Kopalnia w Wieliczce z nowoczesnym zapleczem tecnicznym\nZabytkowa Wieliczka z nowoczesnym zapleczem\nPracownicy Przedsiębiorstwa Budowy Kopalń PeBeKa S.A zakończyli kolejną misję w zabytkowej Kopalni Soli „Wieliczka”. Dzięki ich zaangażowaniu i wykonanej pracy możliwe będzie udostępnienie turystom do zwiedzania kolejnego fragmentu kopalni, stanowiącej jeden z najcenniejszych polskich zabytkowych obiektów architektonicznych.\nPrace realizowane były w ramach projektu inwestycyjnego „Szlaki nowej przygody w zabytkowej Kopalni Soli <<Wieliczka>>” (finansowanego w części ze środków unijnych). Inwestor podpisał 18 sierpnia 2011 protokół odbioru końcowego robót. W ramach zawartej ponad rok temu umowy PeBeKa wykonała cały zakres prac, obejmujący wykonanie przebudowy podszybi oraz zbrojenia szybu dla montażu dwóch dźwigów osobowo-towarowych w średniowiecznym szybie „Regis”, najstarszym istniejącym szybie górniczym w Polsce. Pozwoli to rozszerzyć dotychczasową ofertę zwiedzania o nowe wyrobiska górnicze, położone we wschodniej części wielickiej kopalni.\n- Do naszych zadań należało m.in. zamontowanie i uruchomienie wyciągu szybowego wraz z kołowrotami do zawieszenia pomostu roboczego. Zaprojektowany przy znacznym udziale naszych inżynierów i wykonany przez KRG Szyby pomost roboczy, niezbędny do wykonywania robót szybowych i obsługi przebudowy wlotów oraz podszybi szybu „Regis”, w pełni spełnił swoje zadania – mówi Wojciech Chojnacki, główny inżynier górniczy ds. infrastruktury PeBeKa. Pomost ten wraz z wyciągiem szybowym był także wykorzystany do wykonania dodatkowych prac związanych z doszczelnieniem obudowy szybu „Regis”, zabudową dodatkowej trasy kablowej i znaków obserwacyjnych dla kontroli obudowy oraz wyznaczania ewentualnych deformacji rury szybowej.\nZ robót szybowych zrealizowano m.in. zbrojenie szybu „Regis” pod przyszłą konstrukcję dźwigu osobowo-towarowego, przedział drabinowy w szybie poniżej poziomu III, rurociągi (odwadniający i wodny), trasę kablową, pomost rewizyjny, bezpieczeństwa i bezpośrednio pod zrębem szybu. PeBeKa w ramach umowy zajmowała się nie tylko robotami szybowymi, ale również przebudową wlotów, podszybi i części chodników dojściowych. Prace przy wystroju architektonicznym, ze względu na swój charakter, prowadzone były pod nadzorem konserwatora zabytków.\n- Jeśli niezbędne będzie wykonanie dla zabytkowej kopalni KS „Wieliczka” kolejnych specjalistycznych i odpowiedzialnych robót, szczególnie szybowych, to chętnie podejmiemy się tych zadań w przyszłości – zapewnia Wojciech Chojnacki.\nDoświadczenie w służbie historii\nLubińska spółka podjęła pierwsze prace rekonstrukcyjne już w 1985 roku, a w latach 1995-2005 prowadziła roboty mające na celu przystosowanie szybu „Regis” do eksploatacji w ramach trasy turystycznej.\n- Dzięki wieloletnim doświadczeniom, zebranym przez naszych specjalistów choćby podczas budowy kopalń rud w Legnicko-Głogowskim Okręgu Miedziowym, dysponujemy odpowiednią wiedzą i zasobami do wykonywania tak specjalistycznych robót szybowych i renowacyjnych – mówi Ryszard Janeczek, prezes Przedsiębiorstwa Budowy Kopalń PeBeKa. – Wiele satysfakcji sprawił nam fakt powierzenia firmie PeBeKa robót w najstarszym średniowiecznym szybie, perełce wielickiej kopalni. Cieszymy się również, że umożliwimy turystom wjazd w samo centrum zabytkowej kopalni, co pozwoli na stworzenie jeszcze bardziej przyjaznych warunków do zwiedzania tego unikalnego zabytku.\nKopalnia Soli w Wieliczce od 1978 roku znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości UNESCO, a od 1994 roku stanowi Pomnik Historii Polski. W 2009 roku odwiedziło ją blisko milion turystów. Średniowieczny „Regis” jest dziś najstarszym istniejącym szybem górniczym w Polsce – został wydrążony w XIV wieku (pierwszy poziomo zgłębiono już w XIII wieku) i wchodził w skład kopalni zarządzanych przez ukształtowane w XIII wieku przedsiębiorstwo zwane „żupami krakowskimi”. Renowacja szybu jest częścią projektu „Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponadregionalnym”, którego celem jest stworzenie konkurencyjnych i innowacyjnych produktów turystycznych o unikatowym charakterze.


Magma 22 by OXOS Wojciech Kruszewski - issuu\nW KRĘGU NOWOSOLSKIM\nFot. Adam Szewczykowski\nEkologiczne malowanie 360 ekologicznych choinek – prawie jedna na każdy dzień roku – pomalowali nowosolanie w pół godzinki i marzy im się wpis do Księgi Rekordów Guinnessa.\nDroga Koziołka Proszę nie dać się zwieść. Tym razem nie mowa o drodze do słynnego Pacanowa. Bo Koziołek mądra głowa nie szedł znów do Pacanowa, ale napisał książkę „Droga bez powrotu”. Nowosolanie czytają z zapałem, bo akcja dzieje się na naszych podwórkach i szczyptę soli można tam odnaleźć.\nDoliczyć się alternatyw\nREDAKTOR movie Nasza redakcja zaprasza do przeglądania i czytania numeru 22 Magmy. Czy znajdzicie w nim Państwo coś interesującego dla siebie? Dużo zależy od indywidualnego nastawienia, bo jedni czekają na konkretne artykuły, inni irytują się z powodu prezentowania w kolejnych numerach magazynu tych, czy innych osób, zespołów, uważając, że poświęcamy im zbyt dużo uwagi. Uważam, że skoro Magma jest naszą nowosolską inicjatywą, otwartą dla wszystkich i każdy może zamieścić w niej swój artykuł czy materiał, to konsekwencją tego jest jej ostateczna zawartość. Są więc relacje z wydarzeń w Miejskiej Bibliotece Publicznej, w Nowosolskim Domu Kultury, na Uniwersytecie Trzeciego Wieku, w Teatrze TERMINUS A QUO, w Kawiarni TEATRALNA. Jest zapowiedź wystawy i wernisażu w Muzeum Miejskim. Są recenzje książek i płyt, felietony i autorskie artykuły np. o świecie reklam, relacjach międzyludzkich, pasjach itp. W każdej chwili jesteśmy gotowi na publikację Waszych materiałów, zachęcamy i zapraszamy do wspólnego redagowania Magmy.\nMyślę więc jestem, ale ile w tym myśleniu jest mnie, a ile świata decydującego za mnie to już kompletnie nie wiem. Wydaje mi się, że współtworzę kulturę, ale mam również wrażenie, że kultura tworzy się sama niezależnie od tego, czy jestem, czy mnie nie ma. Wydaje mi się, że współtworzę rzeczywistość, ale dopiero pięć dni temu, jadąc pociągiem, dowiedziałem się, że miliony ludzi kocha pudelek.pl oraz kurnik.pl. Wiem tyle, ile mi potrzeba, ale nie wiem, czy świat nie wymaga ode mnie większej wiedzy...Na przykład tego, co to jest sudoku, bo nigdy się tym nie interesowałem podobnie jak łamigłówkami innej treści. Kupuję telefon z funkcją BlackBerry, ale kompletnie nie wiem, co to jest. Zresztą podobnie do sprzedawców. Nie mam czasu, ale znowu myślę, że inni mają. Czegoś muszą nie robić? Nie znam odpowiedzi na to pytanie i często staram się zachowywać, jak osoba z syndromem babci Zanussiego, zadająca sobie pytanie: czy aby na pewno ta informacja jest mi niezbędna do życia? Taka wstępna weryfikacja pomaga w nie zachorowaniu na szybkość i zmienność świata, kraju, województwa i naszej Nowej Soli.\nŁukasz Kaźmierczak 3| Magma Magazyn\nW Bytomiu rozbrzmiały alternatywy: jedna na wokalu, druga na gitarze, trzecia na perkusji, czwarta na basie... I to mógłby być koniec, gdyby to były 4 alternatywy. A tu jeszcze jest jeden plus – gitara. Doliczyć się trudno, ale nie trudno było zauważyć, że nowosolska (sic!) publiczność rozszalała się żwawo.\nDzięki wielkie PTAQi choć nieloty wylądowały!!! Tacy ludzie dostali: Elżbieta Gonet, Agata Wojtkowiak, Bożena Pietrzyk, Roman Krzywotulski, Cezary Molenda, Piotr Pochłowski. A tacy ludzie nie dostali: Łukasz Kaźmierczak, co podkreślić należy grubą kreską. Faktem jest, że Pan Łuki odbierał, ale w imieniu MAGMY – pisma artystycznego. Wspomnieć należy, że MAGMA to nie tylko naczelny, to także zastępca, to także Redaktorzy, Korektorzy i JA. Więc w imieniu swoim i cudzym jeszcze raz dziękować!\nWieczór Hanki Wieczoru pewnego, w miejscu pewnym odbył się wieczór pewnej Hanki. A ponieważ Hanka jest nowosolską poetką, to wieczór ten odbył się w Nowosolskim Domu Kultury. Hanka na nazwisko ma Pietruszewska i to też pewne. Tak samo jak to, że wieczór był poetycki, de facto.\nKukułeczka kuka Nową drogę S3 budują, to co się starą będą przejmować. Więc wzięli i podrzucili ją nam na spółę z innymi, co daje nas troje. No i jest problem taki, że jajko można znieść. A problemem jest dziura\n- artystycznie Nie można nie dostrzegać w codzienności nowosolskiej społeczności ludzi, którzy po przejściu na emeryturę postanowili żyć aktywnie. Swoje marzenia mogą realizować właśnie w UTW. Działa tu wiele grup o różnych zainteresowaniach. My jako nowosolski magazyn kulturalny postanowiliśmy podejrzeć tych wspaniałych ludzi w trakcie spotkania grupy plastycznej, której przewodzi plastyk Elżbieta Giza. W tej grupie uczestnicy spotkań poznają szeroki zakres plastyki. Tu mówi się o grafice, malarstwie, fotografice, modzie, liternictwie. Tu także można porozmawiać o stylu bycia, o zachowaniu, o trendach w sztuce. Już po tym wstępie widać jak szerokie zainteresowania można realizować będąc słuchaczem tego uniwersytetu. W roku ubiegłym na zajęcia sekcji plastycznej uczęszczało zaledwie 6 osób, a dziś jest to grupa dwunastoosobowa. Jest to dowodem na to, że działania takie były bardzo potrzebne. Uczestnicy zajęć odkryli w sobie fakt, że aktywność wcale nie musi się kończyć z chwilą przejścia na emeryturę. Złota jesień życia, za sprawą uniwersytetu, stała się okresem do czerpania radości z wykonywania czegoś, czemu można oddać się bez reszty, co daje przyjemność i satysfakcję. Teraz, kiedy pojawia się wolny czas, można realizować swoje marzenia i to, co kiedyś było\nNowosolski Uniwersytet Trzeciego Wieku niemożliwe teraz staje się realne. Pani Elżbieta w rozmowie stwierdziła, że w trakcie zajęć pojawiają się prawdziwe talenty i warto nad tym popracować. Tym bardziej jest to wielkie wyzwanie, bo obcowanie z doświadczonymi przez życie ludźmi uczy radzenia sobie w szarej codzienności, nie zawsze przyjemnej. Z kolei rodziny uczestników zajęć stwierdzają w rozmowie z wykładowcami, że nastąpiła w nich ogromna przemiana. Jest to dowodem na to, że człowiek musi się czuć potrzebny i doceniony. Prace, które są wykonywane w ramach zajęć nie idą do szuflady. Twórczość jest eksponowana i nowosolanie mogą się z nią zapoznać. Ostatnio miejscem ekspozycji jest zakład optyczny przy Pl. Wyzwolenia, gdzie można podziwiać wspaniałe obrazy wykonane przez słuchaczy UTW, a nawet można je zakupić. Te wyjątkowe dzieła pojawiają się także na aukcjach charytatywnych.\ndzo szczęśliwa z tego powodu. Byłam jedną z pierwszych, którzy zdecydowali się uczestniczyć w zajęciach. Widzę u siebie duże postępy w technikach malarskich, a na zajęcia nie mogę się doczekać. Klimat, jaki tu panuje jest niepowtarzalny, a my wszyscy, którzy uczestniczymy w zajęciach jesteśmy grupą przyjaciół.\nTak działa Uniwersytet Trzeciego Wieku w Nowej Soli, a teraz niech zabiorą głos słuchacze.\nTe wypowiedzi świadczą, że inicjatywa powołania UTW w Nowej Soli była jak najbardziej zasadna. W ludziach drzemią wielkie możliwości i wspaniale jest, że nadszedł taki czas, kiedy można odkryć swoje wnętrze i pokazać swoją wrażliwość, a przez to zainteresować wszystkich tych, którzy nie chcą wyjść poza próg własnego mieszkania.