Bedford Square - Page 2\nBedford Square [odnośnik] 22.08.16 13:19\nRe: Bedford Square [odnośnik] 31.10.16 19:15\nNiech to jasna cholera! Przepraszam, kobietom nie wypada, ale też byście byli zdenerwowani, jakbyście gonili jakiegoś idiotę przez pół miasta. Od kilku minut, albo i nawet kilkunastu, nie byłam pewna, biegłam nierównymi, londyńskimi uliczkami w pogoni za mężczyzną - nie byle jakim jednak mężczyzną, ale łudząco podobnym do tego, szukanego listem gończym od kilku tygodni. Nie miałam zamiaru od razu rzucać się za niego z pazurami i zakuwać w kajdany, skąd. Dopuszczałam do siebie myśl, że moja pamięć mogła być zawodna, że mogłam pomylić fakty, dlatego najpierw chciałam jedynie sprawdzić dokumenty podejrzanego jegomościa i zadać mu kilka zupełnie niewinnych pytań, by potwierdzić jego tożsamość, a w razie wątpliwości zaprowadzić do go Biura, by tam potwierdzono lub obalono moje obawy. Wtedy nastąpiło jednak coś, co chyba mówiło samo za siebie, bowiem przechodzień rzucił się do ucieczki, gdy tylko zauważył, że się zbliżam.\nNie miałam więc innego wyboru, jak go gonić i choć oddech gwałtownie mi przyśpieszał, a płuca paliły żywym ogniem, to nie miałam zamiaru przestać. Uciekinier był szybki, ale chyba nie wiedział, jak upierdliwy auror go goni i że dopóki mnie nie zgubi, ani myślałam się zatrzymywać.\nI nagle stop! On stop, ja stop, wszyscy stop. Człowiek, którego tak zaciekle goniłam stał obok innego mężczyzny - schludnego, eleganckiego, zupełnie niezwracającego uwagi, przeciętnego. Może nawet nieco zbyt przeciętnego. Coś tu nie grało.\nPrzez krótką chwilę nie wiedziałam, co zrobić w zaistniałej sytuacji; szybko jednak otrząsnęłam się, nie chcąc dawać nieznajomym znać, że się waham. Na wszelki wypadek zacisnęłam palce na różdżce w kieszeni płaszcza i spokojnym już krokiem (chociaż nogi bolały mnie po biegu) podeszłam do mężczyzn, mierząc ich chłodnym spojrzeniem, cały czas czujna. Chociaż wątpiłam, by coś kombinowali w miejscu pełnym niemagicznych, w biały dzień, w tak dobrej dzielnicy, trzeba było mieć się na baczności i rozważnie stawiać kroki. Ten drugi, w okularach, mógł być równie dobrze mugolem.\n— Dzień dobry — przywitałam się, wbijając spojrzenie w uciekiniera, całego spiętego. — Czy coś... nie tak? — spytałam z naciskiem.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 03.11.16 0:09\nZanim jeszcze Tamuna zdążyła znaleźć się przed nami, zdążyłem zauważyć różdżkę wystającą z tylnej kieszeni przyklejonego do podłoża delikwenta. Było to jedno z najmniej rozważnych miejsc do trzymania tak cennej rzeczy, ale taka lekkomyślność wielokrotnie już ułatwiła mi pracę. Jak na Angielskiego dżentelmena przystało, rozbawiony rzuciłem ciche dziękuję, bez najmniejszych skrupułów wyciągając różdżkę, po czym wetknąłem przedmiot za pazuchę własnej marynarki. Mając pewność, że złapałem na haczyk czarodzieja, pozostało mi jedynie dobrze odegrać swoją rolę, a intuicja już podsuwała mi najbardziej właściwy plan.\n- Dzień dobry. - Odpowiedziałem dziarsko Tamunie, wcielając się w swoją rolę. Nie chciałem, aby odstraszyła mojego domniemanego informatora, choć sam już chyba posunąłem się o krok za daleko. Niemniej, czując, że mam sytuację pod kontrolą i jestem w stanie zatrzymać podejrzanego, przepytać go, jak i utrzymać śledztwo między mną a Rogersem, musiałem – o ironio – zbyć koleżankę z pracy. Nie znałem powodów, dla których miałem zachować rozmowę z informatorem w sekrecie przed pozostałymi członkami biura aurorów, ale rozkaz w żaden sposób nie naruszał mojego kręgosłupa moralnego, a to czyniło go niepodważalnym. - Wszystko w jak najlepszym porządku, choć chyba zbiera się na deszcz, nie uważa pani? - Za jedno mogłem uwielbiać Anglię. Praktycznie każdą rozmowę dało się rozpocząć, jak i zabić wzmianką o deszczu.\nNie pracowaliśmy z Tamuną razem zbyt często, co stawiało mnie w nieco trudniejszej sytuacji. Część osób z biura aurorów znała kilka moich rozpoznawczych sygnałów, których używałem, pracując w terenie pod przykrywką. Tym razem byłem jednak zdany na ślepy los - czy też raczej zdrowy rozsądek pani Moody. Uznałem bowiem, iż nierozsądnym byłoby danie informatorowi jakiegokolwiek znaku, który mógłby mu wskazać we mnie aurora. Przez chwilę miałem zagrać w jego drużynie - zdobyć zaufanie, wyratować z opresji. A później... cóż, w tej kwestii najwięcej zależało własnie od Tamuny.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 06.11.16 13:57\nNiczego nie mogłam być pewna - choć mężczyzna z wąsikiem wydawał się być mugolem, to nierozsądnym byłoby wykluczenie tego, że mugola mógł tylko udawać, a między nim i uciekinierem istnieje jakaś nieznana mi jeszcze umowa. Nie lubiłam takich sytuacji; trzeba było być w ich przypadku wyjątkowo ostrożnym i nie śpieszyć się, a ja preferowałam raczej szybkie, gwałtowne akcje. Mimo to zdawałam sobie sprawę z tego, że niebezpieczny zawód aurora stawiał mnie również w takim położeniu, w którym trzeba było wykazywać się nie tylko siłą i szybkimi nogami, ale też subtelnością.\n— W Londynie zawsze zbiera się na deszcz, proszę pana — odparłam prosto, posyłając nieznajomemu nawet uśmiech — za to czuję, że niebawem nadejdzie burza. Szacuję, że za dwie, trzy godziny.\nI na dowód swoich słów wskazałam otwartą dłonią na ciężkie, ciemne chmury, malujące się jeszcze cienką linią ponad dachami eleganckich kamienic.\n— Jak panowie uważają? Niech mnie, to przypomina zakłady! — zaśmiałam się krótko, próbując pokierować tę niezobowiązującą rozmowę na interesujące mnie tory.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 11.12.16 11:00\nPlan wydawał się prosty. Spławiam Tamunę, po czym uświadamiam informatora, jak wiele mi zawdzięcza. Fantastyczny Pan Lis w pełnej krasie. Wyciągam potrzebne informacje i być może pozwalam mu odejść, a być może przekazuję w ręce Rogersa. Jedno było pewne – nie mogłem wciągnąć do śledztwa więcej osób, niż było to przewidziane. Spławienie koleżanki z pracy, na ironię, w chwili obecnej stało się częścią mojego obowiązku. Z pewnością byłoby mi łatwiej ocenić konieczność odsuwania Tamuny od sprawy, gdyby szef przekazał mi więcej informacji. W zasadzie dopiero teraz zacząłem się zastanawiać, dlaczego wszystko było owiane gęstą mgłą tajemnicy, trudno było jednak podważać zdanie kogoś, kto stał w hierarchii wyżej ode mnie. Czasy były takie, że bezpieczniej czułem się jako auror. Przynajmniej nikt nie mógł mnie przymknąć w Tower za używanie magii. Dobrze, że przyszło mi dorastać w domu pełnym paradoksów. Miałem całe siedemnaście lat na to, aby uodpornić się na ludzką głupotę.\nI nauczyć się działać po swojemu, bez względu na obowiązujące zasady.\nUśmiechnąłem się szeroko do Tamuny, jednocześnie mocniej wbijając różdżkę mężczyźnie w dół pleców. Na razie wszystko szło zgodnie z planem i informator nie pisnął ani słowa. Świetnie, mój drogi, bo to, czy zdecydujesz się odezwać, może zaważyć na twojej wolności.\n- Burza późną zimą? - W końcu do zmiany kalendarzowej pory roku brakowało jeszcze dziewięciu dni. - Wydawało mi się, że występują one tylko latem. - Podrapałem się po brodzie, lustrując koleżankę spojrzeniem, jakbym próbował odczytać z jej twarzy odpowiedź na to, czy czegoś się domyślała.\n- Ma pani bardzo nietypowe skojarzenia. - Przyznałem pogodnie, bez cienia ironii, wchodząc w swoją rolę szarego, angielskiego gentelmana. Mój wąs z pewnością był w tej roli równie przekonujący jak ja. - Uważam, że nie ma co zakładać w mieście, w którym, jak sama pani powiedziała, deszcz jest zawsze pewien. - Skinąłem jej lekko, starając się uciąć tę przyjemną wymianę zdań.\nOstatnio zmieniony przez Frederick Fox dnia 11.07.17 20:46, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Bedford Square [odnośnik] 25.05.17 17:34\nWpatrywał się w kopertę zaadresowaną do niego. Było to machnięte ładnym, kobiecym pismem, które widział już wcześniej. Wtedy gdy proszono go o radę i konsultację w sprawie zjawisk na niebie i powiązaniem tego z falą okrucieństw, która zalała Wielką Brytanię jak epidemia. Każdy miał w rodzinie kogoś pokrzywdzonego lub kogoś takiego znał. Zaginięcia, morderstwa. Prasa nie dawała spokoju nie tylko mieszkańcom, ale również pracownikom Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Co prawda Jayden nie wierzył w ani jedno słowo, które drukował Prorok Codzienny, gdzie podawano jakieś kompletnie wydumane informacje o bieżących wydarzeniach. W ogóle nie miało to odniesienia do rzeczywistości, a jako jeden z członków Zakonu Feniksa można było powiedzieć, że Vane był bardziej uświadomiony niż większość szarych czarodziejów. Owszem - byli na pewno jeszcze ludzie broniący wartości i zasad moralnych poza szeregami organizacji, do której należał, ale byli zapewne zmuszeni trzymać swoje poglądy w tajemnicy. Ministerstwo Magii przeradzało się w wielki, paskudny rak, który pochłaniał jego ukochaną Anglię i sąsiadujące z nią państwa. Co mieli zrobić? Jak zareagować? W takim okresie pojawiła się jednak sowa z wiadomością z Biura Aurorów z prośbą o spotkanie. Jayden nie wiedział, czego miał się spodziewać. W końcu nikogo od nich nie znał, no może poza Elizabeth Fawley, ale ich znajomość można było określić jako powierzchowną. Widywali się jako dzieci, gdy pani Vane uczyła młodej szlachcianki gry na fortepianie, ale później kontakt się urwał, by jakoś odrodzić się wśród Zakonu. Nie kojarzył jednak Sophii Carter i nie sądził, że koniec owego spotkania przybierze takie skutki. Jedno pytanie, jedno zdjęcie i to wystarczyło, by wybić JJa z rytmu. Oczywiście że poznawał tego człowieka - ich relacja rozwijała się przez jakiś czas, gdy James postanowił przyjechać do Anglii. Był naprawdę zdeterminowanym młodym człowiekiem i trudno było go nie zapamiętać.\nJay zerknął jeszcze raz na kopertę, po czym wstał z łóżka, zarzucił płaszcz i deportował się niedaleko Bedford Square, które podał jako miejsce spotkania. Przychodził tu jako mały chłopiec wspólnie z rodzicami poobcować z niemagicznym światem i dostrzec jego piękno. Wciąż je dostrzegał, a o tej porze roku było tu naprawdę wspaniale. Budynki ozdobione w najlepszy sposób na tamte czasy jedynie dodawały uroku uliczkom, które kręciły się niczym labirynt i zachęcały do długich spacerów. Jayden jednak zatrzymał się przy jednej z pierwszych ławek parku, by przysiąść na niej i czekać na umówioną osobę. Kim była, że miała zdjęcie Jamesa i jego samego? Wykluczał pokrewieństwo, chociaż może jakaś daleka kuzynka? Trudno było powiedzieć... Tutaj w Londynie? Tym razem nie myślał o astronomii, a o dawnym znajomym, którego widok zaskoczył równie mocno, co ostatnie wydarzenia. Czy żył? A jeśli tak to dlaczego się nie odzywał? Profesor zerknął w dół alejki, wypatrując znajomych rudych włosów. Był zniecierpliwiony, zaintrygowany i nie miał pojęcia, czego się spodziewać tym razem po młodej pani auror.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 25.05.17 18:24\nOd czasu poprzedniego spotkania Sophia nie potrafiła przestać myśleć o zagadkowych słowach wymienionych na koniec rozmowy. Niestety, jej rozmówca nie miał wtedy czasu, żeby z nią porozmawiać i rozwiać jej wątpliwości dotyczące fotografii, na której znajdował się w towarzystwie Jamesa. Sophia zaspokoiła swoją ciekawość odnośnie zawodowej rozmowy na temat możliwego powiązania wydarzeń astronomicznych z tym, co działo się ostatnimi czasy w magicznym świecie, ale na poznanie tajemnicy zagadkowej fotografii z przeszłości musiała poczekać.\nKilka dni po tamtej rozmowie postanowiła wysłać do Vane’a list. Nakreśliła pospiesznie kilka zdań i podprowadziła sowę należącą do brata, gdyż nie posiadała własnej, i miała nadzieję, że mężczyzna znajdzie dla niej czas. W natłoku innych zajęć, w tym obowiązków nauczyciela i astronoma, mógł mieć problem z upchnięciem tej rozmowy w swoim rozkładzie dnia, ale Sophia nie planowała zająć mu wiele czasu. Chciała po prostu dowiedzieć się czegoś o jego dawnej znajomości z Jamesem Westwoodem, kimś, kto był dla niej bardzo ważny nawet prawie cztery lata od swojej śmierci. Czas mijał, pierwsza złość, frustracja i rozpacz minęły, ale pamięć trwała bez względu na to, co działo się później. Pewne było, że po Jamesie już nigdy nie przeżyła ponownie tego samego, co przeżyła z nim, nikt inny nie zagościł już w jej sercu, a jej uwaga poświęciła się całkowicie kursowi aurorskiemu, a później pracy aurora. Tak było do dziś; Sophia była oddaną swojej pracy aurorką, chociaż do działań ministerstwa miała coraz więcej wątpliwości i nie była pewna, w którą stronę to wszystko zmierzało. A to, czego dowiedziała się wczoraj podczas odwiedzin Margaux, jeszcze bardziej zmieniło jej sposób patrzenia na niektóre sprawy. Miała świadomość, że za tym wszystkim mogło kryć się coś więcej, a ona, mimo zagrożenia, zgodziła się przystąpić do grupy zwanej Zakonem Feniksa.\nMinął zaledwie jeden dzień, więc nadal trudno było jej sobie to wszystko wyobrazić, nie wiedziała też, jak miała wyglądać jej działalność w organizacji. Była jak dziecko we mgle, musiała czekać na rozwój sytuacji, ale mimo to w głębi duszy czuła, że postąpiła słusznie, wysłuchując Margo i przyjmując jej propozycję. Chciała zrobić coś dobrego.\nAportowała się nieopodal miejsca umówionego spotkania z Jaydenem Vane; wiedziała, gdzie to jest, gdyż była tu już w przeszłości. Jej myśli wypełniał głównie Zakon oraz James, a w kieszeni płaszcza miała kilka kolejnych fotografii zmarłego narzeczonego, które wyciągnęła ze swojego pudełka wspomnień. Co jakiś czas przelotnie muskała je dłonią, zastanawiając się, jak to możliwe, że Jayden Vane go znał.\nW końcu, idąc jedną z alejek, zauważyła go siedzącego na ławce. Bystre spojrzenie oczu barwy płynnego złota bardzo szybko wychwyciło jego twarz, więc przyspieszyła kroku i po chwili znalazła się obok mężczyzny.\n- Dzień dobry, profesorze Vane – przywitała go. – Dziękuję, że zgodził się pan ze mną spotkać.\nOd poprzedniego spotkania minął niewiele ponad tydzień, ale o ile tamto było skutkiem pobudek zawodowych, tym razem cel był znacznie bardziej prywatny i nie mogła przewidzieć, jak mężczyzna będzie się na to zapatrywał. W końcu go nie znała... ale najwyraźniej znał go James.\nPrzysiadła obok niego na ławce.\n- Przepraszam, jeśli oderwałam pana od jakichś ważnych spraw, ale bardzo chciałam porozmawiać z panem o tamtej... starej fotografii. A właściwie o osobie, która się na niej znajduje – odezwała się, sięgając do kieszeni i wyciągając jedno ze zdjęć, to samo, które pokazała mu wtedy i na którym widniał James u boku Vane’a. Z tyłu nakreślona była data – 1948 rok. Umilkła jednak, czekając na jakąś reakcję ze strony mężczyzny.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 25.05.17 22:31\nNie bał się. Nie niepokoił. Był po prostu zagubiony. Nie wiedział co to mogło oznaczać. Czy jednak to było zrządzenie losu, czy ta akurat kobieta spotkała się z nim nie bez przyczyny? Cóż. Na pewno wiedziała kim jest skoro miała ze sobą to zdjęcie. Nie widział Jamesa długie lata, ale nie mógł z nim złapać kontaktu, bo jedyną drogą komunikacji między nimi były listy. Gdy Westwood przestał odpisywać, Vane nie miał jak sprawdzić co się stało. Może zmienił adres? Ale czy wtedy nie poinformował go o tym? A może coś się stało? Przecież nie porzuciłby chyba współpracy z astronomem tak z dnia na dzień i to bez słowa. Jay jeszcze próbował znaleźć cokolwiek co o tym by świadczyło w listach, ale nie mógł niczego takiego się doszukać. Wszystkie te myśli przycichły wraz z mijanymi miesiącami i latami. Odżyły ponownie jak przy wybuchu wulkanu wraz z pojawieniem się panny Carter i zdjęcia, które trzymała. Czy nie było to zaskakujące? Jak bardzo świat przeplatał losy całkiem pozornie nie mających ze sobą związków nieznajomych. A jednak... JJ nie wierzył jednak w przypadek i czuł, że tak musiało być. To musiało się wydarzyć podobnie jak ich ponowne spotkanie, gdzie mieli rozwiać swoje wątpliwości. W liście niewiele sobie powiedzieli. Zapewne zmarnowaliby rulony pergaminu, a i tak nie wyjaśniliby wszystkiego, co się działo. Co łączyło pannę Sophię Carter z Jamesem Westwoodem i jego tajemniczym zniknięciem? A może pytanie trzeba było zadać w inny sposób - co on miał z tym wspólnego? Miał nadzieję, że dowie się już wkrótce, chociaż minuty dłużyły się w nieskończoność, gdy czekał na rudowłosą.\nOcknął się słysząc jej głos i wstał momentalnie z ławki, prostując się. Chyba lekko się spóźniła, ale nie miało to znaczenia. Mógł tu równie dobrze siedzieć kwadrans lub kilka godzin. Nie zrobiłoby mu to różnicy, bo czas jakby się zatrzymał. Na szczęście jednak jego towarzyszka się pojawiła i mogli zacząć przechodzić powoli do tematu ich spotkania. Uśmiechnął się do niej blado, czując, że to będzie dziwna rozmowa. Jednak widział, że nie tylko jego zżerała ciekawość.\n- Jayden. Mów mi Jayden - odparł, wyciągając do niej rękę. - Nie oderwałaś mnie od żadnych zajęć. W sumie to nie mogłem przestać myśleć i głowić się nad tym skąd masz to zdjęcie. Jestem na niej z moim dawnym przyjacielem - Jamesem Westwoodem.\nPrzejął od panny Carter fotografię i przyjrzał się jej raz jeszcze. Odwrócił ja i przeczytał swoje imię i nazwisko wraz z datą wykonania. Aż trudno było mu uwierzyć, że było to osiem lat temu. Vane zasmucił się na chwilę, po czym nie podnosząc wzroku, spytał:\n- Od wielu lat już się do mnie nie odzywał. Jeśli go szukasz, nie pomogę ci w jego znalezieniu.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 26.05.17 0:35\nDla Sophii to także było dziwaczne. Przez ostatnie dni nie raz i nie dwa zastanawiała się nad tym. Oglądała jeszcze raz stare fotografie, próbowała wyłapać jeszcze więcej takich szczegółów, które umknęły jej wcześniej. Była po prostu ciekawa, w końcu chodziło o kogoś, kto był dla niej bardzo ważny. Przy kim być może by się dzisiaj znajdowała, gdyby nie jego tragiczna i przedwczesna śmierć. Może byłaby panią Westwood, może wokół jej nóg plątałyby się rudowłose szkraby? Może nigdy nie zostałaby aurorem, a znalazłaby swoje powołanie w czymś innym? Nie wiadomo, jak potoczyłoby się jej życie, ale z pewnością wyglądałoby inaczej niż teraz. Pocieszenie stanowił dla niej fakt, że jako auror mogła spróbować pomóc innym, tak, by takich ludzi ginących przedwcześnie z powodu czarnej magii było coraz mniej. Nie mogła zrobić nic dla Jamesa, który spoczywał kilka tysięcy kilometrów stąd na cmentarzu w Chicago, ale mogła pomóc komuś innemu. Jako auror i jako świeżo upieczona Zakonniczka Feniksa. W pewnym sensie robiła to też przez wzgląd na jego pamięć, bo wiedziała, że cieszyłby się, widząc, że przekuła swój smutek w konkretne działanie i nie pozostała bierna. Oboje byli wierni temu, w co wierzyli. Nie na darmo odkryli w sobie pokrewne dusze.\nIntrygowało ją to, że Jayden Vane spotkał kiedyś Jamesa i naprawdę liczyła na to, że usłyszy o tym coś więcej. Chciała zaspokoić ciekawość, posłuchać o przeszłości ukochanej osoby, poza tym intrygujący był sam fakt, że obok niej siedział ktoś, kto przed laty znał Jamesa. Rozmawiał z nim tak, jak teraz Sophia. James nie wspominał jej o tym, bo w końcu poznali się później, dwa lata po zrobieniu tego zdjęcia. Nie znała wszystkich znajomych Westwooda.\nPrzywitała go i usiadła; bystre, jasnozłote tęczówki lustrowały go czujnie. Niektórzy mogliby się poczuć nieswojo pod takim spojrzeniem, ale jak czuł się Vane? Nie wiedziała. W tej chwili najbardziej nurtowało ją to, co miał do powiedzenia.\n- Oczywiście... Jaydenie. Wobec tego proszę mówić do mnie Sophia – powiedziała, zgadzając się na przejście do bardziej swobodnej formy. Ostatecznie była młoda i czuła się dziwnie, gdy ludzie zwracali się do niej „pani” poza oficjalnymi, zawodowymi sytuacjami. – Więc byłeś... przyjacielem Jamesa? Oczywiście, że go znam. To znaczy... znałam. I wiem, gdzie się teraz znajduje. James Westwood... Nie żyje – zawahała się, a w złotych tęczówkach błysnął ból. – Nie wiedziałeś o tym?\nPowiedziała to. Zawsze dziwnie się czuła, mówiąc to wszystko prawie obcemu mężczyźnie i formułując na głos tę gorzką myśl, że jej narzeczony nie żył. Miała kilka lat, żeby się z tym oswoić, ale to nadal brzmiało dziwnie. James Westwood. Nie żyje. To połączenie zupełnie nie pasowało, ale jednak było prawdą. Poruszyła się niespokojnie, jej wzrok na moment spoczął na czubkach jej butów niespokojnie wbijających się w powierzchnię ścieżki.\n- Proszę, opowiedz mi coś więcej – szepnęła po chwili, choć spodziewała się, że i ze strony Jaydena padną pytania. Była gotowa na nie odpowiedzieć, rozjaśnić mu losy jego przyjaciela. Uświadomiła sobie, że mógł nigdy nie usłyszeć o jego śmierci, bo zapewne nie czytał gazet z Chicago.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 06.06.17 14:49\nNie mieli pojęcia, że jedno jak i drugie było w Zakonie Feniksa. Sophia wprawdzie od niedawna, ale wkrótce mieli się przekonać, że nie tylko znajomość osoby Jamesa Westwooda ich łączyła. Było potrzebnych jak najwięcej dzielnych ludzi, którzy nie bali się stawić koła przeciwnościom i pokazać światu, że nie wszyscy pogodzili się z dyktaturą Ministerstwa Magii jak i okrucieństwami dziejącymi się na arenie społecznościowej Wielkiej Brytanii. Co raz to dziwniejsze i nowsze informacje dochodzące z różnych źródeł wprowadzały zamęt i chaos, który Prorok Codzienny i inne prorzadowe gazety próbowały naprostować kłamstwami. Wszystko to szło w zdecydowanie złym kierunku, a manipulując czarodziejami łatwo było przekazać im swoje racje. Bo ludzie nie posiadali własnego rozumu - dlaczego tak było, Jay nie znał odpowiedzi. Słaba psychika była jak choroba, która roztaczała się i panoszyła między Anglikami, Szkotami, Walijczykami, Irlandczykami pozwalając innym pozwalając wpływać na swoje decyzje. Nic dziwnego że powstał Zakon, do którego chcieli należeć ludzie pragnący zmian. W końcu nikt o własnym rozumie nie mógł brać tych wszystkich wypadków za przypadkowe zrządzenia losu. Nawet tak oderwany od niektórych spraw Jay widział w tym niezgodność i miał swoje podejrzenia. Nie miał pojęcia jaka była panna Sophia Carter i nie znał jej. Ale wiedział, że James Westwood był człowiekiem prawym. Nie mógłby mieć bliskich relacji z kimś, kto nie podzielał jego poglądów politycznych. I może nie byli niesamowicie długo zażyłymi przyjaciółmi, Jayden był tego akurat pewien na sto procent. Tamten mężczyzna z jego przeszłości miał swoje zasady, a ludzie tak łatwo się nie zmieniali. Nie pokroju Jamesa.\n- Zgoda - uśmiechnął się blado, czując, że coś się święciło. Pytanie tylko co dokładnie. Usiadł razem z Sophią na ławce, czekając na wyjaśnienia. W końcu on był chłonnym wiedzy, chociaż dało się wyczuć, że ona również pragnęła wyjaśnień. Przytaknął, gdy spytała go o relacje między nim a Westwoodem. Byli dobrymi znajomymi, a pozwolił to staż u ojca Vane'a, który odbywał Amerykanin. Dalszą jednak wypowiedź przyjął z mieszanymi uczuciami. Od zdziwienia, niedowierzania, strachu i smutku przewijały się owe emocje na twarzy profesora. Nie spodziewał się usłyszeć takich wieści, chociaż wiadomo, że był nastawiony na wszystko. Jak dało się zauważyć, nie na wszystko. Słowa o śmierci były niezwykle prawdziwe i szczere, a ból w głosie rudowłosej łatwo dało się rozpoznać. Nie kłamała. I czemu by miała? Przez chwilę Vane wyglądał jakby nie wiedział, co powiedziała. - A więc wszystko jasne - wymruczał w końcu JJ, opadając na oparcie ławki ze zrezygnowaniem. Łatwo było się domyślić, że nie wiedział nic o tej śmierci. Tak zaskakującej i... Nagłej. Jak to w ogóle możliwe, że dowiedział się właśnie teraz? Dopiero teraz? - Kiedy? I jak? - zdołał tylko wymruczeć cicho po dłuższej chwili, wpatrując się w dróżkę przed sobą. Nie miał pojęcia, co powiedzieć. Jak się zachować. Po prostu pustka. Wszystkie te lata milczenia i powód zdały mu się tak oczywiste, chociaż wcześniej nie dopuszczał do siebie tej myśli. Nie miał pojęcia ile tkwił w tym marazmie, gdy przez ścianę mgły przebił się dziewczęcy głos.\nProszę, opowiedz mi coś więcej.