Luca FERRARIS: Święta w krzywym zwierciadle. Wielokulturowość. Dubaj.\nLuca FERRARIS: Święta w krzywym zwierciadle. Wielokulturowość. Dubaj\nŚwięta w krzywym zwierciadle. Wielokulturowość. Dubaj\nZ wykształcenia ekonomista. Koordynator projektów incentive oraz wydarzeń korporacyjnych, pilot wycieczek i przewodnik po Dubaju. Zapalony podróżnik. Od trzech lat w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.\nMówią, że jeden rok ludzkiego życia odpowiada siedmiu przeżytym przez psa. Wychodząc z absurdalnego założenia, że ktoś ma ochotę zbliżyć się do tempa starzenia czworonoga, powinien w tej chwili zacząć się pakować i rezerwować bilet do Zjednoczonych Emiratów Arabskich – pisze Luca FERRARIS\n.Wielokulturowość jest czymś więcej niż wyblakłym sloganem w kraju, w którym nowy rok obchodzony jest pięć razy w roku.\nNajważniejszy, oczywiście ten muzułmański według kalendarza hijri opartego o fazy księżyca, prawosławny według kalendarza juliańskiego no i ten nasz swojski według kalendarza gregoriańskiego. Do tego oczywiście nie zaniedbując najbardziej zaludnionych krajów świata dodajmy celebrowanie nastania nowego roku na sposób chiński oraz hinduski.\nŚwiętami w wielokulturowym środowisku trzeba umieć się dzielić. Z największa przyjemnością spędziłem nowy rok hinduski w towarzystwie znajomych w typowo hinduskiej dzielnicy Bur Dubai. Atmosferę na ulicach podgrzewały nie tylko systematyczne wybuchy fajerwerków, ale również olśniewająca, wręcz niemożliwie bajkowa kombinacja kolorów odświętnych sari, przyodzianych na tę okoliczność przez miejscowe kobiety. Kropkę nad i postawiła kolacja złożona z aromatycznej potrawy z soczewicy chana dal ze świeżo wypieczonymi chlebkami roti. Pikanterii kolacji dodawały nie tylko znakomicie dobrane przyprawy, lecz również fakt że spożyliśmy ją ze znajomymi hindusami w pakistańskiej restauracji. Na tym polega zresztą największy urok Dubaju. Obywatele dwóch państw znajdujących się na skraju rozpoczęcia między sobą wojny nuklearnej nie tylko są w stanie żyć tu ze sobą w pokoju, lecz potrafią również nawiązać miedzy sobą przyjaźń. Tak jak hindusi musieli podzielić się ze mną częścią celebrowanego przez siebie nowego roku tak ja dziele się z nimi Bożym Narodzeniem.\nChoć wydawać się to może dość oczywiste warto dodać, że Boże Narodzenie nie jest w Emiratach oficjalnym świętem. Toteż jeżeli akurat nie wypada ono szczęśliwie w weekend, czyli w piątek lub sobotę, najczęściej większość z mieszkańców spędzi je w miejscu pracy. Daje to pyszny pretekst to zorganizowania w pracy popularnej imprezy znanej często pod enigmatyczną dla naszych partnerów życiowych nazwą ‘śledzik firmowy’. Nie trzeba też przy tym dodawać, że także w tym wypadku podobnie jak w oficjalnej wersji rodzimych odpowiedników tej biurowej uczty, śledzik niespecjalnie może sobie popływać. Nie zapominajmy również o roli jaką spełnia sam Dubaj, który jest jednym z najpopularniejszych ośrodków przesiadkowych na świecie, w międzykontynentalnym przemieszczaniu się ludzi w okresie świątecznym. Istnieje wiec duże prawdopodobieństwo, że Australijczyk który leci na święta do swojej rodziny w Wielkiej Brytanii, spędzi po drodze trochę czasu w Dubaju. Parafrazując dość znane powiedzenie, nie pytaj zatem co święta mogą zrobić dla Dubaju, lecz co Dubaj może zrobić dla świąt.\n.Boże Narodzenie nikomu tu nie wadzi. Pod względem zaszeregowania religijnego, rdzenna ludność Zjednoczonych Emiratów Arabskich należy bez wyjątku do grupy muzułmanów, a uściślając do sunnitów. Zgodnie z ich religią Jezus jest jednym z najważniejszych proroków. Dlaczego więc mieliby mieć coś przeciwko świętowaniu jego narodzin?\nW świadomości Europejczyka pokutuje szereg niepochlebnych opinii dotyczący zakazów praktykowania innych niż islam religii w krajach Zatoki Perskiej. W przypadku Dubaju pomówienia te pozostają bezzasadne, ponieważ Szejk tego Emiratu promuje wielokulturowość. W kraju, w którym blisko dziewięćdziesiąt procent społeczeństwa stanowią obcokrajowcy różnych wyznań – tolerancja religijna jest wręcz koniecznością.\nOcierając się o niepoprawność polityczną można dość śmiało stwierdzić, że odsetek Arabów w miejscowej populacji jest dużo niższy niż w niektórych europejskich miastach. Dlatego też w Dubaju znajdziemy zarówno kościół katolicki, kościół ewangelicki czy świątynię hindu. Ta ostatnia jest wyjątkowa, ponieważ styka się ścianami z najstarszym meczetem w mieście. Co ciekawe nawet w najbardziej rygorystycznym pod względem obyczajowym jak i konserwatywnym pod względem religijnym emiracie Sharjah znajdziemy nielichej urody kościół prawosławny. Jeżeli więc akurat spędzamy święta w Dubaju, a mamy w zwyczaju udawanie się na pasterkę, to nie będziemy z tym mieli najmniejszego problemu. No może z tą jedną różnicą, że nie odmrozimy sobie po drodze rąk.\nWielokulturowość Dubaj ma we krwi. Podkreśla ona w całej okazałości piękno ludzkiej koegzystencji, tak rzadko występującej w naturze, że aż godnej wielokrotnego wyróżnienia.\n.Oczywiście najbardziej trafiającym do zbiorowej świadomości zwyczajem świątecznym jest obdarowywanie się prezentami. Nie dzieje się to jednak bez sporego udziału dużych koncernów szukających zbytu na swoje produkty. Tak wiec często zdarza się, że zróżnicowani kulturowo mieszkańcy Dubaju postanawiają obsypać się z okazji świąt prezentami. Pomagają im w tym liczne promocje i rzekome wyprzedaże.\nKomercjalizacja świąt to norma na całym świecie, wiec i w tym przypadku nie mogło być inaczej. Dubaj nie tylko nie odstaje w tym wypadku od konkurentów, lecz bez kompleksów wręcz przepycha się energicznie łokciami, aby dopchać się pod fotel lidera.\nPotencjalne elfy w służbie Świętego Mikołaja mają do dyspozycji jedno z największych centrów handlowych świata. Dubai Mall to istna Sodoma i Gomora dla zakupoholików. Na czterech piętrach tego mastodonta wśród centrów handlowych znajdziemy ponad tysiąc dwieście sklepów. Jeżeli zmęczymy się zakupami możemy zregenerować swoje siły w jednej z dwustu dwudziestu restauracji i kawiarni. Dodajmy do tego dwa parki rozrywki dla dzieci oraz pełnych rozmiarów lodowisko a możemy być pewni, że cała rodzina wyjdzie z centrum handlowego z pełnymi siatkami w rękach, uśmiechem na ustach i debetem na koncie. Póki co, niezrażone pokłosiem niedawnego kryzysu ekonomicznego centra handlowe cały czas wyrastają jak przysłowiowe grzyby po deszczu.\nDubaj, nie pierwszy zresztą raz, także jeśli chodzi o prezenty – znajdzie się o jeden krok przed konkurencją. Gdy przypomnimy sobie jedne z pierwszych opisanych odwiedzin nowo narodzonego Jezusa przed oczami stanie nam nie kto inny jak Trzej Królowie. Ciężko nie pamiętać ich imion, ponieważ co drugie drzwi od Polskich mieszkań dokładają starań aby wryły się one głęboko w naszą świadomość. Niemniej warto również pamiętać, co owi panowie K+M+B przywieźli małemu Jezusowi. Wznosząc się na wyżyny absurdu wyobraźmy sobie przez chwilę, że jak w scenariuszu taniego, acz trzymającego w umiarkowanym napięciu dreszczowca, ktoś budzi nas rano telefonem, żądając od nas zmienionym syntezatorem mowy głosem abyśmy do południa dostarczyli mu złoto, kadzidło i mirrę. W przeciwnym wypadku stanie się coś złego. Przebywając w Warszawie, większość ludzi musiałaby w stresie posiłkować się mądrością jakiejś wyrafinowanej aplikacji swojego telefonu komórkowego, aby wyszukać odpowiednie sklepy zdolne dostarczyć taki zestaw dóbr. W Dubaju natomiast Trzej Królowie nie musieliby nerwowo wyciągać najnowszej generacji zdobyczy techniki spod znaku nadgryzionego jabłka, ponieważ wszystkie prezenty które chcą kupić małemu Jezusowi znajdą w jednym miejscu.\nNa popularnym wśród turystów przyjeżdżających z Nigerii, Brazylii i krajów byłego Związku Radzieckiego targu złota, gdzie zlokalizowanych jest ponad dwieście sklepów z biżuterią, nie będziemy mieli najmniejszego problemu ze znalezieniem sztabki złota. Nie mówiąc już o sympatycznym drobiazgu dla pięknych pań z rodzinnego domu. Ponieważ pewnego rodzaju upominki nie przystają obdarowującemu w randze Króla, w niniejszym tekście spuścimy dość hałaśliwą zasłonę milczenia na podrabiane zegarki oraz torebki znanych projektantów, w które można się na owym targu zaopatrzyć. Różnego rodzaju kadzidła oraz mirrę, zakupimy bez większych problemów kilkadziesiąt metrów dalej, nieopodal ujścia kanału Dubai Creek na targu przypraw.\nI choć może rzeczywiście nie rozminiemy się z prawdą stwierdzając, że trzepoczące na ciepłym wietrze kiepsko podrobione koszulki Messiego autentyczności targom nastawionym w dużej mierze na turystów raczej nie dodają, to jednak temu miejscu nie sposób odmówić klimatu. Warto zaznaczyć że w piątki targi złota i przypraw otwierane są dopiero w godzinach popołudniowych, więc jeżeli ktoś naprawdę boi się opisanego powyżej porannego telefonu może w ten dzień wyciszyć dzwonek.