\nL.B. Po co panie tutaj przychodzą? Lucyna Bratuś: - Tu mogę realizować swoje marzenia. Nigdy nie miałam na ich spełnianie czasu, a teraz proszę... Jako dziecko potrafiłam rysować, ale później życie toczyło się szybko. Nauka, mąż, dzieci. A teraz dowiedziałam się , że utworzono uniwersytet i byłam bar4| Magma Magazyn\nKlara Bartosik: - Ja także z wielką przyjemnością uczestniczę w zajęciach. Kocham się w kwiatach i je staram się przenosić na płótno. Miałam już swoją wystawę w nowosolskiej bibliotece dzięki pani Elżbiecie Gonet, co było wielkim przeżyciem. Teraz mamy nasz uniwersytet i w dniu dzisiejszym nareszcie zaczynamy malowanie farbami olejnymi. Każdego wtorku od rana oczekuję na spotkanie na zajęciach. Skończyło się malowanie do szuflady. Teraz to co robię, mogę zaprezentować szerszej publiczności. Swoje prace często daję jako upominki imieninowe.\nZatańczyły pod batutą\nCzesława Grabowskiego - To niesamowite przeżycie zatańczyć w rytmie hio-hop i rockendrolla, przy muzyce wykonywanej na żywo przez Orkiestrę Symfoniczną – opowiadają swoje wrażenia tancerki z grupy GAMIX Renaty Terlikowskiej z Nowosolskiego Domu Kultury. – Piękne kostiumy, profesjonalne przygotowanie i wykonanie całego konceru, to dla nas niezapomniane chwile. Sześć dziewcząt z Grupy Młodszej zespołu GAMIX: Julia Karabin, Klaudia Czapla, Kinga Terlikowska oraz trzy siostry – Wiktoria, Emanuela i Michaela Tomków, wchodzą w skład formacji OPEN BUGS TEEM Julia Karabin, Klaudia Czapla, Kinga Ter- grupy partnerskiej pod kierunlikowska, Wiktoria, Emanuela i Michaela kiem Andrzeja Gliwy (vice mistrza Tomków z Katarzyną Jamróz. Pucharu Świata w Rock And Rollu Podczas Koncertów Noworocznych w Akrobatycznym), zrzeszającej tanFilharmonii Zielonogórskiej – 11, 12 cerzy z Zielonej Góry, Głogowa i Nowej i 13 stycznia br. - tancerze z formaSoli. Gościnnie w koncertach wystąpiła cji OPEN BUGS TEEM przedstawili znana krakowska aktorka i piosenkarka, wspólny program taneczny z towarzyKatarzyna Jamróz, z którą dziewczyny szeniem Orkiestry Symfonicznej Filzrobiły sobie pamiątkowe zdjęcie. harmonii Zielonogórskiej pod dyrekcją Czesława Grabowskiego.\nW REGGAE RYTMACH Tym razem rockowa scena Stajni Komara nie rozbrzmiewała rockowymi dźwiękami. A to za sprawą zielonogórskiej formacji Odkrywcy Nieodkrytych Lądów. Zespół założyli w 2002 roku Andrzej Rąk i Filip Musiał. Pierwsze kroki na scenie stawiali jako Malina of ska, potem przyszedł czas na Sound System O.N.L. Później w składzie zachodziły kolejne zmiany. W końcu dołączyli do „ojców założycieli”, jak sami się nazywają, Michał Olszewski oraz Marek Jakuszak, a całkiem niedawno Dariusz Rubin. W Stajni Komara O.N.L. wykonywał utwory w klimacie reggae i ska, dzięki czemu w pochmurny wieczór zaświeciło słońce. „Leżę na zielonej trawie, gdzieś w niebie...” wszyscy śpiewali wraz\nw całym, a właściwie w całej drodze.\nZ donosu Jak donosi TK nowe rondo nie ma zebry, czyli jest „bezzebrne”. I dywagują, dlaczego to tak. I wyjaśniają, że warunki niesprzyjające. No oczywiste, że niesprzyjające!!! Pokaż mi zebrę, która chciałaby w takich warunkach wystawać na rondzie. Nie ma chętnych? Błagam, nie łammy praw zwierząt kosztem praw drogowych.\nWOŚP Z powodu takiego, że sprawę popieram całym sercem i złotówkami z portfela, poważnie informuję, że 157 wolontariuszy zebrało ponad 40 tysięcy złotych, co daje rekord! A, że działo się dużo i ciekawie podczas finałów, to pewnie już wiecie.\nZmiany na mapie Niegosłowianie chcą sie przyłączyć do Nowej Soli i myślą jakby to ugryźć. Referenda, decyzje, petycje, glosowania... Tymczasem sprawa jest prosta. Wykorektorować z jednego miejsca na mapie i dołożyć punkcik w innym. Czynność powtórzyć tyle razy, ile map.\nRankingi Moda na rankingi i statystyki nie przemija. Na ten przykład „Rzeczpospolita” zrobiła sobie taki ranking szkół. Wszyscy chcą wiedzieć, na której pozycji są, więc czytają i pękają z dumy. Nowosolskich szkół nie ma w rankingu, więc czytamy i jasna anielka nas trafia. Wniosek z tego taki, że ranking jest niesprawiedliwy.\nLifting Bytomia Jak to zwykło się dogadywać: z tyłu liceum z przodu muzeum. Nie można tego powiedzieć o bytomskich kamienicach, które z przodu po liftingu, napawają dumą. Taka strategia działania. Od kuchni zaś (żeby nie powiedzieć, że od d... strony) prosi o pomstę do nieba lub o remont chociaż.\nz wokalistą przebój „La hierba”. Nie zabrakło także takich hitów jak „Rozczarowanie”, „Czas”, „Było” i „Moja piosenka”. Muzykom udało się porwać zebranych do zabawy. Nie obeszło się też bez bisów. W imieniu zespołu zapraszamy na stronę internetową: www.onl.com.pl.\nBez koncepcji W miejscu pomnika Bohaterów II Wony Światowej ma powstać pomnik Niepodległości. Nikt jednak nie wymyślił powalającej koncepcji tegoż i w tym cały problem. Ktoś tam orzekł i proponował, ktoś tam schodki i na tym koniec proponowanych propozycji. Środowiska jeszcze czekają, a może wspólnie coś im do głów przyjdzie.\nAnielka 5| Magma Magazyn\nFot. Konrad Paszkowski Laureaci Złotych PTAQ w towarzystwie aktorów TAQ.\nPTAQ z rąk Brodacza Kiedy dowiedziałem się, że Magma otrzyma złotego PTAQ 2008, czyli nagrodę honorową Teatru TERMINUS A QUO za propagowanie idei tej grupy, to zapragnąłem otrzymywać podobne nagrody od Bilioteki Miejskiej czy Muzeum Miejskiego, ponieważ Magma powinna być pomostem między wszystkimi instytucjami kultury i tworzyć swobodną przestrzeń do publikacji teorii różnych idei: alternatywnych, klasycznych, osobistych czy grupowych.\nNagroda, skandal i życiowość Nagrody PTAQ’w nielotów przyznawane są od pięciu lat przy okazji świętowania kolejnych urodzin Teatru. Te oryginalne statuetki Edward Gramont wręcza osobom, które wpłynęły w jakiś sposób na teatr lub przyczyniły się do rozpowszechnienia wiedzy o jego dokonaniach. Myślę, że każdy nagrodzony/a cieszył się odbierając tę nagrodę, chociaż może to nie być tak oczywiste. Terminus to przede wszystkim inność, innowacyjność, teatr alternatywny, czasami także klasyczny, ale w swój właściwy sposób. Przecież otrzymuje się taką nagrodę z rąk Brodacza i skandalisty teatralnego, może wizjonera, może mistrza pióra uwięzionego między biegunami N-S. Czy to przystoi? Czy każdy powinien przyjąć nagrodę i usiąść uśmiechnięty? Otóż TAK! To jest właśnie oczywista oczywistość, której nie powinniśmy pogrzebać. Wyróżnienie pokazuje, że jesteśmy dla kogoś ważni. Ktoś mierząc nas swoją miarą wymierzył, że warto, a to już wielkie osiągnięcie. I chociaż niektórzy\nmogą powiadać o dmuchaniu balona fikcji i pewnej nieżyciowości takich nagród, to i tak warto, bo świat powinien być pełen wyróżnień przyzwanych jednym przez drugich. Właściwie wszystko jest ułożone tak, że można byłoby działać wg teorii: pokaż mi swoje nagrody, a powiem ci kim jesteś.\nKim są Laureaci? Esperantystka, Bożena Pietrzyk. Będąc na jednym z esperanckich spotkań poznała w Estonii Kerstin Rhodin, przyjaciółkę zmarłego w 2004 r. Harolda Browna. Kupiła od niej książkę zawierającą 11 inscenizacji tego brytyjskiego pisarza. Z czterech przetłumaczonych przez Panią Bożenę z esperanto na język polski, Edward Gramont wybrał Prelekcję, 25 listopada Michał Kasprzak zagrał monodram pod tym samym tytułem. Pani Bożena, jak sama przyznaje, późno odkryła TAQ, teraz jest prawie na każdym spektaklu. Bardzo możliwe, że sama w nim zagra ... Miłośniczka klasyki, Elżbieta Gonet. Szefowa MBP. Kobieta widząca to, czego inni nie dostrzegają. Wielce otwarta na nieograniczone niczym przestrzenie. Człowiek wolny, można by rzec. Jej swoboda przemieszczania się z „ułożonego” w „rozłupane” i zburzone faktycznie może imponować. To Jej TAQ zawdzięcza niesamowitą przygodę z Klątwą. To Ona zagrała wabank z Wyspiańskim. Osobowość nieprzeciętna, Agata Wojtkowiak. Poetka, wiele lat na scenie tego teatru. Jej ostatnia rola w Klątwie jest kreacją godną niejednej aktorki zawodowej. Agata jest czytelniczką wytrawnej literatury, w MBP prowadzi Dyskusyjny Klub Ksiązki. Należy się jej nagroda nie tylko od Brodacza, ale\nrównież każda inna, choćby była mierzona miarą wszystkich miar. Człowiek Teatru, Cezary Molenda. Świetny aktor, przyjaciel w podróżach po Polsce. Ale także autor licznych scenografii do przedstawień, m.in.: W oknie tańczy ćma i Klątwa. Odważny i dojrzały umysł. Od lat nierozłączny ze sceną. Poszukiwacz, Roman Krzywotulski. Poszukuje trochę drewna i trochę skarbów. Esteta, dyrektor Żarskiego Domu Kultury, który Terminusa zapewne nie wielbi (choć ogląda już ok. 30 lat), ale docenia i pozwala Żaranom i Żarankom regularnie pławić się w odmiennej nieco estetyce, podczas corocznych Międzynarodowych Plenerowych Spotkań ze Sztuką. Złoty środek wart jest nagrody Złotego Ptaq. Przyjaciel Teatru TAQ, Piotr Połchoński - od lat siedmiu, czyli od czasu, gdy w Myśliborzu urodził się FESTIWAL MAŁYCH FORM TEATRALNYCH, organizowany zawsze w lipcu, w uroczym miejscu na Rynku. Co roku dzięki inicjatywie Piotra jest impreza, na której Terminus podejmowany jest na równi z największymi gwiazdami polskiej estrady, które tam występują oprócz teatrów. Co roku teatr szykuje dwie premiery w plenerze, co pozwala grupie zachować niesamowity wręcz potencjał twórczy. To właśnie TERMINUS A QUO zawdzięcza Piotrowi Połchowskiemu.\n„Szczęśliwą siódemkę laureatów zamyka redakcja magazynu kulturalnego Magma, z Tadeuszem Szechowskim – dyrektorem Nowosolskiego Domu Kultury na czele.” Łukasz Kaźmierczak\n6| Magma Magazyn\nZ nowosolskimi Bunkrowcami rozmawiała Julia Olejarnik\nWiemy z czym to się je W naszej ekipie wszyscy trzymamy się razem, bez względu na to czy ktoś ma 40 czy 20 lat. Nasza pasja jest odskocznią od codzienności. Schodząc „na dół” czujemy się wolni i niezależni od polityki, problemów dnia codziennego oraz od praw, którymi rządzi się życie „tam na górze”.\nJesteście bunkrowcami. Co to znaczy? Bunkerites - Bunkrowcy są specyficzną grupą ludzi w Polsce. Przede wszystkim są to pasjonaci i miłośnicy historii. Interesują się architekturą obronną, postindustrialną oraz zwiedzaniem ciekawych i zapomnianych miejsc. Większość uwagi skupiają na nowożytnych fortyfikacjach XXwieku. Wykonują pomiary, schematy, mapy, opisy techniczne, wydają książki, czasopisma tworząc prace naukowe, które są cenne dla naszej grupy ze względu na wiedzę w nich zawartą oraz są skarbem dla dalszych pokoleń. Nikt poza pasjonatami „żelbetonu” nie podejmuje się wnikliwej analizy budowli i nie tworzy tego specyficznego zakątka wiedzy, który został już zapomniany. Bunkrowcy często są myleni z miłośnikami militariów – to podstawowy błąd, są 4 grupy ludzi: fanatycy – „hieny”, chodzą z wykrywaczami byleby wykopać niewypał… rozbroić, coś sprzedać zezłomować… to nie ma nic wspólnego z pasją, jest to żerowanie na historii w celu osiągnięcia zysków i jest niebezpieczne. Drugą grupą są właśnie ludzie zafascynowani militariami, uzbrojeniem, wojskowością itp. Przy okazji zapuszczają się w świat betonu. Trzecią grupą są bunkrowcy, pasjonaci i miłośnicy – szanujący zabytki. Ludzie, którym leży na sercu pamięć o „obiektach” . Dbają o ich stan techniczny, szanują. Jest to pasja, odskocznia od życia codziennego, która może miło zaskoczyć jakimś ciekawym odkryciem. Ostatnią grupą są ludzie, którzy wykorzystują takie obiekty jako dobre „miejscówki” gdzie można demolować, niszczyć, grabić i urządzać libacje alkoholowe. Jesteśmy stanowczo przeciwko takim działaniom.\nSkąd się wzięła taka pasja? Pasja może dla niektórych dziwna lecz wbrew pozorom pożyteczna. W naszym wypadku „te sprawy” siedziały w nas od małego. Począwszy od bieganiny z karabinem po podwórku, kończąc na jakiejś ciekawej wyprawie w wieku ok 5-7 lat. Za młodu widzieliśmy kilka miejsc. Zaciekawiło, wciągnęło nas pod beton… pod ziemię i trzyma do dzisiaj…\nW jaki sposób przygotowujecie się do wypraw? Przed każdą wyprawą dokonujemy weryfikacji miejsca, budowli, ukształtowania terenu oraz poziomu bezpieczeństwa. Szykujemy odpowiedni ubiór na sprzęcie kończąc. Nie jesteśmy bandą, która pcha się na żywioł. Wiemy z czym to się je i do jakich granic możemy się posunąć.