\nPowoli przekręcił głowę w stronę Carter i z bólem patrzył jej w oczy, czując, że to będzie jedna z najtrudniejszych rozmów w jego życiu.\n- Ja... - urwał, nie wiedząc od czego zacząć. - Byłaś jego przyjaciółką? - spytał, chcąc wiedzieć jak bardzo zależało jej na Jamesie i co mógł jej powiedzieć.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 06.06.17 20:18\nSophia z pewnością przeżyje spore zaskoczenie, kiedy dowie się, że Jayden Vane również należał do Zakonu Feniksa. Na ten moment nie miała o tym żadnego pojęcia, chociaż odkąd Margaux wspomniała jej o organizacji i wymieniła kilku członków mimowolnie zastanawiała się, kto ze znanych jej ludzi jeszcze tam jest. Raiden? Artis? Ktoś z innych aurorów, których każdego dnia mijała w pracy? Pewnie jeszcze minie sporo czasu, zanim rozwieje swoje wątpliwości; na ten moment czuła się trochę jak dziecko we mgle i nie miała pojęcia, jak dokładnie ma wyglądać jej rola w organizacji. Liczyła, że wszystkiego prędzej czy później się dowie, ale nawet jedna rozmowa w pewnym sensie otworzyła jej oczy na niektóre sprawy, zmusiła do zastanowienia się nad wszystkim, co się w ostatnim czasie działo. Może właśnie Zakon dostarczy odpowiedzi na pytanie, jak te wszystkie wydarzenia się łączyły? Ministerstwo w swym obecnym zakłamaniu zdecydowanie ich nie dostarczało.\nSophia wiedziała, że gdyby James żył, zdecydowanie by ją poparł. Ich poglądy były bardzo podobne, zresztą gdyby mocniej się różnili to raczej nie czuliby się tak dobrze u swojego boku. Sophia nie wyobrażałaby sobie być z kimś, kto fascynował się czarną magią lub robił inne złe rzeczy, ale co do uczciwości Jamesa nigdy nie miała wątpliwości. Tym bardziej nie potrafiła zrozumieć, że ktoś tak po prostu go zabił; trudno było jej wyobrazić Jamesa, który się komuś naraził, więc zawsze wyobrażała to sobie jako przypadkowy akt agresji, który równie dobrze mógł spotkać inną osobę przechodzącą tamtego wieczora tą drogą. Chociaż niestety nie mogła całkowicie wykluczyć opcji, że to wcale nie był przypadek, bo przecież mogło istnieć coś, o czym Westwood nigdy jej nie powiedział, a co sprawiło, że w ogóle doszło do tamtej napaści.\nSpodziewała się, że Jayden zareaguje zdumieniem i szokiem; zapewne zastanawiał się, dlaczego jego przyjaciel od lat nie daje znaku życia, czy postanowił zerwać kontakty, czy może coś się z nim stało. Ale musiała mu to powiedzieć, skoro go znał, zasługiwał na to, żeby wiedzieć. Jego dotychczasowa niewiedza była zrozumiała, James nie był na tyle ważny, by pisano o nim poza granicami kraju. Nikt w Anglii (poza tymi kilkoma osobami, które go poznały) nie miał pojęcia, że ktoś taki jak James Westwood w ogóle istniał i zginął. Zresztą w samej Ameryce sprawa też nie była niczym głośnym i teraz pewnie niewielu poza rodziną, znajomymi i byłymi współpracownikami pamiętało o tym, co się wydarzyło.\n- To się stało latem 1952 roku – odpowiedziała po chwili wahania. – Został zamordowany w drodze z pracy. Aurorzy nie znaleźli sprawcy, a dochodzenie szybko umorzono. – Sophia nie lubiła kłamać w ważnych sprawach, jeśli nie było to z jakichś względów konieczne, więc zdecydowała się wyznać mu prawdę, nawet jeśli było to dla niej bolesne, a same słowa brzmiały drastycznie. Czym innym byłoby usłyszenie, że Jamesowi przydarzył się jakiś wypadek, a czym innym dowiedzenie się, że miały z tym związek inne osoby. Dziwnie było opowiadać o tym komuś, kogo prawie nie znała, ale paradoksalnie było to też łatwiejsze z tego samego względu. – Był... moim narzeczonym. – Jej dłoń bezwiednie potarła miejsce, gdzie parę lat temu znajdował się pierścionek. Po śmierci Jamesa zdjęła go i przechowywała w swoim pudełku wspomnień, bo nie potrafiła go dłużej nosić. – Spędziliśmy razem dwa lata, kiedy po ukończeniu Hogwartu wyjechałam do Stanów. Tam go poznałam, w jego rodzinnym Chicago, gdzie pracował jako uzdrowiciel. Gdy umarł... wróciłam do Anglii i poszłam na kurs aurorski – opowiedziała, niespokojnie bawiąc się dłońmi. Sprawa Jamesa miała sporą rolę w jej powrocie do dawnych marzeń o zostaniu aurorem. – A ty... jesteś pierwszą osobą od dawna, która okazuje się go znać. Nie spodziewałam się, że trafię na kogoś takiego w Anglii. Dlatego chciałam... żebyś opowiedział, jak to wyglądało z twojej perspektywy. Jak go zapamiętałeś.\nLiczyła, że Jayden Vane odwdzięczy się szczerością za szczerość i opowie o Jamesie, z jakim przed laty nawiązał znajomość.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 06.06.17 22:11\nJay nie zastanawiał się nad tym, co się będzie działo w Zakonie Feniksa. Ważne dla niego było to jacy ludzie tam dołączą. Bo teraźniejszy świat potrzebował siły i nadziei, która mogła zainspirować wielu. Właśnie po to powstało to zgrupowanie. Po to Albus Dumbledore postanowił zgromadzić wierzących w sprawiedliwość i prawość, która wydawałoby się zostały zapomniane. Nie jednak przez wszystkich. Vane był już jakiś czas w szeregach Zakonu, którą czasami nazywał armią Dumbledore'a. Nie miał okazji współpracować ze słynnym czarodziejem, ale wiadomym było, że dyrektorem był o niebo lepszym od aktualnego. Gellert Grindelwald był potwornym człowiekiem i wszyscy to wiedzieli, a jednak nic z tym nie robili. To Ministerstwo Magii dało mu stołek, który teraz zajmował i póki ich sojusz miał trwać, władza w Hogwarcie miała również pozostawać w jego rękach. Obserwowanie tych niewinnych dzieci, które zostały wrzucone gwałtownie w horror potrafiło rozerwać serce każdego człowieka. Jay nie chciał nawet zastanawiać się jak wyglądały zajęcia z Ochrony Przed Czarną Magią. Często jednak spotykał małoletnie ofiary tych lekcji, starając się im pomóc w jak najlepszy sposób. Starał się uspokajać uczniów, a szczególnie tych mniej odpornych na takie wrażenia, chociaż widział, że dzieci w Hogwarcie z roku na rok było coraz mniej. Niektórzy rodzice nie puszczali swoich pociech na dalszą naukę i Vane ich nie obwiniał. Gdyby to od niego zależało, nawet sam namawiałby ich do zastanowienia się nad tym czy ukończenie szkoły jest ważniejsze nad zdrowie psychiczne i fizyczne ich potomka.\nNa chwilę odpłynął duchem daleko od ławki w Bedford Square. Dopiero gdy usłyszał ponownie głos Sophii Carter, wzdrygnął się delikatnie i prawie niezauważalnie tym samym wracając na ziemię.\nTo się stało latem pięćdziesiątego drugiego.\n- Jak to... - mruknął Jayden, pochylając się i chowając twarz w dłoniach. Właśnie wtedy po raz ostatni dostał list od Jimmiego. Przecież było to cztery lata temu. Cztery lata żył w nieświadomości o śmierci znanej sobie tak dobrze osoby! Do tego został zamordowany. Kto chciałby śmierci człowieka tak nieszkodliwego jak Westwood?! Przecież to nie miało żadnego sensu. Żadnego! Chciał jedynie pomagać innym, bo gdyby tak nie było nie poświęciłby się i nie wyjechał do Anglii na pobieranie nauk od najlepszych uzdrowicieli. Władze były najwidoczniej bezradne tak samo jak i tutaj skoro nie znaleźli sprawcy. Okropne... Straszne. Przerażające. Jay nie mógł w tej chwili normalnie myśleć, bo w jego umyśle tworzyło się wiele pytań, na które nie znał i nikt nie mógł dać mu odpowiedzi. Dlatego więc milczał. - Bardzo współczuję straty - odezwał się w końcu ochrypłym głosem, słysząc o relacjach łączących rudowłosą z Amerykaninem. Zdawało mu się, że faktycznie mógł coś wspominać o zaręczynach w swoich listach jak i dziewczynie, którą wcześniej poznał, ale zupełnie nie przyszło to na myśl Vane'owi, który dopiero co dowiedział się o jego śmierci. Słuchał jej w milczeniu. Oparł się o tył ławki i przejechał dłonią po twarzy, zatrzymując ją na jakiś czas na brodzie. Wciąż jego mózg starał się jakkolwiek przetwarzać informacje, które otrzymał. Pojęcie ich w tak krótkim czasie było niezwykle trudne. Lub właściwie niemożliwe. Próba opisania postaci Jamesa Westwooda mogła mu pomóc odetchnąć i przypomnieć sobie właśnie o dawnym przyjacielu. Odetchnął i odchrząknął nim zaczął mówić. - Poznałem go, gdy przyjechał na staż do mojego ojca. Od razu zrozumiałem, że to człowiek z wartościami, nie bojący się wyrażać swoje zdanie. Z racji tego że byliśmy w podobnym wieku jak i mieliśmy zbliżone ideały, zaczęliśmy się przyjaźnić. Opowiadał mi o życiu w Ameryce, ja o tym w Anglii. Był bardzo błyskotliwy i potrafił ująć w słowa nawet bardzo skomplikowane rzeczy. Wiedział, co chciał robić w życiu i do tego za wszelką cenę dążył. Gdy wrócił do Chicago, utrzymywaliśmy kontakt listowny. Do tego Jim wysyłał mi jakieś książki o astronomii, a ja te o uzdrowicielstwie, gdy tylko na jakieś natrafiłem. I w pewnym momencie kontakt się urwał. Zupełnie i bez przyczyny. Sądziłem, że sowa nigdy nie dotarła na miejsce lub zmienił adres zamieszkania, ale to nie było do niego podobne. Teraz wiem, co się wydarzyło - odparł, uśmiechając się blado.\nOstatnio zmieniony przez Jayden Vane dnia 01.07.17 18:42, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Bedford Square [odnośnik] 06.06.17 23:23\nSophia nie miała pojęcia, co działo się w Hogwarcie pod rządami Grindelwalda, bo ukończyła szkołę zanim do tego doszło. Ale słyszała różne pogłoski, a jako auror była świadkiem wielu okropnych rzeczy. W ostatnim czasie wielu ludzi znikało bez śladu, inni znajdowali się martwi. Działo się coś złego, to było jasne, a ministerstwo, zanim się tym zająć, wolało organizować absurdalne referenda oraz przeorganizowywać struktury niektórych departamentów. Zwracało się przeciwko osobom mugolskiego pochodzenia i mugolom, a tymczasem zagrożenie nadciągało z innej strony – ze strony Grindelwalda lub tajemniczej trzeciej siły. I choć cała sprawa z Zakonem mogła wydawać się dziwaczna, Sophia chciała pomóc słusznej, choć ryzykownej inicjatywie.\nRozumiała reakcję Jaydena. Sama byłaby w szoku, gdyby teraz usłyszała od kogoś, że ktoś z jej dawnych znajomych umarł i to już kilka lat wcześniej, a ona o niczym nie wiedziała. Miała też wrażenie, że jego szok i smutek były szczere, najwyraźniej mężczyzna naprawdę przejął się jej słowami. Dla niej samej to wszystko też nie miało sensu, to, że ktoś taki jak James zginął, chociaż był wręcz do bólu uczciwy i unikał dziwnych, potencjalnie niebezpiecznych sytuacji. Był oddany swojej pracy i lubił pomagać; gdyby nie miał w sobie wielkiej pasji, Sophia pewnie tak łatwo nie uległaby fascynacji jego zajęciem i nie próbowałaby go (nieudolnie, ale jednak) naśladować. A potem zginął i jak na ironię, nikt mu nie pomógł, bo został znaleziony zbyt późno, dopiero rano, gdy był już martwy. Upodobanie do spacerów po parku sąsiadującym z jego miejscem pracy i wracania przez niego nawet wieczorami, zamiast aportować się prosto do domu z pracy, pewnego dnia go zgubiło. Najprawdopodobniej w drodze do miejsca, z którego zwykle się przenosił, napotkał nieznajomego o czarnomagicznych zdolnościach.\n- Minęło sporo czasu, ale trudno o tym zapomnieć. I choć nie lubię o tym opowiadać, uważam, że powinieneś wiedzieć, dlaczego pewnego dnia już nie odpisał na twój list. Chociaż żałuję, że dowiadujesz się o tym w taki sposób i po takim czasie – powiedziała cicho, gdy uważnie wysłuchała jego słów. Była ciekawa tej historii, tego, jak poznali się dwaj czarodzieje z różnych kontynentów i jak narodziła się ich przyjaźń. Była też przekonana, że James posiadał wszystkie te zalety, o których mówił Vane. Był uczciwy, pracowity i inteligentny. Pełen pasji i przekonany co do tego, co chciał robić w swoim życiu. Przypomniała sobie też, że rzeczywiście wspominał kiedyś o korespondencyjnym znajomym, który przysyłał mu książki, ale że przed ślubem nie mogli mieszkać razem, nie znała dokładniejszych szczegółów tej znajomości i nie wnikała w nią. – Dziękuję, że mi o tym opowiedziałeś. Teraz przynajmniej zagadka waszego starego zdjęcia trochę się wyjaśniła, bo chociaż to niby nic takiego, bardzo mnie to zaciekawiło – powiedziała jeszcze, mimo wszystko szczęśliwa, że trafiła na kogoś, z kim mogła porozmawiać o Jamesie i kto też go znał. Dziwnie było rozmawiać o nim z ludźmi, którzy nigdy go nie spotkali, a przy bracie unikała poruszania jego tematu, pamiętając, jak niegdyś poróżniła ich sprawa jego śmierci. Jayden Vane dosłownie spadł jej z nieba; może też dlatego tak łatwo poczuła do niego pewne zaufanie, choć zapewne było to irracjonalne, skoro nawet nie znała tego mężczyzny. – I dziękuję za to... że byłeś dla niego przyjacielem – dodała jeszcze, posyłając mu blady uśmiech.\nA potem umilkła i utkwiła spojrzenie gdzieś w oddali, chociaż w myślach wciąż rozważała całą tę sytuację.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 07.06.17 9:40\nJayden cieszył się, że przynajmniej w czasach jego edukacji w Hogwarcie nie panował Gellert Grindelwald. Mógł być bezpiecznym młodym czarodziejem, chociaż w międzyczasie było wiele przerażających innych zdarzeń, które i tak wpływały na życie nie tylko profesorów, ale również i uczniów. Martwienie się o swoją rodzinę, o to czy w Londynie jest bezpiecznie i czy przeżyją. Wciąż pamiętał krzyki i płacze, gdy niektórzy z jego kolegów i koleżanek dowiadywali się, że ich rodziny zostały pogrzebane pod gruzami lub wojna weszła prosto do ich domów czy łapiąc ich na ulicach. Tamten czas był przerażający. Walki między mugolami potęgowały jedynie ilość zniszczenia nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale również i w całej Europie. O Wielkiej Wojnie Czarodziejów Jayden wolał nie myśleć. Ale czy te czasy były bezpieczniejsze od tamtych? Wciąż trzeba było uważać nie tylko gdzie się chodziło. Publikowanie swoich poglądów politycznych było jeszcze poważniejszym przestępstwem niż otwarta krytyka Ministerstwa Magii. Czy to była demokracja?\nNikt nie mógł czuć się bezpieczny i wyglądało na to, że dotyczyło to nie tylko Anglii. W Ameryce też mordowano czarodziejów i to potwierdził sam James. Nie swoją śmiercią, ale również informacjami zawartymi w listach, które czasem przesyłał, gdy miał czas. Jaydenowi trudno było uwierzyć w to, że zło panoszyło się tak okrutnie pod nosem najwierniejszych obywateli i obywatelek. Jak można było dopuścić do takiego czynu? Jakim sposobem ludzie nie potrafili tego przewidzieć i powstrzymać w odpowiednim momencie? By stłamsić to jeszcze w zarodku? Ale nie trzeba było długo czekać, by przekonać się, że nie było to takie proste. JJ znał paru aurorów, teraz poznał kolejnego, i wiedział, że mieli naprawdę urwanie głowy. Robili co mogli, by zabezpieczyć przyszłość nie tylko czarodziejskiego, ale również i niemagicznego świata. Przecież Grindelwald nie tylko groził osobom z magią w żyłach. Nie można było dopuścić do dalszej eskalacji, dlatego Vane był gotowy poświecić się Zakonowi Feniksa. Gdyby Jimmy żył, zgodziłby się z nim, że trzeba działać. I się nie poddawać.\n- Dobrze wiedzieć później niż w ogóle - odparł, posyłając jej smutny uśmiech. I chociaż właśnie w takim był nastroju, był jej wdzięczny. Bo przecież mógł całe życie chodzić w nieświadomości i nawet czasem żałując, że Westwood nie odpisał, postanawiając zerwać kontakt. Teraz przynajmniej wiedział, dlaczego tak się stało i chociaż prawda bolała, wolał ją od jej braku. Niewiedza wcale nie usprawiedliwiała występków i czynów, których się dokonywało. Właśnie dlatego lepiej było znać wszystkie fakty. Kiedyś słyszał to od swojego dziadka. Ignorantia legis non excusat odnosiło się do nieznajomości prawa, jednak tak naprawdę można było to przypisać każdej czynności w ludzkim życiu. Cieszył się w pewien sposób za wiedzę, którą go obdarowała panna Sophia Carter. - Oczywiście miał swoje wady, ale był porządnym człowiekiem - dodał jeszcze, wierząc w każde słowo, które wypowiadał. Wszyscy go szanowali, a ojciec uważał, że stanie się kiedyś wybitnym uzdrowicielem swojego pokolenia. Szkoda jednak że nie dotrwał do tej chwili. - Miał wielu innych przyjaciół. Byłem tylko drobnym ziarnem piasku w tej całej zbieraninie - odpowiedział na jej przejęte słowa, pozwalając by uśmiech poszerzył mu się na twarzy. - Sądzę, że każdemu kto miał z nim do czynienia, będzie za nim tęskno.\nZakończył i również oparł się łokciami o tył ławki, by patrzeć przed siebie. Nie spodziewał się, że ten dzień będzie miał taki przebiegł, a wiadomości które zostały mu przekazane zasieją taki smutek w nim samym. Cóż... Ciężko było dostrzegać w tym jakieś pozytywne strony, ale JJ nie zamierzał się poddawać. Trzeba było walczyć dalej.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 07.06.17 21:42\nSophię te czasy szczęśliwie też jakoś ominęły, bo była wtedy dzieckiem i była jeszcze zbyt mała, żeby w pełni zrozumieć, co się działo. Rodzice zresztą umieścili ją na pewien czas u dziadków poza Londynem, i choć nawet dzieciom udzielał się wtedy pewien niepokój, było to znacznie mniej wyraźne niż w przypadku dorosłych świadomych zagrożenia. A później trafiła do Hogwartu, gdzie była niemal całkowicie odizolowana od zewnętrznego świata i docierały do niej wyłącznie lakoniczne opowieści, głównie od uczniów z mugolskich rodzin.\nNa całym świecie zdarzały się przypadki takie jak ten Jamesa. Zarówno wśród czarodziejów jak i mugoli ludzie ginęli nawet bez związku z jakimiś poważniejszymi konfliktami. Nie musiało dziać się coś więcej, aby aurorzy mieli co robić, bo zawsze znalazł się ktoś, kto łamał przepisy. W przypadku Jamesa prawdopodobnie chodziło właśnie o tragiczny przypadek lub sprawę osobistą, chociaż Sophii trudno było uwierzyć, że coś takiego mogłoby mieć miejsce w tym przypadku. Nie widziała też żadnego związku tamtego wydarzenia, rozgrywającego się w odległym Chicago z tym, co działo się teraz. Jeśli miałaby doszukiwać się spisków i podejrzanych związków, prędzej uznałaby, że to sprawa jej rodziców łączyła się z obecnymi wydarzeniami.\n- Zawsze lepiej wiedzieć niż nie wiedzieć i trwać w nieświadomości tego, co się wydarzyło – zauważyła. Czasami niewiedza była dużo trudniejsza do zniesienia niż nawet najgorsze wiadomości. Kiedy się o czymś wiedziało, można było zacząć się z tym oswajać i godzić. Niepewność podsycała gorzkie rozważania i złudne nadzieje. Jako auror sama też czasami musiała informować kogoś o jakiejś tragedii. Nie dało się tego uniknąć i choć nigdy tego nie lubiła, sama na miejscu tych ludzi chyba wolałaby wiedzieć niż latami czekać w niepewności. Gdyby James zniknął bez śladu, być może czułaby się jeszcze gorzej. Wieść o jego śmierci dała jej czas na spokojne przeżycie żałoby i powrót do normalności. Lepiej było przeżyć cały ból od razu, a potem żyć dalej, niż rozwlekać go na długie lata. Bliscy Jamesa też musieli swoje przeżyć; Westwood miał rodziców i rodzeństwo, a także przyjaciół i znajomych. Był bardzo lubiany, a na jego pogrzebie pojawiło się wielu ludzi. Sophia pamiętała to bardzo wyraźnie, choć ledwie widziała przez łzy, stojąc obok Westwoodów i patrząc, jak mężczyzna jej życia spoczywa w ziemi. Odkąd powróciła do Anglii, jej kontakt z jego rodziną ograniczał się może do jednego czy dwóch listów na rok. Odsuwali się od siebie nieuchronnie, a Sophia nie mogła ich za to winić. I ona, i oni na swój sposób starali się ruszyć dalej i być może pewnego dnia kontakt zaniknie całkowicie.\n- Tak, miał wielu przyjaciół. Ale zawsze starał się pamiętać o wszystkich ważnych dla siebie osobach – rzekła po chwili wahania. – Sama bardzo za nim tęsknię ale wiem też, że nie chciałby, żeby było mi smutno. Życie toczy się dalej i tylko od nas zależy, jak je przeżyjemy i czego będziemy na sam koniec żałować.\nMimo to nadal była samotna. Nie wypatrywała na horyzoncie nowego uczucia, oddawała się pracy ze świadomością, że prawdopodobnie skończy jako stara panna z gromadką kotów. Jeśli tego dożyje, bo wielu aurorów ginęło młodo i jeśli spotykało się wiekowego przedstawiciela tej profesji, należało mieć do niego duży respekt.\nNawet nie zauważyła, ile czasu minęło od początku tej rozmowy o Jamesie. Zapewne wkrótce będzie musiała wracać, chociaż miała wrażenie, że być może w przypadku Jaydena Vane ta znajomość nie skończy się tylko na tych dwóch spotkaniach. I prawdę mówiąc... Liczyła że jeszcze kiedyś ich drogi się przetną, i kto wie, może pewnego dnia lepiej pozna dawnego przyjaciela Jamesa? Spojrzała na niego ukradkiem. Zdawała sobie sprawę też z tego, że zapewne potrzebował trochę czasu, by przyswoić nieoczekiwane informacje, więc uszanowała to i nie chciała się narzucać i na siłę wciągać go w konwersację. Sama też potrzebowała trochę czasu, by oswoić się z tym, co mu wyznała. Rozmawianie o tamtych wydarzeniach nawet teraz nie było łatwe i przyjemne, choć pod pewnymi względami poczuła odrobinę ulgi.\n- Chyba będę się powoli zbierać. Muszę jeszcze... załatwić kilka spraw – powiedziała cicho, po czym powoli podniosła się z ławeczki. – Może jeszcze kiedyś się spotkamy. Mam nadzieję, że już bez przekazywania żadnych przykrych wiadomości.\nPrzywołała na twarz blady uśmiech. Oby następne spotkanie przebiegło w weselszej atmosferze.\nRe: Bedford Square [odnośnik] 08.06.17 9:40\nŚmierć była naturalną rzeczą, do której ludzie jednak nie przywykli. Nie było łatwo przekazać wiadomości o odejściu kogoś bliskiego. Nie mniej jednak o wiele poważniejszym momentem było przetrawienie informacji dotyczącej kresu życia młodej osoby mającej przed sobą całe życie. Starsi ludzie w większości po prostu czekali na śmierć jak na wyczekiwanego przyjaciela, gościa, dzięki któremu mogli zapomnieć o codziennych troskach i zacząć coś innego. Bo przecież nie był to koniec ich drogi, a zupełnie nowy początek. Jayden wiedział jednak że taką osobą nie był James Westood. Bardziej niż pewne był fakt, że chciał działac i najwidoczniej miał plany nie tylko związane z karierą uzdrowiciela, ale również miał narzeczoną, z którą postanowił ułożyć sobie przyszłe życie. A jednak coś lub ktoś postanoiwł odebrać mu to wszystko za jednym zamachem, nie biorąc pod uwagę faktu, że jednostka pokroju Jimmy'ego mogła przynieść wiele dobra do współczesnego świata. Mogła zmienić ludzi i świat dookoła. Nic nie było jednak wiadome, a żaden hipotetyczny wróżbita nie mógł tego przewidzieć. Nikt nie znał przyszłości i pomimo tego że najlepszy przyjaciel Jaydena jakim był Harold Abbott podobno posiadał tę umijętność, Vane dalej nie uznawał podobnych praktyk za pewne. Kto chciałby znać przyszłość? Komu to było potrzbne? Po co? Trudno było powiedzieć, a same wróżby były dla JJa jedną wielką pomyłką w magicznym świecie. Najwidoczniej można było spotkać jeszcze sceptyków pośród czarodziei, którzy nie wierzyli we wszystkie dziedziny magii i Jay na pewno się do nich zaliczał. Nie oznaczało to jednak że nie szanował takich osób. Ależ skąd! Poczynając od Harolda, kończąc na nauczycielu Wróżbiarstwa w Szkole i Magii Czarodziejstwa w Hogwarcie byli to naprawde wspaniali ludzie. Po prostu zajmowali się czymś, co się nie sprawdzało.\nSłysząc słowa pokrzepienia od Sophii, Jayden uśmiechnął się kolejny raz bardzo blado i znowu spoważniał. Było to do niego niepodobne, ale kto przwyknął do wiadomości o śmierci towarzysza dawnych lat i to z czteroletnim opóźnieniem? Nie. Oczywiście, że wiedza na ten temat miała bardzo silną moc. Był wdzięczny rudowłosej za to i po raz kolejny wszechświat powiedział Vane'owi, że dbał o niego. Nawet jeśli oznaczało to ból i smutek. Nie odezwał się już tylko skinął głową na dalszą wypowiedź młodej kobiety. Ona już zamierzała odejść, ale JJ chciał posiedzieć w parku i chwilę jeszcze pomyśleć. Pewnie za jakiś czas miał się teleportować na pustkowie, gdzie rozmyślanie było bliższe jego sercu i duszy. Chwilowo jednak ciężko było cokolwiek zrobić - siła wiadomości dosłownie wbiła go w miejsce, które zajmował na ławce.\n- Do zobaczenia - odparł krótko, posyłając jej nikły, ale szczery uśmiech. Ciężko było udawać, że nic się nie stało. Ciężko było powiedzieć, że życie nie zaskakuje. Ciężko było myśleć, że nie doświadczało się efektów zła, które panowało ostatnimi czasy na świecie. Jayden odetchnął ciężko, starając się poukładać sobie wszystko, czego się dowiedział w głowie. Nie wiedział, kiedy zniknęła jego towarzyszka i ile jeszcze siedział na Bedford Square rozmyślając. Był to naprawdę trudny i długi dzień.


