Wojna - Jean-Marie Gustave Le Clezio - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Wojna - ebook\nOpis ebooka Wojna - Jean-Marie Gustave Le Clezio\nOpinie o ebooku Wojna - Jean-Marie Gustave Le Clezio\nFragment ebooka Wojna - Jean-Marie Gustave Le Clezio\nPrzełożył Krzysztof Teodorowicz\nTytuł oryginału: La guerre\nCopyright © Editions Gallimard, Paris, 1970\nWojna się rozpoczęła. Nikt już nie wie, gdzie i w jaki sposób, ale to się stało. Dziś jest tuż za plecami, otworzyła paszczę i dyszy. Wojna zbrodni i zniewag, furia spojrzeń, eksplozja myśli z mózgów. Jest tu, otwarta na świat, pokrywa go siecią przewodów elektrycznych. Z każdą sekundą posuwa się naprzód, wyrywa coś i obraca w popiół. Wszystko jest dobre, by uderzyć. Ma niezliczone kły, dzioby i pazury. Nikt się przed nią do końca nie ostoi. Nikt nie będzie oszczędzony. To właśnie to, to oko prawdy.\nGdy dzień, uderza światłem. A gdy noc, posługuje się przypływem ciemności, jej chłodem, jej ciszą.\nWojna nadciąga, by trwać dziesięć tysięcy lat, by trwać dłużej niż historia ludzkości. Nie ma przed nią ucieczki, nie ma odwrotu. Stajemy wobec wojny z pochylonym czołem, nasze ciała posłużą kulom za cel. Zaostrzona szabla szuka gardeł i serc, niekiedy brzuchów, by je rozorać. Piasek spragniony jest krwi. Niewzruszone góry chcą wyryć przepaście pod stopami wędrowców. Drogi pragną, by dać się na nich rozgniatać i miażdżyć bez ustanku. Morze musi kruszyć tchawice. A w przestrzeni kosmicznej panuje straszliwa wola zamknięcia wokół gwiazd imadła próżni i stłumienia migotań materii.\nWojna wznieciła wicher, który unicestwi wszystko. Z rur wydechowych wydobywa się rozpalony gaz, tlenek węgla rozprzestrzenia się w płucach i w żyłach. Usta otwierają się szeroko i wyrzucają pierścienie szaroniebieskiego dymu, które, tańcząc, unoszą się aż pod sufit. Wargi rozchylają się i uwalniają strumienie śmiercionośnych słów, słów, które budzą strach. To właśnie to. To jest wicher wojny.\nNeonowe błyski wybuchają wokół twarzy młodej dziewczyny. Przedziurawią jej skórę, spalą jej twarz o łagodnych rysach, poskręcają żarem jej długie, zwierzęce włosy.\nTwarde promienie światła tryskają z żarówki nieustannie. W szklanej kuli świeci rozżarzony drucik. To, to właśnie jest spojrzenie wojny, bezlitosne oko, które oślepia powierzchnie pokoju i zatrzymuje obraz na matowej błonie.\nPodobne do krótkiego płomienia błyskawicznie wydobywającego się z lufy rewolweru, podobne do wybuchu bomby, podobne do strumienia napalmu płynącego ulicami miasta. Białe domy, kościoły, wieże – ruńcie! Nie macie już prawa się wznosić. Kobieto w znanej masce, padaj, padaj! Nie masz już prawa stawiać czoła nieznanemu. Wojna chce, by schylić przed nią głowę, by pełzać po ziemi pełnej błota i żelaznych drutów. Kobieto, twoje nagie ciało nie służy już żadnemu uwielbieniu. Teraz istnieje dla ciosów, dla poniżających spojrzeń, dla ran, które odsłaniają zakamarki życia.\nPodobna do płomienia gwiazdy, błyszczącej wśród nocy, by wypowiedzieć jedynie miliardy kilometrów, których nigdy nie się nie pokona, jest iskra spojrzenia między dwiema powiekami. Podobna do kropli wody, do kropli krwi, jest świadomość tej młodej dziewczyny, której imię nie znaczy nic, nie zawiera niczego. Nie ma już samotności. Nie ma już dumnego odrzucenia. Żywa wojna unicestwiła je z łatwością jednym ciosem swego światła. Jakże można by być samotnym pośród tego rozpętania? Jakże można by powiedzieć, czy choćby napisać\ngdy wszystko wokół, wszystko w głębi, cały czas mówi „tak”?\nDziało się to więc w tle, w trzeciej osobie. Nie było już miejsca na „ja”. Świadkowie zostali wygnani, pozostali tylko aktorzy, sami aktorzy. Oczy przestały chodzić parami, i nogi, i piersi. W puszkach czaszek już nie ma obrazów łagodnych, już nie ma opowieści, już nie ma analiz. Cyfry, mrowie cyfr wypełniało powietrze, spadało deszczem, uderzało o ziemię. Słowa nie chciały już dwa razy mówić tego samego. Już nie pamiętały. Być może nadal pisano listy, być może... Poeci, pochyleni nad kartkami papieru, pozwalali snuć się swoim prostym historiom. Być może... W gęstym powietrzu kawiarń drżały jeszcze jakieś piosenki, jakieś dźwięki gitary i kobiecy głos wyliczający słowa miłości. Tak, tak, być może, być może... ale to nie było ważne. To nie znaczyło nic. To były odgłosy, wśród tylu innych, dźwięki z wielkiej machiny wytwarzającej wibracje. Nie, to, co należało wypowiedzieć, teraz, tego dnia, to była prawda o mnogości. Nie było już duszy, nie było już uczucia w kształcie wyspy. Nie było już myśli poddającej się swemu maleńkiemu linearnemu rysunkowi. Nie było już ani jednej rzeczy.\nWszystko nadchodzi więc razem. Wszystko posuwa się jak armia szczurów, jednym frontem, i obala mur. Przypływ morza – chciałoby się rzec – o milionach punktów oparcia, który rośnie, przetacza się, miażdży. Wszystkie nazwy. Wszystkie mięśnie. Wszystkie palce życia, które cisną, obmacują, przecierają sobie drogę. Któż powie o tłumie? Kim jest ten, ten, kto w końcu zrozumie drogę mnogości? On jest drogą.\nW taki sposób niewątpliwie rozpoczęła się wojna, ale jest za późno, by dokładnie to wiedzieć. Po szarej równinie się rozprzestrzenia. Wypełnia przestrzeń. Choroba, rozbijająca przegrody i wytaczająca limfę. Wybrała miejsca zamieszkałe przez ludzi. Przerwała tamy. Postawiła na ziemi stożek bólu, nerw wśród milionów nerwów. Wybrała ciało jednej młodej dziewczyny spośród milionów młodych dziewczyn. Ale to zupełnie jasne, że zawsze była wojną, że istnieje poza myślą. Jest wszędzie. W nocnych marzeniach, w marszu w świetle dnia, w miłości, w nienawiści, w zemście. Dopiero się rozpoczęła.\nNie jest przypadkiem. Nie jest wydarzeniem. Jest wojną.\nJest wypisana na papierze murów, wpisana w kwiaty i rozety. Jest wyryta na szkle, na powierzchni wody, w płomyku zapałki, na każdym ziarnku piasku.\nWojna, która nie chce zwyciężyć, która nie potrzebuje zwyciężyć. To już nie są ludzkie spory, wyścigi, korytarze gdańskie czy siedemnaste równoleżniki. Tamte rzeczy działy się bardzo szybko, a ci, co umierali, nie umierali, walcząc, lecz przez przypadek, bo kula zakreśliła trajektorię, na której akurat znalazło się ich gardło czy płuco. Między okiem, które zrodziło śmierć, a kawałkiem żelaza, który ją zadał, nie było nic.\nLecz ta wojna, o której mówię, ona nie ignoruje. Jest śmiercią w całej rozciągłości.\nCiężki karabin maszynowy, mauzer, kusza, sarbakan czy topór były w swej istocie łagodne, bo były ślepe. Były tylko bronią. Lecz to zniszczenie, o którym mówię, ono ma oczy. Jego broń jest totalna. Jego zbrodnia bezustanna.\nWojna, która potrafi być piękna. O barwach pożaru czy zachodu słońca nad morzem. O kocich ruchach. O włosach z alg. Wojna, która żyje, jest prawdą, przyszłością! I na cóż się zdało, że świat odkrył pewnego dnia jej sekrety?\nTego nie ma w duszy młodej dziewczyny. Gdyby to było w duszy dziewczyny, wszystko byłoby zupełnie proste. Zabrano by jej duszę, wyrwano by jak chory ząb, i wszystko znów stałoby się normalne. Gdyby to działo się w oczach dziewczyny, dobrze wiadomo, co by się stało: pozbawiono by ją oczu, umieszczając zamiast nich dwa winne grona. Nie, to nie są oczy. To jest poza oczyma, poza duszą. To nie jest nerw, co boli. To jest poza nerwami, Bądźcie, kim chcecie, mówcie, co chcecie – ale nie sądźcie, że cokolwiek się zmieni. Zamknijcie oczy, piszcie wiersze zwykłymi słowami, fotografujcie piersi kobiet, pieśćcie wargi, gdy się uśmiechają. Ale nie sądźcie, że cokolwiek będzie trwało w pokoju.\nJakże to powiedzieć? By to wyrazić w sposób absolutny, potrzeba by eksplozji i zniszczeń, potrzeba by słów przybywających z kosmosu z prędkością światła, słów, które rozbijają w pył wszystko na swej drodze, słów podobnych do potoków lawy, słów, które świszczą w powietrzu i żłobią na powierzchni ziemi wielkie wrzące kratery.\nTrzeba wyjść z samego siebie, trzeba koniecznie. Trzeba zajść w głąb siebie tak daleko, że już się niczego nie rozpozna, że wszystko trzeba będzie wymyślić od nowa.\nTo nadeszło powoli, właśnie tak, i usiadło na świecie. Lecące kręgi, na przykład, i pierścienie spadły na ziemię jedne po drugich. Jest gdzieś w kosmosie wielki wąż, który owija się wokół ofiary; jego milczące ciało niepowstrzymanie otacza ją wciąż nowymi pętlami. Gdy tylko pojawi się jakaś żywa istota, wielki wąż owija się wokół niej i zaciska węzeł.\nNie, nie, to nie to. Wielki wąż nie ma tyle siły. Bitwy, które toczą się o życie, są o wiele prostsze. To jest bardziej ukryte niż one, nie ma twarzy ani ciała. To we wnętrzu rzeczy powstają kręgi. Wszystko nadaje życie kręgom. Płyną wokół pyłków kurzu, rozchodzą się, wywołują drżenie materii. Nieustający niepokój, który niszczy wszystko, co stałe, ekstatycznie nieruchome. Wola nie jest czymś zewnętrznym. Niebezpieczeństwo nie jest czymś obcym. To strach powoduje, że świat drży, że mącą się obrazy. Nic już nie jest tu bezpieczne. Zbierzcie bloki skalne, wznieście granitowe pomniki, szybko, szybko. Bo będzie za późno. Strach potrzebuje gór i skał. To dlatego ludzkość wzniosła tyle piramid i katedr. Przez wieki walczyły z rozpływaniem się wszechświata.\nUmrzeć – to nic. Ale zamienić się w wodę... Potem, rozdzielając wodę, rozchylając jej membrany, przemienić się w gaz. Oto przyczyna strachu. Piaskowe i asfaltowe pustynie – to ostatnie miejsca świadomości, gdy jest tyle rzek.\nChmury nad miastem rozerwą się lada chwila. Nikt nie chce zniknąć. Skoro narodziliśmy się pewnego dnia i skoro ujrzeliśmy słońce, i skoro stworzyliśmy suszę, nigdy nam dość pustkowi i podziemi, by się schronić.\nJęzyk w ustach walczy ze śliną. Słowa – to sprawa zębów i podniebienia twardego, napiętych warg. Gruczoły wydzielają ślinę, a słowa przechodzą przez nią pęcherzykami. Czasem jakiś żołnierz pada na kolana z przedziurawionymi płucami. Wówczas potok czerwonej śliny podchodzi do gardła i wylewa się przez usta. Zamiast krzyku: „Na pomoc! Ratunku! Szybko, szybko!”, słychać tylko rzężenie tonącego, coś w rodzaju: „Arrl arrrulll!! Uuuuuurl! Ooohuuurlll!”.\nCywilizacje słońca przeminą. Nie mogły trwać. Wszystkie bloki kamienne, świątynie, schody nie mogły zatrzymać naporu wody. Kamień jest wrażliwy, stopniowo zamienia się w pył. Góry nie są wyższe od chmur. Oczy nie są gwiazdami, to lampy, które gasną. Myśl nie idzie prosto przed siebie jak światło. Myśl jest jak strzyknięcie śliny.\nDawna samotność, ta, która wyrzucała w głąb kosmosu, która zamurowywała w swej ciszy – rozkosz ciała pławiącego się w mutyzmie – jakże w nią jeszcze wierzyć? Odkąd wszystko stało się językiem, znaczy, że nie ma już nadziei na zrozumienie. Być samotnym – to próbować zrozumieć. Lecz być ze wszystkimi tam, w tym wielkim wirze, w rwącym potoku, który szarpie brzegi, to nie znaczy rozumieć. To znaczy być, straszliwie, wchłoniętym przez ogromną panikę.\n„Ja... Ja kocham”\n„Ja, ja, mnie, ze mną, o mnie, mną, mój, moja, moje, ja, ja, ja!”\ni te wszystkie dawne wspomnienia, fotografie pełne cieni i tajemnic, rysunki na skrawkach papieru, wiersze o Ja podziwiającym widok morza, o Ja wobec piękna ptaków, o Ja siedzącym u boku kobiety, wsłuchanym w bicie jej serca, i o Ja wobec śmierci: kłamstwa, kłamstwa, czarne okulary! To było po to, by nie widzieć, jak zbliża się wojna. To było, by zapomnieć narastający stukot buciorów nadchodzącej hordy, by udawać, że nie ma nas tu, gdy ONI, oni przy-bywają!\nŚwiat niczego nie zapomniał. Mści się. Z głębi czasu nadbiega, na masakrę. Momentalnie przerwie wszystkie dawne marzenia, wszystkie antyfony. Przetnie psalmodię – razem z gardłem, rozleje myśl – razem z krwią.\nWydycha kłęby dymu, a ciemność gęstnieje.\nPo cóż więc krzyczeć? Możecie sobie wypluć płuca i wypłakać oczy, a świat przyjmie wasze wołanie i zamieni je w zgiełk, zgiełk, który będzie mlaskać, jęczeć, trzeszczeć, klekotać, grzmieć, gruchać, wyć, gdakać, gwizdać, śpiewać i łomotać wraz z innymi hałasami. Słuchajcie, słuchajcie wspaniałej muzyki! Już z niej nie wyjdziecie.\nByć samym. Być jedynym. Być tym, który jest, bezimiennie. To, to byłby pokój. Lecz dziś przez otwartą czaszkę wyszła dusza. Rozproszyła się we wszechświecie, znikła nad morzem. Z przyzwyczajenia, lub z tchórzostwa, istnieją jeszcze te strzępy, ten bełkot, te swego rodzaju podpisy. To jest moje. Tamto – twoje, jej. Czasem uważamy się jeszcze za właścicieli, choć stoczyliśmy się już do wspólnego dołu. Mamy usta, by posiadać, oczy – by zdobywać. Mierzymy świat długością stopy. Jakże o tym wszystkim zapomnieć? Czyżby już nie było najmniejszego okrucha, który nosiłby wasze miano? Czyżby nie było snu, podmuchu powietrza, poświaty, które by do was należały?\nWszystko jest wspólne. Nic niczyje. Wszystko jest nikim. O, spojrzenie, odzyskaj swą siłę! Zdobywaj od nowa! Świat jest wiecznie ten sam. Za każdym razem, gdy na końcu kranu rodzi się kropla wody, znaczy, iż można coś oderwać od bezimiennej masy. Za każdym razem, gdy rodzi się życie, znaczy, że budowany jest dom i że szczury wygnają jego mieszkańców.\nArmia w przemarszu, tratuje pola, niszczy mosty, kradnie, gwałci, miażdży. Niewidzialne wojsko, bez myśli ni czynów!\nSkąd się bierze? Czy to możliwe, że bierze się z umysłu, jedynie z umysłu, by siać zniszczenie? Czy to możliwe, żeby w człowieku była aż taka nienawiść do człowieka, a w drzewie – aż taka nienawiść do drzewa? Wszystko zmierza ku zniszczeniu, ku zohydzeniu. Nie ma mowy o czułości ni o bezpieczeństwie. Jest tylko ta dzika armia, której oczy mącą wzrok i zrzucają w przepaść. To nie zabawa. Jest jedynie potrzeba zwyciężania, każdego dnia.\nW końcu narodziło się zło. Od dawna się o nim mówiło, zaczęto już nawet nieco powątpiewać. Aż do tego dnia zło nie miało znaczenia. Miało swych bohaterów i swych sędziów. Miało swoje granice. Gdy pojawiało się na ziemi, to niemal przypadkiem. Wybuchało podobnie jak burza, z kondensacją, koncentracją, piorunami. Tuż za nim podążał pokój. Dziś wreszcie człowiek poznał zło. Ono nie jest już wynikiem zbiegu okoliczności, nie jest już stanem ducha. Jest NIEZMIERNIE ZEWNĘTRZNE.\nZło, wojna, czyli wyobrazić sobie zewnętrzność. Potem, wyobraziwszy ją sobie, otworzyć bramy wnętrza. Lekka substancja ulotniła się, rozpuściła w gęstym oceanie. Strach zaczął się w dniu, w którym ta młoda dziewczyna mogła powiedzieć, być może dla żartu, albo po prostu dlatego, że stało się to w tym momencie prawdą:\nPotem nastąpiły deklaracje wolności:\n„Niczego nie chcę”\n„Nie będę mieć dziecka”\n„Już nie wierzę”\nŚwiat się nie zawalił, jak to sobie wcześniej wyobrażała. Wszystko pozostało na miejscu. Samochody nadal jeździły po asfaltowanych alejach, ludzie wciąż stali na własnych nogach, samoloty latały jak przedtem. Ale straszne było to, że coś zniknęło, że coś opuściło wnętrze człowieka. To coś było niewidzialne, nie wiadomo było dokładnie, co to było, ale jednak – coś. W środku każdego przedmiotu było teraz zagłębienie, wydrążenie, którego wlot był bardzo wąski, za to wnętrze obszerniejsze niż grota, coś w rodzaju kobiecego brzucha.\nTo w tych wydrążeniach powstaje wojna. Każdy przedmiot jest gigantyczną macicą, w jeszcze większej macicy świata.\nWszystkie te brzuchy rodzą. Wojna jest właśnie tym – aktem narodzin.\nRodzi się świat, a człowiek jest po nic w jego narodzinach. Świat wokół niego, wokół młodej dziewczyny, zajęty jest swym własnym wielkim wysiłkiem porodu. Dziewczyna widzi, jak spazmy przechodzą powietrze i ziemię. Niektóre przebiegają jej ciało jak dreszcze. Świat chce dopiąć swego. Boleśnie rusza się, by znaleźć ujście, ku światłu. Czyż to nie straszne dla ludu glist?\nMówić, pewnego dnia. Powiedzieć wiele słów, napisać własną wolność. A potem, innego dnia, nastaje największa wolność. Ta, która nie troszczyła się o słowa, ta, która prowadziła walkę, by się wyzwolić: dziecko, rodząc się, pożre jednym ruchem języka całe morze łożyska.\nDziewczyna nie chce tego syna. Chce go otruć, zanim się narodzi. Jak można by pragnąć syna, który zabije własną matkę?\nJuż nie ma świadomości. Spojrzenie przestało już wędrować tam i z powrotem.\nSpojrzenie jest już tylko szalonym biegiem do dna studni, ku krańcom horyzontu. Świat jest zakrzywiony, nigdy nie natrafia się na mur. By się odbić, trzeba by znać ostatni szaniec, ten, który sprawia, że umysł dopełnił swej odysei. Teraz, i to wiadomo, podróże nie mają celu. Rozpoznać granice oszołomienia, znaleźć je i poznać – cóż to takiego? Nicość ucieka przed nim, kryje się. Pustka nie chce nawet, by ją poznano. Otchłań nagle staje się płaska – to najlepszy sposób, by być niezgłębioną.\nAby je poznać, trzeba by spotkać rzeczy. Któż je spotkał? By zaś poznać siebie samego, trzeba by dotknąć siebie jak przedmiotu. Światów – oto, co chciałem przede wszystkim powiedzieć – nie sposób odnaleźć.\nNikt już nie ma twarzy.\nA jednak młoda dziewczyna, o której wam mówię, miała twarz. Wyglądała mniej więcej tak: maska delikatnej białej skóry, z różowymi plamkami na policzkach, na czole i na skrzydełkach nosa. Z kilkoma ciemnoniebieskimi żyłkami na skroniach, z kilkoma zmarszczkami w kącikach oczu i na czole, z dwoma czy trzema pieprzykami i setką piegów.\nTwarz głęboka, z lekkimi wzgórkami, twarz z kamienia wygładzonego wodą, stawiającego opór czasowi.\nJej twarz nie powstała przez przypadek. To ona sama ją ukształtowała, być może rękoma albo raczej myślą. Uformowała ją, by przyciągała światło, by przenikała deszcz, by prześlizgiwała się przez warstwy powietrza. W środku twarzy utworzyła ten dodatek w kształcie piramidy, z dwoma otworami, by chłodne powietrze mogło wniknąć do wnętrza jej ciała i przechodząc przez owłosione kanały, oczyszczało się, rozgrzewało i napełniało wilgocią.\nPoniżej nosa był ten rowek, takie korytko, którym miał spływać śluz.\nPotem wargi – dwa sinawe wałeczki, usiane drobnymi zmarszczkami, drobnymi rysami. Tędy świat zewnętrzny wlewał się do gardła, opływał komórki, pochłaniał, obmywał, rozsiewał tysiące swych palców. Gdy wargi rozchylały się, odsłaniając jamę ustną o tajemnych zapachach, świat się nie wahał: wchodził. To właśnie po to dziewczyna otworzyła tę bramę w dole twarzy. To był pierwszy atak przeciwko ciszy. Głowa przestała być kamieniem i toczyć się przez noc morza. Prąd wtargnął, niosąc z sobą nieustanną muzykę i głosy.\nChciałbym powiedzieć również o oczach. Dziewczyna wyobraziła sobie świetlistość świata, marzyła o krajobrazach płonących w słońcu, o głębokich nocach, o pięknie. Wtedy narysowała sobie na twarzy dwa jakby kwiaty, dwie błękitne groty, które zaczęły błyszczeć, przez które przedostawało się światło, wibrując. Wokół tych iskrzących grot nakreśliła płatki czarnych rzęs, ciężkich smołą, które lekko uderzały o siebie, by otwierać i zamykać otwory źrenic. Żyjące obiekty na twarzy, to właśnie z nich wyszła świadomość. To właśnie dzięki nim świat nagle wyogromniał.\nOczy patrzyły. Wszechświat był przed oczami.\nGdy dziewczyna narysowała te dwa wspaniałe wzory na twarzy, zrozumiała, że nigdy nic już nie będzie takie samo. To dlatego właśnie każdego ranka swego życia siadała przed lustrem i rozpoczynała rytuał tworzenia oczu przy pomocy małych pędzelków i tubek z czarną masą.\nPo tym twarz była gotowa. Wystarczyły jeszcze dwa inne otwory, by słyszeć odgłosy, i tysiące włosów wyrosłych na skórze czaszki, by nie pozwolić twarzy otworzyć się i rozlać swej zawartości po niebie.\nA potem twarz się rozpłynęła. Utraciła rysy jeden po drugim, tak po prostu. Nos przestał rozcinać wiatr, okrągły metalowy ryjek, po którym ślizgały się odblaski. Oczy spłynęły, czerniąc policzki tuszem, a łuki brwi rozmazały się. Usta najpierw się zamknęły, wargi zacisnęły; rana się zabliźniła, i w końcu pozostał już tylko ledwie dostrzegalny ślad, jakaś fioletowa szrama, okryta przezroczystą skórą.\nPotem znikły te wszystkie drobne oznaki życia. Brodawki, włosy, dołki, zmarszczki, wałeczki uszu, ścięgna i żyły.\nWłaśnie w ten sposób zburzono budynek – uderzeniami tarana i ładunkami dynamitu. Tak wysoka i tak piękna fasada zwaliła się, wyzwalając tumany pyłu i chmary karaluchów. Okna zatrzymały się na chwilę, ślepe, zawieszone na niebie, tak bardzo otwarte, że już ich nie można było zobaczyć. Wreszcie ostatnim wysiłkiem i one upadły, spłynęły na ziemię jak zwiędłe liście i wiadomo było, że domostw nigdy już więcej nie będzie.\nW opustoszałym mieście, w którym skryli się mężczyźni i kobiety, nagle rodzi się olbrzymi wybuch. Pośrodku wulkan otwiera paszczę i wyrzuca w powietrze słup bezbarwnych płomieni. Kamienie bruku wzlatują bardzo wysoko i spadają, dziurawiąc dachy kamienic. Okna rozpryskują się. Podłogi chwieją się pod stopami, zwieńczenia bram pękają pod nagle uwolnionym ciężarem. A huk zbliża się, zwalając wszystko na ziemię, cyklon huku, który przelatuje nad miastem jak gigantyczny cień, zmierzający wprost ku młodej dziewczynie, cień, który ją pochłonie, unicestwi.\nGdzie się skryć? Gdzie? Czy istnieje jeszcze na świecie jakieś miejsce, do którego nie dotarł ten huk? Czy istnieje jakieś jezioro o przejrzystych, lodowatych wodach, jezioro czyste jak zwierciadło, na szczycie góry, jezioro ciszy, w którym można by zanurzyć się i obmyć?\nOpuszczona plaża, długa, lśniąca w słońcu, z morzem kołyszącym się nieustannie z boku na bok, i z lotem much, brzęczących ponad stosem wodorostów?\nCzy jest jakaś asfaltowa droga, biegnąca wprost, nie zważając na to, co dzieje się po prawej czy po lewej i która przebija horyzont pewnym cięciem, tworząc wyrwę w przestrzeni, przez którą będą mogły wreszcie rzucić się do ucieczki umykające linie perspektywy?\nCzy istnieje – oto właśnie pytanie, prawdziwe pytanie – czy istnieje jakaś młoda dziewczyna, jedna jedyna, która nazywa się Bea czy Eva, czy Djemia, a która nie znałaby wojny? Choć jedna, która nie walczyłaby ze swym ciałem, ze swą łagodną twarzą i swymi wilgotnymi oczyma, ze swymi ustami i zębami, z włosami? Choć jedna, która nie byłaby zdobyczą dla myśliwego i która by nie polowała? Wszędzie są czyhające spojrzenia, groty jeżące się za blankami w murach obronnych. Wszędzie zbroje, tarcze, kabury, strzały, lufy karabinów maszynowych.\nGdy rozbrzmiewają odgłosy zabijania, ucieka. Biegnie boso przez pustkowie pełne ruin. W zakurzonej ziemi wściekle otwierają się pułapki, wydając dziwne odgłosy ssania. Dziewczyna wymyka się im, przeskakując przeszkody, prześlizgując się, klucząc, skacząc na jednej nodze. Biegnie ku wzniesieniu, ku stercie kamieni i błota wznoszącej się nad równiną. Biegnie tam, bo wie, że to jej jedyna szansa. Tuż zanim dobiegła, upadła. Ból był tak straszny, że nawet nie mogła krzyczeć. Wgryzła się w pokrytą pyłem ziemię jak suka, oszalała z bólu i strachu. Upadła na brzuch, uderzając ręką w ostry krzemień. Zaczęła wypływać z niej krew, a wraz z krwią – życie. Szybko, bardzo szybko rozpłynęła się, znikła. Jej ciało, jej kości, jej myśli wtopiły się w równinne pustkowie. Nadeszła śmierć rozkoszna i straszna, przynosząc jej stopniowo ulgę. Stała się lekka. Unosi się. Jest pijana.