\nKażdy może zostać bunkrowcem? W naszej grupie obecnie znajdują się 3 osoby. Każdy z nas zajmuje się swoim zadaniami: Konrad Czarnecki „czarny” - webmaster, fotograf, Filip Pobihuszka „gallegher” – autor opisów, fotograf\noraz Michał Perchaluk „majk”- kierowca, operator kamery. Ogólnie to jest pasja otwarta dla każdego. Wystarczy, że kogoś wciągnie i gotowe. A proszę wierzyć, że beton wciąga mocniej niż bagno. Ale na zainteresowaniach nie powinno się kończyć. Powinno się obeznać z wiedzą na dany temat i mieć przede wszystkim na uwadze dobro obiektów.\nCzy zrezygnujecie kiedyś ze swoich zainteresowań? W miarę możliwości realizujemy swoje zainteresowania i plany. Nie zamierzamy z nich zrezygnować. Jest wiele miejsc owianych tajemnicą i wiele pytań bez odpowiedzi. Owocem naszej działalności jest strona: www.NS.bunkrowiec. prv.pl, gdzie na bieżąco prezentujemy efekty naszej działalności. Byłoby nam miło jeśli znalazłyby się osoby zainteresowane naszą działalnością i chciałyby do nas dołączyć. Liczymy także na ludzi, którzy posiadają wiedzę na temat miejsc godnych naszej uwagi, miejsc, do których warto zajrzeć lecz boją się ze względu na poziom bezpieczeństwa. W tym wymiarze także możemy służyć pomocą. Każdy może do nas napisać: www.NS.bunkrowiec.prv.pl\nFilip Pobihuszka, Konrad Czarnecki i Michał Perchaluk.\n7| Magma Magazyn\nFot. Krzysztof Gonet\nElżbieta Gonet i Krzysztof Koziołek.\n„Zbrodnia to niesłychana...”\nz Nową Solą w tle I oto Nowa Sól zaistniała na kartach literatury pięknej, a wszystko za sprawą powieści Krzysztofa Koziołka „Droga bez powrotu”. Lektura dobrego kryminału jest oczywiście niezłą rozrywką, ale w przypadku tej książki nie tylko o rozrywkę chodziło. Biorąc pod uwagę to, że klasyczne kryminały rozgrywają się w świecie realnym, a ich autorzy dbają o jego prawdopodobieństwo i dzięki temu ich opowieści portretują daną społeczność - sięgając po „Drogę bez powrotu” nowosolski czytelnik liczył na spotkanie z bliską mu przestrzenią. I po części nie zawiódł się. Znaleźć w tej książce można znajome ulice, rozpoznać miejsca, a nawet zapachy (wszyscy pamiętamy smród kurzego łajna z pierwszego rozdziału). Stąd pytania czytelników przybyłych na premierowe spotkanie autorskie Krzysztofa Koziołka: które z postaci, czy zdarzeń są prawdziwe? Ile jest z Pana w postaci Sokoła? Czym naraziła się Panu nowosolska policja? Były też i pretensje, że nie wszystko jest tak, jak w rzeczywistości, bo na przykład z dworca na ulicę Wesołą nie można dotrzeć na szpilkach w pięć minut... I trudno się dziwić takim reakcjom, bo kryminały mają to do siebie, że ich\nbohaterowie wydają się bardzo prawdziwi, a czytelnik może ich podglądać, śledzić, podejrzewać i osądzać, więc cóż by to była za przyjemność, gdyby do tego udało nam się kogoś zidentyﬁkować! Autor dzielnie bronił się przed ujawnianiem jakichkolwiek powiązań powieści z rzeczywistością, przypominając co chwilę, że „wszystkie wydarzenia opisane w tej książce są co prawda ﬁkcyjne, ale w każdej chwili mogą się wydarzyć”. Przyszedł też czas na pytania o kompetencje autora i warsztat literacki, bo powieść kryminalna to gatunek, który ma ściśle określone reguły. Mistrzowie gatunku stworzyli cały spis zasad, a Agatha Christie za złamanie jednej z nich (narrator nie może być zbrodniarzem) została wyrzucona z Pen Clubu. Istnieją szkoły i liczne poradniki podpowiadające, jak powinien wyglądać dobry kryminał, jak zawiązać intrygę, jak budować sylwetki bohaterów itp., Krzysztof Koziołek nie wzorował się na żadnym z nich, nie ma właściwie swojego mistrza kryminału, lubi Dana Browna ... Z wykształcenia jest politologiem, z zawodu dziennikarzem, nie wie, czy to jest jego ulubiony gatunek, bo następna książka będzie chyba powie8| Magma Magazyn\nI tak trzymać!!! Reguły i zasady w literaturze są po to, by je łamać i nie może być tak, żeby wszyscy pisali taki sam kryminał i wszystko było do siebie podobne. Najważniejsze, żeby było dobre. Żywiołem dobrego kryminału zawsze jest ciekawa historia i to, że wykreowani w nim bohaterowie zapadają w pamięć. W „Drodze bez powrotu” pierwszoplanowy bohater jest taki, jakim nakreślił go Raymond Chandler, mimo że Krzysztof Koziołek, jak wyznaje, Chandlera nie czytał. Bohater zatem, wg mistrza czarnego kryminału, „musi być człowiekiem przeciętnym, a jednak niezwykłym. (...) Musi być najlepszym człowiekiem w swoim świecie i dość dobrym dla każdego świata”. Czy taki jest Sokół? Przeciętny dziennikarz z małego miasta, a jednak dość dobry dla Magdy, która tylko jemu zaufała, niedoceniony przez wytrawnych przestępców, których wyprowadza w pole, świetnie radzi sobie w ekstremalnych warunkach, wzbudza zaufanie kobiety, której grozi bronią, a nawet wyzwala w niej potrzebę najintymniejszych zwierzeń i do tego, choć zawodowo nie ma nic wspólnego z wymiarem sprawiedliwości, stara się o nią zawalczyć, a tych, którzy łamią prawo, demaskuje. Kocha góry, kobiety i chyba w ogóle życie, ale też lubi ryzyko, jest odważny, wytrwały i kiedy trzeba – zdeterminowany. Akcja powieści toczy się żwawo, barwnie i z rozmachem, bo oprócz Nowej Soli jest tu polityka na szczeblu międzynarodowym i przestępcy z górnej półki. Jeśli ktoś chciałby zająć się jednym i tym samym przez kilka godzin i nie myśleć w tym czasie ani o braku pieniędzy, ani o tym, co musi zrobić, ani o tym, co ktoś powiedział – to wystarczy sięgnąć po tę lekturę. Zgromadzeni na spotkaniu czytelnicy chwalą żywą akcję i łatwość percepcji. Dopytują o plany literackie autora i dowiadują się, że w następnej powieści nie będzie już Nowej Soli. Powodów jest wiele, nie wiadomo, który z nich najważniejszy i na tyle ważny, żeby z pomysłu rezygnować. Bo pomysłu szkoda...\nDo łezki łezka... „Płacze dziewczynka, balon uciekł jej...”pamiętacie balladę Bułata Okudżawy? „ Ludzie mówią : nie płacz, a balonik, hej...”\nŻycie musi być trudem, rozwojem, przekraczaniem siebie. A to boli. Już Owidiusz pocieszał, że ból można rozpraszać i uśmierzać przez łzy. Ale wielu ludzi nie chce się trudzić, a tym bardziej cierpieć, wybierają bierność i narzekają, że życie jest bez sensu, porównują je do papieru toaletowego i sami siebie źle oceniają za to, że tak kwękają. Cierpią, tak czy tak, tyle że z powodu bezsensu. I wcale się od smutku nie uwalniają albo się tak uwalniają, że potem kaca - normalnego bądź moralnego - mają. „Ból nas ożywia, rzeźbi nasze twarze, daje nam miejsce godne pośród zdarzeń...” - to Zbigniew Jerzyna, który w tym samym wierszu dodaje: „Ból nas ożywia, lecz gdy go za wiele, mąkę rozpaczy serca koło miele.” No i tu, rzeczywiście, pojawia się problem. Bo przecież nie możemy wiedzieć zawczasu, jakiego rodzaju ból nas dopadnie i kto kogo przetrzyma: czy my ból, czy ból nas. Tu ujawnia się element ryzyka, o którym pisałam wcześniej. I kwestia zaufania, bez którego ani rusz. I już! No i jeszcze nadzieja, która, jak uważał Vaclav Havel, „ nie jest przekonaniem, że coś pójdzie dobrze, lecz pewnością, że coś ma sens, niezależnie od tego, jak pójdzie.” Płacz oczyszcza, człowiek się wypłacze, a potem zrobi, co zechce...i znowu płacze. A co na otarcie łez? Odpowiedź jest stara jak świat: wino, mężczyźni (bo niby dlaczego zawsze tylko kobiety? ) i śpiew! A mężczyźni - żeby byli weseli i żeby dobrze w tańcu prowadzili! I pod sam dom odprowadzili. Dżentelmenami żeby byli, chyba, że kobieta nie chce.\nBarańczak na olśnienie Czerwone jesienne liście już dawno opadły z drzew, gdy w nowosolskim DKK czytaliśmy Barańczaka. Jego wiersze, dawne i niedawne, ułożyły się razem w tomie “Wybrane’”. Stawały przed nami w swojej krasie i nagości, dumne jak świeżo poślubiona dziewczyna i drżące jak niewinność przed okiem oprawcy. Rzuciły na nas czar, oplotły lianami czułości, wessały w swoje tajemnicze wnętrze.\nKiedy widzimy kogoś, kto płacze, to my do niego najczęściej: nie płacz! Nie płacz, Ewka; Małgośka, głupia ty, on niewart jednej łzy; chłopaki nie płaczą itd. Itd. Ale ja wolę śpiewać: „ Do łezki łezka aż będę niebieska, w smutnym kolorze blue...” Śpiewać, tańczyć, a potem się śmiać, choćby przez łzy, a orkiestra będzie grać. Do samego końca, oczywiście. Dlatego nie wolno strzelać do orkiestry!\nCo tam panie w DKK?\nJeden tańczy, drugi śpiewa, trzeci wszystko omawia. Różne są szkoły, jak przetrwać ten byt, często niewesoły. Ludzie tak się boją płaczu i płaczących! A jeśli można płakać, to już jest przecież całkiem dobrze. Od ściany płaczu gorsza jest tylko ściana. Mur, o który tylko głową, o tak! Tu jest się czego bać! Ale płacz? Ci, którzy mówią: „ nie płacz!”, to często są ci, co rozprawili się z problemami, których nigdy nie mieli. Nie ufajcie im! Płaczcie, ile wlezie, aż się ból wyboli. Śnieg musi się wypadać, deszcz też, wino trzeba wypić (i piwo, jeśli się nawarzyło), człowiek musi się wypłakać. I cześć! Tak więc, rycz, mała, rycz, mały! - i duzi też. Przyjdzie czas, a „rykniecie państwo śmiechem”, że zacytuję posła Jacka Kurskiego, żeby się jakiś element polityczny zakradł wreszcie do tego załzawionego felietonu. Chociaż już cała Polska wie, że niektórych „żadne krzyki i płacze nie przekonają, że białe jest białe, a czarne jest czarne”, nie przejmuj się tym w ogóle. Rycz! I nie trać wiary w to, że przyjdzie czas na radość. Musi przyjść! Na środki masowego przekazu też licz! W radiu, w Twoim najtrudniejszym momencie, usłyszysz „Najbielszy odcień bieli”. Żebyś już całkiem się rozkleił. Gdyby ludzie naprawdę posłuchali „dobrych rad” i przestali płakać, eksplozję naszego globu mielibyśmy dawno za sobą. I szkoda by nas było!\nElżbieta Bielska-Kajzer PS. „A balonik wrócił i niebieski jest.”\nPoezje Stanisława Barańczaka przyczyniły się do podniesienia poziomu magii i tajemnicy w naszych zachłannych na uniesienia, duszach. Szczególne wrażenie na klubowiczkach wywarły wiersze: ”Podnosząc z progu niedzielną gazetę”, „Źrenica, w której byłem”, ”Widokówka z tego świata”, ”Tłum, który tłumi i tłumaczy” oraz przekład wiersza Maryny Cwietajewej “Tęsknota za Ojczyzną! Brednia...”. Autoironiczna analiza osobowości poety w utworze „Drobnomieszczańskie cnoty” pokazała nam jakim skromnym i dowcipnym człowiekiem jest Barańczak (znany również ze wspaniałych tłumaczeń humorystycznej poezji). Chciało się je czytać bez końca, więc klubowiczki wzięły je ze sobą do domu, pod choinkę, na prezent, na olśnienie. Przed upływem terminu ważności życia.... Czekają na nas ciche zimowe poranki posypane śniegiem (lub złudzeniem śniegu). Naturalne, zdrowe mroki, w które zapada się dusza, zmęczona obcowaniem z szybkobieżnym światem. Warto w te niedzielne poranki i senne popołudnia, posilić duszę strofami poznańskiego poety - złożyć w ofierze swój cenny czas, aby odzyskać świeżość utraconą w miastach. Słowa czytane wchodzą bardziej w krwiobieg niż te słyszane... ...przed upływem terminu ważności... Gdy dni krótkie jak oddech astmatyka... Nadzieja wisi na włosku, ale jest to anielski włosek.... “Widokówka z tego świata” - gasi pragnienie... metafizyczne... Daliśmy się przeto zachwycić tym jasnym, przeszywającym serce, tonom. Poniosła nas fala i uderzyliśmy o brzeg Parnasu. “I zobaczyliśmy, że to co powiedział do nas Stanisław Barańczak jest dobre..” Ten wieczór z niezwykle inteligentną i pomysłową twórczością poznańskiego artysty na długo pozostanie w naszej pamięci.