Grudzień | 2016 | rumble garage\nNie samym jeżdżeniem żyje człowiek. Czasem trzeba zwolnić tempo, zaparzyć kawę (albo nalać sobie czegoś innego), usiąść wygodnie w fotelu, zarzucić dobrą płytę. Obojętne czy będzie to trzeszczący analog, szumiąca, zgrana kaseta czy też może sterylny kompakt. Być może, gdzieś głęboko w podświadomości, kryje się dusza rockersa, dla którego muzyka była równie ważna jak jazda motocyklem. A wraz z muzyką powracają wspomnienia.\nBył początek lat 80-tych XX wieku. W prezencie gwiazdkowym dostałem gitarę. Taką zwykłą, akustyczną. Nie żebym jakoś wówczas specjalnie pożądał tego instrumentu. Byłem w drugiej albo trzeciej klasie podstawówki i o muzyce jako takiej miałem bardzo mgliste pojęcie. Dostałem tę gitarę tylko dlatego, że w tamtych czasach ciężko było kupić cokolwiek i najwyraźniej udało się dostać tylko ten instrument. „Dostać” a nie kupić – właśnie tak się wtedy mówiło. Oddaje to bardzo wymownie ducha tamtych czasów.\nGitara była wielka i ciężka. Dosłownie. Taki instrument dla drwala albo kowala, nie dla dziecka. Mimo tego chciałem nauczyć się grać. To nic że tępe struny, twarde jak z hartowanej stali cięły palce a wielki gryf był za duży dla dziecięcej dłoni. Zapał mój ostudziło dopiero zerwanie jednej ze strun. Niby żadna tragedia, normalka. Tyle tylko, że strun do gitary nie można było kupić. Nie było w sklepach i koniec. To także rzecz charakterystyczna dla końca epoki socjalizmu. Zwykła codzienność. Permanentny brak czegokolwiek. Miałem gitarę, lecz nie było strun. Ojciec miał maszynkę do golenia, do której nie mógł nabyć żyletek. Kuzynowi udało się kupić upragnioną MZ, lecz benzyna była na kartki a jej miesięczny przydział śmieszny, wystarczający na góra dwa wypady wkoło komina. Inna rzecz że posiadanie kartki na paliwo nie oznaczało automatycznie, że miał benzynę. Paliwo jeszcze musiało na stacji benzynowej się pojawić; mało tego, dobrze by było, jakby go wystarczyło dla wszystkich chętnych.\nGitara spełniła wszakże jedną, bardzo ważną rolę – zacząłem interesować się muzyką. Chociaż może określenie „interesować” jest użyte nieco na wyrost. „Krajowy przemysł fonograficzny” oferował, co oferował. Czyli zasadniczo nic. Prasa muzyczna w PRL nie istniała. Czasem tylko puszczono coś ciekawego w „Trójce”, jednak zwykle późno w nocy, więc ze słuchania zazwyczaj nic nie wychodziło.\nI tak to było. Tymczasem wspomniany w tytule Motörhead osiągał szczyt swojej sławy a ja, po drugiej stronie żelaznej kurtyny, nic o tym nie wiedziałem.\nB jak Bomber\nPRL ze swoją niewydolną gospodarką upadł, rodacy wzięli sprawy w swoje ręce i szybko zaczęli nadrabiać zaległości. Także i muzyczne. Jak grzyby po deszczu wyrastać zaczęły stoiska z kasetami magnetofonowymi, produkowanymi masowo przez drobnych wytwórców. Prawami autorskimi nikt się specjalnie nie przejmował, kopiowano wszystko jak leci, mniej lub bardziej profesjonalnie.\nMniej więcej w tym czasie dostałem w prezencie od Kumpla dwie kasety magnetofonowe. Był to tak zwany „lepszy sort piratów”. Jedną z nich był tytułowy „Bomber”.\nOstre, proste, nieco już wówczas archaiczne ale jednocześnie melodyjne rock n’rollowe granie i zachrypnięty wokal – jednoznacznie kojarzyło mi się i kojarzy z wolnością, przestrzenią, drogą, zapomnianym barem w którym muzycy oddzieleni są od publiczności metalową siatką.\nPirat lepszego sortu” okazał się być naprawdę dobrej jakości; taśma bowiem zachowała się do dziś i mimo ponad dwudziestu pięciu lat działa dalej bez zarzutu, pozwalając powspominać stare czasy.\nA jak Ace Of Spades\nPłytę nagrałem prawdopodobnie z radia. Starsi pamiętają zapewne nocne audycje w radiowej „Trójce”, w których „nieopatrznie” puszczano całe albumy, na co czekały spragnione rzesze słuchaczy z magnetofonami przygotowanymi do nagrywania. Do tak nagranej kasety dorabiało się okładkę i stawiało na półce razem z innymi „trofeami”.\nKilka lat później udało mi się dostać ten album „w oryginale” i zastąpić wysłużoną kopię nową, nagraną na lepszym nośniku. Ze starej kasety zachowała się tylko „okładka” i wspomnienia „nocnego polowania” na nagranie.\nPo albumie „Bomber”, który już wówczas wydawał mi się nieco „archaiczny” mogłem spodziewać się, co będzie zawierać „Ace Of Spades”. Niezmierne było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że nowszy album, mimo równie rock n’rollowego charakteru jest pod każdym względem lepszy od poprzednika. Tytułowy zaś utwór wkręcił mi się w głowę od pierwszego słuchania i pozostanie w niej już chyba na zawsze.\nPo latach udało mi się spotkać jubileuszowe, kolekcjonerskie wydanie tej płyty. Jak można się domyślać, natychmiast „nabyłem ją metodą kupna”.\nO jak Orgasmatron\nKopiowanie kaset magnetofonowych było na porządku dziennym. Miałeś magnetofon dwukasetowy – byłeś kimś 😉 Pożądane było oczywiście przegrywanie taśm z „oryginału”, cokolwiek to w tym przypadku znaczyło. W odróżnieniu bowiem od systemu cyfrowego, zapis analogowy na taśmie magnetofonowej pogarsza się przy każdym kolejnym kopiowaniu. Bardzo dużo zależało również od jakości samego sprzętu a z tym nie było najlepiej. Tym niemniej, jeśli nie udało się dotrzeć do „oryginału”, przy przegrywaniu zadowalano się najlepszą możliwą kopią…\nTakim to właśnie sposobem, przegrywając kasetę z „najlepszej możliwej kopii”, stałem się posiadaczem własnego egzemplarza płyty „Orgasmatron”. Ponieważ była to „siódma kopia siódmej kopii”, jak to poetycko ujął mój Kolega (cytując zresztą Klasyka), słuchanie jej dawało tylko niejakie wyobrażenie o tym, co album może tak naprawdę zawierać 😉\nO tym, co tak naprawdę znajduje się na płycie, przekonałem się dopiero po nabyciu oryginalnego albumu. Kaseta nie zachowała się do dziś, co zresztą wcale mnie nie dziwi 😉\nM jak March Or Die\nBył to rok 1992. Czasy szkoły średniej. Tego dnia byliśmy z klasą na jakiejś szkolnej wycieczce w Warszawie. Nie było to jakieś wielkie przeżycie ponieważ z mojego ówczesnego miejsca zamieszkania do stolicy nie było daleko, zawsze jednak wycieczka była lepsza niż siedzenie w budzie. W czasie wolnym większość klasy zasiadła w WC Donaldzie. Nie chcąc tracić pieniędzy na dziadowskie żarcie wyszedłem poszwędać się po Alejach Jerozolimskich. Na jednym ze stoisk wypatrzyłem to:\nTym razem miałem pojęcie, co taśma może zawierać. Prasa muzyczna już istniała. Był „Tylko Rock” i „Metal Hammer”. Kupowało się je okazjonalnie i wymieniało w szkole na długiej przerwie. Dzięki temu w zasadzie nie przegapiało się żadnego numeru i było „na bieżąco” z nowościami muzycznymi. Wiedziałem że płyta ma dobre recenzje a „znana i poważana wytwórnia piracka” której logo widniało na okładce, pozwalała mieć nadzieję na dobrą jakość nagrania.\nZmorą kaset pirackich była bowiem często ich podła jakość, wynikająca z niechlujstwa, pośpiechu, wyeksploatowanego sprzętu i wreszcie – mania wszystkiego w d. Zawsze mnie zastanawiało, że żaden z piratów nie zdecydował się „pójść na całość” i sprzedawać czystych kaset w ładnych pudełkach. Oszukani i tak mogliby szukać tylko wiatru w polu…\nZresztą, czasy „radosnego piractwa” powoli dobiegały końca a na horyzoncie majaczyło widmo ustawy o prawach autorskich.\nKaseta okazała się być bardzo przyzwoitej jakości a sama jej zawartość dosłownie wbijała w ziemię. Jak dla mnie jest to ulubiona płyta Motörhead.\nWiele lat później udało mi się dostać oryginalne wydanie tego albumu, chociaż piracka taśma zachowała się w dobrym stanie.\nPo dziś dzień zastanawiam się, czy ukazało się w ogóle polskie oficjalne wydanie tej płyty?\nPo co to wszystko piszę? Dlatego, że dziś przypada pierwsza rocznica śmierci Lemmego Kilmistera. Powoli w niebyt odchodzi świat który lubiłem, znałem i rozumiałem. Warto więc wspomnieć tego twórcę „prostej muzyki dla prostych motocyklistów”, jak zwykł mawiać mój Kolega. Niech i tak będzie.\nNajlepiej w taki sposób, w jaki on sam chciałby aby go wspominano.\nZatem zapuśćmy płytę, usiądźmy w fotelu, nalejmy sobie ulubionego napoju i zamknijmy oczy. Mimo zimowej pogody przenieśmy się do innego miejsca. Tam, gdzie przed zapomnianym przez cywilizowany świat barem siedemnastej kategorii stoją w pełnym słońcu zakurzone motocykle i skąd dobiega znany dobrze rock‘n’roll a muzycy od podejrzanych typów robiących za publiczność oddzieleni są metalową siatką…\nPosted in media and tagged Motörhead, muzyka w garażu on 28 grudnia, 2016 by horstsobota2. 2 Komentarze\nCzy to na Szczodre Gody, Boże Narodzenie czy też prozaicznie: na te wolne aczkolwiek szczególne dni pozwolę sobie życzyć wszystkim spokoju, szczęścia, odpoczynku w miłym gronie, oraz ekscytujących i szalonych planów na przyszły sezon. Niech nas nic nie rozprasza i nie zawraca z drogi. Oby kolejny rok był lepszy i życzliwszy dla naszych planów i marzeń.\nPS. Ależ poważnie mi się napisało 😉\nPosted in Uncategorized and tagged Jawa 634, Życzenia on 22 grudnia, 2016 by horstsobota2. 2 Komentarze\nDo odkopania starego tekstu skłoniła mnie niedawna rozmowa ze znajomym. Wrzucił on do sieci filmik z „jutuba”. Kilku gości podróżuje motocyklami przez Europę i kawałek Azji. To co odróżnia tą produkcję od setek innych to naprawdę dobre wykonanie – oraz opis. I tenże właśnie opis stał się zarzewiem ciekawej i inspirującej dyskusji. W każdym razie w opisie znalazło się kilka rzeczy, których próżno było szukać w tym dziele, typu: „film o poszukiwaniu wolności i miejsca człowieka w świecie”… Oczywiście na filmie nikt nawet nie próbował rozważać tego typu zagadnień. Film sobie a opis sobie. Całkiem obok siebie.\n„Wolność” ma się w sobie albo się jej nie ma. Jeśli ma się ją w sobie, tylko w sobie można ją odnaleźć. Jeśli jej się nie ma, nic nie pomoże i nie odnajdzie się jej nawet na końcu świata. Kupić jej się także nie da. Za to można ją przehandlować za iluzję że będzie „lepiej”, „dalej”, „szybciej”… Co prawda znajomy oponował, uważając że powiew wolności i wiatru targający czupryną smakuje lepiej gdy jest się daleko od domu, niż na zwykłej, wiejskiej drodze. Kiedyś też tak uważałem. Dziś myślę jednak zupełnie inaczej. To trochę jak z jedzeniem, to obce zawsze jest ciekawe. Ale gdy już objesz się tych pizz, hamburgerów i innych currywürstów nagle zaczynasz dostrzegać wspaniały smak zwyczajnego, czerwonego barszczu, domowego rosołu czy co to tam w danym regionie serwuje się najczęściej.\nA co do miejsca człowieka w świecie…\nSwego czasu, zastanawiając się dokąd pojechać na weekend natrafiłem na ogłoszenie w lokalnej prasie o organizowanej cyklicznie w całej Polsce „Nocy Muzeów”; wstęp wówczas jest darmowy i przy okazji można liczyć także na pewne bonusy. Wśród „poważnych” placówek muzealnych swoją ofertę wystawiał także jeden z „Parków Jurajskich”. Przewidziano nawet jakieś wykłady.\nPrzyznam się, że nie traktowałem tej instytucji poważnie, uważając ją za raczej park rozrywki dla dzieci, wyrosły na gruncie panującej „dinozauromanii”. Cóż, spróbować można. Jak nie wypali, zawsze można pojechać gdzieś indziej.\nI chociaż wycieczka nie była imponująco długa, pogubiłem się straszliwie w dosyć skomplikowanej organizacji ruchu wokół parku. Teraz wydaje mi się to proste i logiczne, jednak za pierwszym razem objazd całości siecią dróg jednokierunkowych może sprawiać problemy. Jak skręcisz źle to nie masz już możliwości zawrócić.\nNa parkingu przed Parkiem wita mnie plastikowa gadzina naturalnych rozmiarów. Tego w sumie się spodziewałem, ale skoro tu już jestem… Pamiątkowe zdjęcia, motocykl na parking i jazda do środka. Do wykładów mam jeszcze sporo czasu. Pierwsze wrażenie jest kiepskie, bo trafiam na plac zabaw dla dzieci połączony ze straganami z „pamiątkami”. No tak, to park „rodzinny”, cokolwiek to sformułowanie miałoby oznaczać. Nigdy nie pojmę dlaczego jako dzieci mieliśmy tak kiczowaty gust. Ale dalej już jest lepiej. Dużo lepiej.\nCo ciekawe, ekspozycja obejmuje znacznie rozleglejszy obszar czasowy niż sam okres panowania dinozaurów na naszej planecie. Problemem w takich przypadkach jest skala czasowa, która dla większości ludzi jest całkowicie abstrakcyjna, bowiem nasza świadomość nie jest przystosowana do operowania tak wielkimi jednostkami czasowymi jak miliony lat. Podobne zresztą problemy mają astronomowie, zmuszeni do operowania niewyobrażalnie wielkimi odległościami. Poradzono sobie z tym w bardzo pomysłowy sposób. Ekspozycję podzielono na dwie części. Większa jej część poświęcona jest oczywiście dinozaurom (chociaż nie tylko) i ma formę ścieżki dydaktycznej. Poprowadzono ją w malowniczym lasku sosnowym i podzielono na trzy odcinki, odpowiadające okresom: triasu, kiedy to przed 237 milionami wyodrębniły się z gadów dinozaury oraz jury i kredy, gdy przeżywały swój największy rozkwit aż do wymarcia na granicy kredy i trzeciorzędu 66 milionów lat temu. Okres ich dominacji na Ziemi trwał około 135 milionów lat a jeśli dodamy że zwierzęta te żyły na wszystkich kontynentach, spodziewać się powinniśmy niesamowitego ich zróżnicowania.\nNiestety, jak to w paleontologii jest normą, znamy tylko nikły procent (jeśli nie promil) różnorodności dawnego świata. Historia życia jest niczym ciągły, nieskończonej długości film. Jednak zachowały się z niego tylko bardzo nieliczne, pojedyncze klatki. Im dalej cofamy się w akcji tego filmu, tym tych klatek jest mniej i są w coraz gorszym stanie a my, na podstawie takich fragmentów, próbujemy zrekonstruować cały scenariusz. I o dziwo, udaje się to nam całkiem nieźle a postęp w ostatnich latach jest więcej niż duży.\nJesteśmy w triasie. Jeden z przedstawicieli gadów ssakokształtnych, cynodontów, uzmysławia, że ścieżki którymi podąża ewolucja nie są proste ani oczywiste.\nGdzieś wśród tych zwierząt musi znajdować się i nasz przodek. Były to zwierzęta „skazane na sukces” i dominację na planecie. Jednak nie wszystko ułożyło się jak trzeba. Katastroficzne wymieranie na granicy permu i triasu zmiotło z powierzchni Ziemi 70% wszystkich istot. Te, które przetrwały, musiały od nowa walczyć o swoją pozycję w całkowicie odmienionym świecie. Cynodonty walkę tę przegrały z archozaurami, niepozorną grupą gadów, przodkami między innymi dinozaurów. Najpierw zniknęły cynodonty roślinożerne, potem drapieżne. W połowie triasu po świetności cynodontów zostało już zaledwie wspomnienie. Zostały zepchnięte „do podziemia.” Potomkowie cynodontów to teraz niewielkie stworzenia wielkości myszy, prowadzące głównie nocny tryb życia i żywiące się owadami. Ale to jeszcze nie koniec. Ewolucja trwa nadal. Dzięki temu splotowi wydarzeń jesteśmy, czym jesteśmy.\nAle tymczasem nastała epoka dinozaurów, które różnicują się i zajmują kolejne nisze. Wbrew nazwie oznaczającej „straszne jaszczury”, dinozaurom do jaszczurek bardzo daleko. Najbliżsi ich kuzyni to krokodyle i… ptaki.\nZ tego też powodu raczej odbiegały od tego, co sobie o nich wyobrażamy. Nie były to powolne, ociężałe zwierzęta jak przez długi czas świat naukowy zakładał.\nPierwotnie dinozaury były dwunożne, ale grupa szybko się zróżnicowała i część wróciła do poruszania się na czterech kończynach. Niektóre, jak Iguanodon, mogły chodzić zarówno na dwóch, jak i czterech nogach.\nWażnym usprawnieniem poruszania się dinozaurów, w stosunku do innych gadów, było ustawienie kończyn pod tułowiem. Niektóre nieptasie dinozaury podbiły nawet przestworza – albo przynajmniej próbowały.\nSielanka trwała jakieś 135 milionów lat. Niestety, wszystko ma swój kres. 66 milionów lat temu w powierzchnię Ziemi nieopodal półwyspu Jukatan uderzył meteoryt mniej więcej dziesięciokilometrowej średnicy, do szczętu unicestwiając gadzi świat. I tak jak katastrofa na granicy permu i triasu dała dinozaurom Ziemię we władanie, tak kolejna, pod koniec okresu kredowego, władzę tę im odebrała. Pozostały po nich tylko ptaki. Z cienia natomiast wyszli potomkowie cynodontów – ssaki. Nasi przodkowie.\nW tym miejscu kończy się ścieżka dydaktyczna. To co wydarzyło się wcześniej i później można prześledzić w muzeum imienia nieodżałowanej pamięci paleontologa Karola Sabatha.\nPrzed budynkiem muzeum. Tiktaalik wychodzi z wody i wybiera się na spacer po lądzie. Zwierzę to może stanowić modelowy przykład formy przejściowej pomiędzy rybami a płazami, „brakujące ogniwo” – jak chcieliby niektórzy. Z tym jednakże zastrzeżeniem, że tych ogniw jest cała masa bo życie to niekończący się film. Warto zwrócić uwagę na budowę jego ciała. Cechy „płazie” to spłaszczenie grzbieto-brzuszne ciała, trójkątna głowa z oczami umieszczonymi na jej wierzchu a nie po bokach jak u ryb oraz występowanie szyi łączącej głowę z tułowiem w sposób umożliwiający jej ruch. Zamiast łap zwierzę to ma jednak płetwy ale zbudowane w taki sposób, że mogą się zginać w połowie i dolna ich część stanowi całkiem dobrą funkcjonalną stopę. Stworzenie to na pewno posiadało skrzela, chociaż już bez pokryw i całkiem prawdopodobnie także płuca. Tiktaalik został odkryty całkiem niedawno, bo w 2006 roku.\nWewnątrz muzeum szerokim „uśmiechem” wita mnie jeden z przedstawicieli ryb pancernych, dalekich przodków współczesnych ryb.\nNieco dalej, pod sufitem, anomalocaris – największy i najgroźniejszy drapieżca swoich czasów ściga ofiarę, dużego trylobita. Ot, zwykła scenka z kambru. O ile trylobity były znane i opisywane od dawna, to anomalocaris jest całkiem świeżym odkryciem. Chociaż może trzeba by było ująć rzecz inaczej; jego szczątki także znane były już od długiego czasu, jednak przez długie dziesięciolecia nikt nie miał za bardzo pojęcia, z czym w zasadzie ma do czynienia. Głowę stworzenia opisano błędnie jako strzykwę już w 1902 roku. Potem uznano je za gąbkę. Odnóże chwytne uznano za krewetkę, tułów za dużego stawonoga a aparat gębowy za meduzę. Dopiero w 1986 roku połączono te elementy układanki w jedną całość. Pewnym usprawiedliwieniem dla dawnych paleontologów niech będzie fakt, że stwór ten swoim wyglądem nie przypomina niczego co żyłoby obecnie!\nBo i samo zwierzę było zaiste fantastyczne. Mając od 1 do 3 metrów długości było największym drapieżnikiem swoich czasów. Na dużej głowie znajdowała się para wielkich oczu o średnicy 5-10 cm. Z przodu głowa zaopatrzona była w parę chwytnych odnóży, uzbrojonych w kolce. Po spodniej stronie głowy leżał otwór gębowy z ostrymi płytkami-„zębami”, ułożonymi koncentrycznie. Dalej był segmentowany tułów z trzynastoma parami odnóży przekształconymi w płetwy a na końcu ciała odnóża wykształcone w formie „ogona.” Idealny łowca. Oczywiście, zrekonstruowanie wyglądu tego fantastycznego stworzenia samo w sobie było już sukcesem, jednak jego miejsce na drzewie rodowym zwierząt było bardzo niejasne. Wiadomo że musiał mieć coś wspólnego ze stawonogami. Ale co?\nZ pomocą przyszły odkrycia nowych okazów oraz tomografia komputerowa, która wykazała bardzo charakterystyczną strukturę mózgu i układu nerwowego zwierzęcia. Udało się nawet ustalić jego żyjących do dziś dalekich krewnych. Nagle luźne dotychczas klocki układanki życia na Ziemi zaczęły do siebie pasować.\nSam posiadałem kiedyś kilka egzemplarzy znalezionych w Górach Świętokrzyskich. Niestety, gdzieś zaginęły.\nPo zagładzie dinozaurów do głosu doszły żyjące do tej pory w ich cieniu ssaki, dawni potomkowie cynodontów.\nBardzo szybko podzieliły pomiędzy siebie schedę po wielkich gadach.\nAż w końcu do głosu doszedł jeden z nich, wykształcając coś niesamowitego: kulturę.\nNadszedł wreszcie oczekiwany przeze mnie moment wykładów. Kilku utytułowanych naukowców poruszyło w swoich wystąpieniach bardzo różnorodne kwestie, od teorii powstania i budowy wszechświata, poprzez mechanizmy ewolucji – zakłócone zresztą przez dwóch starszych panów z biblią, twierdzących że to oni poznali „prawdę”, aż do popularnonaukowych referatów o zwierzętach, tyle że tych w mikroskali. Tu znowu byłem pod wrażeniem postępu w nauce w przeciągu ostatnich lat.\nNa koniec zaś można było zwiedzać ścieżkę dydaktyczną z przewodnikiem, w którego rolę wcielił się tym razem jeden z profesorów z PAN.\nNocne zwiedzanie Parku wraz ze świetnym komentarzem zawodowca nadało wszystkiemu niesamowity klimat podróży w czasie do innego, zaginionego świata.\nPosted in podróże and tagged Jawa 634, jurapark, muzeum, park jurajski on 18 grudnia, 2016 by horstsobota2. Dodaj komentarz\nMotocykl był niebieski. Albo raczej błękitny. Jak każdy normalny facet, Marcin rozróżniał tylko trzy kolory: zaje***y, ped**ski i ch** a dobór malowania maszyny leżał w jego pojęciu gdzieś w okolicach dwóch ostatnich kategorii. Kumple z pracy twierdzili, że lakier najbardziej przypomina kolor spranych majtek i to było chyba najwłaściwsze porównanie. Przez moment Marcin nosił się nawet z zamiarem przemalowania motocykla, jednak po dłuższym namyśle stwierdził że nie ma to najmniejszego sensu. Maszyna była niewielka, garbata a do tego miała dziwne proporcje. Przez nadanie jej „nowoczesnej” linii producent usiłował ukryć mizerię techniczną swojego produktu. Z równie mizernym skutkiem. Filigranowa i do tego wiotka rama pojazdu była w zasadzie tylko wieszakiem na silnik i koła. Najbardziej jednak drażniącym elementem była rura wydechowa tego wynalazku. Wyglądało to tak, jakby konstruktorzy wehikułu przypomnieli sobie o niej w ostatnim momencie i doczepili ją na szybkiego – bez ładu, składu i porządku. Pal sześć że pasowała do reszty jak pięść do oka. Gorszą sprawą było to, że łatwo było się o nią poparzyć, czego Marcin zdążył już niestety kilka razy doświadczyć.\nMarcin stał się właścicielem swojego „brzydala” trochę przypadkiem. Myślał o całkiem innym motocyklu, jednak marzenie pozostawało wówczas całkowicie poza jego zasięgiem finansowym. Znajomy akurat sprzedawał swój motocykl a że Marcin miał zasób gotówki satysfakcjonujący kolegę, uległ wkrótce jego namowom i stał się posiadaczem garbatego jednośladu o kolorze spranych gaci. W sumie nawet dość szczęśliwym, bowiem maszyna od strony technicznej była bez zarzutu. Nie przyznałby się nikomu ale nawet zdołał polubić ten pojazd i po jakimś czasie zamiast „brzydalem” zaczął nazywać go „niebieskim”, nie przyjmując do wiadomości uwag koleżanek z pracy, że z kolorem niebieskim nie ma on nic wspólnego.\nTak właśnie Marcin go zapamiętał.\nMarcin z kaskiem w ręku zbiegł po schodach kamienicy. Przechodząc przez długi korytarz na parterze zajrzał do skrzynki pocztowej. Rachunek, ubezpieczenie, znów rachunek…\n– Całe szczęście, jeszcze ktoś o mnie pamięta – mruknął z przekąsem.\nPoranek był chłodny i mglisty. Według kalendarza był jeszcze środek jesieni ale czuć było już oddech nadciągającej szybkimi krokami zimy.\nMarcin wytoczył motocykl z garażu. Otworzył dopływ benzyny, włączył ssanie, zapłon i nacisnął starter. Silnik zaskoczył, pomrukując gniewnie na wzbogaconej mieszance. Marcin założył kask i zamknął garaż. Usiadł na siodełku i założył rękawice. Wyłączył ssanie i silnik się uspokoił. Szczęknął pierwszy bieg – Marcin poczuł nagły, krótkotrwały ucisk na żołądku, jakby nagle, na moment odzywały się w nim jakieś podświadome lęki, obawy. Przychodziły one zawsze z chwilą wyjazdu. Wszystko to trwało jednak zaledwie sekundę czy dwie i mijało natychmiast jak ręką odjął gdy tylko motocykl ruszał.\nCentrum miasta pozostawało w tyle. Zaczęły się przedmieścia. Ruch na ulicach był spory, ludzie jechali do pracy. Poranna nerwówka udzielała się wszystkim i Marcin całą siłą swej woli próbował się jej nie poddać, sprawnie ale rozważnie lawirując pomiędzy samochodami.\nMarcin jeździł ostrożnie. Czasy szaleństwa minęły mu już dawno i znajomi śmieli się, że na temat bezpiecznej jazdy mógłby pisać poradniki. Właściwy odstęp, unikanie potencjalnie niebezpiecznych sytuacji, ograniczone zaufanie do innych uczestników ruchu drogowego… To wszystko znał na pamięć i stosował. Sam twierdził, nie bezpodstawnie zresztą, że 80% wypadków jest przewidywalnych i można by było ich uniknąć, gdyby tylko zachować ostrożność.\nDo pracy pozostało mu już tylko kilka kilometrów. Marcin zwalnia, wjeżdżając na skrzyżowanie równorzędne. Nie lubił go nigdy, uważając że przez swoją wielkość i dołożenie kilku wysepek oraz masy znaków drogowych zostało ono niepotrzebnie udziwnione i przekombinowane. Sprawę jeszcze komplikowało przechodzące przez jego środek torowisko tramwajowe. Sam nie miał z nim problemu, jednak wiedział z doświadczenia, że przyjezdni kierowcy mogą się w tej łamigłówce nie połapać. Marcin jedzie powoli, przepuszczając tramwaj. Prawą stronę ma wolną więc zaczyna przyspieszać.\nNagle, zza tramwaju, wpada na skrzyżowanie w wielkim pędzie białe kombi. Marcin wciska dźwignie hamulców do oporu widząc, że na jakikolwiek manewr nie ma już żadnych szans. Opony piszczą rozpaczliwie. Samochód nawet nie próbuje hamować.\nOkolicą wstrząsa głuchy huk, docierający do świadomości Marcina jako bardzo stłumiony, daleki odgłos. Motocykl uderza w prawy bok rozpędzonego samochodu na wysokości błotnika i drzwi przednich. Rama pęka, motor garbi się jeszcze bardziej, wyrzucając jeźdźca w powietrze. Świat na krótką chwilę, która wydaje się Marcinowi wiecznością, zaczyna wirować w szalonym tańcu. Na koniec tępe uderzenie w powierzchnię planety. Marcin pada na twarz i brzuch na trawnik niedaleko torowiska. Szeroko rozstawione w mimowolnym odruchu ręce nie są w stanie złagodzić siły uderzenia. Szyba kasku pęka i odpryskuje gdzieś na bok, wpuszczając do środka mieszaninę piachu, trawy, liści i kamieni.\nUderzenie o ziemię pozbawiło Marcina całkowicie tchu. Usta ma pełne ziemi. I czegoś jeszcze. Czegoś mokrego, lepkiego. Pierwszy oddech, w klatce piersiowej czuje kłucie. Nie może oddychać przez nos, coś go zalewa od środka. Lepki, gorący płyn zapełnia także usta.\nKtoś podbiega, odwraca Marcina na lewy bok.\n– Ostrożnie – prosi w myślach Marcin.\nPróbuje otworzyć oczy ale nie może. Coś leje mu się po twarzy, zalewa komorę nosa, wypełnia usta. Marcin słyszy jak rośnie wokół niego zbiegowisko. Nagle jego ciało zaczyna ogarniać przejmujący chłód, ma już tylko chęć skulić się w sobie. I zasnąć. Czy to już? Tak po prostu? To wszystko?\nKtoś mówi do niego, ale Marcin nie jest w stanie zrozumieć słów. Docierają do niego jak przez mgłę. Słyszy przeraźliwy, histeryczny krzyk jakiejś kobiety. Nagle wszystko odpływa gdzieś w dal i Marcin zapada w ciemność.\nMarcin z trudem otwiera oczy. Z przerażeniem stwierdza, że widzi ciemność. Po chwili się uspokaja. Leży w łóżku. Do pomieszczenia w którym się znajduje wpada przez niedomknięte drzwi strużka światła z korytarza. Przy każdym oddechu boli klatka piersiowa. Próbuje poruszyć kończynami. Lewa ręka i lewa noga są usztywnione. Dodatkowo ma założoną kroplówkę. Całe ciało ma obolałe jakby przejechał po nim samochód. Samochód! Powoli zaczyna kojarzyć fakty.\n– A więc jestem w szpitalu. Miałem wypadek. Miałem wypadek!\nTo odkrycie zaczyna go cieszyć. Przypomniał sobie kolegę, który po podobnym zdarzeniu stracił pamięć krótkotrwałą i ciągle zapominał gdzie się znajduje. Biedak musiał pisać sobie na kartkach albo w wysyłanych do siebie SMS-ach co mu się przytrafiło i dlaczego jest w szpitalu. Po jakimś czasie na szczęście mu to przeszło i sytuacja wróciła do normy. Marcin cieszył się, że nie musi przez to przechodzić.\nZdrową ręką zaczyna sprawdzać całe ciało. Z przerażeniem odkrywa, że zabandażowane ma niemal pół twarzy.\n– Aż tak źle jest ze mną?\nSytuacja wyjaśnia się rano. Oprócz pękniętych żeber, nadgarstka i kostki ma zgruchotaną przegrodę nosa oraz odpryski kości w zatokach, oraz dodatkowo uszkodzoną żuchwę. Ordynator nalega na operację. Marcin bez wahania podpisuje zgodę.\nDzień przed operacją zaczynają nachodzić go wątpliwości. Z ulotki dołączonej do zgody na zabieg doczytał, że mogą zdarzyć się sytuacje „nieprzewidziane…” Strach umiejętnie podsycają inni pacjenci opowiadający o różnych błędach lekarskich. Marcin postanawia trzymać się dzielnie i nie dać plotkom, jednak w głębi duszy ziarno niepokoju zostaje zasiane. Gdyby nie leki i potworne wymęczenie organizmu, pewnie by nie zasnął.\nRano dwie pielęgniarki przygotowują go do operacji. W końcu zostaje w samych slipach, strach próbuje zamaskować dowcipem gdy jedna z pielęgniarek podaje mu tabletkę. Lekarstwo ma kolor niebieski.\n– Czy to Viagra? – pyta Marcin – w takim razie poproszę o damski personel na sali operacyjnej.\nPielęgniarki śmieją się. Marcin dowcipkuje ale wcale nie jest mu do śmiechu. Chciałby żeby to wszystko już w końcu minęło. Przygląda się pracy pielęgniarek, które myją go przed zabiegiem. Sam wykąpać się nie będzie mógł jeszcze przez długi czas. Teraz widzi jak niewdzięczną mają pracę.\nWreszcie jest gotów do operacji. Pielęgniarki pchają wózek przez długi labirynt korytarzy ogromnego szpitala; Marcin widzi tylko sufit i od czasu do czasu pochylone nad sobą z ciekawością twarze pacjentów i odwiedzających.\n– Pewnie zastanawiają się, czy jeszcze żyję – przemknęło mu przez myśl.\nWindą zjeżdżają aż do piwnic szpitala. To tu mieszczą się sale operacyjne. Marcinowi zaczyna robić się zimno. Nie wie czy to ze strachu czy też w metalowym pudle windy było rzeczywiście tak chłodno.\nSala operacyjna wita go zwiędłą zielenią. Pielęgniarki które dowiozły tu Marcina wybuchają krótkim śmiechem na wspomnienie niedawnej rozmowy o „Viagrze” oraz widok trzech kobiet – lekarek w zielonkawych kitlach i maseczkach na twarzach, które najwyraźniej będą przeprowadzały zabieg. Marcin jest wdzięczny pielęgniarkom za rozładowanie atmosfery; jego obawy maleją. Lekarki za to patrzą po sobie zdumione, nic nie rozumiejąc.\n– Wszystko wyjaśnię. Ale chyba jednak później – mówi Marcin.\n– Dobrze – zgodziła się łaskawie anestezjolog, zakładając Marcinowi maskę – a teraz proszę się odprężyć i głęboko oddychać. Dokąd chce pan pojechać?\nMarcin chciał coś odpowiedzieć ale nie zdążył. Jego płuca wypełnił gaz i zapadł w mrok i chłód.\nJak długo był nieprzytomny? Godzinę, dzień? Nie miał pojęcia. Z trudem otworzył oczy. Znów otaczała go ciemność. I ponownie wąska struga światła z korytarza wpadała do pokoju przez wpółotwarte drzwi.\n– Czy na tej planecie panuje już tylko noc?\nDotknął ręką twarzy i zdziwił się po raz kolejny. Była to teraz jedna wielka, zabandażowana opuchlizna.\n– Zapewne sam bym siebie teraz nie poznał – pomyślał.\nKolejne odkrycie. Nie może oddychać przez nos. Jest zatkany na amen przez opatrunki.\n– Może to i dobrze; przynajmniej nie będę chrapał – pociesza się.\nMarcin próbuje się poprawić na łóżku. Zdrową ręką złapał się barierki chcąc podciągnąć się wyżej. Żaden wysiłek. Jednak nawet to wystarcza. Marcin z przerażeniem czuje, jak coś ciepłego znów zalewa mu zatoki, nos, przelewa się do ust. Krew. Jest jej już dużo i ciągle napływa coraz więcej. Ma jej już pełne usta i nie może oddychać! Zupełnie nie wie co ma robić! Nie może znaleźć przycisku alarmowego przy łóżku, jest w zupełnie innym pokoju. Zawołać z ustami pełnymi krwi też nie może. Najgorsze że zaczyna się dusić!\n– Mój borze tucholski, utopię się we własnej krwi!\nNie mając żadnego innego pomysłu zaczyna połykać krew. Jednak do ust ciągle napływają świeże jej porcje. Jednak między jednym a drugim potopem ma czas aby złapać oddech. Wreszcie krwotok ustaje. Marcin nigdy w życiu nie podejrzewałby, że można stracić aż tyle krwi i przeżyć. Wykończony walką o przeżycie i utratą krwi zapada w sen.\nNie na długo jednak. Budzi go straszliwy skurcz w żołądku. Napełniony potężną dawką krwi układ pokarmowy kapituluje i wywiesza białą flagę. Na sali nadal panuje mrok – a więc ciągle jest noc. Marcin próbuje powstrzymać wymioty, jednak bezskutecznie. Odruch organizmu jest silniejszy od siły woli. Przez zaciśnięte usta bryzga na pościel fala nadtrawionej krwi, potem druga i kolejna…\nKtoś krzyczy, Marcin nie wie kto. Nagle w sali zapala się światło i wpada pielęgniarka z miską w ręku.\n– Zwykła micha. Tego mi było trzeba – myśli Marcin.\nNajgorsze że od wysiłku znów otwiera się rana pooperacyjna i strumienie świeżej krwi zaczynają mieszać się ze starymi… Marcin czuje, jak wypływa z niego życie. W końcu wycieńczony zapada w ciężki sen.\nBudzi się dopiero po południu. Teraz ma okazję ocenić straty. Pościel w połowie jest zachlapana krwią, która zdążyła już przybrać rudobrązowy kolor.\n– Jak w rzeźni – przeszło mu przez myśl.\nMiska też była w 1/3 pełna starej krwi. Marcin nie mógł się nadziwić że można stracić tyle krwi i wciąż żyć. O odpowiednie nawodnienie organizmu pielęgniarki jednak zadbały. Marcin ze zdumieniem spostrzegł, że nad jego łóżkiem wiszą aż trzy kroplówki a w lewą rękę rzeczywiście ma wbite aż trzy wenflony.\n– Jedna flaszka to zapewne glukoza, druga roztwór soli. Trzecia – nie mam pojęcia co to może być.\nNie dane było jednak Marcinowi nad tym się dłużej zastanawiać. Ruch dostrzegł bowiem sąsiad z łóżka obok. Średniego wzrostu facet, średniej tuszy, w średnim wieku ze średniej wielkości łysiną i średniej wielkości wąsami – gość ogólnie cały był średni.\n– Aleś kolego narobił tu bałaganu w nocy! Cześć! Andrzej jestem – tubalnym głosem przedstawił się Andrzej.\n– Ma… Ma… rcin… – Marcinowi słowa nie chciały przejść przez gardło.\n– Coś nieśmiały ten nasz koleżka – huknął pan Andrzej w kierunku nadchodzącej pielęgniarki, która widać czekała aż Marcin się obudzi aby wymienić skrwawioną pościel – a co on, na meczu był czy w knajpie że taki obity? Z kim się pobiłeś? – ostatnie zdanie rzucił w kierunku Marcina.\n– Z nikim – wyręczyła go pielęgniarka – wypadek komunikacyjny.\n– Wypadek? – zagrzmiał pan Andrzej – na pewno jakimś g….m na „ef” jechałeś, co kolego? Jakbyś kupił sobie porządne auto to byś tak nie wyglądał. Ja to przyjacielu uważam tylko auta marki xxxx – snuł dalej swój wywód pan Andrzej.\nMarcin poczuł że od nadmiaru decybeli i głupot zaczyna boleć go głowa. Nie wiedział jednak jak przerwać ten słowotok.\n– Zawsze mówiłem że „FIAT gówno wart a Ford jego brat”… – ciągnął niestrudzenie swój wywód pan Andrzej.\n– Nie… rymuje… się… nawet – wykrztusił z wysiłkiem Marcin\n– Nie? – zdziwił się pan Andrzej – ale to samiusieńka prawda.\nCel został jednak osiągnięty. Pan Andrzej, zbity z tropu, skończył swój wywód, zastanawiając się najwyraźniej w którym miejscu pogubił rymy. Marcin zaś, korzystając z chwili spokoju, ponownie zapadł w sen.\nObudziło go lekkie szturchnięcie w ramię. Otworzył oczy. Ciągle był dzień. Przy jego łóżku siedziały dwie starsze kobiety. Wzięty przez zaskoczenie Marcin wytężył mózgownicę, próbując sobie przypomnieć kim one mogły by być, ale zupełnie nic nie przychodziło mu do głowy. Żadnych pomysłów, zero skojarzeń. Może jakieś ciotki? Teoretycznie mogłyby to być ciotki. Od strony matki czy ojca? Skąd się tu wzięły? Nie znał ich! Myśli niczym błyskawice przelatywały mu przez głowę; powoli zaczął wpadać w panikę!\n– Mam amnezję! Nie poznaję ludzi! – ta myśl jednak wcale go nie uspokoiła.\nWreszcie jedna z kobiet przemówiła.\n– Dzień dobry, my w sprawie wyborów.\n– Jakich znowu wyborów??? – wybełkotał zdumiony Marcin. – Co tu się do cholery dzieje? – pomyślał.\n– No, najważniejszych. Samorządowych – odparła starsza pani nieco zbita z tropu, kładąc szczególny nacisk na ostatnie słowo – nie widział pan ogłoszenia na korytarzu?\n– Nie byłem jeszcze na korytarzu – wystękał Marcin.\n– To bardzo źle – rzekła starsza pani – bo to przecież pański obywatelski obowiązek oddać kraj w ręce uczciwych ludzi. Musi zgłosić pan chęć głosowania w szpitalu, lokal wyborczy jest na parterze… – starsza pani trajkotała jak nakręcona.\n– A ja zagipsowany, podłączony do kroplówek, niemogący nawet usiąść i leżę na ósmym piętrze – pomyślał wściekły Marcin. Czuł jak podnosi mu się ciśnienie krwi a to bardzo zły znak, znów znajome gorąco w zatokach…\nI stało się. Z ust poleciała mu fontanna krwi. Starsze panie krzyknęły przerażone. Chwilę później niczym bomba wpadła do sali oddziałowa z miską i szmatą, przy okazji wyganiając starsze panie.\n– Wreszcie spokój – pomyślał z ulgą Marcin, znów zapadając w sen.\nNagły hałas wyrwał Marcina ze snu. Był wieczór.\n– Dobrze wam tak, ku**y, złodzieje, zdrajcy, sprzedawczyki! – wykrzykiwał pan Andrzej w stronę szpitalnego telewizora.\nMarcin rzucił okiem na ekran i zrozumiał już wszystko. Wyborów ciąg dalszy. Witamy znów w matrixie.\n– O, nie śpisz! – ucieszył się pan Andrzej.\n– Nie da się – wymamrotał Marcin.\nPan Andrzej nie zwrócił na to żadnej uwagi. Podszedł szybko do telewizora i włożył do wrzutnika kolejną monetę. Automat połknął ją łapczywie i skrupulatnie odliczył kolejne pół godziny transmisji z wyborów. Marcin z przerażeniem zauważył, że jego współlokator ma całą reklamówkę dwuzłotówek.\n– Zobacz, Naród wreszcie się obudził – ciągnął pan Andrzej – widzisz, Ixiński, „nasz człowiek”, dostał 50% głosów! „Pindzisiont!”- cieszył się podniecony pan Andrzej.\nMarcin zauważył, że na pasku na dole ekranu jak wół napisali, że frekwencja wyborcza wyniosła całe 10%, czyli te 50% głosów to w rzeczywistości jest zaledwie 5%, czyli nic, plankton… Czy pan Andrzej to zauważył? Zapewne tak. I co? Nic, podkolorował sobie sam rzeczywistość, tak aby pasowała do jego wyobrażeń. Czy wierzy w to co sam wygaduje? Tego już Marcin nie był pewien ale nie byłby zdziwiony, gdyby odpowiedź na to pytanie również była twierdząca. Ta niesamowita pokrętność ludzkiej natury była dla niego niesamowicie fascynująca i przerażająca zarazem.\nNadszedł dzień zdjęcia opatrunków, jak to ładnie w szpitalnym żargonie nazywano. Marcin cieszył się na samą myśl, że oto jest już jedną nogą poza murami szpitala. Trochę przedwcześnie, jak się okazało.\nWszedł do gabinetu. Lekarz przywitał się po czym poprosił o zajecie miejsca w fotelu, jednocześnie informując że będzie trochę bolało. Marcin był na to przygotowany, jednak zupełnie nie spodziewał się tego, co miało zaraz nastąpić. Trochę niepokoiły go dwie pielęgniarki, które stanęły po obu stronach fotela w pozycjach „szachujących”.\nChirurg wziął do ręki słusznych rozmiarów szczypce, chwycił końcówki bandaża wystające z marcinowego nosa i szarpnął z dużą siłą… Bandaże, które zdążyły już wrosnąć w przeorane skalpelem tkanki, wyskoczyły wraz ze skrzepami starej krwi i bogowie tylko raczą wiedzieć z czym jeszcze…\nMarcin miał wrażenie że lekarz wyciąga mu na żywca przez nos mózg wraz z wnętrznościami. Jednak nie trwało to długo. Wszechświat przed oczami pociemniał, następnie wyeksplodował tysiącami świetlnych rozbłysków i wreszcie zgasł. Marcin zemdlał z bólu.\nPan Andrzej okazał się być maniakiem telewizji. Zdawało się, że nie jest w stanie przeżyć dwóch godzin odłączony od programu. Dla Marcina było to pewną nowością, jako że sam telewizora nie posiadał od lat. Trochę bardziej z przypadku niż świadomego wyboru. Ot, po prostu stary odbiornik mu się zepsuł i z różnych przyczyn nie kupił nowego a po jakimś czasie stwierdził, że ten sprzęt w ogóle nie jest mu do szczęścia potrzebny. Dlatego też z zaciekawieniem obserwował sąsiada. Najbardziej urzekające dla Marcina było to, że pan Andrzej oglądał wszystko, jak leci: obrady sejmu, kiczowate do granic możliwości serialidła od których prostowały się zwoje mózgowe, reklamy dla inteligentnych inaczej, chłonąc wszystko jak gąbka. Jego zasób dwuzłotówek do automatu telewizji szpitalnej był niewyczerpany, bo żona i córka na przemian, niestrudzenie, dostarczały mu nowe ich zasoby.\nWłaśnie leciał szmirowaty dramat wojenny. Marcin próbował czytać książkę, jednak nie mógł się skupić wśród strzelaniny, krzyków i wybuchów. Mimowolnie zaczął oglądać film. Zrozumiał z niego tyle, że źli zaatakowali dobrych, gwałcąc, mordując, grabiąc i paląc. Potem ci zaatakowani dobrzy się zorganizowali, przegrupowali i rozgromili tych złych, przy okazji gwałcąc, mordując, grabiąc i paląc. Marcin pogubił się w końcu, kto tu jest zły a kto dobry. A może niepotrzebnie starał się roztrząsać takie dylematy? Bo w końcu z fabuły filmu wyszło na to, że należy współczuć agresorowi… Ale gdyby to agresorowi się powiodło to współczuć należałoby ofierze… Królestwo za Walkmana i stos kaset!\nW ten oto sposób minęły dwa długie tygodnie. Marcin został wreszcie wypisany ze szpitala. Wyszedł odmieniony psychicznie i fizycznie.\nWracali do domu samochodem. Właśnie spadł pierwszy śnieg, który tradycyjnie kompletnie zaskoczył drogowców. Nie tylko ich zresztą. Marcina również, bowiem w tym roku przyszedł wyjątkowo szybko.\nMarcin po drodze kazał się zatrzymać przy zaprzyjaźnionym warsztacie motocyklowym, dokąd przewieziono resztki „Niebieskiego” po wypadku. Nikt nic przy nim nie robił, czekając na decyzję Marcina w tej sprawie. Ubezpieczyciel już się wypowiedział, orzekając szkodę całkowitą, co zresztą nie było żadnym zaskoczeniem.\nKoledzy przywitali Marcina ciepło, spodziewali się zresztą jego wizyty, chociaż niekoniecznie tak szybko.\n– Gdzie jest? – spytał Marcin.\nWłaściciel warsztatu bez słowa wskazał drzwi prowadzące na podwórze za zakładem.\nMarcin poszedł sam. Pod wiatą, pośród innych rupieci, na wpół zawiany śniegiem, leżał pokrzywiony wrak „Niebieskiego”. Teraz miał dopiero świadomość co się tak naprawdę wydarzyło i ile miał szczęścia w nieszczęściu.\nMarcin odetchnął głęboko – zimne powietrze ukłuło świeżo zagojone rany. Wytarł nos – na chusteczce znów pojawiła się krew, zagubiona kropla spadła na świeży śnieg czerwoną kropką o poszarpanych brzegach…\n– Najważniejsze teraz jest zdrowie, pomyślał Marcin.\nSpojrzał jeszcze raz na potłuczony motocykl pod wiatą.\n– A to… to się odbuduje.\nPosted in Uncategorized and tagged proste historie on 11 grudnia, 2016 by horstsobota2. 2 Komentarze


