"Co ty mówisz? Że jak?" - Tatiana Suarez zdumiona wypowiedziami Joanny Jędrzejczyk - Lowking.pl\nHome / Polskie MMA / „Co ty mówisz? Że jak?” – Tatiana Suarez zdumiona wypowiedziami Joanny Jędrzejczyk\nW zgodnej opinii fanów oraz ekspertów większych i mniejszych, którzy aspekty sportowe stawiają na pierwszym miejscu, nowa mistrzyni kategorii słomkowej Jessica Andrade w pierwszej obronie złota powinna skrzyżować rękawice ze zwyciężczynią pojedynku Tatiany Suarez z Niną Ansaroff, które zmierzą się 8 czerwca podczas gali UFC 238 w Chicago.\nObie mogą bowiem pochwalić się serią czterech z rzędu wiktorii, a Suarez jest dodatkowo niepokonana.\nPomimo trzech porażek w czterech ostatnich występach mistrzowskich aspiracji nie ukrywa jednak rozdająca swego czasu karty w dywizji Joanna Jędrzejczyk. Ba, olsztynianka zapowiedziała niedawno, że pojedynek o pas mistrzowski został jej obiecany i ani myśli ustępować – zaakceptuje wyłącznie starcie ze złotem na szali.\nTatiana Suarez skupia się obecnie wyłącznie na rywalizacji z Niną Ansaroff, zapewniając, że w najmniejszym choćby stopniu nie lekceważy rywalki – ale słowa byłej polskiej mistrzyni zdecydowanie nie przypadły jej do gustu.\nWszystkie zawodniczki w słomkowej twierdzą, że powinny być następne. Joanna. Pomimo iż jest na wakacjach, i tak opowiada, że powinna teraz dostać titleshota.\n– powiedziała z uśmiechem Suarez w programie Ariel Helwani’s MMA Show.\nMyślę sobie – co ty mówisz? Że jak? Rozumiem, że już ją (Andrade) pokonała i tak dalej, ale ostatnio nawet nie walczyła w wadze słomkowej. Z kim przegrała ostatnio? Z Valentiną? A wcześniej z kim walczyła? Z Tecią. Zgadza się?\nNie wiem… Podkreśla, że obroniła pas wiele razy – ale od tamtego czasu dywizja mocno się rozwinęła. Pojawiły się nowe twarze. Dlaczego więc nie dać szansy nam, abyśmy pokazały, na co nas stać? Mogłaby więc zmierzyć się z jedną z nas, a nie od razu wszystkie przeskakiwać.\nZobacz także: Jessica Andrade nie wyklucza rewanżu z Joanną Jędrzejczyk\nWywodząca się z zapasów i swego czasu uznawana za jedną z najlepszych zapaśniczek w Stanach Zjednoczonych Tatiana Suarez walczy w UFC od 2016 roku. Serią czterech wiktorii – ostatnio zdemolowała byłą mistrzynię Carlę Esparzę – utorowała sobie drogę na 3. miejsce w rankingu kategorii słomkowej.\n28-latka nie ma jednak wątpliwości, że z uwagi na fakt, że tytanem medialnym nie jest, nie może pochwalić się tak dużą rozpoznawalnością jak inne rywalki.\nNie jestem osobą, która szczególnie udziela się w mediach społecznościowych, nie rozpętuję konfliktów. Być może dlatego nie cieszę się takim zainteresowaniem jak inne zawodniczki z wagi słomkowej.\nNie mam niewyparzonej gęby, nie opowiadam, że ciebie bym zlała, ciebie bym zlała. Nie mam takiej osobowości. Gdybym spróbowała, nie byłoby to naturalne tylko sztuczne. Jestem więc sobą i tego się trzymam.\nWszystko pokazuję swoimi czynami. Nikogo tak naprawdę nie wyzywałam nigdy do walki. Po prostu staram się pokazać czynami, ile jestem warta. 8 czerwca udowodnię swoim występem, że zasługuję na walkę o pas. Nie wychodzę do walk, żeby prześlizgiwać się decyzjami. Kończę pojedynki, dominuję dziewczyny. Uważam, że to czyni mnie lepszą kandydatką do walki o pas – bo dominuję wszystkich. Nie wygrywam bliskimi decyzjami. Myślę, że to się liczy. 8 czerwca dam dobrą walkę i pokażę, dlaczego zasługuję na titleshota.\nTatianie Suarez nie umknęła oczywiście sobotnia wiktoria Jessiki Andrade z Rose Namajunas w walce wieczoru gali UFC 237 w Rio de Janeiro.\nMyślę, że jest trochę takim małym buldożerem.\n– powiedziała, zapytany o potencjalną konfrontację z Brazylijką.\nJa też oczywiście wywieram dużą presję, ale w innej postaci. Myślę, że różnice są dobrze widoczne. Powiedziałabym, że jestem nieco bardziej techniczna, podczas gdy ona opiera wszystko na sile i brutalności.\nSuarez przyznała, że ciężko było patrzeć na slam, jakim Andrade potraktowała Namajunas. Powiedziała, że sama nie wykonuje takich akcji nawet na treningach, choć nie uważa, aby sensownym było zabronienie tej techniki.\nOczywiście, że ze mną też by tego spróbowała. Nie wydaje mi się, żeby obawiała się robić ze mną zapasy.\nZnam jednak obronę przed tym. Robię zapasy od wielu lat. Pokazywałam już nawet trenerowi, co bym zrobiła w takiej sytuacji. A on na to: o, dobre, to ma sens! W takich sytuacjach nie szukam kimury, więc byłoby inaczej.\nTatiana nie ma wątpliwości, że kluczowym błędem, jaki popełniła Namajunas w decydującej, jak się okazało, akcji, było trzymanie kimury do samego końca. Sama rozwiązałaby tę sytuację zupełnie inaczej.\nZaszłabym jej za plecy w takim położeniu.\n– stwierdziła Amerykanka.\nZeszłabym do boku. Miała głowę na zewnątrz, więc zeszłabym do boku, chwyciła ją i zaszła za plecy.\nMówię tylko, jak zachowałabym się w tej sytuacji. Rose jest trochę inna. Bardziej opiera się na jiu-jitsu, więc kontrowała to swoim jiu-jitsu. Ja kontrowałabym zapasami. To byłby więc inny kocioł.\nRelated ItemsJessica Andradejoanna jędrzejczykpolskie MMArose namajunasTatiana SuareztopsliderufcUFC 237UFC 238\n← Previous Story Oficjalnie: Anthony Pettis vs. Nate Diaz na UFC 241\nNext Story → „Na pewno nie spodoba się to moim fanom, ale…” – Jon Jones rozbrajająco szczerze o trylogii z Danielem Cormierem


Idealne kobiety - Natalia Jarska - Książka | Gandalf.com.pl\nIdealne kobiety Sekcja kobieca Falangi 1934-1950\nIdealne kobiety (miękka)\nSekcja kobieca Falangi 1934-1950\nIdealne kobiety, Sekcja kobieca Falangi 1934-1950 - opis produktu:\n`...już w czasie wojny Franco zbudował zręby zaplecza politycznego swoich rządów. Jednym z elementów powstałego w kwietniu 1937 roku Ruchu Narodowego (...) stała się Falanga. Partia ta, powstała w 1933 roku w atmosferze radykalizacji nastrojów politycznych w Hiszpanii, stworzyła swoją własną ideologię. Oto Hiszpania miała znów stać się imperium, odnowić swoją wielkość poprzez `rewolucję`. Owa rewolucja miała dotyczyć sfery moralnej, sfery wyznawanych wartości, jednak Falanga proponowała również konkretne reformy społeczne i ekonomiczne. (...) Jako uzupełnienie takiej Falangi powstała początkowo jeszcze mniej liczna Sekcja Kobieca (Sección Femenina), której pierwotnym zadaniem było zbieranie funduszy na działalność partii oraz odwiedzanie jej członków w aresztach i więzieniach. (...) U progu nowej rzeczywistości powojennej Sekcji Kobiecej została powierzona przez samego Franco misja `wychowywania` kobiet hiszpańskich. Organizacja ta jako jedna z instytucji reżimu wpisała się w plany generała i zaczęła rozszerzać swoją działalność na coraz to nowe sfery.`\nKsiążka Idealne kobiety Sekcja kobieca Falangi 1934-1950 pochodzi z wydawnictwa Werset. Autorem książki jest Natalia Jarska. Książka Idealne kobiety liczy 183 stron. Jej wymiary to 170x240. Oprawa jest miękka.\nIdealne kobiety, Sekcja kobieca Falangi 1934-1950\nIdealne kobiety książka\nPrzy zakupie 4 egz. Cena hurtowa: 34,91 zł