\nLub też innej nocy, na przykład 10 stycznia, śni, że leży na lewym boku, na samym materacu. W pokoju pojawiła się postać bez twarzy, idąca powoli. Nie widziała jej, lecz wie: nóż o błyszczącym ostrzu przesunął się w mroku, pozioma kreska światła w całej tej mrocznej masie. Minęła niemal wieczność, po czym ostrze zagłębiło się w plecy dziewczyny, dokładnie pomiędzy łopatki, i prześlizgnęło się aż do serca. Czubek noża dotknął serca, wydrążył je, rozerwał, otworzył je jak pomidora. I poczuła w swoim ciele ognisty płyn, który rozprzestrzeniał się, wrzał. Rozkosz jest tak silna, że mdleje.\nAlbo jeszcze – 12 maja. Dziewczyna śni, że ją wieszają.\n19 sierpnia. Upada.\n20 sierpnia. Topi się w studni.\n4 grudnia. Pożerają ją dwa wielkie łaciate psy.\nA zatem? Czyż nie rozumiecie? Te potwory, te wrzaski, te głosy – nigdy ich nie znaliście! Wasza wojna to tylko wymysł! Sny, wszystko jasne. Ta cała ohyda, tam, wokół was: zjawy! Zjawy! Kształty wyłonione z morza, mgły! Dajcie im odpór, tutaj, teraz. To minie... Spójrzcie chimerom w oczy! Zabijcie je wzrokiem pozbawionym powiek. Słońcu nic się nie oprze. Obawa, zgiełk: cała ta furia jest tylko wewnętrzna. Spójrzcie na świat, jak jest spokojny! Nic się nie dzieje! Nigdy ziemia nie była tak spokojna. Nigdy zachody słońca nie były tak głupie. A wasze otchłanie, wasze głębiny – kałuże wody, kretowiska!\nGdzież słyszycie te krzyki? Nie ma nic prócz ciszy, jak zwykle, ciszy bez wyrazu, chłodnej, obojętnej. Gdzież widzicie te oczy? My nic nie widzimy, z całą pewnością.\nNie ma z czego robić problemu, doprawdy. Snopy pocisków, sztuczne ognie! Ależ to mechaniczne święta, co trwają zaledwie parę minut. Samochody posuwają się w koleinach? Już stają, zaraz staną! Odgłos słów – lekkie brzęczenie w uszach! Nie ma powodu do strachu. Nigdy obraz świata nie był tak jednoznaczny, nigdy biele nie były bielsze, a czernie – bardziej czarne.\nNie ma przed czym uciekać. Kryjówki? Na cóż się zdadzą?\nŚwiadomość wam umyka? Ale już nie jesteście sami. Wślizgujecie się w wir ludzki, w czas, w przestrzeń. Szaleństwo jest bez konsekwencji. Nigdy ludzie nie byli bardziej realni, słyszycie? Nigdy.\nSpójrzcie raczej na tę młodą dziewczynę, jak to mówicie. Zobaczcie ją: idzie ulicą, przechodzi obok witryn sklepowych. Zatrzymuje się. Przygryza palec. Rusza dalej. Obcasy stukają – raz, dwa, raz, dwa! Hop! Wchodzi po stopniach. Wchodzi do domu towarowego. Świeci wśród neonów. Jej włosy lśnią jak szklane włókienka. Widać jej twarz koloru gipsu, o rysach czarnych jak węgiel. Jej oczy się poruszają. Dostrzegła coś na półce. Wyciąga rękę, jej dłoń otwiera się, zamyka. W palcach o pomalowanych paznokciach trzyma małą książeczkę oprawioną w niebieską sztuczną skórę, na której napisane jest złotymi literami:\nDziewczyna otwiera czerwone usta i mówi. Mówi:\nTo nie jest prawda. To nie jest prawda. Kłamiecie, żeby poopowiadać historie. Chcecie, by wam uwierzono. Jesteście sami, zupełnie sami. Czerpiecie te kłamliwe opowiastki z głębi was samych i chcecie nimi okryć świat. Aby mieć rację, chcecie unicestwić to, co dzieli wewnętrzne od zewnętrznego. Chcecie żyć tak, jak się śni, i vice versa. Lecz świat was nie słucha. Podąża swym regularnym ruchem, a potężnym ramieniem, poruszanym przez niewidzialny tłok, kreśli wielkie figury geometryczne, które zamazują wasze gryzmoły.\nWe wnętrzu tej młodej dziewczyny, jak to ją nazywacie. Jest tam, nie tylko w głębi jej zwinnego, ciepłego ciała, nie tylko na jej przejrzystej skórze, na jej piersiach, jej brzuchu, jej nogach, jej twarzy. Lecz również w tym pancerzu z nylonu i wełny, w tym staniku, w tych podwiązkach, w tych czółenkach, w tym białym płaszczu nieprzemakalnym. Ta ludzka sylwetka nie jest ani wolna, ani zniewolona. Nikt nie prowadzi wojny, nikt nie zabija. Jest tylko ta obca siła, tak intymna przecież, która urabia.\nDziewczyna, o której mówicie, pragnie dziecka. Jest wpisane w jej ciało, że będzie ich mieć kilkoro, małych mężczyzn i małe kobiety, które zapragną swoich dzieci. Nie ma brzuchów bez dzieci.\nWszystko jest w niej. Dziewczyna, o której wam mówię, nie ma jednego tylko ciała i jednej tylko duszy. Ma ich tysiące.\nW przypadku masy miligrama srebra, której położenie udało się określić z dokładnością do 0,1 milimetra, niepewność dotycząca jej prędkości nieuchronnie przekracza miliardową miliardowej części mikrona na godzinę.\nMłoda dziewczyna, która nazywa się Bea B., widzi, jak wokół jej głowy tworzy się miasto. Nie stało się to od razu, nie. Potrzeba było lat, z miesiącami i dniami, tymi, które odlicza się, spoglądając w kartki kalendarza lub zaznaczając mały krzyżyk co dwadzieścia cztery godziny.\nPierwszego dnia był tamten pokój hotelowy, o ścianach pokrytych żółtą tapetą i z oknem, w którym wisiała niebieska zasłona. Tego dnia wszystko wzięło się z łóżka, z wygniecionego materaca i z białych prześcieradeł. Pojawiła się pustka, częściowo ulatując, częściowo płynąc, i rozproszyła się w chłodnym powietrzu, wybiegła na ulicę, wyniosła pokój na sam szczyt czegoś w rodzaju wieży, ponad morze zgiełku i ruchu.\nÓsmego dnia były już różnorakie ulice, które utworzyły coś na kształt promieni gwiazdy lub raczej szprych koła. W samym środku, na piaście, siedziała na krześle Bea B., słuchając odgłosów umywalek i spłuczek, rozchodzących się wzdłuż ścian.\nTrzydziestego dnia widziała twarze. Z drugiej strony kwartału domów mężczyznę o błyszczących oczach, z pionową zmarszczką między brwiami.\nSześćdziesiątego trzeciego dnia granice jeszcze bardziej się cofnęły. Ponad ciągiem tarasów i dachów, podążając wzrokiem za korytarzami jednokierunkowych ulic, dostrzegła wyłaniające się wielkie ogrody z drzewami, trawnikami, fontannami i żwirowymi alejkami. Maleńkie dzieci biegały po alejkach, krzycząc. Gołębie podjadały. W cienistym zakątku – ceglany pisuar, gdzie bez przerwy wchodzili i wychodzili mężczyźni.\nSto drugiego dnia – wielkie bulwary na peryferiach.\nSto trzeciego dnia – lądowiska, szare pustkowie, po którym z wolna poruszały się samoloty.\nEtc. Z pokoju hotelowego na piątym piętrze młoda dziewczyna Bea B. drążyła głową dziurę w ziemi i wypychała na zewnątrz kręgi nieczystości i przedmiotów.\nZ każdym dniem powierzchnia rosła. Dochodziły kilometry ulic, tafle asfaltu, tablice i ściany. Z każdym dniem było więcej okien, więcej krawężników. Anonimowy tłum nabierał przyzwyczajeń, dostawał nazwiska: nazywali się pan Cordier, pan Gioffret, pani Duez, pani Lemploy, pan José Martin, państwo André Vignaux, Elizabeth, Antoinette, Dick Flanders, Jo, Evelyne, Nicole Nolon.\nTrudno było w tych warunkach pozostać sobą. Nocą Bea B. siadała więc na krześle, obok łóżka, i przeglądała się w lustrze umieszczonym na drzwiach szafy. Przyglądała się swym dłoniom, spoczywającym na kolanach, i cynowemu pierścionkowi, który Jeanjean ofiarował jej niegdyś na plaży. Przyglądała się kolanom z ich dwiema białymi rzepkami, potem przyglądała się bosym stopom o rozcapierzonych palcach. Przyglądała się swej twarzy i niebieskoszarozielonym, podkrążonym oczom. Przyglądała się włosom, każdemu z osobna, kruczoczarnym, brązowym, jasnokasztanowym, rudym, białym.\nStroiła następujące miny:\n1. Wargi rozchylone, odsłonięte siekacze, jedna brew podniesiona, druga opuszczona.\n2. Oczy zezujące, ale w dół.\n3. Brwi uniesione tak, że w poprzek czoła tworzą się trzy zmarszczki a nad oczyma dwie.\n4. Wydęte policzki, zmarszczony nos.\n5. Usta otwarte szeroko, tak że widoczny jest w głębi drżący języczek.\nPotem wstawała, chodziła po pokoju, przed lustrem. Podchodziła. Oddalała się. Robiła striptiz. Tańczyła. Śpiewała fałszywie. Udawała Avę Gardner w Bosonogiej contessie. A potem Thedę Bara w Kleopatrze.\nCzasem również mówiła sama do siebie ochrypłym głosem, szeptem. Mówiła:\n„To prawda. Przysięgam ci, to prawda. Gdy mi to wczoraj powiedziałeś, nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Wiesz, zawsze mam wrażenie, że jestem na zewnątrz, to znaczy, chcę powiedzieć, że wszystko dzieje się bardzo daleko ode mnie, że niezbyt dobrze rozumiem, czego się ode mnie chce. Więc nie wiem, co powiedzieć. A potem mam takie wrażenie, że widzę coś żywego u innych, a mimo to nie ufam. I inne takie. Wiesz, gdy wyjechałam od rodziców, trzy czy cztery lata temu, nie byłam taka. Przyjechałam i zamieszkałam tu. Wychodziłam co wieczór i przesiadywałam w lokalach do czwartej nad ranem, i tak dalej chciałam być taka jak wszyscy. Widywałam mnóstwo ludzi. Sądziłam, że być dziennikarką to poważna sprawa. Więc bardzo się starałam. Chodziłam po kawiarniach, była tam paczka, z którą spotykałam się co wieczór. To byli Jérôme, Louis, Antoine, i ten gość, z łysą czaszką, Pedro, zdaje się. I jeszcze Sophie, Roseline, Thérèse Balducci, i Françoise. Robiłam głupoty, sądziłam, że to wszystko było ważne.\nNie miałam czasu myśleć. A potem, stopniowo, wszystko to się zmieniło. To się stało łagodnie, nawet nie zdałam sobie z tego sprawy. Spostrzegłam, że już nie słucham tego, co mówią inni. Gdy rozmawiali, zapalałam papierosa albo po prostu sobie szłam. A potem zaczęłam pisać moje artykuły w kawiarni, ze słownikiem. Gdy nie miałam już pomysłów, otwierałam słownik i wybierałam jakiekolwiek słowo, zupełnie przypadkowo. Wątroba, na przykład. Obok było napisane trzewia. Więc pisałam coś o zachowaniach trzewiowych. Jak się czują ludzie, gdy boli ich wątroba. I o powszechności trzewi. Organów wewnętrznych, które zawiadują życiem. Skóra – to była okrywa wątroby. Albo na przykład pyton. Obsesja na punkcie pytonów. Ludzie widzą pytony wszędzie. Pytony wślizgują się do łóżek, do ubrań, do wanien. Albo Dago. Wyspa Dago. Wyspa Dago ma 15 000 mieszkańców. To znaczy, że mamy mniej więcej półtorej szansy na trzysta tysięcy, że pewnego dnia spotkamy Dagończyka”.\nPrzestawała mówić, żeby zapalić przed lustrem papierosa.\n„Rozumiesz, na czym to polegało. A już szczyt wszystkiego, że w redakcji byli bardzo zadowoleni. Ilustrowali to bardzo pięknymi, trochę pretensjonalnymi zdjęciami, które robił Henri. On tak samo. Też był bardzo zadowolony. Myślał, że się pobierzemy, chciał, żebym mu urodziła syna. Pragnął mnóstwa rzeczy. A ja, ja pozostawałam z tyłu. Nie nadążałam. Udawałam. Rozumiesz, wszędzie było tyle inteligencji, a ja wolałabym, żeby świat był niemy. Wszyscy oni zamierzali dokonać wielkich rzeczy, nie chcieli zajmować się rzeczami bez znaczenia. To dlatego przyjechałam tutaj, żeby mieć czas przyjrzeć się, co tak naprawdę się dzieje. Próbowali mi tłumaczyć. Zjawiali się po kolei – moi rodzice, Henri, Jérome, Pedro i wszyscy pozostali. Rozsiadali się w moim pokoju i rozpoczynali swoje przemowy. No a potem, potem się zmęczyli. Przestali do mnie wydzwaniać. Zastąpili mnie kimś innym. Zabawne, co? Nigdy bym nie uwierzyła, że można tak łatwo zniknąć”.\nW tym czasie pozostała część miasta nieustannie drążyła krater wokół głowy dziewczyny. Ulice wirowały wokół szafy z lustrem, zagłębiając swe perspektywy bardzo daleko w szklanej tafli.\nBył gdzieś w jej głowie stały punkt. Może jakaś biała plama na zwoju mózgowym lub też wspomnienie bólu. Dzień, gdy szła plażą, a jej bosa stopa stanęła na starej desce, z której sterczał jeden jedyny zardzewiały gwóźdź.\nTo dzień, w którym zrozumiała, to było straszne, że nigdy nie będzie naprawdę sama.\nWięc robiła plan miasta, by powstrzymać ruch wirów. Lecz nie było to łatwe. Zaczynała od środka głowy i próbowała liczyć: pierwszy wir, drugi wir, trzeci wir. Prąd morski. Rafa. Przylądek. Szereg wysepek. Rafa. Uderzenia fal. Czwarty, piąty wir. Rozległa powierzchnia, plama oleju, cisza. Spokój, spokój. Wiatr od morza. Lot mew. Dno. Krótka plaża, na której osiadają meduzy. Korytarz powietrzny. Rozdarcie chmur.\nPlan nieustannie się rozpadał. Nic nie było ustalone. Był tylko nieustanny ruch.\nZaczynała od nowa: pierwszy szczyt. Drugi szczyt. Urwiska. Wąwozy. Dolina lodowcowa, długa, kręta, zatarasowana szreniem. Krater wulkanu. Trzeci szczyt. Czwarty szczyt. Morze lodu, lśniące morze śniegu. Czarne szczyty sterczące z białego śniegu. Wślizgiwanie się cienia w szczeliny. Powiew ciszy.\nAlbo jeszcze inaczej: pierwsza mgławica. Druga mgławica. Trzecia mgławica. Obszar pustki. Konstelacja. Galaktyka ślizgająca się po czarnym pustkowiu. Nova. Połknięta cisza. Ból spiczastych gwiazd w centrum ogromnego znieczulenia. Upadek. Czwarta mgławica.\nA oto jak sprawy przebiegały w rzeczywistości: w pokoju o żółtych ścianach, nocą, około północy, dziewczyna siedziała na krześle przed szafą z lustrem. Mówiła na głos, paląc papierosa i myśląc o facecie, który miał na imię Henri albo Stephan. Potem brała książeczkę w okładce z niebieskiego plastiku, na której widniał złoty napis:\ni szybko pisała długopisem:\nSobota, 9 stycznia\nTo już rok, jak tu jestem. Jak ten czas leci! A mimo to nie znam jeszcze nikogo. Spędzam czas na zakupach, w bibliotece, w kawiarniach, w pokoju. Jest zimno. Pada. Wszyscy faceci to idioci. Zboki. Dziewczyny też. Ja też! Uważam, że to idiotyczne. Te wszystkie sprawy płci. Dlaczego tak jest, że jedni są jednej płci, a inni – innej? To zupełnie kretyńskie. Idę do kina. Widziałam Walkower Skolimowskiego. Na ulicy napotkałam spojrzenie niebieskich oczu Pana X. Jest brzydki, ale mnie się podoba.\nPotem wkładała niebieską książeczkę do szuflady, paliła jeszcze jednego amerykańskiego papierosa. Patrzyła na ulicę przez szczeliny żaluzji. Myła zęby nad umywalką i spluwała.\nTej nocy śniło jej się, że ogromny pociąg o kołach ostrych jak maszyny do krajania szynki przejeżdżał przez jej ciało, rozcinając je na rząd plasterków.\nWojna nie zbliża się ku końcowi, o nie, nie! Rzuca dzikie błyski, błyski światła bardziej śmiercionośne niż kule, błyski oczu, błyski żelaza. Wszystkie rzeczy są wytresowane i pragną unicestwiać. Wszystko, co jest jednostką, wszystko, co zrodziło się w swej wyjątkowości – na śmierć, na śmierć! Koniec z myśleniem! Koniec z działaniem! Poddańczość... Wojna wydobywa ogniste paszcze. Unoszą się osłony i ukazują się armaty. Czarny samochód zjeżdża po pochyłości ulicy, ale nagle na dachu pojawia się karabin maszynowy i strzela do tłumu. Słowo „zabijać” kryje się wszędzie, odbija się echem we wszystkich innych słowach. Ale tu nie chodzi o zabijanie. Cóż za spokój, wreszcie, gdy krew wypływa z ran! Gdy autobus wypada z niewidzialnych kolein szosy i uderza w mur, przygniatając do niego dwoje lub troje dzieci i jedną czy dwie kobiety, coś się wyzwala. Pojawia się jakaś radość czy jakaś prawda.\nGdy przemoc przeradza się w zbrodnię, wymyśla wolność.\nA to wszystko, co jest trzymane na wodzy! Wszystko to, co jest ściśnięte w podziemnych korytarzach wulkanu i czego nic nie ocali! Spazmy, które wstrząsają brzuszyskami maszyn, dreszcze, drgawki: dzikość! Dzika nienawiść! Ignorancja! Niemota!\nTo, co znajduje się w głębi koloru czarnego, to, co znajduje się w płomieniu! Pragnienie unicestwienia obrazu świata, jego całkowitego przekreślenia! Ciągłe poronienie, zwiotczenie mięśni, grymas – i nic się nie dzieje!\nŚwiat patrzy milionami oczu, a jego spojrzenie jest bardziej fascynujące niż źrenice tygrysa. Wprowadza strzykawkę w głębię duszy i zasysa. To spojrzenie pragnie, byś wypróżnił się z treści, pragnie, by wspomóc je w owym straszliwym krwio-toku. Wszechświat jest olbrzymią pustką, którą trzeba nieustannie wypełniać. To nigdy nie powinno było nastąpić. Smok z rozdziawioną paszczą wypełnił niebo i ziemię. Trzeba mu wciąż nowych ciał na pożarcie, nigdy nie jest syty. Żołnierze, uwolnijcie nas od świata! Jest zbyt wielki. Jest zbyt potężny. Ma zbyt wiele wieków przed sobą, zbyt wiele za sobą. Ma za dużo materii. Nie zdołamy mu się oprzeć. Będziemy zsuwać się stopniowo ku jego paszczy, w której już widać gruczoły trawienne.\nW mieście zrodził się żarłoczny wir, już uformował swój lej. Jest za dużo inteligencji, za dużo piękna. Jakże się oprzeć? Czyż trzeba stać się brzydkim, podobnym do czarnej kuli zwiniętej w kurzawie? Chcę zostać, choćby dziś, przemieniona w stare psie łajno, skulone jak wąż na chodniku. Może mnie nie dostrzegą? Może on mnie nie dostrzeże?\nPanie X, o ty, który jesteś żołnierzem, przyjdź mi z pomocą. Pokonaj go. Zabij go. Zmiażdż go kołami motocykla. Najpierw wyłup mu oczy, wszystkie oczy. Ma ich tyle. Wieczorem, gdy zachodzi słońce, widać, jak lśnią za szybami kawiarń, małe szklane kulki z barwnymi drucikami. Rankiem, gdy wschodzi słońce, wszystkie są splamione krwią.\nRozbij kule żarówek elektrycznych, zniszcz reklamy świetlne! One są również oczyma, które bardziej niż patrzą: one pożerają. Wszystkie razem lśnią nocą na fasadach domów, wzdłuż ulic, kreślą znaki. Już nie mam czasu się zastanawiać. Biegnę ku nim jak głupia ćma.\nPrzestać istnieć! Istnienie jest nieustanną dezercją w kierunku wszystkich tych punktów świetlnych. Wezwania zbliżają się do siebie, osaczają nas. Wszyscy mężczyźni i wszystkie kobiety są ofiarami. Są już w paszczy smoka, nie mają co do tego wątpliwości. Pieprzą się w szczękach potwora!\nNie sposób już być samej. Długo żyłam w ukryciu. Byłam pogrzebana pod starymi płótnami, byłam czarnym punktem wśród mnóstwa czarnych punktów. Lecz wojna jest latarnią, która nagle zapala się w nocy i która płoszy kąty i załamania. Kolumną światła, która zaczyna przeszywać mrok, by wypędzić z kryjówek wystraszone zwierzęta.\nStrach: oczy się rozszerzają, serca biją jak szalone w wąskich piersiach. Wszystko staje się bezlitosne. Nie sposób umknąć. Drzwi są zamknięte, wszystkie drzwi, które zawiadują wchodzeniem w głąb rzeczy. Niegdyś można było wejść w drzewo lub w słup telegraficzny. Wchodziło się do wnętrza, zupełnie prosto, i stawało się zimnym jak cement. Albo na wielkiej kamienistej plaży, o kilka centymetrów od brzegu. Słońce piekło. Fale, jedna po drugiej, padały z chrobotem na kamienie. Niebo było błękitne. Można było wtedy zamknąć oczy i wyciągnąć się na plecach, i wchodziło się w plażę. Człowiek stawał się płaski jak ona, rozległy jak ona, z milionami okrąglaków spiętrzonych jedne na drugich.\nNajpierw wyglądało się tak ▬, a potem tak •.\nKto otworzył śluzy? Kto zniszczył tamę powstrzymującą morze? I kto pozapalał wszędzie te sunlighty? Teraz nie ma już ani morza, ani plaży. Jest mózg, wszędzie. I tylko mózg.\nZiemia jest skorupą asfaltu, woda jest z celofanu, powietrze – z nylonu. Słońce świeci pośrodku sufitu ze sklejki swą wielką 1600-watową żarówką. Musi tu gdzieś być wielka fabryka, która bez ustanku, wprawiając w wibracje swe rozżarzone do białości maszyny, wytwarza wszystkie te produkty kłamstwa: fałszywe nieba pomalowane na niebiesko, fałszywe góry z aluminium, fałszywe gwiazdy z włókna szklanego. Drzewa z kauczuku wibrują w podmuchu wentylatorów. Ich zielone liście nigdy nie umierają. Owoce w koszach nie mogą zgnić: fioletowe winogrona, banany, pomarańcze, jabłka. Maszyny wymodelowały je i powycinały laubzegą. W donicach rosną beznadziejnie sztuczne pelargonie. Nylonowe futra lśnią w świetle. Nie ma już przestrzeni, wszystko jest płaskie. Szyby z hartowanego szkła zagrodziły drogę ku nieskończoności, wszędzie leżą blaszane i cementowe płyty. Czasem pada deszcz, ale to już nie jest deszcz. Krople – to kulki z przezroczystego plastiku, które toczą się po powierzchni dachów, nie wsiąkając weń. Na pokrytej żwirem ziemi wyryte są bruzdy, bez wątpienia na wieczność. Świat jest nowy i lśniący, pachnie chlorofilem i benzenem. Kryształowy pył, osforyzujący śnieg, sztywne części, złączone na stałe. Wszystko to jedynie kość i masa perłowa. Wszędzie pobłyskują stalowe nity, a niebo wolniutko obraca się wokół swej osi, na olbrzymich zawiasach.\nW scenografii pełnej kręgów i linii, czasem też trójkątów, prześlizgują się, przechodzą mężczyźni i kobiety. Przybywają z końca świata, stamtąd, gdzie huczy maszyna do mielenia ciał i twarzy, i przechodzą spokojnie przez hermetyczną ulicę. Na czaszkach o błyszczących łysinach podrygują frędzle powietrza. Przenikliwe oczy lśnią zza szkieł okularów. Metaliczne garnitury sązapięte na ostatni guzik. Skrzypią lakierki. Dłonie są zaciśnięte na twardych przedmiotach, podobnych do kości: na parasolach, torbach, tornistrach, białych papierosach. Po ziemi przechodzą bakelitowe Murzynki, nylonowi Chińczycy, Biali z różowego celuloidu i Czerwonoskórzy ze skaju. Ich myśli dobywają się z ust niczym pokrzykiwania nietoperzy lub też tworzą obłoki pary, coś tak jak rozpryskujący się styropian.\nChodźmy, Panie X, razem poszukamy miejsca, gdzie kryje się ta wielka fabryka, co produkuje wszystkie te rzeczy.\nLecz teraz nie ma już młodej dziewczyny. Ta, która nazywa się Bea B., zniknęła. Ulotniła się. Nie ma jej już na swoim miejscu, na krześle, przed szafą z lustrem, ani też idącej szybko wzdłuż wielobarwnych ulic, poruszającej się niby mechanizm na kołach.\nNad górną częścią odlanego korpusu złożonego z dwóch spojonych, symetrycznych części znajduje się twarz lalki. Plastikowa kula, miejscami wypukła, z namalowanymi dobrze znanymi, odwiecznymi rysami. Krótki nos z dwiema dziurkami, dwa brązowe łuki brwi, oczy z zielonych szklanych paciorków, pomalowane na czarno nylonowe rzęsy, mrugające powieki, czoło bez zmarszczek, kosmyki kasztanowych włosów przymocowanych gęsto do sklepienia czaszki i usta pociągnięte krwistoczerwonym lakierem, które uśmiechają się bez słowa.\nMożliwe, że wojna już ją pokonała, unieruchomiła ją, ot tak, ciosami światła, dźwięków i ruchu. Możli-we, że już nic nie można zrobić, by ją zdobyć. Możliwe też, że żyje automatycznie, ta mięsożerna lalka, która nigdy się nie zestarzeje, nigdy nie umrze. Możliwe, że wszystkie jej gesty i pragnienia to obracające się koła i żarówki elektryczne, które zapalają się w głębi skorupy jej ciała. A jej myśli, jej słowa – ślady szpilek na asfalcie, niedopałki papierosów, odblaski na karoseriach samochodów, strony czasopism, na których są tylko zdjęcia nieznanych kobiet.\nLecz nie była to powieść, to był list, i także to, co bym myślała, gdybym nie była małą dziewczynką, to znaczy, gdybym miała odwagę być brzydka cały czas. Jest tyle szminki, tyle różu na ustach, i długie rzęsy, i tyle kredek we wszystkich kolorach, i farby na włosach, że bycie tchórzem jest już bez znaczenia.\n– Wie pan, co zrobimy? – mówi Bea B. do Pana X. – Przejdziemy do ataku.\nWstała i zaczęła chodzić boso po pokoju. Zapaliła papierosa zapałką.\n– Będziemy żołnierzami i wszystko rozwalimy – to właśnie zrobimy.\nUsiadła na brzegu łóżka i przejrzała się w lustrze.\nUznała, że wciąż ma zbyt łagodne spojrzenie. Włożyła czarne okulary.\n– Zawsze za dużo gadamy.\nWstała, włożyła buty, otworzyła drzwi i wyszła.\nPrzede wszystkim potrzebny był mundur. Bez munduru nie ma prawdziwych żołnierzy.