Z czego zrobione są wkłady do pieluszek wielorazowych\npub admin 17 grudnia 2016 Z czego zrobione są wkłady do pieluszek wielorazowych2016-12-17T09:53:09+01:00 Dziecko No Comment\nO zaletach pieluszek wielorazowych wiele się słyszy już nie tylko od sprzedawców i producentów, ale również od tych, którzy taki rodzaj pieluchowania wybrali dla swoich dzieci. Jaka jest więc tajemnica wielorazówek, że pomimo większego nakładu pracy na ich pielęgnację i tak podbijają serca mam i tatusiów?\nSekretem sukcesu pieluch wielorazowych są wkłady do pieluch. To właśnie one pochłaniają całą wilgoć i nieczystości, które zbierają się w pieluszce. To wkłady do pieluch mają bezpośredni kontakt ze skórą maluszka i na nich spoczywa odpowiedzialność za zdrowie dziecka.\nCo znajdziesz w zwykłych jednorazówkach?\nZwykła pieluszka jednorazowa to zbitek niebezpiecznych związków chemicznych, które wchłaniają się do organizmu niemowlaka poprzez jego delikatną i podatną na podrażnienia skórę. W popularnej jednorazówce znajdziesz na przykład śmiertelnie trujący dla zwierząt żel o nazwie odium polyacrylate, dioksyny – niegdyś stosowane w środkach owadobójczych czy wreszcie toksyczne barwniki i substancje zapachowe, mogące wywoływać alergie, wysypki i bóle głowy (nie tylko u dzieci). Statystyki mówią, że nawet połowa dzieci ubieranych w jednorazówki do ukończenia pierwszego miesiąca życia miała pieluszkowe zapalenie skóry. To nie jest przypadek, bo wśród maluchów pieluchowanych ekologicznie problem odparzeń właściwie nie istnieje. A jeśli się pojawił, to tylko dlatego, że rodzice nie do końca zastosowali się do zasad ich używania.\nZ czego składa się pielucha wielorazowa\nNajpopularniejsza pieluszka wielorazowa składa się z otulacza i wkładu chłonnego. Otulacz to nieprzemakalna oddychająca warstwa, dzięki której wilgoć nie przedostanie się na zewnątrz pieluszki. Wkład chłonny to materiał zatrzymujący wilgoć i nieczystości wewnątrz pieluszki. Odgrywa ogromną rolę w pielęgnacji skóry dziecka, bo to właśnie materiał wkładu ma z nią bezpośredni kontakt. Wkłady chłonne uszyte są zwykle z ekologicznych, antyalergicznych tkanin. Oprócz właściwości chłonnych, wkłady powinny być też delikatne i miłe w dotyku. Wśród materiałów używanych do szycia wkładów do pieluch, są też takie, które zapewniają dziecku poczucie suchości, czyli pełnią dokładnie taką samą funkcję jak związki chemiczne w jednorazówkach – z tym, że nie wpływają negatywnie na zdrowie dzieci.\nBardzo szczegółowy przewodnik po pieluszkach wielorazowych, w którym świetnie opisano każdy z materiałów stosowanych do ich produkcji znajdziesz na stronie sklepu bobomio.pl.\nZ czego uszyte są wkłady do pieluch\nNajpopularniejszym materiałem używanym do szycia wkładów do pieluch wielorazowych jest bambus. To bardzo miękka, chłonna i oddychająca tkanina. Mówi się, że kontakt z bambusem to niemal luksus dla skóry. Ponadto materiał jest przyjazny dla środowiska.\nMateriałem, który zapewni dziecku komfort i uczucie suchości przy skórze jest mikropolar. Mikropolar bardzo dobrze znosi zabrudzenia, łatwo się pierze i bardzo szybko schnie. Ten materiał jest niezwykle przyjemny w dotyku, a to dość ważna cecha zważywszy na wrażliwość skóry niemowlaka, z którą ma bezpośredni kontakt.\nInnym popularnym materiałem zasilającym wkłady do pieluch wielorazowych jest bawełna organiczna. Ta tkanina szybko schnie, a w dotyku jest tak samo przyjemna jak zwykła bawełna (z tym, że proces jej produkcji w mniejszym stopniu wpływa na środowisko). Bawełna właściwą chłonność zyskuje po pięciu praniach.\nWewnątrz większości wkładów do pieluch wielorazowych znajduje się materiał zwany mikrofibrą. To włókno syntetyczne, mogące pochłonąć sześć razy więcej wody, niż jego własna gramatura. Maleńkie włókna na powierzchni materiału mogą podrażniać skórę dziecka, dlatego ta tkanina wszywana jest do wewnątrz wkładu, a nie na wierzchu.\n« Korzyści metod lean management w branży motoryzacyjnej\nNowość! Z myślą o deweloperach – nowy golf teletechniczny VDI firmy Hager »


