Poziom naladowania - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 104 wyników dla: poziom naladowania\nwitam nie znam sie specjalnie na elektronice (w sumie to umiem tylko w miare polutowac elementy) a chcialbym zrobic monitor napiecia zasilania (wskaznik naladowania akumulatorkow). chodzi mi o uklad skladajacy sie z 2 szeregow diod (po 4-5 diod, dla dwoch zrodel zasilania). wszystkie diody swiecilyby...\nPoczątkujący Elektronicy Jerzy Węglorz 29 Gru 2006 11:38 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 975\nMikrokontrolery dawid512 30 Cze 2008 23:56 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1003\nWitam Dokładnie jak w temacie Otóz mam Winda U100 Do tej pory bateria trzymała ok 4h bez zarzutów, jednak od dwóch dni nie pokazuje stanu naładowania, niepokojące też jest miganie na czerwono diody informującej o podłączeniu zasilacza / ładowaniu jednak siweci się tylko czasami. Kiedy odpinam...\nLaptopy Hardware zbychmg 12 Paź 2012 18:42 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1287\nładowanie xperia l --po odłączeniu od ladowarki spada poziom naladowania do 80%\nWitam Mam nowiutka xperie L i mam w niej taki problem -podczas ladowania pokazuje mi 100% naladowania jak tylko odlacze od razu wyskakuje mi 80% poziomu naladowania.Czy moze miec to zwiazek z trybem stamina??\nGSM Początkujący qazimodo1983 12 Lis 2013 14:40 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 2874\nWozek widlowy poziom naladowania baterii\nPosiadam wozek widlowy bez wskaznika naladowania, Zawsze rozladowanie akumulatora nastepuje z nienacka. Pytanie czy zamontowanie woltomierza zalatwi sprawe czy musi byc bardziej zaawansowane urzadzenie? Czy obserwowanie napiecia wystarczy aby wiedziec kiedy ladowac akumulator, Jak go podlaczyc ? Czy...\nElektro Maszyny i Urządzenia spinacz 24 Lut 2016 22:46 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 606\nSprzęt Medyczny Łukasz55Tomczak 11 Cze 2018 19:44 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 150\nSoftware serwis donjab 05 Gru 2008 21:59 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 767\nPoczątkujący Naprawy MłodyTechnik1998 21 Sty 2016 13:09 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 777\nGSM Początkujący Szeptucha94 01 Cze 2016 06:55 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 582\nZasilacze, ładowarki gumisie 12 Cze 2017 12:04 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 1137\nProjektowanie Układów _jta_ 12 Gru 2008 11:27 Odpowiedzi: 28 Wyświetleń: 14539\nKomputery Regeneracja Baterii Wiesław Rzepka 07 Maj 2014 17:19 Odpowiedzi: 27 Wyświetleń: 5247\nProjektowanie Układów BuildEver 12 Cze 2014 22:59 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 6021\nSoftware serwis Karaczan 11 Kwi 2014 07:50 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1233\nLaptopy Hardware Pi0trek121 11 Mar 2009 17:51 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1242\nSprobuj tez zainstalowac jakis programik, ktory monitoruje prace roznych podzespolow komputera: np: notebook hardware control albo everest zobacz czy tam wskaznik naladowania baterii dziala poprawnie. jesli nie, to tak jak kolega napisal powyzej\nSoftware serwis greep 10 Lis 2010 23:58 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1446\nPoczątkujący Naprawy Pomysłowy 12 Cze 2016 02:26 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 9342\nPoczątkujący Elektronicy malygt 20 Cze 2017 10:30 Odpowiedzi: 81 Wyświetleń: 9021\nLaptopy Hardware safbot1st 02 Paź 2013 23:15 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1269\nNie ma jednego odczepu tylko jest ich trzy. Znajduja sie pomiedzy polaczeniami sekcji ogniw. Sluza do kontroli naladowania poszczegolnych ogniw. Jezeli jedna sekcja ogniw padnie nie naladujesz baterii - bedzie sie ladowac ale sie nie naladuje. Jezeli chcesz schemacik polaczen ogniw i zlacza moge Ci...\nDell D800 problem z ladowaniem !\nWitam, Dawno nie zagladalem az pojawila sie potrzeba. Moze bedzie ktos potrafil mi pomoc. Del D800 problem z ladowaniem. Otoz kilka dni temu przyszedlem do pracy rozlozylem sprzet i zaczalem pracowac az do wyczerpania baterii (komunikat w windzie). Podpialem zasilacz a tu dziwne zachowanie sie wskaznika...\nKomputery Hardware TxT 16 Maj 2006 19:43 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1432\nw akumulatorze bez obsługowy nie sprawdzisz poziomu naladowania elektrolitu jezeli go ktos wyżucił to raczej oznacze że juz sie nie nadaje.jezeli go naladujesz to może byc sprawny ale tylko przez chwile bo nie będzie "trzymał" prądu. jeżeli na akumulatorze jest jakś kontrolka stanu naladowania to kolor...