\nDrzewko, którego nie było\n.Jeżeli już jesteśmy uzbrojeni po zęby w upominki dla najbliższych i najdroższych, musimy oczywiście znaleźć odpowiednie drzewko, pod którym moglibyśmy je położyć. Nie od dziś wiadomo, że Emiraty kochają rekordy świata. Nie jest wiec żadną niespodzianką fakt, iż postanowili uczcić Święta Bożego Narodzenia kolejnym z nich. Najdroższa choinka świata stanęła w lobby zarządzanego przez grupę Kempinski hotelu Emirates Palace w Abu Dhabi. Ten superluksusowy kurort, jeżeli chodzi o całkowite koszty budowy ustępuje jedynie nieziemskiemu projektowi Marina Bay Sands w Singapurze.\nW restauracjach w Emirates Palace szefowie kuchni zużywają rocznie zawrotne pięć kilogramów złota spożywczego.\nW tym kontekście stwierdzenie ze biją się o złotą patelnię nabiera ciekawego wydźwięku. Piasek na plażę został ściągnięty specjalnie aż z Algierii. Osoba odpowiedzialna za jego sprzedaż, ze swoją smykałką do handlu zapewne jest teraz na etapie wysyłania ofert na zamrażarki dla Eskimosów.\nHotel szokuje nie tylko swoją warta jedenaście milionów dolarów choinka. Ostatnio dodał do swojej oferty z okazji Walentynek pakiet dla zakochanych o okrąglej wartości miliona dolarów. Przymknijmy oko na fakt, że tak nietypowo udekorowane drzewko dziwnie komponowałoby się z szopką w której nowonarodzony Jezus leży w skromnym żłóbku.\nOdwieczny dylemat, można by rzec czasami wręcz rozpalonych konfliktów każdego zacisza domowego na początku grudnia jest wybór: naturalna czy sztuczna. I oczywiście każdy z nas słyszał u siebie wielokrotnie bitwę na argumenty. Świerk to zapach świąt, będą się sypać igły, sztuczna to nie to samo, znowu będzie stała do kwietnia… i tak można wymieniać. Znowu punkt dla Dubaju, ponieważ ten problem nie istnieje. Świerk raczej nie jest stałym bywalcem miejscowych zagajników, a już tym bardziej nie czuje się autochtonem wśród niebujnej miejscowej flory.\nDominującą rolę wśród drzew od lat odgrywa palma daktylowa. Jest ona w dalszym ciągu bardzo ważnym elementem tradycji rdzennej ludności. W ciężkich czasach Beduinów palmy stanowiły nie tylko nieocenione źródło łatwych do przetrzymywania w niekorzystnych warunkach meteorologicznych węglowodanów pod postacią swoich owoców, lecz również rzucając cień dawały wytchnienie od lejącego się z nieba żaru. Szacuje się że w całym kraju posadzono blisko czterdzieści milionów palm daktylowych. Innym stosunkowo popularnym drzewem jest akacja. Jej długie korzenie są w stanie przedostać się do głębokiej warstwy wód gruntowych i pozwalają jej przetrwać w pustynnym klimacie. Inna sprawa że akacje nigdy nie wyglądają nazbyt bujne. Ich liście stanowią bowiem jeden z największych przysmaków dla wędrujących swawolnie i radośnie przez pustynię gromad dromaderów. Tak więc mała popularność świerku nie powinna nikogo dziwić. Inna sprawa, że gdyby było inaczej prawdopodobnie postanowiono by wybudować wyspę w kształcie świerku zamiast palmy.\nPoszukiwania choinki warto rozpocząć od jednego z francuskich supermarketów. Wybór sztucznych drzewek jest naprawdę imponujący. Również pod względem koloru. Są również dostępne tak nieortodoksyjne choinki jak czerwone, niebieskie lub fioletowe. Na świątecznych leniuszków czekają choinki z diodami led, nie wymagające zakupu dodatkowych światełek. Można powiedzieć, że każdy znajdzie coś dla siebie, zarówno pod względem wyglądu jak i rozmiaru drzewka.\nOprócz standardowych bombek, łańcuchów czy rzeczonych światełek można znaleźć również takie mniej typowe dla znanej nam tradycji Bożego Narodzenia. Dość dużym zainteresowaniem cieszą się świecidełka w kształcie niedźwiedzi polarnych. Bez problemu jednak uda się skompletować satysfakcjonujący zestaw ozdób choinkowych, łańcuchów oraz świecidełek do powieszenia na naszej sztucznej choince. Jeżeli szukamy czegoś bardziej wyrafinowanego, również w Dubaju możemy się wybrać na Bożonarodzeniowy targ. Najpopularniejszym jest bez wątpienia ten organizowany przez kompleks Madinat Jumeirah, który jest notabene własnością Szejka Dubaju. Miejsce jest na tyle urokliwe, że wśród zachwyconych bywalców zyskało przydomek miejscowej Wenecji. Rzeczywiście coś jest na rzeczy, ponieważ kompleks składający się z trzech hoteli oraz stylizowanego na tradycyjne targowisko centrum handlowego, poprzecinany został nitkami kanałów wodnych. Po tychże poruszać się można łodziami abra, które mogą przywodzić na myśl romantyczne weneckie gondole.\nJeśli komuś bardzo zależy na zapachu świerku, może w zastępstwie użyć powszechnie dostępnego w aptekach nawilżacza powietrza w kombinacji z olejkiem eterycznym o zapachu sosny syberyjskiej. Jeżeli ktoś nie ma na tyle wyczulonego węchu, że rozróżnia zapach obu drzew jest to opcja godna przemyślenia.\nPrzepraszam, czy ten karp jest halal?\n.Jest wczesny ranek a sprzedawcy na targu rybnym uwijają się jak w ukropie. Świeżo złowione zdobycze lądują w chłodniach i wykładanych lodem koszach na straganach. Pod względem zapachu można to ująć tak, że odwiedzając targ nawet z dwiema kropelkami Chanel No. 5 za uchem, Marilyn Monroe nie odczuwałaby specjalnego komfortu poprzez zmysł powonienia. Pierwszymi w kolejce po najlepsze kawałki są miejscowi restauratorzy, którzy maja umowy z poszczególnymi straganami. Po wstępnym przebraniu asortymentu wkraczają klienci indywidualni. W szerokim zestawie świeżych ryb znaleźć można takie rarytasy jak świeżo złowione rekiny, które zazwyczaj trafiają do popularnych tajskich lub bardziej ogólnie azjatyckich restauracji. Konia z rzędem jednak temu, co znajdzie tu karpia. Niestety nie występuje on ani w Zatoce Perskiej, ani w Zatoce Omańskiej. Nie bez znaczenia pozostaje tu fakt, iż karp z założenia jest rybą słodkowodną. Wśród ryb niekwestionowanym królem jest hammour, czyli imponujących rozmiarów granik. Jest to endemiczna dla tego regionu odmiana. Całe szczęście jej smak dorasta do rangi jej popularności. Upieczony ze skromnym dodatkiem soli, cytryny oraz skropiony oliwą, pozostawi bardzo miłe wspomnienia na kubkach smakowych finalnych konsumentów.\nW przeciwieństwie do zawodu jaki poczuli właśnie amatorzy karpia, pozytywne zaskoczenie czeka z kolei na degustatorów śledzi. W gęsto okraszonej wieżowcami dzielnicy Dubai Marina znaleźć można nietypowy dla tego regionu sklep z delikatesami. Ze sklepowego szyldu uśmiecha się do nas matrioszka, nieodzowny znak że w środku będzie swojsko. Są to delikatesy rosyjskie, dlatego można w nich kupić takie rarytasy jak kiszoną kapustę, biały ser, kaszę gryczaną, kwas chlebowy czy właśnie rzeczonego śledzia. Wszystko oczywiście w odpowiednich cenach, takich jakie Polacy płacą u siebie w kraju za egzotyczne towary. Niemniej jednak wybór jest zadowalający i jeżeli komuś zależy na tychże produktach, aby tradycji stało się zadość będzie w stanie wydusić ze swojej portmonetki dodatkowy grosz.\n.Nawet w rosyjskich delikatesach nie ma jednak produktów tak często zawyżających bilans kaloryczny. W Dubaju nie sprawdza się lansowana w ferworze świąt prawda życiowa, zgodnie z którą rybka lubi pływać.\nAlkohol stanowi tu kwestię poniekąd skomplikowana. Jeżeli mamy ochotę napić się wina możemy to zrobić wybierając się do większości hotelowych restauracji. Szklaneczką czegoś mocniejszego uraczą nas również restauracje posiadające licencję na sprzedaż alkoholu. Tych jednak jest poza hotelami naprawdę niewiele. Dzięki takiemu zabiegowi jedzenie w restauracjach hotelowych w Dubaju, wbrew zwyczajowym tendencjom z innych rejonów świata, jest wprost wyśmienite. Catering hotelowy przestaje się kojarzyć z czymś niewykwintnym i nabiera rumieńców, tak samo zresztą jak goście po butelce serwowanego doń wina. Jeżeli nie chcemy spędzać świąt w restauracji a jednak wciąż mamy ochotę na akompaniament alkoholowy do naszych dwunastu potraw na wigilijnym stole sprawa staje się jeszcze bardziej skomplikowana.\nAby legalnie nabyć alkohol w Dubaju: po pierwsze – nie możemy być wyznawcami islamu, po drugie – musimy mieć pobyt stały, po trzecie – z naszej uszczuplonej ferworem świątecznych zakupów kieszeni musimy wygrzebać sto dolarów.\nJeżeli spełniamy wszystkie powyższe warunki, stajemy się szczęśliwymi posiadaczami licencji na zakup alkoholu. Z tym przypominającym prawo jazdy dokumentem, opatrzonym zdjęciem właściciela, możemy udać się do jednego z nielicznych sklepów z alkoholem zlokalizowanych w mieście i stać się równie szczęśliwymi posiadaczami butelki ulubionego trunku. Inna sprawa, że za alkohol zapłacimy dużo więcej niż w innych krajach. Ciężko więc, zgodnie z kolejnym popularnym przy biesiadach powiedzeniem, łykiem alkoholu okazać zjedzonej przy świątecznym stole rybie należny szacunek i udowodnić ,że nie została właśnie połknięta przez psa.