, że zanim to się stało, technicy nie działali.\nPróbowali wykorzystać do swoich celów istniejące już legalne organizacje. I tak w Warszawie w roku 1881 technicy gremialnie zapisali się do Resursy Obywatelskiej – gdzie organizowali spotkania i odczyty publiczne. Przy powstałym w Warszawie w 1883 roku oddziale Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu powstały m.in. specjalistyczne sekcje: cukrownicza (1884), chemiczna (1887), techniczna warszawska (1888), górniczo-hutnicza (1896). Ta ostatnia miała siedzibę w Dąbrowie w sali tutejszej Resursy.\nDziałali również w jawnym, choć nie zalegalizowanym, ruchu międzyzaborowym. Szczególnie aktywny był założyciel sekcji górniczo-hutniczej Stanisław Kontkiewicz, to on przewodniczył w latach 1894–1910 Delegacji Polskich Górników i Hutników. Główną formą ich pracy były Zjazdy Polskich Górników i Hutników (była to branżowa, równoległaa do odbywających się od 1882 roku zjazdów techników polskich, forma działalności). Zjazdy Polskich Górników i Hutników odbywały się w Galicji (w 1906 roku w Krakowie, w 1910 roku we Lwowie). W wolnej Polsce kontynuowało tę pracę Stowarzyszenie Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych.\nPodobnie rzecz wyglądała z samoorganizacją przemysłowców. Do Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu polscy przemysłowcy włączyli się późno i rezerwą (Towarzystwo w Rosji powstało w 1867 roku, zgodę na tworzenie oddziału w Warszawie uzyskano w roku 1873, a rozpoczęto działalność dopiero w 1883). Próbą obejścia zakazu jednoczenia się w Królestwie Polskim była idea zjazdów, jako wydarzeń jednorazowych. W 1882 roku odbył się pierwszy zjazd przemysłowców górniczych w Królestwie Polskim. Na trzecim zjeździe w roku 1893 podjęto decyzję o powołaniu stałej Rady Zjazdu, posiadającej własne biuro (utrzymywane przez samych przedsiębiorców i pozwalające zachować ciągłość prac bez tworzenia organizacji). I tu na scenie ogólnopolskiej pojawia się Kazimierz Srokowski, który został pierwszym pełnoetatowym sekretarzem tej Rady. Biuro Rady Zjazdu utworzono w Dąbrowie. Obok centrali w Dąbrowie otworzono przedstawicielstwo w Petersburgu („którego głównym zadaniem było czuwanie, żeby wnioski i uchwały Zjazdów górniczych, petycje Rady Zjazdu do władz wyższych osiągnęły możliwe szybkie i pomyślne rezultaty, przeciwdziałała także wszelkim zamierzeniom, szkodliwym dla przemysłu górniczego i hutniczego w Królestwie Polskim”) i po roku 1913 w Warszawie. Dodać trzeba, że w czasie rewolucyjnych wydarzeń 1918-1919 (o Radzie Delegatów Robotniczych będzie osobno) Rada Zjazdu działała w Warszawie.\nDąbrowa, i w ogóle Zagłębie, były ważnym ośrodkiem intelektualnym na mapie Królestwa Polskiego. Tu krzyżowały się nie tylko nielegalne kanały przerzutowe przez granice zaborów (kontrabandy zarówno politycznej, jak i innego rodzaju), ale także prace merytoryczne i organizacyjne. Jak wpłynęło to na życie Dąbrowy, czy dzisiejsi mieszkańcy mogą czuć się spadkobiercami tamtych działań?


Aktualności - KS Konstancin 2005 na FutboLand.pl\nDK , 24.01.2014, 12:29\nHarmonogram turnieju można zobaczyć tu: http://klubs(...)5_2s.doc\nTurniej MZPN - Konstancin [ Zmiana godziny ] !!\nTurniej MZPN - Celestynów\nSparing z 06'\nOferta obozu w Kozienicach.\nW ostatnim turnieju, który odbędzie się 08.06.2014 jesteśmy gospodarzem. Na turniej powołani są wszyscy zawodnicy. Zbiórka o godzinie 11:20 w Oborach.\nDnia 31.05.2014 gramy turniej w Celestynowie, orlik ul. Regucka. Zbiórka o godzinie 10. Udało się zebrać wystarczającą liczbę zawodników, więc jedziemy :). Prosiłbym o zabranie jednego chłopca z rocznika 2006 spod klubu o godzinie 9:15.\nW niedzielę o godzinie 10:30 gramy w turnieju, który odbędzie się w Pruszkowie na obiektach Znicza Pruszków. Udało się zebrać chętnych, mam nadzieję, że wszyscy zawodnicy, którzy się zapowiedzieli będą obecni. Zbiórka o godzinie 10 !!\nZgodnie z ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym zawodnikiem jest osoba uprawiająca amatorsko lub profesjonalnie określoną dyscyplinę sportu i uczestnicząca we współzawodnictwie sportowym.\nW czwartek w ramach treningu gramy sparing z rocznikiem 06. Spotykamy się o godzinie 18 !\nZbiórka w piątek o godz. 17 w Oborach. Na mecz jadą zawodnicy, którzy byli na obozie w Kielcach.\nRodzic moim trenerem ( zajęcia pokazowe)\nDnia 26.04.2014 zapraszamy wszystkich na bezpłatne zajęcia pokazowe !\nPodobnie jak na jesieni będziemy występowali w rozgrywkach ligowych organizowanych przez MZPN.\nRodzic moim trenerem.\nNowy projekt Klubu Sportowego Konstancin! zapraszamy do lektury oraz oczywiście do zajęć. Więc poniżej!