Świadczenia oferowane przez gminy, by zwiększyć efekty Programu 500+ - Życie Regionów - rp.pl\nAktualizacja: 06.03.2018, 16:15\nŚwiadczenia oferowane przez gminy, by zwiększyć efekty Programu 500+\nDofinansowanie pobytu dziecka w przedszkolu należy do najbardziej popularnych form wspierania rodziców przez władze samorządowe.\nSamorządy prześcigają się w pomysłach na zwiększenie korzystnych efektów rządowego programu. Aby zachęcić do posiadania potomstwa, gminy fundują własne świadczenia, dbają o opiekę nad dziećmi i oferują zniżki.\nWedług Głównego Urzędu Statystycznego w 2017 r. przyszło na świat 403,1 tys. dzieci. Dla porównania w 2016 r. było to 388 tys., czyli o ponad 15 tys. mniej. – Biorąc pod uwagę fakt, że jeszcze w 2014 r. GUS prognozował, że w 2017 r. urodzi się 346 tys. dzieci, to możemy mówić, że w stosunku do tych przewidywań jest to wzrost o blisko 20 proc. – mówi Bartosz Marczuk, wiceminister odpowiedzialny za sprawy rodziny.\nJak podaje GUS, wzrost liczby urodzeń dotyczy przede wszystkim dzieci urodzonych jako drugie, trzecie i kolejne w rodzinie. Spadła natomiast liczba dzieci, które urodziły się jako pierwsze.\nAle choć jest pewien wzrost, sprawa nie wygląda tak różowo. Problem przede wszystkim tkwi w tym, że wciąż nie ma jeszcze zastępowalności pokoleń.\nI trudno będzie to zmienić, bo w tzw. okres rozrodczy wchodzą właśnie roczniki niżu demograficznego. To, co mogło zmienić tę sytuację, to roczniki tzw. wyżu przełomu lat 70. i 80. Oni jednak nie myślą już o dzieciach. W Polsce po 35. roku życia rodzi zaledwie co ósma kobieta, co oznacza, że raczej nie można liczyć, że Polki nagle zainteresują się późnym macierzyństwem.\n– Trzeba także wziąć pod uwagę to, że ponad 2 mln młodych ludzi mieszka i pracuje za granicą. Jeśli będą mieć dzieci, to właśnie tam – zwraca uwagę prof. Ewa Budzyńska, socjolog rodziny z Uniwersytetu Śląskiego. – W demografii powstała dziura, którą niełatwo będzie zasypać – tłumaczy.\nTradycyjnie więcej dzieci rodzi się na wsi niż w miastach. W 2016 r. współczynnik urodzeń kształtował się tam na poziomie 10,2 promila, a w mieście wyniósł 9,8 promila. Średni wiek matek to obecnie 30 lat. Pierwsze dziecko Polki rodzą, mając przeciętnie 28 lat.\nJak wynika z raportu „Dzietność w stolicach województw w latach 1990–2016" opracowanego przez demografów z Uniwersytetu Łódzkiego w 2016 r., najwyższy współczynnik dzietności – 1,51 – odnotowano w Gdańsku. Na drugim miejscu była Warszawa z wynikiem 1,41. Ostatnie miejsce na podium zajął Gorzów Wielkopolski z wynikiem 1,35. „W przypadku pierwszego z tych miast podkreślić należy, iż w jego niedalekiej okolicy leży jedno z dwóch – obok Nowosądecczyzny – »zagłębi urodzeń« – Kaszuby" – czytamy w raporcie.\nZ kolei najniższy wynik osiągnięto w Opolu i w Olsztynie – 1,17.\nWyższa dzietność w ostatnim roku to z jednej strony efekt poprawy sytuacji na rynku pracy. Z drugiej poprawy sytuacji finansowej rodzin z co najmniej dwójką dzieci, które otrzymały wsparcie w ramach rządowego programu Rodzina 500+. To, jak się okazuje, jedno z działań, które mają zwiększyć dzietność w Polsce. Samorządy nie oglądają się na władze centralne i biorą sprawy w swoje ręce. Chcą lokalnie zadbać o demografię. Najlepiej znają potrzeby swoich mieszkańców. Z własnej kieszeni fundują więc świadczenia, zapewniają bezpłatną opiekę dla dzieci i oferują zniżki dla rodzin wielodzietnych.\nNa finansowanie świadczeń przez samorządy pozwala ustawa o świadczeniach rodzinnych. Z takiego rozwiązania korzystała np. Nysa, która wprowadziła bon wychowawczy, czy Szczecin ze swoim bonem opiekuńczym. Także Warszawa osobom z nieco niższym dochodem funduje bon żłobkowy.\n– Świadczenie wypłacane jest na drugie i kolejne dziecko w wieku od rozpoczęcia 13. miesiąca życia do ukończenia szóstego roku życia w wysokości 500 zł miesięcznie. Podstawowym kryterium otrzymania bonu jest fakt zamieszkania przynajmniej jednego z rodziców w naszej gminie od co najmniej trzech lat, rozliczanie się z urzędem skarbowym w Nysie oraz czynne zatrudnienie przynajmniej jednego z rodziców dziecka w wieku od 13. miesiąca życia do trzech lat lub obojga rodziców, jeżeli dziecko, na które ma zostać przyznane świadczenie, jest w wieku od trzech do sześciu lat – tłumaczy Andrzej Babiński z nyskiego magistratu. Przedstawiciele samorządu chwalą się, że bon w wysokości 500 zł miesięcznie przynosi efekty, bo po kilkunastu miesiącach od jego wprowadzenia liczba urodzeń wzrosła o 21,6 proc.\nW Szczecinie bon można wykorzystać na opiekę nad dzieckiem od 13. do 36. miesiąca życia. Otrzymują go pracujący rodzice co najmniej dwojga dzieci. Muszą też spełnić kryterium dochodowe (do 1922 zł netto na jednego członka rodziny).\nTakie samo kryterium dochodowe obowiązuje w Warszawie. W stolicy bon o wartości 400 zł pracujący rodzic może przeznaczyć na prywatny żłobek, klub malucha czy dziennego opiekuna.\nBony są przyznawane na podstawie art. 22b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z nim rada gminy, biorąc pod uwagę lokalne potrzeby, może w drodze uchwały ustanowić dla osób zamieszkałych na terenie jej działania świadczenia rodzinne z samorządowego budżetu.\nCzęść samorządów wciąż funduje becikowe, czyli jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia dziecka. Są one przyznawane na podstawie art. 22a ustawy o świadczeniach rodzinnych.\n– U nas wynosi ono 500 zł i jest wypłacane na każde dziecko, również przysposobione. Warunkiem jest złożenie wniosku w ciągu trzech miesięcy od jego narodzin – mówi Izabela Olczyk, kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Gogolinie.\nOkazuje się, że gminy coraz chętniej wspierają w ten sposób swoich mieszkańców. Na samorządowe becikowe przeznaczyły w 2016 r. prawie 9 mln zł, niemal o 20 proc. więcej niż rok wcześniej. W sumie przyznały blisko 10,5 tys. zapomóg, czyli o 16,7 proc. więcej niż w 2015 r. (niespełna 9 tys.). Przeciętna wysokość takiego becikowego wyniosła 854,96 zł, tj. o 1,5 proc. więcej niż w 2015 r. (842,20 zł). Najniższe becikowe wypłacono w województwie zachodniopomorskim – średnio 426 zł, a najwyższe w województwie śląskim – średnio 2079 zł. Nie było ich w ogóle w województwach podlaskim i świętokrzyskim.\nNiektóre gminy finansują swoim mieszkańcom przedszkola. Tak jest na przykład w Suwałkach, Warszawie i Częstochowie. – Dzięki likwidacji opłat rodzice w domowym budżecie mogą zaoszczędzić nawet 1000 zł rocznie. Płacą jedynie za posiłki. Dzięki temu rozwiązaniu zmniejszą się bariery ekonomiczne w dostępie do edukacji przedszkolnej dla rodzin o niskich dochodach – mówi Bartosz Milczarczyk, rzecznik prasowy Urzędu m.st. Warszawy.\nW Suwałkach warunkiem skorzystania ze zwolnienia z opłat jest zamieszkiwanie na terenie miasta i rozliczanie się z podatku. – Wprowadzenie nowej ulgi to wyjście naprzeciw oczekiwaniom rodziców oraz kolejny element polityki prorodzinnej miasta – mówi Kamil Sznel z biura prezydenta miasta.\nZ ulgi nie mogą skorzystać rodzice mieszkający w przyległych do Suwałk gminach, korzystający z miejskich przedszkoli.\nDo stycznia prawo do bezpłatnego przedszkola w Suwałkach mieli rodzice trzy- i czterolatków pod warunkiem, że nie ukończyli jeszcze 35. roku życia. Płacili jedynie za wyżywienie. Od początku roku kryterium wieku nie jest brane pod uwagę. – Jak wynika z bieżących analiz, skutki finansowe wprowadzenia tych zmian nie będą mocno obciążały budżetu miasta – podkreśla Sznel.\nZa pobyt dziecka w placówce nie płacą też rodzice w Częstochowie.\n– Od września 2014 r. przestały obowiązywać opłaty za pobyt dziecka w miejskich przedszkolach i oddziałach przedszkolnych, także powyżej ustawowo gwarantowanych bezpłatnych pięciu godzin. Regulacja dotyczy przedszkolaków mieszkających na terenie Częstochowy – mówi Włodzimierz Tutaj, rzecznik prasowy Urzędu Miasta.\nZgodnie z prawem w całej Polsce edukacja przedszkolna jest bezpłatna przez przynajmniej pięć godzin dziennie. Najczęściej nie ponosi się opłat za pobyt dziecka w przedszkolu w godzinach od 8 do 13. Za dłuższy rodzice nie mogą jednak płacić więcej niż 1 zł za godzinę. Dotyczy to także zajęć dodatkowych, takich jak szachy czy taniec towarzyski.\nGmina może jednak pobierać niższe opłaty. Przepisy te obowiązują od września 2013 r. Część samorządów zdecydowała się na wprowadzenie korzystniejszych stawek niż ustawowe. Na przykład w Kluczborku rodzice płacą 50 gr za drugie i kolejne dziecko z rodziny, korzystające równocześnie ze świadczeń. Przedszkole dla dzieci niepełnosprawnych jest bezpłatne. Ulgi przysługują też za pobyt dzieci z rodzin wielodzietnych i najuboższych – korzystających z pomocy społecznej. 75 proc. zniżki dla dzieci z rodziny posiadającej Kartę Dużej Rodziny przewidziano we Włocławku. Za godzinę pobytu rodzice przynajmniej trojga dzieci zapłacą 25 gr.\nZgodnie z prawem także rodzice zerówkowiczów od stycznia 2017 r. nie płacą nic. I to niezależnie od tego, czy dzieci chodzą do zerówki w szkole czy w przedszkolu. Ma to związek z tym, że sześcioletni uczniowie uczęszczający do przedszkoli zostali objęci subwencją oświatową. Samorządy otrzymują więc na ich kształcenie środki z budżetu państwa.\nPrawie każde miasto ma też swój program zniżkowy skierowany do wielodzietnych rodzin – Kartę Dużej Rodziny. Pierwszy był w 2005 r. Wrocław. Zaproponował Kartę Rodzina Plus. Następny był Grodzisk Mazowiecki, który wprowadził w 2008 r. Kartę Dużej Rodziny, udostępniając rodzinom z czworgiem i więcej dzieci m.in. darmową komunikację. Dziś zniżki, w zależności od samorządu, obejmują m.in. komunikację, żłobki, przedszkola czy ośrodki sportu. W akcji biorą też udział prywatni przedsiębiorcy – sklepikarze i usługodawcy.\nPomoc od marszałka\nAle o dzietność dbają też samorządy wyższego szczebla. Samorząd województwa małopolskiego finansuje np. opiekę niań. Trwa pilotaż, który ma pokazać, jak takie rozwiązanie się sprawdza.\n– Aktualnie z programu korzysta 87 rodzin z 23 gmin. Przygotowujemy się do kolejnej edycji, ale wiele zależy od tego, czy będą na nią środki unijne – mówi Filip Szatanik, rzecznik prasowy urzędu marszałkowskiego. I dodaje, że program ma zrealizować kilka celów. Przede wszystkim sprzyjać aktywizacji zawodowej rodziców i opiekunek. Jeżeli program prowadzony byłby w dłuższej perspektywie, może mieć też wpływ na zwiększenie dzietności.\nNa razie uczestnicy pilotażu przez dziesięć miesięcy dostają półtora tysiąca złotych na zatrudnienie niani, niezależnie od liczby dzieci. 1000 zł pochodzi z budżetu województwa, a 500 zł od gmin. Każda rodzina, która wzięła udział w pilotażu, mogła samodzielnie wskazać osobę, której powierzy opiekę nad swoim dzieckiem. Opiekunem lub opiekunką mógł zostać też członek rodziny. Musiała być to osoba bezrobotna, która nie przekroczyła 60. roku życia dla kobiet i 65. dla mężczyzn.\nO wyższą dzietność walczy też samorząd województwa opolskiego. W 2014 r. została wprowadzona tam specjalna strefa demograficzna.\n– Na pytanie, czy program przyniósł przyrost naturalny w regionie, trudno odpowiedzieć, bo program nie jest działaniem wyrwanym z kontekstu. Do naszych działań dołączyły rządowe działania prorodzinne 500+. To wszystko może mieć wpływ na demografię. Specjalna strefa demograficzna to program na wiele lat, a jego efekty będą widoczne w dłuższej perspektywie czasowej – zaznacza Violetta Ruszczewska, rzecznik prasowy marszałka województwa opolskiego.\nSpecjalna Strefa Demograficzna miała być lekiem na wyludnianie się regionu. Pojawiły się ambitne pomysły, ale do dziś nie wprowadzono np. niższych stawek podatkowych czy świadczenia w wysokości 1600 złotych miesięcznie na dziecko przez pierwsze dwa lata życia. Udało się wprowadzić m.in. mobilne szkoły rodzenia, bezpłatne szczepienia przeciwko pneumokokom i uprawniającą do zniżek opolską kartę rodziny. —współpraca Joanna Ćwiek