Oto wrocławskie ogniska koronawirusa. Zaczyna się od jednej osoby | Gazeta Wrocławska\nMarcin Rybak 10 kwietnia 2020, 12:48\n•Dolnośląskie Centrum Chorób Płuc przy ul. Grabiszyńskiej – 53 zakażonych\nWśród 53 osób lekarze, pielęgniarki i personel szpitala to 41 osób, 12 - to pacjenci. Troje pacjentów szpitala zakażonych koronawirusem zmarło. Kłopoty zaczęły się w połowie marca. Wypisano wtedy ze szpitala mężczyznę, u którego ujawniono koronawirusa. Potem zaczęto badać pracowników i cześć pacjentów. Pracę wstrzymały trzy szpitalne oddziały, kuchnia i laboratorium. Kilka dni temu funkcjonowanie szpitala wróciło do normy. Nie ma tam już nowych zakażeń, ale ujawniane są u pacjentów, którzy z placówki zostali wypisani.\n•Dolnośląskie Centrum Onkologii przy pl. Hirszfelda – 27 osób zakażonych\nWśród 27 osób z koronwirusem 24 to medyczny personel. Pierwsze zakażenia ujawniono 1 kwietnia. Wstrzymano na kilka dni pracę jednego z oddziałów, zakażonych pacjentów przewieziono do szpitala zakaźnego przy Koszarowej.\n•Sanepid Wrocław – 17 osób zakażonych\nSanepid w walce z epidemią to równie ważne miejsce jak szpital. To tu prowadzone są epidemiczne dochodzenia i wyszukiwane są osoby, które kontaktowały się z zakażonymi i które trzeba izolować i objąć kwarantanną. To tu zapadają decyzje, które mogą przyczynić się do zmniejszenia skali zakażeń. Po ujawnieniu zakażenia jednej z urzędniczek przebadano pozostałych pracowników - zakażenie ujawniono u 16 kolejnych osób.\n•Szpital przy Kamieńskiego – 17 osób zakażonych.\nPierwsza była pielęgniarka z oddziału onkologicznego jeszcze w marcu. Kilka dni temu zakażenia pojawiły się na oddziale urazowo – ortopedycznym. W sobotę koronawirusa wykryto u kolejnych 10 osób z personelu Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego przy ul. Kamieńskiego we Wrocławiu. Z tego powodu chirurgia z blokiem operacyjnym oraz interna przestały działać. SOR przyjmuje tylko pilne przypadki. Testy na obecność wirusa przeprowadzane są obecnie kolejnym 60 osobom - pacjentom oraz personelowi medycznemu.\n•Szpital przy Koszarowej - 5 osób zakażonych\nTo chirurg i cztery pielęgniarki. W tym szpitalu dziś leczy się pacjentów z koronawirusem, ale piątka zarażonych nie zajmowała się nimi. Pracowali w innym oddziale.\n•Uniwersytecki Szpital Kliniczny – 5 zakażonych\nTo osoby z kilku różnych szpitalnych oddziałów. Wśród nich dziewięcioletnia pacjentka oddziału poprzeszczepowego kliniki onkologii i hematologii dziecięce Przylądek Nadziei i lekarz z tego szpitala. Na szczęście pozostali pacjenci i lekarze są tam zdrowi. Na kilka dni wstrzymano prace kilku oddziałów USK.\n•Szpital przy Fieldorfa - 1 osoba zakażona\nTo pacjent z oddziału anestezjologii. W szpitalu wstrzymano wszystkie zabiegi operacyjne. Nie pracują normalnie szpitalny blok operacyjny, odziały intensywnej terapii i anestezjologii oraz neurochirurgii, chirurgii ogólnej, dziecięcej, urologii, ortopedii oraz Szpitalny Oddział Ratunkowy.\nCzy liczby zakażonych ze szpitali to dowód, że – wbrew zapowiedziom polityków i urzędników – Polska była źle przygotowana do epidemii? Od wrocławskiego profesora Krzysztofa Simona wiemy, że jeszcze kilka tygodni temu brakowało w szpitalach środków do ochrony medyków. I to do tego stopnia, że groziło to „przerwaniem opieki lekarsko – pielęgniarskiej” – mówi Simon, zakaźnik pracujący w szpitalu przy Koszarowej, gdzie trafiają zakażeni koronawirusem.\nPierwszy był szpital przy Kamieńskiego. Tam 20 marca zamknięto oddział chirurgii onkologicznej po ujawnieniu, że zakażona jest pielęgniarka. Największe problemy miał szpital płucny z Grabiszyńskiej. Zakażenie ujawniono tu u 53 osób z personelu i pacjentów. Troje pacjentów szpitala z Grabiszyńskiej zakażonych koronawirusem zmarło. Ten właśnie szpital jako pierwszy w Polsce zdecydował się przebadać wszystkich pracowników i przynajmniej część pacjentów. Dziś tu właśnie najszybciej wszystko wraca do normy. Choć organizację pracy i przyjmowania pacjentów przystosowano do czasów epidemii.\nW ostatnich dniach kłopoty znowu dotykają znowu szpital na Kamieńskiego oraz szpitala przy Fieldorfa.\nZakażenie pojawiło się nawet – choć w niewielkim zakresie – na oddziale poprzeszczepowym kliniki onkologii i hematologii dziecięcej Przylądek Nadziei. A to oddział, na którym szczególne reżimy sanitarne zachowywane są zawsze a nie tylko przy okazji epidemii. Choć być może właśnie dlatego w całym Przylądku zakażenie ujawniono jedynie u dwóch osób z 250 przebadanych.\nOd początku epidemii koronawirusa w Polsce mówiono, że lekarze, pielęgniarki, w ogóle medyczny personel, są najbardziej narażeni na zakażenie. - Trzeba ich hołubić – mówiła nam kilka dni temu prof. Alicja Chybicka, szefowa Przylądka Nadziei.\nTymczasem? - Gdy w Polsce pojawiły się pierwsze przypadki, to okazało się, że w magazynach nie ma maseczek, strojów, niczego nie ma. Jak się nasi zorientowali, to w Chinach zablokowali tę produkcję i nie było gdzie kupić. A kraje bogatsze przepłacały – mówi wspomniany już profesor Krzysztof Simon. Kłopot był z maskami i bardzo dobrej jakości strojami do ochrony przed wirusem. - Używamy czasem, awaryjnie gdy innych nie ma, takich plastikowych strojów jak na wojnę biologiczną, które się kompletnie nie nadają do opieki nad pacjentem. Na izbie przyjęć nikt nie wytrzymuje dłużej niż dwie trzy godziny. Po prostu ludzie mdleją – relacjonował nam profesor przed tygodniem.\nTeraz – co sam przyznaje – zaopatrzenie medyków w stroje ochronne poprawiło się. Nierzadko dzięki pomocy zwykłych ludzi i pomysłowości samych pracowników szpitali. Można było na portalu gazetawroclawska.pl obejrzeć film, nakręcony przez ratownika ze szpitala przy Fieldorfa. Autor pokazuje nogi owinięte folią. Bo brakowało ochraniaczy na buty. Wielu wrocławskich medyków nosi przyłbice wykonywane przez wrocławskich wolontariuszy na drukarkach 3D.\nWrocławskie szpitale kontra koronawirus\n•16 marca, Szpital przy Grabiszyńskiej\nWypisano pacjenta, u którego kilka dni później zdiagnozowano koronawirusa. Nie jest do końca jasne czy zakaził się na szpitalnym oddziale czy już po wyjściu. Ale po ujawnieniu tego faktu przebadano 51 osób ze szpitalnego personelu i pacjentów. ujawniono 22 zakażenia – pielęgniarki, salowe i i sześciu pacjentów. - Nie było żadnego z lekarzy, który miał kontakt z tym mężczyzną. Dlatego podejrzewamy, że to nie w szpitalu ten człowiek się zaraził.\n•17 marca, Szpital zakaźny przy Koszarowej\nUjawniono zakażenie u lekarza chirurga z tej placówki. Nie pracował z chorymi na koronawirusa i zakaził się najpewniej poza szpitalem. Potem okazało się, że zakaziły się również cztery pielęgniarki.\n•23 marca, Szpital przy Kamieńskiego\nPielęgniarka z oddziału onkologicznego zarażona koronawirusem. Wstrzymano pracę oddziału, choć zostało na nim kilkoro pacjentów.\n•24 marca, Szpital przy Grabiszyńskiej\nPo przebadaniu 51 osób ujawniono koronawirusa u 16 pielęgniarek i salowych oraz szóstki pacjentów. Zapadła decyzja o ewakuacji i dezynfekcji oddziału pulmonologicznego\n•25 marca, Szpital przy Grabiszyńskiej\nZapada decyzja o przebadaniu prawie wszystkich pracowników i pacjentów szpitala. Ostatecznie przebadano ponad 500 osób. Ujawniono zakażenie 53 w tym większość to personel. W kolejnych dniach zamknięto trzy szpitalne oddziały w tym oddział intensywnej opieki medycznej oraz kuchnię.\n•1 kwietnia, Dolnośląskie Centrum Onkologii\nZakażeni pracownicy i pacjenci szpitala. Zapadła decyzja o przebadaniu wszystkich. Ujawniono zakażenie 24 osób z personelu i pacjentów. Wstrzymano na kilka dni pracę jednego ze szpitalnych oddziałów.\n•3 kwietnia, Uniwersytecki Szpital Kliniczny\nZakażenie ujawniono u pięciu osób w kilku różnych jednostkach. W tym lekarz i dziewięcioletnia pacjentka z kliniki onkologii i hematologii Przylądek Nadziei. Na jeden dzień wstrzymano przyjęcia do Przylądka. Przebadano 250 osób. Nikt więcej nie został zakażony. Na kilka dni wstrzymano pracę trzech innych oddziałów, gdzie byli zakażeni.\n•5 kwietnia, Szpital przy Kamieńskiego\nKoronawirusa potwierdzono u lekarza z oddziału urazowo – ortopedycznego. Oddział i część Szpitalnego Oddziału ratunkowego zostały zamknięte. Później ujawniono zakażenie u kolejnych pięciu osób z personelu i pacjentów.\n•7 kwietnia, Szpital MSWiA przy Ołbińskiej\nNa izbie przyjęć pojawił się zakażony pacjent. Wstrzymano przyjęcia do szpitala.\n•7 kwietnia, Szpital przy Grabiszyńskiej.\nPo kwarantannie i dezynfekcji szpital w pełni wznawia działalność i przyjmowanie pacjentów. Dzień później ruszy - również zamknięte - przyszpitalne laboratorium.\n•8 kwietnia, Szpital przy Fieldorfa\nWstrzymano pracę oddziału chirurgii ogólnej i naczyniowej oraz ograniczono pracę Szpitalnego Oddziału Ratunkowego. Powodem podejrzenie koronawirusa u lekarki.\n•10 kwietnia, Szpital przy Fieldorfa\nLekarka z oddziału chirurgii ogólnej i naczyniowej okazała się zdrowa. Jednak pracę szpitala sparaliżowało ujawnienie koronawirusa u pacjenta oddziału anestezjologii. Wstrzymano wszystkie operacje, Szpitalny Oddział Ratunkowy pracuje w ograniczonym zakresie.\n•10 kwietnia, Szpital przy Kamieńskiego\nKoronawirusa wykryto u kolejnych 10 osób z personelu Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego przy ul. Kamieńskiego we Wrocławiu. Z tego powodu chirurgia z blokiem operacyjnym oraz intern1 przestały działać. SOR przyjmuje tylko pilne przypadki. Testy na obecność wirusa przeprowadzane są obecnie kolejnym 60 osobom - pacjentom oraz personelowi medycznemu.\nGość 11.04.2020 18:26:17\n11 kwietnia, 17:44, J23:\nMożemy 3 miesiące siedzieć w domu i nic to nie poprawi. Zaraza roznosi się w szpitalach, gdzie powinno być najbezpieczniej. Zresztą żadne zaskoczenie skoro Włosi i Czesi też mieli problemy a ich służba zdrowia jest na dużo wyższym poziomie niż nasza. Nie ma żadnej informacji, żeby ktoś się zaraził na odosobnionym spacerze w lecie czy parku. Natomiast w kościoły, gdzie zostało potwierdzonych wiele przypadków i nadal są otwarte.\nAkurat w Lombardii na początku zamknięto ... kościoły ...\nJ23 11.04.2020 17:44:54\ngość 11.04.2020 12:21:11\nTe wiadomości powinny być na 1 stronach mediów. Może wtedy dotarło by to do świadomości ameb ,które zakładając kuchenne rękawiczki i maseczkę z pieluchy wyruszają na podbój miasta. Zakażeni w większości widzieli jak postępować i używali sprzętu ochronnego a mimo tego mieli pecha.\nGość 10.04.2020 22:31:20\n10 kwietnia, 13:03, Gość:\nTo było do przewidzenia przy stopniu przygotowania naszej służby zdrowia i sanepidu. Do tego dojdą niedługo policjanci (vide nie zamknięcie komisariatu na Psim Polu mimo potwierdzonego wirusa u jednego z policjantów, bo genialny komendant stwierdził, że nie ma takiej konieczności, bo żaden inny policjant nie przejawia objawów) i strażacy (vide epidemia gorączki i kaszlu u strażaków odbywających kurs w szkole podchorążych w Warszawie, gdzie dowódca stwierdził, że nie potrzeba testów, bo strażacy "symulują"). I cyk mamy drugie Włochy!\nSpokojnie z tym straszeniem. Jak na razie mamy mniejszą sumę ofiar niż Niemcy dziennie. Ale jest warunek. Musimy zostać w domach.\nGość 10.04.2020 13:03:45\nOtwarte kąpieliska w woj. dolnośląskim. Które kąpieliska są otwarte 27.07.2021?