Neymar. O sobie.. Rozmowa ojca z synem - ebook - Silva Santos (ojciec) Neymar - Silva Santos (syn) Neymar - bookto.pl\nAutorzy: Silva Santos (ojciec) Neymar Silva Santos (syn) Neymar\nNeymar to niezwykła postać na arenie światowego futbolu. Przeszedł długą drogę od wypadku, który przeżył, mając cztery miesiące, przez trudne dzieciństwo, do pozycji gwiazdy piłki nożnej. Początkowo grał w brazylijskim klubie Santos, odnosząc tam pierwsze sukcesy i zdobywając szacunek i uwielbienie miejscowych kibiców. Po latach już jako gracz FC Barcelona stał się idolem kibiców z całego świata. Nie byłoby go jednak w miejscu, w którym się znalazł, gdyby nie miłość i poświęcenie jego bliskich, a szczególnie ojca. "Neymar. O sobie" jest oficjalną książką dwóch Neymarów - ojca i syna, którzy, tocząc rozmowę w naprzemiennych rozdziałach, opowiadają historię miłości - do piłki nożnej i do siebie nawzajem.\nOd syna do ojca\nHonor i praca\nWielki Santos FC\nJestem Neymar Jr.\nPiłkarskie więzi, trudne nauki\nMeninos da Vila 3 : 0\nTytuł oryginału: Neymar. Conversa entre Pai e Filho\nCopyright for the Polish edi on @ 2014 by Wydawnictwo JK\nAuthorized transla on of the Portuguese edi on of Conversa entre pai e fi lho © 2013 by Universo dos Livros\nPrzekład z angielskiego: Monika Rozwarzewska\nKorekta: Jakub Foremniak, Maria Zalasa\nProjekt okładki: Loducca\nZdjęcie na okładce: Mario Daloia\nZdjęcia wewnątrz: Helena Passarelli\n@ Ge y Images\nul. Krokusowa 1-3, 92-101 Łódź\ntel. 42 676 49 69, fax 42 646 49 69 w. 44\nDzień po wygraniu przez Ciebie Copa Libertadores da América (Pucharu Wyzwolicieli Ameryki), mój ojciec, dziennikarz Joelmir Beting, który był prezenterem wiadomości w telewizji Band, ze swoich mokrych siwych włosów zrobił takiego samego irokeza, jakiego Ty nosisz. Niewiele brakowało, a pokazałby się tak na antenie! Nie zapominajmy przy tym, że kibicował drużynie Palmeiras.\nBył najlepszym ojcem, jakiego może mieć dziennikarz, i najlepszym dziennikarzem, jakiego syn może mieć za ojca. Uwielbiał Cię! Mogę sobie tylko wyobrazić, co czuł – siedząc gdzieś obok Boga trzy dni po swej śmierci w listopadzie 2012 roku – gdy zobaczył, jak na oczach kibiców zgromadzonych na stadionie Maracanã i wszystkich widzów obserwujących spotkania Pucharu Konfederacji otrzymuję z Twoich rąk tabliczkę pamiątkową i wyrazy wdzięczności za jego zasługi dla futbolu. Jakżeż on uwielbiał futbol, także ten w Twoim wydaniu! Twój gest nastąpił dokładnie 52 lata po tym, jak mój ojciec złożył na ręce Pelégo pamiątkową tabliczkę w dowód uznania za jego gol, który stał się z czasem wyrazem umiejętności najlepszych zawodników – słynny gol de placa. A przecież Ty właśnie jesteś obecnie – i będziesz jeszcze przez wiele lat – jednym z najlepszych brazylijskich rozgrywających. A może i jednym z najlepszych rozgrywających na świecie?\nMuszę przyznać, że nie pamiętam Twoich zdań, które padły tamtego dnia na stadionie Vila Belmiro. Zatarły mi się też w pamięci słowa, które powiedziałem do Ciebie, odbierając tabliczkę przekazaną przez klub Santos memu ukochanemu ojcu.\nNigdy nie czułem się tak zaszczycony i rozemocjonowany, mogąc reprezentować tatę – do tego stopnia, że zapomniałem, co powiedziano w tej tak niezwykłej chwili.\nPróbuję sobie wyobrazić, co Neymar Sr. czuje podczas każdego z Twoich dryblingów. Sam jestem ojcem, a jednocześnie jestem synem specjalisty w pewnej dziedzinie. Moi rodzice i synowie są dla mnie wszystkim. Wciąż nie potrafię jednak pojąć, co czuje ojciec, gdy jego syn jest jednym z najlepszych w tym, co robi, i ma potencjał, by osiągnąć jeszcze więcej.\nŁatwiej mi wyobrazić sobie, co czuje Neymar Jr., mając za ojca mistrza, mając wyjątkowego ojca będącego prawdziwym towarzyszem i przyjacielem.\nWiem także, co czuł Ivan Moré, mając szczęście widzieć na żywo tę niesamowitą wymianę podań. Przy okazji gratuluję mojej przyjaciółce Marcii Batiście za realizację tak wyjątkowego przedsięwzięcia.\nNie ma lepszego zespołu niż własna rodzina – to pewna ogólna prawidłowość – niewiele jednak rodzin sprawdziło się w sporcie tak znakomicie jak rodzina składająca się z wybitnego ojca Neymara Sr. i wybitnego syna Neymara Jr., ucieleśniających duszę zespołu piłkarskiego Santos Futebol Clube.\nMauro Beting, dziennikarz sportowy\nSpotkałem Neymara Jr. krótko po jego profesjonalnym debiucie, gdy trenerem Santosu był jeszcze Vanderlei Luxemburgo. Doskonale pamiętam ten dzień. Odbywał się wówczas na Vila Belmiro jeden z typowych meczów Santosu przeciwko Palmeiras. Neymar Jr. strzelił lewą nogą decydującą bramkę i drużyna gospodarzy wygrała 2 : 1. Trzeba tu dodać jeden drobny szczegół – bramkarzem przeciwnika był legendarny Marcos (zwany „Świętym z Palmeiras”).\nW drugiej połowie Neymar Jr. został zdjęty z boiska. Poprosiłem wtedy trenera o pozwolenie, by usiąść koło niego na ławce, i zapytałem go, czy mógłby ściągnąć lewy but – chodziło mi o zdjęcie do reportażu z tego meczu. Pamiętam, że choć na jego młodej twarzy odmalowało się wtedy zaskoczenie z odrobiną strachu, spełnił moją prośbę.\nTak zaczęła się moja znajomość z obiecującym wówczas zawodnikiem Santosu. W czasach jego pierwszych osiągnięć w barwach tego klubu miałem sposobność napisać o nim kilka szczególnych reportaży. Niewiele osób wie o pewnym ważnym czynniku, który miał wpływ na błyskawiczne zapoczątkowanie przezeń kariery, a mianowicie o osobie jego ojca. Gdy przyglądamy się przeszłości związanej z ojcem bohatera tej książki, wyłania się piękna, wzruszająca opowieść o rodzinie, która musiała stawić czoła wielu trudnościom i wyszła z tych zmagań zwycięsko. Poznawszy ową historię, zyskamy pewność, że w karierze tego zawodnika, który jest jak oszlifowany diament, nic nie działo się przez przypadek.\nNiniejsza książka powstała z zamysłem ukazania drogi do sukcesu tego młodego człowieka z dziwną fryzurą. Staramy się w niej wyjaśnić, jak stał się gwiazdą współczesnego sportu brazylijskiego, skąd pochodzi ogień, który go rozpala, skąd wzięła się cała ta energia.\nAby dać obraz będący odpowiedzią na powyższe pytania, przeplatamy wypowiedzi ojca i syna, gdyż pomagają one zrozumieć rolę i wpływ jednego na życie drugiego oraz to, w jaki sposób ich doskonała współpraca przyniosła synowi taką sławę.\nTalent Neymara Jr. jest po prostu wyjątkowy, jednak gdyby chłopak nie był dobrze prowadzony, mógłby zaginąć gdzieś w piłkarskim świecie. Podczas czytania książki Neymar. O sobie. Rozmowa ojca z synem zrozumieć można, skąd wziął się sukces tego geniusza znanego światu jako Neymar Jr. i zdać sobie sprawę, że ciągle jeszcze jest przed nim wspaniała przyszłość.\nIvan Moré, dziennikarz\nNazywam się Neymar da Silva Santos. Neymar nie jest w Brazylii zbyt częstym imieniem, choć wydaje mi się, że staje się coraz bardziej znane z powodu pewnej szczególnej osoby, która pojawiła się w moim życiu 21 lat temu. Silva i Santos to z kolei bardzo popularne nazwiska. W każdym zakątku Brazylii można spotkać jakiegoś Silvę, nazwisko to nosili nawet nasi prezydenci. Noszenie nazwiska Santos odbieram jako wielki zaszczyt. Ku mojej radości – takiej, jaką czuć może każdy zwykły, prosty Brazylijczyk – jestem Santosem przepełnionym dumą i miłością. Z wszystkiego i do wszystkiego! Jeszcze więcej chluby przynosi mi moja wspaniała rodzina, mój syn, mający swój udział w wielkiej historii Santos Futebol Clube (Santos FC) – drużyny mojego idola, Pelégo, i wielu innych znakomitych zawodników z Vila Belmiro. Drużyny najbliższej memu sercu, drużyny mego syna.\nNikt z mojej rodziny nie był jednak większym fanatykiem Santosu FC niż mój ojciec, Seu Ilzemar. Wraz z matką pochodzą ze stanu Espírito Santo i są bardzo z niego dumni. Myślę jednak, że ojciec chciałby, byśmy wszyscy urodzili się w bardziej znanym miejscu: przy stadionie Vila Belmiro, uwielbianym przez każdego obywatela Santosu – w tym także i mnie, gdyż urodziłem się w Santosie, podobnie jak mój brat José Benício, nazywany przez wszystkich Nicinho, oraz Joanna d’Arc, czyli nasza Jane.\nNiestety Seu Ilzemar nie zdążył zobaczyć, jak jego wnuk gra w zawodowym klubie, gdyż zmarł w maju 2008 roku, niespełna rok przed debiutem Neymara Jr. w Santosie FC. Mój syn odziedziczył szacunek i uwielbienie dla drużyny, a na boisko zawsze zabierał ze sobą pamięć i miłość do dziadka.\nDla Neymara Jr. – czyli Juninha, jak nazywamy go w rodzinie – kariera piłkarska jest jak jedna wielka zabawa. Traktuje ją odpowiedzialnie, ale jednocześnie jest dla niego źródłem wielkiej radości. W swojej pracy znajduje wszystko to, czego zawsze chciał od życia. Do szczęścia potrzebne mu jest tylko boisko, bramka i piłka. Ale nic w życiu nie przyszło samo ani jemu, ani nam. Aby osiągnąć to, co teraz ma, musiał pokonać wiele przeciwności. Mojemu synowi nic nie spadło z nieba – może poza jednym: talentem. Zawsze pracował z wielkim oddaniem i nie zmarnował naszego wsparcia i pomocy wszystkich, którzy w niego uwierzyli.\nKażdy zawodowy sportowiec żyje w niemal nierealnym świecie. W sporcie niełatwo osiągnąć zawodowstwo, a później jeszcze utrzymać się na tym poziomie. Dodatkowo gdy sportowiec kończy karierę, nie może tak po prostu zmienić pracy – musi znaleźć zupełnie nowy zawód, co jest bardzo trudnym zadaniem.\nGdy piłkarz jest w szczytowej formie, zarówno sportowej, jak i ogólnie psychofizycznej, gdy staje się dojrzały i odpowiedzialny, jego organizm zaczyna odczuwać skutki wielkiego wysiłku i poświęceń. Można okiwać swoich przeciwników, ale nie można wykiwać czasu. Ten bowiem mija nieuchronnie dla wszystkich. Wojownik jednak ma w swoją naturę wpisaną walkę o zwycięstwo, także z czasem. A tej walki wygrać nie można… Trzeba wiedzieć, kiedy odejść. Kto jednak potrafi rozpoznać ten moment? Tylko Bóg. Musimy mieć taki sam szacunek do czasu, jak do Boga.\nSam byłem zawodowym piłkarzem i także zaczynałem w młodzieżówce Santosu. Od 14. do 16. roku życia reprezentowałem mój ukochany klub, a potem zostałem zawodowym piłkarzem Portuguesa Santista. Stamtąd, będąc wciąż bardzo młodym zawodnikiem, trafiłem do Tanabi w São Paulo. Potem grałem w trzecioligowym zespole stanu Minas Gerais (w mikroregionie Frutal) o nazwie Iturama, gdzie nabawiłem się gruźlicy. Rekonwalescencja miała trwać cały rok, do moich dwudziestych urodzin.\nW takich warunkach nie było mowy o zawodowym futbolu. Postanowiłem wrócić do domu i pracować z ojcem w jego warsztacie. Wtedy dostałem zaproszenie do gry w starym klubie z Santosu, Jabaquara, o długiej i bogatej historii, sięgającej lat sześćdziesiątych XX wieku.\nMój ojciec, Seu Ilzemar, nie chciał, żebym znów stał się częścią piłkarskiego świata. W pracy dobrze mi szło. Naprawiałem w warsztacie używane samochody i sprzedawałem je ze sporym zyskiem. Ojciec sprzeciwił się temu, bym rzucił tę robotę i znów szukał szczęścia na boisku, ale go nie posłuchałem. Kochałem grać. To właśnie chciałem robić. W tygodniu więc zajmowałem się samochodami, a w weekendy grałem dla Jabaquary. Moja miłość do futbolu była tak wielka, że brałem udział w rozgrywkach, nie dopominając się wynagrodzenia.\nZagrałem cztery dobre mecze z „Jabucą”, w tym jeden przeciwko União FC z Mogi das Cruzes, wówczas trzecioligowemu zespołowi, w rozgrywkach Campeonato Paulista (mistrzostwa stanu São Paulo). Jabaquara była wtedy w czwartej lidze, co dawało mi kolejny powód do pokazania się z jak najlepszej strony. Poszło mi dobrze… Tak dobrze, że sędzia, słynny Dulcídio Wanderley Boschilia, zarekomendował mnie menedżerom União, a ci przyjęli jego sugestię! Gra w Jabaquarze nie robiła na moim ojcu wrażenia – dla niego nie była to prawdziwa praca. Co innego jednak União FC! Pojechałem na spotkanie do Mogi das Cruzes, ale menedżerowie w ogóle nie chcieli ze mną rozmawiać, tylko wysłali mnie od razu do położonego blisko stolicy miasta Suzano, bym dołączył do pozostałych zawodników. Z czystym sumieniem mogę się pochwalić, że na pierwszej sesji treningów sprawowałem się świetnie, grając jako prawoskrzydłowy. Potrafiłem kiwać i przeprowadzić piłkę skrzydłem, a potem podać ją koledze z zespołu. Robiłem to samo, co w Jabaquarze. Mój debiut był naprawdę niezły, więc po tym cyklu treningowym pojechałem do Mogi das Cruzes, aby podpisać umowę z szefem klubu. Ponieważ w Jabaquarze grałem za darmo, ucieszyłaby mnie każda pensja otrzymana w União FC. Wszystko to działo się w marcu 1989 roku. Zaproponowano mi roczny kontrakt za dobre pieniądze, znacznie większe, niż się spodziewałem dostać. Starałem się nie okazywać entuzjazmu, wewnątrz jednak rozpierała mnie chęć natychmiastowego sfinalizowania umowy. Ponieważ umiałem negocjować, powiedziałem, że wrócimy do tematu później, co szef klubu musiał odebrać jako wyraz mojego niezadowolenia, ponieważ niemal podwoił mi zarobki. Z drugiego spotkania wyszedłem z podpisanym kontraktem, ani na chwilę nie tracąc twarzy pokerzysty.\nWiele mnie to spotkanie nauczyło. Grałem w trzecioligowym zespole i byłem dobry; na tyle dobry, że zainteresował się mną zespół Rio Branco, który był wtedy w drugiej lidze. W grudniu 1989 roku dziesięciu przedsiębiorców z Mogi das Cruzes wspólnie wykupiło moje prawa, by zaoferować je União FC. Za sprzedaż swoich udziałów kupiłem domek dla mojego ojca w Santosie i wtedy po raz pierwszy poczułem się bogaty – nie były to co prawda wielkie pieniądze, ale pozwalały mi odwdzięczyć się rodzicom za wszystko, co zrobili dla mnie i moich braci. Nic nie może równać się z tym uczuciem.\nMoja umowa z União FC przewidywała, że będę grać dla nich w pierwszym półroczu, a potem będę występował w barwach innych klubów jako wypożyczany zawodnik, gdyż mój klub przez resztę roku nie miał żadnych profesjonalnych spotkań. W ten sposób występowałem w barwach takich drużyn, jak Coritiba, Lemense i Catanduvense, zawsze wracając do União FC. Nie byłem najlepszy, ale i nie najgorszy; wiedziałem, co robić z piłką, i miałem dobrą wizję gry. Nie wszystkim jednak udaje się spełniać wyobrażenia o sobie samych, a ciało często nie nadąża za umysłem. Tylko najlepsi zawsze widzą wszystko jako pierwsi i potrafią zrobić z piłką dokładnie to, co chcą.\nMoja kariera sportowa zakończyła się z powodu kontuzji, gdy miałem 32 lata. Musiałem przedwcześnie rozstać się z zawodowym sportem, który był moją pasją i źródłem dochodów. Do tego dochodziły złe kontrakty, złe warunki w klubie, a poza tym nie byłem już dzieckiem. Ponieważ w 1992 roku założyłem rodzinę, miałem swoje obowiązki. 11 marca 1996 roku urodziła się nasza pierwsza córka, Rafaela. Mając na wychowaniu ją i Juninha, trudno było podróżować do innych miast i starać się podpisywać umowy, które pozwoliłyby związać koniec z końcem.\nJuż nie mogłem sobie na to pozwolić. Przenoszenie syna z jednej szkoły do drugiej było dla nas zbyt frustrujące, a dla niego – okazało się prawdziwym koszmarem. Musieliśmy z tym skończyć… Zresztą mój organizm też już nie dawał rady. Jeżeli w tygodniu ostro trenowałem, przed meczem bolały mnie wszystkie mięśnie, a gdy odpuszczałem sobie treningi, cierpiały na tym technika i strategia. Menedżerowie zaczęli podejrzewać, że celowo gram gorzej, ja jednak nigdy bym tak nie zrobił – po prostu fizycznie nie dawałem już rady. Zarabiałem coraz mniej, byłem na ryzykownych kontraktach. Z powodu kontuzji mogłem podpisywać tylko takie umowy, które przewidywały natychmiastowe ich zerwanie, gdyby doszło do kolejnego urazu.\nBardzo cierpiałem i starałem leczyć się w domu, by menedżerowie nic nie wiedzieli o moich problemach. W końcu nie mogłem dłużej oszukiwać ani siebie, ani swych pracodawców. Musiałem dokonać wyboru, co nigdy nie jest łatwe, a już zwłaszcza, gdy robisz to, co kochasz – nawet gdy jest się dorosłym, decyzja o porzuceniu dziecięcych marzeń ma bardzo gorzki smak. Nie było jednak innego wyjścia. Moja kariera sportowa dobiegła końca.\nWtedy jednak miałem już w domu bezcenny skarb, a nawet dwa. Jeden z nich przewyższył moje marzenia.\nTo, kim jestem i co mam, w całości zawdzięczam moim rodzicom i Bogu. Mój ojciec jest kimś więcej niż rodzicem – mam przy swym boku przede wszystkim najlepszego przyjaciela, który czasem jest dla mnie szorstki, ale wszystko, co robi, czyni z myślą o mnie i dla nas: dla naszej rodziny.\nOjciec jest zazwyczaj najważniejszą osobą dla syna. Nasza relacja nie jestem pod tym względem wyjątkowa. Mój ojciec zawsze myśli o tym, co jest dla nas najlepsze. Wiele się uczę, słuchając jego rad. Cieszę się, że mam takiego nauczyciela życia i futbolu jak on. Sam futbol także przyczynił się do mojego rozwoju. Dziś potrafię odróżniać dobro od zła. Czasem z powodu braku doświadczenia popełniamy błędy. Tato pomaga mi dojrzeć moje, a także uniknąć niewłaściwych decyzji. Jest dla mnie kimś znacznie więcej niż menedżerem, agentem czy doradcą – jest dla mnie wszystkim. Zawdzięczam mu nie tylko pojawienie się na świecie, ale również wszystkie moje osiągnięcia. Zdaję sobie sprawę, iż często zachowuję się jak dzieciak, że wiele muszę się jeszcze nauczyć. Mam jednak od kogo czerpać wiedzę. Mam w ojcu wzór do naśladowania, zarówno na boisku, jak i poza nim. Zawsze patrzę na to, co robi i mówi. Ileż to razy, grając w piłkę (czy w życiu codziennym), zastanawiałem się: „A co w tej sytuacji zrobiłby mój ojciec?”. Takie myślenie mi pomaga. On jest moją inspiracją.\nNa boisku są nią także i inni wielcy zawodnicy, idole. Ojciec nauczył mnie uważnie patrzeć i uczyć się od bardziej doświadczonych, zatem przyglądam się Messiemu, Cristiano Ronaldo i innym mistrzom. Zawsze też starałem się nauczyć czegoś od Ronalda, Robinha, Romária czy Rivalda.\nWiem, że jestem osobą publiczną, toteż muszę uważać na to, co robię i na boisku, i w życiu prywatnym. Jestem wzorem dla wielu dzieci, co wymaga odpowiedzialności. Gdy jednak zajmujesz się tym, co kochasz, wszystko przychodzi łatwiej.\nRobię wszystko po swojemu; nie odgrywam ról, nie wymyślam historii. Nie dbam o chwyty reklamowe. Lubię być autentyczny. Bawię się swoim wyglądem, dokonuję śmiałych wyborów co do odzieży, butów, nakryć głowy czy kolczyków. Jestem przedstawicielem swojego pokolenia! Nie widzę w tym nic złego. Choć od czasu do czasu zmieniam fryzurę, stopami zawsze twardo stoję na ziemi. Taki jestem.\nPrzygany znoszę z dużym spokojem, nie odczuwając gniewu. Wiem, kiedy powinienem coś poprawić, a także jak wiele wciąż czeka mnie nauki. Umiem odróżnić konstruktywną krytykę od osobistych przytyków, choć różnica ta bywa nieoczywista nawet dla tych, którzy takie uwagi formułują. Do tego, by się rozwijać, potrzebna jest cierpliwość i wytrwałość oraz umiejętność sprawienia, by ci, którzy teraz cię ganią, po następnym meczu rozpływali się w pochwałach.\nJestem przyzwyczajony do krytyki, bo mam w domu szczerego przyjaciela. Gdy przychodzę do domu, pytam ojca o zdanie, a Neymar Sr. czasem bezlitośnie oznajmia: „Synu, tu i tu popełniłeś błąd, ale możesz go następnym razem uniknąć”. Na tym przecież polega nauka, prawda? Kluczem do wszystkiego jest rozmowa.\nPodobnie jak ojciec nie lubię przegrywać. To słowo nie istnieje w moim słowniku. Nie ustaję w staraniach, by dać kibicom powód do radości, biorąc na siebie odpowiedzialność za błędy. Chcę mieć piłkę, chcę grać! Nie cierpię chwil, gdy nie uda mi się strzelić gola albo zmarnuję dobre podanie. Bardzo dużo od siebie wymagam, naprawdę. Pragnę grać na stadionach tak samo jak w czasach, gdy kopałem piłkę na ulicy, z tą samą śmiałością i radością.\nTato jest moim najlepszym krytykiem – i najsurowszym. Po meczach pokazuje mi, jak zachowywałem się na boisku, a następnie daje mi kopię nagrania, żebym wiedział, nad czym muszę pracować. Przedstawia mi statystyki, mówi, co było źle, a co dobrze i co należy poprawić. Ma ogromną wiedzę, daje mi więc cenną lekcję. Tak właśnie się uczę i jestem mu bardzo wdzięczny za wszystko.\nByło to w lutym 1992 roku. Kiedy Nadine odeszły wody, szybko pojechaliśmy na porodówkę. Dzięki Bogu poród miał prawidłowy przebieg, siłami natury. Urodził się nam syn! Nie znaliśmy wcześniej płci dziecka, gdyż nie było nas stać na badanie USG.\nMieliśmy duże trudności z wymyśleniem dlań imienia. Skłanialiśmy się ku propozycji Nadine, aby nadać chłopcu imię Mateus, ale nie umieliśmy się ostatecznie zdecydować, i tak przez pierwszy tydzień Juninho (jak nazywamy go w rodzinie) nie miał imienia. Nic się od tamtych czasów nie zmieniłem: robię wszystko na ostatnią chwilę, ponieważ potrzebuję czasu na podjęcie decyzji, ale jeśli już coś postanowię, nigdy się nie cofam. Tak więc gdy szedłem zarejestrować syna, miał mieć na imię Mateus, jednak w połowie drogi zmieniłem zdanie i nazwałem go Neymar. Czyli imieniem jego ojca. Dlatego nazywa się Neymar Junior!\nMieszkaliśmy wtedy z Nadine w mieszczącym się w regionie Rodeio mieszkaniu wynajmowanym przez União FC z Mogi. Tam spędziłem pierwsze dni z synem, bojąc się go nawet wziąć na ręce. Nie miałem pojęcia, jak opiekować się taką kruchą istotką! Potrzebowałem, by ktoś mi pokazał, jak go trzymać. Oczywiście po pewnym czasie umiałem się już nim zajmować i byłem wręcz zazdrosny, gdy ktoś inny spędzał za dużo czasu z moim synem.\nW czerwcu 1992 roku, kiedy Juninho miał ledwie cztery miesiące, pojechaliśmy do Santosu odwiedzić rodzinę. Tego dnia grałem w União FC. Ja prowadziłem, Nadine siedziała obok, a nasz syn smacznie spał w foteliku samochodowym na tylnym siedzeniu naszego czerwonego auta. Zjeżdżanie z gór w deszczowy dzień jest zawsze niebezpieczne, a już zwłaszcza, gdy jedzie się jednopasmówką o dwukierunkowym ruchu. Gdy na horyzoncie pojawił się zmierzający w naszą stronę samochód, odbiłem nieco w lewo. Jechałem wtedy na piątym biegu. Wcisnąłem pedał gazu, ale wciąż poruszałem się za wolno, a nie było czasu na redukcję biegu i zwiększenie prędkości. Ten samochód wjechał w nas, uderzając w drzwi po mojej stronie. Lewa noga wylądowała mi na prawej, kości w obrębie miednicy się zwichrowały. Będąc w szoku, krzyczałem do żony, że umieram. Wszystko działo się bardzo szybko. Kiedy wróciła mi przytomność, pojawiło się coś znacznie gorszego od bólu i strachu. Było to pytanie, gdzie jest Juninho, gdzie jest mój syn.\nAni ja, ani moja żona nie mogliśmy znaleźć małego Neymara Jr. Zupełnie jakby zniknął! Nie było go ani z przodu, ani z tyłu i zacząłem już myśleć, że wypadł z samochodu. Ledwie czteromiesięczne dziecko! Nie muszę chyba opisywać, co czułem – choć i tak nie potrafiłbym znaleźć odpowiednich słów. Samo wspomnienie budzi we mnie dreszcze.\nByliśmy już niemal pewni, że straciliśmy syna. Pamiętam, jak w rozpaczy i bólu modliłem się do Boga, by zabrał mnie zamiast niego. Gdybym go utracił, byłaby to najgorsza rzecz w moim życiu, nieporównywalnie trudniejsza do zniesienia niż fizyczne cierpienie.\nSamochód zatrzymał się nad urwiskiem. W pobliżu był strumyk, a my wisieliśmy tuż nad nim. Nadine nie mogła wydostać się z samochodu przez swoje drzwi, gdyż spadłaby w przepaść. Musiała wyjść przez tylną szybę. Mnie więziły pasy bezpieczeństwa. Po stłuczce wszystko było zdeformowane. Juninho zniknął. Byliśmy w desperacji, ale dla wierzących w Boga wszystko jest możliwe! Ludzie, którzy przyszli nam z pomocą, znaleźli Juninha pod tylnym siedzeniem. Był tam przez cały czas. Dzięki Bogu! Kiedy go wyciągnęli z samochodu, był zakrwawiony, toteż zabrano go natychmiast do szpitala. Zobaczyłem go i żonę dużo później, gdy był już czysty i miał tylko bandaż na głowie. Krew pochodziła z małej ranki na głowie, powstałej w wyniku zadraśnięcia odłamkiem szkła. Nic poważnego.\nA co działo się ze mną przez ten czas? Miałem bardzo poważne złamanie z przemieszczeniem kości w obrębie miednicy. Ponieważ miednicy nie można unieruchomić gipsem, lekarze zastosowali specjalny „pas”, na którym moje ciało wisiało w powietrzu. Spędziłem w takim stanie dziesięć dni w szpitalu, a potem jeszcze cztery miesiące w domu.\nPo ośmiu miesiącach od wypadku – gdy roczny wówczas Juninho przestał już płakać na mój widok – mogłem tylko brać go na ręce. Początkowo bał się tego wszystkiego, co trzymało mnie w powietrzu, ten sprzęt go przerażał. Dla mnie niemożność bycia z synem była czymś wyjątkowo przykrym. Nie mogłem go ani dotknąć, ani być z nim blisko, ani nawet pomagać żonie w opiece nad nim.\nZasypiałem późno w nocy, gdy żona i syn już spali, zmęczony płaczem. To, że nie mogłem ani siedzieć, ani się ruszyć, było czymś strasznym i z przerażeniem myślałem o swojej przyszłości jako sportowca.\nByć może owo doświadczenie w pewien sposób przygotowało mnie na to, co się później wydarzyło w życiu Neymara Jr., i jestem wdzięczny losowi za ów wypadek, ponieważ mam teraz więcej wiary i cierpliwości. Dziękuję Bogu za wszystkie cierpienia, których doświadczyłem. Lepiej samemu je znosić, niż widzieć, jak cierpi twoje dziecko. Nie sądzę, bym mógł sobie poradzić w sytuacji, gdyby jednemu z moich dzieci stało się coś takiego.\nMoją największą dumą jest to, że Neymarowi Jr. i Rafaeli dobrze się wiedzie, i gdybym mógł zacząć jeszcze raz, niczego bym nie zmieniał. Dzięki pomocy boskiej i dzięki ludziom, którzy pospieszyli nam na ratunek, nasz chłopak przeżył wypadek. Jak mówi Juninho: „Bóg zawsze ma nas w opiece: i wtedy, i wcześniej, i mieć będzie w przyszłości”.\nTo ojciec nauczył mnie grać w piłkę. Pewnego dnia siedziałem na stadionie i oglądałem mecz z udziałem taty. Właśnie podczas tego meczu zacząłem faktycznie grać, a nie tylko biegać za piłką, jakby była jakąś kolejną zabawką.\nMój ojciec grał naprawdę. Biegałem między siedzeniami na stadionie, co jakiś czas mu się przyglądając. Ganiałem bardziej niż tato na boisku, w górę i w dół, tam i z powrotem, bez przerwy. Najzabawniejsze było to, że wcale nie kopałem piłki, tylko biegałem. Nagle pojawił się Betinho, niezwykle doświadczony i kompetentny trener Santosu. Zobaczył mnie i bardzo mu się to moje bieganie spodobało. Przemknęło mu przez myśl, że mógłbym być dobrym zawodnikiem. Albo że przynajmniej warto spróbować mnie przeszkolić.\nPorozmawiał z moimi rodzicami. Przekonywał Neymara Sr., że warto, bym trenował razem z nim. I tak to się wszystko zaczęło. Miałem wielkie szczęście, że od samego początku uczył mnie i pomagał mi Betinho. Razem z moim ojcem wskazali mi właściwy kierunek, dzięki czemu stałem się tym, kim teraz jestem. Ile talentów się marnuje z powodu braku takich wskazówek? Wszyscy znamy opowieści o ludziach z wielkim potencjałem, który pozostał niewykorzystany, gdyż zabrakło kogoś, kto by go odpowiednio ukierunkował.\nByłem szczęśliwcem, ponieważ miałem dwie takie osoby, jedną w domu, czyli mojego ojca, a drugą w postaci Betinha, mojego nauczyciela, który odkrył mój talent, rozwijał moje mocne strony i poprawiał błędy. Nie ma lepszego sposobu nauki niż słuchanie z pokorą tych, którzy więcej wiedzą, więcej przeżyli. Doświadczenie jest w życiu czymś niezbędnym, ale w piłce nożnej równie wielkie znaczenie ma improwizacja, co zrozumiałem bardzo wcześnie, grając w futsal. Można dużo wiedzieć i ciężko trenować, lecz dopiero w trakcie gry okazuje się, czy coś jest skuteczne, czy nie. Trzeba umieć wyczuć odpowiedni moment na jakieś zagranie. Większość z tego, co robiłem na boiskach zamkniętych czy nawet – już jako zawodowiec – na otwartych, trawiastych, wymyślałem na poczekaniu. Sekret w tym, że faktycznie można „wyćwiczyć” improwizowanie. Ile razy robiłem to w domu? Ustawiałem meble tak, by biegnąc z piłką, wykonywać drybling wokół tego, co pojawiało się przede mną.\nBawiłem się tak przez całe dzieciństwo w domu dziadka, gdzie mieszkałem z rodzicami. Mieliśmy jeden mały pokój: ja, moja siostra i rodzice. Po lewej stronie, patrząc od drzwi, był materac, na którym spaliśmy wszyscy w czwórkę. Przed materacem stał kufer i szafa na ubrania, co tworzyło wąskie przejście, w którym grałem w piłkę. No, na materacu też… Tak wyglądało moje „boisko”. Uwielbiałem kopać piłkę między meblami albo rzucać się na materac jak bramkarz. Ponieważ miałem mało miejsca, lubiłem grać na tej pozycji, ale tylko w tych pierwszych „oficjalnych meczach” w domu dziadka.\nMoje kuzynki też grały, to znaczy… brały udział w grze. Jennifer udawała jeden ze słupków bramki, podobnie jak przez długi czas Rafaela, moja siostra. Lorrayne i Rayssa z kolei wcielały się w przeciwników (choć raczej, z całym szacunkiem, służyły za manekiny szkoleniowe). Były przeszkodami, które musiałem ominąć, a czasem nawet miały na sobie sportowe ubrania, żeby przydać realizmu sytuacji.\nPewnego dnia brałem udział w sesji zdjęciowej do reklamy i po jej zakończeniu jak zwykle zapytałem, czy mogę zostawić sobie piłkę. Wziąłem ją i podbijałem w windzie stopą, a ponieważ nikogo nie było, mogłem się tak bawić całą drogę w dół. Później dzieci, które były w korytarzu, poprosiły mnie o autograf. Po zrobieniu wpisów, wróciłem do zabawy piłką, i tak aż do samochodu. Ja po prostu nie mogę żyć bez piłki. To trwa od czasów mieszkania w domu mojego dziadka. Tak było, odkąd pamiętam.\nGdy potem mój tato wybudował mały dom w Praia Grande, moje „boisko” też było bardzo proste. Jedną bramkę tworzyły drzwi wyjściowe, taką faktycznie „tylną bramkę” mojego stadionu, druga znajdowała się w moim pokoju. Rozgrywałem własne mecze i turnieje, kopałem piłkę i dodawałem własną narrację. Grałem, komentowałem i wiwatowałem: Gooool dla Neymara! Neymarzinho! Ja!\nBrakuje mi tego… Były też „faule”. Kiedy na przykład biegłem z piłką i uderzyłem w tapczan, zgłaszałem to „sędziemu” – oczywiście wymyślonemu. Ale zachowywałem się tak, jakby wszystko się działo naprawdę.\nTrenowałem też odbijanie małej piłeczki o ścianę. Jeśli prawa noga mi się zmęczyła, zmieniałem na lewą, a potem znowu na prawą i znowu na lewą. Następnie ćwiczyłem przyjmowanie piłki na klatkę piersiową, zagrania głową. Chodziło nie tylko o strzelenie bramki z główki, ale w ogóle o kontrolowanie piłki. To wcale nie było łatwe, ale tak się bawiłem. Sam nie zauważałem, jak stawałem się coraz lepszym zawodnikiem.\nNa mój styl gry duży wpływ miało też granie na plaży. Chodziliśmy tam z tatą, jak tylko miał czas. Pokazywał mi, gdzie i jak kopnąć. Brał moją stopę, tłumacząc: „Z tego miejsca wykonujesz kopnięcie”. A potem miałem powtórzyć lekcję, czyli kopnąć piłkę dokładnie tą częścią stopy, którą wskazał.\nPewnego dnia nabroiłem… Tato zrobił przy domu naprawdę ładne małe boisko. Wszystko przygotował sam, nawet posiał trawę. Zaprosiłem kolegów i graliśmy przez całe popołudnie, ale sporo wtedy padało i trawa się jeszcze nie zakorzeniła, więc zniszczyliśmy ją. Przez resztę dnia wyobrażałem sobie, jaką dostanę karę od taty, gdy wróci późnym wieczorem i zobaczy to błoto. W takich chwilach trzeba umieć wziąć się w garść. A może nie? Nie wiem. Wiem tylko, że przez następne dwa tygodnie jakoś dziwnie wcześnie chodziłem spać. Gdy tato wracał, ja już zawsze spałem.\nLubiłem też zabawiać się w menedżera. Organizowałem turnieje, w których były fazy grupowe, play-offy, półfinały i finały. W ten sposób wygrywałem wymyślone przez siebie spotkania i mistrzostwa, marząc, że kiedyś tak będzie naprawdę.\nNigdy nie zapomnę mojego boiska w Praia Grande. I tych wiecznie obitych drzwi sąsiadów! One też służyły nam za bramki. A wazony mojej mamy… Prawda jest taka, że dobrze mi się kilka razy oberwało. Mama miała rację, gdy wściekała się o to, że ciągle biegam po domu, kopię piłkę i czasem trafiam nie w to, w co powinienem. Chyba nie muszę mówić, co działo się potem.\nMając na uwadze dobro innych, mama mogłaby powiedzieć mi: „Synku, proszę, daj sobie spokój z piłką”. Ale ona nigdy nie odciągała mnie od grania. Wręcz przeciwnie! Zachęcała mnie do tego na równi z tatą. Jej ojciec, a mój dziadek, Arnaldo, także grał w piłkę. Nigdy go nie poznałem, jestem jednak przekonany, że był typem człowieka, który nigdy się nie poddaje – jak mama. Zawsze robiła dla nas wszystko. Nie tylko troszczyła się o dom, lecz także zabierała mnie na treningi, kiedy mój ciężko pracujący ojciec nie mógł się tym zajmować. Pod tym względem miałem wielkie szczęście. Moi rodzice starali się jak mogli, żebym był szczęśliwy. Bez nich ta książka nie powstałaby, a ja byłbym tylko kolejnym chłopcem z wielkimi marzeniami.\nJuninho kocha nie tyle akcje na boisku, co sam przedmiot: piłkę. Naprawdę! Uwielbia ją bardziej niż cokolwiek na świecie. Zawsze mówię, że on przede wszystkim gra w piłkę, a dopiero potem w futbol. Aby być najlepszym, trzeba kochać to, co się robi. Musisz lubić piłkę, musisz przepadać za nią, okazując jej szacunek i podziw. Do tytułu profesjonalisty można aspirować dopiero wtedy, gdy zna się swój zawód. I jeszcze jedno: trzeba testować wszystkie możliwości, jakie dają nam narzędzia.\nDzieci zazwyczaj nie kochają futbolu, lecz zabawę piłką. Bawią się nią w dużym pokoju, na podwórku, wszędzie, gdzie tylko mogą. Nie ma dla nich znaczenia, ile mają miejsca i czy mogą coś stłuc. Dziecko chce mieć piłkę i się nią bawić, a dopiero z czasem takie zabawy mogą przerodzić się w coś poważniejszego, jak to się stało w przypadku mojego syna.\nLudzie, którzy grają w piłkę nożną, potrafią rozpoznać dobrego zawodnika po jego pierwszym kontakcie z piłką. Mário Américo, masażysta pracujący dla reprezentacji Brazylii w jej złotych czasach, mawiał: „Poznasz asa po sposobie, w jaki stawia kroki”. Muszę powiedzieć, że Neymar Jr. miał to „coś” w sobie, jeszcze zanim nauczył się chodzić, a kiedy liczył sobie trzy lata, zrozumiałem, jak wiele może osiągnąć. Juninho kopał piłkę do mnie z wielką dokładnością. To, co miało być zwykłą zabawą ojca z synem, traktował bardzo poważnie, bo dla niego piłka nie była po prostu zabawką. Nigdy też nie był zachłanny: zawsze podawał do mnie. Dzieci zwykle kopną piłkę raz, a potem bawią się same, często używając także rąk. Ale nie Juninho. On chciał prawdziwej gry, w której prowadził dialog ze swoim współgraczem. Taki miał sposób porozumiewania się. Wiedział, że potrzebny mu jest partner do gry i wymiany podań. Uczył się z łatwością, niemal instynktownie. Już od pierwszych meczów było widać, że jest inny, i nie chodziło wcale o umiejętności, lecz o jego wizję gry. Dzieci w zabawie zwykle biegną wszystkie razem za piłką – ale nie Juninho. On stał z boku i czekał na właściwy moment.\nDostrzegłszy jego talent, zacząłem pokazywać mu bardziej wyrafinowane podania, a on przyjmował piłkę i oddawał ją we właściwym kierunku. Nic nie musiałem mu tłumaczyć, sam od razu wiedział, o co chodzi. Wiedział, gdzie podać piłkę i co z nią robić. Grając zawodowo w piłkę, miałem pozycję prawoskrzydłowego i choć byłem dobry w dryblingu, brakowało mi umiejętności do strzelania goli. W całej swojej karierze zdobyłem tylko kilka bramek. Również gra lewą nogą nie była moją mocną stroną. Jak to mówią, w najlepszym wypadku moja lewa noga nadawała się do wchodzenia do autobusu. Neymar Jr. był inny. Od samego początku umiał wszystko. Już we wczesnych latach życia ujawnił się jego wielki potencjał.\nTak bardzo lubił futbol, że zaczął gromadzić piłki. Mieliśmy ich w domu ponad pięćdziesiąt – różne: dobre i złe, stare i nowe, sflaczałe i napompowane. Do jego pokoju ledwie dało się wejść, tyle ich tam było. A kochał je wszystkie. Najbardziej te małe, nad którymi najtrudniej było zapanować.\nNie pamiętam, kiedy pierwszy raz kopnąłem piłkę, i wiem, że Juninho też nie pamięta swojego pierwszego kopnięcia, ale jeśli jest coś takiego w życiu, co uwielbia się robić, o czym się marzy, wtedy możemy powiedzieć, że się z tym urodziliśmy. W jego wypadku tym czymś jest piłka nożna.\nJa też kochałem ten sport, ale moja miłość zakończyła się wypadkiem w lipcu 1992 roku. Przez długie miesiące nie mogłem później chodzić. Wypadek ten skrócił moją karierę, która oficjalnie zakończyła się w roku 1997. Wygrałem mistrzostwa stanowe Mato Grosso z Operário de Várzea Grande, pokonując w finale União de Rondonópolis 2 : 1. To było 3 sierpnia 1997 roku. Odbyła się wielka impreza, a krótko potem przeszedłem na piłkarską emeryturę.\nNa początku 1998 roku, niespełna pół roku po moim ostatnim meczu, złożyłem podanie o pracę do CET (firmy zajmującej się inżynierią drogową) w Santos. Ponieważ zawsze interesowały mnie samochody i dużo pracowałem w warsztacie ojca, CET wydawało mi się dobrym miejscem na rozpoczęcie nowego życia po odejściu od zawodowego sportu.\nPrzyjęto mnie, ale nie zajmowałem się samochodami – jak chciałem – lecz byłem zatrudniony w charakterze pracownika budowlanego. W związku z tym, że CET wymieniało wówczas wszystkie przystanki autobusowe w Santos, miałem wraz z innymi pracownikami wznosić na ulicach nowe wiaty dla pasażerów. Naprawiałem chodniki, kopałem doły pod słupy itp. Nie o takiej pracy marzyłem, ale w pierwszej połowie roku 1998 tylko to mogłem robić. Po czterech miesiącach ciężkiej pracy przeniesiono mnie na inny etat w tej samej firmie. CET podzlecało prace konserwacyjne pojazdów. Ponieważ byłem dobrym mechanikiem, zaproponowano mi, bym zastępował nieobecnego kolegę, Juvenala. Okres próbny poszedł mi świetnie, więc zacząłem zajmować się wszystkimi motocyklami żandarmerii wojskowej i CET. Pracowałem na stanowisku szefa konserwacji pojazdów do 2009 roku, kiedy to rzuciłem wszystko, by zająć się rozwojem zawodowym syna. Jeśli Bóg pozwoli, jego kariera zakończy się lepiej niż moja – ja przecież z mistrza stanowego w jednej chwili stałem się pracownikiem budowlanym.\nOba te zajęcia były poważne i uczciwe, jednak różniły się od siebie diametralnie. Miałem rodzinę na utrzymaniu, a pracowałem za stawkę minimalną, więc żeby związać koniec z końcem, zacząłem sprzedawać filtry do wody firmy Panasonic. Trzeba było sobie jakoś radzić. Możecie sobie wyobrazić, jak teraz się czuję, widząc mojego syna w reklamach tej firmy! Kto by pomyślał, że kiedyś do tego dojdzie?\nCiężko pracowałem dla mojej rodziny i chociaż jako sportowiec nie zarabiałem zbyt dużo, mogłem pomóc synowi spełnić marzenie. Z pomocą Boga, dzięki sprzyjającemu losowi i licznym przyjaciołom mogę się dziś nazwać prawdziwym szczęściarzem. Mam wszędzie wspaniałych przyjaciół, ludzi, na których zawsze mogłem liczyć i którym staram się odpłacić pomocą. Jak to dobrze, że jest ich tak wielu!\nKiedy w 1998 roku zacząłem pracować w CET, musiałem imać się także różnych innych zajęć. Między innymi woziłem ludzi starym volkswagenem transporterem; pasażerowie siedzący na tylnych siedzeniach na zakrętach trzymali drzwi, żeby się nie otworzyły. W tamtych czasach poznałem dwóch właścicieli amatorskiego klubu w Praia Grande. Jeden z nich, Toninho, był także agentem celnym i miał boisko piłkarskie w regionie Jardim Real. Drugi zaś, imieniem Jura, posiadał klub w Melvi.\nMiałem w Praia Grande działkę budowlaną o wymiarach 12 na 30 metrów i marzyłem o tym, by kiedyś postawić na niej dom. Tylko tyle mi zostało z mojej sportowej kariery: 12 na 30 metrów gruntu pod budowę. Byłem jej prawowitym właścicielem, miałem wszystkie papiery, jednak brakowało mi pieniędzy na zakup materiałów budowlanych. Nie było mnie stać na postawienie domu dla mojej żony i dzieci, ale gdy się ma przyjaciół, każde marzenie może się spełnić. Toninho załatwił mi wszystkie potrzebne materiały, a Jura zatrudnił robotników. Wszystko to w zamian za „wypożyczenie” moich umiejętności ich zespołom amatorskim. W soboty grałem w jednym zespole, a w niedziele – w drugim. Dzięki temu mogłem wznieść wymarzony dom. Przyjaciele nadal mi pomagają.\nWiele razy znajdowałem się w trudnej sytuacji. Kiedyś, gdy zabrakło pieniędzy, by opłacić rachunki za elektryczność, odcięto nam prąd. Juninha i Rafaelę, w przeciwieństwie do dorosłych, bardzo bawiła ta sytuacja. Z niecierpliwością wyczekiwali nadejścia zmroku, by zapalać świece. Byli zachwyceni! Nie mogłem narzekać, bo przecież w tym moim domu pozbawionym prądu miałem coś bezcennego: prawdziwą miłość. To na niej tak naprawdę buduje się dom – i życie. Na miłości, czułości, partnerstwie i cierpliwości. Nasza rodzina, choć biedna, była jeszcze bardziej zjednoczona i szczęśliwa.\nNawet kiedy pracowałem już w CET, pożegnawszy się z futbolem, nadal zapraszano mnie do zajmowania się tym, co kochałem najbardziej, czyli do grania w piłkę nożną. Moja zgoda na te propozycje pociągała za sobą jednak ryzyko utraty pracy i, co za tym idzie, źródła dochodów – a to w mojej sytuacji było niedopuszczalne. Nie było odwrotu. Odmawianie przychodziło mi z wielkim trudem, lecz musiałem – dla finansowego bezpieczeństwa mojej rodziny, dla mojego ojca. Trzeba było skończyć z marzeniami i żyć w realnym świecie, choć odmowa bolała bardziej niż jakakolwiek kontuzja, której doznałem na boisku.