W murach kaplicy zamkowej rozbrzmi średniowieczna muzyka - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Rozrywka wiadomości rozrywka W murach kaplicy zamkowej rozbrzmi średniowieczna muzyka\nW murach kaplicy zamkowej rozbrzmi średniowieczna muzyka\n14 maja w kaplicy zamkowej zagra Zespół Muzyki Dawnej „Scandicus”. Będzie to pierwszy koncert w ramach cyklu „Musica cantuaris”. Początek koncertu o godz. 19.00, wstęp wolny.\n„Scandicus” wykonuje muzykę średniowieczną. W swoim repertuarze ma pieśni zarówno religijne jak i świeckie, pochodzące z wielu źródeł, m.in.: Laudario di Cortona, Cantigas de Santa Maria, Llibre Vermell. W skład instrumentarium wchodzą: fidel, flety proste, harfa, lutnia, symfonia oraz instrumenty perkusyjne: riq, bendir.\nPoprzedni temat:Lao Che gwiazdą raciborskich juwenaliów\nNastępny temat:Warsztaty wizażu na Dzień Matki


Warszawski Sylwester Country - COUNTRYMUSIC.PL\nWarszawski Sylwester Country\nWysłany: Sob 0:45, 11 Gru 2010 Temat postu: Warszawski Sylwester Country\nKto jeszcze nie ma pomysłu na tegorocznego Sylwestra, a chciałby go spędzić przy dobrej muzyce country i do tego za rozsądne pieniądze, niech się wybierze do klimatycznej Szkoły Jazdy Konnej PATATAJ w Kaniach k. Warszawy, gdzie takowy w tym roku organizujemy.\nW programie muzyka na żywo w wykonaniu Konrada Milczarskiego oraz najlepsze countrowe amerykańskie i polskie kawałki z płyt, które wybierzemy (i całość imprezy poprowadzimy) wraz z Anią Jakubowską.\nPonadto dobre jedzonko i wiele innych atrakcji, w tym szampan przy ognisku.\nSzczegóły znaleźć można na stronach Saloon.pl oraz Karczma-Patataj.pl\nWysłany: Pon 2:38, 03 Sty 2011 Temat postu:\nChciałbym w tym miejscu bardzo podziękować Tomkowi Szwedowi, który będąc na Sylwestrze Country zupełnie prywatnie, zgodził się na krótki gościnny występ. Była to miła niespodzianka dla wszystkich. Szczególnie sympatycznie zabrzmiał duet T. Szwed & K. Milczarski w piosence "Siedzę na ganku".\nDzięki też Konradowi za występ i za premierowe wykonanie nowej piosenki, zatytułowanej (o ile dobrze zapamiętałem) "Zakochaj się w Warszawie".\nZa solidarną współpracę dziękuję też bardzo Ani Jakubowskiej, a także Grzesiowi Szelewie - za woluntarystyczne wsparcie techniczne i duchowe\nNo i wszystkim przybyłym (a wszystkie bilety zostały wyprzedane) za wspólną zabawę do białego rana.\nWysłany: Pon 11:58, 03 Sty 2011 Temat postu:\nA może jakaś szersza relacja??? Zdjęcia też mile widziane.