Audi A6, BMW 5, Mercedes E - Kto rządzi w wyższej klasie średniej? TEST - w auto motor i sport\nRoman Skąpski, Michael Harnischfeger 2021-04-03\nChociaż pod maską Audi pracuje silnik V6, a w BMW i Mercedesie rzędowa szóstka, zużywają one średnio tylko 9,5-9,8 l/100 km\nPoczątek tego testu nie był przyjemny. Wyjazd na autostradę, żeby szybko dotrzeć do miejsca, w którym na zwykłych drogach testowane auta mogłyby pokazać, co potrafią, okazuje się zakorkowany z powodu remontu drogi. Przedzieramy się więc w gęstym ruchu przez miasto, żeby wydostać się na obwodnicę i wreszcie na autostradę. Po kilku kilometrach jazdy z prędkością 120 km/h komputer pokładowy Mercedesa pokazuje średnie zużycie 7 litrów benzyny na 100 km. Wygląda na to, że „łagodna hybrydyzacja” sześciocylindrowego rzędowego silnika rzeczywiście przynosi dobre efekty. Oczywiście, w pewnych sytuacjach odnotowaliśmy też wyższe spalanie, podobnie jak w wypadku BMW i Audi. Pewne jest jednak, że jeśli idzie o wydatki na paliwo, żadne z tych aut nie spustoszy portfela.\nAudi: dynamicznie do przodu\nA6 ze swoim trzylitrowym silnikiem V6 wyróżnia się na tle rzędowych „szóstek” BMW 5 i Klasy E. Jednak biorąc pod uwagę to, jak cicho i przyjemnie dla ucha pracuje, do konstrukcji silnika można nie przywiązywać znaczenia. Już bardziej zauważalne są dość powolne reakcje 7-biegowej dwusprzęgłowej skrzyni biegów na polecenia wydawane pedałem gazu. Poza tym przekładnia, gdy podczas „żeglowania” silnik nie jest obciążony, przyczynia się do zmniejszenia zużycia paliwa, które w teście wyniosło średnio 9,8 l/100 km.\nA-szóstce nie brakuje mocy, jednak podczas przyspieszania przy wyjeździe z zakrętu albo w czasie wyprzedzania odrobinę zwleka z załączeniem niższego biegu. To oczywiście szukanie dziury w całym, bo układ napędowy A6 pracuje na naprawdę wysokim poziomie. Wyszukiwaniem drobiazgów jest też utyskiwanie na pracę zawieszenia adaptacyjnego (11 790 zł) w połączeniu z 20-calowymi kołami (12 970 zł), które na studzienkach miejskich ulic, połatanym asfalcie zwykłych dróg, czy na autostradach z dużą liczbą poprzecznych nierówności okazuje się nie aż tak komfortowe jak zawieszenie Mercedesa czy BMW.\nWysokiej klasy materiały i perfekcyjne wykończenie w techniczno-ascetycznym wnętrzu\nZ przodu i z tyłu w A6 siedzi się bardzo wygodnie\nNa pewno jednak podróżowanie A-szóstką, której surowo-techniczne wnętrze wykonano z najwyższym pietyzmem, daje mnóstwo przyjemności. Konturowe fotele za 9140 zł (dla niektórych nieco zbyt twarde) z funkcją masażu i przewietrzania zapewniają najwyższy komfort; pod względem ilości miejsca z tyłu, a już tym bardziej pod względem wygody na kanapie, limuzynie Audi nie można niczego zarzucić. Dalekie podróże? I to w szybkim tempie? Żaden problem. Opcjonalne dźwiękoszczelne szyby (2950 zł) bardzo skutecznie izolują pasażerów od szumu powietrza opływającego nadwozie – tak samo dzieje się to w pozostałych dwóch autach z tego testu.\nW zakrętach A6 w wersji wyposażenia Sport udowadnia, że zasłużyło na swój przydomek: bardzo posłusznie reaguje na polecenia pochodzące od nieco syntetycznego układu kierowniczego czterech kół z tylną osią skrętną (11 200 zł), potwierdzając na zwykłej drodze doskonałe wyniki, jakie auto uzyskało wcześniej na zamkniętym torze podczas przejazdu w slalomie i nagłego omijania przeszkody. Jest przy tym zresztą jakby nieco zdystansowane, stawia raczej na skuteczność niż zapewnienie kierowcy szczególnych emocji. Jednak dynamiczne umiejętności Audi A-szóstki, także pod względem hamowania, są po prostu pierwszorzędne.\nSilnik V6 wyróżnia się przyjemnym dla ucha brzmieniem\nBagażnik ma pojemność 530 l – jak w Mercedesie E\nObsługa urządzeń we wnętrzu? Na wielofunkcyjnej kierownicy wszystko poukładano logicznie i wszystko działa jak trzeba. A w A6 jest sporo do konfigurowania i ustawiania – np. imponująca liczba systemów asystujących, z których ten rozpoznający ograniczenia prędkości nie zawsze informuje o tym, co naprawdę na danym odcinku drogi obowiązuje – tak samo zresztą dzieje się w Mercedesie. W sumie Audi A6 jest wyposażone w największą z całej trójki liczbę systemów wspomagających.\nBMW: taka powinna być „piątka”\nBMW też zrobiło postęp w dziedzinie bezpieczeństwa. System utrzymujący auto na pasie ruchu potrafi teraz zostawiać wolny tzw. korytarz życia, a gdy działa nawigacja, może bez udziału kierowcy zmienić pas ruchu. Ulepszono też sam system obsługi, stosując większy ekran multimediów i bardziej wyrafinowaną obsługę głosową. Jeśli ktoś chciałby np. zmienić ustawienia przewietrzanych komfortowych foteli (4070 zł), może wypowiedzieć po prostu słowo „fotel”, a na ekranie pojawi się odpowiednie menu. Do regulacji służy kontroler iDrive znajdujący się na konsoli środkowej, który po liftingu wygląda jeszcze bardziej elegancko.\nEkran multimediów jest większy niż przed liftingiem\nMiejsca dla pasażerów nie brakuje także z tyłu\nSam lifting objął oczywiście także silniki BMW „piątki”, która stała się teraz tzw. łagodną hybrydą. I chyba wyszło jej to na dobre, skoro średnie zużycie paliwa rzędowej szóstki wyniosło w teście tylko 9,5 l/100 km; hybrydyzacja zapewniła też silnikowi nieduży dodatkowy zastrzyk energii. Wprawdzie nie jest to w stanie wyrównać ubytku 50 Nm momentu obrotowego, ale też nie wpływa negatywnie na przyspieszenie „piątki”. Wszystkie trzy auta są zresztą naprawdę szybkie i to także w zakrętach. BMW, mimo aktywnego układu kierowniczego zintegrowanego z tylną osią (5990 zł) i adaptacyjnego zawieszenia (3590 zł), nie dotrzymuje co prawda kroku A-szóstce, co jest zapewne efektem zastosowania mniejszych, bo 18-calowych kół, ale reaguje na skręty kierownicy, trzyma się wybranej linii przejazdu, a potem wystrzela z zakrętu na kolejną prostą w sposób, jaki znamy i jakiego spodziewamy się po BMW „piątce”.\nRzędowy 6-cylindrowy silnik zapewnia BMW 5 najlepsze osiągi w teście\nBagażnik jest ustawny\nDotyczy to całego układu napędowego. Przyspieszenie, jakie silnik zapewnia autu nawet na wysokich obrotach, to jak wspaniale współpracuje z 8-stopniową automatyczną przekładnią i jak pięknie brzmi na pewno spodoba się miłośnikom marki. Gorzej wypada niestety porównanie drogi hamowania, tu BMW 540i zajmuje ostatnie miejsce w testowej trójce.\nZa to komfort nie pozostawia niczego do życzenia. No, może tylko sztywne zawieszenie amortyzuje niewielkie nierówności nieco mniej perfekcyjnie niż dzieje się to w Mercedesie, jednak na autostradzie nie czuć żadnej różnicy.\nMercedes: sama wygoda\nZmiany, jakim poddano Klasę E, widać z przodu i z tyłu nadwozia, które ma teraz nieco inne linie i inne reflektory. Jest też więcej systemów asystujących: tworzenie „korytarza życia”, ostrzeganie przed rowerzystami na moment przed otwarciem drzwi, czy hamowanie podczas skrętu, jeśli nadjeżdża inny samochód – to wszystko nie jest teraz dla Klasy E problemem. Zmodyfikowano także system obsługi, przy czym granica między usprawnieniem, a utrudnieniem okazała się bardzo cienka. Do korzystania z gładzika (wykonanego z tworzywa marnej jakości i już bez towarzystwa wygodnej podpórki, na której można było oprzeć rękę) trzeba się przyzwyczaić, albo raczej odzwyczaić trzeba się od znajdującego się dotąd pod nim obrotowego pierścienia, którego w odnowionej Klasie E zabrakło. Z kolei na kierownicy zamiast dwóch minitouchpadów i przyporządkowanych im włączników są teraz pola dotykowe, tak opornie reagujące na polecenia, że rzadko zdarza się, by zadziałały już za drugim razem.\nCyfrowe zegary mają znakomitą rozdzielczość\nZ tyłu można korzystać z wygodnego podłokietnika, ale tylko z jednej strefy klimatyzacji\nNic nie zmieniło się w kwestii komfortu, który jest naprawdę na wysokim poziomie. Tym bardziej że testowany model wyposażono w wielokonturowe fotele z funkcją masażu (11 009 zł) i zawieszenie Air Body Control (10 726 zł). Nie na każdej nawierzchni radzi ono sobie z nierównościami najlepiej, ale i tak zawieszenie Mercedesa uznajemy za najlepsze z punktu widzenia komfortu spośród wszystkich trzech limuzyn. I chociaż hałas zmierzony we wnętrzu jest nieco wyższy niż w Audi i BMW, to subiektywnie E 450 4Matic sprawia wrażenie auta najbardziej cichego.\nMercedes okazuje się też bardzo zwinny, chociaż nie ma systemu czterech skrętnych kół. Hamulce działają dobrze, a 367-konny silnik zapewnia Klasie E najlepsze przyspieszenia, nigdy nie brakuje mu mocy i jest przy tym bardzo cichy. Rzędowa szóstka działa według znanej zasady Klasy E: „Nic nie będę od ciebie chcieć, jeśli tylko nie będziesz wymagać ode mnie nadzwyczajnej dynamiki”. W sumie silnik Mercedesa spisuje się jak trzeba, ale nie tak perfekcyjnie jak jednostka BMW. Dlaczego? Bo od czasu do czasu o swoim istnieniu daje znać automatyczna skrzynia biegów – po pierwsze załączając niższe przełożenie, np. przed wyprzedzaniem robi czasem kilka podejść, zanim spośród dziewięciu biegów wybierze właściwy; po drugie w czasie przejścia od toczenia się do przyspieszenia przy niewielkiej prędkości, np. przed światłami, raz po raz dochodzi do lekkiego szarpnięcia.\nZmiany, jakich dokonano w Mercedesie E sprawiły, że stał się bardziej nowoczesny, chociaż nie pod każdym względem lepszy. Jednak bez wątpienia także ta wytworna limuzyna nadaje się na popołudniowe przejażdżki dla czystej przyjemności.\nSześciocylindrowy silnik Mercedesa E jest mocny, ale wykazuje pewną skłonność do drgań\nPorównanie limuzyn z mocnymi silnikami czyta się z przyjemnością, ale kierowcy w Polsce i tak wybierają bardziej oszczędne odmiany napędzane głównie czterocylindrowymi silnikami Diesla. Z czasem jednak może się to zmienić, bo testowe spalanie benzynowych, ponad 300-konnych silników 6-cylindrowych pokazuje, że i one mogą być dzisiaj oszczędne – średnie zużycie rzędu 9,5-9,8 l/100 km i zasięg 642-715 km to dla takich samochodów świetny wynik.\n1. BMW „Piątka” wie, jak trafić do kierowcy, potrafi go porwać i dać mnóstwo frajdy. Ale jeśli trzeba, potrafi też być wygodną limuzyną, której układ napędowy zapewnia najwyższy komfort podróżowania. To wystarcza do zajęcia pierwszego miejsca – mimo nie najlepszych hamulców.\n2. Audi A6 robi wszystko jak należy – zapewnia dobre przyspieszenie, zużywa umiarkowane ilości benzyny i najlepiej hamuje. Jego zawieszenie okazuje się jednak nieco mniej komfortowe, a dopuszczalne obciążenie sporo niższe niż u konkurentów. Poza tym A-szóstka jest w tym zestawieniu najdroższa.\n3. Mercedes Po liftingu Klasa E wygląda nowocześniej, jednak pod względem obsługi pokładowych funkcji i ogólnej jakości postępu nie widać. Bardzo dobry silnik i skrzynia biegów nie współpracują ze sobą najlepiej.\nCena za punkt: O tym, które auto wyróżnia się najlepszym stosunkiem ceny do jakości można się przekonać, dzieląc cenę modelu przez liczbę punktów zdobytych w teście. W tej konkurencji wygrywa BMW 5, w którym jeden punkt „kosztuje” 850 zł. W Mercedesie E jest to 865 zł/pkt, a w wypadku Audi A6 – 892 zł/pkt.


Krótki opis obowiązków komornika | Elektron\naukcje\t,\tdługi\t...\tkomornik\t,\tkonto\t,\tnieruchomość\t,\tSąd\nWindykacja jest pojęciem oznaczającym dochodzenie swoich roszczeń. Należy wyodrębnić dwa ogólne. Pierwszy typ to windykacja polubowna, druga z kolei to windykacja sądowa. Główną różnicą jest tutaj chęć współpracy osoby dłużnej komuś pieniądze.\nW W polubownej dłużnik jest monitorowany w celu spłaty zadłużenia, w przypadku drugim windykacja przebiega z wyroku sądu, jeśli osoba dłużna nie ma zamiaru współpracować. W tym przypadku wyrok posiada ustęp mówiący o ewentualnej egzekucji komorniczej. Znany jest dodatkowo kolejny podział sposobów windykacji. Dzieli on windykację polubowną, sądową, komorniczą oraz karną. Z pierwszym typem windykacji mamy do czynienia wówczas, jeśli podmiot gospodarczy prowadzi rozmowy z dłużnikiem w formie listownej lub rozmów telefonicznych, czy też spotkań personalnych. Drugi gatunek ma miejsce w przypadku, jeśli sąd wydał wyrok lub nakaz zapłaty. Trzeci rodzaj windykacji to windykacja komornicza i pokomornicza. Jest ona związana z sytuacją, kiedy wkracza do działań komornik.\nTen ciekawy wpis przypadł Ci do gustu To świetnie, gdyż na nowej stronie opracowaliśmy dla Ciebie dużo tego rodzaju informacji.\nCzwarty typ to windykacja karna, czyli prowadzenie postępowania karnego.\nW przypadku trzecim, a więc rozpoczęciu działań komorniczych napotykamy się na niemałą ilość konkretnych części takich działań. Pierwszym podstawowym działaniem komornika jest zajęcie pensji dłużnika (sprawdzony komornik sądowy tutaj). Zajęta suma nie jest nigdy całością wynagrodzenia osoby dłużnej, ponieważ powinien on mieć jakieś środki na życie.\nJeśli mamy sytuację, gdy suma zadłużenia jest wyjątkowo duża, to może się zdarzyć, że skonfiskowane będą nie tylko dochody z konta, ale również własność taka jak samochód, droga biżuteria czy nawet dom i osoba dłużna będzie musiała się wyprowadzić. Rzeczy z tego rodzaju działań wysyła się na licytacje komornicze. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę np. hasło licytacje komornicze Wrocław, żeby trafić na właściwą witrynę, na której znajdują się tego typu licytacje (szczegóły licytacji komorniczych). Można też po prostu wpisać komornik Wrocław i skontaktować się osobiście w celu otrzymania informacji o aukcjach. Powinno się jeszcze napisać, że zajęcie osoby ściągającej długi to bardzo trudna praca. Ludzie z reguły żywią nienawiść do takich osób.


Skarpety sportowe to szczęście podczas maratonu - Pasjonaci mody\nKiedy wracamy z porannego biegu z obolałą nogą, najczęściej doszukujemy się kłopotu w butach. Kto by tam kierował skupienie na skarpetki. A może jednak trzeba zobaczyć jakie zyski noszą w sobie zadziwiające skarpety sportowe?\nSkarpety sportowe posiadają albowiem mnóstwo cech, które przyczyniają się do tego, że możemy uprawiać sport lub pójść na energiczny marsz nie martwiąc się, że dopadną nas bolesne rany czy pęcherze. W ekspresowym refleksie usuną wodę z naszej stopy, a dzięki niezwykłemu materiałowi z którego są zrobione osuszą się jak mgnienie, tak, że nawet nie zauważymy, że mieliśmy spocone stopy-http://www.unipex.com.pl/oferta/skarpety-meskie-sportowe Dobrze dopasowane skarpetki zapewnią nam luksus zwłaszcza podczas intensywnego ruchu: biegania, energicznego chodzenia, eskapady na rowerze czy wspinaczki górskiej. W spektrum wytwórców znajdziemy skarpety damskie i skarpety męskie. Bogaty asortyment, kliknij tutaj. Trzeba dopełnić, że z uwagi na różnice w butach pań i panów, skarpety damskie bywają nieco inne niż skarpety męskie. Różnią się przede wszystkim proporcjami, ale także wzorami, czyfasonem.\nGdy jednak poszukujesz barw, to zorientujesz się, że skarpety sportowe, sprzedawane są w niesamowitych barwach i mogą być oryginalne i niepospolite. Trzeba dobrze poszukać, żeby dobrać coś dla siebie. Zróżnicowane cechy jakie zawierają skarpety sportowe mogą jawić się wprost niekiedy czarujące. Takie skarpety przywierają dobrze do naszej nogi i posiadają odpowiednio dostosowane gumki, co sprawia, że w czasie energicznego ruchu nie przesuwają się w w adidasach i nie powodują nacisku na palce twardymi, mieszczącymi się najczęściej z przy krawędzi, supłami, które często posiadają codzienne skarpetki. Możemy zatem z relaksem biec twardą dróżką nad jeziorem, łapać widoki i nastrój flory zamiast skupiać się na niedogodnościach w bucie. Skarpety to decyzja wygody dla naszych nóg, ale najważniejszy jest fakt, że skarpety sportowe to przede wszystkim radość na naszej twarzy podczas wykonywania ruchu. Pomyśl o tym już dziś i odwiedź stronę http://www.unipex.com.pl/oferta/skarpety-damskie-casual!