POZNANIU - w katalogu budowlanym\nkonserwacja instalacji sanitarnych , odzież ostrzegawcza , odzież ostrzegawcza , co , Remonty kraków , węże do betonu , co , co , remonty kraków , co , remonty Kraków , CO , CO , power port , fotele masujące , wykopy fundamentów , kassel , power port , Domy szkieletowe , Nordpeis ,\npoznaniu - rezultaty wyszukiwania\nBudowa domów, Artykuły BHP, Inne, Mieszkania, Inne, Hydrauliczne, Wykańczanie domów, Woda i kanalizacja, Poznań, Inne, Remonty i modernizacje, Instalatorstwo elektryczne,\nRemont mieszkania w Poznaniu\nKompleksowe remonty mieszkań w Poznaniu tylko z ProjektRemont.pl! Przekonaj się, że współpraca z firmą remontową może być profesjonalna i skończyć się w terminie i ustalonym budżecie. Specjalizujemy się w wykończeniu mieszkan i domów od stanu deweloperskiego do stanu pod klucz. W zakres usługi wchodzą takie prace jak malowanie i tynkowanie ścian, montaż okien i drzwi, układanie podłóg drewnianych czy wykończenie łazienek.\nŻaluzje w Poznaniu\nNowoczesne, solidne systemy osłon okiennych ? rolety (zewnętrzne, wewnętrzne), żaluzje (plisowane, poziome, verticale), Panel Track, moskitiery, zasłony (rzymskie i austriackie), maty bambusowe. Zapewniamy trwałość budowy oraz oferujemy serwis gwarancyjny i pogwarancyjny. Mnogość rozwiązań do lokali prywatnych i lokali użytkowych. Pomagamy w montażu konstrukcji okiennych. Poznań, tel. 794 77 36 37.\nRolety Centrum to renomowany dystrybutor osłon do okien w obrębie Poznania. Dzięki artykułom najwyższej klasy, fachowej obsłudze oraz zapewnieniu serwisu gwarancyjnego i pogwarancyjnego, z oferty firmy skorzystało już około 500 zadowolonych klientów. By otrzymać szczegółowe informacje na temat rolet, żaluzji, zasłon, plisów lub markiz, warto przesłać formularz zamieszczony na witrynie www dystrybutora.\nPogotowie hydrauliczne 24h Poznan\nJeśli mieszkasz w Poznaniu lub w jego okolicach i szukasz profesjonalnego, godnego zaufania elektryka jesteś na właściwej stronie.\nNa portalu mieszkanie.poznan.pl znajdziesz informacje o planowanych i realizowanych inwestycjach mieszkaniowych, porównasz oferty developerów, kredyty mieszkaniowe, poznasz opinie mieszkańców. Dowiesz się również o działaniach tbs i spółdzielni mieszkaniowych. Zamieszczone są tu także oferty kupna, sprzedaży i wynajmu domów, mieszkań i działek od agencji nieruchomości.\nNa stronie znajdziemy informacje o ofercie firmy w zakresie wykonywanych usług instalacyjno-hydraulicznych. Pracownicy firmy zajmują Się usuwaniem wszelkich awarii sanitarnych, czyszczeniem i udrożnianiem kanalizacji. Wykonują całościowe prace związane z montażem instalacji wod-kan i grzewczych oraz przeprowadzają ich kompleksowe remonty. Hydraulik Poznań to także wszelkiego typu prace instalacyjne, montaż wodomierzy, armatury gazowej i grzewczej oraz urządzeń sanitarnych.\nOferujemy usługi remontowe z nastawieniem na modernizacje, remonty i adaptacje wnętrz mieszkań, domów i pomieszczeń biurowych. Głównym miejscem naszych realizacji jest Poznan. Poza usługami remontowymi oferujemy usługi hydrauliczne - dzięki naszej kompleksowej ofercie oszczędzają Państwo czas i pieniądze, korzystając z jednej doświadczonej ekipy przy remoncie domu czy mieszkania. Nasze usługi wykonujemy zgodnie ze sztuką budowlaną z dużą starannością i solidnie. Zachęcamy do zapoznania się z naszymi realizacjami w zakresie wykończenia wnętrz i opiniami dotychczasowych Klientów. Nasze prace wyk\nFiltry wody Poznań\nMediAqua Poznań to firma handlowa zajmująca się sprzedażą nowoczesnych systemów uzdatniania wody. MediAqua posiada w swojej ofercie liczne filtry i urządzenia przeznaczone do skutecznego oczyszczania i zmiękczania wody, w znaczący sposób poprawiające jej właściwości. MediAqua oferuje również profesjonalne odżelaziacze usuwające z bieżącej wody związki manganu i żelaza. Dzięki uzdatnianiu wody chronimy nasze zdrowie i przedłużamy żywotność urządzeń sanitarnych.\nProfesjonalna pomoc drogowa całą dobę! Jesteśmy tam, gdzie potrzebna jest pomoc na drodze czy holowanie pojazdu. Zjawiamy się na czas o każdej porze, ponieważ jesteśmy do Państwa dyspozycji 24 godziny na dobę. Jesteśmy solidną firmą z doświadczeniem w branży. Służymy nie tylko fachową pomocą drogową, ale również współpracujemy z warsztatami samochodowymi z sieci PZU oraz autoryzowanymi serwisami samochodów. Terenem naszego działania jest przede wszystkim Poznań i województwo wielkopolskie jak i cały kraj i Europa. Oferujemy konkurencyjne stawki na holowanie pojazdów. Transport na tere\nMieszkasz we Poznaniu? Planujesz remont? Szukasz fachowca? Tutaj znajdziesz solidnych specjalistów i tanie ekipy remontowe. Wykończenia i aranżacje wnętrz, remonty kompleksowe, prace hydrauliczne, kładzenie glazury i terakoty, izolacje, montaż okien i drzwi. Zobacz dostępne oferty z Poznania.\nInstalacje i pomiary elektryczne, drobne naprawy - solidnie, bezpiecznie i niedrogo!\nROBOTY ZIEMNE,WYKOPY,PRACE ZIE...\nPRACE ZIEMNE,ROBOTY ZIEMNE,WYKOPY,NIWLEACJE,WYWOZ ZIEMI I GRUZU, TRANSPORT PIASKU,ZIEMI,WYWROTKI,KOP... Wkłady kominowe stalowe...\nKominy.pl to internetowy pasaż handlowy z bogatą ofertą systemów kominowych.... Wystrój wnętrz...\nTwojeWnetrze.com.pl - Naklejki na ściany, naklejka na ścianę, wystrój Twojego wnętrza, design, ścian...\nPolecamy również: www.budowlany.org 21 0 8