Angela Merkel : Głos Rosji\nPutin, Merkel i Poroszenko uzgodnili kroki w pracach OBWE w Donbasie\nMerkel: droga do pokoju na Ukrainie będzie „bardzo trudna”\nKanclerz Niemiec Angela Merkel oświadczyła, że sytuacja na Ukrainie pozostaje niestabilna i droga do powszechnego pokoju będzie „bardzo trudna”.\n16 lutego 2015, 18:36\nŁukaszenko o ustępliwości Putina i człowieczeństwie Merkel\n14 lutego 2015, 15:08\n„Kwartet normandzki” długo obradował, ale ze skutkiem...\nPierwszymi refleksjami na temat wyników szczytu „normandzkiej czwórki” w Mińsku w rozmowie z redaktorem Leonidem Siganem dzieli się doktor Mateusz Piskorski, przewodniczący Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych.\nW Mińsku odbywają się rozmowy „normandzkiej czwórki”\n11 lutego 2015, 21:33\nSzczyt „Czwórki normandzkiej” w Mińsku przy udziale prezydentów Rosji, Francji i Ukrainy, a także kanclerz RFN Angeli Merkel może stać się punktem szczytowym w napiętych, wielostronnych wysiłkach, podejmowanych w celu poszukiwań sposobów na zażegnanie kryzysu ukraińskiego.\nHollande i Merkel spotkają się z Poroszenką przed rozmowami z Putinem\nMerkel, Hollande i Poroszenko przylecieli do Mińska\n11 lutego 2015, 18:36\n9 lutego kanclerz Niemiec Angela Merkel złożyła wizytę w Waszyngtonie, gdzie przeprowadziła rozmowy z szefem Białego Domu, Barackiem Obamą. Głównym tematem rozmów była kwestia dróg uregulowania ukraińskiego kryzysu, w tym możliwości dostaw Kijowowi nowoczesnych gatunków broni. Jednak strony nie osiągnęły całkowitej jedności w tej kwestii.\n10 lutego 2015, 20:34\nUkraina o krok od pokoju, a świat - o krok od wojny\n6 lutego w Moskwie odbyły się rozmowy Władimira Putina z Angelą Merkel i Françoisem Hollande’em. Mowa była o uregulowaniu konfliktu w Donbasie.\n10 lutego 2015, 20:19\nZdemilitaryzowana strefa - jednym z tematów „normandzkiego szczytu”\n10 lutego 2015, 19:43\nMerkel i Hollande przybyli do Moskwy\n6 lutego 2015, 18:16\nWęgry nie będą dostarczać broni na Ukrainę\nWęgierskie władze nie będą dostarczać broni na Ukrainę - oznajmił szef administracji premiera Janos Lazar.\n4 lutego 2015, 11:52


