Proces diabła - ebook - Adrian Bednarek - bookto.pl\ncena od: 14.90 zł\nJestem diabłem w ludzkiej skórze.\nJestem seryjnym mordercą broniącym innego mordercy…\nKilka lat temu na ulicach Krakowa siał terror Rzeźnik Niewiniątek. Został ujęty przez policję i skazany na dożywocie, jednak piekło młodych dziewczyn wcale się nie skończyło. Dzieło kontynuował bowiem człowiek dokonujący rytualnych morderstw na prostytutkach. Przestępca, ochrzczony przez prasę mianem Rozpruwacza z Krakowa, wpada w końcu w ręce policji, a jego adwokatem zostaje młody, spragniony sukcesów zawodowych prawnik, Kuba Sobański, który postanawia zrobić wszystko, by wygrać proces. I wygląda na to, że może mu się to udać – przecież nikt nie zrozumie mordercy lepiej niż inny morderca...\nTymczasem w życiu Sobańskiego pojawia się tajemnicza kobieta, która sprawia, że wszystkie jego bolesne wspomnienia powracają, a schowane pod przykrywką modnych ubrań pragnienia znów dają o sobie znać. Ile będzie w stanie zaryzykować, by po raz kolejny spróbować uciszyć swoje demony i dać sobie szansę na normalne życie?\nZastanawialiście się kiedyś, co się stanie, kiedy jeden seryjny morderca będzie bronił przed sądem swojego kolegę po fachu? Takiej dawki zła, intryg i kłamstw nie znajdziecie w żadnej innej książce.\n„Proces Diabła” to najprawdziwsze i wstrząsające studium zła. Oto kontynuacja „Pamiętnika Diabła”, która udowadnia, że Adrian Bednarek przeciera dla siebie nowe szlaki thrillera psychologicznego!\nLiteratura kocha śmierć i postaci seryjnych morderców. „Proces diabła” jest kolejną książką, która podejmuje ten temat, ale jako jedna z nielicznych odwraca całkiem nieźle funkcjonujący schemat o zabójcy budzącym odrazę oraz ofierze mającej wywoływać współczucie i sympatię czytelnika. To właśnie główny bohater i tytułowy diabeł, jego niepokojące i mroczne monologi wewnętrzne, które przedstawiają wręcz sensualny i obsesyjny pociąg do morderstwa sprawiają, że ta powieść to rewelacyjny thriller psychologiczny odwołujący się do mrocznej strony ludzkiej natury.\nDaria „Ariada” Szafran, naszksiazkowir.blogspot.com\nDzięki twojej obecności nigdy nie tracę wiary w siebie.\nNie czuję się winny, współczuję ludziom,\nktórzy czują się winni.\nWolnym krokiem przemierzam krakowskie uliczki otaczające Rynek Główny. Mijam tłumy ludzi. Jak zwykle w ciepły piątkowy wieczór masa turystów, studentów i rodowitych krakusów wychodzi korzystać z uroków życia.\nPrzystaję, żeby odpalić papierosa. Zawieszam wzrok na atrakcyjnej blondynce idącej z naprzeciwka. Odpowiada mi zalotnym uśmiechem. Gdybym chciał, mógłbym zaprosić ją na kawę w ogródku piwnym, później na kolację do najdroższej restauracji na rynku, kupić butelkę wina i zaproponować kontynuację wieczoru w moim mieszkaniu na Salwatorze. Zgodziłaby się z radością. Jestem przystojnym dwudziestosiedmiolatkiem, mam penthouse na ostatnim piętrze, BMW M3 w garażu i zaczynam pracę w jednej z najlepszych kancelarii prawniczych w mieście. Atrakcyjne blondynki mi nie odmawiają. Spełniam ich wszystkie wymagania, niestety, one nie spełniają moich.\nNa mojej twarzy pojawia się tylko wyćwiczony uśmiech i idę dalej. „Innym razem, mała” – myślę, zatrzymując się sto metrów przed bocznym wejściem do bazyliki Mariackiej. Stoi tam grupa dwudziestu, może trzydziestu osób. W większości młodszych ode mnie. Jest to ostatnie miejsce, w którym powinienem być, ale nie potrafię oprzeć się pokusie. Muszę, choćby z daleka, zobaczyć to na własne oczy. Dziś jest piętnasty czerwca, kolejna rocznica skazania seryjnego mordercy zwanego Rzeźnikiem Niewiniątek. Ludzie przed wejściem to jego rodzina, znajomi lub jacyś chorzy fanatycy. Czuwanie zorganizowali rodzice mordercy, sam dowiedziałem się o tym od mojej koleżanki – alkoholiczki. Podobno od dwóch lat błagali Kościół, żeby zezwolił na mszę w intencji spokoju duszy ich syna. Za każdym razem dostawali odpowiedź odmowną. Dopiero po kilku latach próśb kler zgodził się na grupowe czuwanie ze świeczkami, różańcami, obrazkami i innymi dziwnymi relikwiami niemogącymi już nic zmienić. W dodatku zorganizował je w piątkowy wieczór, aby mieć pewność, że większość prawdziwych fanów Rzeźnika Niewiniątek – ludzi, których fascynują jego czyny – będzie pochłonięta własnymi przyjemnościami i nie pofatyguje się pod bazylikę. Duchowni mieli rację. Biorąc pod uwagę, że czynami człowieka, który z niezwykłą brutalnością zamordował siedem atrakcyjnych studentek, interesowała się cała Polska, trzydziestu uczestników to niezwykle skromna liczba. Inna sprawa, że nikt tego nie nagłaśniał i tylko w drodze wyjątku pewne kręgi dowiedziały się o czuwaniu.\nZ bezpiecznej odległości obserwuję ludzi czekających, aż duchowny otworzy im drzwi. Nie ma wśród nich rodziców – prawdopodobnie czekają w środku lub regulują rachunek za kościelną usługę. Ci, którzy stoją na zewnątrz, wyglądają na podekscytowanych. Kilkoro trzyma małe karteczki z narysowanym symbolem Chaosu. Chcą w ten sposób upamiętnić znak zostawiany przez mordercę na miejscach zbrodni. Oni raczej nie zostaną wpuszczeni do bazyliki.\nWiększość trzyma zdjęcie przedstawiające młodego, uśmiechniętego chłopaka o czarnych kręconych włosach. Zdjęcie Tomasza Rogowskiego skazanego za czyny Rzeźnika Niewiniątek. Rogowski stał się miejską legendą. Jego osiągnięcia przeszły do historii kryminalistyki. Skazany na dożywocie, nigdy nie przyznał się do winy, uparcie twierdził, że nikogo nie zabił, choć dowody obciążające go były niepodważalne. Po skazaniu został zabity przez współwięźnia, dzień przed przenosinami do pojedynczej celi.\nPlotki mówią, że maczał w tym palce komendant Kubiak, którego córka była ostatnią ofiarą Rzeźnika Niewiniątek. Kubiak publicznie przysiągł złapać zabójcę. Złapał, ale nie zrobił tego dzięki swojemu zmysłowi detektywa. Rzeźnik Niewiniątek nigdy nie popełniał błędów. Obserwował ofiarę, szukał jej najsłabszych punktów, wchodził do jej domu lub mieszkania i patroszył żywcem. Siał postrach wśród krakowskich studentek. Kubiak nie miał zielonego pojęcia, kto jest zabójcą. Choć korzystał z pomocy najlepszych śledczych w Polsce, nie zbliżył się do niego nawet na krok. Tomasz Rogowski został wskazany przez świadka. Jego tożsamość, obiekt pożądania wszystkich mediów, wciąż pozostaje anonimowa. Zna ją tylko kilkudziesięciu uczestników procesu Rzeźnika Niewiniątek, ale każdy podpisał przysięgę milczenia. Świadek może ujawnić się tylko sam.\nLudzie czekający przed wejściem do kościoła liczą, że kiedyś to zrobi. W przeciwieństwie do nich bardzo dobrze znam tożsamość świadka. Oprócz tego znam też każdy, nawet najdrobniejszy szczegół jego nieprzyzwoicie seksownego ciała. Wiem, jakie miał plany na przyszłość, marzenia, upodobania, jaka jest ulubiona potrawa świadka, a nawet jaką lubi nosić bieliznę. Ze mną świadek Julia Merk przeżyła najlepsze i najgorsze chwile swojego życia. Przeze mnie poznała Tomasza Rogowskiego, rzuciła mnie dla niego i spotykała się z nim tak długo, aż w końcu skojarzyła podstawione fakty i wydała go.\nRogowski był moim dilerem. Handlując kokainą, dorabiał do studiów. Naiwni uczestnicy czuwania nie mają pojęcia o niczym. Nie wiedzą, że Julia Merk nigdy się nie ujawni. W noc po skazaniu Rogowskiego, gdy pijana spała na mojej kanapie, wstrzyknąłem jej uzależniającą dawkę heroiny. Jest święcie przekonana, że to Rogowski szprycował ją narkotykiem, jeszcze zanim go wydała. Teraz leczy niechciany nałóg w różnych klinikach i podobno jej to nie wychodzi. Nie rozmawiałem z nią od trzech lat i chcę, żeby tak pozostało.\nDrzwi bazyliki otwierają się. Chętni na czuwanie wchodzą do środka. Wśród nich dostrzegam kilka szczupłych, długowłosych brunetek. Ich widok sprawia, że po plecach przechodzą mi przyjemne dreszcze. Rzeźnik Niewiniątek polował tylko na brunetki, ale dziewczyny pod kościołem czują się całkowicie bezpieczne. Kilka lat temu nie chodziły tak spokojnie po ulicach. Teraz, kiedy koszmar minął, mogą do woli randkować, odwiedzać kluby, chodzić na czuwania i bez obaw wracać samotnie do domów. Ale nie mają pojęcia, że Rzeźnik Niewiniątek żyje, ma się dobrze i stoi sto metrów dalej.\nUśmiecham się na myśl o tym, odpalam kolejnego papierosa i odchodzę spod bazyliki Mariackiej. Idę do samochodu. Po drodze kolejna blondynka próbuje zaczepić mnie swoim uśmiechem. Ignoruję ją. Tę noc chcę spędzić, mając za towarzystwo jedynie kokainę, piwo i wspomnienia. Wspomnienia pełne bólu, wstydu, cierpienia i w efekcie skutkujące narodzinami potwornych żądz, przez które dokonałem wielkiego dzieła. Tomasz Rogowski stał się Rzeźnikiem Niewiniątek, bo ja tak chciałem. Odpowiedział za moje zbrodnie. Choć minęły trzy lata, wciąż dokładnie pamiętam, dlaczego je popełniłem. Klara, imię wyryte w mojej pamięci na wieczność niczym płaskorzeźba w kamieniu, nie pozwala mi zapomnieć. Przez nią stałem się diabłem w ludzkiej skórze, dzięki Rogowskiemu wciąż cieszę się spokojnym snem w raju.\nSzła jedną z nieoświetlonych ulic podkrakowskiej Wieliczki. Ciepły wiosenny wiatr w połączeniu z szumem drzew działał na nią kojąco. W okolicy znajdowało się kilka niewielkich domków z początku lat dziewięćdziesiątych. Większość wynajmowali lub spłacali pracownicy pobliskiej kopalni soli. Ale nie wszystkie. Ten, do którego zmierzała, z pozoru taki jak inne, szary i przeciętny, był jej miejscem pracy.\nPewnym krokiem dreptała na swoją zmianę w agencji towarzyskiej. Zaczynała o trzeciej nad ranem. Miała na sobie szary, sięgający kostek prochowiec, pod którym ukrywała strój roboczy – czerwony lateksowy kostium z wycięciami na sutki oraz pończochy. Na nogach lśniły szpilki. Magda – tak miała na imię. Dwudziestotrzyletnia wychowanka domu dziecka, bez stałej pracy, wykształcenie podstawowe. Nie miała przed sobą świetnych perspektyw, dlatego zdecydowała się chwycić ostatniej deski ratunku, dzięki której mogła zarobić na coś więcej niż rachunki. Została dziwką.\nWiedział o tym. Obserwował ją od dłuższego czasu. Jego uwagę przykuły jej długie nogi, średniej długości blond loki i spojrzenie zranionego pisklęcia. Czekał bardzo długo, stał się niewidzialnym towarzyszem jej życia. Przyglądał się jej tygodniami, snując najskrytsze wizje. Mimo jej niewątpliwych walorów brzydził się nią. Podobnie jak wszystkimi innymi. Przyprawiały go o mdłości, a jednocześnie nie pozwalały przejść obojętnie.\nMagda będzie jego kolejnym grzechem. Zmierzała pewnym krokiem do jaskini, w której musiała spełniać zachcianki podnieconych i nieznających granic fantazji żonatych pracowników kopalni soli. Dzisiaj jej męki dobiegną końca. Ulica, na której zaczynała swą karierę, stanie się jej grobem. Od celu dzieliło ją jakieś osiemset metrów i jeden zakręt w połowie ciemnej drogi.\nLatarnie od dawna nie działały. Stał za właściwym zakrętem. Czekał na nią od piętnastu minut. Obserwował ją na tyle długo, żeby oszacować czas, jaki zajmuje jej dojście z mieszkania do miejsca pracy.\nDziś przestawał być jej obserwatorem. Nadeszła długo wyczekiwana pora działania. Czas wymierzenia kary i przypomnienia światu o sobie.\nNie zabijał. Nie był mordercą. Nikt tak go nie postrzegał, on sam też nie. Świat widział w nim potwora, krwiożerczą bestię, która zsyła na ziemię chaos. Ale on wiedział, że robi jedyną słuszną rzecz mogącą odkupić grzechy. Przede wszystkim robił to dla niej. Tylko z miłości do niej mógł zagłębić się w ciało tej obrzydliwej, z własnej woli sprzedającej swój najcenniejszy dar kobiety. Ona była całym jego światem i nic nie mogło ich rozdzielić. Choć jego życie już dawno stało się pasmem niekończących się sukcesów i obfitowało w szczęście, wciąż zależało mu tylko na niej. Myśli pobudzały go do działania. Podniecenie zmieszane ze strachem narastało z każdym centymetrem pokonywanym przez Magdę. Mimo szumiących na wiosennym wietrze drzew słyszał jej kroki. Stukot obcasów o chodnik. W końcu spełni się to, na co czekał długie pięć miesięcy. Potem powinien nastąpić spokój.\nOdchylił długi, sięgający niemal ziemi, czarny zamszowy płaszcz. Pod nim miał schowany w pochwie miecz samurajski. Prawdziwy rarytas. Na twarz założył czarną maskę z wycięciem na oczy. Głowę przykrył czarnym kapeluszem z czerwonym podbiciem. W prawej dłoni trzymał niewielką czarną skórzaną teczkę. Schował w niej narzędzia swojej pracy. Lewą dłonią sięgnął pod płaszcz. Chwycił za rękojeść miecza. Serce od dawna biło mocno, ale gdy poczuł przez rękawiczkę chłodną stal, uderzenia potężnego mięśnia sercowego gwałtownie przyspieszyły. Już nie myślał o niej, pozostała gdzieś w zakamarkach jego głowy, bezpieczna. Myślał o oczyszczeniu.\nMagda była o krok. Czuł w powietrzu zapach jej tanich perfum i olejków, które nakładała przed wyjściem do pracy i przed każdym kolejnym stosunkiem. Zawsze najpierw można było ją poczuć, dopiero potem zobaczyć. Nigdy nie mógł się do tego przyzwyczaić. Zapachy powodowały, że brzydził się nią jeszcze bardziej. Zakręciło mu się w głowie, strach opanowywał jego ciało. Musiał stać się panem jej losu. Zaraz miał poczuć pełnię władzy nad ludzkim życiem.\nŚcisnął miecz i ruszył do przodu. Uderzenia obcasów o asfalt stały się jeszcze głośniejsze. Dzieliły ich może dwa metry.\nPostawił teczkę na ziemi. Użyje jej za chwilę.\nGdy zapachy i dźwięki zlały się w jedno, ruszył do ataku. Wyskoczył zza rogu z dłonią na rękojeści.\nByła tuż przed nim. Zamierzał rozpocząć ten wyjątkowy proces od nowa, gdy nagle jej sylwetka zatrzymała się przed jego oczami. W tym samym momencie poczuł straszliwy ciężar na plecach. Na ułamek sekundy czas zatrzymał się w miejscu, jej postać stała sztywno niczym figura woskowa. Uderzenie. Kompletnie zaskoczony siłą ciągnącą go w dół, upadł przy wtórze pełnych przerażenia krzyków Magdy. Ekscytacja minęła, pojawiła się panika. Poczuł ból spowodowany zderzeniem z asfaltem. Chciał wstać, ale coś wciąż go przygniatało i zaczęło wbijać mu się w plecy. Już wiedział, że to nie coś. To człowiek klęczący mu na plecach. Poczuł piekący ból w okolicach lędźwi. Lewą rękę nadal miał zaciśniętą na rękojeści miecza, a prawą wyciągniętą przed siebie. Po chwili usłyszał charakterystyczne kliknięcie i poczuł coś metalowego wbijającego się w głowę, z której wcześniej, podczas upadku, spadł kapelusz. Napierało z całych sił i pachniało prochem. Jego nos nigdy się nie mylił, zawsze wyczuwał zapachy lepiej od innych. Metal i proch, wiedział, co to połączenie oznacza.\n– A teraz wyciągnij grzecznie rączkę spod płaszcza, wyprostuj ją przed siebie i nie próbuj kombinować, bo naprawdę z miłą chęcią odstrzelę ci głowę. – Napierający na niego człowiek syknął niczym wąż.\nDźwięk wypowiedzianych słów zwiastował nadciągającą katastrofę. Nie zastanawiał się długo. Głos brzmiał zbyt pewnie, by podejrzewać jego właściciela o blef. Szybko rozważył możliwości. Jego mózg zawsze pracował nad wyraz intensywnie. Teraz rejestrował tylko jedną opcję. Mówiła, że ten, kto trzymał pistolet przy jego głowie, nie żartuje i z przyjemnością pozbawi go życia.\nBył w pułapce. Puścił trzon miecza i powoli wyciągnął rękę.\n– Szkoda, że czegoś nie spróbowałeś. Jesteś aresztowany – usłyszał.\nDźwięk tych słów brzmiał niczym wyrok. Wiedział, że wpadł w kłopoty. Wiedział, że mogło tak się stać. Brał to pod uwagę, ale nie sądził, że naprawdę nastąpi. Pocieszał się w duchu. Myślał o niej, to dodawało mu sił. Zawsze tak było i teraz będzie podobnie. Był o tym przekonany. Liczyła się tylko ona. A ona była bezpieczna.\nLudziom często się wydaje, że stagnacja to coś negatywnego. Okres, w którym każdy poprzedni dzień zlewa się z następnym i kolejnym. W ten sposób mijają tygodnie, miesiące, niekiedy nawet lata. Tak kształtuje się codzienność milionów osobników żyjących na całym świecie. Szara, nudna i do bólu przewidywalna. Praca, dom, leniwe wieczory spędzane na kanapie, kilkugodzinny sen. A potem powtórka wszystkiego. Koło toczy się dzień w dzień, a jedynym, co może je zatrzymać, wydaje się śmierć. Tym, co trzyma wtedy przy życiu, jest nadzieja. I wiara, że pewnego dnia w jakiś magiczny sposób odmieni się los i że znów wydarzy się coś niesamowitego. Coś, co zmieni bieg rzeczy, zaleje szarość paletą barw.\nMnie nuda wcześniej nie groziła. Nie dopadały mnie rutyna, brak ekscytacji czy uczucie znużenia. Dni nigdy nie powtarzały się w kółko z taką samą przemijalnością. Nie obawiałem się stagnacji. Wcześniej jej nie znałem. Kiedyś towarzyszyły mi ból i paniczny strach. Później do głosu doszły żądze i pragnienia, które uczyniły mnie kimś więcej, wywoływały przerażenie w ostatnich chwilach cudzych żyć, pozwalając zapomnieć o własnych słabościach. Kończyłem egzystencje nierzadko wypełnione stagnacją. Zawsze, w każdym stanie, w jakim się znajdowałem, adrenalina doładowywała moje serce, sprawiając, że nie mogłem narzekać na nudę.\nGdy wreszcie i mnie dopadła stagnacja, z miejsca stała się moją nową, ulubioną używką. Zaciągałem się nią od prawie trzech lat i nie zamierzałem przestawać. Nuda potrafi być wspaniała. Delektuję się każdym kolejnym dniem przekonany, że nikt mnie nie ściga. Czas przemija w poczuciu całkowitego bezpieczeństwa. Nigdy nie sądziłem, że pokocham tę przyjemną przemijalność. Wciąż realizuję skrupulatnie plany dotyczące mojej przyszłości, a od pewnego momentu przeszłość stała się jedynie dumnym, nostalgicznym wspomnieniem. Wciąż jestem świadom, jakie piekło rozpętałem, i nadal potrafię czerpać przyjemność, myśląc o tym, czasem nawet tęsknić. W końcu przez ponad rok byłem Rzeźnikiem Niewiniątek, najbardziej poszukiwanym seryjnym mordercą w historii Polski. Nigdy nie pożądałem sławy, jednak w pewnym momencie wszystko wymknęło się spod kontroli. Na szczęście udało mi się opanować chaos i podarować zaszczyty komuś innemu. Tomkowi Rogowskiemu. Dzięki mnie świat zapamięta go na zawsze jako zabójcę siedmiu niewinnych kobiet i jednego mężczyzny. Uczyniłem go nieśmiertelnym. Uczą o nim na studiach psychologicznych, choć od jego śmierci w więzieniu minęło raptem kilka lat.\nW tamtym czasie moje żądze, dodatkowo spotęgowane odzyskaniem pamięci, tańczyły w głowie niczym instruktorki samby przed karnawałem. Kusiły wizją absolutnego spełnienia. Bałem się. Podjęcie wyzwania wydawało się trudniejsze niż poprzednio. Zatracałem się we wspomnieniach, nie chcąc brać na swoje barki kolejnego ryzyka. Obawiałem się, że mogę popełnić błąd. Z czasem nauczyłem się z tym żyć.\nNocami zastanawiam się, czy uspokojenie przyszło wraz z wiekiem i dojrzałością umysłu, ostrzegającego przed karą za zbrodnie, czy też moja potrzeba czai się w zakamarkach, czekając na właściwą chwilę, by znów mną zawładnąć. Koncentruję się na sobie, dzięki czemu w moim świecie zapanowała nuda niemal doskonała.\n– Nad czym rozmyślasz? – spytała urocza blondynka, wracając do łóżka.\nPrzyglądałem się jej smukłemu, opalonemu ciału, które właśnie wytarła po gorącym prysznicu. Opalenizna kontrastowała z niezwykle jasnymi, niemal złotymi kręconymi włosami. Miała dwadzieścia lat, na imię Izabela, a przyjemność, którą stało się jej towarzystwo, czerpałem po raz trzeci.\n– Nad przyszłością – odparłem, zaciągając się papierosem.\nSkłamałem. Ciągle myślę o przeszłości. Choć czuję się idealnie, wciąż nie potrafię wyzbyć się obrazów dawnego życia. One zawsze wracają. Najpierw dzieciństwo, potem okres studiów i całkowite oddanie się żądzom. Wracają, urozmaicając sen w tym cudownie nudnym świecie. Nie są koszmarami, nie powodują strachu ani pobudki ze spoconym czołem. One tylko kuszą, oferując przeżycie niepowtarzalnego stanu. Przypominają, jak może być przyjemnie, wciąż krzycząc, że jestem kimś więcej, i to się nigdy nie zmieni. Gdy nastaje ranek, skupiam się jedynie na przyszłości, zostawiając mrok za sobą, ale noce należą do demonów, na wyłączność.\n– Jakie wizje dostrzegasz w tej swojej przyszłości? – Izabela położyła się obok mnie, głowę oparła na mojej klatce piersiowej. Wyjęła mi z ust papierosa i zaciągnęła się mocno.\nNiewiele wiem o Izabeli. Poznałem ją dwa tygodnie temu w Bibliotece Jagiellońskiej, gdzie gromadziłem materiały do sprawy sądowej, która dzięki niezwykłemu zbiegowi okoliczności prawdopodobnie otworzyła mi drogę do kariery. Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem. Nie wysilałem się zbytnio. Nic więc dziwnego, że młoda atrakcyjna blondynka, siedząca naprzeciwko mnie i zgłębiająca tajniki prawa administracyjnego z jeszcze bardziej znudzoną miną od mojej, wydała mi się dużo ciekawsza niż brnięcie przez stertę kazusów dotyczących dobrowolnego seksu z nieletnimi.\nZ wielką chęcią zrobiłem sobie przerwę i zaproponowałem jej pomoc. Jej niechęć do prawa administracyjnego była tak ogromna, że zgodziła się bez zbędnego namawiania. Dwie godziny zajęło mi przygotowanie dziecinnie prostej pracy na zaliczenie. Odwdzięczyła się wspólną kolacją. Nie planowałem niczego więcej, ale już od dłuższego czasu kąpałem się tylko we własnym towarzystwie i propozycja zaproszenia jej do siebie na lampkę wina sama wyszła mi z ust.\nDziś świętowaliśmy nasze trzecie spotkanie. Choć było całkiem przyjemnie, to codzienna samotność coraz bardziej mi pasowała. Kiedyś robiłem wszystko, żeby stać się duszą towarzystwa, i wychodziło mi to całkiem nieźle.\nNie pytałem Izabeli, skąd jest, czym się zajmuje ani jakie ma plany na przyszłość. Nie chciałem o niej nic wiedzieć, jedynie spożytkować czas wolny, a następnie wrócić do samotności.\n– Ty i ja, razem na tropikalnej wyspie, wśród palm, z dużymi kolorowymi drinkami przybranymi egzotycznymi owocami – powiedziałem to, co w moim mniemaniu chciałaby usłyszeć.\n– Straszny z ciebie bajkopisarz. – Izabela oddała mi papierosa, którego smak zmieszał się z jej świeżo nałożoną szminką. – Co byśmy robili na takiej wyspie?\n– To samo, co tutaj. Jedli, pili i zaspokajali się do granic wytrzymałości. Tylko słońce świeciłoby mocniej.\nZgasiłem papierosa. Złapałem ją za biodra i przerzuciłem na plecy. Zaczęła chichotać. Głos miała cienki, nieco zbyt piskliwy, ale podczas naszych wspólnych wycieczek na granice rozkoszy brzmiała bardzo przyjemnie. Polizałem delikatną skórę szyi. Podobał mi się brak skaz na jej ciele, było perfekcyjnie gładkie. Za jedyną wadę mogłem uznać malutki, odstający pieprzyk pomiędzy piersiami. Jedną rękę wsunąłem pod wewnętrzną stronę jej lewego uda. Ogarnęła mnie fala podniecenia. Izabela poczuła to i cichutko jęknęła. Powoli odchyliłem jej udo. Delektowałem się aksamitną w dotyku skórą. Izabela patrzyła mi w oczy. Widziałem w nich tylko jedno – oczekiwanie. Oczekiwanie na chwilę, gdy znów w nią wejdę i połączymy się w jedność, tworząc ruchomą rzeźbę pożądania.\nTę wyjątkową chwilę przerwał dzwonek telefonu leżącego na szafce obok łóżka. Na moment zastygłem w bezruchu, po czym niechętnie sięgnąłem po aparat. Rzuciłem okiem na wyświetlacz. Dzwoniła Sandra, była dziewczyna mojego tak zwanego najlepszego przyjaciela. Facet popełnił samobójstwo w więzieniu, czym nieświadomie przysporzył mi całej masy kłopotów. Powinienem był teraz odłożyć komórkę i wrócić do zabawy ciałem Izabeli.\n– Zignorujesz ją czy mam być zazdrosna? – spytała nagle, a ja uświadomiłem sobie, że spogląda na wyświetlacz mojego telefonu. Następnie potarła prowokująco nogą po moim podbrzuszu.\nUśmiechnąłem się. A potem odebrałem.\n– Cześć, Kuba, nie przeszkadzam? – W tle słyszałem jakieś hałasy.\n– Tylko troszkę, ale mogę rozmawiać.\nSłysząc te słowa, Izabela zaczęła lizać moje ciało. Na początek klatkę piersiową.\n– Umilasz sobie urlop z małolatą? – W głosie Sandry pobrzmiewała przekora. Sam nie wiem, dlaczego podczas naszego ostatniego spotkania powiedziałem jej o Izabeli.\nNie odpowiedziałem. Izabela musiała słyszeć jej słowa, bo nagle przyjemne ciepło języka, który najwyraźniej miał w planach zejście w dół, zniknęło. Pozostało po nim uczucie niespełnienia w postaci chłodnej wilgoci na ciele.\n– Nieważne. Mam dla ciebie wiadomość – kontynuowała Sandra. – Przypadkiem dowiedziałam się czegoś i pomyślałam, że cię to zainteresuje.\nPrzez ostatnie lata nienaturalnie zbliżyłem się do Sandry. Wprawdzie nasz romans wygasł dawno temu, ale z czasem stała się jedyną osobą, z którą lubiłem rozmawiać. Często urządzaliśmy sobie kokainowe sesje z przyjemną pogawędką w tle. Sandra była całkowicie niezrównoważona i chyba to mnie do niej przyciągało. Wiedziała też, co się dzieje z Julią, kobietą, której życie zmieniłem w piekło. Lubiłem słuchać opowieści, jak to strasznie się pogrąża, próbując po raz kolejny zerwać z heroinowym diabłem. Oczywiście, zdawałem sobie sprawę, że gdyby Sandra poznała mnie naprawdę, wówczas prawdopodobnie skończyłaby martwa albo ja wylądowałbym w więzieniu. W zależności od tego, które z nas okazałoby się szybsze.\n– Dostałaś awans? – spytałem z lekkim rozbawieniem.\nOboje w tym samym czasie zaczynaliśmy pracę w kancelariach adwokackich. Dwóch największych w Krakowie, konkurujących ze sobą na każdej możliwej płaszczyźnie. Nie przeszkadzało nam to utrzymywać dobrych stosunków. Właściwie głównie dzięki Sandrze moja kariera nagle nabrała rozpędu.\n– Jeszcze nie, ale czekam, aż się odwdzięczysz za swój.\nSandra zawsze lubiła dzielić się ze mną różnymi nowościami z kryminalnego półświatka. Była dumna, że rozszyfrowała tożsamość Rzeźnika Niewiniątek, i to jeszcze zanim policja dostała anonimowy telefon wskazujący zabójcę. Wtedy też narodziła się jej obsesja na punkcie seryjnych morderców. Od dłuższego czasu fascynował ją Rozpruwacz z Krakowa. Zbierała o nim wszystkie dostępne opinii publicznej informacje. Uparcie twierdziła, że mordercy należy szukać w kręgach medycznych. Biorąc pod uwagę moje doświadczenia w dziedzinie zadawania bólu, zgadzałem się z nią. To, co Rozpruwacz robił prostytutkom, wymagało nieprzeciętnych umiejętności i niezwykłego opanowania. Spodziewałem się usłyszeć od niej jakąś sensację w sprawie zajmującej najtęższe kryminalne umysły Krakowa.