Dziś w Ziębicach mieszkańcy decydują o losie burmistrz miasta Alicji Biry | Referendum lokalne\nOd godziny 7.00 w Ziębicach (dolnośląskie) trwa referendum lokalne odwoławcze.\nPodczas głosowania mieszkańcy zdecydują o losach burmistrz miasta Alicji Biry.\nReferendum będzie ważne gdy zagłosuje około 21% mieszkańców.\nMieszkańcy Ziębic (dolnośląskie) głosują dziś w referendum lokalnym. Przedmiotem głosowania jest odwołanie dotychczasowej burmistrz Alicji Biry.\nO referendum zdecydowała rada\nPod koniec czerwca rada miejska w Ziębicach nie udzieliła burmistrz Alicji Birze absolutorium z tytułu wykonania budżetu za 2015 rok. Po kolejnych dwóch miesiącach, na sesji 25 sierpnia 2016 r. rada miejska podjęła uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie odwołania Burmistrza Ziębic z powodu nie udzielenia absolutorium. Na tej podstawie Komisarz Wyborczy w Wałbrzychu 10 października 2016 r. wydał postanowienie, w którym wyznaczył datę referendum na 11 grudnia 2016 r. W czasie referendum mieszkańcy odpowiadają na pytanie: „Czy jest Pan/Pani za odwołaniem Alicji Biry Burmistrza Ziębic przed upływem kadencji?”\nLokale wyborcze otwarte zostały o 7.00. Głosowanie się skończy o 21.00. Zagłosować można w 22 obwodowych komisjach wyborczych.\nWalka się toczy o frekwencję\nZgodnie z ustawą o referendum lokalnym głosowanie w sprawie odwołania będzie ważne jeśli do urn pójdzie co najmniej 3/5 osób, które brały udział w wyborze odwoływanego organu. Oznacza to, że jeśli ziębickie referendum ma być ważne to do urn musi pójść przynajmniej 3065 osób, czyli około 21% ogółu mieszkańców.\nUzyskanie wymaganej frekwencji nie będzie proste. Pokazują to statystyki. W tej kadencji odbyło się 31 referendów lokalnych odwoławczych. Z tego tylko trzy głosowania były ważne.