Czym one się różnią? Te ostatnie to nic innego, jak obrazek z życzeniami, do którego możemy dołączyć własną wiadomość i wysłać całość mailem. W tym przypadku można ustawić kolor kartki i czcionki, a także jej rodzaj i jeśli mamy taką ochotę – dołączyć muzykę bądź też zdecydować się na kartkę animowaną. Wybór w tym przypadku jest naprawdę ogromy, dlatego z pewnością nie będziemy mieć problemów ze znalezieniem rozwiązania pasującego do konkretnej okazji i wpisującego się jednocześnie w gust osoby, która takie życzenia ma otrzymać. Czy kartki okolicznościowe przeszły do lamusa? Kartki okolicznościowe to świetny sposób, aby przekazać komuś życzenia z różnych okazji, jak np. urodziny, imieniny, rocznica ślubu czy narodziny dziecka. Chociaż mogłoby się wydawać, że składanie życzeń za pośrednictwem poczty jest już niemodne i rzadko praktykowane, w sklepach z artykułami papierniczymi nie brakuje atrakcyjnych kartek, a duży wybór pozwala znaleźć rozwiązanie idealnie pasujące zarówno do konkretnej okazji, jak i do gustu samego zainteresowanego. Czy warto kontynuować tę tradycję? Zdecydowanie tak! Taka kartka okolicznościowa z całą pewnością sprawi radość, a ponadto może stać się sentymentalną pamiątką. A jeśli nie lubimy tradycyjnych kartek, zawsze możemy wybrać kartkę elektroniczną. Jak składać życzenia z okazji urodzin? Urodziny przez wiele osób uważane są za jeden z najlepszych powodów do hucznego świętowania. Jeśli więc nie możemy być w tym dniu z solenizantem, warto chociaż złożyć mu życzenia. Jak to zrobić? Sposobów jest wiele. Jednym z najprostszych rozwiązań będzie po prostu życzenie mu wszystkiego najlepszego podczas rozmowy telefonicznej. Oczywiście można też skorzystać z innych sposobów i np. wysłać kartkę okolicznościową pocztą, na której napiszemy samodzielnie skomponowane, rymowane życzenia. Z pomocą przychodzą ponadto nowoczesne rozwiązania, jak np. kartki elektroniczne – duży wybór sprawia, że z pewnością znajdziemy wśród nich coś, co przypadnie do gustu zainteresowanemu.\nFunkcjonalne reklamy drukowane - naklejki, etykiety itpDobre zaproszenia to indywidualne zaproszenia. Dlaczego?Druk reklamowy - krótko i na temat9 Wskazówek Aby drukować w JastrzębiuKto może zainwestować w drukowanie materiałów reklamowychNowoczesne wzory w zaproszeniachWszystko co można drukowaćPojęcie poligrafii i wiele więcej7 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby lepiej drukowaćPielęgnacja tradycji wysyłania kartekW centrum zaproszeń ślubnychCo znaczy poligrafia i nie tylko!Ja Też Kiedyś Chciałem znaleźć dobrą drukarnię. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TODruk i drukarnie, coś na temat2020 czas aby lepiej Drukować ulotkiJak tworzy się kartki na święta11 Największych Mitów O Tym Jak Wydrukować ReklamęPraca w poligrafii. Drukowanie, przygotowywanie materiałów...12 Wypowiedzi O Tym Jak Wydrukować Reklamę, Które Nie Powinny Nigdy PaśćJakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.Krótko o zaproszeniach ślubnych z punktu widzenia technicznegoMałe drukarnie a duże agencje drukuKilka faktów o kartka okolicznościowychKartki świąteczne- Polska tradycjaO kartkach zaproszeniowych na ślubNigdy Nie Rób Tych 4 Rzeczy Jeśli Chcesz Wydrukować ReklamęDobre rady jak Drukować ulotkiNigdy Nie Rób Tych 4 Rzeczy Jeśli Chcesz Wydrukować ReklamęNowe fakty - Dowiedz się jak drukować w Jastrzębiu w tych 6 banalnych krokachJakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.


Polski biznesmen wręczał łapówki w zamian za Karty Polaka. Planował także wywieźć miliony zł na Białoruś – Mafia PL\nPolski biznesmen wręczał łapówki w zamian za Karty Polaka. Planował także wywieźć miliony zł na Białoruś\nWszystko wskazuje na to, że łapówki wręczano w zamian za pomoc w uzyskaniu pozwoleń legalizujących pobyt obywateli Białorusi na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w tym także w zakresie przyznania tzw. Karty Polaka.\nDzięki takim dokumentom obywatele Białorusi mogli podejmować i prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Polski na takich samych zasadach jak obywatele Polski.\nRuszył proces dwóch biznesmenów, którzy wyprali 140 mln euro dla rosyjskiej mafii


Znaleziono 53 wyniki dla zapytania k��piel\n163 · 52 253x · 4 · przed dinozaurami\nAutentyki CLXX - Łapiemy stopa!\nWódko... pozwól żyć... A poza tym jak zawsze w Autentykach, sporo historii z życia Bojownictwa. Dowiecie się o coraz większych problemach związanych ze strajkiem pocztowców oraz po co warto robić prawo…\n5 · 36 593x · 10 · przed dinozaurami\nTylko w Montanie\nCo robi Amerykanin z Montany po zjedzeniu śniadania mistrzów? Bierze kąpiel dla twardzieli.\n44 · 7 715x · 11 · 7 lat temu\nLena pod prysznicem\nKażdy kto lubi rottweilery z przyjemnością zobaczy mokrą Lenę. Czemu się nie ogoliła? Bo lubi mokre włosy.\n54 · 8 490x · 13 · 7 lat temu\nPupilki w kąpieli\nCzy psy lubią się kąpać? Oczywiście, że nie wszystkie i oczywiście, że nie zawsze. Sami zobaczcie jak to czasem wygląda.\n55 · 7 461x · 9 · 7 lat temu\nSzukasz ciepłej wody?\nJeśli lubisz kąpiele wodne o tej porze roku, to weź ze sobą siekierę. Jest szansa, że znajdziesz ciepłą wodę. Zarejestrowano podczas kąpieli Czechowickiego Klubu Morsów w Kaniowie.\n31 · 7 986x · 7 · 7 lat temu\n362 · 83 740x · 55 · 8 lat temu\nPani wyskoczyła tylko na szybką kąpiel i już można jechać dalej.\n51 · 9 759x · 8 · 8 lat temu\n662 · 88 942x · 60 · 8 lat temu\nBoxer Brock jak wiele innych psów nie lubi gdy go myją pod prysznicem. Dlatego po kąpieli musi odreagować.\n45 · 9 235x · 12 · 8 lat temu\nMałe jamniki tak nie mogą się doczekać pluskania w wannie, że mało nie połamią swoich króciutkich nóżek biegnąc do łazienki.\n580 · 104 356x · 53 · 8 lat temu\n79 · 13 714x · 27 · 8 lat temu\nRe: Hartkor (A)\npetrela: Pszepraszam, a ta kompiel była w kompie może?\nRe: Dzisi[a]j rano...\nwisz-nu: to mi przypomnialo pewnego gwozdzia: kobieta poklocila sie z mezem i postamowila wziac kompiel (bo przy kąputerze;)) dla uspokojenia. Poszka do lazienki, rozebrala sie, spojrzala w lustro na sie, niezadowolona…\nRe: [P]malzenska kompiel\nwisz-nu: kompiel, to od komputera?\nwrobel_ok: kompiel powiadasz...\nbobesh: Jak w poprzednich latach spytano kobiety - Jakie mechaniczne urządzenie jest najbardziej seksualnie podniecające ? Podobnie jak w trzech poprzednich latach zwyciężył Mercedes klasy 600. Dzwoni…


apokatastaza, Encyklopedia PWN: źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\n[gr. apokatástasis ‘przywrócenie’, ‘odnowienie’],\npogląd głoszony początkowo przez stoików i pitagorejczyków, według którego świat i natura ulegną zniszczeniu i ponownemu odrodzeniu w powtarzających się w nieskończoność cyklach (wieczny powrót).\nZwolennikami apokatastazy byli głównie Ojcowie Kościoła wschodniego (m.in. Diodor, Grzegorz z Nazjanzu, Teodor z Mopsuestii), a zwłaszcza Grzegorz z Nyssy, który twierdził, że gdyby zbawcze działanie Chrystusa nie przezwyciężyło wszelkiego zła w stworzeniu, zwycięstwo dobra nie byłoby całkowite, a Kościół jako społeczność zbawionych nie byłby pełny. Głosił on zatem możliwość odrodzenia człowieka nawet po zmartwychwstaniu oraz zbawienia szatana. Poprzez Ojców Kościoła wschodniego apokatastaza zakorzeniła się w świadomości i tradycji Kościoła prawosławnego, który modli się za wszystkich umarłych bez wyjątku i przyjmuje apokatastazę osobową jako przedmiot nadziei (N.A. Bierdiajew, P. Evdokimov, O. Clément). Świadomość ta wynika z wiary w nieograniczoną moc Chrystusa zmartwychwstałego. W Kościele zachodnim naukę o apokatastazie wszystkich chrześcijan głosił m.in.: Ambroży i Hieronim ze Strydonu, Jan Szkot Eriugena i Amalryk z Bene. Przyjęła się ona jednak w o wiele mniejszym stopniu niż w Kościele wschodnim. Apokatastaza była głoszona także w reformacji (H. Denck, J. Menius, anabaptyści), została jednak odrzucona w Augsburskim wyznaniu wiary. Pojawiła się ponownie w XVII w., głównie w nauce socynian, w XIX w. m.in w poglądach F.E.D. Schleiermachera i A. Schweitzera, a współcześnie m.in. P. Tillicha i E. Brunnera.


Łódź: sekcja nie wyjaśniła, czy 21-latek zatruł się dopalaczami - Prawo\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia • • 17 czerwca 2010 16:57\nProkuratura Łódź-Widzew, która po odebraniu zawiadomienia Instytutu Medycyny Pracy wszczęła śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci młodego mężczyzny, zleci przeprowadzenie szczegółowych badań toksykologicznych.\n10 czerwca 21-latek został przywieziony na oddział toksykologii z podejrzeniem podtrucia nieznaną substancją wchodzącą w skład dopalaczy. Mimo wysiłków lekarzy mężczyzna zmarł w niedzielę w szpitalu. Przeprowadzona została sądowo-lekarska sekcja zwłok 21-latka.\n– Jej wyniki nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, czy istotnie doszło do zatrucia substancjami wchodzącymi w skład dopalaczy i czy zatrucie pozostaje w związku ze zgonem. Konieczne jest przeprowadzenie szczegółowych badań toksykologicznych – powiedział w czwartek (17 czerwca) PAP rzecznik łódzkiej prokuratury okręgowej Krzysztof Kopania.\nDodał, że wyniki takich badań powinny być znane w ciągu kilku tygodni. Według prokuratury znaczenie dla oceny sprawy będzie miała również dokumentacja leczenia szpitalnego.\nŚródmiejska prokuratura wciąż czeka też na wyniki badań toksykologicznych zleconych po śmierci innego mężczyzny, który zmarł przed jednym z łódzkich nocnych klubów. Lokalne media sugerowały, że 24-latek zmarł po zażyciu dopalaczy.\nTydzień temu Sejm kolejny raz znowelizował ustawę rozszerzającą wykaz zakazanych środków odurzających o kolejne dopalacze. Poselski projekt do wykazu środków psychoaktywnych objętych kontrolą dodaje mefedron i syntetyczne kanabinoidy. Sprzedawane jako kadzidełka kanabinoidy działają podobnie do marihuany. Mefedron, oferowany w Polsce m.in. jako sól do kąpieli, ma działanie nieco podobne do metaamfetaminy.