\n– Więc co to za nowość? – Słowne gierki zaczynały mnie nużyć, zwłaszcza że Izabela zrezygnowała z dalszych pieszczot. Usiadła na łóżku i odpaliła kolejnego papierosa, zmieniając moją sypialnię w spowity mgłą Londyn.\n– Całkowicie nieoficjalnie dowiedziałam się, że Wachowski wystawił swoje firmy na sprzedaż i planuje gdzieś zniknąć.\nRoman Wachowski był rekinem giełdowym, którego pomagałem bronić w sprawie o wykorzystywanie seksualne nieletniej. Dzięki zaangażowaniu Sandry udało mi się udowodnić jego niewinność, w którą szczerze wątpiłem.\n– Żartujesz? Przecież nie oskarżą go drugi raz. Co na to twoja koleżanka?\n– Nie wiem tego na pewno. To niepotwierdzona informacja. Podsłuchałam, jak wiceprezes rozmawiał o tym przez telefon. – Niemal szeptała, widocznie obawiała się, że ktoś może ją usłyszeć. – Wiesz, jakie ma wtyki, raczej nie lałby wody, a moja koleżanka w razie draki i tak jest już dla nas nieosiągalna. Wyjechała zaraz po procesie, próbuje zacząć od nowa. Chciałam, żebyś wiedział. Cholera, muszę kończyć – rzuciła w swoim stylu i rozłączyła się.\nUsiadłem na skraju łóżka i zabrałem Izabeli papierosa. Dopaliłem go, wciąż trawiąc informacje otrzymane od Sandry. Zastanawiało mnie, czy policja ma coś jeszcze na Wachowskiego i jak wpłynie to na mój wielki prawniczy sukces. A może Sandra znów miała dzień nawrotu demonicznych wspomnień związanych ze śmiercią Michała i próbując je zabić kokainą, słyszała to, co chciała usłyszeć? Zdarzały się już takie sytuacje.\n– Już się wygadałeś? – Izabela dość dobrze udała głos Sandry. – Świetnie, możesz zatem wrócić do swojego urlopu z małolatą.\nSpojrzałem na nią i uśmiechnąłem się.\n– Co to za koleżanka? – dopytywała.\n– Sprawy zawodowe.\n– Pewnie – odparła sarkastycznie.\nStanęła nade mną. Jej najbardziej intymne miejsce znajdowało się na wysokości mojej głowy. Momentalnie mi się przypomniało, na co miałem ochotę przed rozmową z Sandrą. Złapałem Izabelę za pośladki i przyciągnąłem ją do siebie. Tym razem to ja zacząłem całować jej brzuch. Zataczałem językiem kręgi wokół pasa. Smakowała jak wanilia. Powoli schodziłem w dół. Czułem na ustach pojedyncze włoski. Mocniej ścisnąłem jej pupę. Gdy mój język powoli zbliżał się do celu, wywołując u Izabeli niekontrolowane pojękiwania, dzwonek telefonu znów przypomniał, że gdzieś tam, poza moją sypialnią, istnieje cały obrzydliwy świat i co najgorsze, wciąż nie ma mnie dosyć.\n– Szlag by to trafił! – nieomal krzyknęła. Sięgnęła do szafki nocnej i podniosła mój telefon. – Rozwalę go o ścianę, co ty na to?\n– Sam chętnie bym to zrobił – wymamrotałem, wyjmując jej aparat z dłoni. – Słucham, Kuba Sobański. – Zwykle nie przedstawiam się, nie spoglądając uprzednio na wyświetlacz.\n– Nareszcie. Cały czas miałeś zajęte. – Od razu rozpoznałem, kto mówi.\nTo był Szymon Werwiński, mój pracodawca, właściciel wielkiej kancelarii adwokackiej. Werwiński był jedyną poważną konkurencją dla ojca Julii, dlatego z chęcią skorzystałem z propozycji podjęcia u niego pracy.\n– Mam urlop – odpowiedziałem. – Właściwie nie powinienem odbierać. – Nie byłem zbyt uprzejmy. Respekt czułem przed Rozpruwaczem z Krakowa, przed Werwińskim niekoniecznie.\n– A ja nie powinienem dawać ci płatnego urlopu ot tak sobie.\n– Nie prosiłem o płatny urlop. – Po moim sukcesie w sprawie Wachowskiego mogłem sobie pozwolić na dużo i korzystałem z tego. – Ma pan pod sobą kilkunastu znakomitych prawników, cokolwiek by się działo, poradzą sobie.\n– Jesteś mi potrzebny od zaraz. – Pojawił się rozkazujący ton.\n– Wie pan, że przerywanie urlopu, który sam mi pan dał, jest niezgodne z prawem? – Postanowiłem trochę z nim pograć, co z pewnością nie spodobało się Izabeli. Jej mina świadczyła o tym dobitnie. Czar namiętności zdążył prysnąć.\n– Sobański, posłuchaj mnie uważnie. Powiem to tylko raz. – Zrobił krótką przerwę. – Od dziś mamy nowego, bardzo dobrze płacącego klienta i sprawę, jakiej ta kancelaria jeszcze nie miała. Uwierz mi, chłopcze, dzwonię do ciebie z propozycją życiowej szansy. Nie chcesz jej zmarnować, ale w jednym masz rację. Mam pod sobą kilkunastu znakomitych prawników i każdy z nich padnie przede mną na kolana, żeby usłyszeć ofertę, którą właśnie składam tobie.\nPrzez moment milczałem, analizując jego słowa. Po ostatniej sprawie moja prawnicza wartość wzrosła o kilkaset procent. Werwiński chciał mnie mieć przy czymś bardzo dużym. Głaskał moje ego bardziej, niż Rozpruwacz drażnił. Całe szczęście, że nie wiedział o moich planach na przyszłość. Gdyby tylko miał pojęcie, że zamierzam za kilka lat otworzyć własną kancelarię i przejąć jego klientów, z pewnością nie zaproponowałby mi nic ważnego. Na razie postrzegał mnie, jak większość ludzi, jako rozrywkowego, żyjącego chwilą młodego człowieka. Długo pracowałem na taki wizerunek.\n– Rozumiem, że się zdecydowałeś? Jak długo zajmie ci dojazd pod Wawel? – Werwiński miał rację. Cisza była znakomitą formą odpowiedzi.\n– Około pół godziny. Dlaczego właśnie tam?\n– Za pół godziny pod parkingiem przy ulicy Na Groblach. Tylko się nie spóźnij.\nIzabela zaczęła się ubierać. Werwiński rozłączył się, a ja tylko czekałem, aż piękne ciało, którego jeszcze przed chwilą pragnąłem, wyjdzie. Wiedziała, że za chwilę sam ją wyproszę. Dostrzegłem w jej oczach coś jakby zrezygnowanie pomieszane z upokorzeniem. Miała dopiero dwadzieścia lat, z pewnością nie rozumiała, że może być coś ważniejszego dla mężczyzny niż zabawa jej ciałem.\nMusiałem jak najszybciej przygotować się do spotkania. Jedną z wielkich zalet życia w raju w czasach stagnacji jest to, że każdego dnia może się przytrafić życiowa szansa. Dla mnie ten dzień mógł właśnie nadejść.\nOczekiwanie na przyszłość, kiedy ta jawi się w najpiękniejszych kolorach tęczy, powinno być przyjemne. Nawet gdy spóźnia się o dwadzieścia minut, kosztuje dwa wypalone papierosy i niemal pewną opłatę za przekroczenie darmowego limitu za parking. Często oczekiwania przerastają spodziewane rezultaty. Liczyłem, że w moim przypadku tak nie będzie.\nWolno spacerowałem chodnikiem przy ulicy Na Groblach, marnując czas, który mogłem wykorzystać na zabawę z Izabelą. Spieszyłem się tak bardzo, że nawet nie zaproponowałem jej podwiezienia do domu. Zostawiłem ją na przystanku autobusowym i teraz tego żałowałem. Masowanie jej zgrabnych nóg podczas stania w korkach byłoby z pewnością lepszą rozrywką niż chodzenie tam i z powrotem w oczekiwaniu na Werwińskiego. Nie mając kompletnie nic do roboty, znów pogrążyłem się w myślach. Zabawne, jak uczucia, które kiedyś powodowały strach i ekscytację, z czasem wywołują jedynie sentymentalną nutę. Wciąż przeżywam tamte chwile. Choć w moim życiu od dawna panuje ład i porządek, to podczas nudnego spaceru zrozumiałem, że okłamuję samego siebie. Nocne kuszenia są przyjemne, ale niechętnie musiałem przyznać przed samym sobą, że tak naprawdę nie było dnia, w którym bym o tym nie myślał.\nWciąż mam przed oczami ich twarze. Każdej z osobna. Pojawiają się na przemian, jak w kalejdoskopie. Wszystkie oddały życie za mój spokój. Ich przeznaczeniem było umrzeć, aby zapewnić mi stabilizację. Życie żadnej z nich nie miało znaczenia.\nZ jednym wyjątkiem.\nKlara jest tym demonem, który nigdy nie umarł i najchętniej wyszedłby na powierzchnię, żeby karać mnie każdego dnia. Zwykle zastępuję myśli o niej wizją kolejnej ofiary, taniej imitacji oryginału. Ona jedyna potrafiła rozbudzić we mnie paniczny strach. Skrzywdziła małego, bezbronnego chłopca. Posłużyła się nim jak narzędziem do zaspokojenia własnych demonów. Akurat teraz, gdy wszystkie moje demony śpią przykryte kołdrą utkaną z obawy o własne bezpieczeństwo, a ja czekam na przyjazd życiowej szansy, ona powróciła. Zjawiła się podczas nudnego do granic możliwości spaceru ulicą Na Groblach, gdy przed oczami miałem Wawel, Wisłę, obok nowoczesny parking podziemny, a moje myśli powinna zajmować rozkwitająca kariera.\nNiestety, ukochana siostrzyczka wybrała najgorszy moment z możliwych. Nie potrafiłem zatrzymać obrazów pojawiających się przed oczami. Znów widziałem jej twarz, szaleństwo w tych niezwykłych kocich oczach. Podświadomie poczułem ten niesamowity ból, pieczenie przeszywające moje ciało, a potem satysfakcję wywołaną jej cierpieniem. Cierpieniem, które na zawsze zniszczyło moją rodzinę.\nStarałem się skoncentrować na wszystkim innym, tylko nie na naszych pokojach usytuowanych obok siebie w rodzinnym piekle. Niestety, siostra nawiedziła mnie niczym upiór z zaświatów. Widziałem ją, nawet gdy patrzyłem na wspaniałą budowlę zamku wawelskiego. Jej twarz wyrysowała się w murach obronnych i spoglądała na mnie z tą swoją niezwykłą charyzmą w oczach…\nPróbowałem skupić się na przyszłości i czekającym mnie spotkaniu z Werwińskim, lecz Klara zdominowała mój umysł. Odruchowo zacisnąłem dłonie w pięści, żeby zapobiec trzęsieniu się rąk. Dobrze znałem to uczucie. Znów powracało szaleństwo niszczące moje wnętrze. Nie spieszyło się, dawało mi tylko znak, że nigdy nie zniknęło. Po prostu czekało. Czekało, aż moje życie stanie się normalne. Zachowywało się nad wyraz subtelnie, jakby wyczuwało moje słabe punkty i tylko się nimi bawiło.\nKlakson potężnego czarnego land rovera discovery, który zatrzymał się przede mną, wjeżdżając prawymi kołami na chodnik, w końcu wyrwał mnie z mrocznego transu. Klara szybko uciekła, a mnie pozostała nadzieja, że demony nie pozwolą jej ponownie wyjść spod kołdry, żeby na nowo wzniecić ogień. Przyciemniona szyba w samochodzie zjechała i zobaczyłem głowę Werwińskiego.\n– Wybacz mi brak punktualności, Kuba – odezwał się niezwykle uprzejmie. Sam nie tolerował spóźniania. Szybko jednak zmienił ton: – Wsiadaj!\nWiedziałem, że muszę się skoncentrować na życiowej szansie – czymkolwiek by ona była – a nie na martwej Klarze. Zjawa pojawiła się bez żadnej zapowiedzi, powodując metaliczny chłód przebiegający wzdłuż kręgosłupa, a zaraz po nim potrzebę przeżycia tych chwil jeszcze raz. Tylko to zapewniało mi spokój, a on trwał już bardzo długo i nie chciałem go stracić.\n– Dobrze się czujesz? – spytał Werwiński z dziwną troską w głosie. – Rozumiem, że masz urlop, ale chyba nie wykorzystujesz go na picie od samego rana?\n– Dziękuję, wszystko w porządku. Zamyśliłem się i tyle.\n„Weź się w garść, przeszłości już nie ma” – uspokoiłem się w duchu.\n– Lepiej się skup. Potrzebuję twojego trzeźwego umysłu. – Wrócił tryb rozkazujący. Kiwnąłem tylko głową.\nWnętrze land rovera przypominało trumnę z najnowszymi osiągnięciami techniki, takimi jak nawigacja satelitarna, system samodzielnego parkowania czy sprzęt grający najnowszej technologii. Poza świecącymi gadżetami w samochodzie dominowała czerń w każdej możliwej postaci. Skórzanej, plastikowej i aluminiowej. Woń niedawno zgaszonego cygara przebijała się przez nozdrza, tłumiąc przyjemny zapach nowego samochodu. Gdy tylko zapiąłem pasy, mój pracodawca ruszył, nie pytając nawet, gdzie zostawiłem swój samochód.\nWerwiński był postawnym mężczyzną z łysawą głową, wysokim czołem, wysuniętą do przodu żuchwą, lekką nadwagą i brązowymi oczami. Za kierownicą discovery w swoim czarnym garniturze, białej koszuli i czarnym krawacie wyglądał niczym pracownik Biura Ochrony Rządu. Tworzyłem przy nim dziwny kontrast, ubrany w czarne mokasyny, granatowe spodnie, szarą koszulę, marynarkę tego samego koloru i z artystycznie rozczochraną fryzurą. Werwiński nigdy nie wymagał od pracowników noszenia garnituru poza salą sądową, a ja starałem się, jak mogłem, podtrzymywać wizerunek modnego, kompletnie wyluzowanego człowieka. Dzięki temu nikt nawet nie przypuszczał, jaki jestem naprawdę. Poza tym nienawidziłem garniturów, kojarzyły mi się z ojcem.\n– Nie wiedziałem, że jedziemy na wycieczkę – oznajmiłem. – Mogłem przyjechać bezpośrednio na miejsce.\nPrzejechaliśmy przez most Grunwaldzki i utknęliśmy w korku na Konopnickiej. Kierowaliśmy się ku zachodniej stronie miasta.\n– Powiedziałbym, gdybym wiedział, dokąd będziemy jechać – wyjaśnił Werwiński. – W ostatniej chwili dostałem adres.\n– Więc co to za tajemnicze miejsce, do którego się udajemy? – Życiowa szansa coraz bardziej mnie intrygowała.\n– Areszt śledczy na Czarnieckiego. Do końca nie wiedziałem, w którym areszcie będziemy mogli widzieć się z klientem.\nJechaliśmy wolno, a on ani razu nie wykonał żadnego nerwowego ruchu. Za kierownicą wyglądał niczym poruszająca ustami mumia.\n– Może wprowadzi mnie pan w szczegóły? Kogo tam zastaniemy?\nPokręcił głową i w kąciku jego ust zauważyłem coś jakby uśmiech. Werwiński rzadko się uśmiechał, przynajmniej przy podwładnych. Na jego serdecznym palcu od prawie dwóch lat błyszczała złota obrączka. Wybranką serca była trzydziestokilkuletnia malarka z Krakowa. Słyszałem, że odkąd zmienił stan cywilny, stał się dużo bardziej otwarty na współpracę z młodymi prawnikami. Widocznie dopisało mi szczęście i dlatego dostałem się do tak renomowanej kancelarii.\n– Kuba, jesteś strasznie niecierpliwy. Zanim cię w cokolwiek wprowadzę, muszę być absolutnie przekonany, że chcesz pracować nad tą sprawą.\nToczył jakąś psychologiczną gierkę. Wiedziałem, że oprócz prawa skończył też psychologię. Choć psychologów znałem w swoim niedługim życiu na pęczki, nie umiałem go rozszyfrować. Nie widziałem sensu w odrzuceniu sprawy tak mocno przez niego zareklamowanej.\n– Sam pan twierdził, że to życiowa szansa – przypomniałem mu, jednocześnie chcąc się upewnić, że nie blefował.\n– Może nią być. Sprawa dotyczy morderstwa. – Mówiąc to, nawet na mnie nie spojrzał. Gapił się na archaiczny model daewoo, stojący przed nami w korku na światłach.\n– Kończyłem prawo karne, co w tym zatem dziwnego, że sprawa dotyczy morderstwa? – spytałem zaskoczony. – Większość moich spraw powinna ich dotyczyć.\nWerwiński milczał przez chwilę. Gdy korek nieco się rozładował i mogliśmy jechać szybciej, wreszcie wysilił się i wypowiedział więcej niż pojedyncze zdanie:\n– Nie udawaj zdziwionego, Sobański. Chyba nie myślisz, że zatrudniając kogoś na etat, nie zbieram o nim danych? Dobrze wiem, że spotykałeś się z Julią Merk, która potem sypiała z Tomaszem Rogowskim, bardziej znanym jako Rzeźnik Niewiniątek. Wiem też, że byłeś widzem na jego procesie. Domyślam się, że celowo złożyłeś CV u mnie, choć prawdopodobnie mógłbyś bez problemów dostać pracę w kancelarii Merka.\nTrudno było nie przyznać mu racji. Ojciec Julii, mimo drastycznego ucięcia moich kontaktów z nią, z przyjemnością widziałby mnie w swojej kancelarii. Darzył mnie sympatią. Wciąż nie mógł przeboleć, że jego córka wybrała seryjnego mordercę, który dodatkowo uzależnił ją od heroiny. Stary Merk nie mógł wiedzieć, że to ja załatwiłem tak jego jedyne dziecko.\n– Co to ma wspólnego ze sprawą?\n– Nie wiem, jakie piętno odcisnęła na tobie tamta sprawa. Nie wnikam w twoje życie osobiste, ale wiem jedno. – Zatrąbił na daewoo, które cały czas blokowało lewy pas. Gdy tylko ruch się zmniejszył, Werwiński wyraźnie przyspieszył. Nagle wstąpił w niego jakiś demon drogowy. – Do tej sprawy będzie mi potrzebny chłodny, wyrafinowany i absolutnie skoncentrowany umysł. Zaimponowałeś mi podczas sprawy Wachowskiego. Nie wiem, skąd zdobyłeś informacje i świadka. Nie wnikam w to. Twoja sprawa, grunt, że przysłużyłeś się firmie. Teraz będę oczekiwał podobnych działań. Nieszablonowych. Dlatego musisz rozwiać moje obawy dotyczące twojego spojrzenia na sprawę. Molestowanie nieletniej a morderstwo to zupełnie inna bajka.\nNie miał pojęcia, o czym mówił. Nie mógł wiedzieć, że Rzeźnik Niewiniątek siedzi w jego trumnie na czterech kołach i właśnie słucha propozycji, o jakiej marzy każdy młody prawnik. Mimochodem przypomniałem sobie proces. Przed moimi oczami pojawiła się sala rozpraw. Tomek w pomarańczowym stroju, przerażony, skuty kajdankami. Julia w swoim prowokującym szarym komplecie, z trudem opisująca życie seksualne z oskarżonym. No i nasz ostatni wspólny taniec, który zniszczył jej świat. Werwiński nie miał o tym wszystkim pojęcia. Myślał, że proces Rzeźnika Niewiniątek mógł mnie, postronnego widza, tęskniącego za ukochaną, zniszczyć. Błąd, tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że jestem kimś więcej. Dzieło, którego dokonałem, zmieniło mnie. Pozwoliło mi odzyskać niezburzony do dziś spokój.\n– Mogę panu ręczyć, że proces Tomasza Rogowskiego w najmniejszym stopniu nie wpłynął na mnie negatywnie. Uważam, że dostał to, na co zasłużył – odpowiedziałem całkowicie beznamiętnym głosem.\n– Właśnie to mam na myśli. W głębi duszy cieszysz się, że człowiek, który odebrał ci kobietę i wypatroszył siedem innych, zginął w pierdlu. Teraz masz zrobić wszystko, żeby obronić kogoś oskarżonego o morderstwo! Stanąć po przeciwnej stronie barykady.\n– Ale ten gość nie odebrał mi kobiety, jest naszym klientem i moją przepustką do kolejnego awansu. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, i jeszcze więcej. – Miałem dosyć tej głupiej dyskusji. Chciałem tej sprawy i nie widziałem sensu w dalszym przekonywaniu go.\n– Ciekawy z ciebie typ, Sobański.\nWięcej się nie odezwał.\nAreszt śledczy dzielnicy Podgórze wyglądał, jakby czas zatrzymał się dla niego w połowie lat siedemdziesiątych. Przekraczając próg, zastanawiałem się, czy przypadkiem nie pracują tu milicjanci. Gdyby nie biało-niebieskie auta Kia zastępujące dawne nysy lub fiaty 125p, naprawdę mógłbym dać się nabrać, choć kamienica, w której się znajdował, przywodziła na myśl dwudziestolecie międzywojenne.\nGdy weszliśmy z Werwińskim do strefy przesłuchań, wehikuł czasu przywrócił nas do teraźniejszości. Wszystko wyglądało nowocześnie, korytarze zdawały się mówić „nie łudź się, i tak stąd nie uciekniesz”. Niezwykle uprzejmy młody mundurowy poprowadził nas do sali, w której czekał nasz klient.\n– Mają panowie dwadzieścia minut – oznajmił, otwierając pancerne drzwi pomieszczenia o powierzchni mniej więcej dziesięciu metrów kwadratowych.\nZdziwiło mnie, że stosują środki bezpieczeństwa typu drzwi grubości opony do tira. Strefa przesłuchań była oddzielona od pozostałych części aresztu jeszcze kilkorgiem takich drzwi otwieranych za pomocą czytnika kart. Jedną z kart miał opiekujący się nami mundurowy. Werwiński skinął mu głową, po czym weszliśmy do sali, a policjant wyszedł, zamykając za nami drzwi. Z chwilą przekroczenia progu mój organizm zmienił bieg z piątki na szóstkę, wskakując tym samym na najwyższe obroty. W ogóle nie interesowało mnie pomieszczenie, w którym się znaleźliśmy, ani jego wystrój. Mój wzrok od razu przykuł mężczyzna siedzący przy masywnym stalowym biurku, z rękami i nogami skutymi potężnymi, lśniącymi majestatycznie kajdanami. Sposób jego zniewolenia przywodził na myśl średniowiecze, jedynie pomarańczowy strój przypominał, że wciąż znajdujemy się w dwudziestym pierwszym wieku.\n– Szymon Werwiński… rozmawialiśmy przez telefon. A to Kuba Sobański, człowiek, który pomógł obronić mecenasa Wachowskiego. Przyprowadziłem go zgodnie z pana prośbą. – Mój pracodawca przedstawił nas do bólu uprzejmym tonem.\n„Zgodnie z pana prośbą”? Właśnie zrozumiałem, że Werwiński nie dał mi życiowej szansy ot tak. Tamten człowiek o mnie poprosił. Ciekaw byłem, co zrobiłby mój pracodawca, gdybym odmówił. Skinąłem klientowi głową w geście powitania.\n– Doktor Wojciech Remiszewski, witam panów – odpowiedział lodowatym tonem.\nRemiszewski był postawnym mężczyzną. Mimo skutych kończyn siedział wyprostowany niczym żołnierz na twardym metalowym krzesełku. Jego wiek oceniłem na mniej więcej pięćdziesiąt lat, choć facet mógł być starszy. Świetnie się trzymał. Spod pomarańczowego stroju nie wystawał brzuch, a gdyby mężczyzna wstał, zapewne okazałby się wyższy ode mnie o głowę. Włosy miał gęste, czarne, lekko zaczesane do góry, twarz podłużną, pokrytą dwudniowym zarostem, oczy bardzo ciemne – nie dostrzegłem w nich absolutnie niczego poza pustką. Na pierwszy rzut oka wydał mi się groźnym człowiekiem. Potężne dłonie oraz ramiona, wypełniające niemal w całości pomarańczowy strój, świadczyły o tym, że musiał regularnie chodzić na siłownię. Stałem, nie odzywając się. Nie chciałem wyjść przed szereg.\n– Rozgośćcie się, panowie – powiedział Remiszewski. – Dziękuję, że spełnił pan moją prośbę, panie Werwiński. Miło mi pana poznać, panie Sobański. Gratuluję sukcesu w procesie Wachowskiego.\nObaj zajęliśmy miejsca na równie niewygodnych, choć na szczęście plastikowych, krzesełkach po przeciwnej stronie biurka. Teraz od Remiszewskiego dzieliło mnie około pół metra. Przyglądałem się jego twarzy. Patrzyłem na człowieka oskarżonego o morderstwo. Niestety, mimo że sam zdążyłem rozpętać piekło, nie potrafiłem jednoznacznie stwierdzić, czy ten człowiek był zdolny do odebrania komuś życia. Wyglądał groźnie, nie miałem co do tego żadnych wątpliwości, ale czy byłyby w stanie zabić, a przede wszystkim – z jakiego powodu miałby to zrobić? Patrząc w jego oczy, nie umiałem rozszyfrować, czy mógłby podejść do drugiego człowieka i z zimną krwią odebrać mu życie. Mimo że sam byłem mordercą, nie umiałem wykrywać innych.\n– Nie jest pan zbyt rozmowny, prawda, panie Sobański? – Pytaniem wyrwał mnie z transu.\n– Właściwie to nie wiem, o czym powinniśmy rozmawiać.\n– Mój pracownik ma rację – wtrącił Werwiński. – Czy mógłby pan udzielić nam informacji, których nie powiedział mi przez telefon?\nRemiszewski podniósł swoją potężną dłoń i pogładził nią zarost na podbródku. Nadal patrzyłem w jego oczy. Nie dostrzegłem niczego. Kompletna pustka, niczym u martwego człowieka.\n– Może zacznę od początku, żeby wprowadzić również pana Sobańskiego – rzekł, a Werwiński potwierdził kiwnięciem głowy. – Otóż fakty są takie. Zostałem zatrzymany podczas nocnego spaceru po jednej z ulic w Wieliczce z bronią białą w ręku. Zdaniem oficera, który dokonał aresztowania, nosiłem się z zamiarem pozbawienia życia przechodzącej obok młodej kobiety. Pan to już wie, prawda? – Spojrzał na Werwińskiego. – Zostały mi postawione całkowicie bezpodstawne zarzuty pozbawienia życia czterech młodych kobiet oraz próba zamordowania piątej. Panowie policjanci nie dysponują ani jednym twardym dowodem przeciwko mnie, jednak z tego, co zdążyłem się dowiedzieć do tej chwili, planują przygotować akt oskarżenia, co w efekcie może doprowadzić do procesu. Niemniej nie zamierzam dać im jakiegokolwiek pola manewru, dlatego postanowiłem skorzystać z najlepszej kancelarii w mieście. – Sposób, w jaki przedstawiał swoją sytuację, wydawał się całkowicie pozbawiony uczuć. Ton jego głosu zrobił się obojętny, jakby właśnie opowiadał o zakupie kilku bułek i soku pomarańczowego w osiedlowym sklepie. Mimo swojego trudnego położenia wydawał się zabójczo opanowany.\nW mojej głowie niczym echo odbijało się zdanie „cztery zamordowane kobiety”. Dzięki kontaktom z Sandrą dokładnie wiedziałem, kto dokonał zabójstwa czterech kobiet. Autograf tego człowieka był nie do podrobienia.\n– Jeśli dobrze zrozumiałem, to chcą pana oskarżyć o… – Werwiński pomyślał dokładnie o tym samym co ja i powiedział to na głos. Poczułem, jak moje ciało zalewa pot.\n– Ci idioci twierdzą, że jestem Rozpruwaczem z Krakowa. – Tym razem w jego głosie można było wyczuć lekką nutę niepewności. Nikt nie chce zostać oskarżonym o bycie Rozpruwaczem, zwłaszcza sam Rozpruwacz.\n– A jest nim pan? – wystrzeliłem niekontrolowaną salwę i od razu pożałowałem swoich słów.\nRemiszewski rzucił mi swoje pozbawione uczuć spojrzenie. Jego oczy zrobiły się jeszcze czarniejsze.\n– Pana zadaniem, panie Sobański, jest udowodnienie, że nie jestem. – Posłał mi krótki, nieco złośliwy uśmiech. – Panowie, dzisiaj mamy tylko dwadzieścia minut na rozmowę, dlatego od razu przejdę do konkretów. Po pierwsze, chcę być reprezentowany bezpośrednio przez pana Sobańskiego. Po drugie, nie interesują mnie żadne układy z policją. Jestem całkowicie niewinny. Po trzecie – zwrócił się do Werwińskiego – kwota, o jakiej rozmawialiśmy przez telefon, jest cały czas aktualna. Po czwarte, jeśli sprawa potoczy się po naszej myśli, premia, o której rozmawialiśmy, również będzie aktualna. Pełne akta sprawy prokurator wręczy panom osobiście. Liczę na prężne działania z panów strony.\nPrzez chwilę się nie odzywaliśmy, a ja zastanawiałem się, kim jest ten człowiek. Trudno było mi uwierzyć, że to Rozpruwacz z Krakowa. Policja nigdy nie wpadłaby na jego trop, choć każdy popełnia błędy. Mnie też się one przytrafiały. Patrząc na niego, cały czas próbowałem zrozumieć, czy ręce, które teraz opierały się o metalowy blat, były w stanie poderżnąć gardło młodej dziewczynie, rozpruć jej brzuch i pozbawić wnętrzności. Czy Remiszewski rzeczywiście mógł wycinać kobietom narządy płciowe i zabierać je ze sobą? Wiedziałem jedno – jeśli był tym, za kogo miała go policja, to właśnie poznałem człowieka takiego jak ja.\n– Myślę, że jesteśmy umówieni – zakomunikował Werwiński. – Kuba, od dzisiaj jesteś oficjalnym adwokatem doktora Remiszewskiego.\nSłysząc te słowa, zrozumiałem, że właśnie zaszła wielka zmiana w moim życiu zawodowym. Powinienem czuć dumę i radość. Przecież jeśli go obronię, cały świat stanie przede mną otworem. Jednak zamiast tego poczułem zimny dreszcz przeszywający kręgosłup, a w uszach zadzwoniły ostatnie słowa Klary: „Bo nie zasługujecie na nic więcej”. Jej kocie oczy w ostatnich chwilach miały podobny odcień do oczu Remiszewskiego. Odcień śmierci.\n– Dołożę wszelkich starań, żeby udowodnić pana niewinność! – niemal krzyknąłem. Musiałem szybko odgonić niechciane obrazy sprzed oczu.\n– Liczę na to – odpowiedział krótko Remiszewski.\nWerwiński wyjął ze swojej teczki papiery i wraz z klientem przystąpił do wypełnienia formalności.\nCzułem, że właśnie nadeszła życiowa szansa.\nWydanie drugie, ISBN: 978-83-8083-924-3\n© Adrian Bednarek i Wydawnictwo Novae Res 2018\nREDAKCJA: Andrzej Zysk, Robert Cichowlas\nKOREKTA: Novae Res, Małgorzata Szymańska\nOKŁADKA: Seweryn Swacha\nWydawnictwo Novae Res jest partnerem\nPomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.