Projektowanie wnętrz możemy studiować na uczelniach artystycznych oraz na politechnikach. – Langmode Blog\nW ostatnich latach bardzo dużo młodych osób rozmyśla nad artystycznymi kierunkami studiów. Sztuka to również efektywność. Zatem bardzo dużym zaintrygowaniem raduje się architektura wnętrz środa wielkopolska. Na aktualnym rynku pracy non stop wzrasta popyt na specjalistów z zakresu architektury wnętrz.\nDzieje się tak dlatego, iż Polska rozwija się niesamowicie szybko, wiele osób prywatnych oraz dodatkowo firm szuka kogoś do pomocy przy aranżowaniu. Jest to kierunek, który wymaga nie tylko plastycznych umiejętności. Bardzo istotną zdolnością jest posiadanie ogromnej wyobraźni przestrzennej oraz dodatkowo umiejętności matematyczne. Na terenie RP dużo szkół oferuje bardzo bogaty program edukacyjny. Architekturę wnętrz możemy studiować na uczelniach artystycznych a oprócz tego na politechnikach. Jeżeli posiadasz zdolności artystyczne, lubisz aranżować piękne wnętrza, a dodatkowo przedmioty ścisłe jak matematyka, nie stanowi dla Ciebie kłopotu, być może trafiłeś na kierunek studiów dla siebie. Absolwenci po studiach posiadają szeroką wiedzę z zakresu kształtowania i aranżacji budynków i wnętrz. Ponadto potrafią działać w zespole, aktywnie się komunikować a także efektywnie kierować projektem. Jest to bardzo przyszłościowy kierunek, dlatego że nasze gniazdko to bez wątpienia nasza wizytówka.\nObowiązkowo powinno pięknie się prezentować dzięki efektywności, dbałości o poczucie estetyki oraz najdrobniejsze detale. Zatem prawdopodobnie zaintrygowanie architekturą nigdy nie spadnie, a ludzie przez cały czas będą potrzebowali wsparcia przy budowie oraz aranżacji wnętrz.


Jest wyrok w sprawie organizacji lotu do Smoleńska - ludzie\nJest wyrok w sprawie organizacji lotu do Smoleńska\nWarszawski sąd okręgowy uznał w czwartek byłego szefa KPRM Tomasza Arabskiego winnym niedopełnienia obowiązków przy organizacji lotu do Smoleńska z 10 kwietnia 2010 r. (Fot. Adrian Grycuk /wikimedia, licencja CC BY SA 2.0)\nDodano: 13-06-2019 17:11\nWyrok sądu ws. Tomasza Arabskiego ws. organizacji lotu do Smoleńska jest wyrokiem symbolicznym - ocenił szef podkomisji smoleńskiej Antoni Macierewicz. Jak dodał, "dobrze się stało, że Arabski został skazany".\nW mowach końcowych prokurator zawnioskował o karę 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lata dla Arabskiego.\nProces rozpoczął się w marcu 2016 r. zainicjowany prywatnym aktem oskarżenia.\nSąd orzekł też o winie urzędniczki kancelarii premiera Moniki B. Według sądu nie dopełniła ona obowiązków funkcjonariusza publicznego. Monika B. została skazana na 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na rok. Troje pozostałych oskarżonych urzędników sąd uniewinnił.\nMacierewicz proszony o komentarz ws. wyroku Arabskiego powiedział: "To jest przecież wyłącznie wyrok symboliczny dlatego, bo straszliwe szkody, które on wyrządził Polsce - to jak zlekceważył swoje obowiązki, jak państwo wiecie, oświadczył, że nie czytał instrukcji HEAD, czyli tego zespołu zasad, które miał obowiązek zabezpieczyć i zapewnić, a on wiedząc, że będzie leciał prezydent, że będzie leciała cała elita Polski, nawet tego w żaden sposób nie spróbował zrealizować".\n"Rozumiem, że prokuratura nie dostarczyła tego materiału, że później nie zażądała wyroku bezwzględnego więzienia i w związku z tym sąd tak postąpił, jak postąpił, ale mam nadzieję, że wyroki, które dotkną ludzi pozostałych, którzy odpowiadają za tę tragedię już będą w pełni odpowiedzialne i będą realizowały wymiar sprawiedliwości taki, jaki powinien być" - dodał.\nJak zaznaczył, "dobrze się stało, że Arabski - który przecież odegrał kluczową rolę w całej tej sprawie, kluczową, poza Donaldem Tuskiem, został skazany".\nSąd Okręgowy w Warszawie ogłosił w czwartek wyrok w procesie b. szefa KPRM Tomasza Arabskiego i czworga innych urzędników ws. organizacji lotu do Smoleńska 10 kwietnia 2010 r. W procesie tym oskarżeni zostali - poza byłym szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z lat 2007-2013 Tomaszem Arabskim - dwoje urzędników kancelarii premiera - Monika B. i Miłosław K. oraz dwoje pracowników ambasady RP w Moskwie - Justyna G. i Grzegorz C.\nW mowach końcowych prokurator zawnioskował o karę 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lata dla Arabskiego. Kar w zawieszeniu zażądał także dla pozostałych oskarżonych. Większość pełnomocników wniosła o uznanie winy pięciorga oskarżonych. pozostawiając do uznania sądu rozstrzygnięcie o karach. Jedynie jeden z tych pełnomocników - mec. Stefan Hambura - zawnioskował o karę trzech lat bezwzględnego więzienia dla Arabskiego. O zbliżone kary bezwzględnego więzienia zawnioskował też wobec pozostałych urzędników.\nDo artykułu: Jest wyrok w sprawie organizacji lotu do Smoleńska