\nJeżeli chodzi o barszcz i uszka – sprawa jest jeszcze bardziej problematyczna, niż alkohol. Otóż ministerstwo spraw wewnętrznych nie wydaje licencji na barszcz z uszkami, a żaden sklep nie prowadzi jego sprzedaży. Przezorni świętujący muszą więc wybrać jedną z poniższych ścieżek awaryjnych. Pierwszą opcją jest przygotowanie we własnym zakresie barszczu i ulepienie uszek. Wszystkie składniki, łącznie z burakami są dość powszechnie dostępne i można je kupić w większości sklepów spożywczych. Nie można w nich natomiast kupić odrobiny zdolności kulinarnych niezbędnych do przekształcenia tychże składników w barszcz z uszkami. Dlatego druga opcja przewiduje zaopatrzenie się zawczasu w barszcz z torebki i zamrożenie uszek. Ewentualnie można posiłkować się paczką świąteczną przysłaną z kraju. Powyższe strategie działają również w zastosowaniu do pierogów i całego szeregu innych potraw świątecznych.\nTrochę gimnastyki czeka również wielbicieli pieczonego boczku i schabu na pierwszy i drugi dzień świąt. Nie jest sekretem że wieprzowina nie cieszy się specjalną popularnością w krajach muzułmańskich. Nie znaczy to jednak że w Dubaju jej nie kupimy. W międzynarodowych sieciowych sklepach spożywczych znajdziemy, zazwyczaj nieco ukryte na uboczu specjalne pomieszczenie, do którego muzułmanie nie mają dostępu. Właśnie tam należy szukać wieprzowiny. Podobnie jak w przypadku alkoholu ceny czasami bywają zaporowe, ale raz w roku można rozbić świnkę, nomen omen, skarbonkę.\n.Ciekawą inicjatywą popisał się nie kto inny jak sam Giorgio Armani w swoim szykownym hotelu w Dubaju. W restauracji Deli, znajdującej się w najwyższym budynku świata Burj Khalifa, powstał specjalny Pork Lounge, czyli bardzo ekskluzywne pomieszczenie przeznaczone wyłącznie do spożywania wieprzowiny.\nGoście mają tam okazję poczuć się naprawdę wyjątkowo zasiadając w osobnym, bardzo gustownie urządzonym pomieszczeniu. Nie ma się zresztą czemu dziwić, ponieważ nie zapominajmy, że Giorgio Armani to przede wszystkim legenda mody a dopiero w dalszej kolejności restaurator. Naprzeciwko ucztujących stoją dwie imponujących rozmiarów profesjonalne krajalnice do mięs, a za plecami szefa kuchni wiszą jedne z najlepszych szynek na świecie. Nie zabrakło tu miejsca dla takich legend jak szynka z Parmy, czy szynka San Daniele. Buńczuczny aromat dojrzewającego w idealnych warunkach najlepszej jakości mięsa wieprzowego świdruje nozdrza już na samym wejściu. Im dłużej wdycha się jego zapach, tym łatwiej akceptuje się jego ceny zapisane skromną kredą na czarnej tablicy przy stoliku. Do cieniutko pokrojonych plastrów przeźroczystej szynki goście mogą zamówić kieliszek szampana, w tym także w wersji rose’. W jego towarzystwie szynki tańczą i w końcowym efekcie rozpływają się na językach z jeszcze większym wdziękiem i gracją.\nTak więc wieprzowina w Dubaju jest nie tylko dostępna, lecz w niektórych miejscach wyniesiona do rangi sztuki, wybitnego i unikalnego kulinarnego doświadczenia.\n.Mimo jarmarcznych figurek reniferów i Mikołajów w centrach handlowych atmosferę świąt takich, jakimi je znamy ciężko wychwycić z powodu pogody. W miejscu, gdzie słonce świeci trzysta pięćdziesiąt dni w roku, a sezon deszczowy zaczyna się szesnastego stycznia i trwa nieprzerwanie do siedemnastego stycznia, głodni śniegu mogą wybrać się na największy zamknięty kurort narciarski na świecie. Znajduje się on w drugim co do wielkości centrum handlowym w Dubaju, Mall of Emirates, dlatego wypad na narty możemy śmiało połączyć nie tylko z zakupem prezentów, ale również choinki oraz składników do potraw świątecznych.\nPodczas gdy rodzice będą szusować po czterystumetrowym stoku zaopatrzonym w wyciąg krzesełkowy, pociechy mogą skupić się na lepieniu bałwanów lub na zabawie z grupą pingwinów pod czujnym okiem tresera (dla pingwinów). Tak więc jeżeli ktoś myślał, iż przeprowadzka do Dubaju sprawi, że uda mu się przez cały rok unikać bałwanów srogo się zawiedzie.\nCiężko przy okazji poruszania tematu dekoracji świątecznych nie sprawdzić, jak wygląda ona w jednym z najdroższych i najbardziej luksusowych hoteli na świecie. Burj Al Arab, tak zwany siedmiogwiazdkowy hotel w kształcie żagla, bo o nim tu mowa, lubi zaskakiwać swoich gości. Co roku włodarze tego przybytku luksusu wystawiają dość oryginalną oraz – nie siląc się specjalnie na szukanie wyrafinowanych synonimów – kiczowatą dekorację świąteczną. Z całą pewnością można pokusić się o stwierdzenie, że niektóre elementy tejże dekoracji wnoszą do utrwalonego od lat na Starym Kontynencie schematu specyficzny powiew świeżości.\nPrócz choinek próżno w niej szukać nawiązania do bardziej tradycyjnych elementów świąt. Być może jedynym spoiwem jest dominacja kombinacji kolorów czerwonego i białego, która zresztą z tradycja świąt ma niewiele wspólnego. Skojarzenie białego i czerwonego koloru ze świętami wdarło się do naszej podświadomości dopiero za sprawą zagrywki marketingowej, lansowanej przez pewien koncern z Atlanty produkujący co najmniej wątpliwej jakości napoje, szczycący się podobną kombinacją kolorów w swoim logo. Zdecydowanie najciekawszym elementem dekoracji są olbrzymie figurki. No właśnie nie do końca wiadomo kogo mają one przedstawiać. Jeżeli ktoś interesuje się historią wojskowości może na siłę poszukać podobieństwa strojów w jaki ubrane są figurki do osiemnastowiecznej formacji brytyjskiej piechoty Red Coats. Jeżeli komuś uda się już rozwikłać zagadkę kogo mogą przedstawiać owe figurki, wtedy pozostaje już tylko odpowiedzieć na kluczowe pytanie: jaki mają związek z Bożym Narodzeniem? Ktoś właśnie po to wymyśla takie przysłowie jak „co kraj to obyczaj”, aby można go było zacytować w tym miejscu.\n.W błędzie są jednak Ci, którzy myślą ze pogoda w Dubaju koliduje z tradycja Bożego Narodzenia. Jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, iż właściwe Boże Narodzenie, którego rocznice de facto świętujemy, wydarzyło się właśnie na Bliskim Wschodziem w Betlejem – zyskamy świeże spojrzenie na tą kwestie. Dlatego można powiedzieć, że tradycji jednak stało się zadość.\nJeżeli ktoś chce kurczowo trzymać się tradycji, zgodnie z którą przy Wigilijnej wieczerzy zasiądziemy po pojawieniu się pierwszej gwiazdy na niebie, może napotkać pewne trudności. W samym Dubaju gwiazd ze świecą szukać. Brak gwiazd spowodowany jest zanieczyszczeniem powietrza powszechnie znanym pod nazwą smog. Duża ilość pyłu i piasku nawianego znad pustyni dodatkowo pogarsza widoczność. Jakby tego było mało, nowoczesny Dubaj jest również bardzo mocno oświetlony w nocy, co powoduje, że trudno zobaczyć gwiazdy na niebie. Jeżeli już ktoś chciałby spędzić Wigilię nader oryginalnie, zawsze może wybrać się samochodem terenowym na pustynię i rozbić tam namiot. Dopiero tam w całkowitej ciszy i w czeluściach pustynnych ciemności naszym jedynym towarzyszem będą mieniące się nad głowami nieskończone konstelacje gwiazd.\nOsobliwym wyczuciem chwili wykazują się również miejscowe stacje telewizyjne podczas opracowywania świątecznej ramówki. W ten szczególny dzień dane nam jest śledzić, legendarny w kręgach spod znaku świąt przed szklanym ekranem film, opowiadający historię sympatycznego urwisa pozostawionego na pastwę losu w domu przez zapominalskich rodziców. Kiedy już syci wstaniemy od świątecznego stołu, a z ekranu telewizora dobiegać będzie znajomy wrzask Kevina, rozprawiającego się ze złoczyńcami siadamy przed komputerem. Na ekranie wita nas logo popularnego komunikatora internetowego. Różnica czasu nie pomaga w synchronizacji, ale nikt nie może zarzucić braku starań. Niestety, większość mieszkańców Dubaju nie spędzi świąt w rodzinnym gronie.\n.Jeżeli spojrzymy na sprawę kompleksowo, to nawet w tak odmiennym kulturowo, religijnie i klimatycznie miejscu jak Dubaj, możemy zorganizować bardzo fajne święta. Będą one może trochę odbiegać od tradycji. Będą wymagały odrobiny skłonności do kompromisów oraz akceptacji półśrodków, która w kwestiach tradycji napotyka często zacięty opór. Jeżeli spełniamy powyższe warunki, możemy sobie pogratulować. Kolejne święta w Dubaju będą w tym roku udane.\nTak więc z nadzieją i tęsknotą, spokojnie możemy wyczekiwać momentu, w którym pierwszy raz usłyszymy w radiowych głośnikach, brzmienie nieśmiertelnego utworu „Last Christmas” grupy Wham!\nMateriał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 20 grudnia 2014\nDubaj Luca FERRARIS\nCool Pics (144). Zima w Dubaju\n"Miesiąc w Paryżu. Dziesięć pomysłów. Grudzień 2014"\n"Piękno starych samochodów (4). Terra di Motore czyli klasyczna motoryzacja po włosku"\n"Świat w kanale"