Kingston do tej pory miał tanią serię dysków SSD Fury oraz bardzo wydajną Predator. Brakowało mu produktu, który plasowałby sie wydajnością oraz ceną pomiędzy nimi. Właśnie dlatego powstał Savage, na którego test serdecznie zapraszam.\nDysk zapakowany został w małe pudełko, na którym oczywiście wymienione zostały jego wszystkie zalety. Wraz z dyskiem otrzymujemy śrubokręt, adapter 9,5 mm, zewnętrzną obudowę, naklejkę, śrubki, adapter 3,5 cala, kod na Acronis True Image HD i kabel SATA. Jak widać dodatków jest cała masa. Obudowa pozwoli na używanie dysku jak zewnętrznego nośnika danych, oprogramowanie firmy Acronis daje możliwość łatwego stworzenia obrazu partycji. Śrubokręt jest zawsze przydatny w szczególności, że jest możliwość szybkiej zmiany końcówek. Generalnie bardzo pozytywne wrażenie.\nSam dysk prezentuje się bardzo ładnie. Na jednej stronie znajduje się logo producena umieszczone w znaku X – daje to fajny efekt wizualny. Z tyłu standardowo jest naklejka z informacjami oraz złącza. Savage ma wymiary 100,0 mm x 69,9 mm x 7,0 mm i waży 96 g, powinien więc być kompatybilny z większością notebooków. Dysk został wyposażony w kontroler Phison PS3110-S10, który ma osiem kanałów i cztery rdzenie. W środku znajdują się jeszcze pamięci MLC Toshiba, które zostały wykonane w 19 nm procesie litograficznym.\nKingston deklaruje czas odczytu na poziomie 560 MB/s oraz zapisu równy 530 MB/s. Podczas zapisu maksymalnie może pobierać on do 4,75 W mocy a podczas odczytu 1,4 W. Temperatura pracy to standardowo od 0°C do 70°C. Szacunkowy MTBF (średni czas bezawaryjnej pracy) wynosi 1 milion godzin. Kingston udziela 3 lat gwarancji.\nWyniki w programach zgadzają się z tym co deklaruje producent. W Atto wyniki są nawet większe o 10 MB/s dla zapisu od deklaracji. W pozostałych programach również widać zgodność z zapewnieniami, chociaż testy pokazały wadę nośnika – bardzo słabe wyniki zapisu próbki 4K. Poza tym dysk uzyskuje bardzo wysokie wyniki w pozostałych testach. Program AS SSD wskazał także bardzo krótkie czasy dostępu. Pojemność dysku wynosi 223 GiB co zgadza się z wartością deklarowaną przez Kingston.\nSam dysk Savage 240 GB kosztuje około 500 zł, za wersję z dodatkami (między innymi z obudową zewnętrzną) zapłacimy około 50-60 zł więcej. Jest to też jedna z dwóch wad sprzętu za znacznie mniejsze pieniądze można kupić konstrukcje o podobnej wydajności. Dysk osiągnął wysokie wyniki w testach, wyjątkiem jest jedynie próbka 4K – tutaj SSD kuleje. Generalnie Savage 240 GB nie jest złym wyborem, a byłby nawet bardzo dobrym gdyby cena spadła choćby do tych 430 zł. Wtedy też mógłbym polecić go bez większych uwag.\ndysk dysk ssd hyperx Kingston HyperX Savage Kingston HyperX Savage 240GB Kingston Savage 240GB phision recenzja savage SSD test\nTest obudowy Thermaltake Core X9\nUczucie luksusu za rozsądną cenę