SpaceQuest: Misja – Flamberg\nGra rozpoczęła się wprowadzeniem technicznym, w którym przeszliśmy od zasad gry, przez szczegóły obsługi systemów statku, aż do instrukcji obsługi pistoletów i karabinów. Następnie wysłuchaliśmy odprawy admirała dotyczącej aktualnej sytuacji strategicznej. Kolejno przeszliśmy przez scenariusze treningowe (podobno oryginalnie miała być jedna misja treningowa, ale nam udało się ją skończyć w rekordowym czasie – wpakowaliśmy się na pierwszą z brzegu minę).\nMostek „Arkanes” w akcji. Nie my, ale z nami wyglądało bardzo podobnie. Zdjęcie udostępnił Krzysztof „Flapjack” Maj.\nNareszcie rozpoczęła się właściwa misja. O tej wiele nie powiem, tajemnic wojskowych się nie zdradza. Toczyliśmy bitwy kosmiczne, skanowaliśmy i śledziliśmy różne okręty, dokowaliśmy do stacji orbitalnych, negocjowaliśmy z piratami, przeszukiwaliśmy układy gwiezdne, przemykaliśmy się cichaczem między chmurami pyłu gwiezdnego. Było też opuszczanie statku, eksploracja innych obiektów, strzelanie się w ciasnych korytarzach, a dla szczęśliwców nawet powrót na „Arkanes”.\nRole były dzielone na podstawie preferencji zgłoszonych w ankiecie przed grą. Tu organizatorzy bardzo fajnie zaadaptowali się do wyników ankiety. Kiedy ze zgłoszeń wyszło, że niemal każdy chce mieć funkcję na mostku, część ról niechcianych (marines) została zastąpiona oficerskimi. Dzięki temu nasz zespół o kryptonimie „chłopcy i dziewczęta z Placu Broni” (w składzie jeden kapral reszta oficerowie) rozpoczął grę radośnie przepychając się w głównym pomieszczeniu okrętu. Zamiast przewidzianej jednej wachty, mogliśmy zorganizować dwie; brak przeszkolonych żołnierzy odczuliśmy dopiero, gdy trzeba było chwycić za pistolety i karabiny. Niemniej role marines miały w moim odczuciu znacznie mniej do roboty, więc zmiana wyszła grze zdecydowanie na dobre.\nInżynier Tomasz „Lewy” Lewandowski zapoznaje się z książką serwisową naszej fregaty. „Wszyscy zginiecie”.\nMechanika gry była wariacją na temat klasycznej mechaniki „uznaniowej” – strzeliłeś jeżeli słychać było wystrzał, trafiłeś jeżeli przeciwnik to uznał. Stanowiskiem uzbrojenia operujesz jeżeli wiesz co gdzie nacisnąć. Zamek szyfrowy otworzysz jeżeli znasz kod. Jeżeli jesteś medykiem to leczysz, jak nie to nie. Karty postaci zawierały, obok historii postaci, zestaw bardziej szczegółowych umiejętności; ale nie widziałem żeby ktoś zwracał na nie uwagę. Za dużo się działo. Lot okrętu był symulowany przez program Empty Epsilion (EE); mieliśmy do dyspozycji konsole: systemów statku, skanera, uzbrojenia, pilota i widok zewnętrzny. Każda konsola wymagała swojego zestawu umiejętności i znajomości pewnych „chwytów” (np. kontrola temperatury dla systemów statku, znajomość parametrów rakiet dla systemów uzbrojenia itp.) EE działał poprawnie, ale mam do niego kilka uwag, o których piszę niżej. W trakcie gry przyciął się tylko raz – każdy kto dotykał komputera na larpie wie, że to bardzo dobry wynik, szczególnie że przerwa była na tyle krótka że nie wyszliśmy z klimatu. Ze względu na pewne elementy fabularne obecne były również „karty lojalności” podobne do tych obecnych w grze planszowej „Battlestar Galactica” (w odpowiednim momencie gry otwierało się swoją kopertę i można było uzyskać dodatkowe informacje o swojej postaci).\nPlusy. Po pierwsze, głęboka kosmiczna immersja. W tej grze naprawdę jest silne wrażenie przebywania na mostku statku kosmicznego; padają rozkazy, oficerowie przy konsolach powtarzają je lub raportują status, na ekranach migają obrazy i liczby, dowódca lub jego zastępca ponuro przechadza się za plecami wszystkich, na tablicy rysowane są plany taktyczne… mostek robi dobre wrażenie od początku jako przygotowana scenografia, a ożywiony grą jeszcze bardziej zyskuje. Po drugie, scenariusz był umiejętnie zaprojektowany łącząc elementy klimatu i realizacji zadań. Było sporo okazji, żeby pograć, poczuć sam klimat lotu w kosmosie. Jednocześnie zadanie które mieliśmy wykonać było wyzwaniem i wymagało zaangażowania, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której przysłowiowo nikt nie usłyszy naszego krzyku. Jak to zostało podsumowane w dyskusji po grze – zajmowaliśmy się dwoma rzeczami: lotem okrętu widzianym z perspektywy mostka i strzelaniem się w ciasnych korytarzach statku; naprawdę czego można chcieć więcej? Po trzecie, realizacja scenariusza przez twórców przebiegła sprawnie, zarówno przed grą (adaptacja ról, przygotowanie miejsca i rekwizytów) jak i w trakcie niej (wsparcie techniczne, pilnowanie żeby wszystko działało, symulowanie świata wokół nas).\nEmpty Epsylion: konsola uzbrojenia w akcji. Jako oficer uzbrojenia albo sobie z tym wszyskim radzisz, albo przeciwnicy robią z waszego statku ser szwajcarski, odmiana próżniowa.\nMinusy. Dla mnie najtrudniejszym orzechem do zgryzienia był sposób, w jaki EE symuluje statek kosmiczny. Poruszać się można tylko w 2D; strzelanie rakietami wymaga precyzyjnego obracania statkiem; obsługa skanera czy systemów zawiera element zręcznościowy który z czasem staje się powtarzalny; widok z kokpitu mieliśmy z perspektywy za naszym statkiem – to tylko niektóre uwagi jakie mam. Dla wielu osób wrażenia jakich dostarcza EE pewnie wystarczą. Ja jednak czuję głód większego realizmu – trajektorii orbitalnych, wielu różnych systemów na statku które musimy opanować itp. Zdaję sobie sprawę że poziom, za jakim tęsknię może być niegrywalny dla sporej części ludzi. Tym niemniej akceptacja faktu że np. uzbrojenie okrętu jest na poziomie drugiej wojny światowej (trochę jak symulator u-boota), a my poruszamy się po płaskiej mapie było dla mnie sporym wyzwaniem w trakcie gry. Po drugie, pojawiły się pewne niedociągnięcia organizacyjne: uszkodzenia (np. pożar) pojawiały się losowo, nie czuliśmy ich powiązania z resztą wydarzeń mających miejsce w trakcie lotu; brakowało dźwięku w trakcie lotu, walki i przy awariach; tym ostatnim brakowało wyraźnej sygnalizacji wystąpienia poza dymem w jednym miejscu. Chętnie bym przyjął więcej „obecności” świata gry poza konsolami na mostku.\nO czym jeszcze mogę napisać? Są takie widoki z gry, które zostaną mi w pamięci. Pewnie większość z nich to jednorazowe sytuacje, ale napiszę o nich tutaj bo oddają koloryt gry. Na przykład mina pani porucznik, kiedy zawitała do lazaretu z raportem na temat aktywności nieprzyjaciela, i zastała trójkę wyższych oficerów wraz z panią doktor rżnących w karty. Albo sytuacja kiedy trzeba było podjąć decyzję, czy wobec zbliżających się myśliwców wroga odcumować nasz okręt i podjąć bitwę – zostawiając część załogi poza nim – czy czekać, ryzykując rozstrzelanie naszego nieruchomego okrętu. Dalej sytuacje kosmosie: bitwy, zabawa w kotka i myszkę z innymi okrętami, ślizganie skrajem chmury pyłu, żeby niewidocznym dla skanerów wyjść na tyły formacji wroga. Pierwsze zejście z mostka, kiedy jako dowódca zostawiam okręt w rękach załogi, zastanawiając się, czy będę miał do czego wracać. Strzelanina w przedziale technicznym, kiedy na pomoc wpada uzbrojony po zęby mój zastępca – a ja uświadamiam sobie, że jego broni wcześniej na oczy nie widziałem, on sam wraz z częścią załogi był wcześniej przemytnikiem, a w poprzedniej wojnie przed buntem SI walczyliśmy po przeciwnych stronach… I myślę sobie – dobrze, że wpadł pomóc, a nie wyrównać rachunki…\nBardzo dobrze oceniam tego larpa. Polecam miłośnikom SF. Wielkie podziękowania dla organizatorów. Kciuk w górę dla załogi. Do następnego lotu!


Ziobro chce kar, minister zdrowia odszkodowań. Niedzielski "Prace trwają faktycznie bardzo długo" - GazetaPrawna.pl\nZiobro chce kar, minister zdrowia odszkodowań. Niedzielski "Prace trwają faktycznie bardzo długo"\n26 kwietnia 2022, 07:49\n- Szacujemy, że na rekompensaty za niepożądane zdarzenia budżet przeznaczy 42,3 mln zł rocznie - mówi Adam Niedzielski minister zdrowia\nNowa odsłona systemu odszkodowań za błędy medyczne - Ministerstwo Zdrowia skierowało po raz kolejny projekt „no fault” do konsultacji międzyrządowych. Chodzi o system, w którym lekarze sami zgłaszają niepożądane zdarzenia medyczne do specjalnego rejestru, a pacjent może na tej podstawie ubiegać się o odszkodowanie, które zostanie mu wypłacone bez orzekania, kto zawinił.\nKłopot polega na tym, że konsultacje nad projektem ustawy o jakości (w ramach której znajdą się odszkodowania za błędy medyczne) trwają już 10 miesięcy. Główny opór stawia Ministerstwo Sprawiedliwości. Jak wynika z naszych informacji, minister Zbigniew Ziobro wysłał list do Ministerstwa Zdrowia i rzecznika praw pacjenta, w którym protestuje przeciwko zniesieniu sankcji karnych dla lekarza. Problem polega na tym, że idea tego systemu, dobrze sprawdzającego się w krajach skandynawskich, opiera się właśnie na tym, by nie szukać winnych.\nObecnie nawet w tych szpitalach, w których są prowadzone rejestry zdarzeń medycznych (mogą to robić dobrowolnie), ze względu na brak dostatecznej ochrony prawnej lekarzy zgłaszane są zdarzenia, w których personel medyczny nie miał bezpośredniego udziału. Brakuje np. zgłoszeń dotyczących niewłaściwej farmakoterapii (np. pomylenie leku, pacjenta, dawki, drogi czy czasu podania).\nRzecznik praw pacjenta, mimo że prace nad projektem zmian jeszcze trwają, od stycznia rozpoczął rejestrowanie zdarzeń niepożądanych zgłaszanych przez pacjentów. Z danych, które otrzymaliśmy od RPP, wynika, że do 21 kwietnia zgłoszono 400 takich zdarzeń. Z czego kilkadziesiąt dotyczyło nieprawidłowego leczenia, 12 pozostawienia ciała obcego, a 60 uszkodzenia ciała lub zgonu.\nProjekt odszkodowań za błędy medyczne nadal nie wszedł w życie. Był zapowiadany dawno temu.\nAdam Niedzielski minister zdrowia / Dziennik Gazeta Prawna\nPrace trwają faktycznie bardzo długo. Ale jest to element wielkiej reformy systemowej włączającej jakość leczenia do systemu. I to nie jako pewnego dodatku, który spełniają tylko niektórzy, ale obowiązku dla wszystkich. Elementem tego jest system odszkodowań za błędy medyczne, czyli „no fault”.\nProponowane rozwiązanie budzi wiele emocji.\nPodczas konsultacji projektu ustawy wpłynęło rzeczywiście bardzo wiele uwag. No fault to jeden z głównych elementów zmiany w obszarze jakości leczenia, która wzbudza tyle dyskusji. I to nie tyle z zewnętrznymi interesariuszami, ile wewnątrz samej administracji publicznej.\nCzyli wewnątrz rządu?\nSystem no fault obejmuje wiele elementów. Z jednej strony prowadzenie przez placówki medyczne rejestru zdarzeń niepożądanych, z drugiej - wprowadzenie systemu odszkodowań dla pacjentów. Projekt przewiduje, że odszkodowania będą przyznawane na podobnej zasadzie jak przy niepożądanych odczynach poszczepiennnych, co już wprowadziliśmy. Podstawą tej zasady ma być brak dochodzenia w sprawie osoby winnej. Czyli właśnie no fault.\nTo co budzi najwięcej kontrowersji?\nWłaśnie kwestia winy i odpowiedzialności. My chcemy, żeby lekarz, który dobrowolnie zgłosił zdarzenie niepożądane, nie był zagrożony sankcją karną.\nTo budzi opór ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry?\nMinister proponuje, żeby nie zdejmować sankcji karnych, chce, żeby one pozostały. Jego zdaniem jedynie sankcje dyscyplinarne nakładane przez samorządy lekarskie mogłyby być zniesione w przypadku dobrowolnego zgłoszenia zdarzenia niepożądanego. Tu toczy się dyskusja.\nTo jak przekonacie ministra?\nPrzygotowaliśmy merytoryczną analizę, pokazującą, jak ten system działa w innych krajach. To właśnie dzięki brakowi dochodzenia winy jest szansa na to, że takie zdarzenia będą zgłaszane, a pacjenci otrzymają szybko odszkodowanie. Poza tym wyłączyliśmy kwestię zgonów z klauzuli no fault. System, który proponujemy, ma być nowoczesny, ale i wyważony.\nPacjent będzie mógł, nawet jak otrzyma rekompensatę, pójść do sądu?\nTak. Początkowo braliśmy pod uwagę takie rozwiązanie, w którym trzeba wybrać: odszkodowanie z funduszu czy sąd, ale ostatecznie z tego zrezygnowaliśmy. Nie możemy zabronić obywatelowi dochodzić swoich praw w sądzie.\nDo kogo będą składać wnioski?\nDo rzecznika praw pacjenta. Widzimy, że Fundusz Kompensacyjny w sprawie szczepień COVID-19, którym właśnie zarządza rzecznik, bardzo sprawnie działa. Chcemy więc powielić ten schemat.\nNa fundusz szczepionkowy składają się firmy farmaceutyczne, producenci szczepień. Kto się złoży na błędy medyczne?\nTo będzie finansowanie z budżetu państwa.\nSzacujemy, że początkowo 16,4 mln zł, w kolejnym roku 32,7 mln zł, potem corocznie 42,3 mln zł. Jednak to trudna kalkulacja. Nie wiemy, ile będzie wniosków. Teraz przecież nie ma ewidencji.\nJaka jest szansa na jego wejście w życie?\nTo jest projekt, który był zapowiadany w programie wyborczym PiS, a także w Polskim Ładzie. Ale zapowiedź wprowadzenia takiej zmiany pojawiła się o wiele, wiele wcześniej. Tyle że nie jest to prosty projekt. Nie widzę jednak powodu, dla którego nie miałby wejść w życie. Obecny system odszkodowań, który miał zastąpić drogę sądową, czyli wojewódzkie komisje ds. zdarzeń medycznych, nie sprawdził się. Trzeba pilnych zmian. Projekt w nowej wersji został już złożony do Komitetu Stałego Rady Ministrów.\nAdam Niedzielski Ziobro powikłania szczepionki błędy medyczne


Archiwa: strój - SPA Therapy\nDo wykonywania ćwiczeń na świeżym powietrzu potrzebny jest nie tylko zapał i entuzjazm u ćwiczącego, ale również dobrze dobrany strój. Nikt przecież nie wybiera się pobiegać czy pojeździć na rolkach w stroju wyjściowym na co dzień czy od święta i to nie dlatego, że nie wypada, ale głównie przez wzgląd na komfort.\nWielkimi krokami zbliża się do nas pora roku, za którą większa część z nas niestety nie przepada z uwagi na nieduże temperatury oraz deszczowe dni. Jesienny czas jest porą roku, za którą przepada niezmiernie nikła część naszego społeczeństwa. Jest to dodatkowo okres, w jakim w wielu przypadkach zapadamy na przeróżne przypadłości, dlatego że warunki pogodowe szybko się zmieniają.\nKiedy nadchodzi koniec roku, większość ludzi ustanawia postanowienia, jakie chce zrealizować w nowym roku. Niezwykle często oscylują wokół poprawy sprawności fizycznej, toteż wiele osób zapisuje się na siłownię.\nJak kupić odpowiednią albę i dodatki komunijne?\nMiesiące poprzedzające pierwszą komunię świętą, to czas gorączkowych przygotowań. Komunia, choć jest przede wszystkim przeżyciem duchowym, wymaga planowania i logistyki godnej najlepiej działających firm. Jedną z ważniejszych kwesti, o której warto pomyśleć wcześniej, jest wybór stroju i dodatków. Zależnie od płci dziecka i ustaleń danej parafii, może to być suknia dla dziewczynki, garnitur dla chłopca lub alby dla dzieci obojga płci.