Sama prawda o właściwościach miodów | MIESIĘCZNIK ZDROWIE | magazyn aptekarski o zdrowiu\nO niezwykłych właściwościach miodu wiedzieli jeszcze starożytni Egipcjanie, dlatego wkładali je faraonom do grobowców. Dziś miód dalej jest wykorzystywany we wspomaganiu leczenia wielu dolegliwości. Jednak, po który najlepiej sięgnąć?\nMiód jest produkowany przez pszczoły z wielu gatunków kwiatów, przez co każdy ma nieco inne działanie. Warto poznać je bliżej, by później wiedzieć, którym miodem należy się zainteresować. Oto najpopularniejsze z nich.\nPozyskiwany jest z kwiatów gryki i trudno pomylić go z innym rodzajem miodu. Charakteryzuje się ciemną barwą i ostrym smakiem, dlatego nie każdy za nim przepada. Tymczasem znakomicie oczyszcza naczynia krwionośne dzięki zawartości rutyny. Można go również stosować bezpośrednio na rany, by szybciej się wygoiły.\nZastosowanie: choroby układu pokarmowego, miażdżyca, półpasiec, osłabiona odporność, problemy skórne, trądzik, infekcje bakteryjne, choroby górnych dróg oddechowych, zranienia, egzema, biegunka, wymioty, refluks.\nPochodzi aż z Nowej Zelandii lub Australii i zdobywa u nas coraz większą popularność za sprawą niespotykanych właściwości prozrowotnych. Swoje wyjątkowo mocne działanie zawdzięcza tajemniczej substancji o nazwie Methylglyoxal. Jest dobry praktycznie na wszystko!\nZastosowanie: kaszel, obniżona odporność, anemia, schorzenia układu nerwowego, zapalenia, zaparcia, astma, choroby dróg oddechowych, choroby dróg moczowych.\nSpadź to lepka substancja występująca na drzewach – pszczoły zbierają ją i produkują z niej miód. Smak gotowego produktu jest lekko korzenny i stosunkowo mało słodki. Ma działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i wykrztuśne.\nJest wyjątkowo słodki i produkowany z reguły wyłącznie w czerwcu i lipcu. To dobra propozycja dla alergików.\nZastosowanie: astma oskrzelowa atopowa, alergie, katar sienny, rany, anemia, choroby woreczka żółciowego, choroby serca, wyczerpanie psychofizyczne, choroby naczyń krwionośnych, anemia, choroby wątroby.\nMa jasną barwę i ostry smak. Przy okazji posiada całą masę leczniczych właściwości. Najchętniej wykorzystywane jest podczas leczenia grypy – działa antybiotycznie, przeciwkaszlowo, przeciwgorączkowo, a także łągodzi stres i normalizuje ciśnienie krwi.\nZastosowanie: wysokie ciśnienie tętnicze, choroby serca i układu krążenia, angina, przeziębienie, gorączka, bezsenność, reumatyzm, kaszel, katar, zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, stres.\nJest ciemny i ma gorzkawy smak. Posiada uznane właściwości antyseptyczne i powinien być spożywany szczególnie w przypadku problemów z układem moczowym.\nZastosowanie: zapalenie migdałków, kamica nerkowa, problemy z prostatą, schorzenia dróg oddechowych, zapalenie jelit, choroby gardła, zapalenie żołądka, zapalenie jelit, reumatyzm.\nTo słodki miód o przyjemnym smaku, ale niestety szybko ulega krystalizacji, tracąc płynną formę. Zawiera mnóstwo cennych składników odżywczych oraz wspomaga detoks organizmu.\nZastosowanie: stany zapalne górnych dróg oddechowych, choroby serca i układu krążenia, problemy skórne, trudno gojące się rany.\nZawiera wysokie stężenie glukozy, izoflawonów i glikozydów, a przy tym wolno krystalizuje i jest niemal przezroczysty.\nZastosowanie: zaburzenia pracy nerek, choroby przewodu pokarmowego, przeziębienie, problemy z przewodem moczowym, stres, nadkwaśność, choroba wrzodowa żołądka oraz dwunastnicy, zapalenie górnych dróg oddechowych. ✸\nPoprzedni artykułNaturalny sposób na wrzody żołądka\nNastępny artykułZrób to sam: tanie mydło w płynie


