Co zabrać ze sobą w podróż na Sardynię? - stoicus.pl\nTurystykastoicus 23 stycznia 2019\nSardynia all inclusive https://wakacjenasardynii.pl/blog/najlepsze-hotele-na-sardyni\nSłoneczne wakacje na Sardynii to marzenie niejednego Polaka, choć nie wszystkich na nie stać. Czasami ludzie oszczędzają wiele miesięcy, aby móc wyjechać na dwutygodniowy urlop do magicznego, włoskiego kurortu. A tam wszystko jest inne. Stale świeci słońce. Noce są krótkie, dni długie, a ludzie serdeczni. Realizując pomysł o wyprawie na Sardynię, trzeba pamiętać o kilku ważnych rzeczach. Postaramy się im przyjrzeć nieco z bliska. Bagaż wakacyjny na Sardynię wcale nie musi być ciężki i bogaty, abyśmy w pełni dobrze czuli się na włoskiej ziemi. Wszystko, co będzie nam potrzebne na dwa tygodnie pobytu na słonecznej wyspie, przy operatywności i kreatywnych sposobach pakowania zmieścić można już w jednej, góra dwóch walizkach. To, co w pierwszej chwili przychodzi nam do głowy, jeśli chodzi o niezbędne elementy naszego bagażu, to śpiwór do spania. Nie wszystkich stać na pięciogwiazdkowe hotele, a i hostele często bywają zatłoczone i brak wolnych miejsc. Co wtedy zrobić? Można poszukać jakiegoś ustronnego miejsca na sardyńskiej plaży i tam spędzić noc w śpiworze. Niejeden porwał się na takie rozwiązanie i przeżył. Tobie też się uda!\nCiuchy i gadżety w wakacyjnej walizce\nPamiętaj, że lecisz na wakacje na Sardynii https://wakacjenasardynii.pl nie po to, aby co godzinę stroić się w wymyślne fatałaszki, ale po to, aby wypocząć i poznać nowych ludzi, spędzić ciekawie czas, nabrać nowych doświadczeń. Możliwość spędzenia niesamowitej przygody powinna przesłonić Ci tak prozaiczne zjawiska jak ciuchy czy spanie w hotelowych łóżkach. Sardynia jest tak piękną wyspą, że żal choćby dodatkowej minuty na spędzanie wolnego czasu w hotelu. Tutaj przyroda pali się w rękach, tak wiele jest dzikich plaż do odkrycia. Malownicze plenery sprzyjają spacerom. Można wypożyczać skutery, samochody, żaglówki czy deski surfingowe. Właśnie Sardynię najlepiej będzie poznawać od strony aktywnych zajęć. Sporty, jakie możesz tam uprawiać, są bardzo liczne. Właściwie na każdym właściwie kroku napotkać można instruktora oferującego swoje porady co do treningów na hotelowej siłowni, indywidualnego programu diet i wszystkiego, co tylko jest związane ze zdrowym stylem życia.\nPamiętaj, że wakacje na Sardynii to bezustanna walka ze słońcem. Nawet jeśli uciekasz tam przed tradycyjną, polską jesienią czy zimą, od nadmiaru słońca możesz mieć problemy ze zdrowiem. Opalać się należy rozsądnie, stosując sprawdzone i bezpieczne kosmetyki do ochrony skóry przed słońcem. Posiadają one wysokie pH, dzięki czemu chronią nas o każdej porze dnia. Nie tylko wtedy, gdy leżymy płasko na plaży, opalamy się biernie, ale również wtedy, gdy pozostajemy w ruchu. To już od dawna jest udowodnione, że najszybciej opalimy się będąc w bezustannym ruchu. Dlatego, przed wyjściem na każdy długi spacer – olejek ochronny lub krem do opalania staje się koniecznością. Jeśli zwiedzamy Sardynię przed południem, trzeba koniecznie ochronić głowę. Można do tego wykorzystać klasyczną czapkę z daszkiem, albo efektownie zaprojektowany kapelusz słomkowy, z bardzo szerokim rondem. W takich kapeluszach wszystkie kobiety, bez względu na narodowość, przypominają prawdziwe Włoszki.\nWygodne buty na urlop na Sardynii\nSpędzając aktywnie wakacje na Sardynia 2019 https://wakacjenasardynii.pl/oferty-2019, trzeba w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę obuwie sportowe, lekkie i przewiewne. Dzięki nim nawet po wielu godzinach wędrówek po skałach czy po plażach nasze stopy nie będą się czuły przemęczone. Najlepsze i najbardziej wypróbowane są sportowe, klasyczne adidasy, bądź trampki. I nie chodzi tu nawet o marki, ale o funkcjonalność. Sardynię naprawdę zwiedzić możesz w butach za 20 złotych, nie musisz kupować kosztowniejszych odpowiedników zwykłych trampek tylko po to, aby zaimponować znajomym, z którymi wspólnie wybraliście się w podróż. Na plażę przydadzą się leciutkie klapki, wkładane przez duży palec u stopy, tzw. „japonki”. Jest to obuwie niezwykle praktyczne i uniwersalne, idealne na plaże zarówno piaszczyste, jak i bardziej kamieniste.\nFotografuj, uwieczniaj, opisuj\nPamiątki są ważną, integralną częścią każdej podróży. Spędzając wakacje Sardynia 2019 https://wakacjenasardynii.pl/blog/oferty-first-minute–wakacje-na-sardynii-2019 dobrze będzie dokumentować każdy krok na obcej ziemi w postaci fotografii czy filmików kręconych telefonem komórkowym. Nie musisz już zabierać ze sobą wielkiej kamery przenośnej, ponieważ kamerki obecne w naszych smartfonach mają często równie dobrą jakość prezentowania obrazu. Zdjęcia robione przez aparat fotograficzny możesz później zostawić sobie w ramach pamiątki, ale także chcielibyśmy Cię zachęcić do prowadzenia bloga w Internecie. Takie działania pozwalają na podzielenie się swoją wiedzą i wrażeniami z podróży z milionami internautów. Twoje opisy pod fotografiami na stronie internetowej z pewnością mogą zachęcić niejedną osobę, aby w przyszłym roku, podczas urlopu podążyła Twoimi śladami. Jak najwięcej uwiecznionych wspomnień w formie fotografii daje nam szansę powrotu do magicznych chwil, gdy tylko zatęsknimy za dawnymi wrażeniami i emocjami. Sardynia ma tak wiele nieodkrytych skarbów krajobrazowych, że można się tam wybierać co roku!


Jakie auto firmowe wybrać? – NewsPoland\nDroższy, ale tańszy w eksploatacji czy tańszy, ale o wyższych kosztach utrzymania? Wyposażony we wszelkiego rodzaju udogodnienia czy może raczej okrojony z najnowszych zdobyczy technologii? Jaki powinien być idealny samochód służbowy?\nPolska przeżywa boom na samochody służbowe. Po naszych drogach jeździ już ponad 2 mln firmowych pojazdów. Na co zwracają uwagę firmy, które decydują się na wybór samochodów do swojej floty? Jeszcze nie tak dawno samochód służbowy musiał być po prostu tani. Wiadomo, że wszystkie firmy zwracają uwagę na koszty – stąd specjalne oferty producentów samochodów, którzy są gotowi dawać przedsiębiorstwom całkiem spore upusty. Firma może kupić samochód nawet o około 25 procent taniej niż indywidualny nabywca. Zwykle na jeden pojazd przeznacza około 60 tys. zł. Jednak cena nie jest czynnikiem decydującym.\n– Dawno minęły czasy, kiedy przedstawicielowi handlowemu kupowało się najtańszy samochód z segmentu A, biały, bez wygód – mówi Piotr Wielgus, redaktor naczelny magazynu “Menadżer Floty”. – Samochody służbowe stały się w bardzo wielu wypadkach wizytówkami firmy. Inne potrzeby ma sprzedawca, inne kierownik, a jeszcze inne prezes firmy. Najniższy szczebel pracowników, czyli przedstawiciele handlowi też już jeżdżą lepszymi autami niż kiedyś.\nKoszty eksploatacji auta służbowego\nDużo istotniejsze dla firm są koszty eksploatacji samochodu. Generalnie – im oszczędniejszy pojazd, tym lepiej. Zwłaszcza w firmach, w których aut jest dużo. Przy rozbudowanej flocie i intensywnym użytkowaniu samochodów lepiej wybrać oszczędniejsze diesle niż droższe „benzyniaki”. Jeden pojazd z silnikiem na olej napędowy, który wyjeździ około 30 tys. kilometrów rocznie, może przynieść oszczędności kilkuset złotych, co przy dużej liczbie pojazdów ma ogromne znaczenie.\nKolejną cechą, którą powinien mieć samochód służbowy, jest jego jak najwyższa wartość rezydualna, czyli to, ile jest wart w momencie odsprzedaży. Utarł się pogląd, mówiący że samochody służbowe są po kilku latach w fatalnym stanie. Nie jest to prawda, bo – choć mają duży przebieg – są to auta pieczołowicie serwisowane w autoryzowanych stacjach obsługi. To dlatego ich wartość rezydualna może być wyższa niż w przypadku auta prywatnego. Z tego względu chętnie przez przedsiębiorstwa są kupowane te samochody, które uważane są za niezawodne. Co w praktyce oznacza marki należące do niemieckich producentów. W codziennej działalności firm nie ma czasu na to, by trzymać auta w serwisie.\nBezpieczeństwo auta firmowego\nZdaniem Piotra Wielgusa, auto firmowe musi być także bezpieczne. Przywykło się uważać, że przeciętny samochód firmowy ma być jak najprostszy i nie musi mieć specjalnych „bajerów”. Jednak kwestie bezpieczeństwa są niezwykle istotne. Np. dzięki systemowi OnStar firmy Opel, po pełnym aktywowaniu usługi, kierowca może połączyć się w każdej chwili z dedykowanym doradcą – przy pomocy specjalnego modułu znajdującego się w aucie. Jest to pomocne np. w razie awarii.. Doradca wzywa w razie konieczności pomoc drogową. Przydatną usługą jest też zdalna diagnostyka pojazdu – doradca może zdalnie zweryfikować najważniejsze parametry samochodu, w tym ciśnienie w oponach i żywotność oleju silnikowego.Jednak na diagnostyce wsparcie się nie kończy. Producenci mają również pomysły na poprawę bezpieczeństwa podczas jazdy. Jednym z ciekawszych rozwiązań tego rodzaju jest kamera Opel Eye. Rozpoznaje ona znaki drogowe, informuje o niezamierzonym opuszczeniu pasa ruchu, ostrzega przed kolizją, a nawet wskaże odległość od pojazdu poprzedzającego.\nRelated Items:auto, Polska, wybór


Willa (2,5 gwiazdki) w mieście St. Ann's Bay — pobyt uprzyjemni basen odkryty\nPriory, St. Ann's Bay, Saint Ann, Jamajka\nJakie procedury utrzymania czystości i zachowania higieny stosuje się obecnie w obiekcie Sea Scape Villa?\nCzy Sea Scape Villa zapewnia miejsce parkingowe?\nCzy Sea Scape Villa to obiekt z basenem?\nCzy Sea Scape Villa akceptuje zwierzęta?\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma Sea Scape Villa?\nCzy Sea Scape Villa ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nJak można spędzić czas w obiekcie Sea Scape Villa i w jego pobliżu?\nW obiekcie Sea Scape Villa znajdują się takie udogodnienia jak basen odkryty.


Plakietka (etykietka, ramka) duża prostokątna - forma do wykrawaniaj JEM - kup w sklepie internetowym Sklep Online La-Torta\n» Plakietka (etykietka, ramka) duża prostokątna - forma do wykrawaniaj JEM\nPlakietka (etykietka, ramka) duża prostokątna - forma do wykrawaniaj JEM\nKod produktu: 107P008\nRozmiar: 19, 5 x 13,3 cm\nKształt: prostokątny, ozdobny\nPrzeznaczenie: forma do mas cukrowych różnego typu\nCzy Twoim marzeniem jest wykonanie przepięknej ramki lub plakietki pod obraz albo napis, a masz problem z równym wycinaniem kształtów z lukru plastycznego? Zostaw swoje noże kuchenne, które nie są do tego przeznaczone i użyj tej wycinarki aby bez wysiłku zrobić oszałamiające zdobienia Twojego wypieku. Prostokątny kształt i duży rozmiar będą perfekcyjnie pasować do napisów na Twoim torcie. Poczuj się jak profesjonalista i zaskocz innych swoją dekoracją. Plastikowe wycinarki firmy JEM to niezastąpione narzędzia, które pozwolą nadać wymarzony kształt Twoim dekoracjom cukierniczym. JEM to południowoafrykańska firma, która od lat specjalizuje się w projektowaniu akcesoriów cukierniczych. Produkty przez nią oferowane odznaczają się doskonałą jakością.\n1. Rozwałkuj bardzo cienko lukier plastyczny, ale jednocześnie na tyle grubo by można było wytłoczyć wzory z wycinarki.


Kamil Białas 07.10.2015 12:59\nKarol Nienartowicz od 10 lat fotografuje polskie góry. Swoją przygodę ze zdjęciami w Tatrach rozpoczął w 2005 r., gdy wygrał konkurs fotograficzny. Nagrodą był weekend w pensjonacie w Zakopanem. Mimo że na co dzień mieszka w Gdańsku i do Tatr ma prawie 700 kilometrów, stara się tam wracać niemal każdego roku.\nMają Tatry w sobie coś wyjątkowego, co jest nieuchwytne i nieopisywalne w słowach. Jakiś dziwny rodzaj magii, której próżno szukać w innych górach. I nie wynika to z faktu, że to są nasze Tatry, nasze polskie góry, najwyższe, najlepsze, najpiękniejsze. Tatry to wyjątkowa wyspa górska w skali Europy - mówi Karol Nienartowicz.\nWykonane przez siebie zdjęcia fotograf zamieścił w popularnym serwisie Boredpanda. Wpis z fotografiami polskich gór zobaczyły je już 24 tysiące osób.\nPrzez ostatnie lata fotograf pokonał 98 proc. wszystkich szlaków w polskich Tatrach powyżej wysokości 1500 m n.p.m. Przeszedł w sumie 740 km i pokonał przewyższenia o sumie 51 tysięcy metrów. Zdjęcia zamieszcza na swoim fanpage'u w serwisie Facebook (TUTAJ). Jego przygody w górach obserwuje już blisko 20 tysięcy osób.\nZapytaliśmy go czy polskie góry są ładniejsze od Alp czy Pirenejów:\nSą inne - bardziej kameralne i mniejsze. To, że są mniejsze, sprawia wrażenie, że są już dość dobrze poznane i obfotografowane. Z polskich gór bardzo lubię Karkonosze i Tatry - uważam, że obydwa pasma absolutnie nie odstają od europejskiej średniej - mówi fotograf.\nKarol Nienartowicz przygotował też listę 10 miejsc w polskich Tatrach, które trzeba odwiedzić z aparatem. Można tutaj zrobić niezwykłe zdjęcia.