Now Foods Rdest Wielokwiatowy Fo-Ti (He-Shou-Wu) 560 mg 100 kapsułek | Sklep NaturaWit\nNow Foods Rdest Wielokwiatowy Fo-Ti (He-Shou-Wu) 560 mg 100 kapsułek\nFo-Ti ( Polygonum multiflorum ), zwany także he shou wu, jest drzewiastą byliną pochodzącą z Chin. Głęboko osadzona w tradycyjnych chińskich systemach ziołowych, roślina ta jest nadal używana ze względu na jej właściwości tonizujące i promowanie ogólnego dobrego samopoczucia.\nFo-Ti (Polygonum multiflorum)(korzeń) 600 mg 1200 mg\nFo-Ti, hypromeloza (kapsułka celulozowa), subst. przeciwzbrylająca: kwas stearynowy (źródło roślinne).\nPreparat niewskazany dla dzieci, kobiet w ciąży lub okresie laktacji. Osoby przyjmujące leki oraz z zaburzeniami pracy wątroby przed zażyciem powinny skonsultować się z lekarzem.


Posty dla taga: Ewa Kuryluk\ninstagram, zdaniem_szota, Ewa Kuryluk, Wydawnictwo Literackie\nGościnią kolejnego podcastu będzie Ewa Kuryluk. Chcecie o coś zapytać Autorkę? Macie na to 30 minut.\nPost udostępniony przez Zdaniem Szota (@zdaniem_szota) Lip 3, 2020 o 10:54 PDT\nWojciech Szot, 04.07.2020 w kategorii instagram, gatunek literacki: non-fiction\nWydawnictwo Literackie, Ewa Kuryluk\n[RECENZJA] Ewa Kuryluk, "Feluni"\nrozmówcami. Na pytanie dziennikarki jednego z portali: „Dlaczego rodzina jako temat literacki?” odpowiada: „Bo pragnę coś opowiedzieć o swoich bliskich. Gdyby mnie interesowała budowa czołgu, napisałabym książkę o budowie czołgu”. „Feluni” to finałowa odsłona trylogii, na którą składają się „Goldi” (finał Nike 2005) i „Frascati” (nominacja do Nike 2010). W pierwszej książce autorka zajeła się biografią swojego ojca, w drugiej - matki. Teraz opowiada najtrudniejszą dla siebie historię Piotra - jedynego brata, który po śmierci ojca zachorował na schizofrenię. Więcej w serwisie Pasje na Empik.com.\nWojciech Szot, 10.06.2020 w kategorii recenzja, gatunek literacki: proza polska\nWydawnictwo Literackie, instagram, zdaniem_szota, Ewa Kuryluk\n“Enigmy rodzinne, banalne jak samo życie rozgryza czas i przypadek” mówi Piotr, brat Ewy Kuryluk, ktorej "Feluni" zamyka autobiograficzną sagę. Autorka postanowiła rozszyfrować enigmę, a efektem tego działania jest niezwykle gęsta opowieść w której na pierwszy plan wysuwają się śmierć i miłość. A w tle można wyczytać portret zbiorowy formacji intelektualnej, której niedobitki przetrwały wojnę, Zagładę, 68 rok, reżim. Do tego w "Felunim" znajdziecie świetną opowieść o... Marii Dąbrowskiej i Annie Kowalskiej, która jest też opowieścią o homofobii elit intelektualnych końca lat 40. Dużo tu...\nWojciech Szot, 06.06.2020 w kategorii instagram, gatunek literacki: proza polska