Pomysły na look z apaszką. Zobacz, na ile sposobów można ją nosić! | Creastyle.pl\nPARIS, FRANCE - SEPTEMBER 29: A guest is seen wearing corset, head scarf, blazer, white button shirt worn as a dress outside Victoria/Tomas during Paris Fashion Week - Womenswear Spring Summer 2021 : Day Two on September 29, 2020 in Paris, France. (Photo by Christian Vierig/Getty Images)\nWielobarwne chusty i wymyślne apaszki są elementem dekoracyjnym z naszej garderoby, które mogą wprowadzić konkretną zmianę do Twojego finalnego looku. Istnieją stylizacje, gdzie apaszka wiązana jest na wiele sposobów, a każdy z nich będzie pasował do innego stylu. Zaczerpnij inspiracji i zobacz, w jaki sposób nosić apaszki!\nWiązanie chusty nie jest oczywistą sprawą i z pewnością zależy od wizji naszej stylizacji, poczucia elegancji i innych dodatków. Wzorzyste apaszki będą idealnym dodatkiem do biznesowego stroju, marynarki, białej koszuli czy casualowej stylizacji. Sposoby, o których przeczytasz, będą różniły się nie tylko miejscem umieszczenia chusty, lecz również samym stylem wiązania.\nNajpopularniejszym rozwiązaniem jest zawiązanie apaszki na szyi. Możesz ułożyć ją w taki sposób, aby jej końce luźno zwisały na dekolt, a narożnik znajdował się z tyłu. Jest to klasyczny pomysł, który możesz delikatnie zmienić, wedle upodobań. Chusta znajdująca się na szyi, śmiało zastąpi Ci biżuterię.\nInną opcją jest zostawienie trójkąta z przodu, a złożone końce są zawiązane z tyłu. Takie rozwiązanie okala szyję, a swobodnie puszczone końce są ozdobą dla Twojej fryzury. Apaszka świetnie sprawdzi się w roli dekoracji do sukni typu „mała czarna”, oficjalnego stroju z białą koszulą i marynarką, lub eleganckiego płaszcza o długości maxi.\nSzyja może być ozdobiona również w inny sposób, kiedy stworzysz z chusty kształt przypominający broszkę. Umiejętnie ukształtowaną dekorację należy spiąć agrafką w niewidocznym miejscu i przypiąć do klapy marynarki lub koszuli. Tak przygotowany element garderoby wprowadzi powiew świeżości do Twojej stylizacji.\nOprócz szyi można umieścić apaszkę na włosach. To dobra alternatywa do gumki do włosów i zwykłych opasek, jeśli masz już dość ich spinania. Apaszkę możesz umieścić także na głowie. Tak założona wygląda nietuzinkowo i oprócz walorów estetycznych skutecznie ochroni Cię przed słońcem w letnie dni, w które temperatura za oknem jest naprawdę wysoka.\nSłynne gwiazdy również nosiły apaszki. Przełom lat 50. i 60. obfitował w kombinacje elementów garderoby tego typu. Pomimo upływu czasu i zmieniających się trendów, nadal pozostaje modna. Często ten typ dekoracji kojarzy nam się ze stylizacjami starszych kobiet, lecz błędem jest myślenie, że to sposób kierowany tylko do osób w dojrzałym wieku. Amerykańskie gwiazdy chętnie wybierają apaszki do swoich stylizacji i zawsze prezentują się z gracją!\nAlternatywa klasycznej chusty\nWarto wspomnieć o alternatywie dla chust. Gawroszka jest rodzajem chusty najczęściej z ręcznie malowanymi ozdobami. Nazwa wywodzi się od mieszkańców Paryża, nazywanych „gawroszami”, którzy nosili ten typ chusty. Gawroszki również cieszą się niesłabnącą popularnością ze względu na swoje wielorakie przeznaczenie. Możesz je zawiązać jak zwykłą chustę, a różnicą będzie ilość materiału, jaka Ciebie zdobi.\nNajchętniej wybierany jest sposób wiązania na nadgarstku, jako bransoletka, w zastępstwie za biżuterię. Dobrze się sprawdza jako element dekoracyjny do torebki, przewiązana za jej rączkę. Gawroszka przywiązana do szelki spodni może być alternatywą dla paska pełniącego funkcję ozdobną. Takie innowacyjne rozwiązanie prezentuje się dobrze w połączeniu ze spodniami jeansowymi i jednolitą bluzką typu T-shirt.\nTagi: apaszka,dodatki,wiązanie apaszki