Nagrania płytowe polskich śpiewaków\nDotychczasowa kompaktowa dyskografia Bernarda Ładysza obejmuje 4 płyty: Arie i pieśni (PN, 417), The best of Bernard Ładysz (PN, 239), Ładysz and Ładysz (STD, 010), A to Polska właśnie (PR, 220). Podstawową wadą trzech pierwszych kompaktów jest powtarzanie tych samych nagrań wielkiego basa. To przecież jeden z największych polskich artystów-śpiewaków drugiej połowy XX wieku. I chyba nie tylko polskich. Dysponował wspaniałym głosem o przejmującym brzmieniu, szerokim diapazonie, ogromnej swobodzie technicznej w śpiewie, niezwykłej ekspresji i wyjątkowej, zawsze trafnej niezależnie od repertuaru, interpretacji.\nKolejny album jego nagrań powtarza, niestety, błędy poprzednich. Przynosi bowiem ponownie wiele już publikowanych nagrań (zwłaszcza operowych), wzbogacając je o raczej margines sztuki wielkiego artysty: piosenki (nie zawsze ciekawe, na ogół kompozytorów rosyjskich, niekoniecznie nagrane w najlepszych latach artysty). Są jednak w tym zestawie cenne wyjątki: duet Filipa i Inkwizytora z Don Carlosa Verdiego, który artysta wykonuje sam z sobą, czy pieśni Moniuszki (Kozak), Noskowskiego (Stach) i J. Gaczka (Bez tytułu – śpiewanej w duecie z Barbarą Nieman).\nZastrzeżenia może budzić układ tematyczny albumu, mieszający arie, pieśni i piosenki i całkowicie negujący chronologię nagrań. Znakomity jest za to zamieszczony w albumie esej Józefa Kańskiego o artyście.\nCokolwiek by jednak zarzucić tym płytom – warto je nabyć!\nBernard Ładysz: Arie, Pieśni, Piosenki (różne orkiestry, różni dyrygenci, różni pianiści), POLSKIE RADIO, PRCD 521/23 (3CD), ADD, 190′ 29”, wyd. 2004 r.


Podkategoria: Sprzęt RTV - strona 1 - BVK.pl - katalog stron www\nZapraszamy rodziców do zapoznania się z ofertą Pierwszych Kroczków. Jest to jedna z niewielu placówek, w których łączymy muzykę, kreatywne zajęcia, zdobywanie umiejętności językowych z przebywaniem na świeżym powietrzu. Dzieciom możemy zapewnić fachową opiekę opiekunek, domową at...\nPropozycja sklepu internetowego niszczarki24. pl została wybrana z myślą o najbardziej wymagających klientach. W naszej ofercie klinci kupią perfekcyjne niszczarki biurowe. Nasza oferta przeznaczona jest zarówno do rodzinnych firm, jak również olbrzy\nFirma IBC Grupa »\nFirma IBC Grupa, skupiającą w swojej grupie trzy niezależne spółki. Dzięki wspólnej koncepcji marketingowej oraz wiedzy, na którą składa się wielkie doświadczenie potrafią dotrzeć do olbrzymiego kręgu klientów i zapewniają im fachową obsługę. Kolejną\nkasy fiskalne mysłowice (1), niszczarki (3), metkownice (1), piece rational (1), zmywarki hobart (1), biurowe (1), gilotyna (1), Fellowes (1), wagi sklepowe (2), minibrowary (1), niszczarka (1), do papieru (1), trymer (1), krajalnice (1)


Tuba Ostrowa Wielkopolskiego - Spotkanie Obywatelskie Wielkopolskie (Z miasta)\nPosłowie Platformy Obywatelskiej spotkali się w środę 15 marca w auli Społecznej Akademii Nauk z mieszkańcami Ostrowa w ramach organizowanych tego dnia „Spotkań Obywatelskich Wielkopolskich”.\nW spotkaniu wzięli udział posłowie: Jarosław Urbaniak, występujący w roli gospodarza oraz Rafał Grupiński, Monika Wielichowska i Marek Rząsa, a było ono jednym z 27 jakie odbyły sie tego dnia w całej Wielkopolsce. Formuła spotkania zakładała czynny w nim udział przybyłych mieszkańców, w zdecydowanej większości sympatyków Platformy Obywatelskiej, zgromadzonych w liczbie około 50-60 osób. Chętnych do zabrania głosu było sporo, dyskusja trwała więc aż 3 godziny, a większość tego czasu zajęły wypowiedzi, pytania, czy propozycje zgłaszane przez osoby z sali.\nPoseł Rafał Grupiński przybliżając ideę spotkania mówił:\n- Wędrując po Polsce rozmawiając z państwem docierając do miast i miasteczek staramy się wychwytywać to co zdaniem państwa jest najważniejsze, co winno ulec zmianie, co jest istotne dla życia społecznego Ale rozmawiamy także o tym co „po PiS-ie”, po tych rządach, które dzisiaj na nas spadły. A tutaj rozmiar katastrofy jest tak rozległy, że wszystkie kwestie trudno poruszyć. Likwidacja gimnazjów i wszystko to co się dzieje z całym systemem szkolnictwa, kwestia likwidacji służby cywilnej, kwestia uzależnienia prokuratury od polityków, kwestia czystek jakich się dokonuje we wszystkich możliwych miejscach. To co się dzieje w prawie i słynne już Lex Szyszko, szeroko zakrojone działania zmierzające do zamachu na samorządy, a także szereg działań, których państwo nie widzicie bo nie są tak głośne jak wycinka drzew czy dymisje generałów. Spotykamy się, żeby dzielić się swoją troską o państwo, pokazywać z czym zamierzamy twardo walczyć, a także usłyszeć od państwa to, czego my być może nie dostrzegamy, a co powinniśmy zmienić.\nWśród poruszanych tematów przewijały się te ogólnokrajowe, znane z mediów, jak zmiany w systemie oświaty, w służbie zdrowia, na przykładzie sławetnej „wycinki drzew” zwracano uwagę na jakość stanowionych obecnie przepisów i ustaw. Nie zabrakło jednak w dyskusji również kwestii popełnianych przez PO błędów w przeszłości, zwracając m.in. uwagę na problemy natury komunikacyjnej, braku czytelnych przekazów, jak i pytań dotyczących Polski po najbliższych wyborach parlamentarnych.\nPoseł Jarosław Urbaniak w odpowiedzi na jedno z pytań dotyczących wycinki drzew zwrócił uwagę na kwestię stosowania prawa. Tłumaczył że w Ostrowie samorząd nie czynił trudności z uzyskaniem pozwolenia na wycięcie drzewa i rezygnował z wysokich opłat, w zamian za dokonywanie przez wnioskodawcę nowych nasadzeń.\nPosłanka Monika Wielichowska, przedstawiona jako była menadżerka zespoły Big Cyc, odniosła się do kwestii związanych z prawami kobiet, wymieniając kolejno: ustawę o in-vitro, pigułkę „dzień po”, czy standardy okołoporodowe, które zostały wprowadzeniu w minionych latach, a obecnie są likwidowane. Wyraziła przy tym swoje uznanie dla kobiet, które zdecydowały się wyjść na ulice by manifestować w obronie swoich praw.\nPrzewodniczący klubu parlamentarnego PO Rafał Grupiński mówił też między innymi o referendum edukacyjnym, odnosząc się do pytania co odpowiadać osobom, które mimo deklarowanego poparcia, boją się złożyć podpis, w obawie przed reperkusjami ze strony władzy. Podkreślił, że dane osobowe, również te na listach poparcia, podlegają prawnej ochronie i bez złamania prawa nie mogą być wykorzystane w żaden inny sposób jak tylko do złożenia wniosku o referendum. Co do samego wniosku podkreślił, że jego złożenie, mimo iż prawdopodobnie nie zmusi obecnej władzy do ogłoszenia referendum, to jednak w takim wypadku zmusi ją do przeciwstawieniu się „woli suwerena”.\nPoseł Marek Rząsa odnosząc się do powyższej kwestii zwrócił uwagę, że już sam fakt obawy przed korzystaniem z praw obywatelskich świadczy o destrukcji jaką obecna władza wprowadziła w mechanizmy demokracji. Odniósł się również do zagrożenia „polexitem”, oceniając działania rządu jako zmierzające do wypchnięcia Polski z Unii Europejskiej i przypominając, że jedną z pierwszych, symbolicznych, decyzji obecnej władzy, było usunięcie flag UE z urzędów i instytucji.\nNie zabrakło ze strony dyskutantów zarzutów pod adresem PO o zbyt małą aktywność w terenie i zbyt małe zaangażowanie w promowanie oddolnych ruchów i inicjatyw. Poruszono kwestię „nieobecności” PO na wsi oraz sposobów docierania do młodego elektoratu.\nJak zapewniła posłanka Wielichowska – nie było to ostatnie tego typu spotkanie. Zwróciła przy tym uwagę, na rolę lokalnych struktur w organizację spotkań z mieszkańcami.


Jak rozebrać podłokietnik audi a4 b6 - jakauto.pl\n22 października 2020 04:21Wskazówki\njak rozebrać podłokietnik audi a4 b6.pdf\nTemat: Naprawa zatrzasku podłokietnika w Audi A4 B6 Wiem że z tym problemem pękających zamknięć podłokietnika boryka się wielu z Was (w tym i ja) i nie wszyscy godzą się na półśrodki typu rzepy, zatrzaski meblowe i inne substytuty oryginalnego zapięcia. Proponuję Wam zatem naprawę według moje pom.Szybki filmik z demontażu podłokietnika. Podłokietnik nie jest oryginalny.Jako że na forum nie ma fotostory montażu podłokietnika postanowiłem to nadrobić. I oto co wyszło.Potrzebne elementy :podłokietnik cześć dolna 8E0 864 207 D 6PS soulklapa ( część górna ) 8E0 864 245 A 17C souluchwyt podłokietnika 8E0 864 283 Aśruba N 010 244 16nakrętka N 904 862 02podkładka N 908.Audi A4 B6 podłokietnik na magnes. Audi A4 B6 części które wymieniłem po zakupie 9 04 2018 r .AUDI A4 B6 Jaki podłokietnik do A4 B6 Avant orginalny czy dedykowany - rozpoczęty 19 marzec 2014 - 2028 Witam mam dylemat czy szukać orginalnego używanego podłokietnika czy lepszym wyborem bedzie kupno dedykowanego z alegro NOWY PODŁOKIETNIK audi A4 B6 B7 CZARNY SZARY (4013655095) - Allegro.pl - Więcej niż aukcje. montował ktoś już takiW AutoCentrum.pl wiemy wszystko o Twoim aucie. Od opinii i raportów spalania po listę jego typowych usterek i przypomnienie o wymianie oleju. Od zdjęć i filmów po prognozę usterek i dane techniczne.Od porad i testów po dyskusje na forach i w społeczności kierowców.\nOd cen nowych po oferty używanych.Posiadam podłokietnik jak na załączonych zdjęciach: 1.\nZ tego co się orientuję to tego typu podłokietniki VW montował do samochodów z fabrycznym zestawem komórkowym (telefon chował się w podłokietniku właśnie). Ja telefonu nie chowam, ale podłokietnik ma chyba uszkodzone mocowanie.Kup PODŁOKIETNIK AUDI A4 B6 AUDI A4 B7 DEDYKOWANY na Allegro - Najlepsze oferty na największej platformie handlowej.Podłokietnik A4 B6 najnowsze ogłoszenia na OLX.pl. Wyrażam zgodę na używanie przez Grupę OLX sp. z o.o. środków komunikacji elektronicznej oraz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu przesyłania mi informacji handlowych oraz prowadzenia marketingu (np. newsletter, wiadomości SMS) przez Grupę OLX sp. z o.o., podmioty powiązane i partnerów biznesowych.Podłokietnik Audi A4 najnowsze ogłoszenia na OLX.pl. Wyrażam zgodę na używanie przez Grupę OLX sp. z o.o. środków komunikacji elektronicznej oraz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu przesyłania mi informacji handlowych oraz prowadzenia marketingu (np. newsletter, wiadomości SMS) przez Grupę OLX sp. z o.o., podmioty powiązane i partnerów biznesowych.krzysiek p napisał(a):Witam, chciałbym zamontować przedni podłokietnik w a4 b6 z 2003r, 1. jakie m/w koszty ? 2.czy muszę wymieniać cały dolny tunel, żeby go zamontować ?AUDI A4 [ALL B6B7] Podłokietnik - róznica miedzy B6 a B7 - rozpoczęty 06 kwiecień 2011 - 1811 Witam.\nChciałbym się dowiedzieć czy jest jakaś różnica miedzy podłokietnikiem (Oryginalny) z audi A4 B6 a B7.\nPozdrawiam.Dokładka przedniego podłokietnika A4 B6/B7. Witam. Postanowiłem dozbroić moje Audi w podłokietnik. W końcu udało mi się zabrać do pracy i efekt tej pracy chce wam zaprezentować. Co potrzeba: 1. Podłokietnik w kolorze wnętrza.Profesjonalna naprawa klapki podłokietnika audi a4 b6 b7. Cena 60zł dotyczy naprawy dwóch zawiasów. w wersji podstawowej plus koszty przesyłki. Cennik napraw zawiasów w wersji podstawowej:-spawanie jednego zawiasu 30zł-dwa zawiasy 60zł-wymiana zatrzasku zamykającego podłokietnik 40zł[a4 b5] jak rozebraĆ Łapke od podŁokietnika przez kumas » 17.mar.2013 14:41:25 Witam tak ja kw temacie mam problem bo zakupiłem podłokietnik z tunelem, chce wymienic tunel na inny i nie wiem jak rozebrać łapkę od podłokietnika, rozkręciłem srube ktora była zamontowana od spodu podłokietnika ale nie chce wyjść zeby wymienić .Klapka Audi A4 B6 B7 podłokietnika czarna podłokietnik Seat Exeo | Części samochodowe \_ Samochody osobowe \_ Audi \_ A4 \_ Podłokietniki Części samochodowe \_ Samochody osobowe \_ Seat \_ Exeo \_ Podłokietnik |. Postaramy się odpowiedzieć tak szybko jak tylko będzie to możliwe.Informacje o PRZYCISK PODŁOKIETNIKA.Data zakończenia 2018-11-08Audi A4 B6 B7 przycisk zatrzask klapki podłokietnika Seat Exeo | Części samochodowe \_ Samochody osobowe \_ Audi \_ A4 \_ Podłokietniki Części samochodowe \_ Samochody osobowe \_ Seat \_ Exeo \_ Podłokietnik |.\nPostaramy się odpowiedzieć tak szybko jak tylko będzie to możliwe.Ogłoszenia o tematyce: podłokietnik.\nSzybka, łatwa i lokalna sprzedaż rzeczy z drugiej ręki. Nieruchomości, Motoryzacja, Komputery, Meble, Antyki, Telefony, Sprzęt sportowy i inneSkoro w środku jest mucha, to musiały być rozbierane. Nie masz co się szczypać. Mój kolega rozebrał i wyczyścił w swoim audi. Niestety, nie powiem jak. Cześć. Podobne tematy Zabrudzone lampy przednie Audi A4 b6 2002. Lampy przednie Audi a4 94-98 jak poprzepinać kostki.Podobne tematy Jak zdemontować podsufitke w Audi A4 B5 Jak rozebrać podsufitke w audi A4 95 rok? Mam problem nie wiem jak rozebrac podsufitke w audi A4 żeby dostac sie do szyberdachu bo mam z nim problem .Podłokietnik dedykowany Audi A4 B6/B7, Seat Exeo. Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.Witam mam do zaoferowania zestaw naprawszy do podłokietnika AUDI ( ułamanych zawiasów ) Zawiasy są zrobione z aluminium więc są bardzo wytrzymałe. Pasuje do modeli Audi A6 - C5 Audi A4 - B6, B7 Seat ExeoPodłokietnik audi a4 b6 na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz!Sprawdź Klapka Audi A4 B6 B7 podłokietnika czarna podłokietnik Seat Exeo na Arena.pl ☆ Kupuj bezpiecznie ☆ Wysyłka w 24h ☆ Wejdź i sprawdź! →Regulowany podłokietnik ze zintegrowanym schowkiem pasuje do samochodów Audi A4, B6/B7. Zintegrowany schowek pozwoli Ci bezpiecznie przechować drobne przedmioty osobiste, takie jak klucze, prawo jazdy, monety itp.Wysłany: Wto 23:08, 03 Mar 2015 Temat postu: Podłokietnik A4 b6,b7 O dłuższego czasu chodził mi po głowie podłokietnik, postanowiłem poeksperymentować i kupić od A4. Upolowałem z uszkodzonym zatrzaskiem w moim kolorze Swing w skórze za 71zł mniejsza strata jak się nie uda zamontować .Kupuj Podłokietnik Audi od zaufanych chińskich Podłokietnik Audi dostawców.Znajdź jakość Podłokietnik Audi Samochody i motocykle, Uchwyty, Podłokietniki, Majsterkowanie i więcej na Aliexpress.com. 1 sztuk skóra podłokietnik samochdoowy zatrzask klosz do Audi A4 B6 B7 2002-2007 .Przeczytaj Podłokietnik Audi Recenzje and oceny klientów na ramię uchwyt samochodowy, podłokietnik, podłokietnik w samochodzie, podłokietnik skórzany Recenzje, Samochody i motocykle, Uchwyty, Podłokietniki, Pokrowce samochodowe Recenzje i wiecej na Aliexpress.com. Kup tani Podłokietnik Audi teraz.AUDI A4 1.9 TDI AWX ladnie pokazana wymiana paska rozrzadu @ muchabzz youtube.com # zainteresowania # motoryzacja # audi # pasek # rozrzadu # wymiana # 1 # 9 # tdi Jesli twoj mechanik robi to inaczej to zmien mechanika..