JAŚ I PIES – Hobby\nStyczeń 5, 2012 Terapia z udziałem psa Brak komentarzy\nJaś od dawna chorował i nie wychodził z domu. Lubił wyglądać przez okno i patrzeć, jak zmieniają się pory roku. Spadł śnieg i wszystko wokoło było czyste i białe. Płatki śniegu krążyły powoli i upadały na ziemię, tworząc zaspy. Było coraz zimniej. Nagle Jaś dostrzegł przy płocie małego pieska, który okropnie trząsł się z zimna. „Tak bardzo bym chciał przygarnąć go do domu”— westchnął — „On miałby ciepło i jedzenie, a ja zyskałbym przyjaciela”. Czy spełni się marzenie Jasia? Jak potoczą się dalsze losy pieska?Sen. Zuzia miała dzisiaj bardzo piękny sen. Śniło jej się, że na urodziny dostała psa. Prawdziwego. Nie pluszowego z plastikowym nosem, ale żywego, cieplutkiego pieska. Gdy się przebudziła, postanowiła poprosić rodzicówo taki właśnie prezent. Jak myślisz, czy sen Zuzi się sprawdzi?Opisane powyżej ćwiczenia są jedynie propozycją kontynuacji sesji terapeutycznych z udziałem psa. Wiele pomysłów powstaje podczas pracy z dziećmi. Niektóre sugestie wychodzą od samych dzieci. Dodatkowa terapia zajęciowa powoduje, że w umysłach dzieci terapia z psem ma charakter ciągły, a nie okazjonalny. Ponadto zaproponowane zadania uatrakcyjniają tradycyjną terapię pedagogiczną.