Bezinteresowna pomoc uczniów z „czwórki” - Urząd Miasta w Tomaszowie Mazowieckim\nSłowa kluczowe: zbiórka żywność ZS4 Tomaszów Mazowiecki pomoc wolontariat\nUczniowie z Zespołu Szkół nr 4, od 1 do 4 grudnia, zbierali produkty żywnościowe w supermarkecie przy ul. Dzieci Polskich.\nTradycją szkoły przy ul. Ostrowskiego jest organizowanie pomocy dla najbardziej potrzebujących uczniów i ich rodzin z okazji świąt – zarówno bożonarodzeniowych, jak również wielkanocnych. Już od kilku lat uczniowie i nauczyciele realizują akcję pod nazwą „Niespodzianka na Boże Narodzenie”. W związku z tym w „zaprzyjaźnionym” sklepie przy ul. Dzieci Polskich za zgodą kierownictwa sklepu, przeprowadzane są coroczne zbiórki żywności.\nP o raz kolejny, uczniowie z klas szkoły podstawowej oraz gimnazjaliści pod opieką nauczycieli zbierali produkty żywnościowe do specjalnie oplakatowanych wózków. Pierwszego dnia zbierano produkty żywnościowe i chemiczne dla kombatantów. Z zebranych w weekend produktów przygotowane zostaną paczki dla uczniów szkoły będących w trudnej sytuacji materialnej.\n5 grudnia to Międzynarodowy Dzień Wolontariatu. Ustanowiony przez ONZ w 1986 roku i obchodzony w celu wyrażenia uznania dla trudu wolontariuszy na całym świecie. To doskonała okazja, by uświadomić społeczeństwu wysiłek, jaki wkładają rozmaite organizacje pożytku publicznego w niesienie pomocy innym, zarówno na poziomie lokalnym, krajowym, jak i globalnym.\nZespół Szkół nr 4 od lat propaguje wśród dzieci i młodzieży ideę wolontariatu, jako bezinteresownej pomocy innym. Uczniowie tejże szkoły angażują się w różnego rodzaju akcje charytatywne na rzecz środowiska szkolnego i lokalnego, a także wspierają inicjatywy o zasięgu ogólnopolskim, czy nawet światowym.\n„Góra Grosza”, „Gorączka Złota”, „Pełna Miska dla Schroniska”, „Ołówek dla Afryki”, „Paczka dla bohatera”, „Tak, pomagam” – ogólnopolska akcja Caritas, zbiórki produktów żywnościowych organizowane przez Banki Żywności – to akcje, które bardzo chętnie i z wielkim zaangażowaniem wspierają. Wszystkim wolontariuszom przyświeca przekonanie, że praca, którą wykonuje się z potrzeby serca, bezinteresownie – jest bezcenna.\nWszystkim pracownikom supermarketu z ul. Dzieci Polskich oraz klientom, którzy wsparli akcję uczniowie i nauczyciele składają serdeczne podziękowania.


koniec za 96 dni ID: mvpbpv\nZebrano 31 580 zł\nMaja 19 lipca 2019 miała wypadek komunikacyjny, w którym doznała ciężkiego urazu czaszkowo - mózgowego. Liczne złamania kości czaszki , oczodołów, strzaskane płaty czołowe mózgu oraz okolica podwzgórza to obrażenia jakich doznała.\nPrzy przyjmowaniu do szpitala lekarz powiedział, że mamy tu dwa cuda: jeden, że został wezwany helikopter na miejsce wypadku a drugi, że dotarła do szpitala żywa. Dlatego chcemy by ten cud się nie zmarnował i mógł trwać dalej ale obecna sytuacja Majeczki jest ciężka- rozwinął się stan zapalny i ropień okolicy zatoki sitowej i oczodołu co wymagało interwencji chirurgicznej. Maja przeszła już 3 operacje w tym plastykę opony twardej aby zatrzymać płynotok płynu mózgowo-rdzeniowego.\nMajeczka jest przytomna ale na dzień dzisiejszy przestała reagować. Przez kilka dni częstowała cały personel i najbliższych buziakami i uśmiechami jednak od momentu infekcji Maja przestała reagować. Na ten moment najważniejsza jest intensywna i całościowa rehabilitacja aby mogła wrócić do swojej cudownej wersji siebie.\nMaja dostała się właśnie do 1 klasy liceum wojskowego- to urodzona wojowniczka i jej marzeniem było dostać się do tej szkoły. Jest również uzdolniona muzycznie, ukończyła I stopień szkoły muzycznej w Dąbrowie Górniczej w klasie skrzypiec aktualnie najwięcej czasu poświęca na śpiew i grę na gitarze. Jej marzeniem jest mieć w domu mini studio nagrań. Maja jeszcze nie wie, że czeka na nią niespodzianka - młody artysta kompozytor z Krakowa chce wydać razem z Mają wspólną płytę! Na Maję czeka w domu młodszy brat,rodzice i dziadkowie oraz ukochany pies i kot :) Musimy dać jej możliwość na realizację tych i wielu kolejnych marzeń. Koszty rehabilitacji są ogromne a będzie to proces długotrwały dlatego uruchamiamy akcję pomocy by uzbierać pieniążki na marzenia i rehabilitację!\nZapraszamy na grupę dla Mai na fb z nowinkami o jej stanie i licytacjami\nWierze ze sie uda ❤\nAgnieszka Paweł Mendewscy\nWpłata za wygraną w licytacji - gra MONOPOLY ;-)\nŻyczę powrotu do zdrowia, trzymaj się Maju!\nWspolnie można więcej. Damy radę.\nDokładnie tak! Damy!\nNiech MOC -lecznicza będzie z Wami !\nSzybkiego powrotu do zdrowia dla Mai oraz sił dla rodziców.\nDuzo zdrowka zyczymy ❤\nDużo zdrowia dla Maji i wyzdrowienia!\nTak będzie, dzięki\nMaja, śpiewaj ❤\nŻycze szybkiego powrotu do zdrowia Musi być dobrze !!! - (mamo Mai bądź silna)\nOczywiście że będzie dobrze! Dziękuję, staram się być ????\nSzybkiego powrotu do zdrowia☺\nMaja jeszcze będzie pięknie !!! dasz radę wieże w Ciebie i trzymam kciuki !\nPowodzenia, zdrowia, wytrwałości i wiary w ludzi\nMaju wracaj do zdrowia ????\nEwa i Dariusz Pol\nJesteśmy z Wami, trzymamy kciuki za Maję\nŻyczę szybkiego powrotu do zdrowia i pozdrawiam cieplutko od byków PBI!\nSzybkiego powrotu do zdrowka ????\nNiech Dzieje się Miłość! Maja jest Zdrowa :*\nTrzymam kciuki! I wierzę, że będzie dobrze!\nMagdalena Pietka Luftner\nAnna Smolak i Henryk Delong\nZofia Woszczyk-Kuterek kuterek\nMarta nowak Mazurkiewicz\n371 157 zrzutek


Cisco - Pitlabs\nnowe podejście do sieci komputerowych\nWszechobecna transformacja cyfrowa wprowadza do naszego życia coraz więcej zmian. Nie tylko w sferze prywatnej, ale też biznesowej. Ilość przetwarzanych informacji rośnie lawinowo. Powstają niezliczone ilości nowych usług i aplikacji. Współczesne działy IT muszą dostosowywać się do nowych, dynamicznie zmieniających się wyzwań biznesowych. Należą do nich między innymi:\nNieustanna adaptacja rozwiązań do szybko zmieniających się warunków rynkowych\nTworzenie przewagi konkurencyjnej poprzez dostarczanie nowych, innowacyjnych usług\nCiągłość świadczenia usług i ich optymalizacji\nWysoka presja na kontrolę kosztów\nBezpieczeństwo bez kompromisów, począwszy od użytkownika do aplikacji\nSpełnianie coraz to nowych wymogów narzucanych przez rozmaitych regulatorów\nJest to szczególnie widoczne w obszarze Data Center, gdzie analizowana jest i przetwarzana ogromna ilość danych. Klasyczne rozwiązania sieciowe przestają być wystarczające do zapewnienia elastyczności\ni skalowalności. Na szczęście, z pomocą przychodzi nam Software Defined Network.\nWstęp do SDN od Cisco\nWstęp do SDN od Cisco (Cisco ACI)\nSDN jest kierunkiem, w którym Klienci zaczynają coraz chętniej podążać. Ogólna koncepcja sprowadza się do centralizacji zarządzania, konfiguracji i monitorowania środowiska. SDN umożliwia szybsze powoływanie nowych usług, zarówno testowych jak i produkcyjnych, obejmujących nie tylko część aplikacyjną, ale również komponenty wirtualizacji, mikroserwisy oraz segmenty sieciowe.\nDodatkowo, dzięki zastosowaniu wspólnych, otwartych protokołów oraz możliwości definiowania elastycznego przepływu danych, architektura SDN pozwala na kierowanie strumieni nie tylko pomiędzy systemami i aplikacjami, ale również przekierowywanie ich na segmenty usługowe, takie jak firewall czy load-balancer.\nNiekwestionowanym liderem SDN jest Firma Cisco. Produktem, który to realizuje jest Cisco ACI (Application Centric Infrastructure)\nPerypetie administratora Zenka i Biznesu\nOdcinek 1: „Zenek czy Biznes. Kto ma rację?”\nOdcinek 2: „Cisco ACI – przyjaciel organizacji”\nZcentralizowane zarządzanie oraz monitoring\nSzczegółowa telemetria na wszystkich poziomach fizycznych i logicznych\nW pełni funkcjonalny emulator APIC wraz z wirtualną infrastrukturą, pozwalający na testowanie elementów konfiguracyjnych oraz integracyjnych\nWysokowydajna, skalowalna i bezpętlowa architektura\nMożliwość separacji ruchu dla różnych segmentów logicznych (od multitenancy do mikrosegmentacji)\nUnifikacja transportu przez sieć szkieletową za pomocą VXLAN\nPodejście deklaratywne do budowania polityk aplikacji (polityki rozumiane są przez urządzenia, nie trzeba wydawać im atomowych poleceń)\nWysoka elastyczność w definiowaniu przepływu danych pomiędzy systemami i aplikacjami z możliwością przekierowania ruchu do segmentów usługowych (service chaining) w obrębie jednej usługi.\nWysokie bezpieczeństwo (mikrosegmentacja) dla wdrażanych aplikacji, już na poziomie samej logiki profili aplikacyjnych (zasoby przypisane do jednej grupy nie mogą komunikować się z inną grupą bez zdefiniowania kontraktu)\nIntegracja z segmentami usługowymi L4-L7\nIntegracja ze środowiskami wirtualizacji, technologią kontenerów oraz serwerami bare-metal\nOtwartość komunikacji dzięki zastosowaniu protokołu OpFlex oraz REST API\nŁatwe definiowanie punktów wyjścia z sieci, poprzez integrację z zewnętrznymi segmentami L2 i L3\nIntegracja polityk bezpieczeństwa z innymi elementami infrastruktury, takimi jak Software Defined Acces (SDA) oraz Software Defined WAN (SD-WAN)\nMożliwość uruchomienia wirtualnych kontrolerów w środowiskach chmury publicznej\nCzy Twoja organizacja potrzebuje SDN?\nNa jakie kwestie warto zwrócić uwagę?\nNa te pytania pomagamy odpowiedzieć w przygotowanym przez nas dokumencie\n„SDN w Twojej sieci – kiedy warto?”\nCisco ACI jest rozwiązaniem gotowym, „z pudełka”, spełniającym oczekiwania administracyjne i operacyjne działów IT. Łączy on ze sobą komponenty programowe (kontroler APIC) oraz sprzętowe (przełączniki Nexus 9000). Urządzenia sieciowe są w pełni zintegrowane z kontrolerem, a nie są tylko warstwą transportową\ndla sieci nakładkowej.\nDaje to pełną „widzialność” i rozumienie tego, co jest przesyłane. Integracja ta pozwala również monitorować wszystkie elementy, nie tylko na poziomie fizycznego portu, ale też w ramach wdrażanej usługi jako całości (mapowanie architektury aplikacji na wymagania przepływu danych w sieci fizycznej, wirtualnej oraz nakładkowej).\nPomimo tego, że klasyczne rozwiązania SDN wprowadzają dużo ułatwień, to poziom skomplikowania\nw nich elementów „sieci” wciąż pozostaje duży. Produkt Cisco ACI, dzięki zastosowaniu profili aplikacji\nnie tylko ułatwia implementację, ale również wchodzi na inny poziom abstrakcji, zrozumiały dla zespołów programistów, administratorów sieciowych, inżynierów utrzymania oraz działów bezpieczeństwa.\nCisco ACI umożliwia automatyzację, która przyspiesza wdrażanie infrastruktury, upraszcza zarządzanie, ułatwia przenoszenie elementów aplikacji w ramach wielu ośrodków i chmur. Radykalnie to upraszcza, optymalizuje i przyspiesza cykl życia wdrażania aplikacji.\nDzięki Cisco ACI klienci mogą maksymalizować korzyści biznesowe i wdrażać elementy aplikacji w dowolnej lokalizacji, małej i dużej, lokalnie i zdalnie, w chmurach prywatnych i publicznych, satelitarnych centrach danych i na krawędziach telekomunikacyjnych obsługujących 5G.\nArchitektura Cisco ACI\nIP Fabric to architektura sieciowa, która powoli staje się standardem. Pozwala ona budować niezawodne, wydajne oraz skalowalne sieci w Data Center. Wyróżniamy w niej dwie warstwy urządzeń: LEAF i SPINE. Do warstwy LEAF podłączane są urządzenia końcowe, takie jak: serwery, routery, firewalle, load-balancery, itp.\nSą to najczęściej przełączniki typu ToR (Top of Rack), posiadające 48 portów 10/25Gbps typu downlink\n(do urządzeń końcowych) oraz do 6 portów 40/100Gbps typu uplink (komunikacja ze SPINE). Każde urządzenie LEAF podłączone jest do każdego urządzenia SPINE, tworząc w pełni redundantną i wydajną architekturę. Warstwa SPINE dedykowana jest do zapewnienia szybkiego, deterministycznego transportu pomiędzy urządzeniami LEAF. Oparta jest głównie o urządzenia wyposażone w porty 40/100/400Gbps.\nArchitektura SPINE-LEAF zbudowana jest w modelu scale-out, co oznacza, że można dokładać kolejne urządzenia SPINE i LEAF bez konieczności zmiany technologicznej architektury. Struktura taka jest nieblokowalna, co oznacza, że nie występują w niej połączenia logicznie nieaktywne (jak np. w przypadku Spanning-Tree).\nKażde połączenie i każdy przełącznik biorą aktywny udział w przesyłaniu danych.\nUrządzenia SPINE i LEAF, połączone są ze sobą szybkimi łączami 40/100/400Gbps, tworząc sieć podkładową\n(ang. underlay), w której podstawowym mechanizmem weryfikacji osiągalności oraz definiowania ścieżek komunikacji są protokołu warstwy trzeciej (IS-IS, BGP). Na sieci podkładowej tworzone są sieci wirtualne sieci nakładkowe (ang. overlay), z wykorzystaniem separacji opartej o VXLAN (tunele VTEP, ang. Virtual Tunnel\nZ podstawowych założeń struktury SPINE-LEAF wynikają jej zalety:\nŁatwa skalowalność, poprzez dodawanie kolejnych przełączników liniowo\nOlbrzymia wydajność (możliwość uzyskania braku nadsubskrypcji pasma)\nWysoka dostępność usług transportowych dzięki zastosowaniu protokołów L3\nMechanizmy separacji usług transportowych i definicji wielu niezależnych sieci nakładkowych\nPraktyczną implementacją SDN i IP Fabric jest rozwiązanie Cisco Application Centric Infrastructure (ACI)\nSercem systemu Cisco ACI jest klaster kontrolerów APIC. Jest to zestaw trzech (minimum) serwerów Cisco UCS, podłączonych do przełączników LEAF\nza pomocą interfejsów 10Gb lub 25Gb. Dostęp do kontrolera realizowany jest za pomocą interfejsu graficznego lub za pomocą REST API.\nDefiniowanie zasad komunikacji sieciowej, zorientowanych na aplikacje\nInwentaryzacja i konfiguracja elementów fizycznych\nMonitorowanie aplikacji i topologii oraz wspomaganie przy rozwiązywaniu problemów\nZarządzanie oprogramowaniem przełączników SPINE i LEAF\nOcena kondycji krytycznych obiektów (fizycznych i logicznych)\nIntegracja z innymi elementami sieci\nVMware vCenter i vRealize\nOpen vSwitch (OVS) i OpenStack\nPrzełączniki cisco Nexus 9000\nArchitektura Cisco ACI bazuje na przełącznikach Cisco Nexus 9000, połączonych w strukturę SPINE-LEAF. Przełączniki SPINE służą tylko do łączenia przełączników LEAF.\nUrządzenia końcowe (serwery, macierze, rutery) oraz stara architektura sieciowa (przełączniki ToR) podłączane są do przełączników LEAF. Zastosowanie wysokowydajnych przełączników, wyposażonych w dedykowane procesory ASIC, pozwala na zapewnienie jednolitej konfiguracji, transmisji line-rate oraz pełnej widzialności (telemetria).\nWszystkie urządzenia posiadają redundantne zasilacze (hot-swap) oraz wentylatory (hot-swap).\nPrzełączniki serii Cisco Nexus 9000 są rodziną bardzo wydajnych i skalowalnych przełączników, pozycjonowanych do rozwiązań Data Center. Ilość dostępnych modeli, wyposażonych w interfejsy od 1Gb do 400Gb, pozwala na implementację dopasowaną do każdego biznesu. Przełączniki te mogą pracować pod kontrolą klasycznego oprogramowania NXOS lub być częścią struktury ACI. Ta dwufunkcyjna cecha zapewnia klientom ochronę inwestycji i łatwość migracji do Cisco ACI\nZe względu na wymaganą jednolitość konfiguracji oraz dostarczane usługi sprzętowe (ASIC) infrastruktura szkieletowa CLOS w ACI nie wspiera innych urządzeń niż Cisco Nexus 9000. Niemniej jednak, migracja starej, klasycznej infrastruktury jest płynna z zachowaniem funkcjonalności SDN (automatyzacja i zarządzania usługami). Dodatkowo, w ramach oferowanego rozwiązania uwzględniono licencje na przełącznikach Nexus, obejmujące zarówno współpracę z ACI jak\ni dające pełną funkcjonalność klasycznego oprogramowania NX-OS. Pozwoli to na elastyczne wykorzystanie urządzeń LEAF w przypadku konieczności zmiany architektury SDN w przyszłości.\nPierwsza edycja webinaru już się odbyła\nKolejna już wkrótce\n„Software Defined Network – czas na zmiany..”\nPodczas 35-minutowego spotkania opowiemy o nowym podejściu do sieci komputerowych\noraz poruszymy kwestie takie jak:\nWyzwania przed jakimi stają działy sieci komputerowych\nCzym jest SDN od Cisco i jakie niesie korzyści dla IT i biznesu\nArchitekturę SDN i jak działa Cisco ACI\nDo kogo jest skierowane te rozwiązanie\nJak rozpocząć wdrożenie SDN do Państwa organizacji\nNa zakończenie webinaru ogłosimy konkurs związany z omawianą tematyką Cisco ACI, dzięki któremu za najszybsze odpowiedzi rozdamy nagrody.\nAby uzyskać więcej informacji na temat rozwiązania Cisco ACI lub innych zapraszamy do pozostawienia kontaktu. Nasz przedstawiciel odezwie się do Państwa w krótkim czasie.\nJeżeli jesteście Państwo zainteresowani uzyskaniem dokumentu „SDN w Twojej sieci – kiedy warto?” – zachęcamy również do zaznaczenia tego. Po otrzymaniu zgłoszenia wyślemy go do niezwłocznie do Państwa na podany firmowy adres mailowy.\nZgadzam się na wykorzystanie danych osobowych w celu kontaktu handlowego i marketingowego przez Pitlabs*\nPobierz dokument: "SDN w Twojej sieci - kiedy warto?"\n* - pozycja obowiązkowa