\nAgata Wojtkowiak 9| Magma Magazyn\nAKTORKA ROKU 2007 CITY – Agnieszka Buczkowska nie trudną, gospodarkę emocjonalną. Jak Ty się odnajdujesz między postaciami „pół żartem, pół serio”, a “rzężącymi”?\nLubię białe zwiewne sukienki nad kratkami ściekowymi i radość z tego, że zobaczyło się to i owo, tak, lubię je bardziej, niż same tylko kratki ściekowe.\nw TEATRALNEJ W Kawiarni TEATRALNA przez dwa tygodnie można było oglądać wystawę fotografii pt. “City”, głogowskiego artysty (także malarza i grafika), Marka Borysiewicza. Jak sama nazwa wskazuje, na fotografiach uwieczniona została współczesna architektura wielkiego miasta.\nJeśli chodzi o płciowość (rewanż!) i ANTYGONĘ zrobioną przez TAQ - w spektaklu jesteś Koryfeuszem, postacią kojarzącą się raczej z facetem. Jest to komentator(ka) - narrator(ka). W filmach mamy męskich lektorów. Jak Ci się opowiada tę historię? Paradujesz i tańczysz we fraku. Czy jest wygodny?\nEliasz Gramont: Pozwól, że zapożyczę od Ciebie niektóre pytania, gdyż jestem ciekaw (a może i inni) Twojego punktu widzenia na to samo. A zatem: czy zdarzyła Ci się rola zbyt łatwa do zagrania? Czy można jakąkolwiek rolę tak właśnie ocenić, a może zdarzyło się, że po jakimś spektaklu trudno Ci było dojść do siebie?\nAgnieszka Buczkowska: Zdaje mi się, że moje, bądź co bądź, amatorstwo aktorskie samo w sobie nie załatwia sprawy i coś niecoś muszę się do wykonywanych zadań przykładać. Myślę, że to raczej zbyt małe zaangażowanie „ułatwia” ludziom życie, a mi czasem występowanie. Jeśli chodzi o dochodzenie do siebie po spektaklu, to raczej jest ono czysto fizycznym procesem, niż jakąś formą, jakkolwiek by to określać, aktu wewnętrznego. Radzenie sobie z samym sobą po spektaklu jest po prostu radzeniem sobie z uczuciem klęski bądź satysfakcji - nic ponad tę, choler-\nMasz może jakiś patent na zapamiętywanie tekstów? Czy po roku czasu pamiętasz je dobrze?\nNie, najbardziej typowa i najmniej ciekawa pamięć werbalna w moim wypadku się sprawdza, ale wiem, że Ty masz… Studiowałaś teatrologię, teraz kulturoznawstwo. Czy coś z akademickich wykładów przydało się przy pracy w takim teatrze jakim jest TAQ, czy wręcz przeciwnie?\nJakich wykładów? A na serio, napotkałam na nich na przeobrażającą mnie książkę Ervinga Goffmana pt. „Teatr życia codziennego”. Mówi on o tym, że wszyscy ciągle gramy w ramach nakładanych na nas ról i jest to norma społeczna, i lepiej jest się w normie dobrze poczuć, aniżeli próbować się od niej uchylić. Ale co chyba jasne, ta stara prawda raczej rozprzestrzeniła dla mnie teatr poza teatr, nie zmieniając przy tym za wiele w „teatrze-dla –mnie”.\nZ Agnieszką Buczkowską rozmawiał Eliasz Gramont 10| Magma Magazyn\nCzerń i biel potęgują wrażenie obcości obserwowanych budynków. Architektoniczne cuda widoczne z różnych, nawet najbardziej zadziwiających perspektyw, dają uczucie wędrówki po nieznanym, jednak niezamieszkałym przez żadne zwierzęta czy ludzi, mieście. Brak brudów, kurzu uwydatnia nieistnienie nawet odrobiny wiatru. Nie jest to hołd dla architektów, lecz wręcz groteskowa wizja ich dzieł, które tak naprawdę nie przydają się nikomu, są dla samego istnienia. Nie można się oprzeć wrażeniu, że w takim mieście nie chciałoby się żyć, jest obce do granic możliwości.\nFot. Anka Rybarczyk.\nAgnieszka Buczkowska Edward Gramont o tegorocznej laureatce: utalentowany seryjny morderczy klimatoziol/ siedem lat w TERMINUSIE/ siedem lat budowania podwalin pod fundamenty nowoczesnego błyskotliwego aktorstwa/ ABSOLUT ZEN NA SCENIE/ niepowtarzalny przejmujący obraz Młodej w KLĄTWIE Wyspiańskiego.\nNie zdaje mi się, że Koryfeusza można załatwić od tej strony – nie myślę, że reprezentuje on po prostu męskie spojrzenie, ,jego płeć nie jest tu określona, tak jak jego osoba. W TAQowej Antygonie co chwila zmienia on swój punkt widzenia, jest płynny - jest w tym nawet dla mnie jakaś diaboliczność, nigdy nie wiesz, kiedy będzie szydził, a kiedy się zatrwoży, dla mnie Koryfeusz to trochę błazen i oszust. A jak pewnie wiesz, kobiety to równie znakomite oszustki, jak z facetów błazny. I na odwrót (żeby nie było).\nAdam Szewczykowski ogląda wystawę “City” wychodząc z TEATRALNEJ wprowadzi się na jakiś czas do jednej z krakowskich galerii fotografii. Ponadto, polecamy wystawę malarstwa Marka Borysiewicza pt. „Akta rzeczywistości”, można ją oglądać do 29 lutego w Miejskim Ośrodku Kultury w Głogowie.\nEdward Gramont o tegoroczym laureacie: inteligentny diaboliczny grajsceniczny elfik/ osiem latw TERMINUSIE/ osiem lat prztyczków w nos reżysera, burzenia i przekomarzania scenicznego/ DIABEŁ WCIELONY RYSUJORYJCA WITKACOWSKI/ uduchowiony, ludzki obraz Księdza w KLĄTWIE Wyspiańskiego. Agnieszka Buczkowska: W otoczeniu jakich postaci scenicznych czujesz się lepiej – tych spod szyldu „pół żartem, pół serio”, czy tych spod rzężenia, ach „jak mnie życie boli i jak mnie mój cień goni?”\nEliasz Gramont: Zdecydowanie wolę robienie sobie jaj ze zdechlaka, niż zdechłe jaja - tu przyznam od razu, iż lubię (c)hihrać się ze wszystkiego i wszystkich, łącznie ze mną samym rzecz jasna. Absurd i inteligentny dowcip to świetna rzecz dla czaszki. A przeżycia związane z graniem cierpienia i pokazywaniem trudów człeka boleściwego jest bardzo trudne i stanowi niesamowity trening, który człowieka może popchnąć dalej w rozwoju duchowo – etycznym i rozwinąć wrażliwość lepiej niż sto lat w kabarecie. Trudniej sprawić by widz uwierzył, że jestem starcem, szaleńcem i człowiekiem pokonanym niż rozbawić go. Podziwiam aktorów, z których szczerze i naturalnie płynie ta głębia. Jaką transgresję teatralną cenisz sobie najbardziej: - czy to, że jesteś po prostu kimś innym - czy to, że jesteś kimś nieokreślonym - czy to, że możesz być tym kim chcesz, czy kim zechce cię uczynić reżyser?\nOdpowiedź c), bo nie czuję bym na scenie był kimś innym lub nieokreślonym, tylko wchodzę w skórę postaci, którą podarował mi reżyser. Czasami skóra jest ciasna i groteskowo w niej wyglądam, innym razem ginę w czeluściach jej workowatości, z czego nasuwa się prościutki wniosek – rola szyta na miarę pozwala być sobą i trochę poudawać, przerysować samego siebie. Kimś innym, wręcz nie do zaakceptowania czułem się w zgoła innym kontekście - kiedy zapuściłem wąsa do filmu “SOLANIN”.\nAKTOR ROKU 2007 – Eliasz Gramont na siebie uwagę, a może po prostu wygodnie się w niej chodzi po Sherwood? Jest to istne krzywe zwierciadło, a nie manifestacja, jak zresztą owe szowinistyczne tekściki. Większym transwestytą jest pseudorewolucjonista ze sztuki “BOSKI FIDEL CASTRO!”. Ogólnie – dla Ciebie teatr - im mniejsze dookreślenie, im mniej wyraźnie to tym lepiej, czy tym gorzej?\nMasz na myśli dosłowność lub jej brak? To zależy od rodzaju spektaklu, od warstwy tekstowej itd. Nie umiem powiedzieć zatem co wolę. To tak jak w filmowych horrorach. Czasem dobrze zobaczyć stwora i krzyczeć „JAA!”, a innym razem wykładanie kawy na ławę psuje jej smaczek. Najbardziej odrealnione, oniryczne doświadczenie teatralne zdarzyło się…\nWrócę do dzieciństwa, gdyż wtedy prawie wszystko było odrealnione i osoby w Terminusie, o których nie potrafiłem myśleć w innych kategoriach jak: mama, tata, ciocie i wujkowie, wprawiały mnie w dziecięce osłupienie, a czasem niepokój poprzez swoje dziwne zachowanie na scenie. Poczucie, że czarna sala staje się światem wyodrębnionym pojawia się zawsze, gdy trwa spektakl i obojętnie po której stronie widowni jestem, ale najbardziej schizolsko jest wtedy, kiedy ściany i kotary rozszerzają się czarnym horyzontem, dochodzą do tego plamy reflektorów (np. zielony na początku ”Tyranii”), muzyka Klause Schulze’a i słowa Moczulskiego “o czystości wód”... Dzisiaj czerń sali nie powoduje u mnie ani jednego negatywnego odczucia. Poza uprawianiem sztuki można się odrealnić choćby poprzez samotne lub w kameralnym gronie, obcowanie z Matrycą Innych Światów na zamortyzowanych deskach Terminusa.\nI coś na temat transgresji płciowej: w „Usta/ leniach”, sztuce cytującej szowinistyczne tekściki występujesz jako transwestyta.\nTeatr i literatura są od dawna spowinowacone, czy ta działka literatury, którą preferujesz dla lektury jest tą samą, którą chciałbyś sztachnąć się w teatrze? W związku z tym czy masz jakieś pomysły na adaptacje?\nAch, nie czuję się transwestytą w USTA/ LENIACH! Wręcz przeciwnie – boksującym i krzykliwym facecikiem, który ubrał zieloną kieckę, bo chce zwrócić\nUdało mi się zainteresować Edwarda Lemem i wyszedł z tego niezły spektakl, nad którym muszę jeszcze popracować. A np. dzięki monodramowi\n11| Magma Magazyn\nEliasz Gramont ATARAKSJA zainteresowałem się Beckettem, którego twórczość przedstawił mi Edward i czuję, że też jest mój. Zakładam, że gdy człowiek czyta powieść fabularną widzi dokładnie bieg wydarzeń. Poezja lub proza poetycka daje zgoła inne wyobrażenia - zatrzymane obrazy, wzory, nawet szlaczki lub po prostu stonowane tło pod tekst, na którym trzeba się skupić. By przełożyć literaturę na teatr taki jakim jest TAQ, paradoksalnie łatwiej nam zmierzyć się z tym drugim niż z linearną fabułą, ale nie zawsze. Wracając do tematu, czasem wyobrażam sobie adaptację lub twór oparty na opowiadaniu, chciałbym np. zrobić eksperyment - kryminał w Terminusie, po terminusowsku oczywiście oraz teatralną adaptację SOLANINA choć to nie książka, ale scenariusz literaturą owszem być może. Mało poważne? Trudno. Szybko się pocę. Kiedy powiesz – stop, kończę z nałogiem?\nNałóg?! Odmawiam odpowiedzi na to pytanie do momentu, aż ktoś mi nie wskaże daty końca świata, bo ten koniec bardziej mnie interesuje.\nZ Eliaszem Gramontem rozmawiała Agnieszka Buczkowska\nOJ, DZIA Konrad Paszkowski, Tadeusz Szechowski i Konrad Gramont. W dniu 13 stycznia 2008 r. odbył się w Nowej Soli XVI Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Był to „Finał z głową”, w ramach którego graliśmy dla dzieci ze schorzeniami laryngologicznymi. Ten dzień był zwieńczeniem dwóch miesięcy przygotowań organizacyjnych. W niedzielny poranek 53 grupy wolontariuszy (razem 157 osób) wyszły na ulice Nowej Soli, Bytomia Odrzańskiego, Nowego Miasteczka, Siedliska, Otynia i Stypułowa, prowadząc do godzin popołudniowych wśród mieszkańców kwestę do puszek. Kwesta na rzecz Fundacji WOŚP po raz kolejny udowodniła, że mieszkańcy naszego powiatu są hojni i mają szczere serca. Najwięcej pieniędzy zebrały dziewczyny z Liceum Ogólnokształcącego w Nowej Soli, Sylwia Rak - 1311,43 zł, Karolina Romanczukiewicz - 1233,15 zł oraz Halszka Gorzelany - 1072, 04 zł. Uczennice liceum nie były jedynymi kwestującymi. Akcję zbierania środków na leczenie dzieci ze schorzeniami laryngologicznymi dziel-\nnie wspierali uczniowie ZSP Nr 2 „Nitki” oraz „Elektryka”, a także młodzież z Siedliska i tradycyjnie Pan Lech Bekulard. W godzinach popołudniowych, w każdej z miejscowości (poza Otyniem i Stypułowem) odbyły się finałowe kon-\ncerty, w których występowali głównie rodzimi wykonawcy z naszego powiatu. Każdy koncert był inny, ale jednocześnie niepowtarzalny, z charakterystycznym dla siebie klimatem. Wśród występujących zespołów, solistów czy też grup tanecznych nie zabrakło również gości zagranicznych. W Nowosolskim Domu Kultury zagrała niemiecka kapela rockowa „Subnormal”, która spotkała się z ciepłym i życzliwym przyjęciem publiczności, zwłaszcza tej młodej. Owacyjnie przyjęto nowosolski „Jazz on Time” i zielonogórską grupę „Quattro”, która zagrała w finale wieczoru. Koncertom w Nowej Soli, Siedlisku i Bytomiu Odrzańskim towarzyszyły licytacje najróżniejszych przedmiotów, od owsiakowych gadżetów po koronkowe stringi. W czasie licytacji, często w gorą-\nLesław Urbanowski i Lech Bekulard.