pre-test Jedna kreseczka w polu testowym jest wyrazna, a drugiej raczej nie ma jednak jest biala jakby...\nzsunieta gumka wczoraj kochałam się ze swoim chłopakiem i w pewnym momencie,przy zmainie pozycji...\nTabletki Jeanine. Czy ktos moze mi powiedziec cos na temat tabletek Jeanine? Czy podczas brania tych tabletek...\nJedniodniowy okres. Witam,Od ponad roku nieregularnie miesiączkuję. Okres trwa u mnie około 5 dni....


Chicos - Kuchnia Techno Chef z dźwiękiem i światłem 85015\n|Kuchnia|Chicos - Kuchnia Techno Chef z dźwiękiem i światłem 85015\nKuchnia Techno Chef z dźwiękiem i światłem 85015 to doskonały zestaw do zabawy w gotowanie. Kuchnia posiada nowoczesną stylistykę i kolorystykę. Zestaw składa się z niezbędnego wyposażenia i funkcji, które sprawiają, że zabawa staje się odwzorowaniem czynności, które dzieci obserwują w życiu codziennym i tak chętnie naśladują. Akcesoria stworzono z myślą o przedszkolakach, by zabawa stała się komfortową i wyjątkową przygodą. Funkcje i przedmioty to imitacje zaczerpnięte z prawdziwych kuchni. Zabawa kuchnią daje dzieciom poczucie samodzielności, rozwija ich wyobraźnię i kreatywność, a w grupie daje możliwość budowania interakcji społecznych.\nImitacja płyty grzewczej z odgłosem gotowania i podświetlanymi palnikami\nOkap i uchwyty na akcesoria\nPodświetlany, otwierany piekarnik\nKoszyczek na owoce i warzywa\n31 akcesoria m.in. garnek z pokrywką, patelnia, deska do krojenia, 2 talerze, 4 przybory kuchenne, pojemnik, pojemniczek sól i pieprz, buteleczka ketchup i musztarda, ser, kiełbaski, mięso, owoce i warzywa, 4 kartoniki z artykułami spożywczymi, pieczywo, telefon\nWymiary ok. 104 cm\nWymiary opakowania 80 x 69 x 25 cm


The Blog That Screamed: czerwca 2013\nWraz z nastaniem okresu odprężenia między stronami zimnej wojny Hollywood odeszło od produkcji filmów szpiegowskich, a powróciło do tworzenia filmów kryminalnych, w których głównymi bohaterami byli uparci detektywi. Właściwie można powiedzieć, że doszło do odrodzenia tego nurtu w kinach. Gatunek ten z czasem zyskał miano tak zwanego neo-noir i dzielił się na trzy kategorie. Pierwsza: nowoczesne remake'i klasycznych filmów i powieści kryminalnych, druga: współczesne filmy detektywistyczne, oddające hołd przeszłości, trzeci: filmy których akcja rozgrywa się w bądź to w latach 30. bądź w latach 40.\nAutor: vindom o 12:27 3 komentarze :\nAlex De La Iglesia - Perdita Durango (a.k.a. Dance with the Devil)\nEtykiety: ALEX DE LA IGLESIA , RECENZJE\nTrzeci w kolejności film reżysera to już sprawnie zmontowany kolaż ujęć wziętych jakby żywcem z Wild at Heart, Natural Born Killers, czy True Romance. Perdita Durango, oparta na opowiadania Barry'ego Gifforda 59 and Raining, to w gruncie rzeczy kolejna wariacja na temat amerykańskiego kina drogi, przepełnionego miłosnymi uniesieniami i gorzką zdradą. Scenariusz, mimo kilku nadnaturalnych wtrętów, tym razem trzyma się mocno, dążąc w kierunku w gruncie rzeczy spodziewanego finału, w szalonym rytmie brutalnych morderstw i czarnej magii - Santerii.\nAutor: Kuba Haczek o 15:18 Brak komentarzy :\n"Niech Bóg błogosławi Hitchcocka. Nie dostał Oscara, nie stworzył sekundy nudy." Wywiad z Alexem De La Iglesia.\nEtykiety: ALEX DE LA IGLESIA , WYWIADY\nPoniższy wywiad przeprowadzony został w 2004 roku z okazji premiery filmu Iglesii The Perfect Crime (El Crimen Ferpecto).\nRozmawiał Jonathan Marlow. Wywiad pierwszy raz ukazuje się w języku polskim.\nAutor: Kuba Haczek o 10:05 Brak komentarzy :\nEtykiety: AGATHA CHRISTIE , ARTYKUŁY\nNajczęściej adaptowaną przez kino powieścią z dorobku Agathy Christie jest "Dziesięciu murzynków", funkcjonująca również pod tytułami "I nie było już nikogo" oraz "Dziesięciu małych Indian". Dotychczas powstało kilka filmów opartych na tej książce. Oprócz wersji amerykańskich oraz angielskich powstały także stworzone przez kinematografię radziecką oraz hinduską. Trzy najważniejsze ekranizacje nakręcone zostały kolejno w 1945, 1965 oraz 1974 roku. I właśnie o nich traktować będzie poniższe zestawienie.\nAlex De La Iglesia - El Dia De La Bestia (a.k.a. The Day of the Beast)\nPo wspaniałym debiucie Accion Mutante, który stał się obrazem kultowym, reżyser powrócił w 1995 roku obrazem El Dia De La Bestia, horrorem nie do końca na poważnie, opowiadającym o przyjściu Antychrysta. Reżyser w wywiadach wielokrotnie podkreśla, że jest wielkim miłośnikiem kina satanistycznego w rodzaju The Exorcist, czy The Omen (co zresztą widoczne jest choćby na plakacie filmu). Jego wersja nadejścia końca czasów jest jednak zupełnie inna niż powyższe filmy, będąc dosyć unikalną opowieścią o walce ze złem.\nAutor: Kuba Haczek o 15:28 3 komentarze :\nTop 6 Neo-noir'90\nNa lata 90. przypadł bujny rozwój gatunku neo-noir, w tym czasie doczekaliśmy się prawdziwego wysypu tego typów filmów, z których największym powodzeniem cieszył się "L.A. Confidential". Niestety, w kinie większość obrazów przeszła praktycznie niezauważona, a jeśli na przykład doczekały się emisji w telewizji, były traktowane po macoszemu jako typowy zapychacz ramówki. W polskiej telewizji taki los bardzo często spotykał "Red Rock West".\nAutor: vindom o 21:45 16 komentarzy :\nAlex De La Iglesia - Accion Mutante (a.k.a. Action Mutant)\nW chorym ciele zdrowy duch!\nJest w Hiszpanii reżyser, który od omawianego poniżej debiutu, zaczął specyficzną zabawę z widzami, tworząc w swych obrazach przedziwne mieszanki gatunkowe, łączące slapstickową komedię z science fiction, i innymi gatunkami. W latach 2009-2011 prezydent Hiszpańskiej Akademii Filmowej, zajmującej się promocją hiszpańskiej kinematografii, oraz przyznawaniem nagród Goi. To Alex De La Iglesia, ulubieniec Pedro Almodovara, który stał się producentem jego debiutu, Accion Mutante, dzieła o scenariuszu, który mógł wymyślić tylko szaleniec.\nAutor: Kuba Haczek o 13:28 2 komentarze :\nPeter Yates - The Friends of Eddie Coyle\nFilmy poświęcone przestępczemu półświatkowi zazwyczaj skupiają się na historii młodego, ambitnego gangstera, który nie bacząc na okoliczności toruje sobie drogą na sam szczyt w gangsterskiej hierarchii, po czym najczęściej fortuna się od niego odwraca i spada on na samo dno. Drugi popularny motyw to obrona własnego imperium przed konkurentami, którym marzy się poszerzenie strefy wpływów cudzym kosztem. Zupełnie inny typ historii został zaprezentowany w "The Friends of Eddie Coyle" (1973) Petera Yatesa.\nAutor: vindom o 15:19 Brak komentarzy :\nTsui Hark - Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame\nFilm Tsui Harka, człowieka instytucji jeśli chodzi o azjatycką kinematografię, to swoiste połączenie kryminału z filmem akcji, gdzie dominują sztuki walki oraz elementów filmu kostiumowo-historycznego i fantastyki. Jest to monumentalny spektakl osadzony w starożytnych Chinach, przypominający hollywoodzkie blockbustery, tylko o niższym budżecie. Myślę, że "Detektywa Dee i zagadkę upiornego ognia" (2010) można przyrównać do "Sherlocka Holmesa" z Robertem Downeyem jr w roli głównej, albo nawet określić go mianem azjatyckiej odpowiedzi na obraz Guya Ritchiego.\nAutor: vindom o 00:19 Brak komentarzy :\nAgusti Villaronga - 99.9\nPo dwóch, opisywanych już na naszych łamach filmach : In a Glass Cage, oraz El Nino de La Luna, Villaronga zrealizował dokument Al-Andalus, ukazujący sztukę islamu we współczesnej Hiszpanii, oraz film The Stowaway zrealizowany dla telewizji. Musiało minąć aż osiem lat, zanim reżyser powrócił do kina z kolejnym dziełem, zatytułowanym 99.9, ze wspaniałą Marią Barranco w roli głównej. Filmem tym powrócił do kina mrocznego, niepokojącego, a jednocześnie przekazującego ważkie treści.\nAutor: Kuba Haczek o 12:40 Brak komentarzy :\nSergio Martino - Island of the Fishmen (a.k.a. L'isola degli uomini pesce)\nNawet dziś, w świetle przeróżnych mieszanek gatunkowych, kina akcji, mieszania piranii z anakondą, czy megamacek z megaszczękami , ciężko jest znaleźć tak duży gatunkowy ( i do tego udany ) miszmasz wielu stylistyk filmowych. Film, w którym religijne obrzędy voodoo mieszają się z postaciami brutalnych ludzi-ryb wprost z kart opowiadań H.P. Lovecrafta, na tle scenerii przygodówki w stylu Indiany Jonesa, na dodatek podrasowanej mitem o zalanej oceanem legendarnej wyspie Atlantydzie, podsumowywanej gotycką, organową muzyką.\nAutor: Kuba Haczek o 13:22 Brak komentarzy :\nMichael Winner - The Stone Killer\nMichael Winner sześciokrotnie pracował razem z Charlesem Bronsonem, jednym z owoców tej współpracy jest "The Stone Killer" (1973). Przykład prostej, ale zarazem klimatycznej rozrywki w najlepszym wydaniu. Thriller sensacyjny utrzymany w konwencji "Dirty Harry" w połączeniu z klimatem lat 70. Jeden twardy gliniarz kontra mafia, sporo akcji - widowiskowych pościgów, krwawych strzelanin, brutalnych porachunków oraz albo przede wszystkim Charles Bronson w roli głównej i Martin Balsam jako głowa mafijnej rodziny, a wszystko to w naturalnej scenerii Los Angeles.\nAutor: vindom o 22:10 Brak komentarzy :\nRobert Mitchum jako Philip Marlowe. "Farewell, My ...\nAlex De La Iglesia - Perdita Durango (a.k.a. Dance...\n"Niech Bóg błogosławi Hitchcocka. Nie dostał Oscar...\nAgatha Christie - Dziesięciu Murzynków. Ekranizacj...\nAlex De La Iglesia - El Dia De La Bestia (a.k.a. T...\nAlex De La Iglesia - Accion Mutante (a.k.a. Action...\nTsui Hark - Detective Dee and the Mystery of the P...\nSergio Martino - Island of the Fishmen (a.k.a. L'i...