Polecany Rozwód Szczecin − natura2000-dolnyslask.pl\nPorada profesjonalisty w zakresie prawa, z pewnością jest niezbędna, jeśli mamy do czynienia z prawem cywilnym, karnym lub też cywilnym. Kancelaria adwokacka jest miejscem do którego należy się udać po pomoc. W takiej placówce zdobędziemy wszystkie niezbędne informacje dotyczące obecnej sytuacji prawnej. Poprzez doświadczonego adwokata oraz fachową poradę, będziemy mogli zdobyć wiedzę związaną z zagadnieniem, które nas dotyczy. Nie ma znaczenia czy jest to sprawa o rozwód, podział spadku, odszkodowanie lub obrona w postępowaniu sądowym, Klienci uzyskają odpowiednią poradę prawną, jednocześnie dzięki wieloletniej praktyce adwokat powinien znaleźć rozwiązanie. Na poradę mogą liczyć zarówno osoby indywidualne, a także podmioty gospodarcze pragnące otrzymać odpowiednie doradztwo prawne w gałęzi gospodarki . Kancelaria zajmuje się świadczeniem porad prawnych w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego, karnego, rzeczowego, pracy oraz zajmie się sprawami administracyjnymi.\nDzięki szerokiej znajomości polskiego prawa, adwokat może doradzić również i Polakom mieszkającym poza granicami Polski. Kancelaria prawna stara się należycie zarządzać posiadanym zapleczem personalnym, w taki sposób, żeby wymagane czynności prawne mogły być poprowadzone szybko i sprawnie. Prawo jest zawiłą i skomplikowaną dziedziną, ze względu na to bezustanne podnoszenie posiadanych kwalifikacji oraz przyswajanie wprowadzanych zmian jest gwarancją tego, że kancelaria prawna będzie w stanie zaoferować swoim Klientom dogodną pomoc.


Grześ – Polak w podróży\nDzień 12 Jak nie trudno się domyśleć na ściankę nie poszliśmy. Wstałem rano, pomyłem naczynia i garnki i poszedłem na zakupy. Cudownie jest jeść świeży chleb z pysznościami. Po śniadaniu od razu na plażę. Cudowna woda. Kilka godzin spędzonych na plażingu, a potem na obiad. W planach pójście na twierdzęRead More …\nPoranek tradycyjny, a potem wyjazd do Splitu. Miasteczko to oddalone jest od Omisia jakieś 15km. Dojechaliśmy autobusem do centrum [21 kn], które skupione jest wokół pałacu Dioklecjana, wybudowanego na nabrzeżu w latach 295-305. To niesamowicie urokliwe miejsce, do którego prowadzi Riva – nabrzeżny bulwar wysadzany palmami. Sam pałac toRead More …\nTags: góry, kuchnia, trip, wino\n6 dzień – to już tyle tu jesteśmy? A jeszcze wspinu nie było żadnego. Liny i sprzęt kiszą się w domu. Pobudka i samotny poranek. Lubię takie. Cykady grają jak dzikie od rana, gorąca herbata, choć słońce nabiera na sile – i balkon. Skoczyliśmy z T. poszukać dojścia do skał,Read More …\nA dlaczego nie wyspy? Aegina w paśmie Wysp Sarońskich\nPosted in Aegina (Wyspy Sarońskie), Grecja\nTags: ekonomicznie, rejs, rower, trip\nA dlaczego nie wyspy? Właściwie to nawet nie było pytanie, tylko stwierdzenie. Ola żegluje od tylu lat, że było to dosyć oczywiste. I jakże trafione! Wybór padł – z powodów [a jakże!] czysto ekonomicznych – na Wyspę Aegina. Kompletnie nie wiedzieliśmy co tam zastaniemy, no ale przecież to wyspa. ARead More …\nŚwiątynia Hefajstosa na Agorze\nTags: europa, sztuka\nTo chyba najlepiej zachowany obiekt tego typu w Atenach. Robi wrażenie i przyciąga wzrok już od pierwszego wspinu na wzgórze Akropolu – świątynia Hefajstosa. Aby do niej dotrzeć trzeba najpierw wejść na teren starożytnej Agory. Od uroczej uliczki Adrianou, na której znajdują się świetne i różnorodne knajpki z widokiem naRead More …