\nWolontariuszki z LO 12| Magma Magazyn\ncej i pełnej napięcia atmosferze, umiejętnie podgrzewanej przez prowadzących, mieszkańcy naszego powiatu kolejny raz dawali dowód poparcia dla prowadzonej już szesnasty raz akcji, nie szczędząc przysłowiowego grosza. Najwyższą wylicytowaną kwotę osiągnął kubek z logo XVI Finału, który firma „Gedia Poland S.A.” kupiła za jedyne 1500 złotych. Nie brakowało również momentów całkowicie niespodziewanych. Jeden z licytowanych tortów z czerwonym serduszkiem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy sprzedawany był w Nowej Soli trzykrotnie. Osoba, która jako pierwsza kupiła wspomniany tort wystawiła go ponownie do licytacji, w wyniku której po raz\nAŁO SIĘ !!! drugi sama stała się jego właścicielem. Tort trzeci raz trafił pod przysłowiowy młotek. I tym razem kolejny właściciel nie zabrał go do domu, lecz przekazał wolontariuszom do skonsumowania. Jak widać, w tego typu licytacjach nie zawsze liczy się zdobycie określonego przedmiotu, a niejednokrotnie sama idea i chęć wsparcia szczytnego celu. Nowosolska licytacja, w której współprowadzenie zaangażowali się Pani Starościna Małgorzata Lachowicz-Murawska i Pan Prezydent Wadim Tyszkiewicz, zakończyła\n“Tacy Sami” dział Banku Zachodniego WBK w Nowej Soli. Do tego należy dodać kwotę około 145 zł jako równowartość przekazanych Fundacji WOŚP walut obcych, których nie można było wymienić w bankach. W ostatecznym rozrachunku w czasie Finału zebrano więc kwotę około 40.152 złotych. Nowosolanie i mieszkańcy powiatu! Kolejny raz daliście dowód temu, że los dzieci nie jest wam obojętny, że na szczytny cel jakim jest działalność Fundacji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy jesteście gotowi nie szczędzić zawartości swoich portfeli. I za to należą się Wam wyrazy szczególnego uznania.\n34. Brygada Kawalerii Pancernej w Żaganiu z grochówką. szej Policji i Straży Miejskiej. Po trzecie: się sprzedaniem ponad stu przedmiotów szczęśliwie, (tak osobiście sądzę), udało na ogólną kwotę 5650 zł. się przygotować taki program artystyczUzupełnieniem, a także uatrakcyjnieny, który zadowolił każdą osobę biorącą niem nowosolskiego finału była wojudział w koncercie - i tą młodą i tą starskowa kuchnia polowa ustawiona koło szą. No i wreszcie po czwarte, szczęśliwie NDK, z której żołnierze wydawali woudało się pobić ubiegłoroczną zebraną lontariuszom i mieszkańcom naszego kwotę osiągając kolejny rekord, kwotę miasta tradycyjną, a jednocześnie niepo40.007,56 zł. potwierdzoną przez Odwtarzalną w smaku wojskową grochówkę, przygotowaną przez 34. Brygadę Kawalerii Pancernej w Żaganiu. Kulinarne wsparcie żołnierzy pomogło zasilić konto Orkiestry kwotą 131 zł. Tegoroczny XVI Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy należy uznać za pomyślny i szczęśliwy. Wynika to z czterech elementów. Po pierwsze: szczęśliwie udało się przygotować finał pod względem organizacyjnym. Po drugie: szczęśliwie nikomu nic się nie stało i nie było incydentów, które mogłyby rzucić cień na prowadzoną przez cały dzień akcję – tu szczególne podziękowania dla na13| Magma Magazyn\nPozostaje tylko wierzyć, że za rok znowu się wszyscy sprężymy oraz zmobilizujemy i w końcu uda się naszym wspólnym wysiłkiem przekroczyć magiczny próg 40 tysięcy złotych. Tego sobie i wszystkim życzę.\nSZEF SZTABU XVI FINAŁU WOŚP\nFot. Leszek Pańczak WWW.LONOWASOL.Z.PL\n“Jazz on Time”\nKURZE ŁAPKI – 7 LAT MNIEJ Potrzeba podobania się, poczucia atrakcyjności i przyciągania zazdrosnych spojrzeń naszej płci i zaintrygowanych – płci odmiennej, towarzyszą człowiekowi od jego początków. W zamierzchłych czasach w tym celu stosowano ozdoby wykonane z surowców naturalnych (niektóre ludy stosują je do dzisiaj). Obecnie są to raczej dobra materialne, które mają nam pomóc kształtować nasz image, a na które chęć podsyca umiejętnie sformułowana reklama. A przede wszystkim zawarta w niej OBIETNICA.\nMówię do pani, pana... Tak, bez wątpienia, jest ona najważniejszym składnikiem reklamy, a przynajmniej jednym z najważniejszych. Jednak obietnica będzie różnie sformułowana w zależności od grupy docelowej. Co innego obiecuje się dorosłemu mężczyźnie, co innego – nastolatce, a jeszcze co innego właścicielce dobrze prosperującej firmy. Inaczej zostanie sformułowany przekaz do domatorki, a inaczej do przebojowego mężczyzny, który ma wysokie wymagania względem produktu. Żeby zobaczyć, jak to działa, przeanalizujmy kilka przykładów.\nZa mundurem panny sznurem? Czym kieruje się mężczyzna, który po obejrzeniu reklamy perfum Hugo Boss czuje, że musi kupić WŁAŚNIE TE? Zapachem? Nie, nie poznał go przecież oglądając spot. On pragnie, aby spełniła się przedstawiona mu obietnica. Zapłaci więc za to wszystko, co zobaczył w telewizji i co rozbudziło jego wyobraźnię: pewność siebie, namiętność, pełne pożądania spojrzenia kobiet zaintrygowanych zapachem – taki mężczyzna zapłaci za nadzieję na spełnienie swoich marzeń nawet tego nie podejrzewając.\nBrunetki, blondynki, ach wszystkie te dziewczynki... Reklama adresowana do kobiet – szczególnie tych po trzydziestce – trafia na podatny grunt. Wiedzą, jak wyglądają (zawsze nie dość dobrze) i dokładnie wiedzą, jak chciałyby wyglądać, by czuć się atrakcyjnymi. Bez namysłu sięgają po magiczne preparaty. 80% mocniejsze włosy (Schauma) – i mężczyźni staną w kolejce właśnie do ciebie, kurze łapki – 7 lat mniej (ROC Retin-Ox) – dotrzymane obietnice. No, no, no... jest się czego chwycić. OBIETNICY. Wydaje się jednak, że kobiety lekko się w tym zatraciły. Modelki, które widzimy na ekranie są przygotowywane do nagrania przez kilka dni. A przecież wiek kobiety np. po 50 roku życia zdradzają już nie tylko kurze łapki, ale także skóra na dłoniach, jej jędrność, postawa ciała – na to kremy nie działają. Kupując wszelkiego rodzaju kosmetyki, kobiety płacą przede wszystkim za lepsze samopoczucie i pewność podobania się mężczyznom. A znany jest dowcip na temat męskiej spostrzegawczości co do wyglądu kobiety: - Cześć kochanie. Jakoś się zmieniłaś. Ufarbowałaś włosy? - Mam maskę gazową na twarzy.\nBezpiecznie, z panoramicznym widokiem Reklamy samochodów nie są adresowane do wszystkich Polaków. Owszem, wszyscy mogą je sobie\n14| Magma Magazyn\nobejrzeć, ale ktoś, kto zarabia najniższą średnią krajową, ledwo wiąże koniec z końcem lub pracuje na czarno, raczej nie ma możliwości kupna nowego autka, prosto z salonu. Przekaz tych reklam celuje w tych, którzy mogą sobie na taki zakup pozwolić. W tych, którzy dobrze zarabiają, właśnie się zastanawiają nad kupnem jakiegoś ”cacka”, lub zmianą dotychczasowego auta na ”lepszy model”, w środowiska, w których nie wypada siedzieć za kółkiem starej, zdezelowanej Skody. Wydaje się, że wystarczy określić, czego oczekujemy od życia, a reklama podsunie nam odpowiedni model: bezpieczeństwa dla rodziny i przestronności – Opel Astra, przygody – Citroen C3, szerokich horyzontów i fascynujących przeżyć – Peugeot 308, podmuchu technologii – Audi R8. Jeżeli jesteśmy indywidualistami, najlepszym autem dla nas będzie VW.\nBabcia ma się ucieszyć Rola reklamy to już nie tylko prezentowanie produktów i zachęcanie do kupna. Ona prezentuje emocje i wzorce zachowań towarzyszące produktowi. W spocie babcię, której wnuk wręcza czekoladki Merci opromienia ciepły blask, kobieta jest szczęśliwa i WIE, że rodzina ją kocha. Kiedy przeciętny Kowalski kupuje swojej babci (mamie, dziewczynie itd.) WŁAŚNIE TE czekoladki pragnie, aby ucieszyła się ona tak, jak aktorka z reklamy, ciepło się uśmiechnęła i zrozumiała, że te czekoladki wcale nie są takie zwykłe. ONE COŚ PRZEKAZUJĄ.\nA w ten sposób jest najtaniej... No i dochodzimy do tych obietnic, które są wyłożone ”jak krowie na rowie”. Zgodnie z art. 17 opisy i stwierdzenia dotyczące produktu powinny być zweryfikowane i oparte na dowodach. Niewskazane jest też wyolbrzymianie cech produktu, gdyż może to prowadzić do wprowadzenia klienta w błąd. Jednak po obejrzeniu niektórych spotów nasuwa się stwierdzenie ”hulaj dusza piekła nie ma”. Tak sobie hula np. pani Bożena Dykiel, która zachwalając Pur zmywający dwa razy więcej naczyń porównuje ok. 10 talerzy (wydajność zwykłego płynu) ze stertą ustawioną przed domem (wydajność płynu Pur). Matematycy zapewne łapią się za głowy – oni powiedzieliby ”co najmniej 50 razy więcej”. Mnogość tego typu reklam (100% mocniejsze włosy, 2 razy więcej naczyń, usuwa 90% łupieżu) pokazuje, że ludzie najchętniej w nie wierzą (ale też najbardziej się przy nich irytują). Jak długo jednak reklamodawca ma zysk, tak długo nie zmieni formuły spotu. Bo i po co?\nCzłowiek a reklama\n„Dziewczynka z zapałkami” SOSW\nPRO ARTE - NOWA SÓL 2008\nIskierki i zapałki dziewczynki Dekorcje zmieniały się co pół godziny, aktorzy też coraz to inni, a my z zapartym tchem ogladaliśmy kolejne przedstawienia. Poza uczestnikami przeglądu na widowni było kilka osób z miasta – tak jest co roku – a ja nie mogę się nadziwić: DLACZEGO!!! Przecież to taka niesamowita frajda popatrzeć na kolędujące zespoły i młodziutkich aktorów. To były XVIII Spotkania Grup Kolędniczych i Jasełkowych, spektakle odbywały się przez dwa dni: 10 i 11 stycznia na scenie w Nowosolskim Domu Kultury.\nPodczas finału odbędzie się, niezależnie od głównego Konkursu, Turniej Jednego Wiersza dla wszystkich chętnych. Zgłoszenia przyjmowane będę w dniu finału: 23 lutego od godz. 16.30, w Turnieju może wziąć udział osoba, która skończyła 15 lat i zaprezentuje (przeczyta lub powie z pamięci) jeden własny wiersz. Publiczność wybierze laureatów oddając swój głos na jednego autora/ autorkę. FINAŁ V Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego “O Strzałę Erosa” - sala teatralna im. R. Cieślaka, ul. Kościuszki 33 “DE FACTO” - “TAQ” - godz. 17.00, wstęp wolny. W programie: rozstrzygnięcie oficjalnego Konkursu, Turniej Jednego Wiersza z nagrodami, autoprezentacja najnowszego tomiku Czesława Markiewicza pt. “Ale i tak”, “dekalog poetycki” Cz. Markiewicza - czyli 10 przykazań pisania wierszy, ok. godz. 19.0019.30 “Cesarzowa Meksyku” - spektakl Teatru TERMINUS A QUO w wykonaniu Katarzyny Mikołajczak. Kontakt: defacto20@gazeta.pl Zapraszamy.\nRada Artystyczna: Kazimierz R. Rodak (Stary Sącz), Tomasz Siemiński (RCAK – Zielona Góra), Stanisław Kowalski i Irena Kasprzak (N0wosolski Dom Kultury) po obejrzeniu 11 prezentacji konkursowych, w których wystąpiło 241 osób (Katolicka Prywatna SP w Nowej Soli, ZPO im. Janusza Korczaka w Siedlisku, Teatr Profilaktyczny „PROTEA” PG nr 2 w Nowej Soli, „WINERS” PG nr 3 w Nowej Soli, Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Nowej Soli, Zespół Teatralny „PINEZKA” SP w Lubieszowie, SG im. Jana Pawła II w Kożuchowie, „Jasełkowe Bractwo” ZS im. J. Wybickiego w Bytomiu Odrzańskim ( Grupa Młodsza i Grupa Starsza), „Mali Agenci – zabawa nas kręci” ZS w Otyniu, „ISKIERKI” – PSP NR 8 w Nowej Soli), postanowiła przyznać: Nominację do wojewódzkiego finału Spotkań – 25 stycznia w Sulęcinie – zespołowi „ISKIERKI” z PSP nr 8 w Nowej Soli za świadome i konsekwentne budowanie przestrzeni scenicznej, autorskie poszukiwania i plastyczne kreowanie sytuacji teatralnych w przedstawieniu pt. „Anielskie przygotowania” (realizacja: Ewa Kawalec, Halina Wróbel i Jadwiga Podgórna). Wyróżnienia otrzymały: Katolicka Prywatna SP w Nowej Soli za bardzo dobre\n15| Magma Magazyn\nprzygotowanie muzyczno-wokalne spektaklu pt. „A ja czekam na Ciebie mój Jezu” (opracowanie muzyczne: Marek Bielicz). Teatr działający przy Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Nowej Soli za ciekawy pomysł teatralny i walory plastyczne w widowisku pt. „Dziewczynka z zapałkami” (realizacja: Anna Mosarzewska, Arleta Jasińska i Beata Walendowska). „ Jasełkowe Bractwo” - gr. młodsza z ZS w Bytomiu Odrzańskim za wysoką kulturę słowa scenicznego w spektaklu pt. „A teraz jasełka” (realizacja: Katarzyna Zielonka i Ewa Chojnacka). Teatr Profilaktyczny „PROTEA” z PG nr 2 w Nowe Soli za widowiskową i syntetyczną realizację przedstawienia pt. „Walka o duszę” (realizacja: Katarzyna Czarnota i Robert Kajdanowicz). „Jasełkowe Bractwo” - gr. starsza z ZS w Bytomiu Odrzańskim za żywiołowe kreacje aktorskie i kontynuowanie tradycyjnych form kolędowania w spektaklu pt. „Herody” (realizacja: Katarzyna Zielonka i Ewa Chojnacka). Wszystkie zespoły otrzymały upominki ufundowane przez Nowosolski Dom Kultury oraz dyplomy od NDK i Regionalnego Centrum Animacji Kultury w Zielonej Górze.