Piast osłabiony przed meczem z Wisłą Płock. Debiut Sobolewskiego przeciwko mistrzowi Polski - Dziennik.pl\n16 sierpnia 2019, 11:40 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nPiast Gliwice bez kilku kontuzjowanych piłkarzy podejmie w niedzielę płocką Wisłę w meczu ekstraklasy. Gości po raz pierwszy poprowadzi Radosław Sobolewski. „Trzeba się przygotować na mecz z drużyną walczącą o każdy metr boiska” – ocenił trener Piasta Waldemar Fornalik.\nBroniący mistrzostwa gliwiczanie w poprzedniej kolejce pokonali na wyjeździe ŁKS Łódź 1:0, Wisła nie grała, z powodu przełożenia meczu z Legią Warszawa.\n„Debiut nowego szkoleniowca to na pewno element niewiadomej. Wiedzieliśmy, jak grała Wisła poprzednio, być może Radosław Sobolewski będzie chciał położyć nacisk na inne elementy. Na pewno goście przyjadą z nastawieniem zdobycia trzech punktów” – dodał Fornalik.\nPrzyznał, że sytuacja kadrowa jego drużyny nie jest najlepsza. Do kontuzjowanych Aleksandra Jagiełło, Martina Konczkowskiego, Patryka Dziczka i Marcina Pietrowskiego dołączył stoper Jakub Czerwiński, który podczas czwartkowego treningu nabawił się urazu kolana.\n„Problemów trochę mamy, jednak liczę, że ci zawodnicy którzy wejdą na boisko zaprezentują odpowiednią formę i będziemy chcieli mecz za wszelką cenę wygrać. Zwycięstwo z ŁKS było ważne pod względem psychologicznym” – podkreślił trener.\nW spotkaniu z łodzianami rzut karny obronił Frantisek Plach.\n„Kiedy sędzia korzystał z VAR nie denerwowałem się. Spokojnie czekałem na decyzję, koncentrowałem się i cieszę się, że udało się obronić. Takie interwencje to suma umiejętności, pracy na treningach i szczęścia” – powiedział PAP Słowak.\nZaznaczył, że wygrana dodała pewności drużynie po trudnym początku sezonu.\n„Rozegraliśmy dwa mecze bez straty gola (wcześniej 0:0 z Pogonią), teraz mam nadzieję, że nasza gra będzie wyglądała coraz lepiej” – stwierdził bramkarz.\nZa zdobywanie goli w Piaście odpowiada m.in. 20-letni napastnik Dominik Steczyk, który został wypożyczony z niemieckiego FC Nuernberg, gdzie grał w rezerwach.\n„Chcę walczyć o jak najwięcej minut na boisku. Cieszę się z powrotu na Śląsk. Umowa z Piastem to dobry krok, a polska liga jest korzystna dla mojego dalszego rozwoju” – powiedział urodzony w Katowicach zawodnik, który w Niemczech występował też w juniorskiej drużynie VfL Bochum.\nW ekipie mistrza Polski o miejsce w składzie rywalizuje na razie z bardziej doświadczonym Piotrem Parzyszkiem.\n„Rywalizacja jest, ale jesteśmy przede wszystkim kolegami z drużyny. Mamy superkontakt, Piotr dużo mi podpowiada” – wyjaśnił Steczyk.\nZaznaczył, że potwierdziły się opinie o świetnej atmosferze panującej w szatni Piasta.\n„Słyszałem o tym wcześniej i tak rzeczywiście jest. Zostałem bardzo dobrze przyjęty, spodobało mi się tu od razu” – ocenił.\nPrzyznał, że dopiero poznaje polską ekstraklasę.\n„W niedzielę zmierzymy się z drużyną, która jeszcze w lidze nie wygrała i na pewno będzie bardzo chciała to zmienić. My, po kilku pechowych meczach, powoli się odbijamy i też powalczymy o zwycięstwo” – podsumował napastnik.\nPoczątek niedzielnego meczu w Gliwicach o godz. 15.00.\nWaldemar Fornalik ekstraklasa Piast


W Aegon nie ma miejsca na bylejakość | Rozmowa Tygodnia\n– Życie mnie nauczyło, że trzeba celować wysoko. Nasza strategia to nie jest zbiór marzeń i pobożnych życzeń, ale bardzo konkretny plan rozpisany w czasie. Wiemy, co mamy robić, i są już pierwsze tego efekty. Po dwóch miesiącach 2017 r. mogę powiedzieć, że sprzedajemy ponaddwukrotnie więcej niż w pierwszych dwóch miesiącach 2016 r.\nZ jaką liczbą sprzedawców zaczynacie realizację tego ambitnego planu?\n– Mamy teraz nieco ponad 300 specjalistów zajmujących się sprzedażą ubezpieczeń, a do 2020 r. chcemy ich mieć około 1300, z czego 600 bardzo skutecznych.\nZ jakimi ludźmi chce współpracować Aegon?\n– Będziemy proponować różne modele współpracy. Pierwszy model skierowany jest do małych i średnich pośredników ubezpieczeniowych i finansowych, którzy współpracując z nami, mogą poszerzyć wachlarz oferowanych produktów oraz zyskać dodatkowy pasywny dochód, korzystając z naszego innowacyjnego systemu poleceń. To rozwiązanie dla tych, którzy niekoniecznie sami czują się mocni w sprzedaży ubezpieczeń życiowych. Drugi model jest dla pośredników spełniających trzy kryteria: doświadczenie w sprzedaży ubezpieczeń życiowych, uczciwość oraz efektywność sprzedażowa. Szukamy osób, które będą chciały związać się z nami na dłuższy czas, a nie skaczą z firmy do firmy. Zależy nam na doradcach, którzy będą obsługiwać klientów dokładnie tak samo, jak obsługiwaliby najbliższą rodzinę i przyjaciół, tak właśnie rozumiemy uczciwość. Trzeci model jest dla tych, którzy albo chcą dorobić, albo po prostu spróbować pracy w branży ubezpieczeniowej. Czwarty model skierowany jest do osób bez doświadczenia w sprzedaży ubezpieczeń, które szukają zmiany, chcą większego wpływu na własne dochody i niezależności. Z jednej strony od tych doradców bardzo dużo wymagamy, ale z drugiej bardzo korzystnie będziemy ich wynagradzać. To będzie taka „jednostka specjalna”.\nSzukacie komandosów ubezpieczeń?\n– Można tak to nazwać. Każdy, kto ma więcej doświadczenia w ubezpieczeniach, zdaje sobie sprawę, że tylko po najlepszych kandydatach można się spodziewać najlepszych wyników.\nPomówmy o tym, co ci „komandosi” będą sprzedawać…\n– Warto powiedzieć nie tylko o tym, co, ale i w jaki sposób będą sprzedawać. Oprócz świetnych produktów stawiamy na gruntowne i profesjonalne przeszkolenie sprzedażowe. Nasi najlepsi sprzedawcy mają być absolutnymi mistrzami w swoim fachu. Mój cel jest prosty. Po spotkaniu z agentem Aegon klient ma mieć poczucie, że poznał człowieka godnego zaufania, że spotkanie było dla niego wartościowe oraz że chętnie poleci naszą firmę przyjaciołom i rodzinie. Na poziomie produktowym filozofia też jest prosta. Aegon ma dostarczać produkty innowacyjne, dające klientowi konkretne korzyści, a jednocześnie zapewniające prowizję dla agenta i zysk dla akcjonariusza. Bez takiego balansu wzajemnych korzyści żaden biznes nie będzie się rozwijał. Przykładem takiego właśnie produktu jest nasza nowość, czyli Aegon Plan na Przyszłość z premią. To ubezpieczenie na życie połączone z inwestycjami, które są całkowicie zwolnione z opłat. Zamiast opłat jest premia, którą klient dostaje na końcu okresu ubezpieczenia, o wartości pierwszorocznej składki. Warunkiem uzyskania premii jest umowa na co najmniej 15 lat. Ten produkt od pierwszego dnia sprzedaje się naprawdę świetnie i wcale się nie dziwię, bo jest po prostu dobry. Części ochronna i inwestycyjna są bardzo wyraźnie oddzielone. Odrobiliśmy lekcję, którą dał nam rynek. Podobna filozofia będzie nam przyświecać przy kolejnych nowościach produktowych. Jeśli chodzi o majątek i ubezpieczenia nieruchomości, to mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że mamy jeden z najlepszych dostępnych na rynku produktów allriskowych. Mamy ambicję, aby naszymi produktami mocno podwyższyć konkurentom poprzeczkę.\nDo kogo są skierowane Wasze produkty?\n– Do osób o średnich i wyższych dochodach. Agencyjny model sprzedaży jest relatywnie drogi. Tańsze i uproszczone produkty można kupować w kanale bezpośrednim, jednak te bardziej zaawansowane rozwiązania wymagają profesjonalnego doradztwa. Natomiast forma tego doradztwa może być różna. Klienci są często bardzo zajęci i coraz mniej gotowi na to, żeby spotykać się z agentami w domu czy na mieście. To zajmuje bardzo dużo czasu, a oni go nie mają. Dlatego przygotowujemy dla naszych agentów rozwiązania wspierające, m.in. rozmowy z klientami przez komunikatory internetowe.\nTakie wideokonsultacje mają jeszcze dodatkową zaletę – wzbudzają mniejszy lęk przed presją ze strony sprzedawcy niż tradycyjne spotkanie „twarzą w twarz”. Okienko zawsze można zamknąć…\n– Model życia Polaków się zmienia, ubezpieczenia muszą się do tego przystosować. Poza tym, jeśli z perspektywy klienta spotkanie nie ma wartości, to nie ma sensu czegoś udawać.\nJak wygląda Wasz system prowizyjny?\n– Nasz system wynagradzania agentów da się opisać jednym słowem – jest prosty. Premiuje skutecznych i uczciwych sprzedawców. Najlepsi będą objęci gwarancją dochodu, dzięki czemu w sytuacji kryzysowej nie zostaną bez wynagrodzenia. Za nową sprzedaż nasi najlepsi sprzedawcy będą otrzymywali nawet 10 000 zł premii miesięcznie, do tego jeszcze prowizja i system benefitów niefinansowych. Nasi agenci nie muszą też długo czekać na wynagrodzenie, bo prowizję wypłacamy dwa razy w miesiącu. Oprócz tego w nowym modelu będziemy wspierali tworzenie własnych sieci sprzedaży i poleceń. Chcemy, aby na sukces agent nie pracował sam.\nIle macie oddziałów?\n– Jesteśmy już w kilkunastu największych miastach i w każdym kwartale zwiększamy nasz zasięg. Nowe struktury powstają tam, gdzie jest osoba, która ma nasze zaufanie i kompetencje do rozwoju biznesu. Czasem to po prostu sprzedawca, który chce rozwinąć skrzydła we własnej miejscowości.\nJeśli chodzi o biura, to zmieniliśmy swoją filozofię. Stwierdziliśmy, że jeśli mamy inwestować albo w ludzi, albo w mury, to chcemy stawiać na ludzi. Duże metraże i drogie lokalizacje oznaczają mniej środków na wynagrodzenia, a ich rzeczywista efektywność biznesowa jest dyskusyjna. Dlatego jesteśmy w trakcie przebudowy sieci oddziałów na bardziej „szczupłe”, mówiąc językiem informatycznym. Nie chcemy być ogólnopolskim liderem wynajmu powierzchni biurowej. Drogi model biznesowy nie może generować istotnej wartości dla klienta i agenta.\nNa jakie wsparcie technologiczne może liczyć pośrednik, który współpracuje z Aegon?\n– Dużą przewagą konkurencyjną jest system Salesforce, który pomaga zarządzać sprzedażą nie tylko z poziomu centrali, ale również agentowi daje konkretne narzędzia wspierające osobistą efektywność. W tym roku planujemy wprowadzenie dwóch aplikacji. Pierwsza z nich zdigitalizuje proces sprzedaży polis, a druga posłuży do zarządzania systemem poleceń i będzie absolutnie unikalna na polskim rynku. Jak wspomniałem na początku, Aegon jest firmą z konkretną strategią…\nGdy Aegon w ubiegłym roku świętował 10-lecie obecności w Polsce, zaskoczył mnie swoim wizjonerskim i nowoczesnym podejściem. Pokazał się jako firma, która wyciągnęła wnioski z potknięć i trudnych momentów i ma ciekawy pomysł na to, jak służyć ludziom, będąc zarazem rentownym i przyszłościowym biznesem. Wiadomo, że droga od pięknej wizji do faktycznej realizacji bywa czasem długa i kręta, trzymam jednak kciuki, żeby tę wizję udało się Wam zrealizować…\n– Na polskim morzu ubezpieczeń Aegon jest może mniejszą łódką, ale za to, w porównaniu z dużymi firmami, bardzo zwrotną. Korzystając z tej sprawności i z zasobów oraz doświadczenia firmy, chcę stworzyć zespół sprzedażowy, który będzie się wybijał jakością, wyszkoleniem i skutecznością. Na rynku nie ma miejsca na bylejakość. Klienci są niezwykle wymagający. Jeśli agent chce na tym rynku wygrywać, nie może być przeciętny – musi być doskonały.