Znajdź dla siebie czarne czółenka na koturniestylowe i eleganckie! Wybierz szyk i klasę i zakup w naszym sklepie z butami Balando.pl modne czółenka na koturnie. Czarne czółenka wykonano z eleganckiego czarnego materiału, który poprzetykany jest srebrną nitką. Nosek, koturn i zapiętek w czółenkach wykonano z lakierowanej eko skóry. Całość prezentuje się wyjątkowo stylowo. Chcesz być trendy? Zakup modne czółenka!\nmodel: CZARNE CZÓŁENKA MB188-72\nmateriał: eko + tkanina


100-letni SS-man stanie przed sądem. Strażnik z obozu Sachsenhausen oskarżony o współudział w 3518 morderstwach - Stan Wiedzy 100-letni SS-man stanie przed sądem. Strażnik z obozu Sachsenhausen oskarżony o współudział w 3518 morderstwach - Stan Wiedzy\nNiemieckie zbrodnie z czasów II wojny światowej i proces 100-letniego SS-mana. Sąd w Neuruppin uznał, że niemiecki strażnik z obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen jest zdolny, by stać przed sądem. Oskarżono go o współudział w morderstwie 3518 osób.\n100-letni SS-man, który mieszka w Brandenburgii pod Berlinem, w październiku stanie przed sądem i rozpocznie się proces. Specjalna prokuratura federalna w Ludwigsburgu, której zadaniem jest badanie zbrodni nazistowskich, przekazało sprawę do sądu w Neuruppinie. SS-man miał w latach 1942-1945 pracować jako strażnik obozu w Sachsenhausen. Oskarżono go o współudział w morderstwie 3518 osób.\nSS-man z obozu koncentracyjnego Sachsenhausen przed sądem. Ma 100 lat\nOkazuje się, że wiek oskarżonego nie jest w tym przypadku przeszkodą w procesie. Sąd uznał, że sędziwy Niemiec jest w pełni zdolny, by stanąć przed wymiarem sprawiedliwości i odpowiedzieć za swoje zbrodnie wojenne z czasów II wojny światowej. Rzecznik sądu uznał, że oskarżony jest w stanie wziąć udział w rozprawach przez dwie do dwóch i pół godziny dziennie. Zgodnie z niemieckim prawem, utajniono nazwisko oskarżonego.\nObóz koncentracyjny Sachsenhausen założono w 1936 roku z rozkazu Heinricha Himmlera zaraz po objęciu przez niego kierownictwa całego aparatu policyjnego III Rzeszy. Funkcjonował do 22 kwietnia 1945 roku. Był pierwszym zbudowanym po tym, gdy Adolf Hitler przekazał SS pełną kontrolę nad systemem nazistowskich obozów koncentracyjnych. Więźniami w Sachsenhausen byli obywatele wielu narodowości – Polacy, Niemcy, jeńcy sowieccy, Romowie, Sinti, a później Żydzi. Miał to być model, na wzór którego tworzono kolejne obozy koncentracyjne. Jak podają źródła, to właśnie w tym obozie koncentracyjnym po raz pierwszy testowano wykorzystanie komór gazowych do masowego mordowania więźniów.\nW latach 1936-1945 w obozie w Sachsenhausen przetrzymywano tam ponad 200 tys. osób, a 20 tys. zamordowano. Dziesiątki tysięcy więźniów zmarło z głodu, chorób, pracy przymusowej, a także w wyniku eksperymentów medycznych i systematycznych operacji eksterminacyjnych SS, w tym rozstrzeliwania, wieszania i gazowania – podaje Polsat News.\nObóz koncentracyjny Sachsenhausen. SS-man, który był tam strażnikiem, w wieku 100 lat stanie przed sądem: Wikimedia Commons\n← Nowe informacje na temat asteroidy, która zabiła dinozaury. Kiedy Ziemię czeka kolejna katastrofa?\nTeoria Einsteina potwierdzona? Czarna dziura i tajemnicze rozbłyski światła →\n21 stycznia 2021 23 stycznia 2021 Stan Wiedzy\n30 kwietnia 2020 14 grudnia 2020 Stan Wiedzy\n21 kwietnia 2020 11 listopada 2020 Stan Wiedzy