\nSamochody Elektryka i elektronika slawek-st 24 Paź 2009 00:24 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 17748\nLaptopy Hardware Daniel_GSM 21 Sty 2009 01:50 Odpowiedzi: 28 Wyświetleń: 7566\nLaptopy Hardware silvertuchola 11 Lut 2010 14:41 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 711\nT jest to styk sluzacy do kontroli poziomu naladowania przez ladowarke. Do naladowania bedziesz jednak potrzebowal dedykowanej ladowarki. Nie kombinuj z jakimis innymi bo moze sie okazac ze nie tylko ladowarka bedzie Ci potrzebna. pozdrawiam\nAparaty Fotograficzne Serwis ion-tichy 01 Mar 2010 08:01 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 18920\nEnergia Odnawialna qran 22 Kwi 2010 21:17 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 16731\na bo juz druga baterie mam w lapku i ogniwa sa sprawne a czas pracy spada. podejrzewam ze to wina tego wsadu. Wolałbym zeby tego wsadu niebylo wcale albio niech bedzie statyczny a nie ze co sprawdze w stanie baterii to zamiast tych 46Wh jest mniej tak jak pojemnosc zamiast 4400mAh jest powiedzmy 3700mAh....\nKomputery Regeneracja Baterii Wiesław Rzepka 05 Cze 2014 21:37 Odpowiedzi: 18 Wyświetleń: 3843\nNo dobra to poruszyles kolejny temat. Mam sobie aparat i w nim mam akumulatorki NiMh. Naladowany akumulatorek wkladam do aparatu a on krzyczy, ze bateria jest slaba, niemniej przejezdzilem tak caly wyjazd i napstrykalem duzo fotek. Ostatnio mialem impreze urodzinowa no i akumulatorki w koncu sie poddaly,...\nPoczątkujący Naprawy _jta_ 21 Cze 2014 21:07 Odpowiedzi: 21 Wyświetleń: 2328\nVolt - 1500VA 900W 2*9Ah 12V -po 30godz ladowania 58%\nWitam, Zakupilem zasilacz 1500VA 900W 2*9Ah 12V, mam pytanie, czy to jest normalne zachowanie zasilacza ze po 13 godzinach ladowania, po wlaczeniu z obciazeniem 22% czyli jakies 200watt (3 monitory + komputer + router + glosniki) zasilacz w kilka sekund pokazuje poziom naladowania 58%, po czym dziala...\nElektro Maszyny i Urządzenia yakamasix 10 Lis 2017 14:42 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 264\nTablety Czytniki Hardware biuro74 17 Mar 2017 15:36 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1383\nTego rodzaju bateii nie musisz rozladowywac do "konca" nie posiada ona takzwanego "efektu pamieci" mozesz baterie prawie ze dowolnie ladowac,niezaleznie od tego czy wskaznik pokazuje ci polowe czy 1/4 poziomu naladowania.Jest to jedna z najlepszych baterii jaki sa dostepne na rynu. Pozdrawiam betek\nGSM Serwis dziur 27 Lip 2003 11:53 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 3563\nKomputery Hardware oj 02 Cze 2004 17:35 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 2593\nno tak :( ale jaki to ma byc ten soft ? jaka ma nazwe gdzie go sciagnac itd Jaki soft zmieni w 6210 poziom naladowania baterii z 5 na 7 kresek ? :please:\nGSM Serwis uszek_1 20 Sie 2004 14:27 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 1874\n4,8V - to napiecie praktycznie rozladovanego akumulatora, naladovanego okolo 5,6V. Radzilbym ustavic okolo 5V (mozno obserwowac "poziom naladowania" na ekranie komorki). Oczywiscie zasilacz musisz wlaczyc nie do gniazdo "Charge", a do kontaktow dla akumulatora.\nGSM Serwis sj28 21 Paź 2004 18:49 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 1389\nSound Wave - jak zawsze konkretnie od Ciebie! Czekamy na pomiar sernika na zimno... ;) Wlasnie - istotna kwestia - akumulator. Przy -10 st. C moze miec nawet o 60 proc. mniejsza pojemnosc od temp. pokojowej - to moze miec istotny wplyw. Jesli chodzi o "opatulanie" itp. - to jest moze skuteczne, ale...\nTechnika Sceniczna i Studyjna micas7 15 Lut 2005 19:09 Odpowiedzi: 62 Wyświetleń: 6429\nPytanie dotyczące UPS'a\nCo do tego samego poziomu naladowania to sie nie wypowiem bo nie wiem :) Ale jezeli chodzi o doprowadzenie do tego stanu to proponuje naladowac przez kilka godzin UPS na kazdej baterii a pozniej dzialac na komputerze zasilanym z UPS az do rozladowania. Nastepnie probowac uruchomic ("zimny start") komputer...\nKomputery Hardware pietia86 16 Sie 2005 13:54 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 1076\nPosiadam laptopa z firmy otpimus :( Mam go ok 7miesiecy i praca bateri jest bardzo niepokojaca gdyz. Laptop pokazuje poziom naladowania na 100% lecz po 3 min pracy wylacza sie. Pelne ladowanie trwa ok 15 min. i powtarza sie ta sama sytuacja. Lecz odkrylem, ze w stanie wstrzymania laptop wytrzymuje pare...