Forum maszyny budowlane - kopaczka.pl • Zobacz temat - tabliczka znamionowa\nprzez titum » 12 Kwi 2019 15:26\nMam pytanie gdzie znajdę dane na temat maszyny: ładowarka teleskopowa DIECI, chodzi mi gdzie są wybite dane ponieważ chcę kupić ładowarkę która nie ma tabliczek znamionowych. Czy można znaleźć te dane w innym miejscu?\nRejestracja: 12 Kwi 2019 15:19\nMaszyna: ładowarka dieci\nRe: tabliczka znamionowa\nprzez dawidg2 » 12 Kwi 2019 15:50\nJedynie numer znajdziesz ma ramie. Chyba że ktoś zeszlifowal. Maszyna bez tabliczek jest podejrzana\nprzez titum » 12 Kwi 2019 16:21\nA po numerze silnika lub jest jeszcze coś innego co może mi pomóc. Sprzedawcę znam dobrze jedynie taka maszyna się trafiła z brakiem tych tabliczek. Chciałem ją w jakiś sposób sprawdzić i dlatego szukam i kombinuję jak to zrobić.\nprzez dawidg2 » 12 Kwi 2019 16:40\nSilnik to element ktory mozna zmienić, przełożyć wiec nie musi sie pokrywac z vinem. Szukaj numeru na ramie\nprzez makumba » 12 Kwi 2019 16:44\nBez tabliczki to sobie głowy nie zawracaj nią , bo jak ją sprawdzisz\nprzez titum » 12 Kwi 2019 16:55\nA gdzie znajdę na ramie? Gdzie szukać? W ilu miejscach jest wybite?\nprzez dawidg2 » 12 Kwi 2019 16:59\nW jcb było pod tylnia lampa w pobliżu tabliczki. Obejrzyj dokladnie rame w widocznych miejscach to powinien być\nprzez titum » 12 Kwi 2019 18:11\nTo jest Dieci 40.16 jest trochę brudna i ciężko cokolwiek na niej znaleźć, może wiecie gdzie to szukać.\n-- 12 Kwi 2019 18:11 --\nOglądałem ja właśnie i nic nie widzę ale to jest jednak Dieci 40.18, jest jedynie nabita jakaś tabliczka ale uszkodzona i zamalowana na ramie i nic na niej nie widać. A to ma być nr wybity na samej ramie czy właśnie na jakiejś tabliczce znajdującej się na ramie?\nprzez dawidg2 » 12 Kwi 2019 18:20\nNumer wybity numeratorem z literami. Taki jak vin na kazdym pojeździe.\nprzez titum » 13 Kwi 2019 14:11\nZnalazłem takie tabliczki na silniku\n-- 13 Kwi 2019 14:07 --\n-- 13 Kwi 2019 14:08 --\n-- 13 Kwi 2019 14:11 --\nA numer taki na ramie BLM1570965 a pod nim kolejny LOXAN30343 nie wiem co to jest i czy napewno dobrze spisałem muszę doczyścić to miejsce z farby bo kiepsko widać, ale może ktoś coś mi pomoże z tym co mam.\nprzez mechanior » 14 Kwi 2019 11:59\nZadzwoń do serwisu DIECI...\nprzez titum » 14 Kwi 2019 12:58


Treść orzeczenia I ACa 745/13 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nI ACa 745/13 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Apelacyjny w Szczecinie z 2013-12-05\nSygn. akt I ACa 745/13\nDnia 5 grudnia 2013 r.\nSSA Eugeniusz Skotarczak (spr.)\npo rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na rozprawie w Szczecinie\nprzeciwko J. B. (1)\nz dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt I C 135/12\nMirosława Gołuńska Danuta Jezierska Eugeniusz Skotarczak\nI ACa 745/13\nSąd Okręgowy w Koszalinie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 roku zasądził od pozwanego J. B. (1) na rzecz powoda M. D. 118.692,51 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od 25 czerwca 1999 r. do dnia zapłaty.\nOddalił powództwo w pozostałej części oraz orzekł o kosztach procesu.\nSąd ustalił, że przy rozpoznaniu sprawy pierwszy raz Sąd Okręgowy w Koszalinie z dnia 14 grudnia 2009 roku oddalił powództwo – sygn. akt IC 416/08 (k.152).\nPo rozpoznaniu apelacji powoda Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 roku uchylił zaskarżony wyrok w pkt I i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Koszalinie, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego, natomiast w pkt II odrzucił apelację w zakresie żądania nakazania – sygn. akt I ACa 272/10 (k.248).\nUzasadniając wyrok Sąd ten wskazał, że powód pierwotnie domagał się zasądzenia kwoty 419.488 zł 78 gr z ustawowymi odsetkami od dnia 26 października 1998 roku. Swoje roszczenie wywodził z umowy z dnia 3 października 1998 roku. Jednakże w toku całego postępowania nie wskazał, jakie należności składają się na dochodzoną w tym procesie zapłatę. Na wstępnym etapie postępowania pierwszoinstacyjnego, powód został wprawdzie wezwany do sprecyzowania pozwu w tym zakresie (k.75), jednak kwestii tych nie wyjaśnił, a sąd zaniechał dalszych czynności pozwalających na ustalenie jakie - zdaniem powoda - przysługiwały mu wierzytelności do spółki (...), za które odpowiada wobec powoda pozwany i jaka była ich wysokość na dzień złożenia przez powoda pozwu w niniejszej sprawie. Pismu powoda z dnia 1 lutego 2009 roku, w którym w punkcie 3 powód złożył oświadczenie o rozszerzeniu powództwa, sąd natomiast nie nadał biegu, co winien uczynić wzywając powoda do sprecyzowania żądań tam zawartych.\nW związku z tym Sąd Apelacyjny stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, należy przede wszystkim wezwać stronę powodową do sprecyzowania zarówno roszczenia pierwotnie zgłoszonego w pozwie, jak i roszczenia o zapłatę zgłoszonego w punkcie 3a pisma z dnia 1 lutego 2009 roku w taki sposób, aby zgłoszone żądania odpowiadały wymogom z art.187§ 1 k.p.c. W przypadku żądania zgłoszonego w pozwie, powód wprawdzie podał kwotę żądania oraz termin początku biegu odsetek ustawowych, zważywszy jednak, że z przytoczonych okoliczności faktycznych wynika, że kwota ta stanowi sumę kwot wywodzonych przez powoda z różnych tytułów, zatem wymóg dokładnego określenia żądania spełniony będzie wówczas, gdy powód wskaże, jakich kwot i z jakich tytułów domaga się w ramach żądania zasądzenia 419.488,78 zł. Innymi słowy powód domagając się realizacji przez pozwanego umowy z 3 października 1998 roku winien określić, z jakich tytułów i w jakich wysokościach - jego zdaniem - przysługują mu wierzytelności od spółki (...), za które odpowiada wobec powoda pozwany.\nOdnośnie rozszerzenia powództwa w punkcie 3a pisma z dnia 1 lutego 2009r., Sąd wskazał, że przewodniczący winien wezwać powoda do wskazania, jakiej kwoty domaga się tytułem zwrotu spłaconych należności kredytowych, od jakiej daty żąda odsetek ustawowych od tej kwoty oraz z jakich okoliczności faktycznych wywodzi to roszczenie.\nOdnośnie kwestii merytorycznych, Sąd II instancji nie podzielił argumentacji sądu meriti co do zakresu udzielonego przez J. B. (1) pełnomocnictwa swemu ojcu J. B. (2). Sąd ten mianowicie zajął stanowisko, że ustalając rzeczywistą wolę mocodawcy przy zastosowaniu reguł interpretacyjnych obowiązujących przy tłumaczeniu treści woli zawartych w art. 56 i 65 § 1 k.c., w realiach niniejszej sprawy należy przede wszystkim mieć na uwadze treść pisemnego pełnomocnictwa oraz umowy z dnia 3 października 1998 roku, której poszczególnych postanowień nie można rozpatrywać odrębnie, a także okoliczności jej zawarcia przedstawione przez powoda, przy rezygnacji przez pozwanego z przedstawienia swoich zeznań (mimo wezwań sądu celem przeprowadzenia tego dowodu). Powyższe kwestie oceniane w świetle wskazań art. 233 k.p.c. prowadzą, zdaniem sądu odwoławczego do wniosku, że pozwany umocował swojego ojca J. B. (2) do nabycia na rzecz pozwanego i w jego imieniu udziałów w spółce (...) na zasadach objętych umową z 3 października 1998 roku, wcześniej ustalonych pomiędzy powodem i J. B. (2), gdzie zobowiązanie w stosunku do powoda nie ograniczało się tylko do symbolicznej złotówki, ale też do uregulowania zobowiązań spółki wobec powoda. Sprzeczne z doświadczeniem życiowym i racjonalnym myśleniem, a takie należy zakładać u osób funkcjonujących na profesjonalnym rynku transakcji związanych z udziałami w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością pozostawało uznanie, że pozwany nie interesował się na jakich zasadach nabędzie udziały w spółce (...). Sąd zauważył również, że z okoliczności sprawy nie wynika, aby pozwany miał podstawy przypuszczać, że jego obowiązki wynikające z nabycia udziałów ograniczają się do 1 zł. Okoliczności zawarcia umowy z 3 października 1998 roku, a także mające miejsce bezpośrednio po tej transakcji - w szczególności zwołanie przez pozwanego Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia wspólników spółki (...) 5 października 1998r. - nakazują przyjęcie, że pozwany umocował swojego ojca J. B. (2) do zawarcia umowy z 3 października 1998 roku w zakresie obejmującym wszystkie jej postanowienia. Tą umową mieszaną strony wykreowały jeden stosunek zobowiązaniowy obejmujący kilka świadczeń, skuteczności których nie można rozpatrywać indywidualnie, w oderwaniu od treści całej umowy. Przejęcie przez pozwanego zobowiązań spółki wobec powoda stanowiło jeden z elementów umowy stron, w wyniku którego pozwany nabył od powoda 100% udziałów w spółce (...). Przyjąć zatem należało, że J. B. (2) umocowany był do podpisania w imieniu i pozwanego umowy, którą ten nie tylko nabył określone w umowie tej prawa, ale też przyjął na siebie zawarte tam obowiązki.\nPowołując się na powyższe stanowisko, odnośnie umocowania J. B. (2) do występowania w imieniu pozwanego przy zawieraniu umowy z dnia 3 października 1998r., Sąd Apelacyjny wskazał na konieczność, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, dokonanie oceny czy zobowiązania pozwanego zaciągnięte umową odnoszą się do zgłaszanych przez powoda w tym postępowaniu należności, zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, w tym czy umowa stron w tym zakresie odpowiada umowie unormowanej w kodeksie cywilnym, czy też stanowi umowę pozakodeksową, np. kumulatywnego przystąpienia do długu. W zakresie należności zgłoszonej przez powoda, jako zwrot dopłat wykazywanych w myśl § 5 art. 178 k.h. jako kapitał zapasowy, sąd winien mieć na uwadze, że wprawdzie w świetle art. 179 k.h., dopłaty mogą być zwrócone wspólnikowi, który je poniósł tylko na określonych w tym przepisie zasadach, jednakże w sytuacji, gdy zbycie udziałów nastąpiło w sytuacji, gdy dopłata została w pełni uiszczona, a nie nastąpił jej zwrot przed zbyciem, zasady rozliczenia tej należności mogą zostać ustalone w umowie między zbywcą i nabywcą. Rzeczą sądu będzie zatem ustalenie, czy powód wykazał, aby umowa stron obejmowała zasady i zakres zwrotu powodowi przez pozwanego należności uiszczonych przez niego w styczniu 1996 roku na kapitał zapasowy, przy uwzględnieniu charakteru i celu dopłat określonych w prawie handlowym.\nNatomiast przyznając rację Sądowi I instancji w zakresie stanowiska , co do skutku wymogów z art. 203 k.h. przy zawieraniu umów pomiędzy spółką a członkiem zarządu wskazano, że w sprawie bezspornym pozostawało to, że powód w kwietniu 1996 roku i w kwietniu 1997 roku przekazał spółce (...) określone środki. Stąd, nawet stwierdzenie nieważności umów pomiędzy powodem i spółką, nie wyklucza obowiązku ich zwrotu powodowi. Sąd winien zbadać zatem czy przedstawiony przez strony materiał dowodowy, daje podstawy do ustalenia, że wyczerpane zostały przesłanki zwrotu z innej podstawy prawnej, jak np. nienależnego świadczenia oraz czy za zwrot powodowi tych należności odpowiada pozwany. Rozstrzygając tę kwestię sąd winien ustalić czy, ewentualnie w jakim zakresie zgłaszane przez powoda, z tych tytułów kwoty, pokrywają się z należnościami uwzględnionymi w postępowaniu upadłościowym spółki (...) (pierwotna nazwa (...)), a jeżeli tak, ocenić tę okoliczność przez pryzmat wcześniej ustalonego rodzaju i zakresu zobowiązania pozwanego w stosunku do powoda (k. 251-264).\nRozstrzygając sprawę ponownie, pod sygn. akt I C 311/10, Sąd Okręgowy w Koszalinie wyrokiem z 8 lutego 2011r. oddalił powództwo (k. 361).\nOd wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z 8 lutego 2011r., powód wniósł apelację. Wyrokiem z 27 stycznia 2012r. (sygn. akt I ACa 240/11), Sąd Apelacyjny w Szczecinie uchylił wyrok Sądu I instancji i zniósł postępowanie przed sądem I instancji, poczynając od rozprawy z dnia 8 lutego 2011r. i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Koszalinie, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego (k. 484).\nPrzyczyną takiej decyzji sądu II instancji był fakt, iż doszło do nieważności postępowania spowodowanej tym, iż sprawie przewodniczył sędzia sądu rejonowego, którego delegacja pochodziła od prezesa sądu okręgowego. Tymczasem, delegacja prezesa sądu nie może stanowić umocowania dla sędziego niższego rzędu, do przewodniczenia składowi orzekającemu w sądzie wyższej instancji (k. 494-495).