Warsaw by night - PO GODZINACH - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nLongines Conquest Heritage – dobry styl jest ponadczasowy\nkwi 01 2020 23:00\nOmega z 1974 roku\ntommly - dziś, 19:33\nNaprawa obudowy budzika\nKrzysztocz - dziś, 18:05\nKobyS0 - dziś, 15:56\nTimex Navi XL - nieprawidłowe funkcjonowanie czy brak wiedzy?\nCMLamps - dziś, 15:53\nKupię Seiko 5\nTabaQ - dziś, 15:09\nMiasto czeka na Nas... :)\nRozpoczęty przez Gregorian , sty 17 2015 18:17\nnightlife clubbing spotkania club\nNapisano 17 styczeń 2015 - 18:17\nPanowie (a może także Panie..)\nMoże są wśród forumowiczów chętni na wspólne wypady na tzw. miasto..\nJa zasadniczo preferuję Platinium, Dekada, może delite, Opera. Do tego klimaty Paparazzi, Plac Barcelona itp.\nAle jestem otwarty na koncepcje i propozycje - w końcu liczy się dobre Towarzystwo!\nOczywiście biforowe puby, restauracje także..\nNie wstawiłem tego tematu do spotkań ponieważ mam wrażenie, że tam całkowicie zniknie i będzie niewidoczny.\nAle jeśli trzeba to oczywiście nie będę oponował przeciwko przeniesieniu\nNapisano 17 styczeń 2015 - 21:32\nNic nie przywróci tamtych klimatów starych, praskich knajpek gdzie wpadało się\nna setę i "przechodniego" śledzika.Gdzie dziś potrafią stworzyć taką\nniepowtarzalną, spontaniczną atmosferę jaką wytwarzali bywalcy tych lokali?\nI wcale nie mam na myśli awantur czy tzw. mordobicia bo to było pacyfikowane\nprzez kelnerki! Anioły które potrafiły sobie poradzić z największym wirażką.\nNawet gdy człowiek wchodził sam,to już po kilku minutach zawsze znalazł się\nktoś z kim można było porozmawiać choćby i o d... Maryni. A że piło się ze\nszklanek na których były jeszcze odciski palców samego Tasiemki? Komu to wtedy\nprzeszkadzało? Liczył się tylko klimat lokalu,ludzie (wśród których nie\nspotykało się łysych osiłków bez szyi,roszczących sobie prawo do tego kto może\nw nim przebywać a kto nie)i esencja każdej knajpy czyli kelnerki...\nSzkoda , że dawne restauracje z wyszynkiem zniknęły z praskiego krajobrazu.Ale\nmoże to i lepiej. Odeszły razem z warszawiakami...\n"Rybacka" - Brzeska - sławna i przed wojną\n> "Portowa" róg Okrzei i Jagiellońskiej -byłem i łykałem,\nzamieniona na "słodką dziurkę" Hortex-u w 80r.\n> "Zakopianka" - Ząbkowska - byłem,piłem\n> "Bar pod Trójką" - Ząbkowska -byłem,piłem\n> "Pod Niedźwiedziem" - pl. Leńskeigo vel Hallera -byłem,piłem\n> czy też kafe "Filipinka" na tymże placu,\nzamieniona w sławną "tańc budę" "Piosenka" -bywałem\n> "Kolorowa" vel "Kasandra" - Targowa -byłem,pilem\n> tzw. "Inwalidzi" - Targowa -byłem,piłem\n> lub filia III kat tejże firmy na Targówku przy Mokrej - miałem blisko\n> "Nysa" - Wileńska -byłem,piłem\n> "Pod Strzechą" - Wileńska -byłem,piłem\n> "Karp" vel "Kormoran" - Stalowa -byłem,piłem\n> "Kinga" - Konopacka ???\n> "Wisła" - Targowa przy Prażance -byłem,pilem\nCzy kto jeszcze pamięta inne kultowe oazy "folkloru" miejskiego\ni lubicieli mleka od wściekłej krowy\nz oberlandzkimi fioletami na kalafiorowatych kinolach?\nNapisano 17 styczeń 2015 - 21:45\nDwa posty i jaki surrealistyczny efekt ...\nNapisano 17 styczeń 2015 - 22:03\nTrafnie to ująłeś.\nNapisano 17 styczeń 2015 - 22:22\nSurrealizm... czy abstrakcja? A po Jarzębiaku doopa boli...\nNapisano 17 styczeń 2015 - 22:29\nSurrealistyczny bo groteskowy czy absurdalny. Abstrakcja to nie jest bo odbydwa przykłady mają związek z rzeczywistością ...tyle że zupełnie niepowiązaną ze sobą w czasie i przestrzeni : )\nPS jest punkt wspólny - tu i tu może boleć...\nUżytkownik desmo edytował ten post 17 styczeń 2015 - 22:30\nNapisano 17 styczeń 2015 - 22:37\nDla mnie Wawa to raczej abstrakcja... Pamiętam knajpy w Poznaniu: Portowy, Karo, As, Metalowiec... Teraz to tylko jakieś niezrozumiałe zagraniczne nazwy mają te "puby"... choć kolega otworzył kawiarnię w centrum miasta i nazwał ją "Kolorowa"...\nNapisano 17 styczeń 2015 - 23:06\nA ja w młodości chodziłem do różnych klubów w Warszawie. Często bywałem w Stodole i Akwarium, lubiłem Jazz, uspokajał mnie i napełniał pozytywną energią.\nW latach 90 chodziliśmy z kolegami od czasu do czasu na Smolną, był tam długi wybieg na wysokości stolików i piękne dziewczyny.\nNapisano 18 styczeń 2015 - 00:56\nJa ze starych czasów to najbardziej pamiętam samoobslugowy bar Zodiak na zaraz za Rotundą i jedzenie było świetne choć do dzisiejszych standardów zupełnie nie przystające. Aktualnie to preferuję malutkie kameralne knajpki gruzińskie i ukraińskie na tyłach Hotelu Polonia czy na Ochocie. Ostatnio jak wracałem po 22.30 w środku tygodnia to na Poznańskiej jak za dawnych lat kręciły się podstarzałe Panie skąpo i wyzywajaco ubrane z grubymi łydkami, albo tak mi się tylko wydawało, gdyż byłem trzeźwy jak świnia\nZapomnialbym o dwóch barach mlecznych w których byłem jeszcze dwa lata temu i musowo barszcz z dudkami oraz naleśniki z dżemem,byłem z córką, która nie wierzyła ze to zjem , ona nic nie wzięła, młode pokolenie bardzo wybredne i wychowane juz w innych realiach-hamerykanskich...\nUżytkownik STARUSZEK edytował ten post 18 styczeń 2015 - 01:00\nNapisano 18 styczeń 2015 - 01:21\nPróbujesz zebrać ekipe na wyjscie, a dostajesz wspominki, urok naszego forum widoczny w kolejnym temacie Mi się wstyd przyznać, bo kilka stolic europejskich zwiedziłem a Warszawy nigdy . Jest paln w końcu pojechać, chętnie poczytam gdzie warto się wybrać, lub gdzie sie bawicie "na miescie w wawce".\nNapisano 18 styczeń 2015 - 04:02\nNapisano 18 styczeń 2015 - 17:56\nŻe tak sobie pozwolę wrzucić świetny filmik -->>\nA prywatnie polecam bar mleczny Rusałka koło Floriana (vis a vis zoo) - szybko, smacznie i tanio\nAle to w dzień, oczywiście.\nUżytkownik Walter_87 edytował ten post 18 styczeń 2015 - 18:24\n#13 Master Yoda\nNapisano 18 styczeń 2015 - 21:46\nA ja ostatnio bylem w 'Muzeum Powstania Warszawskiego" i szczerze polecam.\nW niedziele wstep wolny.\nNapisano 18 styczeń 2015 - 22:19\nKolejna odpowiedz odnkśnie Warszawy BAJ NAJT, napisz lepiej Marek gdzie tam rządzisz jak zjeżdżasz do stolicy\nWysłane z mojego GT-I9305\n#15 Master Yoda\nNapisano 18 styczeń 2015 - 22:37\nNocami to ja mam inne zajecia niż latanie po miescie:-) :-) :-) ,nie te lata już:-)\nUżytkownik cook edytował ten post 18 styczeń 2015 - 22:40\nNapisano 21 styczeń 2015 - 22:03\nUprzejmie informuję, że zbliża się weekend!\nMożna też kontaktować się ze mną na PW.\n#17 Paweł Bury.\nNapisano 21 styczeń 2015 - 22:11\nGdyby to był Karpacz albo Jelenia Góra to byłbym pierwszy ale tutaj hamuje mnie odległość\nJest was tam tylu z okolic i nic ??\nUżytkownik Paweł Bury. edytował ten post 21 styczeń 2015 - 22:11\nNapisano 21 styczeń 2015 - 22:15\nNapisano 21 styczeń 2015 - 22:21\nno ja mam tez troszke daleko ale moze jak kiedys bede blizej\nNapisano 21 styczeń 2015 - 22:31\nto o Wrocław zachacz\nUżytkownik breslauer edytował ten post 21 styczeń 2015 - 22:32\nRównież z jednym lub większą ilością słów kluczowych: nightlife, clubbing, spotkania, club\nWIADOMOŚCI I NOWOŚCI → WIADOMOŚCI → Publikacje, Artykuły →\nSpotkania klubowiczów - relacje i....\nNapisany przez KatarzynaPajkowska , 03 gru 2018 warsztaty, spotkania, podstolik i 2 więcej\nZAPYTANIA I SUGESTIE PRZED ZAKUPEM → Jaki zegarek... →\nAutomat "biznesowy", nie do garnituru, 2000-2500\nNapisany przez Arros , 24 sty 2017 2000, spotkania, 2500, 3000