Jedzenie na Bora Bora i w Polinezji Francuskiej - Bora Bora\nPolinezja Francuska słynie też ze znakomitej kuchni. Do lokalnych specjałów należy m.in. ryba po tahitańsku, która podawana jest na surowo. Marynowana ryba zawdzięcza doskonały smak podaniu w soku z limonki i mleku kokosowym. Obowiązkowo dodaje się do niej warzywa i owoce, zazwyczaj podstawą są pomidory.\nSpróbować warto także langusty w wanilii oraz ciekawie przygotowywanego mięsa pieczonego, czyli hima’a, które owijane jest liśćmi i pieczone przez kilka godzin, a na koniec zasypywane w ziemi. Posiłek popić można po’e, czyli kompotem z papai z mlekiem kokosowym i zagryźć słodkimi pączkami firifiri. Lubiącym mocniejsze trunki, poleca się maitai. To koktajl z likierem kokosowym, limonką oraz grenadyną i sokiem ananasowym, przyrządzonym na bazie brązowego i białego rumu.\n← Jak żyją mieszkańcy Bora Bora i Polinezji Francuskiej?\nZwyczaje Polinezyjczyków – Tatuaże, muzyka, ceremonie →\nOdpowiedź do artykułu “Jedzenie na Bora Bora i w Polinezji Francuskiej”\nKasia Listopad 3, 2014 o 3:57 pm\nSłodycze! Jeszcze przesmaczne i pyszne ciastka, które wprawdzie nie mają żadnej lokalnej nazwy, ale są wyśmienite i serwowane praktycznie wszędzie. Koniecznie trzeba ich spróbować, bo praktycznie tylko na Bora Bora można je kupić, a zapewniam Was, że będzie ich brakować. To niespotykany smak, który nawet trudno z czymkolwiek porównać. Może coś pomiędzy czekoladą, marcepanem, a orzechami – doprawdy trudno to opisać, ale TRZEBA spróbować.


Moje Małe Czarowanie: Steki z ligawy cielęcej z kapustą pac choi z grilla\nSteki z ligawy cielęcej z kapustą pac choi z grilla\nTakie szybkie, mega szybkie danie dziś przedstawiam.\nSteki z ligawy cielęcej to bardzo delikatne mięso i szybko się grilluje a do nich równie przepyszna chińska kapusta pac choi z wyśmienitym sosem.\nCałość to pyszny, treściwy obiad.\nSpróbujcie razem ze mną?\nSteki z ligawy cielęcej z kapustą pac choi z grilla.\n3 steki z ligawy cielęcej\n2 kapusty pac choi\nMięso lekko rozgniotłam palcami, oprószyłam solą, natarłam olejem i grillowałam z każdej strony po 4 - 5 minut.\nKapustę przekroiłam wzdłuż i również grillowałam z każdej strony aż lekko zmiękła.\nSkładniki sosu wymieszałam ze sobą i już na talerzu polałam kapustę i mięso.\nKaczka Mandarynka to gatunek średniego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych.\nZamieszkuje dorzecze Amuru, Japonię i Mandżurię.\nHodowany w Europie w XVIII w jako ptak ozdobny.\nSpotykana również w Polsce.\nEtykiety: DANIA MIĘSNE, GRILL, INNE MIĘSA, KAPUSTY, SZYBKIE DANIA, ZDJĘCIA Z WOJAŻY, ZDROWE JEDZENIE


Koszyk cotton waffel grey - Malaboo - sklep Malaboo\n20x20 cm (+/- 1 cm)\nOpis produktu - KOSZYK COTTON WAFFEL GREY\nKoszyk cotton waffel grey 🗑 to niezwykle praktyczny dodatek do dziecięcego pokoju. Jego zastosowanie rośnie wraz z dzieckiem. Początkowo może służyć jako koszyczek na niezbędne akcesoria np. kosmetyki, czy pieluszki, które zawsze powinny być pod ręką, blisko przewijaka. W późniejszym okresie świetnie sprawdzi się do przechowywania niewielkich zabawek, gryzaków oraz pierwszych dziecięcych skarbów. Koszyk jest miękki, bezpieczny i bardzo wytrzymały (w przeciwieństwie do plastikowych odpowiedników). Można go prać w pralce, a po upraniu należy wyprasować.


Maraschino to napój alkoholowy otrzymywany z destylacji wiśni marasca lub amarena (owoce drzewa Prunus cerasus L.).\nMaraskino jest bezbarwne, przezroczyste, o słodkim smaku i zawartości alkoholu około 30% obj .; dlatego można wywnioskować, że jest to napój superalkoholowy.\nDokładne określenie, kto odkrył maraschino, nie jest proste, ponieważ jest to likier o włoskiej nazwie, ale z korzeniami głęboko związanymi z chorwackim wybrzeżem.\nW chwili jego odkrycia w rzeczywistości większość dzisiejszej przybrzeżnej Chorwacji została poddana Republice San Marco. Wydaje się, że pierwsza receptura maraschino pochodzi z 1500 rpne, a autorem formuły był dominikański farmaceuta mieszkający w mieście Zadar (miasto Dalmacji). Praktycznie maraschino zostało wymyślone przez mnicha należącego do państwa weneckiego, który wiedział, jak najlepiej wykorzystać właściwości organoleptyczne i smakowe chorwackich wiśni.\nJednak architektami międzynarodowego marketingu produktu byli przede wszystkim Wenecjanie z rodziny Drioli, którzy po kilku latach naśladowali Genoese Luxardo (obie rodziny mieszkające w Zara). Jednak po drugiej wojnie światowej, po zniszczeniu destylarni i powstaniu jugosłowiańskiego komunistycznego rewolucjonisty Josiza Broza Tito (który widział włoską sprzedaż Zary w Jugosławii), wszyscy ocalali włoscy przedsiębiorcy w Chorwacji repatriowali; niegdyś bezpieczni, niektórzy z nich ponownie rozpoczęli działalność likierową w Bel Paese (początkowo główne firmy powstały między Padwą, Wenecją i Modeną). W tym samym czasie, pod koniec konfliktów, w mieście pochodzenia fabryki zostały przywrócone, aby ponownie rozpocząć eksport o tej samej nazwie, ale dzięki apelacji prawnej od Luxards chorwacki maraskino musiał zmienić nazwę, która stała się Maraska.\nPodczas gdy fabryka Drioli zamknęła swoje podwoje w latach 70., włoskie fabryki Luxardo i Casoni (pierwotnie Vlahov) nadal działają, podobnie jak zagraniczne chorwackie „Maraska Company Zadar”.\nNajsłynniejszym włoskim maraschino (nie mylić z Maraską) jest Luxardo, wyróżniające się opakowaniem składającym się zazwyczaj z zielonej szklanej butelki, z czerwoną kapsułą, owiniętą w słomianą osłonę, na której umieszczona jest etykieta. Ten ostatni, oprócz nominału, prezentuje niektóre z nagród otrzymanych na międzynarodowych konkursach spirytusowych.\nNajważniejszą cechą maraschino jest to, że jest jednym z niewielu likierów na świecie, otrzymywanych przez „destylację”, a nie przez wyłączne mieszanie alkoholu etylowego i syropów lub innych składników. Ponadto napój czerpie korzyści ze starzenia trwającego około 2 lat, który ma miejsce w kadziach z fińskiego drewna jesionowego (znanego ze zdolności do NIE pozostawiania żadnego rodzaju pigmentu); tylko w tym momencie maraschino dodaje się z syropem, aby zwiększyć jego moc słodzącą i zmniejszyć zawartość alkoholu.\nMaraschino można spożywać na różne sposoby.\nJako środek trawienny jest idealny czysty, gładki lub z lodem. Rozcieńczony w zimnej wodzie lub soku pomarańczowym znakomicie przyjmuje rolę wygaszacza pragnienia. Doskonale smakuje kawę espresso i przyprawia sałatki owocowe. Mieszane z innymi składnikami, maraschino (głównie lub opcjonalnie) liczne międzynarodowe koktajle, z których niektóre to: Mary Pickford, Cuba Libre, Daiquiri, Śrubokręt, Royal Derby, York Special, Dewey, Flip, Cider Cobbler, Gilmore Punch itp.,\nW kuchni, a raczej w cieście, maraschino jest notorycznie używane w formułowaniu bagna do rozwoju tak zwanych „zasad” (np. Biszkopt lub niektóre ciasteczka).\nMaraschino to duchy, dlatego musi być spożywany w odpowiednich ilościach.\nJest to napój, który NIE nadaje się do zwyczajowego spożycia, a względna porcja, w razie potrzeby, nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 60 ml / dzień lub 2 małych szklanek dziennie.\nNadmiar spożywanego maraschino może zaszkodzić zdrowiu, pogorszyć lub predysponować do nadwagi i nadciśnienia, a także do uszkodzenia wątroby.\nNależy również pamiętać, że chociaż alkohol etylowy (w umiarkowanych dawkach) nie jest bezpośrednio związany z rosnącym mechanizmem patologicznym cukrzycy typu 2, cukry zawarte w napoju mogą być raczej szkodliwe.\nNawet pacjenci z zespołem metabolicznym i ze wzrostem powinni całkowicie powstrzymać się od przyjmowania maraschino.


Zankyou no terror, co może skłonić dwójk...\nJaka tragedia może doprowadzić dwójkę nastolatków do wykonania zamachu? "Zankyou no terror", czyli anime detektywistyczne w klimacie thilleru. Seria posiada tylko jeden sezon, zawierający jedenaście odcinków. Jednakże tyle wystarczyło, by stworzyć naprawdę interesujące anime. Szczerze mogę przyznać, że jeśli chodzi o anime detektywistyczne to naprawdę ciężko znaleźć takie naprawdę dobre albo w ogóle jakiekolwiek znaleźć. Spotkałam się może z kilkoma dobrymi anime tego typu i w przyszłych recenzjach postaram się o nich wspomnieć. Teraz wróćmy do "Zankyou no terror".\nW pierwszym odcinku można zauważyć jak dwójka ludzi kradnie sporą partię plutonu z zakładu przerobu paliwa jądrowego. Jedynym śladem pozostawionym przez zbiegłych przestępców jest napis "VON". Pół roku po tych wydarzeniach do pewnej szkoły w Tokio przenosi się dwójka nastolatków. Zostają oni przedstawieni jako Arata Kokonoe i Touji Hisami. Jednakże tak naprawdę Ci chłopcy nie mają imion. Zwracają się do siebie Nine oraz Twelve. Co może jednak stać za takim nazewnictwem? Jaką przeszłość może mieć ta dwójka?\nPewnego dnia w samym środku Tokio dochodzi do zamachu na wieżowiec. Następuje tam seria wybuchów, jednakże jakimś cudem nikt nie ginie. Dzieje się tak, ponieważ chwile przed wybuchem zostaje włączony alarm przeciwpożarowy. Były detektyw, Kenjirou Shibazaki przypomina sobie dzień wcześniej obejrzany filmik wrzucony w Internecie. Na tym filmie można zauważyć jak dwójka nastolatków nazywając się "Sfinksami" podaje godzinę zamachu i mniej więcej, co się wydarzy. Oczywiście wtedy nikt nie uwierzył, że coś takiego może się wydarzyć. Jednak nasz były detektyw łączy ze sobą te dwa wydarzenia i zostaje przyłączony do pomocy w tej sprawie. Kolejne odcinki, kolejne zagadki i możliwe zamachy. Czy taka historia może szcześliwie się zakończyć?\nRealistyczna kreska idealnie wpasowuje się w charakter tej serii, a grafika łączy to w coś naprawdę genialnego. Nie spotykamy się tutaj prawie w ogóle z wątkami pobocznymi. Wszystko skupia się na Nine i Twelve. Cała historia zapewnia nam naprawdę wielu wrażeń, bo nie jest banalna jak w większości serii. Wiele osób mogłoby mieć problem z rozwiązaniem zagadki "Sfinksów", co jest moim zdaniem naprawdę zadowalające, bo nie przepadam za banalnymi zagadkami, które są takie tylko po to, by każdy je zrozumiał. Oglądając tą serię można poczuć dreszczyk ekscytacji, gdy prawidłowo uda nam się rozwiązać łamigłówkę. Co więcej mówić, po prostu polecam!