Życie w Melbourne (Australia): czerwca 2013\nPosted by Unknown at 13:07 8 komentarzy: Links to this post\nPosted by Unknown at 14:33 2 komentarze: Links to this post\nPosted by Unknown at 15:26 8 komentarzy: Links to this post\nOFE w sosie australijskim\nAustralijski system emerytalny jest całkiem nowym ciałem z data 1992 jako oficjalnym początkiem tegoż zwanego Superannuation Guarantee (SG). Od tego roku każdy pracodawca zatrudniający legalnie pracownika odprowadza pewien procent jego miesięcznych zarobków do czegoś co można nazwać australijskimi OFE. Ten procent zaczął się od 3, w 2002 roku osiągnięto 9% a teraz zostało to popchnięte nawet do 12% gdzieś koło 2020 roku.\nDzięki temu posunięciu rząd starał się odciążyć swoją kasę od wypłacania emerytury gwarantowanej.\nCzy mu się to udało? Myślę, że za krótko tu jestem aby to ocenić, pewnie jednak prawda leży pośrodku. Dla tych co dużo uzbierali, do czego rząd usilnie namawia, by po 50 roku życia w szczycie swoich zarobków samemu dokładać do tych funduszy żeby jak najwięcej uzbierać (czyli rząd będzie musiał mniej tej emerytury wypłacać).\nPonieważ mam możliwość spotykania się dosyć częstego z ludźmi będącymi na emeryturach (efekt uboczny choroby i spotkań na zajęciach dla inwalidów) mogę powiedzieć, że wyjaśnili mi oni jak to jest możliwe, że pomimo głodowej wręcz państwowej emerytury (wg. tych z którymi rozmawiałem) są w stanie chodzić do restauracji co tydzień, do kina czy też na wakacje dwa razy do roku? Ot ich odpowiedź, pracowaliśmy ciężko, odłożyliśmy sporo na super (skrót od tej długiej nazwy Superannuation Guarantee) to i mamy na to pieniądze.\nJak z tego wynika tutejsze fundusze jakoś nie przejadły pieniędzy tych ludzi i pomimo kryzysu i sporych strat (ale odrobionych z nawiązką przez nie) dają radę wypłacać dodatkowo całkiem sympatyczne dodatkowe emerytury.\nAby nie było tak słodko jak ktoś za dużo dostaje z tych funduszy to państwowa emerytura zostaje zmniejszona lub nawet zabrana (wariant optymalny dla rządu, hehe).\nMogę jeszcze porównać funkcjonalność funduszu w Polsce (ponieważ jeszcze mam tam, ale pewnie już nie długo dzięki jaśnie panującej władzy) i tu. Oba fundusze mogę obsługiwać przez internet (duży plus). W polskim funduszu mogę podejrzeć historię transakcji (i zobaczyć jak w każdym roku kiedy opłacałem składki ze cztery nie dotarły do tegoż funduszu bez żadnej przyczyny) i w tutejszym też mogę podejrzeć tą historię (ale jakoś żadne składki nie zginęły).\nW Polskim funduszu nic więcej zrobić nie mogę oprócz patrzenia jak rośnie lub spada mi cena jednostki z okazji jakiś inwestycji funduszu (ale jakich nie mam pojęcia), w tutejszym mam możliwość decydowania samemu ile procent uzbieranych pieniędzy chcę zainwestować w dany typ jak akcje australijskie lub międzynarodowe, obligacje, infrastrukturę, nieruchomości i parę innych jeszcze). Oczywiście wolności ta daje ryzyko straty jak się źle wybierze, ale chociaż nie ma kogo winić tylko samego siebie. To tak po w skrócie jak to jest z emeryturę tutaj.\nNa zakończenie obrazek jaki jest tu często stosowany do zachęcania oszczędzania na emeryturę:\nZachodzi jednak pytanie, czy gdy człowiek osiąga wiek emerytalny (tutaj też już 67 lat, ale można dzięki super pójść na wcześniejszą emeryturę już w wieku 60 lat, czyli młodzież ;-)), chce się po plażach rozbijać? No może obrazek jest zły ?;-)\nPosted by Unknown at 13:08 8 komentarzy: Links to this post\nLabels: ekonomia, emerytury, OFE


Po pięciu dniach moje żyły i żyły poprawiły się, skóra powróciła do normy i żylaki zniknęły. Nie skrzywdzili mnie już więcej i opuchlizna poszła w dół. Kontynuuję leczenie i to bardzo dobrze, teraz jestem lepszy. […]\nGermitox Opinie Cena Pasożyci w naszym organizmie – temat, który był przedmiotem częstych dyskusji w ostatnich latach. Występują one nie tylko u zwierząt, ale także u ludzi. Nie ma większego znaczenia, jeśli przestrzegasz zasad […]\nPiękne i zdrowe zęby to nasze marzenia. Oczywiście musimy dbać o nasze zęby, ale nawet to nie budzi uśmiechu, który widzimy w czasopismach piękności. Wybielanie zębów jest drogie i nieprzyjemne dla wielu ludzi. Istnieje wiele […]\nMogą nawet pomylić się z kretem lub znakiem urodzenia.Niezwykle ważne jest, aby Twoje zwierzę, nawet jeśli jest tylko w środku, [...]\nPomoże również rozwiązać problemy erekcji.Wszystkie te problemy są bardzo istotne dla współczesnych mężczyzn, więc konieczne jest znalezienie rozwiązania, które pomogłoby [...]\nZawiera również pantenol i glicerynę, które zmiękczają skórę i ułatwiają regenerację górnych warstw skóry.To przyspiesza regenerację.Opinie klientów na temat produktu [...]


Hotel Iberotel Costa Mares - Egipt, oferty i opinie w Travelplanet.pl\n9.12. - 12.12.2021 (4 dni) All inclusive / Warszawa\nod 2 154 zł za os.\nod 3 443 zł za os.\nZobacz wszystkie 43 opinie o hotelu\nNumer hotelu: 183 955\nLuksusowy hotel Iberotel Costa Mares położony jest w samym centrum wybrzeża Morza Czerwonego we wschodnim Egipcie, w malowniczej zatoce Marsa Mubarak. Ośrodek usytuowany jest w kurorcie Port Ghalib, w niedalekiej odległości od tamtejszego centrum, pełnego interesujących atrakcji. Odpoczywający tam goście mogą szybko dotrzeć do miejscowości Marsa Alam, jednej z ciekawszych w tym słonecznym kraju. Położony jest też blisko plaży i zaledwie 12 kilometrów od lotniska obsługującego loty czarterowe.\nIberotel Costa Mares to nowoczesny hotel z kompleksowym wyposażeniem, dlatego wczasy w tym miejscu będą na pewno urozmaicone. Przy wejściu do obiektu mieści się recepcja ze sklepami i punktami usługowymi, połączona z przestronnym lobby. Na terenie ośrodka znajdują się liczne lokale gastronomiczne o zróżnicowanym menu, duży kompleks basenowy z tarasem słonecznym, liczne tarasy widokowe w tym jeden na dachu, a także bogate zaplecze sportowe, rozrywkowe i rekreacyjne. Goście mają też do dyspozycji sale kongresowe i parking.\nTen nowoczesny ośrodek oferuje swoim gościom nocleg w wygodnych i doskonale zaopatrzonych apartamentach w wersji dwuosobowej oraz rodzinnej. Ten drugi wariant składa się z dwóch sypialni oddzielonych drzwiami. Każdy pokój zaopatrzony jest w telewizor z satelitą, klimatyzację indywidualną, telefon stacjonarny, suszarkę do włosów, zestaw do parzenia kawy i herbaty, sejf, mini barek. Do apartamentów przylega łazienka zaopatrzona we wszystkie, niezbędne akcesoria, a także balkon lub taras (część oferuje widok na morze).\nPodróżni wybierający ofertę tego hotelu mogą skorzystać z kompleksowego wyżywienia w pakiecie all inclusive. W cenę tej opcji włączone są trzy posiłki dziennie serwowane w wyznaczonej restauracji, o ustalonych porach (w formie bufetu). W ciągu dnia można też raczyć się smacznymi przekąskami, a także zamawiać nielimitowane ilości napojów alkoholowych i bezalkoholowych. W dwóch pozostałych restauracjach za dodatkową opłatą można wybrać dania z karty bazującej na kuchni międzynarodowej i lokalnej.\nIberotel Costa Mares to doskonałe miejsce na wakacje z dziećmi w każdym wieku! Każdego dnia organizowane są tam animacje czasu wolnego dla maluchów oraz osobne dla nastolatków. Poza tym dla najmłodszych gości przygotowano rozbudowany plac zabaw, mini klub oraz pokój gier. Także dorośli nie będą narzekać tam na nudę! Co wieczór mają zapewnione atrakcje w postaci koncertów na żywo czy pokazów artystycznych. Poza tym mogą uczestniczyć w zajęciach sportowych (joga, stretching, aerobik) czy z przestronnej siłowni.\nNa terenie ośrodka wakacyjnego usytuowane jest nowoczesne centrum Spa z bogatą ofertą masaży różnymi technikami oraz zabiegów pielęgnacyjnych, leczniczych i kosmetycznych. Zainteresowane osoby mogą też za dodatkową opłatą wybrać się na rejs statkiem połączony ze snorkelingiem. Poza tym organizowane są ciekawe wycieczki fakultatywne, które są doskonałą okazją do zwiedzenia starożytnych zabytków Egiptu. Podróżni mają też dostęp do sklepu z pamiątkami, punktu wymiany walut czy usług lekarza internisty.\nTen luksusowy ośrodek dysponuje własną, prywatną plażą usytuowaną na terenie jego posesji. Wszyscy goście hotelowi mogą tam korzystać z wielu atrakcji dostępnych bezpłatnie. Na miejscu czeka serwis plażowy, w którego skład wchodzą leżaki, parasole oraz ręczniki kąpielowe. Mieści się tam także doskonale zaopatrzony beach bar, serwujący napoje i przekąski w ramach pakietu all inclusive. Na wybrzeżu można też znaleźć wypożyczalnię sprzętu sportowego, należącą do firmy zewnętrznej (usługa płatna).\nPt 25 °C temperatura w nocy 18 °C\nSob 25 °C temperatura w nocy 19 °C


Kolejny wiersz, - Powiat Częstochowski - Wiadomości z regionu\nKoniec sierpnia, lato powoli odchodzi,\nodchodzi, aby na drugi rok powrócić.\nKiedy jednak odejdzie,\nchce obdarzyć nas swoimi darami.\nW ogrodach zostawia zioła i kwiaty,\nz których zimą zrobimy pachnące herbaty.\nDrzewa w sadach ubrane w owoce,\ndojrzewające w pełnym słońcu – ich smak\ni zapach lata, cieszyć nas będą w długie jesienne dni.\nŚwieżych warzyw kosze pełne\ni zmęczone pracą ręce.\nWieczorami słychać rytmiczne cykanie świerszczy,\nktóre przypominają że lato dobiega końca.\nPtaki gromadzą się, szybują po niebie\ni tylko żal im, że odlatują w inne miejsca; do siebie.\nSierpniowe spadające gwiazdy\nniosą nadzieję spełnianych życzeń.\nBo któż z nas nie pragnie być szczęśliwy ?!?\nWszyscy więc, spoglądamy w wieczorne niebo i czekamy,\nże właśnie teraz spadnie…\nta jedna dla nas gwiazda.