Herbata Earl Grey Blue | Yerba Mate Sklep | NOWY Yerba Market\nSkładniki: czarna herbata liściasta, aromat naturalny, bławatek.\nTo połączenie czarnej herbaty liściastej z aromatami oraz płatkami modrego chabra bławatka, którego właściwości ceniono już w dawnym lecznictwie, przemyśle farbiarskim (jako piękny barwnik), a obecnie również w kosmetologii. Kompozycja pięknego błękitu kwiatowych płatków przebłyskującego pośród czerni herbacianych liści. Nieco wyrafinowany smak.\nO cennych właściwościach czarnej herbaty od wieków przekonani byli mieszkańcy półwyspu indyjskiego, a potem imperium brytyjskiego.\nIstnieją dwie legendy na temat powstania nazwy herbaty - mieszanka została nazwana na cześć brytyjskiego hrabiego Charlesa Greya jako wyraz wdzięczności chińskiego mandaryna, którego topiący się syn został uratowany przez jednego z ludzi lorda. Inna wersja głosi, że herbata była podarkiem od hinduskiego radży, którego syna służący Greya ocalił od tygrysa.\nSposób parzenia: wsypać łyżeczkę suszu do filiżanki (200 - 250 ml), zalać susz przegotowaną wodą o temp. 95 stopni C, parzyć pod przykryciem 2 - 3 minuty.\nHerbata Earl Grey Rose\n9,62 zł - 143,38 zł962 PKT\nEARL GREY herbata z bergamotą - KLASYCZNA\n9,62 zł - 150,22 zł962 PKT\nHerbata Zielona SENCHA duży liść


Wielkie malowanie NA PLAŻY. Pokoloruj mnie - PRACA ZBIOROWA - Książka | Gandalf.com.pl\nWielkie malowanie NA PLAŻY. Pokoloruj mnie\nWielkie malowanie NA PLAŻY. Pokoloruj mnie - opis produktu:\nBarwna seria czterech książeczek, dzięki którym dzieci poprzez zabawę rozwiną umiejętności rysowania i kolorowania. Podróż po czterech Wielkich Krainach przeniesie najmłodsze pociechy w świat Wielkiej Przygody i pierwszych wyzwań artystycznych. Pozwól, by i Twoje dziecko nadało światu własne barwy.\nKsiążka Wielkie malowanie NA PLAŻY. Pokoloruj mnie pochodzi z wydawnictwa Bellona. Publikacja jest pracą zbiorową . Książka Wielkie malowanie NA PLAŻY. Pokoloruj mnie liczy 24 stron. Jej wymiary to 320x480.\nWielkie malowanie NA PLAŻY. Pokoloruj mnie książka


Napisane: 29 paź 2015, o 12:18\nDorotko - ja też Może w przyszłym roku kupię nasiona takich kolorowych? Dawno chabrów nie siałam.\nA oto PIRAT napotkany podczas spaceru Długim Pobrzeżem. Oj musiał nieźle nabroić - skoro wylądował za kratkami\nNapisane: 2 lis 2015, o 08:49\nPodczas mojej letniej nieobecności kontynuowana była rewitalizacja kamienic przy ulicy Ogarnej. Powiem Wam, że gdy wracając ze spaceru z rozpędem weszłam pod te filary...to stanęłam jak wryta\n- na tym zdjęciu widać tryby, które okazały się być częścią werku zegara widocznego na elewacji...\n...tylko gdzie ten zegar?\nNapisane: 7 lis 2015, o 16:10\nMarysiu to ja dorzucę zdjęcia jeszcze jednego przejścia z Ogarnej. Ta psia ulica pięknieje.\nNapisane: 27 lis 2015, o 19:26\nNa Gdańskim Długim Targu stanęła już choinka\nNapisane: 27 lis 2015, o 20:51\nSłyszałam że ma być na niej bodajże 2 km lampek\nNapisane: 3 gru 2015, o 11:54\nA w Sopocie stawiają sztuczną choinkę. Wczoraj ją widziałam.\nRóże przed Domem Zdrojowym też jeszcze kwitną\nA gdy wracałam do domu to na naszej choince zapalono na próbę lampki.\nNapisane: 3 gru 2015, o 13:18\nLusiu - super, że pokazałaś sopocką choinkę ale nasza ładniejsza -bo naturalna. Wiem że u niektórych wycinanie świerków na choinki budzi duże kontrowersje. Ja jako dziecko leśników mam do wycinki drzew zupełnie inne podejście, a zwłaszcza do choinek sprzedawanych przed Bożym Narodzeniem, które pochodzą z upraw a nie z lasów.\nDzisiaj na naszej choince widziałam już bombki i łańcuchy. Zdjęć nie ma - bo nie miałam ze sobą aparatu\nDrugi raz nie pójdę dzisiaj, bo kręgosłup mam po prostu w proszku\nNapisane: 28 gru 2015, o 14:39\nDzień dobry. Widziałam choinkę w Sopocie, widziałam w Gdańsku . No i oczywiście róże na sopockiej różance - zaskakujące!\nDziś zrobiłam kilka zdjęć rano po drodze do pracy. Można sobie powiększyć miniaturki, żeby było ładniej widać.\nNapisane: 28 gru 2015, o 18:42\nKasiu - pierwsze zdjęcie zrobiłaś prawie pod moimi oknami....\nA piąte pod moim. Kasiu, to znaczy, że codziennie rano przechodzisz pod naszymi oknami?\nNapisane: 29 gru 2015, o 11:29\nMarysiu, Lusiu, następnym razem Wam pomacham .\nNie, nie przechodzę tamtędy codziennie. Z powodu nadmiaru czasu czasami skręcam nieco w bok i przechodzę wtedy przez Długą lub Ogarną, skręcam w Słodowników, wącham cudowne zapachy dobiegające z W-Z i podążam Żabim Krukiem w kierunku Toruńskiej . Lubię tak rano pospacerować, zwłaszcza latem, bo wtedy na ulice są spokojne.\nGdy nie mam czasu, pomykam ekspresowo, prosto do celu, wzdłuż Okopowej .\nDziś rano miałam nieco więcej czasu, więc odwiedziłam Targ Węglowy z nadzieją na sfotografowanie ciekawej choinki, która była ozdobą jarmarku świątecznego. Niestety, choinka dziś nie była oświetlona, a bardzo ciekawe ozdoby zrobione z odpadów (plastiowe butelki, nakrętki itp.) zniknęły. Zostały te zwykłe ze styropianu, drewna itp. więc nie ma zdjęć choinki. Ale zrobiłam inne.\nTutaj Baszta Słomiana i fragment murów miejskich, Pomnik Milenijny "Drzewo ze stali", fragment Wielkiej Zbrojowni\nA tutaj Drzewo ze stali z drugiej strony, z widokiem na Dwór Bractwa św. Jerzego z XV w. i wieżę Katowni powstałej w II poł. XIV w. i przebudowanej w latach 1593 – 1604\nTakie same zdjęcia zamieściłam na innym forum. Przepraszam, ze nawet z takim samym komentarzem ale wena przychodzi do mnie niezbyt często .\nNapisane: 29 gru 2015, o 16:06\nKasiu - a jak wracasz z pracy .... to może kiedyś jakaś kawka ze mną i z Lusią?\nNapisane: 30 gru 2015, o 07:58\nWspólna kawka... bardzo chętnie. To kiedy?\nKasiu dla Ciebie oświetlona "dziecięca choinka", tak ją nazywam bo ozdoby na niej są dziełem dzieci.\nNapisane: 31 gru 2015, o 08:52\nKasiu - no to do ferii....Muszę sprawdzić w jakim terminie ferie będą u nas. Cieszę się że to będą ferie, bo jak zaczęłam czytać Twój wpis - to przez głowę przeleciała mi taka myśl...że znajdziesz czas jak młody zda maturę Nie gniewaj się , ja tak czasem mam...\nwczorajszy spacer po Głównym Mieście...


Zakaz handlu w niedziele - drugie czytanie w Sejmie dopiero przed Bożym Narodzeniem - Wiadomości Handlowe\nUstawa ograniczająca handel w niedziele zostanie uchwalona przez Sejm w grudniu? (fot. KPRM/CC0)\nDo drugiego czytania obywatelskiego projektu ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele nie dojdzie na żadnym z najbliższych sześciu posiedzeń w Sejmie. Odbędzie się ono dopiero w grudniu, co oznacza, że nowe prawo - które ma zacząć obowiązywać od 1 stycznia 2018 r. - przeforsowane zostanie pod koniec roku przez parlament w ekspresowym tempie.\nJeżeli byś pracowła w niedziele to inaczej byś mowil bo chciała byś kobieto spedzać ten czas z rodzina\njestem przeciwna zakazowi handlu w niedziele\nNiedziele powinny być wszystkie wolne każdy chce pobyć z rodziną odpocząć a nie czekac aż ktoś przyjdzie i z laską skończy swoje zakupy a czasami to nawet nie mają szacunku do osób które pracuję tylko jeszcze pretensje ciekawe jak oni by musieli pracowac przez cały tydzień łącznie z niedzielą nie mając czasu na odpoczynek i dla rodziny. Więc tak jak każdy chciałby chociaż jeden dzień odpocząć.\nKtoś inny 12345 11.09.2017\nZ niecierpliwością czekam na wolne niedziele!!!!\nNie zgadzam się abyśmy naśladowali Niemców. Dlaczego znowu klękamy na kolanach i chcemy wprowadzić niemiecki model handlu ? Czyżby kaczyński poddał się naciskom Merkel w tej sprawie ?\nCo za bzdury o "wolnych niedzielach" . A co z wolnymi niedzielami dla pracowników hoteli, restauracji, szpitali, kolejarzy, kierowców autobusów i tramwajów, policjantów, lekarzy, pielęgniarek, duchownych, kierowców TIRów, pracowników stacji paliwowych, strażaków, itd, itp. W czym oni są gorsi od handlowców ?\nTo Ja 10.09.2017\nWolne niedziele ...dawno powonny być . My też chccemy być 1-den dzień z rodziną .Wyjść na spacet czy też pobyć ze sobą .Szanujmy się wzajemnie\nDziwne ze jak chcą to potrafią ustawę zrobić w jedną noc.... To nie ze się nie da tu jest drugie dno, lobbing. Itp\nDlaczego to tak długo trwa,już dawno powinny być wszystkie niedziele wolne.


Wydrukowano: 2021-11-27 09:26:26.259800+01:00\nLogiczną konsekwencją wtorkowych wydarzeń powinno być przeszukanie willi na Mazurach należącej do Czesława Kiszczaka\n— mówi prof. Antoni Dudek w rozmowie z portalem wPolityce.pl.\nwPolityce.pl: Panie profesorze, czy przejęcie „szafy Kiszczaka”, jak ochrzczono przeszukanie jego domu to zjawisko, które, jak chcę jedni, spowoduje pospadanie aureoli wielu świętych III RP, a może - jak chce na przykład syn Lecha Wałęsy - nie zmieni nic, bo to spreparowane i zmanipulowane dokumenty? Czy możemy cokolwiek więcej powiedzieć na tym etapie sprawy?\nprof. Antoni Dudek, historyk, przewodniczący Rady IPN: Jest zdecydowanie za wcześnie na rozstrzygnięcie tak postawionego pytania - w tej chwili trwają oględziny tych dokumentów. Przesądzanie czegokolwiek na tym etapie - gdy nie znamy do końca zawartości pudeł wyniesionych z domu Kiszczaka - byłoby przedwczesne. Zazwyczaj jednak takie skrajne opinie się nie sprawdzają. Myślę, że te dokumenty pogłębią sprawę TW „Bolka”, dowiemy się zapewne o nowych dokumentach, które wiemy, że istniały, a które do tej pory nie były w archiwum IPN, ale spór o TW „Bolka” pozostanie. Trudno dziwić się synowi, że broni ojca, ale i wielu innych obrońców Wałęsy pozostanie przy swoim zdaniu, bo tylko przyznanie się byłego prezydenta do winy mogłoby zmienić ich wiarę.\nA sprawa Wałęsy jest z grubsza wyjaśniona przez Gontarczyka i Cenckiewicza. Mnie interesuje, czy w dokumentach wyniesionych z domu Kiszczaka są inne sprawy. Nie chce mi się wierzyć, by Kiszczak w tych sześciu pudłach trzymał tylko dokumenty na temat Wałęsy. Jestem ciekawy, co jeszcze się tam znalazło.\nMożemy nieco pogdybać, co się tam znajduje?\nGdybać możemy o latach 80., gdy Kiszczak był osobą nr 2 w państwie, w którego gabinecie zbiegały się główne kanał informacyjne..\nNa myśl przychodzi na przykład nowe światło na temat zabójstwa ks. Jerzego Popiełuszki.\nTak. Sam mam podejrzenie, że to nie Kiszczak był zleceniodawcą, ale próbował wyjaśnić to, kto tak naprawdę zlecił morderstwo - być może szczegóły tej sprawy są w tych pudłach. Interesują mnie też różne decyzje podejmowane przed Okrągłym Stołem, w jego trakcie i już po - chodzi o cały proces transformacji, którego głównym architektem był Kiszczak. Mogę zdradzić, że wkrótce pojawi się film w reż. Cezarego Gmyza o Magdalence - wszyscy zobaczą rolę Kiszczaka, który jest głównym graczem.\nMyślę, że wkrótce przekonamy się, co zgromadził w osobistym archiwum, bo przynajmniej jego część została przejęta przez IPN.\nDlaczego tych dokumentów nie przejęto przez 25 lat po 1989 roku? Przecież o tym, że różne dokumenty i kwity są w domu Kiszczaka plotkowali chyba wszyscy historycy, dziennikarze rozmawiający z Kiszczakiem opowiadali o jego sugestiach w tej sprawie. Mówiło się o tym niemal głośno, ale ani prawicowa, ani lewicowa władza nie zdecydowała się na sprawdzenie jego domu.\nStało się tak z powodu takiego, a nie innego punktu widzenia prokuratury. Ani prezes IPN, ani nikt inny poza prokuratorem nie mógł bowiem podjąć decyzji o wejściu do mieszkania Czesława Kiszczaka. Jako członkowie Rady IPN pytaliśmy o to wielokrotnie i odpowiedź zawsze była taka: „Proszę nam dostarczyć wiarygodne informacje, że w takim miejscu są takie dokumenty, to wtedy wejdziemy”. Samo przypuszczenie moje czy jakiegoś dziennikarza było za małym argumentem.\nTaki argument-dowód pojawił się we wtorek, gdy wdowa po Kiszczaku wyciągnęła z torby i pokazała prezesowi IPN dokument, który nosi cechy oryginalności i powinien być w archiwum IPN. Prezes Kamiński, który sam jest specjalistą w sprawie dokumentów miał w rękach twardy dowód, więc prokurator nie mógł tego zlekceważyć. Wcześniej nie mieliśmy tej rangi dowodu. Zgadzam się, że mieliśmy w tej sprawie do czynienia z pewnym zaniechaniem, ale ono jest i na innych polach - proszę przeczytać stanowisko Rady sprzed 3 lat dot. pionu śledczego IPN. Nam się nie bardzo podobało, jak i co robili prokuratorzy Instytutu - myślę, że stanie się to zresztą niebawem przedmiotem debaty opinii publicznej.\nPublikacja dostępna na stronie: http://wpolityce.pl/polityka/282038-nasz-wywiad-prof-dudek-o-kulisach-odkrycia-szafy-kiszczaka-prokuratorzy-powinni-przeszukac-rowniez-wille-na-mazurach


serwis anten Gliwice ustawienie anten Pyskowice Idealny blogBól kolana Łódźustawienie anten Ruda ŚląskaKodeks S.A. szkolimy z prawa pracyMOPS w Ząbkowicach Śląskich ustawienie anteny Gliwice Petrol montaż anteny Bytom\nmontaż anteny Ruda Śląska Pogotowie antenowe oferujące swoje usługi na terenie miasta Ruda Śląska jak i okolic, Zabrze, Gliwice, Tarnowskie Góry, Bytom, serwisowane jest przed Firmę TvSatSerwis.net. W naszej ofercie, gwarantujemy usługi, związane z montażem jak i ustawieniem anten satelitarnych w tym NC+, Cyfrowy Polsat, Orange oraz anten naziemnych DVB-T. Dodatkowo Oferujemy usługi związane z usługą multiroom w Cyfrowy Polsacie jak i NC+ - z prowadzeniem przewodu internetowego jak i pełną konfiguracja. Zapewniamy też usługi montażu telewizora na ścianie. W razie pytań, prosimy o kontakt, tel: 883 324 829\nAdresse: Bielice 74-202, ul. Królowej Jadwigi 63\nMitarbeiter: Rafał Dąbek, Leszek Fornalski, Krystian Jabłoński, Hieronim Gucwa,