Archiwa: ubiór - Moda damska i męska Archiwa: ubiór - Moda damska i męska\nPary a uprawianie sportu – moda sportowa 18 grudnia, 2021\nJeśli chodzi o modę to jedno jest pewne: sport nigdy z niej nie wyjdzie! Zgrabne, zdrowe ciało, szczupła, ale muskularna figura oraz dobre samopoczucie są istotne tak dla kobiet, jak i mężczyzn. Sport dla dwojga to dobre rozwiązanie, które do biegania motywuje kobiety oraz mężczyzn. Parom z pomocą idzie moda sportowa, którą promuje coraz więcej marek na rynku. Wspólne bieganie w połączeniu ze zbliżonym ubiorem dodatkowo łączy parę. Ubrania damskie i męskie, którym moda sportowa nadała styl i kolory, odszukać można także w popularnych sieciach odzieżowych.\nCzytaj więcej...Pary a uprawianie sportu – moda sportowa\nMożliwość komentowania Pary a uprawianie sportu – moda sportowa została wyłączona\nKategorie: Kocham buty! Moda dla panów Tagi: bluza, ciało, personel, sezon, strój sportowy, stroje, trendy, ubiór\nPanowie także muszą ubierać się elegancko, na szczęście dzisiaj nie brakuje porządnych sklepów, gdzie mają szansę nabyć odzież 5 grudnia, 2021\nJak ubierać się tak, aby ograniczyć gafy modowe, o czym powinni pamiętać mężczyźni. 1 grudnia, 2021\nMożliwość komentowania Jak ubierać się tak, aby ograniczyć gafy modowe, o czym powinni pamiętać mężczyźni. została wyłączona\nKategorie: Kocham buty! Moda dla panów Modna kobieta Żyj stylowo Tagi: dzieci, koszule, ubiór\nWachlarz jest dość 4 listopada, 2021\nCo roku na rynku ubraniowym zjawiają się kolejne wzory oraz kroje bluzek, spódniczek czy spodni, a my wśród nich możemy wybrać te, które najbardziej będą nam pasowały. Oczywiście znawcy mody pokazują nam co będzie królowało w danym sezonie, nie mniej powinniśmy pamiętać, że przy wyborze naszych rzeczy musimy się kierować wygodą i tym, aby ukrywały one nasze mankamenty i aby równocześnie ukazywały nasze plusy. Nie mniej od czasu do czasu trzeba poszaleć i trzeba spróbować założyć bluzkę, która w konkretnym sezonie jest modna.\nCzytaj więcej...Wachlarz jest dość\nMożliwość komentowania Wachlarz jest dość została wyłączona\nKategorie: Kocham buty! Modna kobieta Żyj stylowo Tagi: eleganckie, garderoba, Lato, szafa, trendy, ubiór\nCzy powinno kierować się modą oraz trendami w temacie wykreowania własnego stylu? 15 września, 2021\nMożliwość komentowania Czy powinno kierować się modą oraz trendami w temacie wykreowania własnego stylu? została wyłączona\nOutfit dla mężczyzny eleganckiego- 8 standardowych dodatków 17 sierpnia, 2021\nMożliwość komentowania Outfit dla mężczyzny eleganckiego- 8 standardowych dodatków została wyłączona\nKategorie: Kocham buty! Moda dla panów Tagi: garnitur, koszula, krawat, praca, ubiór\nJakie ubrania warto kupić naszemu maluszkowi? 29 lipca, 2021\nMożliwość komentowania Jakie ubrania warto kupić naszemu maluszkowi? została wyłączona\nDłuższe bluzki dla przedstawicielek płci pięknej na każdą okazję oraz w dopasowanym guście 17 czerwca, 2021\nTuniki dla pań na każdą okoliczność i w dowolnym stylu to ten typ stroju, jaki w rzeczywistości będzie pasować do każdej kobiety, abstrahując od faktu, który posiada ona rozmiar, jakie będą jej upodobania, czy też jaki kształt ma jej figura.\nCzytaj więcej...Dłuższe bluzki dla przedstawicielek płci pięknej na każdą okazję oraz w dopasowanym guście\nMożliwość komentowania Dłuższe bluzki dla przedstawicielek płci pięknej na każdą okazję oraz w dopasowanym guście została wyłączona\nKategorie: Kocham buty! Moda dla panów Modna kobieta Tagi: bluzki, kobieta, projekty, strój, tunika, ubiór\nModne koszule slim fit dla luksusowych panów – sprawdź, gdzie je kupisz 5 czerwca, 2021\nMożliwość komentowania Modne koszule slim fit dla luksusowych panów – sprawdź, gdzie je kupisz została wyłączona\nModa – pamiętajmy o tym, aby wybierać te części ubioru, które faktycznie przypadły nam do gustu 28 kwietnia, 2021\nJak wygląda sprawa z modą? Czemu tak ważne jest, byśmy prezentowali się schludnie i elegancko?\nJak to fajnie elegancko wyglądać, prezentować się w jak najbardziej korzystnym świetle. Kto z nas nad tym się nie zastanawia? To raczej logiczne i dość naturalne, że myślimy o tym i staramy się stawiać odpowiedni wygląd dość wysoko w hierarchii własnych potrzeb. Niekiedy jednakże brakuje natchnienia do takiego działania, przez co nie wiemy dokładnie, jakie są trendy, jakie mamy możliwości.\nCzytaj więcej...Jak wygląda sprawa z modą? Czemu tak ważne jest, byśmy prezentowali się schludnie i elegancko?\nMożliwość komentowania Jak wygląda sprawa z modą? Czemu tak ważne jest, byśmy prezentowali się schludnie i elegancko? została wyłączona\nKategorie: Kocham buty! Moda dla panów Modna kobieta Tagi: kobiety, krój, styl, trendy, ubiór, zęby\nMożliwość komentowania Strój świąteczny dla mężczyzny nie musi być nijaki i konwencjonalny. Sprawdź jakie mamy propozycje została wyłączona\nKategorie: Kocham buty! Moda dla panów Modna kobieta Tagi: garnitur, koszule, krawat, marynarka, ubiór\nWłosy pod kontrolą to takie, które mogą w każdej sytuacji wyglądać świetnie – niezależnie od pogody 29 stycznia, 2021\nMożliwość komentowania Włosy pod kontrolą to takie, które mogą w każdej sytuacji wyglądać świetnie – niezależnie od pogody została wyłączona\nKategorie: Nowości kosmetyczne Tagi: fryzura, ubiór, włosy\nCzy w trakcie doboru ubrań musimy brać pod uwagę także to na jakim etapie życia właśnie jesteśmy. Co będzie dla nas najlepsze? 22 maja, 2020\nMożliwość komentowania Czy w trakcie doboru ubrań musimy brać pod uwagę także to na jakim etapie życia właśnie jesteśmy. Co będzie dla nas najlepsze? została wyłączona\nRecepty na modny ubiór. Priorytety w wyborze rzeczy, czyli istotne by było markowe. 4 stycznia, 2016\nMożliwość komentowania Recepty na modny ubiór. Priorytety w wyborze rzeczy, czyli istotne by było markowe. została wyłączona\nSzafa modnego faceta


„Kuracja sokami to pierwszy krok do tego, by zmienić swoje nawyki żywieniowe na lepsze. Systematyczne odżywianie i naturalne produkty to klucz do sukcesu!”\nPamiętajcie, że każdy organizm jest inny i możecie inaczej zareagować. Ja czułam się bardzo dobrze. No dobrze – pierwszego dnia miałam ciut mniej energii, ale to szybko minęło. Ogólnie przez całą dietę czułam się lżejsza, poranki nie były już takie ciężkie, zniknęły bóle głowy, a energia w pewnym momencie zaczęła mnie wręcz rozpierać 😉 Tak jak pisałam na początku wpisu, zdarzyło mi się lekko „zgrzeszyć” (sięgnąć po coś co nie było sokiem) podczas diety, ale… mimo to na wadze ubył mi 1 kilogram. Czy to efekt diety czy ferii w górach? Tego nie wiem, ale wiem, że na diecie czułam się naprawdę dobrze.


PL Realia - czyli co warto brać - Forum SFD - strona 744\nIlość wyświetleń tematu: 2073205\nNapisał(a) 31 July 2019 7:40 AM\nLece na BM aktualnie wszystko git, ale jeden ziomek przeskoczyl na prop/tren DNA zadowolony kolejny test/bold/oxa teraz tez zmienil bo wychodzi taniej. Cykl bedzie dlugi wiec perspektywa oszczednosci a jakosc tez dobra daje do myslenia bo jak slysze opinie to same na plus.\nZmienisz tak samo bedziesz zadowolony, a ze taniej bedzie wychodzic to tylko sie cieszyc tym bardziej ze cykl planujesz jeszcze dlugo leciec.\nNapisał(a) 31 July 2019 8:34 AM\nTak czytam opinie to widze ze jest szal na DNA kazdy chwali i cenowo dobrze. Chyba nie ma co sie zastanawiac zmienic laba i leciec dalej. Dzieki\nNapisał(a) 31 July 2019 9:59 AM\nNapisał(a) 31 July 2019 10:15 AM\nNapisał(a) 31 July 2019 10:29 AM\nJest liderem w tym dziale Szacuny 24680 Napisanych postów 81943 Wiek 37 lat Na forum 9 lat Przeczytanych tematów 883204\nNapisał(a) 31 July 2019 10:37 AM\nJa tez... ale moje flaki nie\nNapisał(a) 31 July 2019 11:04 AM\nNapisał(a) 31 July 2019 1:07 PM\nMeta inj ciekawe stężenie\nions ma stowke\ndla mnie czy ma 50mg czy 100mg/ml nie ma znaczenia. wbijam tyle ile potrzebuje. bilem 50mg/ml mete inj genameda i dzialala pieknie przy tym tania jak barszcz, ionsa tez mialem okazje wbijac 100mg/ml dzialala rowniez bardzo dobrze. flaki tylko nie zawsze daja rade i staram sie juz nie siegac po to tak czesto


To grzech pychy spowodował, że Lucyfer upadł i odłączył się oraz że został wrzucony do otchłani\nsobota, 4 maja 2013 roku, godz. 23.35\nMoja szczerze umiłowana córko, Moje Słowo dociera do wielu uszu, przychodzę ostrzec tych spośród was, którzy nie chcą Mnie słuchać. Czego się boicie? Mojego Słowa, czy zmian, których będziecie musieli być świadkami, gdy będzie następować oczyszczenie? Czyż nie wiecie, że nie przynoszę wam nowego Nauczania, bo to nie jest konieczne? Ja tylko nawiązuję z wami kontakt, aby przypomnieć wam o Prawdzie.\nTak wielu z was uważa, że tak dużo wie o Mnie, ale niczego się nie nauczyliście. Kim jesteście, żeby powiedzieć, że jesteście lepsi od innych w Oczach Boga, jeśli chodzi o interpretację Mojego świętego Słowa? Kim jesteście, żeby sądzić, że macie prawo bluźnić przeciwko Mnie, a potem mówić, że Mnie kochacie? Nie będziecie w stanie Mnie powstrzymać w dotarciu przez proroków do dzieci Bożych. Musicie siebie zapytać, dlaczego tak się dzieje, że nienawidzicie Mojego Głosu? Jak możecie Mnie kochać, kiedy rozszarpujecie Moje Słowa, kiedy Ja wam tylko pomagam się przygotować do Mojego Wielkiego Dnia?\nCzłowiek jest bardzo słaby. Nawet pobożne dusze są słabe, chociaż ich miłość do Mnie jest silna. Niech żaden człowiek nie sądzi, że kiedykolwiek może chodzić przede Mną bez wstydu grzechu w duszy. Nikt spośród was nie jest godny stanąć przede Mną, jednak mogę obdarzyć was Moją miłosierną Miłością. Nie dlatego, że jesteście tego godni, ale po prostu dlatego, że to Ja postanowiłem udzielić wam tego Daru.\nCi z was, którzy twierdzą, że mówią z wielką znajomością Mnie, a potem plują przeklętym językiem na Mojego proroka – niech to wiedzą. Wasza wiara was nie uratuje, kiedy przeklinacie Słowo Boga. Wasza miłość do Boga, którą jak twierdzicie, macie, jest bez znaczenia, gdy osądzacie jedno z Jego dzieci przed Nim. Odcinacie pępowinę, która łączy was z Moim Ojcem, kiedy okazujecie Mi brak szacunku, gniew i nienawiść. Kiedy będziecie na Mnie pluli, staniecie się ślepi i nigdy już nie przejrzycie na oczy. Kiedy będziecie wypowiadać słowa nienawiści, wasz język zostanie odcięty. Kiedy powstaniecie, by świadczyć o całej swojej znajomości Boga, którą jak twierdzicie, macie, upadniecie z podciętymi nogami. Kiedy uważacie, że Mój prorok jest zły, nie będziecie mieli życia.\nMoje Słowo nigdy nie umrze, będzie żyło na wieki. Będzie deptać tych grzeszników, którzy próbują przeciwstawiać się Miłosierdziu Bożemu danemu przez te Orędzia. Odrzucając Mnie tym razem, odrzucacie wolność, którą przynoszę, gdy przychodzę, aby w końcu zebrać was w Moim Królestwie. Macie niewiele czasu, aby się odkupić w Moich Oczach przed Wielkim Dniem. Nie marnujcie go przez grzech pychy. To grzech pychy spowodował, że Lucyfer upadł i odłączył się oraz że został wrzucony do otchłani. Wszyscy ci, którzy idą za nim przez grzech pychy – grzech, który powoduje tak wielkie oddzielenie od Boga – upadną i nigdy nie powstaną w Obecności Boga.


Pies - ilustracja ze starożytnymim zdobieniami - Obrazy na płótnie - Decor Mint\nPies - ilustracja ze starożytnymim zdobi...\nPies - ilustracja ze starożytnymim zdobieniami\nObraz z kolekcji zwierzęcejPies - ilustracja ze starożytnymim zdobieniami zaskoczy cię naturalnymi i nasyconymi barwami tak ważnymi w przypadku portretów żywych organizmów. Dlatego Psy na obrazie to opcja na wniesie do pomieszczenia trochę życia i artystycznego akcentu. Z racji tego, że obrazy drukujemy na płótnie canvas, które w swojej fakturze przypomina artystyczne obrazy malarskie.\nObraz Pies - ilustracja ze starożytnymim zdobieniami idealnie uzewnętrzni twoje zainteresowania zoologiczne, a przy okazji ozdobi Twój dom. Obraz ze zwierzętami nadają się do wnętrz w różnym klimacie, szczególnie lubi je styl Nowoczesny. Zoologiczny motyw ozdobi wiele pomieszczeń, nada się głównie Do przedpokoju Do wnętrza użytkowego.


Mieszkanie 65 000 PLN 3 421 PLN / m2\nNa sprzedaż mała, ale funkcjonalnie urządzona i przestronna kawalerka na Sadach Żoliborskich. Meble ...\nMieszkanie 195 000 PLN 10 263 PLN / m2\nKawalerka o pow. 19 m2 na Tysiącleciu. IDEALNE POD INWESTYCJĘ !!! Mieszkanie jednopokojowe na ...\nMieszkanie 85 000 PLN 4 473 PLN / m2\nos. Piastów Śląskich Kawalerka po remoncie w cichym, słonecznym miejscu. Na sprzedaż kawalerka ...\nMieszkanie 87 000 PLN 4 578 PLN / m2\nMieszkanie 129 000 PLN 6 789 PLN / m2\nMieszkanie 240 000 PLN 12 631 PLN / m2\nMieszkanie 190 000 PLN 10 000 PLN / m2\nMieszkanie 210 000 PLN 11 052 PLN / m2\nKraków, Zwierzyniec, Lelewela\nMieszkanie wysoki standard.W skład mieszkania wchodzą - pokój, kuchnia i łazienka.Mieszkanie jest ...\nW skład mieszkania wchodzą - pokój, kuchnia i łazienka.Mieszkanie jest całkowicie umeblowane i wyposażone ...\nMieszkanie 260 000 PLN 13 684 PLN / m2\n____CEGŁA_____CENTRUM_____Mieszkanie wścisłym centrum Białegostoku. Idealne również na działalność- ...\nMieszkanie 115 000 PLN 6 052 PLN / m2\nMieszkanie 140 000 PLN 7 368 PLN / m2\nWrocław, Krzyki, al. Jarzębinowa\nSprzedaz mieszkania, Warszawa-Włochy, 1pokój Mieszkanie na 3 piętrze w odnowionym budynku ...