MAROKO - 2017\nSPERANTEI - CZYLI NADZIEJA W JASKINI\nCAMPER "ZIRO CONCEPT"\nPrzedstawiamy fotografie zabudowy mieszkalnej na samochód Toyota Hilux realizowanej przez firmę Concept z Bielska-Białej. www.team-concept.pl na podstawie naszego projektu.\nSkrócony opis zabudowy:\nZabudowa zaprojektowana dla dwóch osób dorosłych + dwoje dzieci. Konstrukcja aluminiowa malowana proszkowo. Dach podnoszony + ścianki z materiału wodoodpornego + okienko z moskitierą + wentylator dachowy. Wewnątrz : rozkładane dwa łóżka o wymiarach: 1,96m x 1,65m oraz 1,65m x 0,95m, zbiornik na wodę, pompa wody, zlewozmywak, kuchenka gazowa dwupalnikowa + butla gazowa, lodówka sprężarkowa, oświetlenie listwy LED, instalacja 12 V i 230 V, panel słoneczny elastyczny 150 watt, akumulator żelowy, system półek i schowków, dwa okna uchylne + moskitiera + roleta, składany stolik + dwa siedzenia o szer. 95cm x 45cm . Całość kabiny montowana i demontowana w ciągu 30-40 minut na specjalnie przygotowanych elementach przykręcanych do "paki" Hiluxa.\nSAHARA POLISH EXPEDITION 2010 SPELEOCLUB ADVENTURE TEAM BRZESZCZE POLAND\nChcielibyśmy opowiedzieć o naszych wrażeniach i przygodach, które spotkały nas w bardzo rozległym, dziesiątym pod względem powierzchni państwie świata, które ze względu na swoją historię i kulturę nie jest zbyt częstym kierunkiem wyjazdów współczesnych podróżników. Tym krajem jest Algieria, której południowy skrawek niesamowicie nas oczarował i pozostawił w pamięci piękne wspomnienia utrwalone w fotografiach. Niech wstępem do tej opowieści będzie cytat z jedynego off-roadowego przewodnika dla motocyklistów po Afryce Północnej autorstwa Criss’a Scott’a: „Jeżeli ktoś twierdzi, że najwyższe na świecie wydmy znajdują się w Namibii, to znaczy że nigdy nie był w Algierii”.\nAle po kolei… Dlaczego Algieria? Po udanej wyprawie w 2009 roku do Tunezji i posmakowaniu jazdy po prawdziwych wydmach spojrzeliśmy na mapę północnej Afryki i okazało się że, te odległe piaski, przez które tak dzielnie przedzieraliśmy się to zaledwie skromny przedsionek prawdziwej Sahary. Dlatego zaraz po powrocie kolega „ZIRO” zapodał propozycje, żeby mocniej zagłębić się w kontynent i zobaczyć co kryje się za tą białą plamą na mapie gdzie prawie w ogóle nie ma dróg ani miast. Kontakty z poznanymi tunezyjskimi grotołazami i podróżnikami nakierowały nas pierwotnie na Libię, ale ze względu na ogłoszoną przez Kaddafiego świętą wojnę „Jihad” przeciwko Szwajcarii szybko zrezygnowaliśmy z tego kraju jako naszego celu podróży. W końcu, z wyglądu, aż tak bardzo nie różnimy się od Szwajcarów, a znając dość rygorystyczne podejście Libijczyków do rozkazów swojego wodza obawialiśmy się, że najpierw będą strzelać, a dopiero później pytać o paszporty. Mimo wszystko chęć poznania Sahary była tak silna, że szybko pojawił się alternatywny pomysł, żeby pojechać do sąsiedniej Algierii, która na swoim terytorium ma również spory kawałek pustyni, a w której sytuacja nie była, aż tak napięta. Sprawa była o tyle prostsza, że znaliśmy już całą trasę przejazdu przez Europę i Tunezję, a w szczególności był już dobrze rozpoznany temat przeprawy promowej. Po wstępnej analizie tematu zapadła ostateczna decyzja, co do wyjazdu i trzeba było zacząć organizować formalności niezbędne do uzyskania wizy wjazdowej na teren Algierii. Z uwagi na bezpieczeństwo obcokrajowców i zdarzające się od czasu do czasu porwania turystów dla okupu poruszanie się po Algierii jest możliwe wyłącznie z miejscowymi licencjonowanymi przewodnikami i praktycznie niemożliwe jest samodzielne poruszanie się po kraju. Przeszukaliśmy fora off-roadowe oraz znaleźliśmy kilka relacji z wypraw i nasza uwaga skupiła się na dwóch rejonach: rejon miasta Tamanrasset oraz rejon miejscowości Djanet. Po nawiązaniu kontaktów z agencjami przewodnickimi zostaliśmy uświadomieni, że czas który chcemy poświęcić na odwiedzenie obydwóch rejonów jest zdecydowanie za krótki, tym bardziej, że jedyna droga łącząca te odległe od siebie o 500 km miasta została zamknięta ze względu na kilka incydentów z udziałem pustynnych grup przestępczych. Z agencją „Z” z miasta Djanet miał do czynienia nasz dalszy znajomy, który pracował w Algierii i który szczerze polecał ich usługi, co przyczyniło się do tego, że wybraliśmy ten kierunek i tych właśnie przewodników. Do tego doszła opinia kilku znawców Sahary, że najpiękniejszym rejonem tej pustyni są góry Tadrart w pobliżu granicy z Libią, a do których bazą wypadową jest właśnie Djanet. Po ustaleniu z przewodnikami terminu naszego przyjazdu, głównych miejsc, które chcemy zobaczyć wysłaliśmy listę uczestników oraz samochodów, która posłużyła do przygotowania oficjalnego zaproszenia, które jest niezbędne do uzyskania wizy. Uzyskanie wiz zajęło około 3 tygodni po czym wszystko od strony formalnej mieliśmy przygotowane do wyjazdu. Pozostało doposażenie samochodów, które wyposażyliśmy w cyklony na snorkele, które skutecznie miały wychwytywać piach i kurz, których nie brakowało w pustynnym powietrzu. Dodatkowo kupiliśmy kilka kompletów trapów przeznaczonych na piach, które sprawdziły się zaskakująco dobrze. Biorąc po uwagę fakt że będziemy w rejonie gdzie w promieniu 200km nie ma kompletnie żadnych zabudowań musieliśmy być całkowicie niezależni i dlatego wymogiem było, że każdy samochód miał zabrać po dwa koła zapasowe oraz co najmniej po 6 szt 20 litrowych kanistrów na paliwo.\nOstatecznie w 26 osób w ośmiu samochodach pełni entuzjazmu wyjeżdżaliśmy w pierwszej połowie listopada zostawiając polską jesienną rzeczywistość z bajeczną wizją pustynnych upałów i bezchmurnego nieba. Podróż przez Europę poszła sprawnie i pomimo ostrej śnieżycy, która dopadła nas we Włoszech zgodnie z planem przybyliśmy do portu w miejscowości Civitavecchia skąd wypływał nasz prom do Tunisu. Szybkie zaokrętowanie i można było na następne 24 godziny odpocząć od samochodu rozkoszując się urokami marynarskiego życia. Zbliżało się najważniejsze święto Islamu „Id al-Adha” czyli Święto Ofiarowania, więc na promie było dość tłoczno, ale nam to specjalnie nie przeszkadzało ponieważ mogliśmy wykorzystać ten czas na głębszą integrację uczestników i analizę planu wyprawy. Po zjeździe z promu tradycyjnie trzeba było pochodzić po przypominającym wielki dworzec autobusowy przejściu granicznym, żeby załatwić wszystkie potrzebne kwity związane z wwozem samochodu na teren Tunezji. Po zdobyciu wszystkich niezbędnych pieczątek i zaświadczeń mogliśmy dumnie wjechać na teren Tunezji, gdzie czekała na nas ostatnia uczestniczka wyprawy, która doleciała do Tunisu samolotem czym zaoszczędziła kilka cennych dni urlopu. Wspomniani wcześniej znajomi tunezyjscy grotołazi spotkali się z nami i korzystając z ich gościnności mieliśmy okazję spędzić noc w dawnym francuskim forcie pod wapiennym szczytem z piękną panoramą na okolice . Kolejny dzień był przeznaczony na przejazd przez Tunezję w rejon miejscowości granicznej wraz z obowiązkowym punktem programu jakim był tradycyjny „hammam” czyli łaźnia parowa, który znaliśmy z poprzedniego roku. Była to również ostatnia możliwość zakupu miejscowego wina i piwa, ponieważ w Algierii te towary są bardzo trudno dostępne wyłącznie na czarnym rynku.\nKolejnego dnia dotarliśmy na granicę tunezyjsko-algierską w Taleb Larbi. Jeśli można powiedzieć że po stronie tunezyjskiej przeprawa poszła sprawnie, bo po około pół godziny mogliśmy wjechać w pas ziemi niczyjej. Po stronie algierskiej nastawiliśmy się na nieco większe problemy i rzeczywiście formalności, które trzeba było przejść na granicy algierskiej zabrały nam znacznie więcej czasu. Wypełnianie i sprawdzanie wymaganych formularzy odbywało się w bardzo miłej choć nieco ślamazarnej atmosferze. Nasz przewodnik, który pojawił się na granicy niestety nie mógł nam za wiele pomóc jedynie wskazał gdzie należy się po kolei udać ,a reszta pozostawała już w rękach policji i służby granicznej. Ciekawostką jest zakaz używania nawigacji GPS w Algierii, co jest weryfikowane podczas przeszukania każdego samochodu w taki sposób, że funkcjonariusz pyta łamaną angielszczyzną „Do you have GPS?” i krótka odpowiedź „No” w zupełności go satysfakcjonuje. Zresztą sam się na boku przyznał, że on musi zadać to pytanie, choć z góry wie jaka będzie odpowiedź i to niekoniecznie zgodna z prawdą. Podsumowując, po kilku godzinach odprawy, nauczeniu się kilku zwrotów po algiersku i wypaleniu kilku papierosów z pogranicznikami mogliśmy legalnie opuścić przejście graniczne. Nie odjechaliśmy za daleko, bo kilkaset metrów dalej zatrzymaliśmy się na stacji paliw, na której potwierdziły się nasze doniesienia, że Algieria to istny raj paliwowy, w którym olej napędowy jest tańszy od wody mineralnej i cena jednego litra w przeliczeniu na polskie złote wynosiła 56 groszy. Ropa jako najcenniejszy surowiec naturalny Algierii jest całkowicie kontrolowany przez państwo także cena paliw była taka sama na terenie całego kraju, a ich jakość nie budziła zastrzeżeń w przeciwieństwie do infrastruktury technicznej niektórych stacji.\nPo zatankowaniu naszych terenówek i ustaleniu planu działania z naszym przewodnikiem podjechaliśmy do miejscowego posterunku wojskowego, żeby zgłosić trasę przejazdu naszej grupy. Lista uczestników wraz z numerami rejestracyjnymi samochodów była potrzebna na każdym z drogowych posterunków wojskowych rozlokowanych przy wjazdach do miast oraz przy ważniejszych skrzyżowaniach na pustyni. Jak się później okazało na trasie naszego przejazdu do miejscowości Djanet, która mierzyła około 1700km znajdowało się, aż 22 takich posterunków wojskowych, które znacznie spowalniały prędkość naszego poruszania się. Najbardziej dokuczliwym przepisem o którym nie wiedzieliśmy w Polsce, a którego wojskowi ściśle przestrzegali był całkowity zakaz poruszania się turystów po zmroku, co powodowało, że gdy słońce zaczynało się zbliżać do horyzontu były niewielkie szanse, że zostaniemy wypuszczeni z kolejnego „checkpointu”. Żołnierze czasami byli zaskoczeni, że chcemy jechać dalej, ale kategorycznie zabraniali dalszej jazdy i grzecznie wskazywali nam miejsce na poboczu gdzie mogliśmy ustawić samochody i rozbić namioty. Były to miejsca w żaden sposób nie przystosowane do biwaku, a czasami wręcz musieliśmy rozbijać się jak najbliżej, w zasięgu oświetlenia tak, żeby wartownicy mieli całą grupę pod kontrolą. Strata kilku godzin dziennie, które mogliśmy poświęcić na podróż nocą spowodowała że wstawialiśmy o wschodzie słońca ruszaliśmy w dalsza trasę. Pierwsza część naszego przejazdu to były typowe krajobrazy z krajów arabskich rejonu morza śródziemnego gdzie mijaliśmy pustynne krajobrazy, w które wpleciona była niezliczona ilość były różnego rodzaju śmieci i odpadów. Mijane miasta nie różniły się znacząco od tych spotykanych w Tunezji, Egipcie czy Maroku, gdzie architektura nie imponowała zbytnio, a charakterystycznym pejzażem były sklepy i warsztaty , których główna część ulokowana była na ulicy. Należy podkreślić że nie było większego problemu z zakupami i wszystkie towary spożywcze były łatwo dostępne, a godne polecenia są świeże owoce i warzywa. Warunki higieniczne w jakich pracują tamtejsze bary i restauracje znacznie odbiegają od standardów europejskich, a sposób przyrządzania i nakładania potraw przez obsługę rękoma był na początku skuteczną barierą przed kosztowaniem miejscowej kuchni. Jednak po kilku dniach gdy okazało się, że nie ma żadnych skutków ubocznych stołowania się w miejscowych lokalach gastronomicznych coraz odważniej zamawialiśmy miejscowe jedzenie. Najczęściej były to różnego rodzaju kanapki na ciepło podawane w placku pszennym lub w bagietce, które zawierały grillowaną baraninę lub pieczone części kurczaka z różnymi warzywami. Posuwając się coraz dalej na południe krajobraz się nieco zmieniał i coraz częściej zabudowa była zastępowana przez fantazyjne kształty wydm, zza których pojawiały się kłęby czarnego dymu pochodzącego z wszechobecnych szybów naftowych. Wreszcie za miastem Hassi Messaoud otoczenie całkowicie zostało zdominowane przez wydmy Grand Erg Oriental, które ciągnęły się przez następne 400 km. Wznoszące się na kilkadziesiąt metrów wydmy rozbudzały naszą wyobraźnię co do tego co nas jeszcze czeka. Ostatnim dużym miastem na naszej trasie było główne miasto regionu Illizi, za którym rozpoczynał się najbardziej niegościnny obszar Algierii, gdzie Sahara zmieniła się w kamienisty płaskowyż spalony słońcem i gdzie skały przypominały kolorem kopalniane hałdy. Od czasu do czasu płaskowyż poprzecinany był głębokimi wąwozami świadczącymi że kiedyś płynęły tędy sporych rozmiarów rzeki. Po około 250 km zjechaliśmy z płaskowyżu na rozległą równinę gdzie droga prowadziła wzdłuż malowniczych form skalnych wyrzeźbionych w 200m ścianach płaskowyżu, które przypominały krajobrazy znane z westernów.\nNajbardziej jednak niezwykłym doświadczeniem było to, że taki krajobraz zupełnie pozbawiony ludzkich śladów bytności w postaci zabudowań i innych nienaturalnych obiektów ciągnął się praktycznie przez te 400 km. Można to sobie wyobrazić porównując to do obszaru wielkości polowy terytorium Polski, gdzie jadąc jedyną drogą asfaltową z Warszawy do Bielska Białej jest tylko jedna miejscowość, która liczy około 800 mieszkańców i jest tylko jedna stacja benzynowa, a w zasadzie dwa zdezelowane dystrybutory, dzięki którym można uzupełnić zapasy paliwa. Niestety była to najkrótsza i najlepsza droga dojazdowa do miasta Djanet, jednakże nie remontowana przez wiele lat wyglądała jak ser szwajcarski i wygodniej było jechać hamadą bez karkołomnego slalomu między wyrwami w asfalcie. W końcu po przejechaniu ok.3000 tys km i 7 dni spędzonych w podróży dojechaliśmy do głównego rejonu naszych zainteresowań w okolicy miasta Djanet. Miejscowość licząca około 10tys mieszkańców jest zamieszkała w większości przez Tuaregów, którzy są prawdziwymi ludźmi pustyni zamieszkującymi Saharę zanim pojawili się tutaj Arabowie ze swoją kulturą. Podstawową różnicę można zauważyć od razu po wjeździe do miasta gdzie można na ulicach widać spacerujące kobiety w kolorowych szatach z odkrytymi twarzami. To miła odmiana po północnej, arabskiej części kraju, gdzie kobietona ulicy to rzadkość, a jeżeli się pojawia to powinna mieć zakryte włosy i twarz. Wśród Tuaregów jest odwrotnie, że to mężczyźni powinni zakrywać twarz, co antropolodzy tłumaczą tym że w dawnych czasach to mężczyźni wyruszali na pustynię i gdzie piasek niesiony przez wiatr wymuszał osłonięcie twarzy. Kobiety pozostające w domu nie potrzebowały tego typu osłony i mogły chodzić z odkrytymi twarzami, co przetrwało do dzisiejszych czasów.