\nPrzy ponownym rozpoznaniu sprawy, sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, zgodnie z wytycznymi Sądu Apelacyjnego w Szczecinie zawartymi w wyroku z 24 czerwca 2010r. i ustalił co następuje:\nM. D. na dzień 2 października 1998 roku był jedynym wspólnikiem w (...) (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. oraz prezesem jednoosobowego zarządu tejże s półki.\nW dniu 11 stycznia 1996r. zawarta została umowa między (...) (...) sp. z o.o. w K. a M. D., na podstawie której powód zobowiązał się do wniesienia dopłaty na kapitał zapasowy spółki w wysokości 100.000 zł. Ustalono oprocentowanie spłaty w wysokości 25% w stosunku rocznym oraz zastrzeżono, że termin zwrotu dopłaty i odsetek uzależniony jest od możliwości finansowych spółki. Nadto wskazano, że zwrot dopłat może być dokonywany w terminach uzgodnionych między stronami. Umowa została urządzona w zwykłej formie pisemnej i podpisana przez M. D. działającego we własnym imieniu oraz jako prezesa zarządu (...) (...) sp. z o.o. w K.. Umowa ta została poprzedzona uchwałą podjętą 8 stycznia 1998 r. na nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników w przedmiocie wniesienia dopłaty w trybie art. 178 kodeksu handlowego i w której zastrzeżono jej zwrot na podstawie art. 179 kodeksu handlowego.\nDnia 30 kwietnia 1996r. powód ponownie działając w imieniu własnym i (...) (...) sp. z o.o. w K. podpisał umowę oznaczoną jako „umowa użyczenia". W §1 zawarto postanowienie, że powód udziela pożyczki spółce w wysokości 60.000 marek niemieckich, co stanowi równowartość 104.280 zł według kursu z dnia 30 kwietnia 1996r. Termin spłaty pożyczki określono na 10 sierpnia 1996 roku. Oprocentowanie wynosić miało 26% rocznie.\nDnia 6 sierpnia 1996r. M. D., reprezentujący obie strony, podpisał aneks do umowy z 30 kwietnia 1996r., w którym wskazał, że kwota pożyczki zostanie wpłacona przez pożyczkodawcę do 30 kwietnia 1996r., zaś termin spłaty uzależniono od możliwości finansowych spółki.\nW dniu 21 lutego 1997 roku (...) (...) sp. z o.o. zawarła z (...) Bankiem (...) S.A. w W. umowę nr (...) o kredyt obrotowy. Wcześniej umowa taka była zawarła w 1995 roku, na mocy umowy nr (...). Wierzytelności te zostały zabezpieczone wystawionymi przez spółkę wekslami własnymi „in blanco". Weksle te poręczył powód. Umową z 6 kwietnia 1998 roku dokonano restrukturyzacji zobowiązań wynikających z powyższych umów, zmieniając walutę kredytu, rozkładając zobowiązania na raty oraz określając terminy ich płatności.\nW dniu 23 kwietnia 1997r. powód, działając w imieniu własnym, zawarł z Bankiem (...) S.A. umowę o kredyt gotówkowy dla osób niskiego ryzyka na kwotę 100.000 zł. ; ten został spłacony przed terminem płatności, w dniu 24 czerwca 1999r.\nW dniu 24 kwietnia 1997r. powód, działając zarówno jako pożyczkobiorca - (...) (...) sp. z o.o. w K., jak i w imieniu własnym, jako pożyczkodawca, podpisał umowę pożyczki. Przedmiotem pożyczki była kwota 100.000 zł z przeznaczeniem na działalność gospodarczą spółki. Została ona udzielona na 60 miesięcy. Ustalono również wysokość odsetek kapitałowych. Umowa ta podobnie jak dwie poprzednie została sporządzona w zwykłej formie pisemnej. Kwota pożyczki sfinansowana była z zaciągniętego 23 kwietnia 1997 roku kredytu gotówkowego.\nW 1996 roku, na skutek zawału, znacznie pogorszył się stan zdrowia powoda. Z tej przyczyny miał on trudności z samodzielnym prowadzeniem działalności spółki (...) (...). Spółka znajdowała się nadto w bardzo trudnej sytuacji finansowej. W związku z powyższym M. D. rozpoczął poszukiwania potencjalnego nabywcy spółki. W 1998r. powód nawiązał kontakt z ojcem pozwanego - J. B. (2). Po przeprowadzeniu negocjacji przez strony, ustalono, iż pozwany kupi od powoda udziały spółki (...) (...) za symboliczną złotówkę. Powód prognozował, że nabywca stanie się „lokomotywą" dla jego spółki i zapewni dalsze jej funkcjonowanie pomimo trudnej sytuacji finansowej, która wynikała przede wszystkim z kłopotów w zakresie płynności i braku kontrahentów. W zamian za sprzedaż udziałów za symboliczną złotówkę, pozwany miał zapewnić dalsze funkcjonowanie spółki i spłacenie z jej majątku przysługujących powodowi względem spółki wierzytelności.\nDnia 3 października 1998r. odbyło się nadzwyczajne walne zgromadzenie wspólników , (...)" sp. z o.o. w K., na którym jedyny wspólnik, M. D., postanowił o zbyciu 100% udziałów na rzecz J. B. (1) za symboliczną 1 zł wraz z przejęciem wszelkich zobowiązań. Jednocześnie przyjęto rezygnację M. D. z funkcji prezesa zarządu.\nTego samego dnia została zawarta umowa sprzedaży udziałów w (...) (...) sp. z o.o., na podstawie której powód zgodnie z uprzednio podjętą uchwałą sprzedał wszystkie udziały w spółce w ilości 60, o łącznej wartości 58.440 zł za 1 zł J. B. (1). W §3 zastrzeżono, że kupujący za symboliczną złotówkę przejmuje wszystkie zobowiązania spółki i należności. Z kolei w §4 kupujący zobowiązał się do spłaty kredytu zaciągniętego przez M. D. w Banku (...) i przekazanego umową do spółki na tych samych warunkach do dnia 25 października 1998r. Umowa została podpisana przez M. D. oraz J. B. (2), działającego w imieniu i na rzecz swojego mocodawcy J. B. (1). Strony nie zawierały innych pisemnych porozumień regulujących zasady wierzytelności powoda wobec spółki oraz kredytu wynikającego z umowy nr (...).\nDnia 5 października 1998r. na nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników (...) (...) sp. z o.o. podjęto uchwałę o powołaniu na członka i prezesa jednoosobowego zarządu tejże spółki J. B. (2), prowadzącego również działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą we W..\nM. D. został ustanowiony prokurentem we wskazanej spółce. Z dniem 30 listopada 1998r. spółka (...) cofnęła prokurę powodowi.\nPismem z 30 października 1998r., powód wezwał J. B. (1) do zwrotu dopłaty, jaką uiścił na rzecz (...) (...) sp. z o.o. w kwocie 100.000 zł.\nKolejnym pismem z 3 marca 1999r., powód wezwał (...) sp. z o.o. w K. do spłaty zobowiązań wynikających z pożyczki zawartej 30 kwietnia 1996r., z 11 stycznia 1996r., 24 kwietnia 1997r. oraz należności z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia oraz zwrotu bezprawnie zagarniętego depozytu na kwotę 26.500 zł. W treści pisma wskazano, że dotyczy ono uregulowania zobowiązań spółki wobec powoda.\nW maju 1999 r. powód próbował podjąć się pośrednictwa w sprzedaży części majątku spółki i uzyskania w ten sposób zaspokojenia swoich wierzytelności. Propozycja ta nie została jednak zaakceptowana przez pozwanego.\nPo przejęciu (...) (...) sp. z o.o. przez pozwanego, firma spółki została zmieniona na Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. w K.. Dnia 7 czerwca 1999r., J. B. (2), działając jako likwidator spółki, złożył wniosek o ogłoszenie jej upadłości. Postanowieniem z 14 lipca 1999r. Sąd Rejonowy w Koszalinie ogłosił upadłość Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.\nW toku postępowania upadłościowego, M. D. zgłosił swoje wierzytelności wobec spółki wskazując, że składają się na nie:\n1. 20.000 zł z tytułu wynagrodzenia za wykonane zadania i czynności na stanowisku prezesa spółki z odsetkami w kwocie 4.563,28 zł,\n2. 2.000 zł z tytułu wykonywania zadań i czynności prokurenta za listopad 1998r. z odsetkami w kwocie 318,90 zł,\n3. należność z tytułu wpłaty do kasy dłużnika jako depozyt kwoty 4500 zł z odsetkami w kwocie 633,55 zł;\n4. 232.561,63 zł z tytułu umowy pożyczki kwoty 100.000 zł zawartej 11 stycznia 1996r. wraz z kapitalizowanymi odsetkami,\n5. 108.054,38 zł z tytułu umowy użyczenia zawartej 30 kwietnia 1996r. z odsetkami w kwocie 20. 119,72 zł,\n6. 16.476,40 zł z tytułu poniesionych wydatków w celu zabezpieczenia należności ZUS w stosunku do dłużnika,\n7. 118.692,51 zł z tytułu udzielonej pożyczki z 24 kwietnia 1997r.\nPostanowieniem z 5 lutego 2002r. ustalono listę wierzytelności, gdzie do kategorii I zaliczono wierzytelność M. D. w kwocie 20.000 zł, jako należności za wykonaną w charakterze prokurenta pracę, do kategorii VI kwotę 209.291,10 zł, w kategorii VII zaś uwzględniono 78.921,64 zł. Należność zgłoszona przez M. D. w wysokości 108.054,38 zł z odsetkami (umowa użyczenia z 30 kwietnia 1996r.) została uznana do wysokości 36.213,05 zł z odsetkami, łącznie 71.841,33 zł. Nie uznano należności w wysokości 232.561,63 zł (umowa pożyczki z 11 stycznia 1996r.).\nW toku postępowania upadłościowego, powód uzyskał zaspokojenie należności przysługujących mu z tytułu pełnienia w spółce funkcji prokurenta, w wysokości 20.000 zł, a które nie są przedmiotem niniejszego procesu.\nW związku z likwidacją spółki (...) (...), wypełniono weksle własne spółki, poręczone przez powoda, a stanowiące zabezpieczenie kredytów udzielonych przez (...) Bank (...) S.A. spółce umowami nr (...), a zrestrukturyzowanych umową z 6 kwietnia 1998 r. W oparciu o przedmiotowe weksle, Bank uzyskał stwierdzenie przysługujących mu wierzytelności w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanym przeciwko powodowi przez Sąd Rejonowy w Koszalinie 30 lipca 1997 roku w sprawie I Nc 806/99 oraz wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z 30 czerwca 2000 r. w sprawie I C 559/99. Zawiadomieniem z 19 kwietnia 2006 r., (...) Bank S.A. wezwał powoda do spłaty powyższych wierzytelności zawiadamiając jednocześnie, że w przypadku nie spłacenia wszystkich wymaganych kwot, Bank przeleje roszczenia wynikające z powyższej umowy na (...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W.. Wobec braku spłaty powyższego kredytu, wierzyciel dokonał cesji na rzecz przedmiotowego Funduszu. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Koszalinie z 12 marca 2008 r., wydanym w sprawie I Co 335/08, tytułom wymienionym wyżej, nadano klauzulę wykonalności na rzecz Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W., a następnie wszczęto egzekucję części z powyższych wierzytelności wobec powoda. Na dzień 26 czerwca 2008 r., przeciwko powodowi prowadzono egzekucję wierzytelności w wysokości 240.863,92 zł. Powód wierzytelności tej nie spłacił.\nSąd uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.\nPowód domagał się w niniejszym procesie zasądzenia kwoty 419.488,78 zł z odsetkami ustawowymi od 26 października 1998 r. do dnia zapłaty, stanowiącej sumę należności wynikających z umowy z 11 stycznia 1996r. dotyczącej dopłaty na kapitał zapasowy (...) (...) sp. z o.o., umowy pożyczki zawartej 24 kwietnia 1997r. udzielonej (...) (...) sp. z o.o. i umowy pożyczki z 30 kwietnia 1998r., a powiększonych o należne odsetki do dnia 25 października 1998 r., a nadto żądał zasądzenia kwoty 240.863,92 zł z odsetkami ustawowymi od 27 czerwca 2008 r. z tytułu kredytu zaciągniętego przez spółkę, którego pomimo umowy z 3 października 1998 r. nie spłacał pozwany, a do którego spłaty poprzez wypełnienie przez kredytodawcę weksla, zobowiązany został powód. Podstawy dla każdego z powyższych żądań powód upatrywał natomiast w postanowieniach § 3 i § 4 5 umowy z 3 października 1998 r. M. D. twierdził, że za powyższe zobowiązania odpowiada J. B. (1) z tego powodu, że nabył on od powoda wszystkie udziały w rzeczonej spółce, a w umowie, na mocy której przeniesiono własność tychże udziałów, znalazł się również zapis o przejęciu przez kupującego zobowiązań spółki.\nPrzedmiotowa umowa z 3 października 1998 r., obejmująca sprzedaż udziałów w (...) sp. z o.o. , jak i dodatkowe postanowienia w § 3 i § 4, nie budziła zastrzeżeń co do wiążącego jej charakteru w aspekcie wymogów formalnych. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z 24 czerwca 2010r. przesądził bowiem, że pełnomocnictwo udzielone przez J. B. (1) ojcu – J. B. (2), obejmowało wszelkie czynności związane z nabyciem przez pozwanego udziałów w spółce (...), co oznacza, że pełnomocnik pozwanego, podpisując umowę z 3 października 1998r., w żadnym z postanowień tej umowy, nie przekroczył zakresu swojego pełnomocnictwa. Okoliczność ta powoduje, że Sąd – oceniając odpowiedzialność pozwanego wobec powoda z tytułu nabycia udziałów w spółce – musiał przede wszystkim dokonać wykładni złożonych w tejże umowie oświadczeń woli stron. Stosownie bowiem do art. 65 § 2 k.c, w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Przepis ten modyfikuje nieco sposób wykładni, a ściślej biorąc zalecaną hierarchię jej dyrektyw, w odniesieniu do oświadczeń woli wchodzących w skład umów. Stanowi on, że w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Wyraźnie więc ustawodawca przyznaje tu prymat subiektywnej metodzie wykładni, która ma pozwolić na ustalenie znaczenia, jakie obie strony nadawały składanemu oświadczeniu woli w momencie jego wyrażania, a nie z chwili dokonywania wykładni. Uzasadnione jest to charakterem umów jako czynności prawnych, do dokonania których niezbędna jest zawsze zgodna wola ( consensus) stron.