\nIrena Kasprzak “Iskierki” PSP nr 8\nFot. Irena Kasprzak\nKupujemy zadowolenie, satysfakcję, spełnienie pragnień, a dopiero na samym końcu – rzecz. Twórcy reklam manipulują nami z łatwością. Wiedzą, o czym marzymy, bo większość tych marzeń (przynajmniej tych materialnych) sami tworzą. Pobudzają w nas coraz to nowe potrzeby, bo, jak by to powiedział Rysio z filmu ”Czas surferów” - Nie ma niepotrzebnych rzeczy, są tylko potrzeby, których jeszcze nie znamy.\nFot. Anka Rybarczyk\nCoraz częściej i coraz łatwiej przychodzi nam manifestowanie swoich osobowości za pomocą produktów. ”Używam Hugo Boss, bo mnie na to stać. Jestem mężczyzną z klasą.” ”Kupuję krem Roc Retin-ox, bo dbam o siebie i swoje ciało. Jestem kobietą nowoczesną.” ”Piję tylko Dębowe Mocne. To piwo, ten smak – właśnie dla takich mężczyzn jak ja.”\nINNY - NIEZROZUMIAŁY Może jednak chodzi o repertuar\nEdward Gramont Do „TERMINUS A QUO” przylgnęła opinia, że to teatr inny… Jakiś taki inny… Taki niezrozumiały… inny. Zwracam tu uwagę na słowo n i e z ro z u m i a ł y. To słowo KLUCZ. W sumie nie będę przytaczał przykładów, kiedy i n n y jest celem samym w sobie każdego artysty i ma oczywiście wydźwięk pozytywny, gdyż w tym wypadku słowo i n n y ma wydźwięk pejoratywny. Słowo i n n y zamyka, a nie otwiera drzwi teatru i stąd mój artykuł, który nie powstaje, by czynić przyczynek do niekończących się polemik ale po to, by wyjaśnić, przybliżyć, osobliwość twórczą TERMINUS A QUO. A wszystko zaczęło się, zaczyna się i sprowadza do fenomenu, czy też potencji twórczej lidera teatru, Edwarda Gramonta, osoby tyleż tajemniczej, co kontrowersyjnej, która ten artykuł wysmaża.\nPrzypatrzmy się co tu się gra i jak się gra. Od trzydziestu lat, czyli od początku założenia teatru, z uporem maniaka gra się trzy pozycje: Witkacego Wariata i zakonnicę ( w wydaniu TERMINUS A QUO ten spektakl przypomina ckliwy romans dla czytelników czasopism w stylu PANI DOMU, więc inności raczej tu doszukiwać się trudno, wszystko jest jasne: gość – wariat, poeta, zakochuje się w niby uduchowionej osobie, która ma się nim opiekować i rozwiązuje swój kompleks; - nic dodać, nic ująć, jasna sprawa, jak w życiu). W sumie to już klasyka, więc nie trzeba opisywać tego, co tak dokładnie opisane jest. Allena Ginsberga Skowyt, utwór ikona kontestatorów, napisany przez Ginsberga 1956 roku. Już kiedy utwór ten pojawił się w 1977 w repertuarze teatru, uważany był za przebrzmiałe echo wydarzeń gorących lat sześćdziesiątych ale gram go jeszcze i jeszcze, choćby ze względów historycznych. Większość wystawień Skowytu w tym teatrze firmowana była tytułem Ameryka. Poezje Ginsberga napisane w formie litanii są klasycznym monotonnym „protest songiem” wpisanym w ruchliwe, dynamicz-\nne deski teatru.\nDylana Thomasa W ogrodzie Edenu to poetycka adaptacja krótkiej nowelki Kobieta i mysz, zmarłego przed pół wiekiem walijskiego pisarza i poety. Opowieść o wyidealizowanej miłości, która rodzi się w umyśle szaleńca osadzonego w domu obłąkanych. Poza tym gra się wiele różnorakich pozycji: trochę klasyki (Słowacki Anhelli, Sofokles Antygona, Wyspiański Klątwa, Lorca Publiczność); trochę spektakli poetyckich (Stachura, Whitman, Pizarnik, Eliot, Vesna Parun); trochę adaptacji (Beckett Molloy, Bulatović Tyrania, Limonow Ja Ediczka); trochę spektakli i widowisk ulicznych (Winne, GO!, Laski); trochę spektakli lidera grupy (Usta/lenia, Zawołanie, Narzędzia tortur, Sceny symultaniczne). W sumie wychodzi, że te trochę grania zamyka się potężną sumą - około pięćdziesięciu różnych spektakli w roku kalendarzowym. Więc repertuar jest chyba w porządku i nie tu jest pies pogrzebany. Źródło inności musi być gdzieś indziej, tylko gdzie? Tworzę teatr autorski, może to ludzi bulwersuje, że ja mogę tak od siebie, tak po swojemu mogę, a inni nie mogą? Nie, ten trop nie wytrzymuje próby\nProwadzę ten teatr od trzydziestu dwóch lat i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że w tym mieście naprawdę nie brakuje ludzi niechętnych sztuce, którą uprawiam - a może nawet więcej - nie brakuje ludzi niechętnych osobie Edwarda Gramonta (mojej osobie). Coś w tym musi być. To fakt i z faktami nie będę polemizował. Musiałem przecież komuś przejechać jakimś narzędziem do popisywania się - zbyt blisko wrażliwego nosa i tak już zostało. Przejechany nos i niechęć do gościa. Można by powiedzieć o konflikcie interesów, między potencjalnymi kandydatami do interesów, gdyby faktycznie chodziło tu o jakieś interesy (bo ja, w przeciwieństwo do moich przeciwników, nie prowadzę żadnych interesów). Czy zatem chodzi o osobę, czy też o repertuar?\nJustyna Stasik 16| Magma Magazyn\nFot. B. Kościańska\nczasu, bo przecież zdarzały się w bogatej historii tego teatru także dokonania innych twórców. Tak, ten trop też jest raczej niepewny.\nNa wyciągnięcie ręki Może zatem za mało się gra w tym teatrze, bo kto zna statystyki? A ze statystyk wynika, że w roku 2007 zagrało się 114 spektakli. To chyba dużo. Tak dużo, a nawet bardzo dużo. No to może przyczyna niechęci do teatru leży w zbyt częstym graniu? To jest trop – oni po prostu za często grają. Powinni mniej grać lub nie grać wcale, wtedy byłoby dobrze. Ten teatr oceniany jest jako zjawisko niepowtarzalne z prawdziwym artystowskim klimatem, dowodem tego są nagrody i uznania w wielu środowiskach w kraju: w Kielcach, Świdnicy, Gnieźnie, Toruniu, Suwałkach, Łodzi, Lublinie i w wielu innych miejscowościach, do których teatr wyjeżdżał. TERMINUS A QUO to teatr dostępny także dla własnego środowiska, świadczą o tym realizacje rodzimych twórców takich jak: Elżbieta Bielska Kajzer, Jolanta Pytel, Katarzyna Mikołajczak, Agata Wojtkowiak. Więc uznanie i otwartość to kolejne cechy tego teatru, czy trzeba sobie jeszcze czegoś życzyć, coś zmienić, poszerzyć, udoskonalić? Pytań jest sporo, ale które z nich ma sens? W TERMINUSIE wszystko działa BEZ ZARZUTU i jest na wyciągnięcie ręki dla każdego. Niniejszym oświadczam, że tak właśnie jest i nie jest to ten teatr inny, teatr, który działa i istnieje tylko dla wtajemniczonych, sekta zamknięta we własnym światku. Chcę powiedzieć, że teatr współpracuje z wieloma środowiskami, ze szkołami, organizacjami, sięga tam, gdzie nie każdy jest w stanie się wdrapać. I to wszystko dzieje się pod nosem tych, którzy omijają szerokim łukiem siedzibę teatru i powtarzają jakieś niesprawdzone, śmieszne i krzywdzące opinie. Źródło bije dalej i niesie życiodajną moc wody, którą jeszcze niedawno pili z chciwością takie postacie jak: Magdalena Różczka, Irena Kasprzak, Tomasz Michniewicz, Andrzej Tokarski, Daniel Kalinowski, Jakub Kapral, Małgorzata Paszkier, Dominik Złotowski i Paweł Kutny. Dziś możemy przeczytać o nich w krajowych periodykach, usłyszeć w radiu i zobaczyć w telewizji.\nMężczyzna etymologiczny Etymologii uwielbianych przez miliony Walentynek można się doszukiwać w rzymskim święcie obchodzonym w dniach 14 i 15 lutego, kiedy to kapłani Fauna składali mu ofiarę, poświęcając kozę na znak płodności i psa na znak oczyszczenia. Atrybuty kozy, a raczej jej męskiego przedstawiciela, znanego z demonstrowania swej siły seksualnej, przypisano bogu płodności i patronowi pasterzy - Faunowi. Wszędzie ci mężczyźni: płodni, wysportowani, szczupli i twardzi. Tak było od zawsze i tak jest teraz. Faceci, równie mocno jak kobiety, muszą cierpieć z powodu stereotypów, jakie obowiązują do dzisiaj.\nktórzy nie rozumieją świata kobiet, uważają je za inny gatunek, gorszy, bo niezrozumiały – komentuje psychoterapeuta.\nKtoś, kto nie umie się zatrzymać, nie będzie szczęśliwy Twierdzenie dotyczy tak samo mężczyzn uwięzionych przez stereotypy, jak kobiet walczących ze sobą i będących w ciągłym biegu. Okazuje się, że wzajemne wpychanie się w role społeczne, do których niekoniecznie pasujemy, jest ciągłą walką, na którą mamy jedno wspólne lekarstwo: bliskość. Mężczyzna tak samo jak kobieta pragnie bliskości i jednej, i drugiej płci. Przecież\nSiła płci Z drzewem, synem i domem\nPodlegamy – i kobiety, i mężczyźni – najprzeróżniejszym presjom i powinnościom. Mężczyzna ma być kimś, ma się wyróżniać, być doceniany w pracy, osiągnąć sukces, zapewnić rodzinie odpowiednie warunki materialne. Tego oczekuje społeczeństwo, ale przede wszystkim tego oczekują kobiety, partnerki mężczyzn – mówi psychoterapeuta Benedykt Peczko. Podejrzewam, że paradoks polega również na tym, iż kobiety stawiając takie oczekiwania facetom i jednocześnie walcząc z patriarchalnym układem, doprowadzają płeć przeciwną do zupełnej frustracji. Powiedzenia w stylu „Bądź mężczyzną” lub „zachowuj się jak mężczyzna”, to przecież silne nawiązania do wzoru gościa, który nie pozwala kobietom na samorealizację. Jak każdy z nas wybudowałby dom, spłodził syna i zasadził drzewo, to zabrakłoby miejsca na ziemi, chyba, że wykorzystalibyśmy Antarktydę i Alaskę.\nŹródło cierpienia Jakim zatem być? Tym, który szuka wewnętrznego spokoju i równowagi, czy twardym, silnym i męskim w męskości, który sprostałby wszystkim oczekiwaniom świata? Jedna z terapeutek określiła mężczyzn twardych jako bączki – zabawki dla dzieci. - Taki twardziel stoi dopóki się kręci, gdy zwalnia, zaczyna się chybotać i pada. Musi być w ciągłym wirze, żeby w ogóle funkcjonować – komentuje. Okazuje się, że najlepiej pozwolić dojść do głosu i cechom męskim, i cechom kobiecym naszej duszy. -Wielu mężczyzn obawia się swojej kobiecej strony, wypiera ją albo odrzuca. To są ci mężczyźni,\n17| Magma Magazyn\nkażdy z nas tęskni za przyjaciółmi, którzy nadają na tej samej fali. Wielu z nas tęskni nawet za bliskością samego/samej siebie...\nSamotność Śmiem twierdzić, ze współczesny człowiek jest samotny. Teraz zaliczamy życie jak bieg, gdzie przy określeniu jednostek czasowych, np. roku, zaliczamy kolejne etapy wyścigu zafundowanego przez społeczeństwo. Ale kiedy dobiegamy już do mety, to zauważamy, że wokół nas nie ma nikogo z kim moglibyśmy się cieszyć.\nSilny mężczyzna i silna kobieta Jeżeli mamy już być wg oczekiwań silnymi mężczyznami i kobietami, to warto na koniec zdefiniować ową siłę. Każdy z nas powinien podejmować walkę w konkretnej sprawie: w obronie rodziny, kraju czy własnych przekonań. Nie może to być jednak walka jako wartość sama w sobie. Powinniśmy odkrywać wartości nadrzędne wobec niej: altruizm, wzajemne wspieranie się. - Powinniśmy zatem akceptować siebie niezależnie od presji i oczekiwań – powiadają terapeuci, ale to zabieg bardzo trudny. Jak naukowcy zdefiniują więc siłę mężczyzny i zapewne również kobiety: „spełnieni, umiejący kochać, mający przy sobie partnera czy partnerkę życiową, którzy ich inspirują i równoważą zbyt męskie cechy u mężczyzn, zbyt kobiecie cechy u kobiet”. To stwierdzenie z pewnością nie spodoba się singlom, ale Walentynki również mogą się im nie podobać. Niech te i następne Walentynki będą w końcu wolne od stereotypów.