Co musisz wiedzieć o treningu z suplementacją - http://swltesteweb1.waw.pl/\nDodane: 30-12-2015 12:08\nWybierając markę odżywek dobrze jest kierować się jej opiniami na rynku. Najważniejsza jest czystość. Zawsze można również zasięgnąć rady w jakimś sklepie, np. odżywki białkowe sklep.\nRozpoznanie i walka z bakteriamiWszystko o taksówkach i transporcie osobowymCiepły dom - zadbaj o toOgólnie o czyszczeniu dywanówCiekawostki o kosmetykach arganowych i nie tylko!Jak znaleźć dobre OSK?Triki pozycjonerów - skuteczne pozycjonowanie GliwicePorady o sprzątaniuArticle about moldingSkuteczne pozycjonowanieDla zainteresowanych - wspinaczka górskaBudowa domu i geodeciLeczenie zębów - temat rzekaSamochód - jak go naprawić?Dla romantyków - Costa del SolCzym zajmują się prawnicy - krótko i na tematCała Prawda O Tym Jak uczyć bhp (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Porządki bywają niebezpieczneDom czysty, czy szczęśliwy?Nowoczesne kliniki i szpitale. PrywatnieBecikowe- jak zorganizować i co kupić?Szczury i deratyzacjaRenowacja budynku - jakimi narzędziami?4 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak Położyć KostkęGdy naturalne zęby są już brzydkiePrąd - jak go ujarzmić?Problematyczna skóra? Warto sprawdzić....Jak kłaść wykładziny? Czego użyć?Artykuł o frezarkachTekst o języku


BUBN-1WMB Blues Hansloren by Schock zlewozmywak granitowy 609x457 biały - BUBN-1WMB\n» Blues Hansloren by Schock zlewozmywak granitowy 609x457 biały - BUBN-1WMB\nKod produktu: BUBN-1WMB\nBLUES posiada unikalne kształty w obszarze roboczym, aby umożliwić szybki odpływ wody. Doświadczysz magii zlewozmywak kuchennya BLUES, korzystając przy codziennej pracy. zlewozmywak kuchenny do montażu zarówno podblatowego, nablatowego jak i na równi z blatem ( do montażu podblatowego należy dokupić uchwyty) w zestawie syfon i armatura odpływowo-przelewowa.\n- Wymiary : 60,9 cm x 45,7 cm\n- otwór przelewowy: Tak ( na zdjęciu brak)\nCarysil - materiał składający się w 85% z kwarcu oraz 15% z żywic akrylowych. Cechuje go duża wytrzymałość na temperaturę i ścieralność. Bardzo gładka powierzchnia uniemożliwia osadzanie się nieczystości.\nBlues-M Hansloren by Schock zlew konglomerat 530x457 alumetalik - BLAN-1WMB\nBlues-M posiada unikalne kształty w obszarze roboczym, aby umożliwić szybki odpływ wody. Doświadczysz magii zlewozmywak kuchenna BLUES, korzystając przy codziennej pracy.\nzlewozmywak kuchenny do montażu zarówno podblatowego, nablatowego jak i na równi z blatem.\nw zestawie tylko mocowanie do montażu nablatowego\nw zestawie syfon i armatura odpływowo-przelewowa.\n- Wymiary : 533 cm x 45,7 cm\n- Otwór przelewowy: Tak (na zdjęciu brak)\n- Kolor: alumetalik (połysk) - szarość\nBlues-M Hansloren by Schock zlew konglomerat 530x457 piaskowy- BLPO-1WMB\nBlues-M Hansloren zlewozmywak konglomerat 530x457 piaskowy- BLPO-1WMB\nBLUES posiada unikalne kształty w obszarze roboczym, aby umożliwić szybki odpływ wody.\nDoświadczysz magii zlewozmywak kuchenny BLUES, korzystając przy codziennej pracy.\nBlues-M Hansloren by Schock zlew konglomerat 530x457 espresso - BLEN-1WMB\n- Kolor: Espresso\nModel 56 In-sink-Erator rozdrabniacz odpadów młynek\nJednostopniowa technologia rozdrabniania\nSilnik indukcyjny Dura-Drive niewymagający konserwacji\nElementy rozdrabniające wykonane ze stali nierdzewnej\nStandardowa technologia wyciszająca\nWłącznik pneumatyczny z przyciskami w wykończeniu chromu i stali szczotkowej na wyposażeniu\nWyjmowalna uszczelka antyrozbryzgowa\nKorek z tworzywa\nŁatwość montażu przy uzyciu systemu Quick Lock w standardowych zlewach o średnicy otworu wlotowego od 90mm do 100mm i grubości dna do 20mm. Dostępny opcjonalnie adapter do zlewu o grubości nieprzekraczającej 40mm.\nMożliwość podłączenia zmywarki do naczyń\nMoc 0,55 KM\nObroty silnika 1425 obr/min\nWaga około 7,2kg\nMinta Grohe bateria zlewozmywakowa wyciągana wylewka chrom - 32168 000\nmontaż jednootworowy - bateria kuchenna\nBateria zlewozmywakowa czarna\nDwufunkcyjna z możliwością podłączenia filtra wody\nObracana wylewka 360 st.\nWężyki podłączeniowe: 400 mm\nGłowica ceramiczna: Kerox\nMenuet Hansloren bateria zlewozmywakowa biała - MEBW