\nSąd wskazał, że jak wynika z dowodu z przesłuchania powoda, który w ocenie sądu zasługuje w na wiarę, w 1996 roku stan zdrowia M. D. pogorszył się na tyle, że zaczął on poszukiwać osoby, która mogłaby w jego zastępstwie poprowadzić działalność (...) sp. z o.o. W 1998 r. potencjalnego następcy powód upatrywał w J. B. (2), przy czym ostatecznie spółkę nabył jego syn, J. B. (1). Jak wskazał powód w toku przesłuchania, osoba ta miała stanowić „lokomotywę" dla jego spółki i zapewnić dalsze jej funkcjonowanie, pomimo stosunkowo trudnej sytuacji finansowej. W zamian za sprzedaż udziałów za symboliczną złotówkę, nabywca miał zapewnić dalsze funkcjonowanie spółki i spłacenie z majątku tejże spółki, przysługujących powodowi wobec niej wierzytelności oraz zaciągniętego przez powoda, a przekazanego następnie do spółki, kredytu gotówkowego. Zgodnie z ustaleniami stron, pozwany miał „uzdrowić" spółkę i zapłacić powodowi przysługujące mu należności z majątku spółki. W złożonych w sprawie zeznaniach, powód nie wskazuje natomiast na przyjęcie przez nabywcę osobistej odpowiedzialności za wszystkie zobowiązania spółki, konsekwentnie podnosząc, że spłata miała nastąpić z majątku osoby prawnej - spółki. W ocenie sądu, taką też intencję stron należało upatrywać w zapisie zawartym w §3 umowy z 3 października 1998 r., zgodnie z którym Kupujący miał nabyć wszystkie udziały spółki za symboliczną złotówkę, a tym samym przejąć wszystkie zobowiązania spółki i należności (k. 8). Skoro więc pozwany, nabywając spółkę, zobowiązał się do spłaty jej ogólnie pojętych zobowiązań z majątku spółki, to wraz z zakończeniem jej bytu prawnego, nie sposób zasadnie kierować roszczeń, dotyczących tych zobowiązań, do J. B. (1). W tym ujęciu, postanowienie umowy §3, na które powołuje się powód, traktować należy jako swoistą deklarację, iż nabywca spółki będzie w dalszym ciągu prowadził jej działalność, a wraz z poprawą jej kondycji finansowej, będzie w stanie zwrócić powodowi dokonane przez niego wpłaty do majątku spółki.\nSąd wskazał, że tego rodzaju postanowienie umowy jest również zgodne z przepisami prawa, zarówno tymi, które obowiązywały w dacie zawarcia rzeczonej umowy, jak i obecnie obowiązującymi. Wskazać bowiem należy, że umowa z 3 października 1998 r. dotyczyła nabycia 100% udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Istota przedmiotowego przedsiębiorcy, będącego osobą prawną, sprowadza się natomiast, co już wynika z samej nazwy spółki, do specyficznego ukształtowania odpowiedzialności za jej zobowiązania. Za najistotniejszą cechę spółki z o.o. należy uznać zlokalizowanie odpowiedzialności za zobowiązania spółki w jej majątku i zwolnienie wspólników w tym względzie od odpowiedzialności majątkiem osobistym. Jak wynika z obowiązującej na dzień zawarcia umowy z 3 października 1998 r. treści art. 159 § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 27 czerwca 1934 roku - Kodeks Handlowy (Dz. U. z 1934 roku, Nr 57, poz. 502 ze zm.), wspólnicy nie odpowiadają osobiście za zobowiązania spółki. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i jego zastosowanie nie może być uchylone w drodze czynności prawnej. Wyjątki statuujące odpowiedzialność wspólnika za zobowiązania spółki wynikać mogą tylko i wyłącznie z ustawy. Do jednego z takich wyjątków, wedle stanu prawnego na dzień 3 października 1998 r. zaliczyć można wynikającą z art. 116 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) odpowiedzialność wspólników w przypadku, gdy są oni członkami zarządu, całym swoim majątkiem za zobowiązania podatkowe spółki, powstałe w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu.\nPewne wyjątki od zasady wyłączenia odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki, przewiduje również obecnie obowiązujący Kodeks spółek handlowych. Zasada nieodpowiedzialności wspólników w spółce może zostać zmodyfikowana przez pełnienie funkcji w spółce, wprowadzenie odmiennych zasad odpowiedzialności przyjętych bezpośrednio w kodeksie spółek handlowych lub w przepisach szczególnych. Do szczególnych przypadków odpowiedzialności osobistej wspólników należą np. sytuacje (A. Kidyba, Prawo handlowe op. cit., s. 280) ujęte w art. 13 § 1 k.s.h., art. 175 § 1 k.s.h., art. 186 § 1 k.s.h. Przypadki te stanowią jednak ustawowe wyjątki od również ustawowo usankcjonowanej zasady braku odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki. żaden z tychże wyjątków nie zezwala natomiast na umowne modyfikowanie zasad tejże odpowiedzialności. Ryzyko gospodarcze za działalność spółki jest więc zlokalizowane w samej spółce, a jej wspólnicy ponoszą w tym zakresie jedynie ograniczone ryzyko do wysokości wniesionego wkładu.\nWedług Sądu uznanie postanowienia §3 umowy z 3 października 1998 r. za prawnie wiążące w ten sposób, iż nabywający udziały w spółce i stający się jej jedynym wspólnikiem pozwany, przyjąłby jednocześnie osobistą odpowiedzialność za zobowiązania spółki, prowadziłoby do sprzeczności z treścią art. 159 § 3 Kodeksu handlowego. Co więcej, zdaniem Sądu postanowienie takie byłoby sprzeczne z naturą stosunku prawnego spółki, która sprowadza się do odpowiedzialności za zobowiązania spółki ograniczonej do jej majątku. Korzystając ze swobody umów, podmioty nie mogą natomiast ukształtować stosunku prawnego w ten sposób, aby nie odpowiadał on podstawowym cechom charakterystycznym dla obowiązującego w polskim systemie prawnym modelu stosunku obligacyjnego lub też modelu określonego rodzaju zobowiązania.\nPowód, uzasadniając zgłoszone w niniejszym procesie żądanie, wskazał wprawdzie na zasadę swobody umów, wynikającą z art. 353 1 k.c. i konsekwentnie podnosił, że nie opiera swojego roszczenia na treści przepisów Kodeksu handlowego. Tym niemniej, według Sądu zasada swobody umów doznaje istotnych ograniczeń. Jak bowiem wynika z przywołanego przepisu, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Przepis ten nakazuje, aby poddawać badaniu nie tylko treść ale i cel zobowiązania przy ocenie, czy strony dokonały czynności prawnej we wskazanych granicach wyznaczonych im przez zasadę swobody umów. Ukształtowanie stosunku obligacyjnego tak, że jego treść lub cel pozostają w sprzeczności z ustawą i właściwością (naturą) zobowiązania, wywołuje skutki określone ogólnymi regułami o dokonywaniu czynności prawnych, ujętymi w przepisie art. 58 k.c. Jak wynika z treści § 1 tego artykułu, czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek. Przekroczenie więc którejkolwiek z granic swobody umów oznacza więc nieważność całej umowy, jako sprzecznej z ustawą a jeżeli przekroczenie zakresu kompetencji podmiotu dotyczyło tylko części umowy, wówczas czynność jest ważna w pozostałej części, chyba że, bez postanowień dotkniętych nieważnością, umowa nie zostałaby dokonana (art. 58 § 3 k.c.).\nNa gruncie rozpatrywanej sprawy, Sąd wskazał, że brak jest przesłanek do podważania wiążącej mocy umowy z 3 października 1998 r. w zakresie postanowień zawartych w § 1, § 2 i §3. W tym zakresie zachowana została przewidziana przez prawo forma pisemna (art. 180 k.h.).\nTym niemniej, jak Sąd wskazał wyżej, postanowienie ujęte w § 3 umowy, przy przyjęciu przedstawianej przez powoda tezy, iż nabywca udziałów w spółce przyjął jednocześnie osobistą odpowiedzialność za jej zobowiązania, z uwagi na sprzeczność z ustawą oraz naturą stosunku prawnego spółki, należałoby uznać za nieważne. Do tożsamych wniosków prowadzi zatem przyjęcie pierwszego z omawianych wariantów, a sprowadzającego się do tezy, że postanowienie ujęte w § 3 umowy z 3 października 1998 r., oznaczało zobowiązanie do spłaty zobowiązań spółki wobec powoda, ale z majątku tejże spółki, nie zaś z majątku osobistego nabywcy jej udziałów.\nReasumując, według Sądu zarówno cel umowy z 3 października 1998r., kontekst jej zawarcia, motywy stron, jak i charakter prawny spółki z ograniczoną odpowiedzialności, nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku o osobistej odpowiedzialności pozwanego za wszelkie zobowiązania spółki, której udziały nabył. Natomiast jego deklaracja, co do sukcesywnego spłacania wierzytelności, przysługujących powodowi wobec spółki, straciła rację bytu wraz z usunięciem spółki z obrotu prawnego. Ostatnim etapem, na którym powód mógł uzyskać zaspokojenie należnych mu wierzytelności z majątku spółki było więc postępowanie upadłościowe.\nNa marginesie, Sąd wskazał, że przyjętym zamiarem stron, przemawiają również kierowane przez powoda pisma, tak do spółki, jak i do jej nabywcy. W piśmie z 30 października 1998 r. (k. 46) powód, żądając zapłaty 100.000 zł, wniesionych przez niego, jako dopłata na zwiększenie kapitału zakładowego, nie wskazuje na przyjęcie przez pozwanego osobistej odpowiedzialności za zobowiązania spółki, lecz odwołuje się do obowiązków wspólnika spółki w zakresie wnoszenia dopłat. Z kolei w piśmie z 3 marca 1999 r. (k. 48) wskazuje na zobowiązania spółki, nie zaś J. B. (1).\nSkoro więc pozwany nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki (...) sp. z o.o. w K. – następcy prawnego spółki P.H.P. (...) sp. z o.o. w K., Sąd uznał zatem, że roszczenie powoda w znacznej części należało oddalić. Dotyczy to w szczególności kwoty 197.373,39 zł, która to kwota wynika z wniesienia przez powoda do spółki (...) kwoty 100.000 zł na kapitał zapasowy wraz z naliczonymi odsetkami, kwoty 104.280 zł wynikającej z umowy pożyczki zawartej 30 kwietnia 1996r. między powodem a spółką (...), a także kwoty 240.863,92 zł, jako zobowiązań kredytowych spółki (...), które zostały przez powoda poręczone.\nSąd podkreślił, że wszystkie te zobowiązania dotyczyły bowiem zobowiązań spółki (...) wobec powoda, o których zwrot winien był od samego początku domagać się od tej spółki, a wobec ogłoszenia jej upadłości, skierować je do tego postępowania. Mając to na uwadze, sąd zważył, że bez znaczenia w tej sytuacji mają rozważania co do charakteru dopłaty uiszczonej przez powoda na kapitał zapasowy spółki i jej zwrotu, a także co do należności wynikających z umów pożyczki 30 kwietnia 1996r. oraz 24 kwietnia 1997r., a w szczególności co do oceny ich w aspekcie przepisów o nienależnym świadczeniu, czy należności w kwocie 240.863,92 zł wynikającej z kredytu udzielonego spółce a poręczonej przez powoda. Wszystkie bowiem te zobowiązania związane były ściśle z działaniem spółki i to spółka była jedynym podmiotem odpowiedzialnym wobec powoda za ich zwrot na jego rzecz.\nOdnosząc się tylko ogólnikowo do poszczególnych tych kwestii Sąd zważył, że w przypadku dopłaty, jaką uiścił powód na rzecz spółki, to brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że zwrot tych dopłat należał się M. D. bezwzględnie. Zgodnie bowiem z zapisem §4 umowy z 11 stycznia 1996r. termin zwrotu dopłaty i odsetek został uzależniony od możliwości finansowych spółki i mógł być dokonywany w terminach uzgodnionych miedzy stronami (k. 12). Tymczasem z umowy z 3 października 1998r., na mocy której pozwany nabył 100% udziałów spółki od powoda, brak jest jakiegokolwiek zapisu, który wskazywałby na uregulowanie terminu zwrotu tej dopłaty dla powoda. Oznacza to, że zapis §4 wskazanej wyżej umowy, a uzależniający zwrot dopłaty od możliwości finansowych spółki, pozostał nadal aktualny. Jeśli więc nawet przyjąć hipotetycznie, że pozwany przyjął na siebie zwrot tej dopłaty na rzecz powoda, to i tak uzależnione byłoby to od możliwości finansowych spółki, której udziały nabył. Bezspornym jest natomiast, że nastąpiło ogłoszenie upadłości tej spółki, co świadczy o braku wystarczających możliwościach finansowych spółki do zwrotu dopłaty na rzecz powoda.