"Mogłaby oglądać godzinami nie tylko bajki, ale też sposoby malowania, makijaże. I potem to kopiuje - i mimo że ma 3 lata - potrafi się sama pomalować. Nikt jej tego nie uczył, nikt jej do tego nie namawiał. Zobaczyła to w internecie - tłumaczy ojciec trzylatki."\nRewelacja! Zawsze to z 15 minut zaoszczędzone przed wyjściem do przedszkola!\nDobrze, że moje dziecko jeszcze tego nie potrafi, za to potrafi grać w piłę (ma trzy lata), wspinać się na ściance i urządza kotu teatrzyk z pluszaków....\nJest różnica pomiędzy programowaniem a Programowaniem. Samo programowanie jest proste jak drut, w końcu BASIC składał się z kilku koment i nie trzeba było nawet opanowywać klawiatury, żeby programować ZX Spectrum (w moim przypadku Timexa).\nDo prawdziwego Programowania droga wiedzie przez opasłe podręczniki matematyki, informatyki i tysiące linijek kodu. Mój ośmioletni syn też programuje, podobnie jak umie czytać i pisać, liczyć a z książek i TV ma większą wiedzę o planatech niż Kopernik. W średniowieczu byłky spalony na stosie, 50 lat temu byłby cudownym dzieckiem, dziś jest zupełnie normalnym chłopcem. Umiejętność pisania nie tworzy poczytnego Pisarza, znajomość planet nie czyni astronomem, tak jak znajomość kilku koment nie czyni informatykiem.\nBardziej mnie martwi czego nie potrafi - nie potrafi zrobić sobie procy. Jakoś muszę go przekonać, że prawdziwy chłopak procę sobie robi, nie kupuje.\nOceniono 200 razy 80\nDlaczego artykuł jest o OJCACH? Matki są za głupie na to by wprowadzić dziecko w świat nowych technologii? I dlaczego chłopcy uczą sie programować a dziewczynki co najwyżej mogą się nauczyć z internetu jak się umalować?\nProgramująca KOBIETA, bez brody.\nprogramowanie dla 8latka to nie aplikacje, a praca na aparacie myślowym: synteza i analiza złożonych struktur w określonym celu, rozwiązywanie problemów, nabieranie pewności siebie. nawet jeśli przyjmuje to formę układania klocków na ekranie. tak jak liczenia i pisania, każdy człowiek skorzystalby poznając podstawy programowania.\nNie ma w tym niczego dziwnego, dzieci uczą się szybciej niż dorośli i robią to poprzez zwykłą obserwację. Tak jest skonstruowany człowiek. Dziecko bez problemu uczy się języka, nawet kilku języków po prostu je słysząc. Tak samo jest z obsługą smartfonów, programowaniem i tak dalej. O wiele łatwiej jest nauczyć tego dziecko niż 50- 60- latk, który nie miał z tym nigdy styczności. Nawet więcej, nie tyle łatwo jest nauczyć dziecko co właściwie praktycznie nie trzeba go tego uczyć, dziecko widzi, dziecko naśladuje i dziecko nie wiadomo skąd umie. To jest coś zupełnie normalnego i nie rozumiem dlaczego autor artykułu pisze o tym jakby to było co najmniej zjawisko nadprzyrodzone.\nhej rodzice a wy już nie pamiętacie rózmów waszych rodziców i ich troski o stracone telewizyjne pokolenie które nie umie spędzać inaczej czasu! Ja. starsza pani, jeszcze pamiętam zgrozę rodziny nade mną i kuzynem że tyle czytamy i tracimy kontakt z rzeczywistością!! Każde pokolenie ma swoje szczyty a rodzice są tylko asystentami ich rozwoju. Wy jakoś dorośliście więc nie wracajcie do modelu " kolej pozbawia krowy mleka a kury jajek"!\nSuper, sześciolatek napieprza na wirtualnym polu bitwy do wirtualnych ludzików. Czy wychowany w ten sposób 20-latek będzie w stanie zrozumieć, że "w realu" jeden strzał zabije, i człowiek nie wróci za pięć minut na kolejny "respawn"?\nEkstra, pięciolatka lata po smartfonach i tabletach, ogląda kolorowe reklamy koncernów, "rozmawia" z koleżankami i kolegami na facebooku, ogląda filmiki na youtube (sama!!! jakie to ważne i chwalebne), to czy mając 20 lat będzie umiała na żywo porozmawiać z człowiekiem? Czy człowiek od początku życia rozmawiający z rówieśnikami (i nie tylko) za pośrednictwem internetu będzie w stanie zrozumieć, że mówi na bieżąco, i nie da się wcisnąć "backspace"? Czy skoro od małego ogląda uśmiechnięte rodziny wpieprzające suplementy diety będzie w stanie zrozumieć, że nie należy brać wszystkich kolorowych pigułek oferowanych przez koncern farmaceutyczny?\nA teraz terapia szokowa, które z tych "cyberdzieciaków" umie zrobić sobie jajecznicę, grać w piłkę z kolegami, zna np. obsługę kompasu (nie cyfrowego, zwykłego)?\nKto weźmie odpowiedzialność za rzeszę upośledzonych kretynów, którzy umieją wciskać wirtualne guziczki na płaskim ekranie, umieją pisać bajeczne wiadomości i znaleźć wszystko w internecie, a nie umieją zrobić sobie żarcia, porozmawiać na żywo? Byłem ostatnio świadkiem (wczoraj w CH Janki Reustaurama) jak dzieciak roześmiany od ucha do ucha krzyczy do "mamusi" "jutro urodziny będziemy robić seksi seksi", to co będzie, jak pięcioletnia córka pana Marcina usłyszy w telewizji termin "hard porn", a skoro umie już wszystko znaleźć w przeglądarce, to z pewnością znajdzie "odpowiednie" materiały?\nWracając, kto weźmie odpowiedzialność za rzeszę upośledzonych ludzi uzależnionych od elektroniki i internetu? Co będzie, jak internet padnie? Co będzie, jak komputer się zepsuje? Czy sześcioletni syn pana Jacka pyta tylko o to, którym się strzela a którym skacze, a nie zapytał nigdy o obsługę wiertarki albo do czego służy klucz nasadowy?\nWychowujecie rodzice bandę upośledzonych dzieciaków, ludzi, którzy nigdy nie dojrzeją, i którzy nie poradzą sobie w sytuacji, kiedy nie będzie dostępna elektronika. Uzależniacie swoje dzieci od komputerów i internetu, dopuszczacie je do sieci, w której jest masa dobrych rzeczy, ale też ogromna ilość zagrożeń, a nie wszystko co legalne jest dobre dla małego dziecka. Na naszych oczach wychowuje się ogromną grupę ludzi, którzy w przyszłości nie będą w stanie podjąć żadnej normalnej pracy, jedyne co to będą umieli grać i programować, a kto im będzie budował domy i naprawiał samochody? Ano, przecież informatyk to świetnie płatna praca. Owszem, bo informatyków jest MAŁO, a zaraz będą ich dziesiątki tysięcy, wtedy za pracę pogardzanego spawacza wasze dzieci będą płacić tyle, co teraz spawacze za pracę informatyków.\nRodzice oddają bez walki wychowanie swoich dzieci obcym ludziom. Dzieciaki wychowa im internet, a dokładniej stojący po drugiej stronie światłowodu ludzie. Niech się potem tatuś nie dziwi, jak go dzieciak na starość nie będzie chciał utrzymywać, a co, powie wtedy: nie tak cię wychowałem?\nI właśnie dlatego, serwisy typu www.teenzone.pl zalewane są pytaniami, na które powinni odpowiadać rodzice. To oni powinni kształtować charakter i wpływać na rozwój emocjonalny. W artykule mówimy o przedszkolakach i młodszych dzieciach, ale właśnie to wychodzi w wieku nastu lat - niedostosowanie, alienacja, brak radzenia sobie z życiem.


Procesory dynamiki dźwięku. Obecnie procesory efektowe, czy to w formie osobnych urządzeń, czy też efektów wbudowanych w konsolety cyfrowe, oferują „gotowce” - ppt pobierz\nProcesory dynamiki dźwięku. Obecnie procesory efektowe, czy to w formie osobnych urządzeń, czy też efektów wbudowanych w konsolety cyfrowe, oferują „gotowce”\nOpublikowałIgnacy Piekarski Został zmieniony rok temu\nPrezentacja na temat: "Procesory dynamiki dźwięku. Obecnie procesory efektowe, czy to w formie osobnych urządzeń, czy też efektów wbudowanych w konsolety cyfrowe, oferują „gotowce”"— Zapis prezentacji:\n1 Procesory dynamiki dźwięku\n2 Obecnie procesory efektowe, czy to w formie osobnych urządzeń, czy też efektów wbudowanych w konsolety cyfrowe, oferują „gotowce” w formie presetów, które często faktycznie są gotowe do użycia i brzmią przyzwoicie, ale z drugiej strony użytkownik ma możliwość regulacji mniejszej lub większej liczby parametrów danego efektu, co pozwala uzyskać własne brzmienie. Oczywiście jeśli nie mamy pojęcia, co znaczą tajemnicze nazwy, takie jak „predelay”, „diffusion” czy „decay”, lepiej nie kręcić na chybił-trafił tymi parametrami (choć niewykluczone, że zupełnie przypadkiem uda nam się „ukręcić” ciekawie brzmiący efekt) i skorzystać z gotowych, fabrycznych presetów.\n3 Pogłos (z ang. Reverb) Najważniejszym parametrem, a jednocześnie czymś, co określa nam efekt typu „reverb”, jest czas pogłosu. Czas pogłosu to z definicji czas, jaki upłynie od moment wyłączenia pobudzenia (czyli źródła dźwięku), do momentu aż poziom dźwięku w pomieszczeniu powstały od naszego źródła (które właśnie wyłączyliśmy) spadnie poniżej 60 dB w stosunku do średniego poziomu panującego w czasie pracy naszego źródła.\n4 Spotykane regulacje: – czas pogłosu (reverb time lub decay) – może być od kilkunastu ms (małe, bardzo wytłumione pomieszczenie, jak komora bezechowa) do kilku sekund (katedra). Pogłos (z ang. Reverb) – wczesne odbicia (early reflection) po dźwięku bezpośrednim następuje kilka wyraźnie rozróżnialnych odbić (np. pierwsze odbicia od wysokiego sufitu i znajdującej się daleko za nami ściany tylnej), a dopiero potem zlewa się to w całość jako pogłos.\n5 Pogłos (z ang. Reverb) – opóźnienie wstępne (predelay) – od niego zależy, czy pogłos będzie „doklejony” do dźwięku bezpośredniego (tak jakbyśmy stali w pomieszczeniu blisko ścian, a dalej od źródła), czy pomiędzy dźwiękiem bezpośrednim a pogłosem będzie ułamek sekundy przerwy (stoimy blisko źródła, a pomieszczenie jest duże).