23 AKCJA KOLÊDOWANIA MISYJNEGO\nDodane przez r_edyta dnia 12.01.2019\n6 stycznia 2019 r. w Uroczysto¶æ Objawienia Pañskiego i Misyjny Dzieñ Dzieci, 22 grupy skupiaj±ce 104 kolêdników misyjnych od Mszy ¶w. rozpoczê³y 23 Akcjê Kolêdowania Misyjnego na terenie ...\n6 stycznia 2019 r. w Uroczysto¶æ Objawienia Pañskiego i Misyjny Dzieñ Dzieci, 22 grupy skupiaj±ce 104 kolêdników misyjnych od Mszy ¶w. rozpoczê³y 23 Akcjê Kolêdowania Misyjnego na terenie parafii Ko³aczyce. SUMIE z udzia³em przedstawicieli ró¿nych „ras, narodowo¶ci, zawodów” przewodniczy³ Ks. Proboszcz Jan Sabat.\nW liturgiê, tradycyjnie, w³±czyli siê kolêdnicy. Podjêli siê: czytañ, psalmu, modlitwy wiernych, darów o³tarza oraz przygotowali pie¶ni na: ofiarowanie, dziêkczynienie i zakoñczenie Mszy.\nW tegorocznych darach z³o¿yli:\n- pami±tki kolêdowania,\n- ró¿aniec patriotyczny,\n- maskotkê, ró¿añce, szczoteczki do zêbów, strój komunijny, opatrunki,\n- chleb i wino.\nPo rozes³aniu i pami±tkowych zdjêciach, kolêdnicy udali siê na wcze¶niej wyznaczone tereny z krótkim programem wzywaj±cym do pomocy duchowej i materialnej DZIECIOM MISJI. W tym roku w sposób szczególny prosili m.in. o dar, który „tu zaledwie grosz kosztuje, tam jest jak skarb, bo ¿ycie ratuje” np. "szko³a w Burundi o kozê prosi, by mleko dzieciom mog³a przynosiæ”.\nDziêki po¶wiêceniu kolêdników i ofiarno¶ci parafian zebrano na potrzeby dzieci z krajów misyjnych 10 552.09 z³ i 14 euro.\nOpatrzno¶ci Bo¿ej, Matce Naj¶wiêtszej i dobrym Anio³om dziêkujemy za opiekê nad kolêdnikami w piêknej zimowej aurze, bo ¶nieg utrudnia³ w wielu domach wchodzenie po schodach! Dziêki Bogu ka¿dy upadek koñczy³ siê tylko na du¿ym strachu.\nNIC BEZ WAS – te s³owa kieruje do KOLÊDNIKÓW I ICH RODZIN. To dziêki Wam 23 Akcja Kolêdowania Misyjnego mog³a siê odbyæ.\nW historii naszego kolêdowania po raz pierwszy w liczbie 9 "MALOT" :) pojawili siê uczniowie klas drugich. W¶ród kolêdników go¶cili¶my te¿ absolwentów (Ada Rak, Kamila Krajewska, Monika Wêgrzyn, Pawe³ Krajewski). Szczególne podziêkowania kierujê do absolwentek: Natalii Cieniek za pomoc w egzekwowaniu zgód, przy identyfikatorach, puszkach, kredzie, pami±tkach oraz darach o³tarza i Katarzyny Filipek za komentarz do darów.\nDZIÊKUJÊ zaanga¿owanym w liturgiê:\n- czytaj±cym S³owo Bo¿e: Marii Kozik oraz Paw³owi Krajewskiemu,\n- ¶piewaj±cym psalm: Aleksandrze Krajewskiej, Karolinie Rusztowicz, Annie Madejczyk, Patrycji Drzymalskiej, Emilii Podgórskiej, Sylwii Samborskiej,\n- powierzaj±cym Bogu intencje modlitewne: Emilii Podgórskiej, Kindze Krajewskiej, Annie Madejczyk, Monice Wêgrzyn, Kamili Krajewskiej, Paw³owi Przewo¼nikowi oraz "wybrañcom losu", którzy z³o¿yli dary o³tarza. Szczególne podziêkowania nale¿± siê za ¶piew kolêdy "Cicha Noc" w jêzyku ojczystym (Annie Madejczyk), w wersji angielskiej (Aleksandrze Krajewskiej) i wersji niemieckiej (Sylwii Samborskiej), Partycji Drzymalskiej za kolêdê "Za¶nij Dziecino". Do obu kolêd akompaniament muzyczny wykona³ Miko³aj Malinowski. "Mario, czy Ty wiesz"- cudne, g³osowe wykonanie w wersji angielskiej i polskiej - to ¶piew Sylwii Samborskiej i Piotra Jedziniaka, który ku naszemu pozytywnemu zaskoczeniu i za¶piewa³, i zagra³ :)\nRODZINOM KOLÊDNIKÓW SERDECZNE "BÓG ZAP£AÆ" za pomoc w bezpiecznym przebiegu Akcji. Wielu RODZICÓW rozwozi³o na wyznaczone tereny poszczególne grupy, nadzorowa³o grupy, odwozi³o kolêdników do domów po zakoñczeniu kolêdowania, czuwa³o nad pokojowym podliczeniem kasy 😊, spe³nia³o uczynki mi³osierdzia wobec kolêdników: g³odnych nakarmili, spragnionych napoili. Niech Ofiarowane DOBRO wróci w dwójnasób do OFIARODAWCÓW.\nBOGU NIECH BÊD¡ DZIÊKI za KA¯DEGO kto w tym dniu otworzy³ drzwi dla kolêdników. Po raz kolejny parafia KO£ACZYCE pokazuje, ¿e dla bardzo wielu „Nie liczy siê to ile posiadasz, ale ILE dajesz innym i JAK siê z nimi dzielisz”! POKÓJ i DOBRO niech w ka¿dym domu go¶ci a RADO¦Æ I MI£O¦Æ p³yn± w obfito¶ci!!!\nPani PATRYCJI KOZIK DZIÊKUJEMY ZA KWIATY na dar o³tarza. To dziêki Pani trzy osoby dodatkowo mog³y i¶æ w darach, a w tym dniu chc± prawie wszyscy :D.\nDZIÊKUJEMY FOTOGRAFOM: Ks. Grzegorzowi Z. i Wojciechowi Z., którzy upamiêtnili Akcjê mnóstwem przepiêknych zdjêæ.\nNIECH Pan BÓG za WSZELKIE DOBRO WYNAGRADZA potrzebnymi £ASKAMI, TYM WSZYSTKIM, którzy przyczynili siê do zapisania w historii OGNISKA kolejnej, 23 AKCJI KOLÊDOWANIA MISYJNEGO.\nZDJÊCIA Z AKCJI DO WGL¡DU W GALERII OGNISKA :yes:


Kreatyna – fakty i mity - Fabryka Siły\nKreatyna pomimo że jest jednym z najlepiej przebadanych suplementów diety, to nadal stanowi przyczynę największej liczby pytań ze strony ćwiczących. Powodem jest masa różnych poglądów co do jej suplementacji oraz działania. Warto więc przekopać się przez ogrom informacji na temat kreatyny i dokonać podziału na te, które są prawdziwe, i te, które są po prostu wyssane z palca.\n1. Fakt: Kreatyna może być stosowana całorocznie\n2. Mit: Kreatyna tylko przy budowaniu masy\n3. Fakt: Suplementacja kreatyną wymaga stażu treningowego\n4. Mit: Kreatyna jest sterydem\n5. Mit: Efekty są uzależnione od formy kreatyny\nPrzede wszystkim kreatyna jest związkiem endogennym, czyli samodzielnie syntezowanym przez nasz organizm. Oznacza to, że suplementacja tą substancją nie jest niczym nowym dla naszego ustroju i nie wymaga od nas stosowania wszelakich faz nasycenia czy ładowania. Co więcej, nie ma także powodów, by nie stosować kreatyny przez cały rok. Związek ten możemy spokojnie potraktować podobnie jak jeden z makroskładników, który jest wymagany przez naszą tkankę mięśniową do prawidłowego rozwoju. Nie ma obawy, że nasz organizm zacznie gorzej funkcjonować bądź nadwyżka kreatyny zostanie niewykorzystana przez nasz metabolizm. Jej szeroki wachlarz zastosowania pozwoli na jej spożytkowanie do większości procesów i przemian fizjologicznych.\nTo chyba najczęściej powielany mit wśród osób ćwiczących, który wynika\nz prostej przyczyny – braku znajomości dokładnego mechanizmu działania kreatyny. Związek przyczynia się przede wszystkim do wzrostu ilości ATP, substancji będącej podstawową jednostką energetyczną w naszym ciele.\nZ kolei wykorzystanie tej energii jest uzależnione tylko od nas samych.\nJeżeli naszym celem jest zwiększenie masy mięśniowej, to odpowiednia dieta i treningi przyczynią się do osiągnięcia tego założenia. Dlaczego więc nie skorzystać z kreatyny w okresie redukcji tkanki tłuszczowej? Dodatkowa ilość ATP z pewnością pomoże w nasileniu procesów termogenicznych, usprawnieniu pracy metabolizmu oraz odsłonięciu naszych mięśni spod nagromadzonego tłuszczu.\nKreatyna podobnie jak większość suplementów diety wymaga odpowiedniego, przynajmniej półrocznego doświadczenia przed rozpoczęciem systematycznego stosowania. Dlaczego? Dieta oraz prawidłowy plan treningowy tworzą dla odżywek odpowiednie środowisko,\nw którym będą mogły nie tylko zadziałać, lecz i pokazać swój prawdziwy potencjał.\nW związku z tym suplementacja kreatyną od samego początku bez jakichkolwiek podstaw mija się z celem. Zanim zrobimy zakupy, postarajmy się nieco zmienić funkcjonowanie naszego organizmu i pozwolić mu na adaptację do nowych warunków pochodzących nie tylko z wysiłku fizycznego, ale też zdrowego odżywiania.\nTo bardzo częste myślenie osób początkujących, które nawet nie raczyły zadać sobie trudu, by dowiedzieć się, czym tak naprawdę jest kreatyna. Preparaty bazujące na kreatynie w żaden sposób nie wpływają na nasza gospodarkę hormonalną oraz nie zwiększają poziomu testosteronu. Może wydawać się to dziwne, ale nadal pojawiają się takie opinie na temat jej działania!\nTymczasem kreatyna, jak wcześniej wspomniano, powoduje wzrost ilości adenozynotrójfosforanu, co objawia się wyraźnym podwyższeniem zasobów energetycznych naszego ustroju. To z kolei przekłada się na większą wytrzymałość i siłę oraz lepsze przeprowadzanie wszystkich procesów fizjologicznych przez nasz organizm.\nRynek suplementów diety oferuje bardzo bogaty wachlarz preparatów wykorzystujących kreatynę. Sam związek występuje w kilku różnych formach, z których najbardziej popularne to oczywiście monohydrat\ni jabłczan. Oprócz tego istnieją jeszcze takie rodzaje jak np. azotan, cytrynian, fosforan czy orotan. Niemniej jednak działanie każdego z nich jest takie samo, a sama różnica dotyczy wytrzymałości struktury danej formy czy stopnia wchłaniania przez organizm. W związku z tym po raz kolejny zarówno efekty, jak i ich trwałość są podyktowane naszymi staraniami, czyli dietą oraz treningami.\nOczywiście dodatkowe składniki występujące w zaawansowanych formach kreatyny będą potęgować działanie, lecz koniec końców rezultat będzie taki sam. Dlatego nieważne, na którą z form się zdecydujemy. Jeżeli będziemy systematycznie i skrupulatnie pracować nad swoim celem, możemy być pewni, że osiągniemy go bez ryzyka spadków czy pogorszenia formy po zakończonym cyklu kreatynowym.


Pudełeczko na gwiazdkowy prezent - miszmasz papierowy\nŚliczne pudełko - poduszka na gwiazdkowy upominek. Można włożyć do środka biżuterię lub inny drobiazg. Doskonale sprawdzi się również jako opakowanie na pieniądze.\nKolorystyka delikatnego brązu z kroplą turkusu. Piękna rozetka ze śnieżynką jest główną ozdobą pudełeczka.\nWysyłka listem poleconym priorytetowym w kartoniku.\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Pudełeczko na gwiazdkowy prezent


Dolny Śląsk - W HOŁDZIE POLSKIM ŻOŁNIERZOM\n2017-09-14, 22:04 autor: JW\n10 września odbyły się oficjalne uroczystości na Kanadyjsko-Polsko-Brytyjskim Cmentarzu Wojskowym w Adegem-Maldegem. Na terenie nekropolii znajdują się m.in. 33 groby żołnierzy 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka. Na zaproszenie władz miasta Maldegem, hołd poległym żołnierzom oddała wójt gminy Teresa Mazurek.\nUroczystość odbyła się z udziałem przedstawiciela JKM Króla Belgii, ambasadora Kanady, przedstawicieli Wojska Polskiego, władz Flandrii, licznych organizacji kombatanckich oraz mieszkańców.