Zbudowana na rozkaz komendanta ZWZ-AK na terytorium Polski oraz ZSRR dywersyjna organizacja „Wachlarz” przeprowadziła ponad sto ataków na sieć transportową oraz infrastrukturę niemieckich wojsk okupacyjnych. Pierwszą z tych akcji było zatopienie okrętu Kriegsmarine, a ostatnią – zniszczenie 5 samolotów Ju-87 Stuka. W operacje te było zaangażowanych około 600 dywersantów, w tym 26 cichociemnych.\nZadaniem powołanego w połowie 1941 roku „Wachlarza” była strategiczna osłona od wschodu planowanego powstania powszechnego. Organizacja składała się z pięciu odcinków, odpowiedzialnych za przeprowadzenie akcji dywersyjnych na wschód od przedwojennej granicy polsko-radzieckiej. Swoimi patrolami sięgała od Dyneburga na północy po Odessę na południu oraz aż po Dźwinę i Dniepr na wschodzie. Komenda mieściła się w Warszawie. Zasięg działania struktury rozrysowany na mapie przypominał kształtem wachlarz, stąd przyjęta nazwa.\nDo „Wachlarza” skierowano 26 spośród 58 cichociemnych, którzy do 1942 roku wylądowali w kraju. To pokazuje wagę, jaką do tej struktury przywiązywała AK. W samym 1942 roku Sztab Naczelnego Wodza w Londynie przeznaczył na „Wachlarz” połowę spośród 8 mln dolarów wydatkowanych na Armię Krajową. Wypada stwierdzić, że faktycznie otrzymał on 15 procent planowanych funduszy. Organizacja liczyła około 600 żołnierzy. Stanowiła jednocześnie ułamek jednego procenta ówczesnych stanów liczebnych AK.\nPierwsza odnotowana aktywność „Wachlarza” to akcja przeprowadzona 11 kwietnia 1942 roku, wymierzona przeciwko… okrętowi Kriegsmarine. Była nim kanonierka nr „91”, dawna polska ORP „Zaradna” (wyporność 32 t, długość 18,1 m) ze składu Flotylli Pińskiej. Miejscem akcji były „otwarte wody” Kanału Królewskiego na południe od Antopola. Kanał okazał się za płytki i kanonierka utknęła na mieliźnie. Dziesięcioosobowa załoga strzałami z broni ręcznej trzymała na dystans miejscową ludność. Dowódca III Odcinka „Wachlarza”, cichociemny, por. lek. Alfred Paczkowski „Wania”, gdy otrzymał informację o kanonierce, sformował dziesięcioosobowy zespół uderzeniowy. Składał się on z trzech grup: szturmowej („S”), minerskiej („M”) oraz ubezpieczającej („U”). Grupa „M” miała podpiąć do burty kanonierki minę magnetyczną z zapalnikiem zegarowym (nastawionym w momencie rozpoczęcia akcji na 30 minut). Po wybuchu miny grupa „S” miała wtargnąć na pokład i dokończyć dzieła.\nFaktyczny przebieg akcji różnił się od zaplanowanego. Dwuosobowa grupa „M” – „Wania” oraz zaopatrzeniowiec, plut. Antoni Langner ps. „Douglas” – podeszła płytkim kanałem do okrętu. Magnesy miny nie chciały trzymać się kadłuba, dlatego też plecak z miną (dwie kostki trotylu i wałek plastiku) zawieszono przy burcie poniżej linii wodnej. Zapalnik zadziałał już po dwóch minutach i mina eksplodowała, wyrywając potężną dziurę w burcie oraz lekko ogłuszając wycofujących się dywersantów. Po eksplozji grupa „S” wtargnęła na pokład, okazało się, pustego okrętu. Kilka godzin wcześniej Niemcy opuścili okręt (wymontowując z niego uzbrojenie) i przenieśli się do pobliskiej miejscowości Osipowicze. Dywersantom pozostało jedynie dokładnie zniszczyć silniki okrętu i pod ogniem broni maszynowej z Osipowicz wycofać się do szosy, a stamtąd do Brześcia. Wrak rozerwanej wybuchem prawie na pół kanonierki przez kilka miesięcy blokował skutecznie Kanał Królewski, którym Niemcy transportowali beczki z paliwem w kierunku frontu, a płody rolne z Ukrainy w stronę Rzeszy.\nKomenda „Wachlarza” zakwalifikowała akcję jako szkolną, ponieważ została przeprowadzona na przedwojennym terytorium RP. Za akcje bojowe uznawano wyłącznie te prowadzone na wschód od granicy ryskiej i tylko takie wymieniano w meldunkach do Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. Sam inicjator akcji, por. „Wania”, uważał ją za „cios w powietrze”. Jednak w chronologii „Wachlarza” była to pierwsza akcja.\nOstatnią akcją „Wachlarza” było (między 22 maja a 5 lipca 1943 roku) zniszczenie przez grupę dywersyjną cichociemnego por. Franciszka Pukackiego ps. „Gzyms” 5 samolotów Ju-87 Stuka na lotnisku wojskowym w Charkowie.\nOgółem w ciągu piętnastu miesięcy działania „Wachlarz” przeprowadził ponad sto różnego rodzaju akcji bojowych (wykolejanie lub wysadzanie transportów kolejowych, spalenie cystern z paliwem, likwidacja funkcjonariuszy niemieckich itd.) w części zakwalifikowanych jak akcje szkolne. Straty organizacji wyniosły około 130 żołnierzy poległych, rozstrzelanych lub zamęczonych w śledztwach. Stanowiło to około 21% procent stanu wyjściowego.\nW Polsce do lat 80. XX wieku o akcjach „Wachlarza” było, oględnie mówiąc, cicho. W 1973 roku Cezary Chlebowski zamierzał obronić jako doktorat swoją pracą o „Wachlarzu”, napisaną na podstawie 500 notowanych rozmów, 230 spisanych relacji, kilkuset tek archiwalnych oraz dziesiątków tysięcy klatek mikrofilmów z archiwów krajowych i zagranicznych. Jednak ze względu na naruszenie tabu, jakim był obowiązujący w „ludowej” historiografii dogmat o pierwszeństwie Gwardii Ludowej w rozpoczęciu zbrojnej walki z okupantem niemieckim, praca nie została dopuszczona do obrony. Obronił ją dopiero w 1980 roku na Uniwersytecie Warszawskim, podczas zmienionej lekko sytuacji wewnętrznej kraju. Wydana dwukrotnie (w 1983 i 1987 roku przez wydawnictwo PAX), na podstawie pracy doktorskiej, monografia „Wachlarza” przerwała kilkudziesięcioletnią zmowę milczenia.


Zajęcia fitness w Gliwicach dla każdego - Tychy informacje\nDodano: 2020-08-04 09:15, aktualizacja: 2020-08-04 10:27\nW dzisiejszych czasach większość z nas pragnie zadbać o siebie i swoje ciało. Jeżeli należysz do tych osób i chcesz zrzucić zbędne kilogramy, ukształtować swoją sylwetkę albo po prostu poczuć się lepiej na co dzień, odwiedź klub Shausha, w którym organizujemy różnorodne zajęcia fitness w Gliwicach. Wychodzimy tym samym naprzeciw potrzebom osób młodszych i starszych, mężczyzn i kobiet, w tym także pań w ciąży oraz świeżo upieczonych mam. Co znajdziesz w naszej ofercie?\nFitness w Shausha, czyli ogromna różnorodność i nowoczesność\nShausha to nowoczesny klub fitness w Gliwicach, w którym zadbaliśmy o doskonałą aranżację wnętrz, świetną atmosferę i oczywiście profesjonalne wyposażenie. Aby zajęcia przebiegały w odpowiedni sposób, zatrudniliśmy najlepszych instruktorów, którzy pomogą Ci w każdej sytuacji. I oczywiście zadbaliśmy o różnorodność ćwiczeń, dzięki czemu możesz postawić między innymi na:\nEasy Step – zajęcia na stepie, przeznaczone dla tych osób, które nigdy nie miały z nim do czynienia – pozwalają szybko zrzucić tkankę tłuszczową i poprawić kondycję;\nFit Dance – zajęcia fitness opierające się na tańcu, a więc nie tylko skuteczne jako ćwiczenia, ale również fantastyczna zabawa;\nFit Lady – zajęcia dla pań, dzięki którym będą one w stanie szybko wymodelować swoją sylwetkę i dolne partie ciała – ćwiczenia o średniej i dużej intensywności;\nBPU – brzuch, pośladki i uda, a więc to, co istotne dla wielu pań – to fitness w Gliwicach z udziałem różnego rodzaju akcesoriów, takich jak gumy czy sztangi;\nPiloxing – innowacyjny trening, łączący boks, pilates i taniec, który daje naprawdę znakomite efekty w przypadku każdej osoby ćwiczącej.\nTo oczywiście nie wszystko! W naszej ofercie znajdują się również inne zajęcia, takie jak Joga, Full Body Workout, Mama + Dziecko, Aktywna Ciąża czy Aktywna Niedziela. Polecamy zapoznać się z naszym kalendarzem zajęć fitness i wybrać te, które będą dla Ciebie najbardziej odpowiednie.\nWierzymy, że dzięki tak ogromnej różnorodności zajęć, każdy znajdzie wśród nich coś dla siebie. Coś, co pozwoli mu osiągnąć cel w postaci pięknej sylwetki, lepszego zdrowia czy doskonałego samopoczucia. Wszystkie zajęcia są dokładnie zaplanowane i prowadzone przez doświadczone oraz wykwalifikowane osoby – w ten sposób Shausha stała się znanym i cenionym klubem fitness w Gliwicach.\nShausha – nie tylko fitness?\nShausha Gliwice to miejsce, w którym ukształtujesz piękną sylwetkę i osiągniesz cel w możliwie jak najkrótszym czasie! A zajęcia fitness to tylko jedne z wielu, jakie polecamy wszystkim naszym gościom. Zapraszamy również na nowoczesną siłownię, na tenis, badmintona czy squasha, do naszej strefy Wellness lub na trening personalny z profesjonalnym trenerem. Oferujemy także EMS, czyli elektrostymulację mięśni!\nWszystko to w atrakcyjnych cenach i przy zachowaniu jak najwyższych standardów obsługi. Shausha to miejsce dla każdego, w którym poczujesz się znakomicie i do którego z całą pewnością zechcesz wracać. Zapraszamy na zajęcia!


Skromne przyzdobienia i prosta prezencja to znamienne cechy tego kroju zawiadomienia o komunii. Ozdobny papier z wyraźną fakturą to surowiec jaki został wykorzystany do wyprodukowania prezentowanych zawiadomień na komunię. Monogram IHS zapisany złotymi literami na odsuniętym od głównej kartki zaproszenia kole, nadaje stylu i interesującej prezencji temu zawiadomieniu.\nTen wariant zawiadomienia na komunię jest znakomitym przykładem tego, jak dzięki skromnemu designowi i wysokiej jakości półproduktom można zrobić gustowne zawiadomienia. Właściwie spreparowana przez nas treść zaproszenia, doskonale nadaje się do personalizowania, dzięki czemu oszczędzamy mnóstwo czasu na wypisywaniu zawiadomień.\nKomunia zaproszenia tanio Ręcznie wykonane zaproszenia na komunię Ręcznie zdobione zaproszenia


Pobierz darmowy dodatek tematyczny do branżowego czasopisma BHP\nDowiedz się więcej! Pobierz bezpłatnie!\nSprawdź 5 specjalistycznych artykułów, jakie przeczytasz w dodatku. 23 strony praktycznej wiedzy!\nPomiar hałasu za pomocą urządzeń mobilnych\nPobierz darmowy dodatek\ndo specjalistycznego czasopisma BHP.\nWiedzę zawartą w tej publikacji możesz wykorzystać w swojej praktyce zawodowej.\nArtykuły zostały opracowane przy udziale specjalistów i praktyków z dziedziny BHP.\nOtrzymasz aż 23 strony rzetelnej wiedzy z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.\n5 bezpłatnych artykułów\nPobierając dodatek otrzymasz aż 5 specjalistycznych i całkowicie bezpłatnych artykułów.\nDowiesz się, jak wybrane przedsiębiorstwa budują kulturę bezpieczeństwa oraz dbają o przestrzeganie przepisów BHP. Przeczytasz również obszerne opisy studiów przypadków z polskich firm. Poznasz ich przyczyny, przebieg oraz wnioski powypadkowe.\nPoznasz szereg narzędzi, które pozwolą Ci efektywnie wprowadzać bezpieczeństwo, np. algorytmy działania, listy kontrolne. Uzyskasz szersze spojrzenie na kwestie bezpieczeństwa dzięki artykułom poświęconym psychologii w BHP czy ergonomii.\nBędziesz na bieżąco informowany o zmianach w prawie unijnym i krajowym.\nPoznasz zagrożenia, jakie mogą wystąpić na poszczególnych stanowiskach pracy oraz dowiesz się, w jaki sposób najlepiej im zapobiegać.\nPrzegląd porównawczy produktów BHP\nNa łamach czasopisma publikowane są kompleksowe przeglądy ŚOI, dzięki którym dobierzesz produkty najlepiej odpowiadające firmowym kryteriom.\nOd 22 lat wspieramy specjalistów BHP\nPobierz dodatek tematyczny\n"Pomiary środowiska pracy"\n(32) 788 51 46\nWyrażam zgodę na przetwarzanie danych... więcej\nWyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych oraz dystrybucji czasopism przez ELAMED Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K. z siedzibą w Katowicach przy al. Roździeńskiego 188C zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.). Jednocześnie przyjmuję do wiadomości, że podanie przeze mnie danych jest dobrowolne i że przysługuje mi prawo wglądu do moich danych, ich poprawienie oraz do wniesienia sprzeciwu co do ich dalszego przetwarzania.\nWyrażam zgodę na otrzymywanie... więcej\nWyrażam zgodę na otrzymywanie od ELAMED Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K. z siedzibą w Katowicach przy al. Roździeńskiego 188C informacji handlowych drogą elektroniczną na podany przeze mnie adres e-mail, zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. nr 144, poz. 1204, z późn. zm.). Jednocześnie przyjmuję do wiadomości, że podanie przeze mnie danych jest dobrowolne i że przysługuje mi prawo wglądu do moich danych, ich poprawienie oraz do wniesienia sprzeciwu co do ich dalszego przetwarzania.\nWyrażam zgodę na kontakt telefoniczny... więcej\nWyrażam zgodę na kontakt telefoniczny w celu przedstawienia oferty handlowej zgodnie z ustawą z dnia 16 lipca 2004 roku o prawie telekomunikacyjnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 243)