\n6 -rozproszenie (diffusion lub density) – pogłos to suma kolejnych odbić, których jest tak wiele i tak krótki czas je dzieli, że zlewają się w jedną całość – np. duże pomieszczenie o bardzo gładkich ścianach. Tak jest w przypadku dużego rozproszenia. Ale jeśli rozproszenie jest małe, słyszymy wyraźnie ziarnisty charakter pogłosu, niejako poszczególne odbicia. Pogłos (z ang. Reverb)\n7 – tonalność określa nam brzmienie pogłosu, np. jako jasne albo ciemne (np. pomieszczenie, które pochłania część wyższych częstotliwości, a mniej niskich, ma brzmienie ciemne). Czasami zamiast tego parametru mamy do dyspozycji filtry górno- i dolno przepustowe, dzięki którym sami decydujemy o brzmieniu (tonalności) pogłosu. – nie należy zapominać o poziomach wejściowych (input gain) i poziomach wyjściowych dry/wet. W procesorach sprzętowych często napotkamy przełącznik tak właśnie nazwany – dzięki niemu decydujemy, czy z procesora wychodzi tylko dźwięk „mokry”, czyli sam efekt pogłosu, czy efekt wraz z dźwiękiem bezpośrednim. Jeśli używamy procesora „w pętli”, tzn. pobieramy sygnał z miksera za pomocą wyjść AUX i wprowadzamy taki obrobiony sygnał z powrotem do miksera, przełącznik musi być ustawiony na wet (po co mamy dublować sygnał bezpośredni!). Jeśli natomiast procesor pracuje w szeregu (np. u gitarzystów, ale nie tylko), wtedy musimy mieć zarówno dźwięk dry, jak i efekt wet. Pogłos (z ang. Reverb)\n8 Echo (z ang. Delay) Polega na dodawaniu do dźwięku bezpośredniego jego opóźnionych „replik”, czyli kopii sygnału opóźnionego w stosunku do bezpośredniego o pewną wartość czasu (większą niż 60 ms, gdyż poniżej 60 ms ucho ludzkie nie rozróżnia dwóch dźwięków jako osobne, ale jako jeden, nieco wzmocniony i o dłuższym wybrzmiewaniu). Delay może być w formie „prostej” (simple) lub „wieloodbiciowej” (multi-tap). W obu przypadkach znajdziemy parametr określający wielkość, czyli czas opóźnienia (delay time). Czas ten zawiera się w granicach od kilku milisekund (w urządzeniach cyfrowych nawet ułamków milisekund) do kilku-, kilkunastu-, a nawet kilkudziesięciu sekund. Dodawanie do sygnału oryginalnego sygnału opóźnionego o kilka ms wpływa na barwę dźwięku. Mając efekt typu simple echo nie musimy być skazani tylko na uzyskanie pojedynczego odbicia. Jeśli chcemy trochę „zagęścić atmosferę” czyli dodać jeszcze kilka odbić, wystarczy jeśli dysponujemy parametrem decay, którym to regulujemy wielkość zanikania, a przez to liczbę gasnących odbić, następujących po dźwięku bezpośrednim. Wartości „przyzwoite” to przedział 1-3 s. Oprócz takiego prostego echa, czyli jednego lub kilku odbić następujących po sobie w jednakowych odstępach czasu, możemy wykorzystać delay, w którym poziomy i czas pojawiania się odbić w stosunku do dźwięku bezpośredniego możemy sobie sami ustalać. Możemy je dowolnie rozmieszczać w panoramie, odbicia mogą być w fazie lub w przeciwfazie w stosunku do „oryginału”.\n9 Jest to efekt modulacyjny. Bardzo popularny efekt, szczególnie u gitarzystów. Po zaaplikowaniu tego efektu (np. w postaci wtyczki), oryginalny ślad zostaje skopiowany (wszelkie operacje odbywają się oczywiście wewnątrz plug-inu), a następnie ta opóźniona o 20-35ms kopia jest odtwarzana jednocześnie z oryginałem. Chorus ma najdłuższy ze wszystkich efektów czas opóźnienia, stąd czasem używa się go do zdublowania wokalu. Oprócz wariacji w opóźnieniu sygnału efekt ten daje nam również pewną kontrolę nad wysokością dźwięku dzięki parametrom Depth (Głębia – w skrócie ilość efektu) i Rate (w tym przypadku kontrolującym częstotliwość LFO). Sygnał wejściowy trafia do linii opóźniającej o czasie opóźnienia zmienianym w zakresie od kilku do kilkunastu milisekund. Następnie sygnał opóźniony jest sumowany z oryginalnym. Na wyjściu efektu chorus pojawiają się dwa rozstrojone względem siebie sygnały muzyczne, co daje wrażenie gry dwóch instrumentów Chorus\n10 Flanger Jest to efekt modulacyjny. C zęsto stosowany na gitarze, popularny na śladach wokalu. Mocno przesterowane gitary w połączeniu z tym efektem (zazwyczaj głębokim i powolnym) tworzą dość niepowtarzalne i grube brzmienie. Flanger jest trochę podobny do Chorusa, tak w brzmieniu, jak i w zasadzie działania, ale kilka rzeczy je od siebie odróżnia. Przede wszystkim, czas opóźnienia, który w przypadku Flangera jest krótszy i waha się w okolicach 5-20ms. Ostatni element odróżniający go od Chorusa, to obecność parametru Feedback (sprzężenie zwrotne), który kontroluje jak dużo tych właśnie sprzężeń jest wysyłanych z powrotem na wejście. Tworząc taką pętlę powodujemy powstawanie filtrowania grzebieniowego, gdzie niektóre częstotliwości się znoszą, a inne zostają wzmocnione. I to w głównej mierze decyduje o charakterystycznym brzmieniu Flangera. W efekcie flanger przestrajanie linii opóźniającej jest na tyle powolne, że zmiana częstotliwości jest niezauważalna.\n11 Sygnał wejściowy przechodzi na wyjście bez zmian. Ale jeśli poziom sygnału wejściowego będzie za duży, większy niż maksymalny poziom użyteczny dalszych urządzeń (magnetofonu, wzmacniacza, itp.), to układ ogranicznika zmniejszy swoje wzmocnienie i tym samym poziom takich silnych sygnałów na wyjściu. Krótko mówiąc limiter zapobiega przesterowaniu dalszych urządzeń w torze wzmocnienia. Sygnały cichsze są przenoszone bez zmian, natomiast sygnały zbyt głośne są zmniejszane do założonego poziomu. Sygnał wyjściowy w żadnym wypadku nie przekroczy ustalonego poziomu. Limitery są bardzo często używane w studiach radiowych w audycjach na żywo, gdzie zapobiegają przesterowaniu toru nadawczego. Jest to swego rodzaju „kaganiec” dla wrzeszczących mówców. Limiter nie obcina wierzchołków i nie wprowadza Zniekształceń nieliniowych – przy zbyt dużych sygnałach zmniejsza wzmocnienie i sygnał wyjściowy zachowuje swój kształt, ma tylko mniejszą amplitudę. Limiter\n13 Limiter jako „twardy” ogranicznik W elektronice używa się także innych limiterów, czyli ograniczników. Przykładowo popularny układ gitarowy - fuzz też jest limiterem – ogranicznikiem, ale jego działanie jest zupełnie inne. W układzie typu fuzz jeśli sygnał wejściowy jest większy od założonego, następuje po prostu obcinanie wierzchołków i przebieg na wyjściu ma wprawdzie ograniczoną amplitudę, ale jest potwornie zniekształcony - z wyglądu przypomina prostokąt.\n14 Parametry czasowe Czas attack – jest to czas jaki mija od chwili przekroczenia wielkości progowej poziomu napięcia wejściowego THRESHOLD ao momentu redukcji wzmocnienia. Czas release – jest czas powrotu do poprzedniego wzmocnienia gdy sygnał nie przekraczał progu przełączenia.\n15 Limiter -ATTACK powinien być ustawiony na 0, -THRESHOLD – próg zadziałania 0dB -RELEASE – czas powrotu do pierwotnego wzmocnienia przed przekroczeniem poziomu.\n16 Bramka szumu Jak wskazuje nazwa jest to bramka, która może być otwarta (przepuszcza sygnał z wejścia na wyjście) albo zamknięta (nie przepuszcza sygnału). Jeśli na wejściu występują sygnały o małych amplitudach, bramka jest zamknięta. Gdy na wejściu pojawią się większe sygnały bramka zostaje otwarta. Przy takim działaniu, jeśli na wejściu występują tylko szumy (małe sygnały), bramka jest zamknięta i na wyjściu nie ma denerwującego szumu. Gdy pojawią się sygnały użyteczne (większe niż poziom szumów), bramka się otwiera i cały sygnał wejściowy beż żadnych modyfikacji przechodzi na wyjście i do głośników. Bramka szumu posiada regulowany układ progowy, który będzie sterował pracą w zależności od poziomu sygnału.\n17 threshold, czyli próg zadziałania – za pomocą tego parametru ustalamy, poniżej jakiego poziomu sygnał nie będzie przepuszczany na wyjście bramki, decay, czyli czas zaniku, określa czas potrzebny na to, by bramka zamknęła się, od momentu gdy poziom sygnału spadnie poniżej ustawionego progu zadziałania. Bramka szumu\n18 Kompresor Wpływa w pewien sposób na wzmocnienie wszystkich sygnałów. Dla kompresora również istnieje pewien poziom odniesienia. Tylko sygnały o tej jednej jedynej wielkości (amplitudzie) są przepuszczane przez, układ bez zmiany poziomu (czyli wzmocnienie układu jest równe 1 (0dB). Sygnały większe są zmniejszane: czym większy sygnał, tym bardziej redukowany jest jego poziom. Kompresor nie jest aż tak „stanowczy”. Zmniejsza wprawdzie wzmocnienie dużych sygnałów, ale nie do ustalonego poziomu, tylko w pewnym stopniu. Przykładowo jeśli sygnał wejściowy wzrośnie i stanie się czterokrotnie większy niż poziom odniesienia, to na wyjściu sygnał też wzrośnie, ale tylko dwukrotnie. Jeśli na wejściu wzrośnie stukrotnie, na wyjściu wzrośnie tylko dziesięciokrotnie. Już w tym miejscu można powiedzieć, że kompresor zgodnie ze swą nazwą kompresuje (zmniejsza, ściska) dynamikę sygnału. Przy małych sygnałach kompresor wzmacnia sygnały mniejsze niż ustalony poziom odniesienia. Współczynnik wzmocnienia nie jest stały: czym mniejszy sygnał, tym bardziej jest wzmacniany. A gdy poziom sygnału wejściowego zbliża się do wspomnianego poziomu odniesienia, wzmocnienie zbliża się do jedności. Czyli sygnały najmniejsze są znacznie wzmacniane, przy wzroście wielkości sygnału wejściowego wzmocnienie maleje. Gdy sygnał wyjściowy osiąga wielkość równą poziomowi odniesienia kompresora, wzmocnienie wynosi 1 (0dB). Przy dalszym wzroście poziomu sygnału wejściowego kompresor w pewnym stopniu tłumi sygnał, i wzrost na wyjściu jest mniejszy niż wzrost na wejściu.