Mastercard rozdaje bilety i popcorn w Multikino za płatność Android Pay i kartą\nMastercard z Multikinem na grudzień – drugi bilet i popcorn gratis dla płacących kartami firmy lub Android Pay\nGorące tematy Zakupy dołącz do dyskusji (169) 02.12.2016\nWyjmijcie portfel, a następnie swoją kartę kredytową/debetową. Dostrzegliście znajomy znaczek Mastercard lub Maestro? No to będziecie mogli wybrać się z towarzyszami do kina za pół ceny!\nKojarzycie sieć kin Multikino? No więc promocja polega na tym, że jeżeli dokonamy rezerwacji biletów online (płacąc wymienioną we wstępie kartą) na multikino.pl lub w aplikacji Multikino lub też zapłacimy na miejscu (też kartą) za bilet na seans filmowy (2D) – drugi dostaniemy gratis.\nZerkamy na regulamin promocji biletowej Mastercard i Multikino\nBilety na cały tydzień będzie można rezerwować w weekendy – piątki, soboty i niedziele (decyduje moment dokonania zakupu, a nie termin rezerwacji) – przez cały grudzień, począwszy od dziś (chyba, że w międzyczasie wyczerpią się bilety – pula promocyjna wynosi 65 000). Technicznie rzecz ujmując bonusowe bilety będą jednak ważne aż do końca stycznia 2017 roku, jeśli uda nam się w jakiś weekend przyklepać tak odległy seans.\nLimit ilościowy – w jednej transakcji możemy otrzymać maksymalnie trzy bilety gratis, czyli chodzi tutaj o wycieczkę dla maksymalnie 6 osób. Jeśli kupimy bilet dla 3 osób, 3 kolejne dostaniemy gratis. Jeśli kupimy bilet dla 10 osób, dalej tylko 3 kolejne dostaniemy gratis. Regulamin wprost zezwala jednak na nowe transakcje w ramach tej samej karty, choć oczywiście narazi nas to na niecierpliwe cmokanie osób, które w kolejce ustawią się za nami (szczególnie jeśli wybieramy się z wycieczką szkolną).\nDodatkowy popcorn dla użytkowników Android Pay\nPopularny wystawca karty chce przy okazji akcji popularyzować dodatkowo stosunkowo nowy standard w postaci Android Pay. Na stronie internetowej Multikina możemy ponadto wyczytać, że jeżeli zapłaty za bilety dokonamy za pośrednictwem usługi Android Pay w naszym telefonie – dostaniemy dodatkowo, prócz drugiego biletu gratis, kupon na popcorn (liczba opakowań prażonej kukurydzy ograniczona do 10 000). Jednakże należy mieć na uwadze, że Android Pay obsługuje tylko karty Mastercard – bez Maestro.\nObie promocje nie są ograniczone do osób pełnoletnich.\nCzytaj też: Jedenaste – nie będziesz płacił cudzą kartą płatniczą\nTagi:: android pay , maestro , mastercard , multikino


26 maja 2016 Darek Madejski 0 Comments gears of war, halo\nPamiętacie, jak ostatnio pisaliśmy o darmowym edytorze map do Halo 5: Guardians, który oficjalnie został zapowiedziany na PC? Oznacza to, że będziemy mogli stworzyć na komputerze mapę do Halo 5, a następnie przesiąść się na konsolę, by na niej powalczyć.\nPosiadacze blaszaków zapewne chcieliby o wiele więcej i kto wie, czy ich marzenia w przyszłości się nie spełnią. Jak twierdzi serwis Kotaku, wszystkie nowe gry z serii Halo oraz Gears of War mają powstawać zarówno na Xboksa Ona oraz właśnie PC. Portal powołuje się na informacje, które zdobył od pewnego dewelopera.\nOczywiście powinniśmy traktować te doniesienia z pewnym dystansem, choć patrząc na strategię firmy Microsoft, która stara się jak najbardziej powiązać swoją konsolę z systemem Windows 10, nie można wykluczyć takiego scenariusza.\nTo już druga gorąca informacja od Kotaku, którą dostajemy na przestrzeni ostatnich kilkunastu godzin. Wcześniej serwis donosił o dwóch zupełnie nowych wersjach konsoli Xbox One. Zainteresowani? Szczegóły na ten temat znajdziecie w naszym wczorajszym newsie.\n← Wiedźmin 3 Krew i Wino – tak wygląda pakowanie i szykowanie Geralta do drogi\nSyberia 3 będzie z polskim dubbingiem. Znamy też cenę →\nGears of War 4 i kolejny brutalny fragment gry


Cyberbezpieczeństwo przedsiębiorstw. Mała i średnia firmo - uważajcie na cyberataki! | Gazeta Pomorska\n(tik) 10 kwietnia 2019, 11:47\nWedług danych laboratorium FortiGuard, tylko w trzecim kwartale 2018 r. liczba unikalnych wariantów złośliwego oprogramowania wzrosła aż o 43 proc. Odnotowano także zwiększenie o 32 proc. liczby rodzin tych szkodliwych narzędzi. Wzrost zagrożenia dla firm z sektora MŚP wynika z faktu, że cyberprzestępcy koncentrują się na skutecznych, przystępnych cenowo i gwarantujących wysoką „stopę zwrotu” atakach.\nNa co zwracają uwagę specjaliści, zarządy w małych i średnich przedsiębiorstwach przechowują takie same dane osobowe i finansowe jak wielkie firmy, jednak zazwyczaj mają słabsze zabezpieczenia.\nJak podają eksperci Fortinet, jednym z głównych źródeł zagrożeń dla bezpieczeństwa danych w małych i średnich firmach są niewystarczająco zabezpieczone telefony komórkowe oraz urządzenia z kategorii IoT (internetu rzeczy, ang. Internet of Things). W miarę jak przedsiębiorstwa przechodzą cyfrową transformację, niezliczone urządzenia są podłączane do firmowej sieci. Jeśli nie zostaną objęte odpowiednimi procedurami ochronnymi, będą stwarzały możliwości, które cyberprzestępcy chętnie wykorzystają.\n- Niedobór umiejętności w zakresie cyberbezpieczeństwa. Małe i średnie przedsiębiorstwa są szczególnie dotknięte problemem luki kompetencyjnej w obszarze cyberbezpieczeństwa. W przeciwieństwie do największych firm, często brakuje im zasobów (głównie finansowych) niezbędnych do zatrudnienia zespołu ds. bezpieczeństwa sieci. W rezultacie specjaliści IT często zwracają uwagę na oferty pracy w większych organizacjach, które mogą zapewnić im znacznie lepsze warunki.\n- Niewystarczające rozwiązania ochronne. Przy ograniczonych możliwościach finansowych i personalnych, wiele małych i średnich firm jest zmuszonych do korzystania z niedostatecznych zabezpieczeń. Ułatwia to cyberprzestępcom ominięcie kontroli i uzyskanie dostępu do sieci.\n- Brak szkoleń i polityki bezpieczeństwa. Osoby decyzyjne w małych i średnich przedsiębiorstwach często zakładają, że ich firmy są mniej narażone na cyberatak. W rezultacie niewiele z nich inwestuje w odpowiednie szkolenia. Jednak, według raportu firmy Verizon z 2018 r. (Data Breach Investigation Report), 58 proc. ofiar złośliwego oprogramowania zaliczanych jest do kategorii małych firm. Podczas gdy większe organizacje posiadają odpowiednie zasoby do szkolenia specjalistów IT, wiele mniejszych nie może sobie na to pozwolić. Sprawia to, że są bardziej narażone na ataki z wykorzystaniem socjotechnik, takich jak np. phishing.\nCzytaj również: Oto najczęściej atakowane przez cyberprzestępców miasta w Polsce. To też Bydgoszcz!\n- Biorąc pod uwagę obecny krajobraz zagrożeń, udane naruszenie bezpieczeństwa sieci może być dla małego i średniego biznesu szczególnie trudne i doprowadzić do zatrzymania działania firmy nawet na kilka tygodni – mówi Jolanta Malak, dyrektor polskiego oddziału Fortinet. - Firmy z tego sektora powinny inwestować przede wszystkim w rozwiązania umożliwiające rozpoznawanie cyberprzestępczej aktywności. Najskuteczniejsza będzie analiza na bazie informacji gromadzonych lokalnie, uwzględniająca następnie globalne źródła danych o zagrożeniach. Pozwoli to zidentyfikować słabe punkty we własnych sieciach przedsiębiorstw i uniknąć katastrofalnych w skutkach naruszeń bezpieczeństwa.


Jedno, dwu i trzygwiazdkowe hotele. Czym się różnią? - twojemiejscewypoczynku.pl\nTurystyka / wtorek, Lipiec 31st, 2018\njednogwiazdkowe: wyposażone są w wentylację grawitacyjną; brak tu ręczników kąpielowych, internetu oraz telefonu w pokojach; tylko jedna czwarta pokoi musi mieć zapewniony węzeł sanitarno-higieniczny;\ndwugwiazdkowe: nie mają obowiązku posiadania parkingu, ale muszą zapewnić gościom miejsca postojowe; pokój dwuosobowy musi mieć min 12 m2 oraz internet, ale niekoniecznie w każdym pokoju;\ntrzygwiazdkowe: pokój ma powierzchnię min. 14 m2; hotel zapewnia room-service, restaurację oraz możliwość czyszczenia i prania odzieży; każdy pokój musi mieć łazienkę wyposażoną w prysznic, ręczniki i dywanik, a także musi być w pokoju woda butelkowana;\nczterogwiazdkowe: drzwi hotelu muszą być rozsuwane lub obrotowe a parking strzeżony; klimatyzacja jest tu w standardzie, podobnie jak i winda; w pokojach o pow. min. 16 m2 muszą być fotele, minibar i lodówka oraz suszarka do włosów; taki hotel posiada także salon odnowy biologicznej;\npięciogwiazdkowy: pokoje min. 18 m2 wyposażone w sejfy, natomiast w łazienkach muszą być płaszcze kąpielowe, telefony oraz waga; hotele muszą mieć kompleks sal szkoleniowo-konferencyjnych, a także windę dla gości z parkingu podziemnego.\nChoć ilość gwiazdek nie zawsze jest wyznacznikiem dobrze spędzonego czasu, to pomaga nam w generalnym określeniu standardów jaki powinien mieć nasz wymarzony hotel. Liczymy na to, że powyższe kompendium wiedzy przyda wam się podczas poszukiwań odpowiadającego wam lokum na nocleg.\nLipiec 31, 2018 Lipiec 31, 2018 RafaTurystykagwiazdki, hotele, kategorie\nPrevious Post Szlakiem na Biskupią Kopę\nNext Post Zagraniczny urlop, a znajomość języka angielskiego


Stojak i jego rola podczas wydarzeń branżowych - DONAU-EXPERT\nStojak i jego rola podczas wydarzeń branżowych\nPoligrafia i reklama / By Gabrysia Krzemińska\nMarketing i reklama to coraz ważniejsze zagadnienia jeśli chodzi o zdobywanie nowych klientów oraz rozwój firmy. Obecnie praktycznie niezależnie od sektora czy branży panuje bowiem duża konkurencja jeśli chodzi o odbiorcę czy rynki zbytu. W tym celu koniecznym jest podejmowanie odpowiednich działań, które mają na celu zwiększenie popularności danego produktu czy całej marki.\nDystrybucja ulotek podczas targów\nCzęsto przedsiębiorstw są obecnie na wydarzeniach branżowych takich jak seminaria, konferencje czy targi na których zachodzi możliwość bezpośredniej rozmowy z klientem, który jest zainteresowany danym produktem czy usługą. Należy więc odpowiednio przygotować stoisko tak żeby zaistniała możliwie największa szansa konwersji. W tym celu ustawiane są między innymi stojaki na ulotki a4, dzięki którym możliwa jest dystrybucja materiałów reklamowych. Jest to bardzo ważne w momencie, gdy wszyscy przedstawiciele firmy są zajęci rozmową z klientami, a w kolejce czekają kolejne osoby. Na czas oczekiwania mogą one już wstępnie zapoznać się z produktami czy profilem działalności przedsiębiorstwa. Po odbytej rozmowie ulotka jest również często zabierana przez klientów w celu późniejszego powrotu do tematu. Pozwala ona zwizualizować wszystkie najważniejsze kwestie takie jak chociażby parametry techniczne, sposoby podłączenia czy kompatybilność z innymi produktami. Co więcej zawiera dane kontaktowe oraz adresowe przedsiębiorstwa.\nJak widać jest to bardzo przydatne narzędzie promocyjne, które może się przydać podczas imprez targowych czy innych wydarzeń branżowych. Stojaki na ulotki czy broszury często są składane co umożliwia ich bezproblemowy transport nawet w odległe miejsca w kraju i za granicą. Jak widać w celu pozyskania nowych kontaktów oraz klientów należy wykorzystywać wszystkie dostępne narzędzia.