Poznaj historię naszej wolontariuszki Patrycji - Fundacja ASBiRO | Fundacja ASBiRO\nPatrycja spędziła z nami miesiąc na wolontariacie, były to dla niej niezapomniane chwile, zresztą poczytajcie sami 🙂\nP.S. Fryzura na zdjęciu została zrobiona przez miejscową fryzjerkę z Zambii. 🙂 „\nNasi obecni wolontariusze zasuwają w pocie czoła, dzisiaj zaczeli szpachlować dziury w domku i elewację na podwórku, niestety nie jest to taka łatwa praca. W pełnym słońcu tym bardziej jest to ciężkie. Do tej pory wymienili dach, naprawili łóżko, zrobili półkę w łazience, zbili 3 nowe ławki i zrobili wylewkę w nowej klasie. Także jest duży postęp 🙂


Bieganie po lesie. 5 powodów dla których warto! - Poradnik Biegacza\nNa słowo „las” przed oczami niektórym ukazują się sceny z horrorów czy też Czerwonego kapturka. Można jednak odetchnąć, bo to miejsce które ma w sobie więcej uroku i zalet niż by się mogło wydawać. Trzeba tylko odsunąć w dal te wszystkie myśli o czyhającym wilku gdzieś za rogiem. Wyruszyć w podróż odkrywczą ścieżek dotąd nieznanych. Wzbudzić w sobie na nowo ciekawość dziecka. Dlaczego warto biegać po lesie?\n1. Miasto = smog – mniejszy czy większy, w zależności od lokalizacji. Wszyscy jesteśmy zatem palaczami, nawet jeśli nie sięgamy po przysłowiowego „szluga”. Palimy biernie. Leśne powietrze jest czystsze, nawet do 1000 razy od miejskiego. Wg szacunków jedno drzewo wytwarza tlen niezbędny do życia dla trzech osób.\n2. Odpoczniesz psychicznie – las to najlepsze miejsce na odpoczynek od miejskiego zgiełku. Działa na wszystkie zmysły. Charakterystyczny żywiczny zapach to olejki eteryczne dające odczucie odprężenia. Śpiew ptaków, szum strumienia czy drzew działa relaksująco, a dodatkowo panujący półmrok pozwala odpocząć oczom. Nie ma lepszego lekarstwa na trudny dzień niż bieganie w terenie.\n3. Przyjazna nawierzchnia – naturalna amortyzacja dla stawów. Siły działające na stawy podczas biegu są rozpraszane na leśnej nawierzchni.\n4. Urozmaicony trening – bieg po nierównej nawierzchni angażuje większą partię mięśni do pracy niż podczas przemierzania ścieżek asfaltowych. Wystające korzenie/kamienie wymuszają inną pracę stopy, a często również wyższe podniesienie nogi. Dzięki temu wzmacniamy nasz aparat ruchu.\n5. Urozmaicenie monotonii tras – wiele osób uważa – bieganie jest nudne. Leśne ścieżki pozwalają na różne modyfikacje tras. Zawsze można podążyć innym szlakiem.\nDodatkowo, jak dodają Lasy Państwowe – „w lesie, szczególnie iglastym, jest wysokie stężenie fitoncydów stanowiących naturalne lotne substancje wiruso- i bakteriobójcze.„\nO czym warto pamiętać ruszając w las?\nWybierz odpowiednie obuwie – ile lasów, tyle szlaków pod kątem trudności terenu. Im jednak teren staje się bardziej przełajowy, piaszczysty, błotnisty, tym buty terenowe odgrywają istotniejszą rolę. Odpowiednie buty zapewnią nie tylko większy komfort, ale i lepszą ochronę, przyczepność.\nPoinformuj najbliższą osobę w jakie rejony ruszasz i kiedy planujesz wrócić – zawsze bezpieczniej poinformować gdzie będziesz biegać i kiedy planujesz wrócić. Wszystko w trosce o bezpieczeństwo.\nNie wybieraj od razu trudnych szlaków – biegając w pojedynkę (jak w czasach pandemii) bezpieczniej poruszać się głównymi ścieżkami. Dodatkowo, jeśli dotąd nie biegałeś/aś w terenie, nieprzygotowany aparat ruchu na bardzo nierównym terenie będzie bardziej podatny na urazy, skręcenia. Początkowo warto wybrać mniej przełajowe ścieżki. Zachować większą uwagę. Skupić się na kamieniach czy korzeniach na trasie.\nJeśli masz możliwość wgraj trasę w zegarek GPS – a jeśli nie chcesz sobie zaprzątać głowy i ruszyć na podróż w nieznane, zawsze możesz skorzystać z opcji powrotu po śladzie.\nNie skupiaj się mocno od razu na tempie – będzie się ono znacznie różniło od tego uzyskiwanego podczas biegów asfaltowych. Nie irytuj się, że będzie wolniej.\nNie panikuj, gdy spotkasz zwierzynę – na szczęście dzikie zwierzęta boją się tak samo ludzi jak my ich. Najzwyczajniej w świecie nie lubią hałasu. Gwizdek/klaskanie odstraszy je. Nie drażnij, nie rzucaj niczym. Większym zagrożeniem są wolno biegające psy, dobrze mieć ze sobą gaz.


Optoma UHD60 | ▤ Dane techniczne\nRozmiar ekranu: 26.4, 302.4 in\nJasność (maks.): 3000 lm\nOdległość projekcji: 1.3, 9.3 m\nPoziom hałasu: , 25 dB\nInne Optoma Projektory\nOptoma UHD60 Recenzje redakcyjne (11)\nAutor: Darrell Etherington\nAutor: Evan Powell\nRodzaj projektu: Projektor biurkowy\nOdległość projekcji: 1, 12 m\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 7000 h\nOdległość projekcji: 0.45, 0.59 m\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 3000 h\nOdległość projekcji: 1.2, 12 m\nOdległość projekcji: 1.3, 9.6 m\nOdległość projekcji: 0.5, 3.35 m\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 5000 h\nOdległość projekcji: 1.5, 10 m\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 3500 h\nOdległość projekcji: 0.72, 0.84 m\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 20000 h\nOdległość projekcji: 0.75, 1.33 m\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 4000 h\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 1500 h\nOdległość projekcji: 1.2, 7.7 m\nTyp projektora: 3LCD\nOdległość projekcji: 1.79, 2.92 m\nMaks. Żywotność lampy (normalna): 6000 h\nOdległość projekcji: 0.45, 0.56 m\nOdległość projekcji: 0.37, 0.8 m\nOdległość projekcji: 1, 10 m\nRodzaj projektu: Projektor sufitowy\nOdległość projekcji: 0.91, 2.2 m\nOdległość projekcji: 0.9, 2.2 m


Znowu ostatnio pozbyłam się kilku kosmetyków. Dlaczego? Otóż data ważności 12.2016 lub 1.2017 na kilku czy kilkunastu produktach sprawiła, że musiałam je (z lekkim żalem) po prostu wyrzucić do kosza. Tym sposobem pozbyłam się trzech świetnych naturalnych masek do twarzy, kilku kremów i balsamów, jak również odżywki do włosów farbowanych Tołpa. Nie powiem, było smutno, ale z drugiej strony bilans zostaje zachowany, ponieważ znowu mam miejsce na nowości. Na początku stycznia pokazywałam już moje grudniowe nowinki , natomiast dzisiaj pokażę Wam, co wpadło w moje ręce w styczniu. W sobotę 14.01 byłam w Warszawie na spotkaniu Save the Date zorganizowanym przez portal Face&Look. Podczas spotkania usłyszeliśmy m.in o kilku nowościach do pielęgnacji twarzy marki Montibello , natomiast w ramach upominku dostałam Krem nawilżający na noc z serii Hydrium Aqua Source oraz Eliksir rozświetlający i korygujący koloryt skóry z perłą , które będę miała przyjemność testować jeszcze tej zimy


Tchnąć wiatr w żagle - Maria Jurczyńska\nStart Animatorzy i Liderzy Postacie Odnowy Tchnąć wiatr w żagle - Maria Jurczyńska\nAutor: ks. Zbigniew Tartak\nW marcu 2012 r. odbyło się Sympozjum na temat życia i działalności Marii Jurczyńskiej w XVI rocznicę jej śmierci i w XX-lecie istnienia Domu Rekolekcyjnego w Żarach.\nW spotkaniu z Marią Jurczyńską odczuwalna była żywa Boża obecność: że On jest w różnych okolicznościach życia: i wojnie, i w pokoju. Zupełnie jak w spotkaniu z Mojżeszem, który rozmawiał z Bogiem, a przez to stawał się pośrednikiem między Nim a ludźmi.\nObecność Boga w naszym życiu jest jednocześnie obecnością Jego nieskończonej miłości, która pochyla się nad każdym człowiekiem. W Piśmie świętym możemy zobaczyć, jak On jest wierny człowiekowi, jak kocha go do końca – ciągle, na różne sposoby szuka człowieka – przychodzi, daje swoje serce, próbuje przekonać do siebie i do swojej miłości. Przekonać do tego, by człowiek mając wolną wolę – zaufał Mu. By podobnie jak Maryja powiedział Bogu: „tak”. Choć On patrząc na grzech i niewierność człowieka, będąc zdradzanym i odrzucanym – mógłby człowieka zostawić i odwrócić się od niego – nie robi tego, ale kocha do szaleństwa – wbrew wszystkiemu. Tej miłości nie da się pojąć przez pryzmat ludzkiej sprawiedliwości czy rozumowania. Dlatego Bóg szuka serca człowieka. Kiedy stwarzał go na swój obraz i podobieństwo – podzielił się z nim swoim sercem i w każdym z nas jest kawałek Jego bijącego serca. Jesteśmy stworzeni z miłości i do miłości – po to żyjemy. Bóg pragnie być realnie obecny w naszym życiu i prowadzić z nami nieustanny dialog. A my bardzo często zagłuszamy Go naszymi problemami, ofiarami lub… modlitwami, które nie mają nic wspólnego z prowadzeniem dialogu. Wtedy przychodzimy do Boga, ale w relacji nic się nie dzieje. A On pragnie rozmowy, po prostu zauważenia tego, że jest.\nGdy byłem już w seminarium duchownym – dzięki koledze poznałem siostrę Marię z Żar. Zachęcony – pojechałem na spotkanie z nią. Ona pokazała mi swoim życiem (podczas wielu spotkań, rozmów, wspólnej modlitwy) – co to znaczy, że Bóg jest, że jest realnie obecny „tu i teraz”. W jej życiu wszystko miało odniesienie do Boga. Była wrażliwa na Jego poruszenia i natchnienia – podobnie jak w przypadku apostołów, którzy byli w swoim życiu prowadzeni przez Jezusa. Aby tak żyć – trzeba mieć przemienione serce. Szczególnie – jeśli chodzi o posłuszeństwo. Serce, które nie jest przemienione, nie jest pokorne – nie będzie posłuszne, bo „pycha się wpycha”. Gdy człowiek zapomina o Bożej obecności, to automatycznie stawia na pierwszym miejscu siebie – swoje poglądy, racje, swoje „ja”. Wtedy robi, co sam uważa. Ktoś kto ma przemienione serce – postępuje tak, jak Bóg mu mówi, słucha Jego racji. Taką osobą była siostra Maria, która także wtedy, gdy doświadczała osobistego krzyża – choroby, odrzucenia, niezrozumienia – trwała przy Bogu, a On kształtował jej serce, także przez te trudne wydarzenia, by mogła żyć z Nim w jedności. Dodam na marginesie, że w naszym życiu to doświadczenie własnej słabości bardzo często pozostaje niewykorzystane. Wtedy – zamiast zawierzenia Bogu – rodzi się w nas frustracja i rozczarowanie sobą, a niejednokrotnie złość na siebie. Jednak nie cierpimy wtedy z powodu naszego braku miłości do Boga, ale z powodu zburzonego obrazu samych siebie, który skrupulatnie budowaliśmy – mocnych, pobożnych, dojrzałych duchowo. A Bóg pragnie, aby człowiek choć trochę spokorniał – to jest ta łaska ukryta w takich wydarzeniach – byśmy zaczęli bardziej ufać Bogu, a mniej sobie, byśmy dojrzewali w swojej słabości. Pan Jezus – już za nie umarł, już je pokonał. Siostra Maria – w swojej idei apostolstwa miłości – to właśnie starała się przekazać tym, których spotykała. Miała w swoim pokoju obraz przedstawiający serce Pana Jezusa i zawsze, wracając do domu, szła, by się z Nim spotkać. Tam oddawała Mu wszystko, pytała, co Jemu się nie podoba. A On mówił jej o swojej miłości. Powiedział także, dlaczego właśnie ją powołuje w tak szczególny sposób: bo ona nigdy nie mówiła Mu „nie”. Choć żyła normalnie, w zwyczajnym domu, jako matka i żona pięciorga dzieci. I w tym, w czym żyła – jej serce było otwarte na Boga, Ducha Świętego i Jego poruszenia. O to właśnie chodzi w chrześcijaństwie i w naszym życiu – aby Duch Święty mógł w nas swobodnie działać – wcale nie o to, byśmy byli niewiadomo kim, ale by On mógł posługiwać się tą „gliną”, którą jesteśmy. Dopiero wtedy możemy doświadczyć pełni szczęścia. Faktycznie – to nasza pycha, a nie okoliczności, komplikuje nam życie i sprawia, że jest ono trudne i ciężkie (wcale nie dlatego, że Bóg tak chce i że taka jest Jego wola). Kiedy patrzymy na świętych – widzimy, że w ich życiu nie brakowało cierpienia, a jednak byli oni bardzo szczęśliwymi ludźmi i nie zamieniliby swojego życia na żadne inne.\nBóg przez te trudne wydarzenia chce oczyszczać nasze serce, chce byśmy stawali się bardziej Jego, byśmy nie dzielili życia i spraw na „nasze” i Jego. Tak jak w przypadku apostołów – Jezusowi chodziło o to, by oni szli za Nim, a On za nimi. Nie było tak, że oni mieli genialny plan, a Jezus na to przystawał. Działanie apostołów wynikało z tego, co mówił do nich Jezus, jak planował i jak decydował. Ten „zwrot” ma się dokonać w życiu każdego z nas i taki dokonał się w życiu siostry Marii – tak zawierzała swoje życie Jezusowi i Duchowi Świętemu. Dzięki temu – sam od niej wiele otrzymałem, także we wspólnym służeniu (prowadzeniu rekolekcji czy posłudze modlitwą wstawienniczą). Gdy Maria rozmawiała z osobami, które do niej przychodziły – nie wypowiadała ani jednego zbędnego zdania. Każde zadane pytanie trafiało w sedno życia danego człowieka, podobnie jak udzielane rady. Czasem aż ciarki przechodziły, gdy się tego słuchało. W jej słowach była mądrość, moc i obecność Boga. Od niej, po raz pierwszy w życiu, dowiedziałem się, że trzeba się spowiadać z niewierności Duchowi Świętemu. I tutaj nie chodzi jedynie o nazywanie zaniedbanego dobra, ale o utrzymywanie osobowej relacji z Nim, nastawienie serca i słuchanie. Taka postawa daje nam wolność – zamiast bić się ze sobą i myślami w różnych trudnych sytuacjach – po prostu możemy zdać się na Boga. Oczywiście to nie zwalnia z używania rozumu, ale uzdalnia do używania rozumu oświeconego wiarą. Dla mnie to oznacza uznanie obecności Jezusa we wszystkim, i tego, że On ma swoje zdanie na każdy temat. My możemy Go o to zdanie zapytać, ale możemy je także zignorować. Tego właśnie nauczyłem się od siostry Marii. Do tego momentu Jezus był dla mnie Kimś nieosiągalnym, Kimś – kogo trudno dotknąć. Dzięki jej posłudze, jej modlitwie, ale także doświadczeniu Odnowy Charyzmatycznej – Jezus mógł wejść do mojego życia i do mojego serca, a ja teraz mogę Go doświadczać przez cały czas. Wiem, że w każdej chwili mogę (choć nie muszę) z Nim porozmawiać, zapytać Go o wszystko, prosić o wszystko. Mogę doświadczać Jego miłości. Mogę pozwolić, by w każdej sekundzie życia czymś mnie obdarowywał – łaską, miłosierdziem, sobą. Ale On jednocześnie oczekuje, abym i ja odpowiedział miłością na to obdarowanie. Nie tylko mówił „dziękuję” (to dużo za mało), ale i dawał serce a wszystko, co robię – robił z miłością. Zewnętrznie to niewiele zmienia, bo obowiązki wypełniam te same, ale chodzi o postawę serca. To droga do bliskiej więzi z Jezusem, której uczyła siostra Maria. Uczyła także dostrzegania Boga w różnych okolicznościach i sytuacjach, które człowieka spotykają. Zdarza się, że gdy coś nie dzieje się po naszej myśli (nie realizują się nasze plany i zamiary) – denerwujemy się, oskarżamy innych, skupiamy się na zewnętrzności (nie taka rodzina, nie taki sąsiad, mąż, człowiek z pracy, korek na ulicy). A przecież we wszystkim – w takim czy innym wymiarze – jest obecny Bóg, który jest ponad wszelkim złem. Zauważmy, że w krzyżu, który był złem i cierpieniem – ukryte było największe dobro tego świata. Cała rzecz w tym, by umieć je zauważyć. Nieraz, gdy ktoś przychodził do siostry Marii i skarżył się jej, ona pytała: „A czy Pan Bóg o tym wie?”. Gdy ktoś odpowiadał, że wie, ona mówiła: „A to znaczy, że On to wszystko ogarnie, Ty Mu zaufaj”. Takiego właśnie zaufania uczyłem się od tej kobiety. W wielu trudnych okolicznościach – razem szukaliśmy woli Bożej.\nNajtrudniejszy z takich momentów nastąpił krótko przed jej śmiercią, gdy zachorowała na ciężkie zapalenie płuc. Modliliśmy się, robiliśmy wszystko, co jest możliwe, ściągnęliśmy znajomego lekarza. Nie dawał nadziei, ale zostawił recepty. Maria na to odparła, że zapyta Pana Jezusa, co ma zrobić. Modliła się, sięgnęła po Słowo Boże i stwierdziła, że On nie chce, by brała te leki. Poprosiła o Mszę świętą i sakrament namaszczenia chorych. Na drugi dzień była zdrowa. Pokierowała się bardziej głosem Boga, niż zdrowym rozsądkiem (choć oczywiście nie umniejszała jego znaczenia). Dla Marii to nie było działanie na „chybił trafił”, ale oparcie się na Bogu, by Mu zaufać, by postawić wszystko na „jedną kartę”. Po ludzku była osobą lękliwą, ale jeśli chodzi o wolę Boga – nigdy się nie wahała – dla niej nie było nic ważniejszego. I nawet, gdy była bardzo chora – gdy nie mogła spać, gdy się dusiła – pozostawała otwarta na Ducha Świętego. Podobnie przeżywała myśl o swojej śmierci – że idzie na spotkanie z Kimś, kogo bardzo kocha. Czy myśl o takim spotkaniu może smucić? Uprzedzała, że nie chce, by nosić po niej żałobę. To co trudne staje się łatwe, gdy człowiek przekracza próg, by doświadczyć realnej obecności Jezusa. Jeśli tego nie ma – łatwo Go sprzedać nawet za butelkę piwa, bo nie jest On kimś ważnym czy cennym. Życie w prawdziwej relacji z Bogiem nigdy nie jest nudne, nigdy nie jest szare. Oczywiście nie zawsze płynie „na fali”, ale zawsze z Nim. W kontekście spotkania siostry Marii zacząłem sam sobie zadawać pytanie: jak często w ciągu dnia przywołuję Ducha Świętego? Dzięki temu doświadczam, że im bardziej Go przywołuję – tym bardziej jest obecny w moim życiu i przymnaża pokoju, radości, światła, miłości, Bożej łaski. To powoduje, że nasze życie nabiera „napędu” jak łódka z żaglem przy dobrym wietrze. Jeśli nie – to tak jakbyśmy napędzali ją wiosłami przy użyciu własnych sił. Czy nie czuć wtedy różnicy?\nMaria Jurczyńska (1919-1996) zwana siostrą Marią (żona i matka pięciorga dzieci), od końca lat 70. zaangażowała się w Odnowę w Duchu Świętym. Była liderką grupy Odnowy w Żarach i Koordynatorką Odnowy w diecezji gorzowskiej. Zakładała i wspierała rozwój wielu grup modlitewnych, prowadziła rekolekcje w seminariach diecezjalnych i zakonnych, służyła setkom osób (duchownych i świeckich) w kierownictwie duchowym i modlitwą wstawienniczą.\nWejdź na: www.domrekolekcyjnyzary.pl\nSzum z Nieba nr 112/2012\nSzczególnie polecamy książkę autorstwa Marii Jurczyńskiej - Modlitwa wstawiennicza - tutaj!