\n19 Podczas dyskusji kilku osób w studiu radiowym kompresor pozwoli w znacznym stopniu wyrównać poziomy poszczególnych sygnałów. Wiadomo, że niektórzy mówią ciszej, inni głośniej. Niektóre kwestie będą wypowiadane cicho, inne z naciskiem, głośniej, może nawet podniesionym głosem. Zastosowanie układu, który zapewniłby jednakową głośność wszystkich rozmówców na pewno odebrałoby dyskusji atmosferę i zdecydowanie utrudniło przekazanie emocji. Inny przykład. Z pewnych względów przy odbiorze audycji radiowych subiektywnie odczuwana głośność podczas nadawania muzyki jest znacznie większa, niż głośność towarzyszących im wypowiedzi słownych. Ale każdy, kto ma w samochodzie radio i chciał podczas jazdy słuchać komentarza, przeplatanego muzyką może popaść w irytację: jeśli ustawi odpowiednią głośność słownych komentarzy, to głośność muzyki będzie zdecydowanie zbyt duża. Jeśli nastawi muzykę, by głośność nie była irytująco duża, komentarze okażą się zdecydowanie za ciche, bo będą zagłuszane przez warkot silnika i szumy towarzyszące ruchowi samochodu. Rozwiązaniem byłoby zastosowanie albo odpowiedniego szybkiego kompresora, który wzmocniłby słabsze sygnały powyżej poziomu szumów we wnętrzu auta, a częściowo ściszyłby najsilniejsze sygnały nadawanej muzyki. Kompresor\n21 Schemat kompresora Obwód sterujący pobiera sygnał z wyjścia układu co oznacza, że występuję tutaj sprzężenie zwrotne.\n22 Kompresor THRESHOLD – wartość napięcia wyjściowego powyżej której następuje redukcja wzmocnienia sygnału. RATIO – współczynnik kompresji czyli ile razy napięcie na wejściu (powyżej kompresji) jest większe od napięcia na wyjściu, OUTPUT GAIN – podniesienie poziomu sygnału, który uległ osłabieniu po kompresji, ATTACK - powinien być ustawiony na 0, RELEASE – czas powrotu do pierwotnego wzmocnienia przed przekroczeniem poziomu.\n23 Ekspander Kompresor pracuje ze wzmocnieniem równym 1 dla sygnałów poniżej progu zadziałania, a ze wzmocnieniem odpowiednio mniejszym po przekroczeniu tego progu, o tyle ekspander jest wzmacniaczem, którego wzmocnienie wynosi jeden dla sygnałów wejściowych o poziomie wyższym niż próg ekspansji, natomiast dla sygnałów mniejszych od progu zadziałania jego wzmocnienie jest mniejsze od jedności. W tym wypadku współczynnik ekspansji określamy odwrotnie, jak w przypadku kompresora, czyli np. 1:2, 1:5 itp. I tu, podobnie jak w przypadku kompresji, współczynnik 1:2 powoduje, że każda zmiana poziomu na wejściu poniżej progu ekspansji odpowiadająca 1 dB powoduje zmianę poziomu na wyjściu równą 2 dB.\nPobierz ppt "Procesory dynamiki dźwięku. Obecnie procesory efektowe, czy to w formie osobnych urządzeń, czy też efektów wbudowanych w konsolety cyfrowe, oferują „gotowce”"


Proszę mnie przytulić (Okładka twarda) | CDP.pl\nAutor Przemysław Wechterowicz, Emilia Dziubak\nPewnego pięknego poranka, w samym środku lasu, Tata Niedźwiedź i mały Niedźwiadek zaczynają nowy dzień. Tata Niedźwiedź zdradza synkowi sekret: swój sposób na naprawdę udany dzień i szybką poprawę humoru. Jaka to tajemnica? Przytulenie kogoś! „Proszę mnie przytulić” Przemysława Wechterowicza i Emilii Dziubak to piękna historia pełna śmiechu i prostej, życiowej mądrości: brak przytulania – dzień stracony!\nNo dobrze, ale teoria teorią, a praktyka praktyką – sposób Taty Niedźwiedzia wypadałoby sprawdzić! W „Proszę mnie przytulić” ojciec wyrusza z synkiem Niedźwiadkiem na spacer do lasu, aby udowodnić, czy metoda rzeczywiście działa jak należy. Podczas spaceru Tata Niedźwiedź oraz Niedźwiadek zamierzają dokładnie wyprzytulać wszystkich dalszych i bliższych sąsiadów. Założenie jest takie, że każde napotkane zwierzę prędzej czy później trafi w ramiona niedźwiedzi – nie upiecze się ani zapracowanemu Panu Bobrowi, ani odpoczywającej Anakondzie, ani malutkiej Gąsienicy, ani staremu Łosiowi, nawet groźny wilk padnie ofiarą przytulaśnego planu niedźwiedzi. Ale nie dotyczy to tylko zwierząt – napotkanemu w lesie myśliwemu też nie będzie dane wrócić do domu ot tak, bez porządnego uścisku!\nW „Proszę mnie przytulić” Przemysława Wechterowicza i Emilii Dziubak okaże się również, że przytulanie to nie jest zawsze taka prosta sprawa – niekiedy trzeba wykazać się nie lada sprytem, charakterem i odwagą, czasem trzeba kogoś wziąć całkowicie z zaskoczenia, a czasem użyć wyobraźni i daru przekonywania! Jedni mieszkańcy lasu przytulają się z radością i entuzjazmem, drudzy węszą podstęp lub nie do końca potrafią odnaleźć się w niedźwiedzim uścisku – potrzebują po prostu czasu, aby w pełni poczuć moc przytulania! Czy szlachetna misja Taty Niedźwiedzia i Niedźwiadka zakończy się sukcesem? Czy wszystkich mieszkańców lasu czeka udany, wyprzytulany dzień?\nNiebanalną i niesłychanie dowcipną opowieść Przemysława Wechterowicza dopełniają przepiękne, pełne kolorów ilustracje, które dorównują narracji rozbrajającym poczuciem humoru! „Proszę mnie przytulić” to piękna opowieść, która potrafi rozbawić do łez oraz wzruszyć, ma również naprawdę ważne przesłanie: warto poświęcić trochę czasu drugiej osobie i ją porządnie przytulić. Czynności tej nie można jednak wykonywać od niechcenia i byle jak – o nie. Przytulać należy, cytując fragment książki, „dokładnie i drobiazgowo”.\nPrzemysław Wechterowicz i Emilia Dziubak stworzyli wciągającą opowieść o relacjach międzyludzkich, pełną ciepła i humoru. „Proszę mnie przytulić” podczas lektury oczaruje rodziców i dzieci! Czytając książkę, trzeba jednak mieć na uwadze jej efekt uboczny – każdy będzie miał ochotę się przytulić i podarować drugiej osobie odrobinę radości!\n"Proszę mnie przytulić" wciąż czeka na pierwszą opinię.


FotoForum - Zobacz wątek - Serwis Konica Minolta\nTeraz jest wtorek, 14 lipca 2020, 05:16\nsobota, 30 lipca 2005, 14:23\nDołączył: sobota, 30 lipca 2005, 10:43\nJa mam A2 i wszystko jest OK. Nie spotkałem się z takim objawem. Przyciśnij gości w serwisie.\nsobota, 30 lipca 2005, 15:05\npopytaj na kkm, tam sa ludzie, ktorzy moga Ci predzeij pomoc, oni sa blizej KM Polska\nsobota, 30 lipca 2005, 17:53\nCo to za serwis w którym byłeś... ? Ten pewnie gdzie kupiłeś aparat..co ?\nZadzwoń do Konica Minolta Polska do serwisu aparatów żeby cie przełączyli\n022/ 560 33 00\n560 33 75-6-7\ni tam opowiedz o problemie. Jak ten aparat jest na gwarancji w KM Polska ( warunek uwaga - musiał być kupiony w Polsce) to ci każą wysłac aparat na nasz koszt do siebie i jak coś rzeczywiście jest nie tak to naprawią.... czemu nie...\nRobią tak ....sam widziałem .... a jakże ...\nśroda, 3 sierpnia 2005, 18:57


Wybory prezydenckie 28 czerwca 2020. Pójdziemy do urn, albo wyślemy kartę do głosowania | Dziennik Zachodni\nWybory prezydenckie 28 czerwca 2020. Pójdziemy do urn, albo wyślemy kartę do głosowania\nMonika Chruścińska-Dragan 3 czerwca 2020, 12:31\nW środę, 3 czerwca, marszałek Sejmu Elżbieta Witek ogłosiła nowy termin wyborów prezydenckich. Adam Jankowski (Polska Press)\nPierwotnie, przypomnijmy, wybory prezydenckie 2020 miały odbyć się 10 maja. Ostatecznie jednak najważniejsze siły polityczne w kraju nie doszły do porozumienia w sprawie możliwości przeprowadzenia głosowania w trakcie pandemii koronawirusa i wybory nie odbyły się w zaplanowanym terminie. Państwowa Komisja Wyborcza potwierdziła to w swojej uchwale opublikowanej 1 czerwca.\nOd tego momentu zegar zaczął tykać, marszałek Sejmu – jak przewidują przepisy – ma bowiem 14 dni na zarządzenie nowych wyborów. Swoją decyzję ogłosiła jednak już w środę, 3 czerwca. – Datę wyborów wyznaczam na niedzielę, 28 czerwca 2020 roku – zakomunikowała.\nMarszałek zaznaczyła również, że w czasie epidemii koronawirusa aktywność kandydatów przeniosła się do internetu. – Kampania cały czas trwała i wybory 10 maja powinny się odbyć, państwo było do tego przygotowane – zaznaczyła marszałek Sejmu.\nWybory prezydenckie 2020. Sejm odrzucił poprawki, prezydent podpisał ustawę\nPrezydent Andrzej Duda, przypomnijmy, 2 czerwca podpisał ustawę o szczególnych zasadach organizacji wyborów powszechnych na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonych w 2020 r. Tego samego dnia Sejm odrzucił poprawkę Senatu, w myśl której kalendarz wyborczy miał być ustalany przez marszałek Sejmu w porozumieniu z Państwową Komisją Wyborczą, a nie jedynie po jego zaopiniowaniu przez PKW. Posłowie nie zgodzili się także na zapewnienie w ustawie 10 dni na zbieranie podpisów i rejestrację kandydata na prezydenta oraz zbieranie podpisów poparcia drogą cyfrową z wykorzystaniem platformy usług administracji publicznej ePUAP.\nWybory prezydenckie 2020. Jak będzie wyglądało głosowanie?\nNowe przepisy przewidują, że głosowanie zostanie przeprowadzone metodą mieszaną - to znaczy, że głosowanie odbędzie się w lokalach wyborczych, a dla chętnych również korespondencyjnie. Zgodnie z ustawą kandydaci na prezydenta zarejestrowani wcześniej (w wyborach prezydenckich 10 maja) nie muszą ponownie zbierać podpisów poparcia. Wystarczy ich ponowne zgłoszenie. Przepisy przewidują także możliwość wystartowania w wyborach nowym kandydatom.\nJak będą wyglądały wybory prezydenckie? Zasady\nkażdy pracownik komisji otrzyma tyle rękawic jednorazowych, by mógł je zmieniać co godzinę\nmaski FFP1, czyli podstawowej klasy\nwszyscy muszą mieć do dyspozycji przyłbice oraz płyn do dezynfekcji\nwybory prezydenckie 2020 termin\nwybory prezydenckie 2020 nowy termin