\nPod szyldem SO QUIET ukrywa się pochodzący z Lublina, dwudziestokilkuletni, Tomasz Bień. Z zawodu architekt i grafik, obecnie mieszka w stolicy. Muzyką zajmuje się nie od dziś - wcześniej stworzył projekt AT HOME i związany z nim mini label Home.Pop.Rec. W pierwszej połowie stycznia br. odbył kilka koncertów w większych miastach, supportując niemiecką grupę DONNA REGINA. Muzyka SO QUIET to powolne, przestrzenne utwory i piosenki, których fundamentem i tłem są akordy wydobyte z analogowego klawisza firmy Rhodes. Nad nimi rozbrzmiewa klasyczna gitara, dzwonki zwane potocznie cymbałkami, harmonijka ustna i wokal. Gdzieniegdzie pojawia się jeszcze delikatny detal - jakiś dźwięk puszczony od tyłu, szmer.. Wszyst-\nSO QUIET „Summer and Winter”\nPrzyszliśmy posłuchać poezji\nPoetycki burgund Przyszliśmy do „DE FACTO”, żeby posłuchać poezji Hanny Pietruszewskiej: dać się zachwycić słowom, zauroczyć frazom układanym misternie jak sylwestrowa fryzura. Na chwilę udało się uciec wszędobylskiej szarości - w styczniowe popołudnie wkradło się słońce i oświetliło nasze zmęczone mrokiem twarze. Upiliśmy się istnieniem takiego dobrego wina jakie zaserwowała nam nowosolska poetka - burgund wprost ze stajni Pegaza - żeby: ”przymrozki nie ścinały kałuży i myśli”.\nOpowiada siebie pragnieniami. Myśleniem. Zatrzymaniem na stacji, z której pociągi odjeżdżają w Nieznane. Zresztą wszystkim wiadomo, że pisze się z dystansu, a do tego potrzebny jest „własny pokój” jak chciała Wirginia Woolf. I dużo pełnowartościowej lektury, żeby przemyślenia były na wysokim, kalorycznym poziomie. W wierszach Hanny to wszystko widać nie sposób zapomnieć o jej erudycji wsłuchując się w każdy kolejny wers. Chyba, że się ją rozpuści „w kubku mocno marzonej kawy”.\nAgata Wojtkowiak Hanna Pietruszewska z Mamą\nkie ścieżki instrumentalne (i wokal po angielsku) wykonuje sam Tomasz. Na okładce widnieje ilustracja autorstwa Tomasza Kowalskiego, która wraz z tytułem płyty (po polsku „Lato i Wiosna”) uzupełniają atmosferę tego albumu - niemal stojąca muzyka, rozpływa się w bezwietrznej kanikule gdzieś nad zapomnianym stawem. Równocześnie przywołuje obraz zaśnieżonego i zastygniętego krajobrazu na skraju lasu, i snujący się w oddali dym z wiejskiej chaty. Ta leniwa, ascetyczna ale ambitna płyta trwa niecałe 38 minut. To niedużo, ale robi wrażenie miłej miniatury, poza tym przecież można odsłuchać ją ponownie. Masteringiem „Summer and Winter” zajął się inny polski muzyk, Michał Jacaszek, a wydał ją zielonogórski label Gusstaff Records. Płyta dostępna jest w bardzo dobrej cenie i w czasach empetrójek warto nabywać takie pozycje, do czego zachęcam zimą, której jak widać bliżej jest do lata.\nTo był „jeden z tych dni kiedy czas staje po mojej stronie” , jak pisze w jednym z wierszy Hania - i rzeczywiście, ten czas dał się oswoić jak lis Małemu Księciu - i po prostu o nim zapomnieliśmy. Poetka czytała swoje utwory wraz z koleżankami - Agatą Miżdal i Asią Łowczyńską – i opowiadała o swoich literackich fascynacjach - takich jak Adam Zagajew-\nski, Bruno Schulz, Wisława Szymborska czy G.G.Mảrquez. Te inspiracje widoczne w jej twórczości powodują, że autorka z ”pewnego poziomu” już nie schodzi: trzyma się trasy wymierzonej krokami Mistrzów - „wsadza Hegla do siatki i idzie”.\n18| Magma Magazyn\ndo c Wiersz z nie\nertuszewska, uflady jest Hanka Pi Sz em ści go ku ro ie LiPierwszym w tym ski 4 stycznia w Klub ierowy wieczór autor em pr ój wiersw Jej ała ej ęc mi wi ra któ Kultury, w Nowosolskim Domu O” CT FA E „D kim terac poeci.com. szy znajdziecie: www. opolskieze laureatów V Ogóln ers wi się ą ajd zn zie W przyszłej Szuflad iego „O Strzałę Erosa”. go Konkursu Poetyck\nWiersz d la\nnie pamię ta wielką ksi m kiedy wyrosłam ęgą pod p z tęsknoty oduszką ale od teg za o dnia (a lb budzę się o nocy) bez snów i czucia w ustach w sklepa ch cynam ono (wiesz że jest w nim wych kupujesz w ino zamia i gazetę ż moja pam st bułek eby się n udzić gdy ięć o burzach na bo tylko dnie oka będę prz tak nabie ) ywracać ram rum krążenie ieńców i słów na c powoli p a ły dzień rze kiedyś na konuję się do inn ych rąk pewno p rz kształtu ło ysposobią p si niczym p atek na których le ę do ż ensjonari usz sanato ę rozłożona w oczwk iwaniu n ri a dojrzało um ść ruchów Hanna P ietrusz\neglem Wiersz z H on łasny Rubik zekroczyć w cie pr pe k ja ra k pa ta a n To i gazety mi w pokoju am ec pl i za m ić ny firanka ud br Zostaw i bą ę przed so I przyznać si cę ró w Że nie ieków Na wieki w Amen na miejscu nie do końca wiary ia To amen jest an w da ość do ale mam słab ielką orkiestrę w a n I pieniędzy od kieliszka utuję z nóżką peutyczną sk dy ie ln ze tera Trochę bezc ma wartość o rozmowa ale podobn d ze ój strach pr więc leczę m , m ze tr powie ach bry palonej um wodą w płuc wem koloru ie gn ym sn i wła ki egla do siat Wsadzam H i idę im brzegu kości na drug pozbieram uszew Hanna Pietr\nucho łam na jedno Odkąd ogłuch ostsze ę pr Życie stało si wie słyszę Tylko w poło dze cu ę si ą al w jak na nowe zbijają deski k ja e cywilizacj wych co ć kotów mar ami I jedynie częś przekleństw i ym w to lu ie ow gł po Dostaje dziom z uszu ydłubywać lu w na oż m e Słów ni nę sobie na druga stro Tym bardziej Eustachiusza ki ąb tr ć ci Wywró ść ciśnienie Żeby podnie Wiersza usze Hanna Pietr\nkobietą z a w o Rozm\nowie ic nie p ie, bo n łóczki w li k c a ej w możn k zielon ietą nie w kłębe ci z kob ię ś s o ie tn in o O sam czy i zw koty w głowie a mruży o Tylko z omyslisz, że m p m I znowu im okne pod mo a ił z d o i? ch mc tnio jak Mówiła m ją osta m Widziała elonym barkie trz Z przes hą pod pac queza ảr M ła ia lat m jakieś sto ach o k i na o policzk ieńce na m u r m iła hu strac ze strac cję Masz ra motność niu ęku sa tem w r na ramie o Pytać z pistole y tylko siądzie ie n y d je gd Można strzelić, óc ją za Żeby m Pietru Hanna\n19| Magma Magazyn\nSzkło – Glina – Farba Gender w weekend Wystawa tak zatytułowana czynna będzie w Muzeum Miejskim w okresie od 22 stycznia do 29 lutego 2008 r.\nW wystawie, która inauguruje cykl tegorocznych wystaw czasowych w muzeum udział biorą 3 osoby: Jolanta Kieres – Sokalska z Manitoby w Kanadzie, Grażyna Graszka z Nowej Soli oraz Barbara Zworska – Raziuk z Wrocławia.\nstentka w pracowni Projektowania Szkła prof. Henryka Wilkowskiego, dziś, po 20 latach jako profesor ASP prowadzi pracownię Podstaw Projektowania Szkła, pracując równocześnie twórczo w tworzywie szklanym i ceramicznym, często połączonym w jednym obiekcie. Jest ceniona w świecie – jej szklane rzeźby i obrazy wchodzą w skład europejskich i amerykańskich kolekcji publicznych i prywatnych, uczestniczy w wystawach polskich i zagranicznych.\nGrażyna wróciła do rodzinnego miasta i tu po latach ciężkiej pracy zdobyła pozycję cenionej, szanowanej za pracowitość i lubianej powszechnie artystki. To ona osobiście wykleiła pierwsze nowosolskie mozaiki, które tak wrosły w miejski pejzaż, że stały się artystycznym znakiem, który zaczyna wyróżniać to miasto na styku architektury, sztuki i upiększania przestrzeni społecznej. A przecież ponad to maluje, przygotowuje wystawy, zajmuje się też edukacją, działalnością charytatywną, jest radną miejską.\nDyrektor Muzeum Miejskiego Krystyna Bakalarz Te trzy artystki mają wspólny punkt wyjściowy w artystycznej karierze – spotkały się w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, w której zaczęły studiować ceramikę i szkło. Barbara Zworska – Raziuk i Jolanta Kieres – Sokalska pozostały na Wydziale Ceramiki i Szkła do końca studiów i tam uzyskały dyplom. Grażyna Graszka po III roku przeniosła się na malarstwo i z malarstwa uzyskała dyplom magistra sztuki, jednak pierwotna fascynacja świetlistością szkła jest wyraźnie czytelna w kolorystyce jej obrazów, a w malarskich kompozycjach pojawiają się formy inspirowane bez wątpienia ceramiką. Warto wspomnieć, że wszystkie dyplomy były „z wyróżnieniem”, że dziewczyny na studiach zaprzyjaźniły się, i że przyjaźń ta trwa do dziś, mimo, że po studiach każda z nich wybrała inną drogę. Jolanta postanowiła rozpocząć życie „na Zachodzie” i wyjechała z Polski w 1985 roku, ostatecznie lądując w Kanadzie, gdzie mieszka i pracuje do dziś, utrzymując siebie i rodzinę ze sprzedaży własnych witraży – obrazów. Osiągnęła dużo – jest tak zauważalną artystką, że jej pierwszą wystawę w Polsce sponsorują dwie kanadyjskie organizacje, zajmujące się działalnością promującą sztukę kanadyjską. Aktualnie trwa jej wystawa szklanych obrazów w Paryżu, a ona sama, z projektowaną również szklaną biżuterią, została zaproszona na Targi Projektantów Szkła w Mediolanie. Barbara związała się zawodowo z wrocławską uczelnią plastyczną, najpierw jako asy-\nIdąc na wystawę plastyczną ludzie oczekują, że nie tylko będą mogli „podejrzeć” psychikę artysty, zmaterializowaną w jego twórczości, oczekują też, że będą mieli okazję obcować z pięknymi obiektami. Myślę, że ta wystawa spełni oczekiwania: spotkają się po raz pierwszy od 20 lat trzy niebanalne osobowości artystyczne, zobaczymy dzieła sztuki światowego formatu, spróbujemy odpowiedzieć na pytanie, czy oglądane różnorodne obiekty mają cechy, które pozwalają je połączyć w niewielkiej przestrzeni muzeum w spójną całość. Wystawę można oglądać od 22 stycznia, ale zapraszamy też na wernisaż 9 lutego – będą na nim obecne wszystkie artystki, a Jolanta Kieres – Sokalska opowie o różnicach w statusie artysty w Kanadzie i Europie, obrazując to prywatnym materiałem filmowym.\nKrystyna Bakalarz 20| Magma Magazyn\nWiele ostatnio słychać sporów dotyczących płci. Popularne stało się określenie gender, które oznacza płeć, jednak nie dotyczy płci w sensie (sex) ale jest to płeć kulturowa. Pojęcie to odnosi się do różnic społeczno – kulturowych (między kobietami a mężczyznami, a nie tylko biologicznych), które zostały nam przyswojone w czasie wychowania, zmieniały się one w różnych epokach jak i kulturach. Mężczyźni i kobiety mają szereg wymogów i zakazów dotyczących działania, i zakazów, które są im wpajane od maleńkości, wszystko po to, aby nie łamać społecznego kontraktu płci. Można by nazwać to stereotypami, jednak to byłoby sporym uogólnieniem. Np. kiedy facet się napije i jest ledwo żywy to jeszcze mu to ujdzie, ale kiedy taka sama sytuacja spotka kobietę, to już jest zupełnie inna bajka. Kwitując: wstyd i hańba. Kobiecie nie przystoi. Tak najogólniej można by napisać czym jest gender, czyli płcią kulturową, którą ma narzuconą każdy z nas, czy zgadza się z tym, czy nie. „Gender w weekend” to zbiór esejów różnych autorek, które opisują różne sytuacje, opowiadają historie z życia wzięte. Prowokują do dyskusji na temat roli kobiety w życiu, ich losu i sytuacji w kulturze. Znajdziemy tu wachlarz historii, które nawiązują do mitologii, oświecenia po współczesność. Np. Bernadetta Darska napisała esej: „Powiemy ci kobieto jaka masz być...” - o prasie dla dziewcząt, kobiet i feministek. Ewa Kochan pisze o „Polsce – studentce”. Eseje pełne treści, lekkie i jednocześnie prowokujące do głębszego namysłu. Pozycja bardzo współczesna, napisana przez kobiety ale nie tylko dla kobiet.