WĄTPLIWOŚĆ – czytanie dramatu\n[SO] 27.05 | 17.30\nNorbert Rakowski reżyseria\n> Teatr im. J. Kochanowskiego w Opolu\n> film „Wątpliwość” na portalu FILMWEB\nCzytanie sztuki w Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu odbędzie się 14 maja o godz. 16.00 na Małej Scenie, a w Teatrze Śląskim im. St. Wyspiańskiego w Katowicach – 27 maja o godz. 17.30 na Scenie w Galerii.


Testy na HIV przed warszawskimi uczelniami - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\nTesty na HIV przed warszawskimi uczelniami\nPrzy dwóch warszawskich uczelniach wyższych staną mobilne punkty edukacyjno-profilaktyczne\nHIV jest obecnie poważnym problemem przede wszystkim ludzi młodych. Aż 58 proc. osób, które uległy zakażeniu, nie ukończyło 29 roku życia.\nPrzed Politechniką Warszawską i SGGW staną "Safer Point" - mobilne punkty edukacyjno-profilaktyczne, w których będzie można porozmawiać o profilaktyce oraz bezpłatnych i anonimowych testach w kierunku HIV. To w ramach kampanii promującej profilaktykę oraz testowanie się w kierunku HIV.\nNamiot „Safer Point” stanie w środe 6 listopada 2013 roku na Placu Politechniki przed wejściem głównym do gmachu Politechniki Warszawskiej. Zespół ze Zjednoczenia „Pozytywni w Tęczy”: diagnosta, dwóch certyfikowanych doradców, trzech edukatorów i koordynator zadania - będzie w nim dyżurować od godziny 11:00 do 15:00.\nWe wtorek 19 listopada namiot pojawi się na terenie Kampusu SGGW, przy głównym wejściu, od ulicy Nowoursynowskiej. Czynny będzie od godziny 13:00 do 17:00. W namiotach każdy będzie mógł odbyć anonimową i bezpłatną konsultację ze specjalistą ds. HIV, a także dowiedzieć się czym są ryzykowne zachowania seksualne, które są bardziej niebezpieczne niż inne i jak zminimalizować lub choćby ograniczyć zagrożenie.\nPromowane będą także tzw. szybkie testy na HIV dostępne w Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym przy ul. Jagiellońskiej 34 w Warszawie. Dzięki nim wynik badania otrzymuje się już po 30 minutach. Nie trzeba więc czekać i denerwować się przez dobę, jak to jest przy tradycyjnych testach.\n„Według szacunków UNAIDS, każdego dnia na świecie zakaża się HIV ok. 14 tys. osób. Ponad 50 proc. zakażeń dotyczy osób między 16 a 24 rokiem życia. Wierzę, że kampania skierowana do studentów ma szansę poprawić te smutne statystyki w Polsce, a przynajmniej w Warszawie. W końcu ograniczenie ryzykownych zachować seksualnych w dobie ogólnodostępnych prezerwatyw nie powinno być dla młodzieży problemem. No a jeśli już do ryzykownego zachowania doszło, każdy powinien wiedzieć, że test na HIV może ochronić go przed AIDS i w efekcie uratować mu życie. Leki, dzięki którym z wirusem można normalnie żyć wiele lat, są przecież w Polsce dzięki staraniom Krajowego Centrum ds. AIDS bezpłatne i dostępne dla każdego - powiedział Michał Kaźmierski, dyrektor generalny Gilead Sciences, inicjator programu Pozytywnie Otwarci.\nZobacz również: Nowe miejsce: 1400m2 kreatywności


Czechowice-Dziedzice - Salony Mebli Kuchennych i Sprzętu AGD | Max Kuchnie\nStudia mebli - Czechowice-Dziedzice\nMeble kuchenne Czechowice-Dziedzice.\nSalon Maxkuchnie w miejscowości Czechowice-Dziedzice w jednym miejscu gromadzi najlepszych i producentów, dając klientom możliwość urządzenia kuchni od podstaw. Projektujemy i wykonujemy kuchnie na zamówienie, odpowiadające oczekiwaniom klientów. Pomagamy dobrać odpowiedni sprzęt AGD, dopasowany do ich potrzeb. Doradzamy w kwestiach kolorystyki, oświetlenia i modnych dodatków, aby gotowanie było czystą przyjemnością. Robimy wszystko, aby nasi klienci czuli się świetnie we własnej kuchni.


PwC: Indeks podatku wirtualnej waluty Liechtensteinu nr 1 - CoinShark\nPwC: Indeks podatku wirtualnej waluty Liechtensteinu nr 1\nFirma PricewaterhouseCoopers (PwC) opublikowała raporty dotyczące opodatkowania wirtualnych walut w różnych krajach. Z raportu PwC wynika, że Liechtenstein, Malta i Australia znajdują się w pierwszej trójce pod względem opodatkowania wirtualnych walut.\nRaport PwC opiera się na informacjach, które każdy z tych krajów podał w przewodniku po prawie podatkowym dotyczącym 20 różnych projektów kryptowalut. Nie uwzględniono jakości treści podręcznika. Ogólnie rzecz biorąc, raport analizuje, w jaki sposób kraje stosują istniejące przepisy podatkowe do aktywów cyfrowych, zamiast wprowadzać nowe zasady specyficzne dla cech aktywów cyfrowych i kryptowalut.\nPonadto, z punktu widzenia zarządzania podatkami, ponad połowa regionów odnotowała zyski kapitałowe z handlu wirtualnymi walutami. Jeśli chodzi o pozycjonowanie wirtualnej waluty, większość krajów uważa ją za „własność lub dobro niematerialne”, „inną” lub „brak jasnych zasad”.\nW odniesieniu do określonego okresu podatkowego Najbardziej powszechną praktyką w różnych krajach jest nakładanie podatków od „wirtualnej waluty i legalnej wymiany walut”, a następnie „wirtualna wymiana walut”. Wśród nich Francja wykracza poza zwykłą atmosferę pod względem „wymiany kryptowalut”. Definiowanie kryptowaluty jako „aktywów cyfrowych utworzonych za pomocą kryptografii i działających w rozproszonej księdze”, w prosty sposób, do pieniędzy. Wreszcie raport wskazuje, że większość krajów i regionów nie zdecydowała jeszcze o polityce podatkowej dotyczącej umieszczania podstawowych tokenów ICO.


Umowa dla KOREKTORA (bez działalności gospodarczej) – Kasia Krzywicka\nWzór nadaje się dla wykonania usługi korekty lub redakcji tekstu w formie elektronicznej lub papierowej.\nSkłada się z 8 stron i 9 paragrafów oraz klauzuli RODO i miejsca na załączniki.\ndokładny opis, na czym polega usługa,\nzapis umożliwiający wykorzystanie współpracy z danym klientem w portfolio korektora!\nDo umowy otrzymujesz 2 nagrania wideo z instrukcją, w jaki sposób uzupełnić przygotowany wzór! Ale nie tylko to! W nagraniu znajdziesz także odpowiedź m.in. na pytanie, dlaczego nie warto zawierać umowy o dzieło, jaki dokument księgowy wystawić za wykonaną pracę oraz co to znaczy, że umowa ma być „na piśmie”!\nNie wiesz, jak działają WIDEOWZORY? Poniżej pokazuję mechanizm KROK po KROKU, możesz też zobaczyć krótki materiał wideo o funkcjonalności tego narzędzia!\nilość Umowa dla KOREKTORA (bez działalności gospodarczej)\nSKU: 3c326e7e263f Kategorie: umowy, videowzory\nAgnieszka Barszcz, właściciel marki CoachIT