\nNadto, jak wynika z treści protokołu z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki (...) z 8 stycznia 1996r., zwrot dopłaty miał zostać dokonany w trybie art. 179 kodeksu handlowego. Zgodnie z treścią §1 tego przepisu (obowiązującego w dacie zawarcia umowy), dopłaty mogą być zwracane wspólnikom, jeżeli nie są potrzebne na pokrycie strat bilansowych w kapitale zakładowym. Natomiast zwrot dopłat może nastąpić tylko na podstawie uchwały wspólników, określającej termin zwrotu tej dopłaty, o czym stanowi art. 221 pkt 5 Kodeksu handlowego. Nie jest więc tak, że dopłaty mają ze swej istoty charakter zwrotny. Z powyższej regulacji wynika, iż dopłaty będące tradycyjnym sposobem dekapitalizowania spółek, nie są ze swej istoty bezwzględnie bezzwrotne. Kodeks handlowy nie operował pojęciami dopłaty zwrotne i bezzwrotne, lecz określał jedynie warunki zwrotu dopłat. Zwrot dopłat nie jest więc dopuszczalny, jeżeli wskutek tego kapitał zakładowy zszedłby poniżej granicy, ustanowionej w umowie spółki. Z kolei brak powzięcia stosownej uchwały wspólników o zwrocie wniesionych dopłat świadczy o tym, iż dopłaty te mają charakter bezzwrotny i w istocie stanowią one darowiznę na rzecz spółki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 31.12.2003) we Wrocławiu z 7 maja 2002r., I SA/Wr 2431/00, LEX nr 77846). Tymczasem, powód w żaden sposób nie udowodnił, aby zaistniała możliwość zwrotu na jego rzecz dopłat, nawet przez spółkę. Brak zatem dokumentu, który świadczyłby nie tyle o wymagalności, ale o zasadności żądania zwrotu dopłat od spółki (...) przez powoda, jak również brak wyraźnych uzgodnień stron w tym zakresie w umowie z 3 października 1998r., czy w jakimkolwiek innym dokumencie musiał skutkować tym, iż roszczenie o zapłatę kwoty 197.373,39 zł okazało się całkowicie nieuzasadnione.\nSąd wskazał, że jeśli chodzi o kwotę 104.280 zł wynikającej z umowy pożyczki zawartej 30 kwietnia 1996r. między powodem a spółką (...), to nawet gdyby uznać, iż doszło w tym przypadku do nienależnego świadczenia przez powoda, to adresatem roszczenia w tym zakresie i tak nadal byłaby spółka (...) a następnie (...), a nie pozwany. M. D. nie wykazał bowiem, aby to pozwany w jakikolwiek sposób skorzystał z uiszczonej na rzecz spółki powyższej kwoty, a także, aby w umowie z 3 października 1998r. w sposób szczególny zobowiązał się osobiście do spłaty tej kwoty, o czym była już mowa wyżej. Kwota ta została przeznaczona na działalność spółki i to wobec spółki należało kierować żądanie o jej zwrot. Co więcej, jak wynika z treści aneksu do umowy pożyczki z 30 kwietnia 1996r., termin zwrotu tej pożyczki został uzależniony od możliwości finansowych spółki i mógł być dokonywany w terminach uzgodnionych przez strony. Co prawda, zarówno umowę pożyczki z 30 kwietnia 1996r., jak i aneks do tej umowy, wobec treści art. 203 k.h., należało uznać za nieważną, co przyznał również Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 26 czerwca 2010r. (stosownie do jego treści, w umowach pomiędzy spółką a członkami zarządu, tudzież w sporach z nimi reprezentuje spółkę rada nadzorcza lub pełnomocnicy, powołani uchwałą wspólników, co oznacza, że warunkiem sine qua non ważności umowy zawartej między spółką a członkiem zarządu jest to, by spółka była reprezentowana w takim przypadku przez pełnomocnika), tak treść tej umowy wskazuje na zamiar powoda, który uzależniając zwrot pożyczki od kondycji finansowej spółki, jednoznacznie założył, że wymagalność zwrotu zainwestowanej kwoty może być odległa. I tu kolejny raz należy podkreślić, że w umowie z 3 października 1998r. również nie uregulowano tej kwestii, co oznacza, że trudno określić ewentualny termin zwrotu na rzecz powoda tej kwoty, a także czy mógł on nastąpić przed ogłoszeniem upadłości spółki. Nie można natomiast, negatywnych skutków niezachowania przez powoda rygorów z art. 203 k.h. przy zawieraniu powyższej umowy pożyczki, przerzucać na pozwanego i zakładać, że w momencie nabycia wszystkich udziałów w spółce (...) miał on obowiązek zwrotu powodowi kwoty 104.280 zł jako nienależnego świadczenia, tym bardziej, że jak już wyżej ustalono, strony również uzgodniły, że ewentualna spłata należności na rzecz powoda będzie następowała w miarę poprawy kondycji finansowej spółki.\nW przypadku żądania przez powoda kwoty 240.863,92 zł, jako zobowiązań kredytowych spółki (...), które zostały przez powoda poręczone, to Sąd wskazał, że skoro powód spłaca zobowiązania spółki jako poręczyciel, to zwrotu spłaconej przez niego kwoty powinien domagać się na podstawie roszczenia regresowego skierowanego wobec głównego dłużnika, czyli wobec spółki. Nadto, kwota ta to należność główna Banku, ustalona na dzień 26 czerwca 2008r.., którą powód spłaca niewielkimi ratami, egzekwowanymi przez komornika. Wobec tego, trudno przyjąć, aby kwotę tę w całości należało zasądzić na jego rzecz czy to od pozwanego, czy od spółki (...) (gdyby istniała), skoro de facto, powód jej jeszcze nie zapłacił. Jako poręczyciel jest zobowiązany do zapłaty zobowiązania solidarnie (por. art. 881 k.c., zgodnie z którym w braku odmiennego zastrzeżenia poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny), co oznacza, że odpowiada w takim zakresie, jak dłużnik główny. Natomiast roszczenie regresowe może skierować tylko co do tej kwoty, którą za dłużnika spłacił. Skoro tak, to żądanie zasądzenia kwoty 240.863,92 zł jest całkowicie nieuzasadnione.\nUwzględnieniu zdaniem sądu podlegało natomiast roszczenie powoda o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz sumy 118.692,51 zł. Zasadność tego żądania nie wynikała jednak z treści §3 umowy z 3 października 1998r., który, jak już wyżej wskazano, dotyczył spłaty zobowiązań spółki (...) z jej majątku, ale z §4 tej umowy, zgodnie z którym pozwany, jako kupujący, zobowiązał się do spłaty kredytu zaciągniętego przez M. D. w Banku (...) i przekazanego umową spółki na tych samych zasadach, do dnia 25 października 1998r. – kredyt według umowy (...) w (...) Bank (...) (k. 8).\nNiewątpliwie, zdaniem Sądu powyższe zobowiązanie kredytowe M. D., skutkowało przekazaniem uzyskanych pieniędzy spółce (...) na mocy umowy pożyczki z 24 kwietnia 1997r. Mimo nieważności tej umowy, o czym była mowa wyżej (brak wymogów zawartych w art. 203 k.h.) bezspornym było, że kwotę 100.000 zł powód przekazał na rzecz spółki, a obecnie wraz z odsetkami należność ta łącznie wynosi 118.692,51 zł i stanowi ona spłaconą przez M. D. należność za okres od 25 października 1998r. do 14 lipca 1999r. Zobowiązanie pozwanego wobec powoda w tym zakresie, nie dotyczy jednak rzeczonej umowy pożyczki udzielonej spółce (...), ale przystąpienia do długu przez niego. Gdyby rozpatrywać zasadność żądania tej kwoty przez pryzmat udzielonej kolejnej pożyczki przez powoda na rzecz spółki, to roszczenie to podlegałoby oddaleniu z przyczyn omówionych już wyżej. Nie sposób jednak nie zauważyć, że to zobowiązanie, oprócz tego, że było związane z działalnością spółki, tak stanowiło przedmiot kredytu bankowego, który pozwany zobowiązał się spłacić na mocy §4 umowy z 3 października 1998r. Miedzy stronami doszło więc do zawarcia umowy, tzw. kumulatywnego przystąpienia do długu.\nKumulatywne przystąpienie do długu powodujące solidarną odpowiedzialność dłużników dopuszczalne jest na podstawie zasady swobody zawierania umów. Polega ono na przyjęciu odpowiedzialności przez osoby trzecie za dotychczasowe zobowiązania dłużnika. Podkreślić należy, iż przystępujący nie zastępuje dłużnika w ramach spełnienia świadczenia, nie zostaje on także z tego zwolniony, lecz występuje wraz z nim jako solidarny współdłużnik. Następuje tutaj pomnożenie podmiotów po stronie zobowiązanej w stosunku zobowiązaniowym o niezmienionej treści.\nUmowa kumulatywnego przystąpienia do długu zawierana jest pomiędzy dotychczasowym dłużnikiem, a przystępującym do długu, albo pomiędzy przystępującym do długu, a wierzycielem. Taka umowa nie wymaga formy szczególnej aby wywoływać skutki, którymi są solidarność bierna stron tej umowy.\nZgodnie z art. 366 § 1 k.c., kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).\nJak Sąd wskazał wyżej, czynność kumulatywnego przystąpienia do długu tworzy nowy związek zobowiązaniowy pomiędzy wierzycielem a nowym, przystępującym dłużnikiem, jednakże w okolicznościach rozpatrywanej sprawy najistotniejsze jest, że węzeł między dłużnikiem dotychczasowym, a dłużnikiem przystępującym zgodnie z zasadami solidarności biernej, aktywuje się dopiero wraz ze spełnieniem przez jednego z nich zobowiązania na rzecz wierzyciela. Dopiero po spełnieniu zobowiązania, dłużnik, który świadczenie spełnił może domagać się jego zwrotu w całości lub w części od drugiego z dłużników solidarnych (art.. 376 § 1 k.c.).\nNa gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd, nie miał wątpliwości co do tego, że kredyt bankowy obejmujący roszczenie powoda w tym zakresie został w całości spłacony. Treść §4 umowy z 3 października 1998r. również bezsprzecznie wskazuje, że pozwany od dnia jej zawarcia zobowiązał się spłacać należność kredytową wynikającą z umowy (...), która na dzień 25 października 1998r. wynosiła 118.692,51 zł. Skoro więc powód zapłacił tę kwotę na rzecz wierzyciela, ma prawo domagać się jej zwrotu od pozwanego, którego osobista odpowiedzialność wynika z kumulatywnego przystąpienia do długu. O ile bowiem, w §3 wskazywanej umowy, miał on spłacać zobowiązania spółki z jej majątku, tak w §4 zobowiązał się, nie jako prezes spółki, ani jako wspólnik, ale jako osoba fizyczna, do spłaty kredytu bankowego zaciągniętego przez powoda. W sposób niewątpliwy, przystąpił do spłaty zobowiązania zaciągniętego przez M. D. i na tej właśnie podstawie, jak i wobec treści paragrafu 4 umowy z 3 października 1998r., w którym zobowiązał się spłacić za powoda dalszą część kredytu bankowego, powinien zwrócić M. D. kwotę 118.692,51 zł.\nPowyższe wywody Sąd oparł na zgromadzonym materiale dowodowym, stanowiącym podstawę ustaleń faktycznych, a w szczególności na zgromadzonych w sprawie dokumentach, które dostarczyły w sprawie szereg okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w swojej treści nie budziły wątpliwości sądu. Ponadto w części dokonano tych ustaleń także w oparciu o dowód z przesłuchania stron oraz fakty bezsporne. Jeśli chodzi o przesłuchanie powoda, to Sąd zwrócił uwagę na te twierdzenia i przyjął je jako dowód w sprawie, które miały wpływ na rozstrzygnięcie. Nie miało zatem znaczenia, w jaki sposób powód poznał pozwanego i jego ojca, a także jakie były ewentualne rozmowy powoda i pozwanego z bankami. Okoliczności te stanowiły jedynie tło zawarcia przez strony umowy o konkretnej treści, którą Sąd ostatecznie oceniał przez pryzmat zawartych tam słów i kontekstu wypowiedzi, a także na tle przepisów prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. W tym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zarówno powodowi, jak i pozwanemu nie można odmówić wiarygodności, gdyż oboje przedstawiali swoją interpretację zdarzeń, którą sąd oceniał na podstawie powyższych kryteriów, biorąc pod uwagę wszystkie zaistniałe okoliczności.\nPo wszechstronnie dokonanej ocenie materiału dowodowego i jego wpływu na wynik sprawy, zdaniem sądu bez większego znaczenia okazała się opinia sądowa ekspertyzy kryminalistycznej (k. 534-539), jak również zeznania świadka S. B. (k. 570-571v.), które to dowody w zasadzie potwierdziły dokonane ustalenia faktyczne, jednakże nie miały istotnego wpływu na nie, gdyż dotychczas zgromadzone dowody w sprawie w sposób bardziej przejrzysty i dobitny pozwoliły dokonać zbudowanie tych ustaleń.\nSąd nie uwzględnił również wniosku dowodowego powoda, o przywołanie bilansu spółki (...) z dnia 30 września 1998r. i dnia 31 grudnia 1998r., o co wnosił on na rozprawie 6 marca 2013r., albowiem po pierwsze powód miał możliwość powołać ten dowód w sprawie znacznie wcześniej, a po drugie stan finansowy spółki, w okolicznościach sprawy, okazał się nie mieć znaczenia. Powód bowiem nie domagał się od pozwanego zapłaty z tytułu sprzedaży udziałów w spółce, ale zwrotu kwot uiszczonych na poczet spółki umowami pożyczek oraz z tytułu dokonania dopłat. Cena sprzedaży udziałów, bez względu na wartość spółki, została między stronami ustalona na 1 zł i ta okoliczność przez żadną ze stron nie była kwestionowana. Istotą sporu była interpretacja zapisu paragrafu 3 i 4 umowy z 3 października 1998r., a tej dokonał sąd w sposób powyższy, nie sięgając do argumentów podnoszonych przez strony, a dotyczących stanu finansowego spółki – gdyż ten okazał się zbędny dla rozstrzygnięcia w sprawie.\nMając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w pkt. 1 i 2 wyroku, zasądzając w pkt. 1 od pozwanego na rzecz powoda kwotę 118. 692,51 zł, a w pkt. 2 oddalając powództwo w dalszym zakresie.