Codziennik24 > Wiadomości > Polska > Ukraińska imigracja, a bezpieczeństwo narodowe Polski\nOstatnimi czasy daje się zwrócić uwagę na coraz częstszą obecność języka rosyjskiego i ukraińskiego w polskiej przestrzeni publicznej: w autobusach, na przystankach, w urzędach itp. Wielu też zastanawia się co spowodowało napływ tak dużej rzeszy ludzi ze wschodu.\nOstatnio poznałem wielu imigrantów z Ukrainy i rozmawiając z nimi doszedłem do wniosku, że głównymi czynnikami wpływającymi na ich decyzję o wyjeździe były kwestie militarno- polityczne, jak wojna domowa w Donbasie, aneksja Krymu, czy niedawne prześladowania jako pokłosie kijowskich wydarzeń na Majdanie. Drugim najczęstszym powodem są te spowodowane sytuacją gospodarczą na Ukrainie. Zarobki są tam niskie względem kosztów życia, a korupcja powoduje zamknięcie wielu sfer gospodarki dla inwestorów. Ponadto z tego względu wielu młodych ludzi wybiera studia w Polsce zamiast na Ukrainie, stąd na niektórych polskich uczelniach większość stanowią Ukraińcy.\nPowstaje zatem pytanie, jakie konsekwencje dla nas i naszego kraju ma ta ogromna rzesza obywateli Ukrainy obecna w Polsce. Fakty, a można je pozyskać w ramach informacji publicznej od Straży granicznej, są następujące. Aktualnie w Polsce mamy ponad 3 mln Ukraińców, którzy posiadają oficjalne zezwolenie na pracę. Nie wiadomo ile jest osób nielegalnie. Szacunki mówią o około 1,5 mln. Są to głównie osoby pracujące oraz studenci. W świetle tych danych stanowią oni niespełna 10% społeczeństwa. To już całkiem sporo. Jeden z ekspertów Polskiego Towarzystwa Geopolitycznego, będący jednocześnie w służbie konsularnej na Ukrainie, Adam Myślicki, opublikował w 2016 roku na lamach „Przeglądu Geopolitycznego” artykuł pt. Czy imigracja z Ukrainy zapełni lukę emigracyjną w Polsce? Zamieszczając dane o emigracji Polaków na Zachód oraz imigracji Ukraińców stwierdził już parę lat temu szereg niebezpieczeństw wynikających ze skrytej kolonizacji terytorium Polski przez emigrację ukraińską, która nie tylko zapełnia lukę w gospodarce spowodowaną wyjazdem Polaków, ale także wielokrotnie przekracza zapotrzebowanie na siłę roboczą, zmniejszając wydatnie zarobki poprzez generowanie podaży pracy. Polscy przedsiębiorcy z kolei zatrudniają chętniej tych, którym mniej można płacić, co wzburza niektórych, gdyż uważają, że zwiększają tym samym konieczność emigracji zarobkowej Polaków. Niemniej jednak problem jest bardziej złożony. Polacy wyjeżdżają, gdyż nie są w stanie zarobić w Polsce. To działa na zasadzie samo-nakręcającej się karuzeli.\nIm więcej Ukraińców przyjeżdża pracować w Polsce, tym niższe są zarobki, tym więcej Polaków nie ma pracy, tym więcej ich wyjeżdża, tym więcej trzeba imigrantów na ich miejsce.\nProblem można rozwiązać zmniejszając koszty pracy i obciążenia podatkowe, by pracodawcom opłacało się więcej inwestycji i powstało więcej miejsc pracy. Nie jest to jednak popularne rozwiązanie gdyż wymagało by likwidacji wielu zasiłków socjalnych, którymi rząd kupuje wyborców, bo obniżono by dochody skarbu państwa na jakiś czas. W socjaliźmie w wersji solidarystycznej, jaki to ustrój gospodarczy obecnie panuje, zwanym także kapitalizmem kompradorskim, jest wielce nieprawdopodobne by takie posunięcie ze strony rządu miało miejsce. Drugim rozwiązaniem jest zniesienie płacy minimalnej. Wtedy pracodawcy mogliby zatrudniać imigrantów za jeszcze niższe stawki, przez co wielu Ukraińców raczej wybrałoby kierunek bardziej zachodni i nie pozostawało by w Polsce w celach zarobkowych, a ci co by pozostali przynosili by zyski, których żaden z Polaków nie chciałby przynosić swemu pracodawcy, a zgodzimy się chyba, że są w Polsce prace do zrobienia, których inaczej nie dałoby się wykonać za tak niską stawkę. Stąd część imigracji by mogła pozostać i byłaby pożyteczna. Nie byłoby to jednak 3 mln i nie zaburzałoby to struktury demograficznej i gospodarczej kraju.\nDemografia jest kolejnym elementem, na który warto zwrócić uwagę. Obecnie w Polsce średnia liczba dzieci na kobietę to 1,8. W badaniach naukowych dotyczących demografii istnieje prawo mówiące, że aby społeczeństwo przetrwało wskaźnik ten musi wynosić 2,11.\nZatem przy tak niskiej dzietności Polek, jak wskazują badania, Polska wymrze?\nMówi się jednak, że lukę demograficzną może zapełnić imigracja z Ukrainy lub z Bliskiego Wschodu. Problem w tym, że dzietność Ukrainek jest jeszcze niższa, wynosząca 1,3. Ukraina wymiera w takim tempie, że liczba ludności Polski w ciągu najbliższych 30 lat będzie większa niż Ukrainy, nie biorąc pod uwagę procesów migracyjnych. Pokazane są tu zatem dwa problemy demograficzne. Pierwszy, Polki mają za mało dzieci. Drugi, Ukrainki nie zapewnią zapełnienia luki demograficznej. Pozostaje zatem czekanie na kolonizację powstałej przestrzeni przez inny element etniczny, a obawy na kolonizację przez Ukraińców są raczej bezpodstawne, chyba że nasili się emigracja Polaków. Taki scenariusz jest też prawdopodobny.\nW takim przypadku, gdyby demografia Polski załamała się jeszcze bardziej poprzez zwiększenie emigracji Polaków, nasilenie imigracji Ukraińców, w świetle praw geopolitycznych i demograficznych, sytuacja staje się niebezpieczna dla suwerenności państwa. W historii istniało wiele przypadków przejęcia terytorium lub władzy w państwie przez obcych nie poprzez wojny i podbój, lecz poprzez kolonizację. Niestety historia pokazuje wiele błędów różnych społeczeństw, których skutkiem był ich upadek i dziś możemy o nich dowiedzieć się jedynie z wykopalisk archeologicznych lub kronik historycznych. Aby taki los Polski nie spotkał należy rozważać wszystkie scenariusze, w tym ten przedstawiony wyżej. Utrata suwerenności poprzez kolonizację pokojową następuje właśnie poprzez dopuszczenie do nadmiernej imigracji, zarówno legalnej jak i nielegalnej. To stało się z Indianami w Ameryce, czy ostatnio z serbskim Kosowem. To dzieje się też z Europą Zachodnią, do której należymy, tylko tam zamiast Ukraińców, kolonizację przeprowadzają ludy Afryki i Bliskiego Wschodu. Świat nie lubi pustki i ekumena w sytuacji wymierania, wypełnia się bardziej prężnym demograficznie społeczeństwem. Ekspert Polskiego Towarzystwa Geopolitycznego, Jarosław Dutka, w swoim artykule „Strategia demograficzna w historii myśli geopolitycznej” wskazuje, że zagadnienia te są obecnie niepoprawne politycznie, co powoduje brak uświadomienia społeczeństwa na konsekwencje małej dzietności. Tematyka ta była również poruszana na Zjeździe Geopolityków Polskich w 2017 roku w Zabrzu. Zwrócono tam między innymi uwagę, na wpuszczenie zbyt wielkiej ilości Ukraińców na teren RP, ale także sponsorowane w mediach koncepcje Polski, jako kraju wielokulturowego. Nie będę dochodził tu przez kogo sponsorowane są to koncepcje, czy przez bankierów, czy Żydów, czy Rosję, czy Zachód, bo to nie jest miejsce na to, a teoriami spiskowymi się nie zajmuję.\nWracając do problemu strategii demograficznych, mówią one o tym jak przebiega współcześnie proces kolonizacji. Zaczyna się od dopuszczenia do niekontrolowanej i zbyt dużej imigracji nie opartej na mądrej selekcji, na przykład wpuszczaniu na stały pobyt obywateli tylko jednej płci, lub tylko jednego zawodu, po to by nie zdominowali oni gospodarki i nie zyskali niezależności gospodarczej na terenie państwa do którego przyjeżdżają. Następnie pojawia się etap ugruntowywania się imigrantów na danym terenie i organizowania się np. w stowarzyszenia, które mogą ich reprezentować. Nacje, które mają swoje państwo lub religię mają zadanie uproszczone, gdyż mogą organizować się w oparciu właśnie o instytucje religijne i państwowe. Trzeci etap to wzrost roszczeń. Pojawiają się one najpierw w prawie, w przywilejach socjalnych i majątkowych, np. możliwości zakupu nieruchomości, języku nauczania w szkołach itp. Takie przywileje na razie mają tylko Niemcy, którzy nie muszą na przykład wchodząc do Sejmu RP przekraczać progu wyborczego, co jest łamaniem konstytucyjnej zasady o równości wszystkich obywateli. Gdy weźmiemy pod uwagę, że Ukraińców w Polsce jest obecnie więcej niż Niemców, to czy nie kwestią czasu będzie to, że również oni będą chcieli zagarnięcia władzy poprzez uzyskanie takich uprawnień? Może być tak, że za parę lat\nUkraińcy zażądają uznania ich narodowości jako formalnej mniejszości narodowej, co w konsekwencji spowoduje doprowadzenie do referendum, aby ukraiński był drugim językiem urzędowym?\nBędą też powstawać ukraińskie partie na terenie RP, a w samorządach będą mieli oni reprezentację, którą tak jak niemieckie na Opolszczyźnie utrzymywać będzie Polak. W kolejnym etapie pojawi się tzw. kulturkampf, gdzie w mediach będą pojawiać się programy telewizyjne promujące ich kulturę i wszystko po to aby ich zaakceptować i wzmocnić ich pozycję. Coraz więcej władzy będzie przechodzić w obce ręce, co spowoduje osłabienie Polski na arenie międzynarodowej i zagrożenie bezpieczeństwa Państwa. Warto jeszcze tutaj zaznaczyć, że spośród sąsiadów Polski, Ukraina i Niemcy najgłośniej aktualnie wyrażają roszczenia terytorialne,a nie Rosja, na którą zwraca się najbardziej uwagę w mediach.\nZatem kto ma oczy do czytania, niechaj czyta, kto ma uszy, niechaj słucha, a kto ma rozum, niech nie przyjmuje wszystkiego co w mediach (w 80% niemieckich) za prawdę.\nZa naszymi plecami, za fasadą naszej codzienności, toczy się bowiem rozgrywka o naszą wolność i suwerenność, dwie wartości za które warto oddać życie, a które można przegrać bez walki, bo chętnych na nie jak zawsze było wielu.\nNie chcę tu jednakże nastawiać nikogo przeciwko Ukraińcom. Mam spośród nich wielu przyjaciół, ludzi uczciwych i dobrych, którzy po prostu chcą godnie żyć, nie ujmując nic żadnemu Polakowi. Sami Ukraińcy są bowiem podzieleni i to bardzo mocno. Wielu z nich ma ambiwalentny stosunek do kwestii politycznych, lecz jest również wielu nacjonalistów. Niestety nie ma u nas sita, przez które przesiewani są imigranci, dlatego wśród wielu Ukraińców nastawionych na współpracę z Polakami i budowanie obustronnego dobrobytu pojawiają się także nastawieni ekspansywnie i wzbudzający podejrzenia obywatele naszego wschodniego sąsiada. Warto zwracać zatem uwagę na rozwiązania promowane przez nasz rząd i rozliczać go w każdych wyborach i naszym światopoglądzie.\nPolska, Wiadomościbanderowska Ukraina, inwazja Ukraińców na Polskę, Polska, psychopatia ukraińska, tataro-chazarscy Ukraińcy