\nDo Djanet dojechaliśmy dokładnie w Święto Baranka, w które wszyscy mają wolne, a dodatkowo dla mieszkańców przygotowana była niezwykła atrakcja w postaci koncertu grupy Tinariven, która śpiewa w języku Tuaregow „tamaszek” i w tekstach opowiada o problemach ludności żyjącej w tamtym regionie. Koncert, który był niezwykłym wydarzeniem kulturalnym ściągnął wszystkich mieszkańców miasta, którzy w tumanach kurzu słuchali, a niektórzy tańczyli do łagodnych dźwięków ballad, które dla nas były kompletnie niezrozumiałe. Po tej uczcie da duszy szybko wróciliśmy do dalszych etapów naszej saharyjskiej przygody. Na kolejne trzy dni postanowiliśmy pozostawić samochody i wybrać się na trekking do parku narodowego Tassili n'Ajjer, do kanionu Tamirit. Jest to region niezwykle piękny z głębokimi na ponad 200m wąwozami oraz fantazyjnymi formami skalnymi, rozciągającymi się na obszarze kilkudziesięciu kilometrów kwadratowych. Dodatkową gratką tego rejonu są malowidła naskalne, których wiek jest szacowany na 8-12 tys. lat. Obrazy przedstawiają bogate życie jakie w tamtym czasie tętniło na tym obszarze, bo wśród rysunków często można spotkać, żyrafy, słonie, antylopy i bawoły, a nawet zdarzają się sylwetki krokodyli, które świadczą o tym, że klimat był bardziej wilgotny i przyjazny do rozwoju roślin i zwierząt. Ciekawostką jest że w rejonie kanionu Tamirit przetrwało jeszcze kilkanaście endemitycznych cyprysów saharyjskich, które mogą mieć nawet 2 tys lat, a które mają szczególne znaczenie dla Tuaregów i są traktowane w szczególny sposób. W sumie całość trasy trekingowej którą pokonaliśmy liczyła 48 km .\nPo powrocie do samochodów i przepakowaniu się, wyruszyliśmy na południowy - wschód w stronę granicy z Libią w góry Tadrart, które są ostatnim fragmentem skalnego płaskowyżu Tassili n'Ajjer i które są bramą do ogromnego morza wydm, które ciągną się przez cały obszar południowej Libii aż do Egiptu. Ta podobno najpiękniejsza część Sahary jest połączeniem gór zbudowanych z brunatno-czarnych skał, które doskonale kontrastują z pomarańczowym piaskiem który wypełnia rozległe wyschnięte doliny rzeczne oraz tworzy wydmy, które rozciągają się po sam horyzont. Dojazd odbywa się wielkimi wyschniętymi dolinami, których ściany mają po kilkaset metrów i wśród których nawigacja jest niezmiernie trudna ze względu na liczne rozgałęzienia i zakola. Naszymi przewodnikami byli rodowici Tuaregowie, którzy doskonale znali te tereny i pokazali nam najciekawsze miejsca widokowe oraz niezwykle formacje skalne w postaci ogromnych okien skalnych, maczug, iglic oraz… świni. Oprócz formacji naturalnych mogliśmy również podziwiać wiele petroglifów czyli rysunków, które zostały w różny sposób wykute lub wydrapane. Podróżowanie samochodami w tym terenie sprawiało niesamowita frajdę i tylko w niektórych miejscach trzeba było poruszać się narzuconą przez przewodników szutrową drogą czyli „pistą”.\nPoza tymi odcinkami cała grupa jechała we wspólnym kierunku, natomiast każdy z samochodów wybierał indywidualną trasę przejazdu. Było to również spowodowane tumanami kurzu, które podnoszone spod kół poprzedzającego samochodu skutecznie ograniczały widoczność nawet do kilku metrów. Oczywiście jak to bywa przy tego typu szaleństwach zdarzało się że jeden czy drugi samochód wjechał w luźniejszy piach, z którego samodzielnie nie dało się wyjechać i w tym miejscu trzeba podkreślić, że specjalnie na tę okazję kupione plastikowe trapy na piach spisywały się doskonale. Pomimo dość ostrej jazdy i temperatur dochodzących do 34 stopni (w listopadzie) samochody nie przegrzewały się, a cyklony zamontowane na snorkelach skutecznie wychwytywały piasek i kurz, przez co filtry powietrza nie wymagały czyszczenia. Ostatnią atrakcją, która na nas czekała były ogromne 200m wydmy Tin Merzouga, które wraz z otaczającymi pojedynczymi skalami tworzyły iście marsjański krajobraz. Na ten moment czekaliśmy już od samej Polski, bo można było wreszcie ściągnąć z dachu deski snowboardowe i spróbować zjazdów na tych dziewiczych, równych jak stół stokach. Wrażenia z „sandboardu” w tych pięknych okolicznościach przyrody na pewno na długo pozostaną w pamięci uczestników wyjazdu.\nNiestety czas nie pozwalał na to, żeby dłużej pozostać w tym pięknym rejonie I trzeba było powoli kierować się w stronę domu. Droga powrotna przebiegała dokładnie tą samą trasą, więc już byliśmy przygotowani jak będą wyglądać kolejne dni. Jedyną niewiadoma było to czy na granicy pozwolą nam przewieźć zamontowane na dachach kanistry wypełnione tanim algierskim paliwem. Na granicę przyjechaliśmy wieczorem i okazało się, że formalności podczas wyjazdu z Algierii zajmują zdecydowanie mniej czasu i już po 2 godz. wjechaliśmy do Tunezji i to z zapasem taniego paliwa, który pozwalał na przejechanie połowy drogi powrotnej.\nTrzy tygodnie po naszym powrocie rozpoczęły się w Tunezji zamieszki nazwane „arabską wiosną”, a następnie rozprzestrzeniły się na pozostałe kraje północnej Afryki, także można powiedzieć, że mamy sporo szczęścia, że udało nam się wrócić przed tymi zajściami, bo wydostanie się z Tunezji mogło być mocno utrudnione. Z informacji na forach internetowych sytuacja już jest opanowana i podróże do Algierii przez Tunezję wyglądają w podobny sposób jak przed „arabską wiosną” i nie są dużo bardziej niebezpieczne niż wtedy gdy odbywała się nasza wyprawa.\nPodsumowując zamierzony cel wyprawy został zrealizowany choć jak nas zapewniali przewodnicy zobaczyliśmy tylko niewielką część atrakcji jakie oferuje południowa Algieria i Sahara. Przejechaliśmy w sumie ok.8000 tys km, nasza wyprawa trwała 25 dni z czego 14 w samej Algierii i nawet przez kolejny miesiąc spędzony na południu byłoby co tam oglądać, co potwierdziło się w momencie, gdy ślady zarejestrowane w GPS-ach wrzuciliśmy do Google Earth i zobaczyliśmy jak niewielki obszar odwiedziliśmy w stosunku do całej Sahary. Jest to na pewno motywacja do tego żeby tam wrócić i dalej rozkoszować się różnorodnością krajobrazów pustyni, które zmieniają się bez mała z każdym przejechanym kilometrem. Z pełnym przekonaniem możemy polecić ten kraj jako doskonały cel wyprawy off-roadowej dla osób, które lubią piękno dzikiej, surowej nieskażonej przyrody, kosztem niedogodności dalekiej podróży po nienajlepszych drogach. Przygotowując wyprawę należy zarezerwować odpowiednio dużo czasu, który trzeba poświecić na formalności związane z uzyskaniem wizy, wynajęciem przewodników oraz rezerwacją biletów promowych. Wyprawę najlepiej jest planować na październik - listopad, ponieważ gwarantuje to optymalne warunki w trakcie podróży przez Europę, Tunezję i północną Algierię, a jednocześnie na południu będziemy mogli rozkoszować się doskonałymi wakacyjnymi temperaturami w okolicy 28-33°C w dzień i ok. 15-20°C w nocy. Należy zwrócić uwagę że odczucie ciepła/zimna na pustyni jest zdecydowanie inne ze względu na bardzo niską wilgotność powietrza i organizm czuje się komfortowo w temperaturach od 10°C do 35°C.Wymagania co do samochodu to przede wszystkim zestaw kanistrów, dwa koła zapasowe, łopaty, trapy i zbiorniki na wodę. Zużycie wody to około 10-20L na dzień na samochód z czterema osobami. Odległości między stacjami paliw czasami sięgają 300km, a dostępność części do samochodu może być jeszcze bardziej utrudniona. Dobrym rozwiązaniem jest cyklon, który pozwala uniknąć częstego czyszczenia filtra powietrza.\nSzymon WAJDA „Pylon”\nSpeleoClub Brzeszcze Adventure Team\nAGUICOA 2007, 2009\nPo 18 godzinach lotu, z przesiadkami i postojami, wylądowaliśmyw największym mieście świata czyli Mexico D.F. Żeby dostać się z jednego krańca miasta na drugi, trzeba pokonać prawie sto kilometrów. Europejska wyobraźnia\nz trudem ogarnia taki moloch …\nByła to już trzecia wyprawa jaskiniowa w przeciągu ostatnich trzech lat, zorganizowana wspólnie przez polskich i meksykańskich grotołazów pod przewodnictwem Jerzego Zygmunta ze Speleoklubu Częstochowa oraz Jose Montiel Castro ze Speleo Draco Mexico. Zasadniczym jej celem była eksploracja nieznanych jeszcze jaskiń oraz wykonanie dokumentacji technicznych, zdjęciowych i pomiarów GPS nowo odkrytych próżni krasowych. Masyw, w którym działali grotołazi nie ma nazwy własnej, jest jedynie identyfikowany z wioską drwali - Dos Aguas, co oznacza Dwie Wody. Stanowi jedną z kulminacji długiego łańcucha Sierra Madre del Sur, jaki ciągnie się wzdłuż pacyficznego wybrzeża południowo-zachodniego Meksyku. Góry te mają skomplikowaną i zróżnicowaną budowę geologiczną. Są zbudowane ze skał krystalicznych i metamorficznych, pochodzenia wulkanicznego i osadowego. „Nasz” masyw to rozległy płaskowyż, zajmujący powierzchnię około 40 km2,.\nNie tak od razu udało się pojechać w góry. Musieliśmy swoje odczekać zanim otrzymali stosowne pozwolenia. W krainie wiecznego „maniana” zawsze musi coś wyskoczyć. Tak więc zamiast do stanu Michoacan wyskoczyliśmy do stanu Hidalgo na montaż tyrolki. To nawet nam pasowało, gdyż obecnie zabawy linowe są w modzie i - jak mówią - dobrze być z tym na bieżąco. Wspólnie z meksykańskimi grotołazami zbudowaliśmy największą w Meksyku, a może nawet całej Ameryce, tyrolkę o długoości 800 metrów i jako pierwsi ją wypróbowaliśmy.\nPo tygodniu czasu otrzymaliśmy od burmistrza miasteczka Aguililla oraz policji i wojska stosowne pozwolenia na poruszanie się po terenie. Mogliśmy więc ruszać w góry. Odległość jaką mieliśmy do pokonania z bazy (czyli domu naszego przyjaciela Montiela) w rejon działania wynosiła 850 km. Po całonocnej jeździe autobusem wylądowaliśmy w miasteczku Aguililla. Stąd pozostało im już tylko 30 km w rejon działania wyprawy. - I tu największym prezentem od miejscowych władz okazało się auto terenowe użyczone nam na potrzeby wyprawy.\nOtrzymaliśmy również eskortę w postaci dwóch samochodów policyjnych z uzbrojonymi po zęby miejscowymi gliniarzami. Do naszej świadomości zaczęły docierać świeżo podawane informacje o niedawnych walkach i mordobiciach jakie wysoko w górach toczyły się między mafiosami a plantatorami kokainy. Zaczęliśmy rozumieć, dlaczego dotąd te góry w temacie jaskiń zachowały status „prawiedziewictwa”. Szybką szutrową drogą, w tumanach kurzu, po półtoragodzinnej jeździe terenowym autem dotarliśmy w rejon działania. Obóz założyliśmy w małym leju (dolince krasowej) – jedynym płaskim miejscu, które w czasie deszczu na pewno zamieniłoby się w jeziorko. Na szczęście w tym zwrotnikowym klimacie zimą nic nie pada, temperatura za dnia sięga 40 stopni, zaś w nocy spada do kilku zaledwie stopni. Wędrując po terenie, ma się wrażenie jakby to była nasza polska Jura. Tylko ukryte pod kamieniami i korzeniami skorpiony, przyczajone w cieniu grzechotniki i krążące wysoko kondory nieco to wrażenie burzą.\nPłaskowyż zaczyna się na wysokości 2000 m n.p.m. i sięga maksymalnie 2600 m n.p.m. Kolejne dni poświęcamy na poznawanie bardzo trudnego terenu i odkrywanie nieznanych jaskiń - małych, gdzie korytarz kończył się zawaliskiem lub syfonem już po kilkudziesięciu metrach, jak i bardzo dużych, gdzie za ogromnym otworem wejściowym znajdowały się równie wielkie sale i korytarze. W niektórych jaskiniach docieraliśmy do podziemnych rzek z przepięknie krystaliczną czystą wodą. Za każdym krokiem jaskinie odkrywały rąbka swej tajemnicy, w kapitalnej scenerii głębokich jeziorek, groźnych wodospadów i obłędnych nacieków w postaci stalaktytów i stalagmitów. Gdzieniegdzie stosunkowo wymagający teren zmuszał do eksponowanych wspinaczek, brodzenia po pas w wodzie i pokonywania wpław długich odcinków.\nPodczas trzech wypraw w latach 2007 – 2009 poznaliśmy 26 jaskiń o łącznej długości korytarzy przekraczającej 10 km. Niepowtarzalne wrażenia z ich odkrywania z nawiązką rekompensowały poświęcony czas i środki.\nW wyprawach „AGUICOA” uczestniczyli :\nJurek Zygmunt , Jan Kalaciński, Robert Pest „Ziro” , Kazimierz Kocjan, Krzysztof Bociąga „Bianco” , Damian Sprycha, Zbigniew Wiśniewski, Jarosław Piła, Adam Małachowski, Zdzisław Krukowski\nZaghuan Speleological Expedition, 2009\nChcecie jechać do tunezyjskich jaskiń? – ze zdziwieniem krzyknął\nEkspert, po czym uprzejmie doradził. – Chyba na plażę?\nPotrenować mikro-speleologiczne ćwiczenia!\nW temacie afrykańskim już od dłuższego czasu bolała mnie pięta achillesowa tudzież lekki kompleks, jednak na podstawie swojej wiedzy teoretycznej musiałem się z powyższym wywodem zgodzić. W licznych ofertach turystycznych biur pełno było Tunezji, głównie pod postacią iluś-gwiazdkowych hoteli i plaż. A tu nagle ten cel…\nPomysł wyprawy zrodził się w głowach brzeszczańskich i bielskich grotołazów, którzy obok podziemnego hobby realizują także off-roudowe eskapady. - Ot tak, zakopać się jeepem w piaskach Sahary, przejechać historycznym traktem Rommla przez góry Atlas, no i na koniec poznać kilka jaskiń, o których nawet doświadczeni „bywalcy” nie słyszeli, a stopa polskiego speleologa żadnej jeszcze nie skalała.\nW dobie internetu szybko okazało się, że w Tunezji są jednak wapienne góry, są zorganizowane kluby i są grotołazi, którzy chętnie nas ugoszczą. Skoro udało się nawiązać obiecujące kontakty, a dodatkowo jeszcze w ostatniej chwili dostaliśmy prezent w postaci zniesienia wiz, to nie pozostawało nic innego jak zapakować się, pożegnać z pechowcami zostającymi w kraju i... w drogę. W pierwszych dniach listopada 2009 roku z Cieszyna ruszyła 6-samochodowa karawana landrowerów, nissanów, opli i Mitsubishi, kierując się w stronę portu w Genui. W sumie 21 osób, zróżnicowanych bardzo, zarówno pod względem płciowym jak i pod względem doświadczenia tudzież także wieku, dowodzonych w sposób iście dyktatorski przez Zira – Roberta Pesta ze Speleoklubu Brzeszcze.\nW Tunisie czekali na nas cierpliwie jeszcze nie poznani arabscy przyjaciele, podczas gdy my przypominaliśmy sobie jak się ongiś, za komuny, przekraczało granice do bratnich krajów. Po trzech godzinach przepychanek, dwukrotnie zmuszeni przez celników do jeżdżenia w kółko, jako jedni z ostatnich, ale chyba jedyni co nie dali „w łapę”, wystartowaliśmy w końcu na\nClub spéléologique de Zaghouan „AREZ” mieści się w małym miasteczku Zaghuan,malowniczo położonym u podnóża wielkiej góry Jebel Zaghouan, sięgającej wysokości 1295 m n.p.m. Masyw ten jest jednym z wielu odosobnionych górskich gniazd, zagubionych w płaskiej zasadniczo przestrzeni bezkresnych stepów, pól uprawnych i gajów oliwkowych. Prawie w całości jest porośnięty makią, czyli śródziemnomorską formą gęstych krzaków, bardzo trudnych do przejścia. Rosną tu kolczaste dęby, dzikie oliwki i sosny alepskie. Mimo jesiennej pory, masowo kwitły różowe wrzośce i niebieskawe lawendy, nadając górom specyficznego kolorytu i zapachu.\nI właśnie w tych krzakach, w stromym zboczu na wysokości ok. 657 m n.p.m., jakimś niebywałym trafem nasi gospodarze znaleźli jaskinię. Od daty znalezienia, a właściwie roku, pochodzi jej nazwa - Grotte Ete 2000. W masywie tym znajduje się jeszcze inna jaskinia - Gouffre of Fools, która ze swoją głębokością 270 metrów należy do najgłębszych w kraju. Na miejscu okazało się, że najtrudniejszym wyzwaniem było samo dojście do niej. A właściwie zejście, po stromym, najeżonym skalnymi zębami zboczu, przeciskając się wśród nieprzychylnej, zwykle kolczastej roślinności. Następną przeszkodą był ciasny, zaciskowy otwór, prowadzący wprost do wlotówki.\nDalej kilka następnych studzienek, które szybko sprowadziły nas na dno, położone na głębokości 120 metrów. A więc seria kilku zwykłych zjazdów, przepinki i jakieś drobne wspinaczki. Także pod względem estetycznym – nic ciekawego. Ot, taka sobie treningowa nora. Zresztą co niektórzy z kolegów mieli okazję przypomnieć sobie, i to z różnym skutkiem, co to są wiszące przepinki. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło a doznane przeżycia, o ile nie przyczyniły się do posiwienia, na pewno wzbogaciły przygodę. Byliśmy nieco zaskoczeni postawą arabskich grotołazów, i to zaskoczeni na plus. Całkiem dobrze sobie radzili ze sznurkami, chociaż w temacie poręczowania można by było podyskutować.