\nOdsetki od zasądzonej kwoty, sąd zasądził od dnia 25 czerwca 1999r., albowiem w dacie 24 czerwca 1999r. powód spłacił zobowiązanie za pozwanego.\nZgodnie z treścią art. 481 §1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.\nPowód, zgodnie z zasadą solidarności biernej, zobowiązany był do spłaty zobowiązania kredytowego, które zaciągnął wobec wierzyciela – banku. Dopiero po jego spłacie, miał prawo wystosować do pozwanego - jako dłużnika solidarnego – roszczenie regresowe. Skoro spłacił je 24 czerwca 1999r., to pozwany dopiero od dnia następnego, czyli od 25 czerwca 1998r., był wobec niego w zwłoce, i od tej też daty sąd przyznał możliwość naliczania odsetek.\nO kosztach sąd orzekł na podstawie art. 108 §1 w zw. z art. 100 k.p.c., zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów.\nApelację od tego wyroku wniósł powód.\nZaskarżył wyrok co do punktu 2 wyroku, oddalającego powództwo w pozostałej części.\na) naruszenie przepisów prawa materialnego:\n- art. 5 kc. – zasad współżycia społecznego, a zwłaszcza w obrocie gospodarczym,\n- art. 58 kc. – ustawodawca zapewnia „Nawiązując stosunki o charakterze cywilno- prawnym, strony mają prawo dążyć do precyzyjnego określenia celów, gdyz zawarta umowa wiąże tylko do tego, co w niej zapisano”,\n- art. 203 kh. – przez nadinterpretacje i przeniesienia rozpatrywania pozwu z kc do kh\nb) naruszenie przepisów procedury cywilnej, w tym:\n- art. 233 § 1 kpc poprzez naruszenie swobody oceny dowodów, a w szczególności poczynania błędnych ustaleń wbrew dowodom w sprawie,\n- art. 233 § 1 kpc – niewystąpienie o materiały, które są udostępniane jedynie Sądowi na jego wniosek,\n- art. 233 § 1 kpc – negatywna ocena działalności i statusu spółki (...) (...) sp. z o.o. wbrew dowodom w sprawie i podważanie jej wiarygodności.\nMając powyższe na uwadze pozwany wniósł o:\n- zmianę punktu 2 zaskarżonego wyroku i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie żądania zawartego w treści pozwu, a uściślone w piśmie – karta 271 i następne (z wyłączeniem żądania już zasądzonego w punkcie 1 apelowanego wyroku), a ponadto wniósł o:\n- zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.\nW uzasadnieniu wskazał, że sąd I instancji bezpodstawnie przeniósł rozważania co do zakresu i mocy obowiązującej umowy z dnia 3.10.1998 roku na podstawie przepisów kodeksu handlowego zamiast rozpatrywać ją na podstawie przepisów kodeksu cywilnego.\nPodniósł, że sąd bezpodstawnie uznał, że wbrew zapisom powyższej umowy obciąża go spłata kredytu na rzecz (...) Bank SA – II Oddział w K..\nWskazał również, że sąd bezzasadnie odmówił jemu dopuszczenia dowodów z szeregu zawnioskowanych przez niego w pismach procesowych.\nStrona pozwana nie ustosunkowała się do apelacji powoda.\nApelacja powoda jest bezzasadna.\nSprowadza się ona do polemiki z ustaleniami i rozważaniami sądu I instancji. Sąd odwoławczy podziela stanowisko sądu I instancji i uznaje za bezzasadne powielani tego stanowiska.\nPozwany w swojej apelacji nie przedstawił, w jaki sposób, czy też jakie zasady współżycia społecznego (art. 5 kc) naruszył sąd I instancji, co uniemożliwia kontrola tego zarzutu. Sąd odwoławczy działając przy rozpatrywaniu tego zarzutu nie znalazł uzasadnienia do jego uwzględniania.\nZarzut naruszenia art. 58 kc i art. 203 ksh sprowadza się w istocie, analizując uzasadnienie tych zarzutów do zakwestionowania przez pozwanego ustaleń i rozważań sądu I instancji odnośnie zakresu i mocy obowiązującej umowy z dnia 3.10.1998 roku na podstawie przepisów kodeksu handlowego zamiast rozpatrywania jej na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Formułując ten zarzut pozwany pośrednio w apelacji jak i bezpośrednio w toku postępowaniu odnosił się do art. 353 1 kc. wskazując, że strony miały prawo ukształtować treść umowy z 3.10.1998 roku w sposób przez siebie wskazany, nie odnosząc się do przepisów kodeksu handlowego.\nZasada ta, a wynika to już bezpośrednio z jego treści, zawiera pewne ograniczenia. Ograniczenia te są istotne przy ocenia umowy zawartej między stronami.\nZ powyższego przepisu wynika bowiem, że strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.\nUznanie postanowień umowy z dnia 3 października 1998 roku za prawnie wiążące w ten sposób, że nabywający 100% udziałów w spółce i stający się jej jedynym wspólnikiem pozwany przyjąłby jednocześnie osobistą odpowiedzialność za zobowiązania spółki, prowadziłoby do sprzeczności z treścią art. 159§ 3 kodeksu handlowego – rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 roku (Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 ze zm.) obowiązującego na datę zawarcia umowy pomiędzy stronami.\nZgodnie bowiem z tym przepisem wspólnicy nie odpowiadają osobiście za zobowiązania spółki.\nPodkreślić tutaj należy stanowczo, że przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i jego zastosowanie nie może być uchylone w drodze czynności prawnej.\nKodeks ten jak i obecnie obowiązujący kodeks spółek handlowych przewiduje pewne ustawowe wyłącznie od tej zasady, wskazane przez sąd I instancji, jednakże żadne z tych wyłączeń nie ma zastosowania do postanowień zawartej między stronami umowy. Ryzyko gospodarcze za działalność spółki jest więc zlokalizowane w samej spółce, a jej wspólnicy ponoszą w tym zakresie jedynie ograniczone ryzyko do wysokości wniesionego wkładu.\nUmowa między stronami jest wiążąca między stronami w zakresie postanowień ujętych w § 1, 2 i 4 . W tym zakresie zachowana została przewidziana prawem forma pisemna (art. 180 k.h.)\nPostanowienie § 3 tej umowy, ze względu na wskazywaną oczywistą sprzeczność z ustawą oraz naturę stosunku prawnego należy uznać za nieważne (art. 58 k.c.).\nWszelkie roszczenia przysługujące powodom wobec spółki P.H.P. (...) sp. z o.o. w K. oraz spółki (...) sp. z o.o. w K. jako następcy prawnego spółki (...) straciły rację bytu wraz z usunięciem spółki (...) z obrotu prawnego.\nOstatnim etapem jaki zasadnie wskazał to sąd I instancji, na którym powód mógł uzyskać zaspokojenie należnych mu wierzytelności spółki z majątku spółki było postępowanie upadłościowe prowadzone wobec Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. w K. w latach 1999-2002.\nMarginalnie już tylko wskazać należy, że powód również interpretował postanowienia dotyczące zobowiązań ujętych w § 3 umowy jako zobowiązania pozwanego jako wspólnika spółki, a więc jako dotyczące jego osobistej odpowiedzialności. Wskazują na to pisma powoda z dnia 30.10.1998 roku (k.46) i z 3.03.1999 roku (k.48). Wręcz niewiarygodne są twierdzenia powoda, według których pozwany płacąc za udziały w upadającej spółce kwotę 58440 złotych, godziłby się na przyjęcie osobistej (co należy podkreślić) odpowiedzialności za zobowiązania powoda przekraczające wówczas kwotę 300.000 złotych. Powoływanie się tutaj na rzekomy kazus spółki brytyjskiej BTM z 1953 roku nie znajduje tutaj uzasadnienia ze względu chociażby na różnice między anglosaskim systemem prawnym a systemem kontynentalnym, niezależnie od tego, że powód tego kazusu nie wykazał.\nZ rozważaniami tymi, dotyczącymi zakresu odpowiedzialności pozwanego ujętym w §3 spółki wiąże się ściśle kolejny zarzut pozwanego wskazującego na bezpodstawne przyjęcie przez sąd I instancji braku odpowiedzialności pozwanego na kwotę 240863,92 złotych jako zobowiązań kredytowych spółki (...) wobec (...) Banku S.A., które zostały przez powoda poręczone osobiście.\nWbrew zarzutom powoda jego odpowiedzialność prawna jako poręczyciela tych kredytów nie może budzić wątpliwości.\nEgzekucja wobec powoda w tym zakresie prowadzona jest na podstawie prawomocnego tytułu wykonawczego. Szczegóły związane z jego uzyskaniem sąd I instancji przedstawił w uzasadnieniu na k. 592, 595-595 v.\nOdnośnie tego roszczenia sąd I instancji rozważył ewentualną odpowiedzialność pozwanego z tytułu nienależytego świadczenia, mając na uwadze, że środki z uzyskanych kredytów zasiliły majątek spółki.\nZdaniem sądu odwoławczego brak jest podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego co do powyższej kwoty.\nPowód odpowiada za uzyskane kredyty na rzecz spółki jako poręczyciel, przeciwko niemu skierowana jest egzekucja na podstawie prawomocnego tytułu wykonawczego.\nBrak jest zatem podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za tę kwotę na podstawie przepisów o nienależytym świadczeniu.\nRozważanie może polegać ewentualnie na odpowiedzialności osobistej pozwanego na podstawie §3 umowy tzw. kumulatywnego przystąpienia do długu.\nWskazać jednak należy, że czynność kumulatywnego przystąpienia do długu (w przeciwieństwie do przejęcia długu – art. 529 k.c. i następne) nie prowadzi do zwolnienia dłużnika dotychczasowego (powoda) z ciążących na nim obowiązków.\nW okolicznościach niniejszej sprawy istotnym jest, że węzeł pomiędzy dłużnikiem dotychczasowym, a dłużnikiem przystępującym zgodnie z zasadami solidarności biernej, aktywuje się dopiero wraz ze spełnieniem przez jednego z nich zobowiązania na rzecz wierzyciela. Dopiero po spełnieniu zobowiązania dłużnik, który świadczenie spełnił (potencjalnie powód), mógłby się domagać zapłaty tej sumy od dłużnika solidarnego, jakim przy przyjęciu tezy o kumulatywnym przystąpieniu do długu byłby pozwany.\nNiespornym jednak w sprawie jest, że kwota 240.863,92 złotych egzekwowana jest od pozwanego w niewielkich kwotach, w toku dotychczasowej egzekucji wyegzekwowana została niewielka kwota. Powództwo powoda zatem w stosunku do dochodzonej kwoty, jako przedwczesne należało oddalić.\nOdnośnie bezzasadności roszczenia a zapłatą kwoty 197.373,39 złotych, która to kwota wynika z wniesienia przez powoda do spółki (...) kwoty 100.000 złotych na kapitał zapasowy wraz z naliczonymi odsetkami, kwoty 104.280 złotych wynikającej z umowy pożyczki zawartej 30 kwietnia 1996 roku między powodem a spółką (...) to zasadne są nadal rozważania Sądu Apelacyjnego w Szczecinie zawarte w uzasadnieniu do wyroku z dnia 24 czerwca 2010 roku (k.248, 251-254) o nieważności tych umów, ze względu na naruszenie art. 203 kodeksu handlowego, polegającego na zawarciu tych umów bez stosownego umocowania powoda do zawarcia tych umów.\nNiezależnie od tego sąd I instancji w uzasadnieniu zasadnie wskazał, że brak było podstaw do zwrotu tych kwot powodowi mając na uwadze zapisy art. 179 i art. 221 pkt 5 kodeksu handlowego (k-599-599v), a w szczególności brak wykazania możliwości finansowych spłat tych kwot przez spółkę.\nNiezasadny jest również zarzut naruszenia art. 233§ k.c. Sprowadza się od do nierzetelnej, według powoda, oceny sytuacji finansowej spółki (...) na datę zawarcia umowy między stronami.\nWskazać należy, że stan finansowy spółki nie miała znaczenia dla rozpoznania istoty sprawy w niniejszym postępowaniu. Powód dochodził bowiem na podstawie zapisów umowy z dnia 3.10.1998 roku zwrotu kwot uiszczonych na poczet spółki umowami pożyczek oraz z tytułu dokonania dopłat. Przedmiotem sporu nie było natomiast dochodzone zapłaty z tytułu wartości udziału w spółce (...).\nMarginalnie już tylko wskazać należy, że sytuacja ta na październik 1998 roku nie mogła być dobra, skoro powód sprzedał tak rzekomo dobrze prosperująca spółkę za symboliczną kwotę 58.440 złotych (1 zł za 1 udział).\nW tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznając apelację powoda za bezzasadną, oddalił ją na podstawie art. 385 k.p.c.\nE. Skotarczak D. Jezierska M. Gołuńska\nDodano: 25 marca 2014 , Opublikował(a): Sylwia Kędziorek\nOsoba, która wytworzyła informację: Danuta Jezierska, Mirosława Gołuńska


Wafelki Waniliowe Bezglutenowe 125g Schär. BioSklep.com.pl\n» Wafelki Waniliowe Bezglutenowe 125g Schär\nMoże zawierać śladowe ilości orzechów laskowych .\nwartość energetyczna 2169 / 518 kj/kcal\nChrupiące czekoladowe wafelki orkiszowe z delikatnym kremowym nadzieniem. Aromatyczne kakao nadaje kremowi wspaniały aromat. Wyjątkowa, chrupiąca przyjemność z czekolady.\nChrupiące wafle orkiszowe waniliowe z delikatnym kremowym nadzieniem. Aromatyczna wanilia bourbonowa nadaje delikatnemu kremowi wspaniały smak.\nWafelki Cytrynowe Bezglutenowe 125 g Schär\nSkładniki: skrobia ziemniaczana, cukier, olej kokosowy, mąka ryżowa, serwatka w proszku (mleko), mleko odtłuszczone w proszku, sok cytrynowy w proszku 1,7%, mąka sojowa, emulgator: lecytyna słonecznikowa; naturalny aromat cytrynowy, substancja zagęszczająca: guma guar; substancja spulchniająca: wodorowęglan sodu.