\nNOWOSOLSKI DOM KULTURY ul. Marszałka J. Piłsudskiego 49 (www.ndk.com.pl) FERIE 4 lutego godz.12.30 – “Królowa Śniegu” Studio Teatralne z Krakowa, spektakl dla dzieci, wstęp wolny. 5 lutego godz.10.00 - Bezpieczne ferie z Radiem Zachód. 8 lutego godz.11.00 – Finał Konkursu Ka-\nTEATR TERMINUS A QUO ul. T. Kościuszki 33 - Nowosolskie Alternatywne Stowarzyszenie Artystów – I p. (www.terminusaquo.eu) FERIE Z TERMINUSEM 2008: 3 lutego godz.19.00 - “Usuwanie Alejandry” wg poezji Alejandry Pizarnik; 4 lutego godz.19.00 - “Tyrania” wg prozy Miodraga Bulatovicia; 5 lutego godz.19.00 - ”Solo głupiego pastucha” wg fr. „Publiczności” Federico Garcii Lorca; 6 lutego godz.19.00\ntoby, Grażyny Graszki z Nowej Soli oraz Barbary Zworskiej – Raziuk z Wrocławia pt. “Szkło – glina – farba”. 9 lutego godz. 17.00 - wernisaż trzech autorek wystawy “Szkło – glina – farba”: Jolanty Kieres – Sokalskiej, Grażyny Graszki i Barbary Zworskiej – Raziuk, podczs którego obecne będą wszystkie trzy artystki, a Jolanta Kieres – Sokalska opowie o różnicach w statusie artysty w Kanadzie i Europie, obrazując to prywatnym materiałem ﬁlmowym.\nBĘDZIE SIĘ DZIAŁO raoke – dla zwycięzców nagrody i udział w elimin. powiatowych Lubuskiej Pioseni Polskiej. HARMONOGRAM ZAJĘĆ prowadzonych w szkołach i na terenie miasta w okresie ferii zimowych od dnia 28 stycznia – 10 lutego 2008 r. w Nowej Soli: www.nowasol.pl 8 lutego – godz. 19.00 Koncert pt. “Komu piosenkę” - czyli podróż w czasie do lat 50. w reż. Roberta Kajdanowicza z udzałem zespołu tanecznego GAMIX Renaty Terlikowskiej i zespołu “Jazz on Time”, wstęp wolny. Koncert z piosenkami “The Beatles” już w marcu. 16 lutego godz. 18.00 - FESTIWAL INSTRUMENTALISTÓW BLUESOWYCH SOLÓWKA 2008 – edycja skierowana do perkusistów. 22 lutego godz.18.00 “CREE” koncert “Tacy Sami”- utwory z najnowszej płyty zespołu Sebastiana Riedla, poświęconej zmarłej mamie Bastka Riedla - Goli. 23 lutego godz.17.00 FINAŁ V Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego “O Strzałę Erosa” - sala teatralna im. R. Cieślaka, ul. Kościuszki 33 “DE FACTO” - “TAQ”, wstęp wolny: rozstrzygnięcie oﬁcjalnego konkursu, Turniej Jednego Wiersza, autoprezentacja najnowszego tomiku Czesława Markiewicza pt. “Ale i tak”, “dekalog poetycki” Cz. Markiewicza, czyli 10 przykazań pisania wierszy, “Cesarzowa Meksyku” spektakl TAQ w wykonaniu Katarzyny Mikołajczak. 9 marca godz.18.00 - “Czy mnie jeszcze pamiętasz” – koncert wokalistów i instrumentalistów działajacych w ZDK Dozamet w latach 70-80-90. Możliwa zmiana terminu; org. St. Kowalski. 14 marca godz. 11.00 – Lubuski Festiwal Piosenki Polskiej, org. Stanisław Kowalski (elimin. powiat.) 29 marca godz.15.30 – Ogólnopolski Konkurs Recytatorski – (elimin. powiat. dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych i osób dorosłych odbędą się w siedzibie Teatru TAQ, ul. Kościuszki 33), org. Irena Kasprzak.\n- “Nowa sztuka zakopiańska” E. Gramonta; 7 lutego godz.19.00 - “Przebudzenie” wg poezji Alejandry Pizarnik; 8 lutego godz.19.00 - “Ristić” wg poezji Marco Risticia; 9 lutego godz.19.00 - “Fazy” wg Roberta Filliou (wznowienie); 10 lutego godz.19.00 - “Skowyt” poezja Allena Ginsberga; 10 lutego godz. 20.00 - “Ja Ediczka” wg prozy Eduarda Limonowa, monodram Michała Kasprzaka; 23 lutego godz.19.00 (lub 19.30) - “Cesarzowa Meksyku” wg Fernando del Paso, monodram Katarzyny Mikołajczak - ﬁnał V Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego “O Strzałę Erosa”; 29 lutego godz.17.00 - Gorzów Wlkp. - “Biję na alarm” monodram Eliasza Gramonta.; 29 lutego godz.18.00 - Gorzów Wlkp. - “Marzenka zagra nam na skrzypcach” wg Jiri Kolar, monodram Cezarego Molendy; 29 lutego godz.19.00 - Gorzów Wlkp. - “Usta/lenia” Edwarda Gramonta. MIEJSKA BIBLIOTEKA PUBLICZNA ul. Parafialna 2 (czytelnia) www.biblioteka.nowasol.pl 30 stycznia godz.19.00 - Dyskusyjny Klub Ksiązki Agaty Wojtkowiak zaprasza na spotkanie z wierszami Tomasza Różyckiego. 1 lutego godz. 18.00 - Elżbieta Gonet, Dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej zaprasza na wykład pt.: “Jak żyć szczęśliwie wg niektórych ﬁlozofów”. 8 lutego godz.16.30 – spotkanie z Tomaszem Rzeczyckim, satyrykiem, poetą, autorem książki pt. “Góry Polski”. FERIE od 26 stycznia do 8 lutego, szczegóły na str. internetowej MBP. 27 lutego godz. 19.00 – DKK zaprezentuje książkę pt. “Kronika ptaka – nakręcacza” Haruki Murakami. MUZEUM MIEJSKIE ul. Muzealna 20 (www.muzeum.nowasol.net) 22 stycznia do 29 lutego - Inauguracja cyklu tegorocznych wystaw: wystawa trzech artystek: Jolanty Kieres – Sokalskiej z Mani-\nURZĄD MIEJSKI ul. Marszałka Piłsudskiego 12 Konkurs Plastyczny: „Moje ulubione miejsce w mieście”, org. Urząd Miejski w Nowej Soli i Pełnomocnik ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Narkomanii, szczegóły: www.nowasol.pl KAWIARNIA TEATRALNA ul. Marszałka J. Piłsudskiego 49 (prawe skrzydło NDK) 20 – 30 stycznia - wystawa fotograﬁi Marka Borysiewicza „City”- piktograﬁczna opowieść o współczesnej wielkomiejskiej architekturze. W lutym wystawa ta będzie prezentowana w jednej z krakowskich galerii fotograﬁi. Zapraszają Anna i Krzysztof Gąsiorowie. 13 marca - Koncert Grupy “J.J. BAND” z Jeleniej Góry: Jacek „Jogi” Jaguś - gitara, śpiew; Bartek Łęczycki - harmonijka; Rafał „Kassa” Kassaraba - gitara basowa; Maciej Majewski - perkusja; Piotr Michalak klawisze, piano. STAJNIA KOMARA ul. Matejki 25 26 stycznia godz.20.00 – Koncert “O.N.L.” Czyli Odkrywcy Nieodkrytych Lądów. W planach występ zespołu zielonogórskiego “Quattro”. Zapraszają Krzysztof Kluba i Zbigniew Bona. Kościół pw. św. Józefa Rzemieślnika 2 lutego w kościele pw. św. Józefa Rzemieślnika wystąpią artyści operowi z Bydgoszczy w spektaklu muzyczno-słownym ku czci Jana Pawła II. Koncert będzie poświęcony 30 rocznicy wyboru Karola Wojtyły na papieża.\nZielona Góra Teatr Lubuski, al.Niepodległości 3/5 15 - 17 lutego - Ponoworoczne Konfrontacje Teatralne “POKOT”. OPRACOWAŁA\n21| Magma Magazyn\nNajpierw miałam nie postanawiać nic – tak postanowiłam. Postanowiłam z okazji noworocznych postanowień, które zaraz po wypowiedzeniu ulatują w nieznane i nigdy nie dochodzą do skutku. Nie znoszę tego... A potem w rachunku sumienia wychodzi szydło z worka, słowa na wiatr rzucone i inne gołosłowia. Tego nie znoszę jeszcze bardziej i postanowiłam nie postanawiać.\nI to by było na tyle. Przynajmniej na początek. Na dobry początek!\nOd jakiegoś czasu nachodzi mnie chęć, aby zatytułować swoje refleksje o życiu FELIETONEM O RZYCI. Jednak wciąż jakaś wewnętrzna siła mnie przed tym powstrzymuje, aaaa to nie wypada, aaaa co ludzie powiedzą, aaaa to nie przystoi pannie w takim wieku. Ostatnio w kręgu moich znajomych funkcjonuje powiedzenie „Do d... z tym”. Powiedzenie jak powiedzenie, szaleństwa w nim nie ma, jest jednak fantastyczna jego funkcjonalność, bowiem pasuje prawie do wszystkiego. No a jak wiemy, „prawie” robi wielką różnicę. Można być miłym z natury bądź miłym z pozoru, można być kompetentnym i niekompetentnym, można być ofiarą i robić z siebie ofiarę, można z oprawcy zrobić ofiarę, a z ofiary oprawcę, można płacić za swoje błędy lub można też szukać winnych po kątach. Możliwości jest wiele...No ale jakich? No jest wiele możliwości, tak! Bardzo wiele! Ponoć paranoje są najlepsze we dwoje. Nie trzeba się silić, żeby stwierdzić, że często gęsto mamy do czynienia z paranoją. Czasem wystarczy tylko, że zgłodniejemy... Tak, tak po prostu zaburczy nam w brzuchu. Człowiekiem jestem i ponoć nic co ludzkie nie jest mi obce. Zgłodniałam więc. Weszłam do lokalu. Moje oczy ujrzały dziewczynę odzianą w róż. Powiedziałam dzień dobry. A dziewczyna nie. Zamówiłam ciepłą strawę. Człowiekiem jestem i ponoć nic co ludzkie nie jest mi obce. Zapytałam, czy znajduje się tutaj toaleta, dziewczyna odpowiedziała: - taaa... ale wskazać nie wskazała. Ok. myślę sobie, sama znajdę. Miałam wrażenie, że różowa pracuje tu za karę. I wyszłabym w takim przekonaniu. Gdyby w pewnej chwili nie pojawił się pewien młodzian, który opowiadając różowej historię innego chłopca sprawił, iż ta, z ponurej i zgryzionej dziewczyny, zmieniała się w hasającą i rozśpiewaną dzierlatkę. Przy okazji mimochodem, wcale nie chciałam, usłyszałam pół życia różowej. Wychodząc z lokalu usłyszałam jak różowa zaprasza mnie ponownie, na strawę rzecz jasna. I tak się zastanawiam czy pójdę.... Para dwoje, paranoje, paranoje we dwoje...\nTydzień później zauważyłam, że pochłania mnie chaos. Zaczęło się całkiem niewinnie od małego chaosu na biurku, potem jednak chaos zaczął ogarniać podłogę i szafę. Na tym nie koniec. Chaos bezczelnie wkradł się do mojego komputera i zajął miejsce na dysku. I dalej szedł jak burza. Poprzewracał do góry nogami mój plan dnia, plan tygodnia... życie moje! Pomyślałam sobie, że może jeszcze nie jest za późno na noworoczne postanowienie. Łamiąc postanowienie o niepostanawianiu, wydałam postanowienie numer jeden: POSTANAWIAM OGARNĄĆ CHAOS!!! Najlepiej od lutego. Walka z chaosem wymaga czasu i energii. Teraz czasu mi szkoda, a energia przyda się na inne takie. Na drugie postanowienie nie musiałam długo czekać. Ale zacznę od początku. Zainspirowały mnie piersi Małgosi Kożuchowskiej, a właściwie ich brak, o czym wszem i wobec donosił jeden z kolorowych dzienników. Patrzę sobie na Kożuchowską vel Hankę Mostowiak i wszytko rozumiem, dziewczyna-wieszak w jednym. A o ile mi wiadomo, na wieszakach cycki nie rosną. Tragedia niby żadna, bo wszytko można odczarować. Wróżka Nina kazała czytelnikom o 12 w południe mocno pomyśleć o zanikającym biuście, a ten odrośnie. Ale gdyby moje piersi zaczęły zanikać, to kto o nich pomyśli? Odpowiedź dobrze znam – nikt. Więc na wszelki wypadek nie doprowadzę do zanikania. Wydałam postanowienie numer dwa: ŻADNYCH DIET!!! Całkiem, całkiem to moje postanowienie. Strasznie mi się podoba. Jak człowiek jest na diecie, to czuje się nieszczęśliwy. Obawiam się tylko, że ja mogę stać się bezgranicznie szczęśliwa (czytaj kilka rozmiarów większa). Takie życie! Trzeba dbać o linie, a linia musi być gruba i wyraźna – jak mawia Kaczka, jej mama i teraz ja.\nE-MAIL: redakcja@magma.nsol.pl *strona internetowa: www.magma.nsol.pl, tel./fax 068 387 90 15 * 0 509 327 371 * WYDAWCA: Nowosolski Dom Kultury, ul. Piłsudskiego 49, 67-100 Nowa Sól * REDAKTOR NACZELNY: Łukasz Kaźmierczak * REDAKTOR WYDANIA: Irena Kasprzak i Łukasz Kaźmierczak * DZIENNIKARZE: Michalina Ratyniak, Anna Rybarczyk, Agata Wojtkowiak, Anna Wróbel, Elżbieta Gonet, Elżbieta Bielska-Kajzer, Eliasz Gramont, Konrad Paszkowski, Lech Bekulard, Edward Gramont, Krystyna Bakalarz, Lesław Urbanowski i inni. Skład komputerowy: Wojciech Kruszewski. Okładka: Michalina Ratyniak. Kolportaż własny: 068 387 90 15. Poglądy autorów tekstów nie zawsze są zgodne z poglądami redakcji * Zastrzegamy sobie prawo do skrótów i adiustacji listów oraz zmiany tytułów w tekstach niezamówionych * Anonimy drukujemy według własnego uznania * DRUK: CHROMA (chroma.pl) * Autorzy artykułów publikowanych w “Magmie” nie otrzymują wynagrodzenia za swoje dzieła. Teksty przesłane na skrzynkę redakcji redakcja@magma.nsol.pl lub chwila@ autograf.pl są traktowane jako publikacje zespołu redakcyjnego i żaden z autorów nie może mieć roszczeń ﬁnansowych względem wydawcy. Zasada ma zastosowanie do wszystkich numerów “Magmy” wydanych przez Nowosolski Dom Kultury.\n22| Magma Magazyn\nDwudzieste drugie wydanie magazynu Magma.