Podziękowania - Gloriosa Manufaktura ślubna\n+48 693 148 141\nKartki, zaproszenia i winietki\nSkrzynia z podziękowaniami\nPosted on 22 sierpnia 2015 26 lipca 2016 by manufaktura\nJak powiedzieć "Dziękuję!"\nJednym z weselnych zwyczajów jest złożenie przez Młodą Parę podziękowań swoim Rodzicom. Za trud i wysiłek włożony w ich wychowanie, za miłość, za cierpliwość, za wiarę, za codzienny uśmiech, za niezapomniane wakacje i za wiele innych niepowtarzalnych wspomnień.\nZazwyczaj wraz z podziękowaniami Nowożeńcy przekazują Mamie i Tacie prezent. Jedni decydują się na tradycyjny kosz kwiatów. Inni wybierają droższe alternatywy: weekend w spa czy wzruszający film.\nNasza propozycja jest wyjątkową pamiątką, a jednocześnie może slużyć Rodzicom przez długie lata. Personalizowana kremowa skrzynia z ręcznie wykonanymi kwiatami stanowi ciekawą alternatywę dla opakowania dwóch butelek alkoholu: jednej dla Mamy, drugiej dla Taty 🙂 Nowożency mogą również umieścić w niej dwa piękne kieliszki. Po wyjęciu przegródki może także służyć jako "kopalnia wspomnień" - starych, wspólnych zdjęć, listów, pocztówek, szkolnych dzienniczków czy świadectw.\nSkrzynia nie musi jednak być tylko opakowaniem - jest integralną częścią prezentu. Postawiona na komodzie stanowi nie tylko ciekawą ozdobę, ale i może być wykorzystywana do przechowywania drobnych rzeczy: kluczy, biżuterii, akcesoriów.\nPosted in Dodatki i akcesoria, PodziękowaniaLeave a comment


Apocalypto - kina.krakow.pl\nKurier francuski z Lib...\nSpider-Man: Bez drogi ...\nW 80 dni dookoła świat...\nReżyseria: Mel Gibson\nRepertuar filmu "Apocalypto" w Krakowie\n23 01 Pn\n24 01 Wt\n25 01 Śr\n26 01 Czw\n27 01 Pt\n28 01 Sb\nBrak repertuaru dla filmu "Apocalypto" na dziś.\nCzas trwania: 138 min.\nPremiera: 29 grudnia 2006\nObsada: Rudy Youngblood, Dalia Hernandez, Jonathan Brewer, Morris Bird\nŁapa Jaguara – młody wojownik z plemienia zamieszkującego dżunglę, doświadcza dramatycznych zmian w życiu swoim i swoich współplemieńców. Odwieczny porządek harmonijnej egzystencji zostaje brutalnie zburzony przez okrutnych obcych przybyszów. Mężczyzna zostanie zmuszony do odbycia niebezpiecznej wyprawy do nieznanego mu świata, cywilizacji opartej na strachu i ucisku, gdzie czeka go straszny koniec. Nie poddaje się jednak i podejmuje desperacką próbę ratowania życia i ucieczki z przeklętego miasta. Miłość do żony i rodziny, więź z plemieniem dadzą mu nadludzką wprost siłę, potrzebną by samotnie przemierzyć dżunglę i stawić czoła depczącemu po piętach pościgowi.\nOceniono 2327 razy. | Oceń film\nTrailer filmu: Apocalypto\nWndl 6. stycznia 2007, 18:54\nApocalypto... Mela Gibsona...\nCo tu dużo mówić... chyba bardziej przereklamowanego filmu nie widziałem...\nSpodziewałem się zrealizowanej z rozmachem epopei o cywilizacji majów, a co dostałem ? Najzwyklejszy bigos pełen latających flaków, hektolitrów krwi, pokazanego ze szczegółami okrucieństwa, wyrywanych serc, ścinanych głów, zamęczanych członków jednego plemienia przez członków drugiego plemienia... jednym słowem rzeźnia bez składu i ładu ubrana w prostą jeśli nie powiedzieć prymitywną i jakże oblataną bajeczkę o zemście i tym o czym było już miliard lepszych filmów - czyli o maksymie - pokonaj swój strach a pokonasz śmierć.\nFilm zniesmacznia na tyle, że zamiast koncentrować się na jakiejkolwiek fabule zastanawiasz się po co w zasadzie pokazywać szerszej widowni jak dokładnie wyglądało składanie ofiar na szczytach piramidy majów. Było krwawo ? oczywiście - przecież z tego słynęli. Po co jednak to posuwać do takiej szczegółowości ? Nie znalazłem odpowiedzi na to pytanie aż do końca tego filmu. Podobnie nie doszukałem się sensu zarzucania widza obrazami okrucieństwa rozrywanych ciał, wrzasków i bulgotów ludzkiej konwulsji i agonii a wszystko w Dolby Surrond i z krystalicznie czystym obrazem.\nW pewnym momencie byłem już na tyle nasycony tą wycieczką do krainy sikającej krwi z każdego rozszarpanego przed mymi oczyma naczynia krwionośnego kolejnego tubylca, że zbytnio nie zdziwiłbym się, gdyby do sali wparował ktoś z obsługi z wiadrem pełnym krwi jelit i innych podrobów i wylał to równomiernie na siedzącą w grobowej ciszy widownie. Przynajmniej wtedy ten film miałby jakiś przekaz typu... nie jedz mięsa... albo ... kupuj podroby tylko z masarni "Kiełbaska"\nNa plus. Na plus filmu można wg mnie docenić jedynie wykorzystanie oryginalnych rdzennych mieszkańców tego rejonu świata do grania ról w filmie oraz znakomitą charakteryzację co do której zaiste bardzo się reżyser postarał. Tubylcy ubrani więc sa w ... przepaski biodrowe i noszą na sobie tatuaże blizny wszelkie wisiorki, jednym słowem olbrzymia gratka dla fanów pierciengu i obowiązkowa pozycja dla wszystkich tych, którym skończyła się fantazja co sobie można jeszcze przekuć i co w co włożyć i chcieliby iść w ślady starożytnych Majów.\nWykorzystanie oryginalnego języka w dialogach też na pewno zasługuje na pochwałę i byłoby może jeszcze ciekawsze, gdyby dialogi całego filmu nie zamknęły się może na czterech kartkach maszynopisu.\nReasumując. Nie ma tu za bardzo czego polecać, no chyba, że ktoś chce sobie popatrzec jakie uszkodzenia ciała jedna istota ludzka może zadać drugiej istocie ludzkiej, jakie dźwięki temu towarzyszą i mniej więcej gdzie stać w podobnej sytuacji, żeby nas nie obsikało zbyt obficie.\nFabuła jest wręcz żenująca, żeby nie powiedzieć infantylna, zdjęcia, plenery, charakteryzacja, oryginalny język ratują niejako ten obraz szkoda tylko, że mało się na to zwraca uwagę tak naprawdę.\nReklamowany nie wiadomo jak ... człowiek idzie do kina oczekując, że twórca tak wspaniałego filmu jak Braveheart zgotuje nam równie cudowne widowisko, a tu co ? a tu pstro... od przemocy, okrucieństwa, brutalności na wysokim stopniu realizmu i ogólnie fajna jatka...\nZdaje mi się, że przy kręceniu Pasji Gibson zasmakował w obrazowaniu cierpienia i pokazywaniu go w technikolorze i pełnych detalach. Nie nasycił się przy tejże produkcji więc zrobił Apocalypto...\nSpodziewałem się autentycznie czegoś kalibru Bravehearta lub podobnie epickiej opowieści o całej cywilizacji Majów - dostałem film, który jeśliby nie opowiadał o Majach a na przykład o członkach dwóch wspólczesnych rywalizujących ze sobą gangów dostałby się niechybnie na półkę z etykietą "filmy kategorii B" gdzieś między Martwicą Mózgu a Teksańską Masakrą piłą mechaniczną.\nObejrzyjcie na pewno by wyrobić sobie własną opinię, lecz nie spodziewajcie się zbyt wiele\nelizka 6. stycznia 2007, 17:24\njeżeli ktoś lubi oglądać wyrywanie bijącego serca,\nodgryzanie głowy i kąpiel we krwi, to warto. Z historią Majów ten film nie wiele ma wspólnego, Gibson powybierał trochę ciekawostek ze świata pełnego tajemnic, trochę polizał, wszystko wymieszał i coś pokazał. Pytanie tylko co? Zresztą sami zobaczcie.\ndżej 6. stycznia 2007, 15:32\nJeden z najlepszych filmów jakie widziałem.A widziałem sporo. Absolutny top kina akcji czyli powiązanie świetnego tempa akcji z niebanalną metaforą. Kilka scen wręcz wizjonerskich.\nZ pewnoscią nie jest to film "historyczny". Narracja skrajnie subiektywna z punktu widzenia głównego bohatera. Razem z nim wchodzimy na chwilę w ginący świat Majów i uciekamy z niego czym prędzej przez resztę filmu.\nDziwne sa niektóre z poniższych opinii. Wielu ludzi ma bardzo ideologiczne podejście do kina. Apocalypto to po prostu baśń z archetypem uciekającego przed prześladowcami, któy znajduje niespodziewanych sprzymierzeńców i odkrywa w sobie wojownika.\nRealizacja świetna, naturszczycy poprowadzeni mistrzowsko. Moim zdaniem to najlepszy film Gibsona. A czy okrutny? Chyba prawdziwy raczej.\nMocne katharsis, szczególnie jesli ma się dzieci. Wróciliśmy z żoną do naszej małej córeczki i ściskaliśmy ją długo z radością jakby to jej groziło niebezpieczństwo.\nJ. 6. stycznia 2007, 12:27\n"O maly wlos" nie usnelam;)\nStraszna nedza, dla mnie film o niczym, strata czasu i pieniedzy.\nK9G 6. stycznia 2007, 9:16\nFilm znakomity. Ma bardzo dobry klimat, wciaga, czuje sie napiecie do samego konca filmu. Fakt, ze jest dosc krwisty, ale to nie jest zadna wada filmu. W tych czasach tak bylo i Gibson to pokazal. Tak samo jak z Pasja.\nCo do koncowki to jest to fakt. Moja mama jest nauczycielka historii i potwierdza, ze tak bylo. Wiec kazdy kto wypisuje bzdury, ze film jest beznadziejny przez koncowke, ze to, ze tamto, jest niedoinformowany i nie ma zielonego pojecia o historii. Film jest bardzo dobry, polecam kazdemu.\nNajwieksza zaleta filmu jest klimat i napiecie :)\nZWIERZAK 5. stycznia 2007, 21:01\nkasza z krwia czyli kaszanka,\newentualnie krupniok po slasku!tak mozna okreslic ta krwawa jatke.czysta bezsensowna eksterminacja.W "pasji"jeszcze byl sens sam z siebie,ale tu zupelnie. wiadra ,hektolitry krwi nie sa wcale potrzebne zeby oddac sens filmu.NIE IDZCIE NA TEN FILM Z DZIEWCZYNA!!!!\nfidzi 5. stycznia 2007, 20:15\nciekawy i wciagajacy!\nco mi sie podobalo to dobra gra aktorow pelna realizmu i emocji, ktore ujawniaja sie przy tak dramatycznych zdarzeniach ze krew mrozi. czyste ludzkie okrucienstwo w pelnej krasie, a co najgorsze niewiele sie w obecnych czasach roznimy od tych plemion.\nkoneser 5. stycznia 2007, 10:31\nSzkoda ze taki fajny temat zostal tak bez sensu wykorzystany:))\nWlasciwie to nie warto na ten film isc.\nBez jasnego watka i fabuly, Gibson probuje okrutnymi scenami podniesc wartosc tego watpliwego "dziela", neich lepiej nzostawi rezyserke innym.\nrefleksyjna dziewczyna 5. stycznia 2007, 10:12\nMnie ten ten film tak realnie pochłonął w tamte czasy, tak okrutne i i bałwochwalcze ale prawdziwe, iż po wyjściu z kina byłam wdzięczna że żyję w czasach ,,normalnych''i zcywolizowanych!\nPo prostu doceniam moje życie!!!dzięki pozdrawiam wszystkich\nLaura 5. stycznia 2007, 9:25\nKultowy film dla twardzieli\nNie mogę zrozumieć ludzi, którzy krytykują ten film z uwagi na to, że nie pokazuje upadku majów...Bo on nie ma tego pokazywać!!! Ludzie ocknijcie się !!! To jest film o walce o swój honor w momencie załamania , o miłość, rodzinę...to są 4 dni z życia chłopaka, który z przestraszonego chłopaczka staje się wielkim wojownikiem , ma honor i odwagę i wierzy w siebie !!!!! FILM NA CZASIE !!! WALCZCIE O SWOJE!!! niekoniecznie przy tak dużej ilości krwi :) pozdrawiam wszystkich zwolenników mocnych wrażeń\ndd 5. stycznia 2007, 0:17\nZgadzam się z przedmówcą. Cytat z film.onet.pl (choć może nie jest wiarygodny tak jak ksiązki : "Szerszym tematem filmu jest upadek cywilizacji Majów, który nastąpił około 500 lat przed odkryciem Ameryki". ;)\nżółwik 5. stycznia 2007, 0:08\nbardzo interesujący, trzymający w napięciu i oddający rzeczywistość film. polecam.\nhubertdudkiewicz 4. stycznia 2007, 23:46\nkurde, ale byk ;) - oczywiście "rzeczywiście" ! ;)\nhubertdudkiewicz 4. stycznia 2007, 23:44\nJeszcze nutka historii ;)\nPrzepraszam, potem żeczywiście był jeszcze rozkwit Ale ..."Okres spokojnego rozwoju był jednak krótki. W 987 r. wylądowali na wybrzeżu Jukatanu Toltekowie i z łatwością pokonali Majów, których cywilizacja ostatecznie upadła i została wchłonięta przez Tolteków." No, więc ??\nhubertdudkiewicz 4. stycznia 2007, 23:36\nDo wypowiedzi Benia\n"Do końca VIII wieku, w większości tradycyjnych ośrodków życia politycznego i kulturalnego zamiera całkowicie działalność budowlana, co oznacza prawdopodobnie ich opuszczenie." nie wiem z jakich ksiązek korzystasz, ale to jest cytat z jednej z moich. Do czasów konkwisty pozostały tylko opuszczone miasta i rozrzucone po dżungli wioski, w których mieszkali zdziczali (w porównaniu z cywilizowanymi mieszkańcami miast sprzed IX wieku) Indianie. Więc obraz w filmie Gibsona jest jak najbardziej niehistoryczny.\nHubert Dudkiewicz 4. stycznia 2007, 23:33\nCo do wypowiedzi "Benio"\n"Do końca VIII wieku, w większości tradycyjnych ośrodków życia politycznego i kulturalnego zamiera całkowicie działalność budowlana, co oznacza prawdopodobnie ich opuszczenie." - nie wiem z jakich książek korzystasz, ale to jest cytat z jednej z moich na temat cywilizacji Majów. Do czasów konkwisty pozostały już tylko opuszczone miasta i porozrzucanre w dżungli wioski, więc obraz z filmu Gibsona jest jak najbardziej niehistoryczny !\nmagic 3. stycznia 2007, 19:18\nGłowna role gra RONALDINHO!!!\nszamcio 3. stycznia 2007, 12:17\npełno krwi, zabijania, i nic poza tym. Fabuła - rodem z filmów C, albo niżeszj kategorii - zabijali go a on i tak zwyciężył - nic nowego. Do Pasji ma się nijak - tam był sens ciepienia. A tutaj - jakaś wizja hiszpanów? Pomijając pomyłkę w latach\nBenio 3. stycznia 2007, 2:09\nCo do wypowiedzi Hubert Dudkiewicz\nNie wiem jakie masz Hubercie wykształcenie historyczne, ale z tego co ja wiem i co przeczytałem to Majowie w IXw. byli u szczytu rozwoju kultury i gospodarki... i od tego momentu zaczął się ich upadek który zakończyła wojna domową oraz najazd Hiszpanów... ale zawsze mogę się mylić a książki, internet może kłamać :)\nA na film i tak pujde :D :D\nKardamon 2. stycznia 2007, 23:34\nznakomity film o woli życia i miłości - 2\nRecenzje w mediach nijak się mają do tego filmu, który w warstwie fabularnej nieomal nie istnieje ale w warstwie emocjonalnej jest rewelacyjny. Trochę przypomina rap - muzykę bez melodii. Film Gibsona daje efekt katharsis - co jest znakiem firmowym dobrej sztuki\nDodaj nowy komentarz Apocalypto\nBritt-Marie tu była