Rozmiary maszyn wirtualnych platformy Azure — rozmiary maszyn - Azure Virtual Machines | Microsoft Docs\nRozmiary maszyn wirtualnych ogólnego przeznaczenia\nDotyczy: ✔ wirtualnych z systemem Linux ✔ Windows maszyn wirtualnych ✔ elastycznych zestawów skalowania ✔ jednolitych zestawów skalowania\nWypróbuj narzędzie selektora maszyny wirtualnej, aby znaleźć inne rozmiary, które najlepiej pasują do Twojego obciążenia.\nRozmiary maszyn wirtualnych ogólnego przeznaczenia zapewniają zrównoważony stosunek mocy procesora CPU do pamięci. Idealne rozwiązanie na potrzeby testowania i wdrażania, małych i średnich baz danych oraz serwerów internetowych o małym lub średnim ruchu. Ten artykuł zawiera informacje o ofertach na potrzeby obliczeń ogólnego przeznaczenia.\nMaszyny wirtualne serii Av2 można wdrażać na różnych typach sprzętu i procesorach. Maszyny wirtualne serii A mają konfiguracje wydajności procesora CPU i pamięci, które najlepiej nadają się do obciążeń na poziomie wejścia, takich jak opracowywanie i testowanie. Rozmiar jest ograniczany w zależności od sprzętu, aby zapewnić spójną wydajność procesora dla uruchomionego wystąpienia niezależnie od sprzętu, na którym jest ono wdrożone. Aby określić sprzęt fizyczny, na którym jest wdrażany dany rozmiar, utwórz zapytanie o sprzęt wirtualny z poziomu maszyny wirtualnej. Przykładowe przypadki użycia obejmują serwery projektowe i testowe, serwery internetowe o małym lub średnim natężeniu ruchu, małe i średnie bazy danych, weryfikacje koncepcji i repozytoria kodu.\nWycofanie maszyn wirtualnych A8, A9, A10 A11 zaplanowano na 3/2021 r. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz HpC Migration Guide (Przewodnik migracji HPC). Te rozmiary maszyn wirtualnych znajdują się w oryginalnej serii "A_v1", A NIE "v2".\nSeria B z serii Burstable Maszyny wirtualne są idealne dla obciążeń, które nie wymagają ciągłej pełnej wydajności procesora CPU, takich jak serwery internetowe, małe bazy danych oraz środowiska deweloperskich i testowych. Te obciążenia zwykle mają wymagania dotyczące wydajności z serii burstable. Seria B zapewnia tym klientom możliwość zakupu rozmiaru maszyny wirtualnej z świadomość ceny bazowej wydajności, która pozwala wystąpieniu maszyny wirtualnej na tworzenie środków, gdy maszyna wirtualna wykorzystuje mniej niż podstawowa wydajność. Gdy maszyna wirtualna ma skumulowane punkty, maszyna wirtualna może przesunąć się powyżej linii bazowej maszyny wirtualnej, używając do 100% procesora CPU, gdy aplikacja wymaga większej wydajności procesora CPU.\nSeria DCv2 może pomóc chronić poufność i integralność danych oraz kodu podczas ich przetwarzania w chmurze publicznej. Te maszyny są używane przez najnowszą generację procesora Intel XEON E-2288G z technologią SGX. Dzięki technologii Intel Turbo Boost te maszyny mogą uzyskać częstotliwość 5,0 GHz. Wystąpienia serii DCv2 umożliwiają klientom tworzenie bezpiecznych aplikacji opartych na enklawie w celu ochrony kodu i danych, gdy są one w użyciu.\nSerie Dv2 i Dsv2 Maszyny wirtualne, które są kontynuacją oryginalnej serii D, mają bardziej zaawansowany procesor CPU i optymalną konfigurację procesora CPU na pamięć, dzięki czemu są odpowiednie dla większości obciążeń produkcyjnych. Seria Dv2 jest o około 35% szybsza niż seria D. Seria Dv2 działa na urządzeniach Intel® Xeon® Series 8272CL (Cascade Lake), Intel® Xeon® 8171M 2,1 GHz (Skylake), Intel® Xeon® E5-2673 v4 2,3 GHz (Broadwell) lub procesory Intel® Xeon® E5-2673 v3 2.4 GHz (Haswell) z technologią Intel Turbo Boost 2.0. Konfiguracje pamięci i dysków serii Dv2 są takie same jak w przypadku serii D.\nSeria Dv3 i Dsv3 jest uruchamiana na urządzeniach Intel® Xeon® Model 8272CL (Cascade Lake), Intel® Xeon® 8171M 2,1 GHz (Skylake), Intel® Xeon® E Procesory Intel® Xeon® E5-2673 v3 2,4 GHz (Broadwell) lub Intel® Xeon® E5-2673 v3 2,4 GHz (Haswell) w konfiguracji hiperwątkowej, co zapewnia lepszą wartość w przypadku większości obciążeń ogólnego przeznaczenia. Pamięć została rozszerzona (z ok. 3,5 GiB/vCPU do 4 GiB/vCPU), podczas gdy limity dysków i sieci zostały dostosowane na podstawie rdzeni w celu dostosowania do przechodzenia do hiperwątkności. Maszyny wirtualne serii Dv3 nie mają już maszyn wirtualnych o dużych rozmiarach pamięci serii D/Dv2. Zostały one przeniesione do zoptymalizowanej pod kątem pamięci serii Ev3 i Esv3.\nSerie Dav4 i Dasv4 to nowe rozmiary wykorzystujące procesor EPYCTM 7452 2,35 GHz firmy AMD w konfiguracji wielowątkowej z pamięcią podręczną L3 o rozmiarze do 256 MB, dedykując 8 MB tej pamięci podręcznej L3 na każdy 8 rdzeni, zwiększając opcje klienta dotyczące uruchamiania obciążeń ogólnego przeznaczenia. Serie Dav4 i Dasv4 mają te same konfiguracje pamięci i dysków co seria D & Dsv3.\nSeria Dv4 i Dsv4 działa na procesorach Intel® Xeon® Series 8272CL (Cascade Lake) w konfiguracji hiperwątkowej, zapewniając lepszą ofertę dla większości obciążeń ogólnego przeznaczenia. Jest ona wyposażona w wszystkie rdzenie zegara Turbo o częstotliwości 3,4 GHz.\nSerie Ddv4 i Ddsv4 są uruchamiane na procesorach Intel® Xeon®® (Cascade Lake) w konfiguracji hiperwątkowej, zapewniając lepszą wartość dla większości obciążeń ogólnego przeznaczenia. Oferuje on wszystkie rdzenie zegara Turbo 3,4 GHz, Intel® Turbo Boost Technology 2.0,Intel® Hyper-Threading Technology i Intel® Advanced Vector Extensions 512 (Intel® AVX-512). Obsługują one również rozwiązanie Intel® Deep Edukacja Boost. Te nowe rozmiary maszyn wirtualnych będą mieć o 50% większy magazyn lokalny, a także lepszą liczba we/wy na dysku lokalnym dla odczytu i zapisu w porównaniu z rozmiarami Dv3/Dsv3 w przypadku maszyn wirtualnych 2.generacji.\nUrządzenia z serii Dasv5 i Ichv5 korzystają z procesora EPYCTM 7763v 3. generacji firmy AMD w konfiguracji wielowątkowej z pamięcią podręczną L3 o rozmiarze do 256 MB, zwiększając możliwości klientów dotyczące uruchamiania obciążeń ogólnego przeznaczenia. Te maszyny wirtualne oferują kombinację procesorów wirtualnych i pamięci w celu spełnienia wymagań związanych z większość obciążeń przedsiębiorstwa, takich jak bazy danych małych i średnich, serwery internetowe o małym lub średnim ruchu, serwery aplikacji i inne.\nSerie Dv5 i Dsv5 działają na procesorze Intel® Xeon® Core 8370C (Ice Lake) 3. generacji w konfiguracji hiperwątkowej. Rozmiary maszyn wirtualnych Dv5 i Dsv5 nie mają żadnego magazynu tymczasowego, co obniża cenę wejścia. Rozmiary maszyn wirtualnych Dv5 oferują kombinację procesorów wirtualnych i pamięci, które spełniają wymagania związane z większość obciążeń przedsiębiorstwa, takich jak bazy danych o małych i średnich rozmiarach, serwery internetowe o małym lub średnim ruchu, serwery aplikacji i inne.\nSerie Ddv5 i Ddsv5 działają w przypadku procesorów Intel® Xeon® Core 8370C (Ice Lake) 3. generacji w konfiguracji hiperwątkowej, zapewniając lepszą wartość w przypadku większości obciążeń ogólnego przeznaczenia. Ten nowy procesor ma podstawową szybkość zegara Turbo 3,5 GHz, technologię Intel® Hyper-Threading,Intel® Turbo Boost,Intel® Advanced-Vector Extensions 512 (Intel® AVX-512) i Intel® Deep Edukacja Boost.\nAby uzyskać więcej informacji na temat sposobu, w jaki platforma Azure nazywa swoje maszyny wirtualne, zobacz Konwencje nazewnictwa rozmiarów maszyn wirtualnych platformy Azure.


Virtua Tennis 3 także na PC - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nVirtua Tennis 3 także na PC\n12.04.2007, godz. 17:34\nJeżeli lubicie szaleństwa na korcie, to jest wiadomość dla Was. CD Projekt poinformował właśnie, ze jeden z najpopularniejszych symulatorów tenisa, Virtua Tennis 3, ukaże się również w wersji na PC.\nTytuł zdobył ogromną popularność wśród posiadaczy konsol. Teraz będzie miał szansę zaprezentować swoje możliwości również użytkownikom blaszaków.\nVirtua Tennis 3 to prawdziwa gratka dla wielbicieli sportowej rywalizacji i tenisa. Z jednej strony oferuje niezwykły realizm, z drugiej zaś elementy zręcznościowe i intuicyjne sterowanie. Dzięki temu w zabawie mogą brać udział nawet nowicjusze. Warto dodać, że w grze znajdziecie większość zawodników znanych z gazet, w tym takie gwiazdy jak Maria Szarapowa, Roger Federer, Venus Williams czy Martina Hingis.\nGra pojawi się w sprzedaży w maju, w sugerowanej cenie 99,90 złotych. Więcej informacji wkrótce.


Baltic Neopolis Festiwal wczoraj w Muszli Koncertowej. Świnoujście i region - portal informacyjny.\nBaltic Neopolis Festiwal wczoraj w Muszli Koncertowej\nBaltic Neopolis Festiwal, Baltic Neopolis Orchestra, Muszla koncertowa, rozrywka, Świnoujście, Szczecin, Warszawa, wydarzenia kulturalne 28 lipca 2017\nBaltic Neopolis Festiwal wczoraj (czwartek) w Muszli Koncertowej w Świnoujściu.\nWydarzeniem towarzyszącym Festiwalowi był występ międzynarodowego zespołu Baltic Neopolis Virtuosi, który łączy potencjał artystyczny w obszarze basenu Morza Bałtyckiego.\nWidowisko owo, kojarzy mi się ze słowami Martina Luthera Kinga który kiedyś powiedział cyt” “Nie jesteśmy wrogami lecz przyjaciółmi. Wrogami być nam nie wolno. Choć targają nami namiętności nie mogą zerwać więzów serdecznych. Tajemny akord pamięci zagra trącony ponownie przez anielskie struny naszej natury”.\nPowyższy cytat świetnie opisuje euforię , przyjaźń, miłość przenoszoną poprzez muzykę z okazji III Międzynarodowego Festiwalu Muzyki\nTo właśnie zespół Baltic Neopolis Festiwal wraz z Rosą Marią Diaz Cotan (Hiszpania) – harfa, Baltic Neopolis Quartet, Świnoujście 2017 w dniu 27-07-2017 o godz. 19:00 odegrał Koncert w ramach Świnoujskiego Lata Kultury 2017 – Na anielskich strunach .\nZespół oczarował swoim kunsztem uczestników tego widowiska. Śmiało można napisać, iż Cudowność tej chwili pozwoliła przenieść się do wielowymiarowej rzeczywistości.\nPubliczność mimo deszczowej pogody zdawała się ulatywać z każdym dźwiękiem do rajskich ogrodów pełnych słońca gdzie Anioły grają na strunach naszych serc odwieczny hymn ku czci wszystkiego co dobre i piękne dając uczucie błogości.\nBaltic Neopolis Festival 2017 to 19 koncertów w Szczecinie, Złocieńcu, Gryfinie, Drawnie, Świdwinie, Gryficach, Ueckermünde, Świnoujściu, Kołobrzegu, Koszalinie oraz niemieckim Heringsdorfie, jak również Art week w Świnoujściu – animacje i warsztaty muzyczne w przestrzeni miejskiej dla dzieci i dorosłych w samym środku lata. Wstęp na większość wydarzeń jest bezpłatny.\nTekst i Fot: Katarzyna Biela Szmyt\n‹ Krajankę, tytoń i papierosy warte 144 tys. zł przechwyciła Straż Graniczna › Policjanci zapobiegli tragedii