Być przedsiębiorcą, tłumaczem i muzykiem, a przy tym nie widzieć, to po prostu rekord świata! - audycja "Jesteśmy razem" - WNET.fm\nByć przedsiębiorcą, tłumaczem i muzykiem, a przy tym nie widzieć, to po prostu rekord świata! – audycja „Jesteśmy razem”\nWojciech Maj źródło: własne\nW najbliższą sobotę 18 maja o godzinie 12.00 Marek Kalbarczyk i Janusz Mirowski w audycji „Jesteśmy razem” porozmawiają z wybitnym niewidomym intelektualistą Wojciechem Majem.\nJest przedsiębiorcą, tłumaczem i muzykiem. Mimo braku wzroku wie i potrafi więcej od innych. Na dodatek, co akurat dla radiowej audycji ma zasadnicze znaczenie, jest znakomitym erudytą. Zdecydowanie warto tego posłuchać!\nTagi: Janusz Mirowskijestesmy razemMarek KalbarczykWojciech Maj\nTo już 10 lat Radia WNET! Świętowaliśmy na specjalnym Jarmarku WNET. Nie byliście? Obejrzyjcie więc fotorelację!\nUrzędnicy warszawskiego magistratu zniszczyli najlepszy projekt edukacyjny ostatniej dekady


Lunatycy / Sleepwalkers (1992) online - eKino-tv.pl\nJest to film oparty na scenariuszu Stephena King`a. Jest on wyjątkowy, ponieważ King nie wydał nigdy książki Lunatycy. Fabuła mówi nam o dwóch somnambulikach, matce i synu. Ukrywają się przed ludźmi i kotami w domu, w małym miasteczku. Matka prosi syna, by dostarczył jej jedzenia. Syn spotyka piękną dziewicę i próbuje zdobyć jej zaufanie. Przychodzi mu to z niezwykłą łatwością, zaprasza ją na stary cmentarz, gdzie mają oddać się ich pasji. Tam atakuje dziewczyne jednak udaje się jej uciec i zranić śmiertelnie napastnika. Lecz głodna matka nie daje za wygraną i postanawia zdobyć dziewczynę i pomścić syna. [Opis dystrybutora do wydania DVD]\nDodano: 2016-03-07 02:03 Aktualizacja:\nbrak linków do filmu . moze ktoś wrzucic . z góry dzieki :)\nDodany dnia 2020-05-16 23:10:59 przez jaskolski\nNiesamowity film! Teraz juz takich nie robią, film zapewnia miłe spędzenie czasu z humorem i ciekawą historią, jak dla mnie kilka kultowych scen ( intymna na cmentarzu, czy w kinie), wspaniała gra aktorów, perfekcyjna obsada, Film dla mnie i dla wielu!\nDodany dnia 2019-09-14 10:37:57 przez duszek wesoly\nDobry dobry, polecam.\nDodany dnia 2018-03-04 09:17:14 przez magnatt


Jarzębina - przetwory, czyli przepisy na dżem, konfiturę, sos, sok - Przetwory - Polki.pl\nJarzębina - przetwory, czyli przepisy na dżem, konfiturę, sos, sok\nKonfitura czy dżem z jarzębiny to popularne dodatki do mięs. Jarzębina jadalna współgra z czerwonym winem czy żurawiną: przetwory z jarzębiny świetnie leczą przeziębienie i wzmacniają odporność - postaw na sok i nalewkę.\nEdyta Liebert / 28.10.2020 08:38\nPrzetwory z jarzębiny jadalnej, warte są uwagi chociażby z powodu jej niemalże magicznych właściwości.\nJeśli zastanawiasz się co zrobić z jarzębiny, pierwszą dobrą odpowiedzią jest: dżem. Dżem jest słodki, uzupełnia wytrawne smaki, jak również sprawdzi się jako kanapkowe smarowidło. Dodatek w postaci słodkich jabłek nie jest konieczny, ale redukuje ilość cukru dodanego do dżemu jarzębinowego.\n1 kg jarzębiny,\nOwoce jarzębiny oczyść i umyj, przełóż do garnka i zalej zimną wodą. Zagotuj. Oddcedź.\nW czajniku zagotuj wodę, owoce umieść w garnku i zalej wrzątkiem.\nDo jarzębiny dodaj jabłka, gotuj przez 15 minut na małym ogniu i po upływie kwadransa dodaj cukier. Gotuj jeszcze 15 minut.\nGotowy dżem z jarzębiny i jabłek przełóż do wyparzonych i najlepiej gorących słoików, zakręć i ustaw do góry dnem.\nZebrane wcześniej owoce musisz zamrozić i zostawić w zamrażarce przynajmniej na 24 godziny – pozwoli to ci pozbyć się charakterystycznej goryczki z owoców.\nJeśli chcesz dodatkowo wzbogacić smak konfitury o aromat jabłek albo gruszek, musisz dodać obrane, pokrojone owoce z usuniętymi gniazdami nasiennymi, między jednym a drugim gotowaniem konfitury z jarzębiny. Na 1 kilogram jarzębiny wystarczy 0,5 kg jabłek lub gruszek. Dla smaku możesz dodać także trochę brandy.\nJarzębinę wymieszaj z cukrem i szklanką wody. Doprowadź do wrzenia i zmniejsz ogień, po czym gotuj jeszcze godzinę.\nNastępnie ostudź, zmiksuj i umieść na patelni. Doprowadź do wrzenia, gotuj na małym ogniu aż do zgęstnienia.\nKiedy uzyskasz zadowalającą konsystencję, przełóż konfiturę z jarzębiny do słoiczków i pasteryzuj. Tak przygotowana konfitura z jarzębiny nadaje się do mięs, szczególnie dziczyzny.\nSos z jarzębiny\nZnakomity sos z jarzębiny możesz przygotować w prosty sposób: świetnie się nadaje do różnego rodzaju mięs, możesz też użyć jako bazy konfitury: 4 łyżki konfitury jarzębinowej wymieszaj z łyżką konfitury żurawinowej, dodaj kieliszek wytrawnego czerwonego wina i trochę soku z pomarańczy.\n250 g owoców jarzębiny w cukrze wcześniej przemrożonych,\n75 ml nalewki z jarzębiny,\n125 ml czerwonego wina.\nOwoce jarzębiny włóż do do naczynia, dolej 75 ml nalewki z jarzębiny i 125 ml czerwonego wina.\nWszystko razem gotuj do odparowania wody. Możesz zagęścić mąką.\nNiezwykle zdrowy sok możesz zrobić z jarzębiny oraz czarnego bzu. Taki sok zawiera wiele witaminy C i świetnie leczy przeziębienie.\nZagotuj jarzębinę zasypaną 1,5 kg cukru i wodą.\nGotuj na małym ogniu przez ok. 40 minut, po czym dodaj kilogram owoców czarnego bzu i gotuj dalsze 45 minut.\nPowstały wywar przecedź, sok z jarzębiny przelej do butelek, pasteryzuj.\nArtykuł na podstawie tekstu Roberta Kołacza. Pierwotnie opublikowany 14.10.2011.\nWięcej na temat przetworów: Jak zrobić przetwory z pigwy?Przetwory z dyni\nTagi: przetwory, jarzębina\nOwoce berberysu – na przetwory i nalewki\nJak zagęścić zupę i sos?


Ideas, reviews, passion: października 2013\nHebe -40% Catrice\nKażda kosmetykoholiczka z pewnością wie, że Hebe w ostatnim tygodniu miało promocje -40% na kosmetyki marek takich jak Maybelline, Astor, Rimmel, Max Factor, Gosh, Catrice. Ja załapałam się jedynie na ostatnią z marek, ponieważ nie mialam czasu aby zawitać do drogerii w inne dni. Szafa Catrice tego dnia była bardzo uszczuplona i praktycznie nie było z czego wybierać, mimo to zdecydowałam się na kilka rzeczy, oto one:\n1. Lakier do paznokci Ultimate Matte Nudes 05 Bonjour Cherie!\n2. Catrice Sun Matt Powder\n3. Catrice Pure Shine 080 Sheersl\nZa zakupy zapłaciłam około 26 zł, a wiec niewiele jak za te produkty :).\nCo wy kupiłyście na promocji?\nAutor: Monika o 13:06 3 komentarze:\nBourjois Color Boost pomadka do ust w kredce\nOd kiedy weszły na rynek błyszczyki/pomadki w formie kredki bardzo mnie zainteresowały. Wiele firm ma w swojej ofercie tego rodzaju produkt do ust, np. Astor, Catrice, Bourjois. Ciekawa byłam jak się sprawdza dlatego kupiłam jeden z nich, wybór padł na Bourjois Color Boost w odcieniu 01 Red Sunrise.\nNa rynku są cztery odcienie pomadki takie jak 01 Red Sunrise, 02 Fuchsia Libre, 03 Orange Punch i 04 Peach On The Beach. Jak dla mnie kosmetyk ten niczym nie różni się od klasycznej pomadki, choć fajnie jest wypróbować coś nowego. Szminka zamknięta jest w poręcznym, estetycznym opakowaniu, które bez problemu zmieści się do choćby małej torebki czy kosmetyczki.\nProducent obiecuje nam nawilżenie ust, które rzeczywiście jest, mimo tego że kosmetyk "zastyga" na naszych ustach nie wysusza ich ani nie podkreśla suchych skórek. W dodatku posiada SPF 15. Zdecydowaną zaletą jest to, że kolor jest bardzo intensywny i wystarczy jego niewielka ilość aby pomalować usta.\nUżywacie produktów do ust w kredce? Które z nich lubicie najbardziej?\nAutor: Monika o 11:31 8 komentarzy:\nAutor: Monika o 12:00 7 komentarzy:\nKażda z nas szuka podkładu idealnego, ja niestety wciąż go szukam choć trafiłam już na kilka dobrych "sztuk". Dzisiaj chciałam Wam opowiedzieć o moim doświadczeniu z podkładem Revlon Colorstay w odcieniu 180 Sand Beige.\nCzytając blogi bardzo często napotykałam na posty opisujące ten podkład. Większość z Was opisywała go jako swój podkład idealny. Skuszona dużą ilością opinii zamówiłam go ze strony internetowej Cocolita. Wybrałam podkład nawilżający (ponieważ mam suchą skórę) w odcieniu 180 Sand Beige.\nJeśli chodzi o odcień jest on bardzo dobry do mojej cery o co się bardzo martwiłam, ponieważ był dosyć duży wybór. Podkład jest rzeczywiście nawilżający, ale co za tym idzie jest bardzo tłusty oraz ciężki i trzeba nałożyć sporą ilość pudru, aby się nie świecić jak żarówka i powtarzać to kilka razy w ciągu dnia co jest bardzo uciążliwe w moim przypadku, bo do tej pory nigdy tego nie robiłam.\nCo do trwałości oceniam ją jako dobrą, trzyma się powyżej 5-6 godzin, lecz to świecenie się może doprowadzić niejedną osobę do szału.\nKolejnym minusem jaki zauważyłam w tym kosmetyku jest brak pompki, przez co wylewa się zbyt dużo produktu, a także to że przez swoją ciężką konsystencję cały czas czuje się go na twarzy i w dodatku brudzi ubrania. Z tego co wiem, podkład w wersji do cery mieszanej i tłustej jest lżejszy i łatwiej się dopasowuje do skóry. Jeśli chodzi o cenę podkład można kupić już za około 30 zł w drogeriach internetowych, a w SuperPharm i Douglasie są one w cenach około 60 zł, co według mnie jest przesadą i ten kosmetyk nie jest tego wart.\nDostępność: Super Pharm, Douglas, allegro, drogerie internetowe\nCena: ok 30 zł (kupując przez internet)\nJak Wy oceniacie Revlon Colorstay?\nAutor: Monika o 11:01 11 komentarzy:


Dłonie, to mój odwieczny problem, gdyż cięgle zapominam o ich nawilżeniu. Czy nawilżające rękawiczki od 7th Heaven zapewnią mi odpowiednią dawkę nawilżenia?\nDelikatnie wyciągamy i rozkładamy rękawiczki. Rękawiczki wykonane są z elastycznej foli. Folia ta jest przyjemna w dotyku. Są one intensywnie nasączone płynem nawilżającym. Płyn ten ma przyjemny zapach dla nosa. Nawilżające rękawiczki są dosyć duże, także większa i mniejsza dłoń spokojnie się zmieści. Nie zsuwają się. Na wcześniej umyte dłonie wkładamy nasączone rękawiczki. Rękawiczki trzymamy na dłoniach od 15-20 minut. Kiedy ściągniemy rękawiczki, dłonie masujemy aby pozostały płyn się wchłonął. Produkt należy do jednorazowego użytku.\nEfekt końcowy? Gładkie i nawilżone dłonie. Nawet po umyciu rąk, wciąż moje dłonie są przyjemne w dotyku. Po jednorazowym użyciu nie mogę powiedzieć, że moje dłonie są zregenerowane czy odżywione. Na pewno dłonie zdecydowanie lepiej się prezentują. Wyglądają na zadbane. Jestem strasznie zapominalska, jeśli chodzi o pielęgnację dłoni i stóp, dlatego zawsze będę mieć takie rękawiczki w domu.\nKochani, czy pamiętacie o nawilżaniu swoich dłoni ?\nIwona 11 lipca 2017 20:42\nPoczątkowo trochę się zdezorientowałam, bo napisałaś we wstępie o chusteczkach i nie wiedziałam o co chodzi. Może to tylko błąd :) Obecnie stosuję co chwilę jakiś inny krem. Moje dłonie nie są zbyt wymagające.\nMałgorzata G. 11 lipca 2017 21:08\nMasz racje. Mój błąd. Dzięki\nDorota K 11 lipca 2017 23:15\nBardzo często nawilżam dłonie, ale takie rękawiczki też się z pewnością przydadzą :)\nAngela Pe 12 lipca 2017 08:37\nNie szczególnie dbam o dłonie ale raz na jakiś czas można byłoby użyć takich rękawiczek :)\nDaria Wojciechowska 12 lipca 2017 12:04\nmam takie z sephory, musze kiedyś użyć :)\nBlonde Kitsune 12 lipca 2017 15:38\nJa nie mam cierpliwości do takich zabaw jeśli chodzi o dłonie, stawiam jedynie na regularne nawilżanie ich kremem :) Pozdrawiam!\nKaasja 12 lipca 2017 21:19\nOch szukam czegoś takiego od daawna !\nEvi Testuję i Komentuję 13 lipca 2017 12:07\nuwielbiam maseczki !! :* Każde !!\nKrólowa Karo 15 lipca 2017 23:06\nJa na co dzień używam kremy do rąk, a co jakiś czas robię dłoniom zabieg parafinowy i świetnie się regenerują, więc takie rękawiczki to chyba nie dla mnie.