Dariusz Standerski: Biedroń połączył Millera i Kwaśniewskiego - Jedynka - polskieradio.pl\n- Cieszę się z poparcia Aleksandra Kwaśniewskiego dla Roberta Biedronia (...) Robert Biedroń ma moc łączenia i godzenia. Bo także Leszek Miller zapowiedział, że będzie na niego głosował - powiedział Dariusz Standerski, dyrektor programowy Nowej Lewicy w Programie 1 Polskiego Radia.\nDariusz Standerski, dyrektor programowy Nowej Lewicy o kampanii wyborczej (Jedynka/W samo południe)\nDariusz StanderskiFoto: Wojciech Kusiński, Polskie Radio\n- Kampania się rozkręca. Widzimy bardzo dobre wyniki jak na początek kampanii. 11,2 procenta dla Roberta Biedronia na początek kampanii - powiedział Dariusz Standerski, dyrektor programowy Nowej Lewicy. Dariusz Standerski ocenił, że w Dolnośląskiem jest on niemal ex aequo na drugim miejscu z kandydatką Małgorzatą Kidawą Błońską.\nNowy sondaż poparcia dla kandydatów na prezydenta\nByły prezydent Aleksander Kwaśniewski będzie w komitecie honorowym Roberta Biedronia - co niektórzy określają jako strzał w stopę.\n- Bardzo się cieszę, że Aleksander Kwaśniewski, czyli najlepiej oceniany prezydent III RP, popiera Roberta Biedronia i będzie aktywnie uczestniczył w tej kampanii - mówił Dariusz Standerski, dyrektor programowy Nowej Lewicy.\nDariusz Standerski mówił o planach prezydenckich Roberta Biedronia: chce on wychodzić z inicjatywą prezydencką m.in. w kwestii polityki mieszkaniowej, w sprawie emerytury minimalnej, tak by była podniesiona do 70 procent wynagrodzenia minimalnego. Dodał, że Biedroń chce zwiększenia nakładów na opiekę zdrowotną.\nGość Jedynki opowiadał także o działaniach Roberta Biedronia jako prezydenta Słupska.\nGość: Dariusz Standerski, dyrektor programowy Nowej Lewicy\nZobacz więcej na temat: POLSKA polityka Magdalena Ogórek Robert Biedroń Nowa Lewica Aleksander Kwaśniewski


Registration - Cykliniarze-Parkieciarze.pl\nKonto w Portalu cykliniarze-parkieciarze.pl jest bezpłatne. Dołącz do nas!\nOświadczam, że zapoznałem /zapoznałam się z regulaminem oraz polityką prywatności portalu cykliniarze-parkieciarze.pl, rozumiem i akceptuje ich treść.\nWyrażam zgodę na przetwarzanie przez cykliniarze-parkieciarze.pl moich danych osobowych dla potrzeb niezbędnych do procesu rejestracji, stosowanie do ustawy z dnia 29.08.1997 o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 133, poz. 833.).\nCzy utworzyć konto firmowe?\nKonto firmowe uprawnia do założenia wizytówki firmy oraz dodawania wpisów promujących firmę.


GABBIANNO Myjnia Fryzjerska Marbella Beżowo Szara - Myjnie fryzjerskie - Meble fryzjerskie - Fryzjerstwo - Hurtownia Kosmetyczna Vanity Wrocław, Częstochowa, Katowice\nNowoczesna myjnia fryzjerska marki Gabbiano -połączenie funkjonalności w włoska elegancją. Myjnia wykonana jest z najwyższej jakości materiałów i doskonale wykończona. Wiemy jak ważny jest komfort klienta podczas zabiegów, dlatego specjalna konstrukcja zapewnia klientowi solidne podparcie głowy w czasie mycia. Miękkie i niezwykle wygodne siedzisko pokryte jest wysokiej jakości ekoskórą w kolerze beżowo - szarym z połyskiem. Myjnia posiad białą misę ceramiczną i podłokietniki w kolorze srebrnym. Idealny mebel do nowoczesnych wnętrz.\nGABBIANO Myjnia Fryzjerska Q-2578 Czarna


Rio 2016: Nadal powalczy o złoty medal w deblu, a Kerber i Kvitova o finał singla - Sport WP SportoweFakty\nSiódmego dnia turnieju olimpijskiego w Rio de Janeiro odbędzie się finał gry podwójnej mężczyzn. Zmierzą się w nim Hiszpanie Marc Lopez i Rafael Nadal oraz Rumuni Florin Mergea i Horia Tecau. Wyłonione zostaną finalistki i półfinaliści singla.\nŁukasz Iwanek 12 Sierpnia 2016, 11:00\nJako pierwsze na korcie centralnym zaprezentują się Monica Puig i Petra Kvitova. Dla Portorykanki igrzyska w Rio de Janeiro są jak piękna bajka, bo w olimpijskim debiucie będzie miała szansę walczyć o medal. W drodze do półfinału wyeliminowała m.in. Garbine Muguruzę, którą rozbiła 6:1, 6:1. Kvitova w największej sportowej imprezie świata bierze udział po raz drugi. Cztery lata temu w Londynie w ćwierćfinale przegrała z Marią Kirilenko. Czeszka nigdy wcześniej nie grała z Puig.\nW drugim półfinale singla kobiet dojdzie do konfrontacji Andżeliki Kerber z Madison Keys. Cztery lata temu w Londynie Niemka w przegrała w ćwierćfinale z Wiktorią Azarenką, ówczesną pierwszą rakietą globu. Amerykanka miała wtedy 17 lata i była klasyfikowana poza Top 150 rankingu. Obie tenisistki najlepszy rezultat w wielkoszlemowych turniejach osiągnęły w Australian Open. Kerber w tym roku zdobyła tytuł, a Keys w ubiegłym sezonie osiągnęła półfinał. Bilans ich bezpośrednich meczów to 4-1 dla Niemki.\nDwa razy na korcie centralnym pojawi się Rafael Nadal, mistrz olimpijski z 2008 roku z Londynu. W singlu powalczy o półfinał, a jego rywalem będzie reprezentant gospodarzy Thomaz Bellucci. Hiszpan wygrał wszystkie pięć meczów z Brazylijczykiem. Po raz ostatni zmierzyli się przed rokiem w turnieju ATP w Rio de Janeiro na korcie ziemnym. Były lider rankingu zwyciężył wówczas 6:4, 6:1.\nW finale debla Marc Lopez i Rafael Nadal spotkają się z Florinem Mergeą i Horią Tecau. Drugi z Rumunów to mistrz Wimbledonu 2015 w deblu (z Holendrem Jeanem-Julienem Rojerem) oraz zwycięzca Australian Open 2012 w mikście (z Bethanie Mattek-Sands). Lopez to triumfator Rolanda Garrosa 2016 (z Feliciano Lopezem). Reprezentanci Hiszpanii po raz drugi zagrają w olimpijskim finale w grze podwójnej mężczyzn. W 1988 roku w Seulu Emilio Sanchez i Sergio Casal przegrali z Amerykanami Kenem Flachem i Robertem Seguso. Mergea i Tecau zostaną pierwszymi w historii rumuńskimi medalistami w tenisie w jakiejkolwiek konkurencji. W walce o brązowy medal Kanadyjczycy Daniel Nestor i Vasek Pospisil zagrają z Amerykanami Stevem Johnsonem i Jackiem Sockiem.\nO półfinał singla powalczy Juan Martin del Potro, brązowy medalista z Londynu. Argentyńczyk wyeliminowała Novaka Djokovicia oraz ma za sobą trzysetowe boje z Joao Sousą i Taro Danielem. Teraz zmierzy się z Roberto Bautistą, z którym przegrał w II rundzie Australian Open 2014 po pięciosetowej batalii. Poza tym Kei Nishikori zagra z Gaelem Monfilsem, a mistrz olimpijski z Londynu Andy Murray spotka się ze Stevem Johnsonem. Brytyjczyk w poprzedniej rundzie był w opałach, ale w meczu z Fabio Fogninim wrócił ze stanu 0:3 w III secie.\nRio 2016: Andżelika Kerber pozbawiła Johannę Kontę szans na medal, Niemka w półfinale\nW półfinale debla kobiet Lucie Safarova i Barbora Strycova zmierzą się z Jekateriną Makarową i Jeleną Wiesniną. Czeszki w I rundzie wyeliminowały siostry Williams. Rosjanki w ćwierćfinale odprawiły Hiszpanki Carlę Suarez i Garbine Muguruzę. Timea Bacsinszky i Martina Hingis jedynego seta straciły w I rundzie, z Darię Gawriłową i Samanthą Stosur. W walce o finał Szwajcarki zagrają z Andreą Hlavackovą i Lucie Hradecką. Czeszki razem wygrały Rolanda Garrosa 2011 i US Open 2013. Cztery lata temu w Londynie zostały wicemistrzyniami olimpijskimi.\nW piątek wyłonieni zostaną też półfinaliści gry mieszanej. W I rundzie Venus Williams i Rajeev Ram pokonali Holendrów Kiki Bertens i Jeana-Juliena Rojera po obronie dwóch piłek meczowych. W ćwierćfinale rywalami Amerykanów będą Roberta Vinci i Fabio Fognini, pogromcy rozstawionych z numerem drugim Francuzów Kristiny Mladenović i Pierre-Huguesa Herberta. W najciekawiej zapowiadającej się konfrontacji Hindusi Sania Mirza i Rohan Bopanna zagrają z Brytyjczykami Heather Watson i Andym Murrayem.\nPlan gier 7. dnia turnieju olimpijskiego w Rio de Janeiro:\nPetra Kvitova (Czechy, 11) - Monica Puig (Portoryko)\npo godz. 18:00 czasu polskiego\nRafael Nadal (Hiszpania, 3) - Thomaz Bellucci (Brazylia)\nMadison Keys (USA, 7) - Andżelika Kerber (Niemcy, 2)\nFlorin Mergea (Rumunia, 5) / Horia Tecau (Rumunia, 5) - Marc Lopez (Hiszpania, 6) / Rafael Nadal (Hiszpania, 6)\nSteve Johnson (USA) - Andy Murray (Wielka Brytania, 2)\nGael Monfils (Francja, 6) - Kei Nishikori (Japonia, 4)\nSteve Johnson (USA) / Jack Sock (USA) - Daniel Nestor (Kanada, 7) / Vasek Pospisil (Kanada, 7)\nVenus Williams (USA) / Rajeev Ram (USA) - Roberta Vinci (Włochy) / Fabio Fognini (Włochy)\nTeliana Pereira (Brazylia) / Marcelo Melo (Brazylia) - Bethanie Mattek-Sands (USA) / Jack Sock (USA)\nLucie Safarova (Czechy) / Barbora Strycova (Czechy) - Jekaterina Makarowa (Rosja, 7) / Jelena Wiesnina (Rosja, 7)\nJuan Martin del Potro (Argentyna) - Roberto Bautista (Hiszpania, 10)\nHeather Watson (Wielka Brytania) / Andy Murray (Wielka Brytania) - Sania Mirza (Indie, 4) / Rohan Bopanna (Indie, 4)\nTimea Bacsinszky (Szwajcaria, 5) / Martina Hingis (Szwajcaria, 5) - Andrea Hlavackova (Czechy, 6) / Lucie Hradecka (Czechy, 6)\nMecz do zaplanowania (kort do ustalenia):\npo godz. 22:00 czasu polskiego\nLucie Hradecka (Czechy) / Radek Stepanek (Czechy) - Irina-Camelia Begu (Rumunia) / Horia Tecau (Rumunia)\nKto zdobędzie złoty medal w grze podwójnej mężczyzn?\nMarc Lopez i Rafael Nadal\nFlorin Mergea i Horia Tecau\nSeb Glamour 12-08 19:45 Zgłoś komentarz\nKtosia 12-08 19:44 Zgłoś komentarz\nAle jestem rozczarowana po meczu Petry. Szkoda, wielka szkoda. A co do Murraya to teraz pewnie da już radę, jak wrócił z 4-3 i 30-0 przy serwisie Amerykanina to myślę że teraz już\nKtosia 12-08 19:25 Zgłoś komentarz\nTo co robi TVP z emisją meczu Kvitovej i Puig to jest jakiś żart, Skaczą pomiędzy kanałami, jeden set w tej stacji, drugi w drugiej bez żadnej informacji że się będą przenosić.Całe\ngemy uciekają na tym ich przenoszeniu, klasa, naprawdę.\nisabel.05 12-08 19:03 Zgłoś komentarz\nJeszcze niedawno Rafael mógł w ogóle nie przyjechać na IO z powodu kontuzji, a dziś powalczy o złoto w debla i strefę medalową w singla, Brawo :D\nRafaCaro 12-08 18:36 Zgłoś komentarz\nRafa strzel dubleta! A rok będzie wyśmienity bez względu na wszystko :) Cieszy jednak mnie że wraca po kontuzji i tak dobrze mu idzie, szlemy szlemami ale medal to też coś, nie każdy ma\nKtosia 12-08 18:27 Zgłoś komentarz\nOby się Petra wzięła do roboty, ma wygrać w 3! :)\nLoveDelpo 12-08 14:52 Zgłoś komentarz\nVamos Delpo, Vamos* Rafa!! - - - Ale bardziej Vamoos Delpo. ;))\nSułtan WTA 12-08 14:51 Zgłoś komentarz\nKeys i Puig też powalczą. Rafa w deblu też sam nie gra, bo nie dosyć że ma przeciwników to jeszcze partnera. Trochę dziwi mnie wymienianie w tytule tylko gwiazd w tej fazie imprezy.\nRozumiem na początku, przy dużych różnicach\nMat EO 12-08 14:43 Zgłoś komentarz\n,,Dwa razy na korcie centralnym pojawi się Rafael Nadal, mistrz olimpijski z 2008 roku z Londynu. " .... yyyy no chyba nie.\nEleonor_ 12-08 13:36 Zgłoś komentarz\nZłoto dla Rafaela i Marca, vamos ...:)\nMuzza 12-08 13:09 Zgłoś komentarz\nSuper, oby zgarnął złoto, w singlu życzę mu srebra :D\nGienka 12-08 11:24 Zgłoś komentarz\nRafinia!!! Szczęście że nie traci czasu na popisu z Muguruzą.\nITF Igrzyska olimpijskie Rio 2016 Brazylia Rio de Janeiro ATP WTA Andy Murray Andżelika Kerber Rafael Nadal Gael Monfils Juan Martin del Potro Lucie Hradecka Roberta Vinci Rohan Bopanna Timea Bacsinszky Venus Williams Fabio Fognini Sania Mirza Petra Kvitova Lucie Safarova Kei Nishikori Jekaterina Makarowa Jelena Wiesnina Barbora Strycova Andrea Sestini Hlavackova Horia Tecau Marc Lopez Madison Keys Rajeev Ram Martina Hingis Heather Watson Thomaz Bellucci Florin Mergea Steve Johnson Monica Puig Roberto Bautista Jack Sock Jaroslav Pospisil Tenis Daniel Nestor