Café littéraire: sierpnia 2013\nMam to na języku... Jeeves\nInspirację do moich lektur czerpię od różnych ludzi i z rozmaitych miejsc. Nie małą rolę odgrywają to wyroby popkultury, takie jak filmy i seriale. Po książkę, o której będę tu pisać, sięgnęłam, bo była to lektura jednej z moich ulubionych bohaterek serialowych – Rory Gilmore z Gilmore girls. W jednym z odcinków 5 sezonu wspomniała dziadkowi, że czyta właśnie P. G. Wodehouse'a. Sprawdziłam, kto zacz, aby upewnić się, że to osobnik polecany mi przez Naię przy okazji mojego wpisu o Klubie Pickwicka, i stwierdziłam, że muszę spróbować. Tak się stało, że w najbliżej bibliotece był tylko jeden tom i to ostatni wydany dotyczący przygód młodego lorda Bertrama Woostera i jego kamerdynera Jeevsa. Młody angielski lord i błyskotliwy lokaj-dżentelmen – tylko wzmianka o takich bohaterach wystarczyła bym z zapałem zabrała się za lekturę. W taki o to sposób trafiła do mnie jedna z najzabawniejszych lektur – Wielce zobowiązany, Jeeves (Warszawa: "Książka i Wiedza, 1977).\nFakt, że sięgnęłam po ostatni z tomów o Bertramie Woosterze absolutnie nie przeszkodził mi w przyjemności obcowania z bohaterami. Głównie za sprawą samego lorda (autora, autora), który wziął pod uwagę, że czytelnik może nie znać jego wcześniejszych przygód, więc je przybliżył. W tym tomie Bertram został poproszony przez swoją lubianą ciotkę Dalię (gdzieś czai się ta zdecydowanie nie lubiana – ciotka Agata, która skojarzyła mi się mimowolnie z inną Agatą, też ciotką, tym razem Melrose'a Planta, jednego z bohaterów literackich darzonych przeze mnie wielkim uczuciem) o przyjazd do niej ipomoc jego przyjacielowi Gingerowi w wygraniu wyborów do parlamentu. Ten musi je wygrać inaczej na pewno rzuci go narzeczona Florence, nota bene była narzeczona Woostera. Należy zaznaczyć, że nie jest to jedyna była narzeczona głównego bohatera, która pojawia się w tej przygodzie, a młody lord bardzo by chciał, by obie nadal pozostały byłymi. Generalnie całość opiera się na dziwnych zbiegach okoliczności, przypadkowych spotkaniach, nagłych i niespodziewanych rozwiązaniach akcji. A to wszystko okraszone jest doskonałym humorem.\nBertram Wooster jest wspaniałym młodzieńcem o wielkim sercu. Chętny do pomocy, nie zawsze jednak (przeważnie wcale) wydarzenia toczą się po jego myśli. Jest też trochę hmmm nierozgarnięty i choć zawsze działa w dobrej wierze to niestety bywa, że otoczenie odbiera to trochę inaczej. Dlatego wśród niektórych cieszy się niezbyt pochlebną opinią złodzieja. Z kolei panie widzą w nim, ku jego przerażeniu, wspaniały materiał na męża, co również prowadzi do wesołych perypetii. Charakterystyczną cechą Bertrama jest skłonność do zapominania końcówek powiedzonek, cytatów, sentencji, ale tu może zawsze liczyć na pomoc nieocenionego Jeevesa. Jest za to doskonałym znawcą Biblii, gdyż w szkole brał udział w konkursie o Piśmie Świętym, o czym niejednokrotnie informuje czytelnika. Bohater jest z niego pyszny – zabawny, dobry i z każdej opresji wychodzi cało.\nJego kamerdyner, należący do klubu lokajów-dżentelmenów Jeeves to również postać nietuzinkowa. Szczerze oddany swemu młodemu panu, zawsze gotów służyć pomocą. Nieoceniony znawca literatury i sztuki, zaczytany w Spinozie. Zawsze wie, co powiedzieć, zawsze też ma przygotowany odpowiedni do sytuacji cytat (którego źródło zresztą Bertram notorycznie myli). Poważny i cichy, ale bez niego, cóż, młody lord nie wyszedł by cało z niejednych tarapatów. Zawsze pojawia się w odpowiednim miejscu, by np. wyciągnąć zamyślonego Woostera spod kół rozpędzonego samochodu. A i innym postacią służy dyskretną pomocą. Jednocześnie wychodzi z niego szczwana bestia, która umie powalczyć.\nKadr z serialu Jeeves and Wooster\nPozostałe postaci również są świetnie skonstruowane. Każda ma swoją charakterystyczną cechę, każda czymś ujmuje. Nawet kolejna była narzeczona, nieco zbyt uduchowiona i romantyczna Madeline. I kot August. Nie wolno zapominać o kocie.\nTak się ubawiłam, czytając Wielce zobowiązanego, Jeeves, że koniecznie muszę dostać pozostałe tomy. Jak ktoś kocha poczucie humoru, angielskich lordów i inteligentnych lokajów, jest to lektora zdecydowanie dla niego. Polecam mocno i zabieram się za poszukiwanie drogi do serialu Jeeves and Wooster z Hugh Laurie w roli Bertrama :)\nAutor: sQra o 21:42 2 komentarze:\nEtykiety: dowcip, humor, klasyka, literatura angielska, P. G. Wodehouse\nHiszpańskie opowieści rodzinne\nLiteratura iberoamerykańska i hiszpańska swego czasu wywarła na mnie duży wpływ i w pewien sposób odcisnęła się na sposobie postrzegania rzeczywistości. W ostatnich latach nie miałam z nią jednak za wiele styczności. Jakoś tak wyszło, że moje literackie poszukiwania brnęły w inne rejony. Ale ostatnio dokonałam pewnego powrotu do przeszłości za sprawą zapomnianej i zagubionej wśród innych moich książek powieści Mariny Mayoral Jedyna wolność (Warszawa: Muza, 2005).\nAutorka (źródło: http://www.marinamayoral.es/)\nFabuła prezentuje się dosyć prosto. Młoda, chora na gruźlicę Etel, uciekając od lęków, próbując choć częściowo powrócić do zdrowia, przybywa do swoich ciotecznych babek, by na ich prośbę spisać historię dworu La Braña. Od nich, innych członków rodziny i okolicznych mieszkańców zbiera informacje potrzebne do mającej powstać książki. Jednocześnie obok odległej historii rodu poznajemy dzieje najbliżej rodziny Etel, jej niezwykłych, silnych ciotecznych babek o twardych charakterach, jej opiekuna, wuja Alberta, a wreszcie jej samej od najmłodszych lat, by razem z nią odkryć prawdę o jej pochodzeniu.\nNietrudno się domyśleć, że skoro mamy do czynienia ze starym hiszpańskim rodem to jego historia będzie mocno burzliwa. Zapewne większość starych rodzin ma bogatą w różne doświadczenia przeszłość, jednak te hiszpańskie i iberoamerykańskie są w jakiś sposób szczególne. Nie brakuje tu więc silnych namiętności, zakazanych romansów, nieślubnych dzieci, porwań i ucieczek. Krew w La Brañi polała się nie raz, nie raz tez dwór był świadkiem dramatycznych historii i niewyjaśnionych śmierci. Nie jest to jednak dwór przeklęty, dlatego i dobre, szczęśliwe chwile miały tam miejsce. Nie będę tu zdradzać żadnych szczegółów, bo każda z opowieści jest niezmiernie wciągająca i odkrywa kolejną. Trzeba też zaznaczyć, że poszukując materiałów do książki Etel poznaje również historie okolicznych mieszkańców, nie tylko swego rodu, które również każde z osobna mogłyby stanowić tło dla niejednej powieści.\nOprócz opowieści z przeszłości, o czym wspomniałam, jesteśmy świadkami bieżących wydarzeń z życia Etel i jej ciotecznych babek. Oh, cioteczne babki – cóż to za niezwykłe zjawiska! Każda ze swoją historią, różne charaktery cudownie się uzupełniające i tworzące oryginalne i silne trio. Benilde, Ana Luz i moja ulubienica temperamentna Georgina – wspaniałe i mądre kobiety o barwnych biografiach. Dbające nie tylko o rodzinę. A do tego plany biura detektywistycznego...\nI wreszcie sama Etel. Chorowita dziewczyna, osierocona przez matkę przy narodzinach, nieznająca ojca, wychowywana przez dającego jej pełną swobodę i przerażonego instytucją rodziny homoseksualnego wuja. Zbierając materiały do książki, opowiada także własną historię, doświadczenia, miłości, a przede wszystkim próbuje odnaleźć siebie i swoją tożsamość. Bywa niezmiernie irytująca, nie raz należałoby nią mocno potrzasnąć, różni się znacznie od galisyjskich kobiet. Choć gdy trzeba, umie znaleźć w sobie siłę. Jej osobista opowieść , odkrywanie przeszłości mocno zaskakuje.\nAch, te hiszpańskie klimaty, ten sposób narracji, te opowieści. Od razu czuć, jak silnie ta literatura jest zakorzeniona w miejscu, którego dotyczy. I jak inne jest to spojrzenie na rzeczywistość, jak inne traktowanie takich tematów jak namiętność, miłość, inne podejście do takich tabu jak kazirodztwo i bolesne zdrady. A do tego wdzięcznie opowiedziana rzecz. Co jednak ujęło mnie na samym początku i sprawiło, że wiedziałam, iż książkę polubię to opisowe tytuły rozdziałów, pokrótce opisujące zawartość – moja wielka słabość, powrót do XVIII-wiecznych powieści, do Toma Jonesa, do Podróży sentymentalnej przez Francję i Włochy. Nie sądziłam nawet, że taka drobnostka da mi tyle radości.\nAutor: sQra o 15:43 Brak komentarzy:\nEtykiety: kazirodztwo, literatura hiszpańska, Marina Mayoral, miłość, moralność, Muza, namiętność, powieść psychologiczna, rodzina, samotność, tożsamość


Pikowana pufa Diamanto Silver Gray Twój sklep internetowy\n» Pikowana pufa Diamanto Silver Gray\nCena: 869,96 zł 879,87 zł 869.96\nKod produktu: IH-1000SG\nStylowe prostokątne siedzisko, będące rewelacyjnym uzupełnieniem każdego wnętrza, w szczególności w stylach glamour, nowojorskim, czy nowoczesnym. Oryginalny wzór ramy w połączeniu z pikowanym siedziskiem nada szyku i sprawi że pufa wizualnie nie przytłoczy twojego salonu czy przedpokoju. Siedzisko wykonane zostało z bardzo przyjemnej w dotyku satynowej tkaniny w czarnym kolorze. Dzięki zastosowaniu domieszki poliestru, pufę bardzo łatwo utrzymać w czystości. Regulowane nóżki zapewniające stabilność na nierównym podłożu.\nTagi: pufa siedzisko do przedpokoju garderoby przedpokój garderoba wygodne siedzenie z tkaniny satyna saty


Problemy koneckiego szpitala - Radio Plus Radom\nProblemy koneckiego szpitala\nwtorek, 16 września 2014 09:01 / Autor: Marcin Prejs\nZ oddziału chirurgii naczyniowej szpitala w Końskich odeszła większość lekarzy. Nie chcą zgodzić się na mniejsze wynagrodzenia. Skarżą się również na kierownika naczyniówki, ktory ich zdaniem nadużywa alkoholu.\nSześciu lekarzy szpitala w Końskich zrezygnowało z pracy. W piśmie, które skierowali do władz powiatu i miasta piszą, że powodem takiej decyzji były nowe warunki wynagrodzenia zaproponowane przez dyrektora szpitala. Skarżą się również na kierownika naczyniówki, ktory ich zdaniem nadużywa alkoholu. Jak twierdzą, w takich warunkach już dłużej nie mogli pracować. "Otrzymane wypowiedzenia warunków pracy i płacy potraktowaliśmy jako impuls do rozstrzygnięcia największego problemu w funkcjonowaniu Oddziału, a związanego właśnie z osobą Kierownika Oddziału, który z uwagi na wieloletnie nadużywanie alkoholu i pozostawanie pod jego wpływem także w pracy, nie jest już dłużej w stanie kierować Oddziałem w sposób zapewniający jego normalne funkcjonowanie i bezpieczeństwo pacjentów" - piszą.\nOd dwóch tygodni na oddziale chirurgii naczyniowej, czyli w Świętokrzyskim Centrum Chirurgii Naczyń i Angiologii w Szpitalu Specjalistycznym w Końskich pracuje już tylko dwóch specjalistów chirurgii naczyniowej i czworo lekarzy w trakcie specjalizacji. Zdaniem Wojciecha Przybylskiego, dyrektora placówki, oddział pracuje normalnie. Przyznaje, że zaproponował wszystkim lekarzom na naczyniówce obniżenie zarobków, bo oddział zwyczajnie się nie bilnasował, był za drogi. Część lekarzy nie porzystała na nowe warunki i stąd cały problem. O zarzutach lekarzy wobec kierownika oddziału nie chce rozmawiać. Jego zdaniem to pomówienia.\nOddział chirurgii naczyniowej szpitala w Końskich był pierwszym o takiej specjalizacji w województwie świętokrzyskim. Przez długie lata był jedynym w województwie i kształcił specjalistów z tej dziedziny.\nszpital Końskie naczyniówka


Turbosprężarka 760774 3\nOferujemy regenerację lub sprzedaż zregenerowanej w 100% sprawnej turbosprężarki 7607743 GARRETT.\nTurbosprężarka 7607743 dostępna jest również pod numerami:\nFord C-MAX 2.0 TDCi,\nFord Focus II 2.0 TDCi,\nFord Galaxy II 2.0 TDCi,\nVolvo-PKW C30 2.0 D,\nVolvo-PKW C70 II 2.0 D,\nVolvo-PKW S40 II 2.0 D,\nVolvo-PKW V40 2.0 D,\nVolvo-PKW V50 2.0 D.\nTurbina 760774-3 Regulacja turbo z technologią VNT\nPo przeprowadzonej regeneracji turbosprężarki ważnym etapem jest jej regulacja. Turbosprężarka ze zmienną geometrią łopatek sterowana jest zaworem podciśnieniowym tzw. gruszką turbiny. Dlaczego ważna jest regulacja gruszki turbiny? Wspomniana gruszka, a raczej jej sztanga odpowiada za położenie łopatek zmiennej geometrii VNT. Wydłużenie sztangi turbiny powoduje późniejsze zamykanie się łopatek VNT, czyli spowalnia reakcję turbo oraz przyspiesza obniżenie ciśnienia po uzyskaniu jego zadanej wartości. Z kolei skrócenie powoduje wcześniejsze zamykanie się łopatek VNT, następuje wcześniejsze uzyskanie ciśnienia doładowania, jednakże może wystąpić problem z płynnym obniżeniem ciśnienia po uzyskaniu zadanego ciśnienia.\nO tym, że została źle ustawiona gruszka turbiny, świadczą objawy takie jak:\nwystępowanie turbodziury – opóźniona reakcja samochodu na pedał gazu,\npojazd nie ma wystarczająco mocy – problem z jazdą pod górę.\nBrak przeprowadzonej regulacji turbosprężarki znacznie obniża komfort jazdy, co więcej doprowadzić może do uszkodzenia silnika samochodu, ale również wpływa na żywotność samej turbiny. Po przeprowadzonej regeneracji ważne jest również to, aby wymienić stary olej na nowy – wysokiej jakości, który zapewni prawidłowe smarowanie. Dodatkowo uzupełniając olej, należy się upewnić, że jego poziom jest prawidłowy. Zarówno zbyt duża dawka oleju, jak i jego niedostateczna ilość spowodować może poważne usterki. Kolejną równie ważną kwestią jest wymiana uszczelek, pamiętać należy o doborze ich odpowiedniego rozmiaru. Odradzamy stosowanie silikonów i past uszczelniających, spowodować one mogą zator przewodów oraz mogą przedostać się do silnika, powodując jego uszkodzenie.\nLepiej zapobiegać, niż leczyć – profilaktyka turbosprężarki\nPoniżej przedstawiamy kilka prostych działań, które pomogą zapobiec awariom turbiny:\nprzeprowadzanie regularnej wymiany oleju silnikowego oraz wymiany filtra oleju,\nsystematyczne kontrolowanie poziomu oleju,\nzalewanie zbiornika paliwem dobrej jakości,\nokresowa kontrola ciśnienia układu smarowania.\nNależy również unikać osiągania bardzo wysokich obrotów na zimnym silniku, jak i również po dłuższej i dynamicznej podróży nie gasić od razu silnika – pozwól mu chwilę popracować na wolnych obrotach.\nCo ile regenerować turbinę? Turbiny warto regenerować zawsze ilekroć ulegają one ...