Jodła koreańska (Abies koreana), choinka w donicy, wys. 60-80cm kupuj w OBI\nNr produktu: 6373484\nJodła koreańska - choinka do ogrodu. Igły zielone, od spodu z wyraźnymi białymi paskami. Pokrój stożkowy. Wzrost średnio silny - dorasta do ok. 8m. Drzewo iglaste, w pełni mrozoodporne. Stanowisko słoneczne lub półcieniste. W młodym wieku zawiązuje dekoracyjne fioletowo zabarwione szyszki przypominające świeczki choinkowe. Roślina wykopana z gruntu i osadzona w donicy. Drzewko wysokości 60-80cm (wysokość mierzona bez donicy)


Nie wiem jak to opisać! - wiocha.pl absurd 50251\nNie wiem jak to opisać!\nPo prostu wiocha!\nExhale 11-04-20, 20:32 Zgłoś\nDodano: 2011-04-20, 20:32:43 przez: Exhale\ngrawitacja działa, nie oszczędziła nawet imlantów..\nMłodść przemija, ale silikon jest na zawsze ;) Tak będą wyglądać wszystkie dzisiejsze plastiki.\nJa Ci powiem jak to opisać. Skoro nie wiesz, jak to opisać nazwać, po chu...j wogóle ogladasz takie zdjęcia. Zdjecia tego typu, są dla ludzi dojrzałych, a nie gówniaży!\nco tu pisać? śpi w solarium\nej! ... starość nie radość ... a młodość nie wieczność ... nikogo z nas nie ominie taki los :/\nheh , mawiają ze wędzone dłużej się trzyma :d a ta pani wzięła to chyba za bardzo do siebie :)\nTo nie wiocha.....to anoreksja. Ewidentnie widac ze kobieta jest chora. No ale ludzie ze wszystkiego sensacje zrobią.\ndziewczyny , o to najlepszy okaz chodzenia na solarium . :) powodzenia wszystkim paniom które właśnie tak chcą wyglądać..\njędrne??? naciągnięte..skóra naciągnięta na silikon\nwidać ze silikon zbyt jedrne\nchyba przespała 10 lat na tej plaży.....a RAK się cieszy..\nBędzie będzie, ale nie wszystkie na szczescie są takie głupie.. patologia\nTak będzie wyglądało 60% nastolatek za 30 lat :)\nWoda to żywioł , który ma bardzo niszczące właściwości nawet kruszy skały\nWszystko wyschło tylko nie silikon\nSolara + Anoreksja + Plastyczne powiększanie piersi = Oto właśnie takie efekty...\nTo właśnie robi zbyt częste chodzenie na solarium....:D\nwidać ze sylikonowe;]\nFaja dupa byla kilka lat temu :) Przykład na to jak wyglada patrzenie w siebie po latach - myslecie dziewczeta bo obudzicie sie za kilka lat i zamiast domu,rodzinny bedzie takie zdjecie\nTanorektyczka i anorektyczka i do tego sztuczne cycki ma ( jak to jest dbałość to ja dziękuję)\njej cycki wyglądają jak takie wielkie pęcherze po oparzeniu.. fuu\nno każdy ma prawo się opalać topless w miejscach do tego przeznaczonych xd a tak na marginesie niezłe sylikony xd\nzajebista opalenizna? no tak, nie ma to jak byc pomaranczowym jak dorodna marchew. fuj;/\nKobieta musiała być gruba i schudła po prostu\nPrzynajmniej jak jest ubrana to dobrze wygląda, a nie jak gruba pomarszczona świnia.\nto nie wiocha, to porażka...według mnie to jest przerażające-doprowadzić się do takiego stanu-to normalnie trzeba mieć jakieś psychiczne problemy,bo ta kobieta pewnie jest dumna ze swojego wyglądu i podobnie jak np anorektyczki nie widzi do jakiego stanu się doprowadziła,widzi pewnie piękną kobietę\nTo nie jest Allegra tylko Donatella Versace\nZmarszczona jak pomarańcz...\njak nie wiesz ? po prostu babka dba o siebie ;p\nToż to Allegra Versace ;)


Archiwum Holokaustu umieszcza miliony dokumentów w internecie - tvp.info\nmd 21.05.2019, 16:50\nWśród dokumentów są m.in. karty osobowe więźniów obozów i akty zgonu (fot. REUTERS/Stringer)\nITS poinformowała również we wtorek, że zmienia nazwę na Arolsen Archives – International Center on Nazi Persecution (Archiwa Arolsen – Międzynarodowe Centrum Badania Prześladowań Nazistowskich). Zmiana ma zwracać uwagę na dodatkowe, ważne zadania, które spełnia placówka, takie jak edukacja, badania naukowe czy upamiętnianie ofiar nazistowskich Niemiec.\n– Biorąc pod uwagę, że ocaleni z Holocaustu wymierają, jest szczególnie ważne, by oryginalne dokumenty mogły mówić do nadchodzących pokoleń – oświadczyła dyrektor instytucji Floriane Azoulay.\n#holokaust #archiwum #dokumenty #więźniowie #obóz koncentracyjny #ii wojna światowa\nwto. 04:56\t|Społeczeństwo


witam mam pytanie jak można sprawdzić licznik samochodowy czy dobrą prędkość wskazuje dadam że samochód to apel astra 1\nwitam mam pytanie jak można sprawdzić licznik samochodowy czy dobrą prędkość wskazuje dadam że\nsamochód to apel astra 1\nGPS albo inne auto plus telefon komórkowy.\nU kumpla w astrze F pokazywał 120, gdy jechał 150 wg GPS\nU mnie wg gps licznik zaniża o 10km/h\nwitam mam pytanie jak można sprawdzić licznik samochodowy czy dobrą prędkość wskazuje dadam że samochód to apel\nSposób jest prosty i w miarę skuteczny.\nJedź na w miarę prostą i równą drogę, gdzie co 100 metrów są słupki drogowe.\nJedź ze stałą prędkością możliwie idealnie patrząc na licznik i drogę i przy okazji stoperem mierz czas przejazdu między określoną ilością słupków.\nZnając przejechaną drogę i czas przy danym wskazaniu prędkościomierza wyliczysz spokojnie prędkość rzeczywistą.\nKiedyś zrobiłem takie pomiary i na odcinku 1km (10 słupków) różnica między odczytami ze stopera na podstawie 5 prób nie była większa niż 0.5sek, czyli pomiar jest w miarę dokładny.\nU mnie okazało się, że licznik zawyża o 10km/h przy wskazaniu prędkościomierza dokładnie 100km/h.\nNiedawno potwierdziłem to dysponując nawigacją satelitarną - wynik był identyczny.\ndo gdzieś tak 120 u mnie też zaniża o te 10km/h ale ostatnio leciałem a4 i na blacie było coś koło 170 a gps wskazywał 150\ndo gdzieś tak 120 u mnie też zaniża o te 10km/h ale ostatnio leciałem a4 i na blacie było coś\nkoło 170 a gps wskazywał 150\nLitrówką tak leciałeś?\nniiieeee  litrem dobijałem coś do 160  wątek jest o astrze 1 i astrą classic 1.4 tak leciałem \nNo właśni, słyszałem już opinie, że liczniki w oplu lubią troszkę oszukiwać i to zdaje się potwierdzać, bo ja jeszcze nie sprawdzałem, ale mam wrażenie, że mój też kantuje o dobre 10-15km\_h \nNo właśni, słyszałem już opinie, że liczniki w oplu lubią troszkę oszukiwać i to zdaje się\npotwierdzać, bo ja jeszcze nie sprawdzałem, ale mam wrażenie, że mój też kantuje o dobre\nU mnie w Astrze F licznik podwyższa wynik ok równe 10km/h, sprawdzałem kilka razy na tych wyświetlaczach prędkości, ustawionych nad niektórymi przejściami dla pieszych. Coś w tym stylu\nU mnie w Astrze F licznik podwyższa wynik ok równe 10km/h, sprawdzałem kilka razy na tych\nwyświetlaczach prędkości, ustawionych nad niektórymi przejściami dla pieszych. Coś w tym\nO to też dobre, bo myślałem o pomiarze z fotoradaru, ale troszkę za dużo sobie liczą za zmierzenie prędkości i trzeba czekać na wynik aż przyjdzie pocztą , jeszcze można poprosić przez cb misiaczków jak jadą za nami z wideorejestratorem o zmierzenie prędkości.


Kołdra puchowa – przyjemne okrycie chłodniejszymi nocami | Zbuduj Dom\ndodano: 20-09-2019, autor: Paweł Pierożek\nWyposażenie sypialni jest niezwykle ważnym aspektem. Jeżeli chcemy mieć stosowne przykrycie to warto zainwestować w kołdrę puchową 200×220, która optymalnie zasłoni całe łóżko i ciało. Jej wielkość ma ogromne znaczenie, toteż ten wymiar proponowany jest dla każdego.\nKołdra z puchu – natura na 100%\nKołdra puchowa 200×220 to akcesorium bez którego ciężko się obejść. Jesienią lub zimą pragniemy okrywać się czymś, co da ciepło i taka też jest właśnie ta opcja. Warto przyjrzeć jej się z bliska i sprawdzić co w sobie zawiera. We wnętrzu znajdziemy sam puch, który jest tym wypełnieniem, które przyczynia się do zachowania pełnej estetyki. Powłoki na kołdrze uszyte są najczęściej z bawełny i posiadają charakterystyczny różowy lub biały kolor. Wykończenie może być lamówką, która dodaje tutaj jeszcze większej elegancji. Do pełni doposażenia można wyselekcjonować kołdrę 200×220, która będzie posiadać konkretny nadruk.\nKołdra 200×220 królową każdego łóżka\nKażdej nocy chcemy się wysypiać, toteż kołdra 200×220 jest najlepszym rozwiązaniem, które będzie ku temu sprzyjać. Jeśli wtulimy się w odpowiedniej wielkości kołdrę z puchu, to wiadomym będzie, że się najzwyczajniej w świecie wyśpimy. A sen jest bardzo ważny – to dzięki niemu budzimy się rześko, a także z pełną dawką energii na cały dzień. Kołdra puchowa 200×220 to produkt, który musi być w każdym domu, aby jak najlepiej oddać klimat spania. Do pełnej aranżacji można dobrać wykwintne poszewki, które będą dekoracją na dany okres czasu i wedle danej pory roku. Kołdra z puchu może być zatem w każdym swoim wariancie typem “must have”, gdzie zawsze przyjdzie pora na to, aby się pod nią ukryć i wstać dopiero z rana.\nNa cieplejsze wieczory\nDługie, jesienne i zimowe wieczory sprawiają, że chcemy dłużej poleżeć w łóżku, np. z książką czy tabletem. I nawet przy tej jakże codziennej okazji kołdry z puchu sprawdzą się w swoim przeznaczeniu. Wystarczy narzucić ją na siebie i już efekt ciepła mamy gotowy. Puch doskonale zabezpieczy nasze ciało przed ewentualnymi chłodami i da swoiste poczucie relaksu. Nie ma zatem lepszej opcji niż to, aby na te długie godziny otoczyć się czymś przyjemnym co da maksymalną wygodę. Wystarczy zaopatrzenie się w kołdrę puchową 200×220 i można ruszać w senne zakamarki, gdzie wszystko jest możliwe. Wystarczy tylko dobór koloru i gotowe.