\nKomputery Hardware leo1 31 Sie 2005 20:33 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 642\nSamochody Zabezpieczenia mutecht 01 Mar 2006 02:01 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 9350\nSamochody Elektryka i elektronika procekkk 09 Mar 2007 00:12 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 4486\nKomputery Hardware ruff22 23 Paź 2006 23:21 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 792\nsprawdz tez poziom naladowania baterii... kilkakrotnie mialem takie objawy wlasnie na slabych bateriach..\nGSM Serwis rybol 08 Lis 2006 15:17 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 957\nW tym przypadku wyjac. Mam armade m700 tak "na stale" zamocowana i juz mi druga baterie wyssala , pomimo tego ze caly czas pracuje na zasilaczu trzymam baterie w lapku jako UPS. Ale mam IBMa ktory kontroluje zuzycie baterii i w momencie pracy na zasilaczu odlacza ja kontrolujac poziom naladowania (jezeli...\nKomputery Hardware gabik001 17 Lut 2007 15:07 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 761\nK300 stan baterii i ładowanie po zawilżeniu\nWitam Kolegów z forum. mam takiego upatego K300 i nie ładuje m baterii, tzn napiecie po podlaczeniu ladowarki pojawia sie na stykach baterii ale telefon tego nie widzi, pozatym blednie odczytuje poziom naladowania baterii, po wlozeniu pelniutkiej po chwili pokazuje ze rozladowana i the end, Z tego...\nGSM Serwis k.marcin 02 Paź 2007 06:32 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 666\nLaptopy Hardware wesoledi 18 Lip 2008 20:13 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1813\nczas ladowania akumulatorkow AA i AAA\njak w temacie mam ladowarke Pentagram i niezaleznie od tego ile laduje aku, czy jest to 12h czy 24h, czas ich pracy jest zdecydowanie mniejszy od pracy zwyklych baterii tego samego typu a jak po ladowaniu odloze gdzies na pulke to uzyje ich powiedzmy po tygodni to odrazu musze ladowac moze czas ladowani...\nZasilacze, ładowarki mateusz3d2 17 Sty 2011 11:23 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 31524\nLaptopy Hardware mdoti 09 Kwi 2009 13:30 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2909\nSamochody Elektryka i elektronika jerzy1961 19 Cze 2015 12:29 Odpowiedzi: 36 Wyświetleń: 54547\nGSM Serwis Mihó 19 Lis 2012 20:37 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 1637\nWitam, dostalem od znajomego myszkę Logitecha V470 myszka super wszystko dziala super tylko w tym tkwi problem ze nie dziala do niej oprogramowanie, nawet te które pobralem ze strony producenta, poprostu nie mam żadnych ustawień myszki(brak zakladki moja mysz) nawet nie moge sprawdzic jaki mam poziom...\nZabezpieczenia Stacjonarne humek 07 Gru 2011 09:01 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 4355\nNokia N95 8GB nie wlacza sie.\nWitam. Wczoraj wrocilem z "deski". Mialem wilgotna kurtke. W kieszeni kurtki trzymalem komorke. Kiedy wyciagnalem ja, byla "martwa". Po rozkreceniu doszedlem do wniosku, ze wszystko w srodku bylo suche (przynajmniej tak mi sie wydawalo), ale na wszelki wypadek polozylem w cieple miejsce i zostawilem...\nGSM Początkujący carefree 26 Sty 2010 01:28 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1479\nmam problem z baterią z laptopa ntt corrino lapek ma rok,bateria uzywana od od 4-5 miesiecy (zadko uzywana) opis dzialania: na ikonie bateri miernika energi pokazuje caly czas 81 % nie spada,nie rosnie prz ladowaniu. lampka w laptopie swieci na zółto kilka razy pokazala sie na zielono ale po wyciagnieciu...\nDwa przewody - zolty i bialy to kontrola ukladu ladowania - w skrajnym przypadku po ich niepodpieciu bateria nie bedzie ladowana wogole. W przypadku lagodniejszym, moze byc ladowana np. mniejszym pradem (dlugi czas) lub zbyt duzym (grzanie) lub np. do polowy poziomu naladowania. Sensowniej bedzie...\nNie! Ten kontakt "S" to tez jest plus, a jest podlaczony do układu, który monitoruje poziom naladowania baterii np. zobacz tu: Poprawiłem TONI_2003.\nKomputery Zasilacze Sylwadv 04 Sty 2011 22:46 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 5526\nW zasadzie o to mi chodzilo krzysiozak. ale tutaj kolega pisze, że rezystancja się zmienia w zależności od poziomu naladowania baterii, wiec jeśli napięcie jest minimalne, to pewnie rezystancja jest większa, więc z ładowarki płynie większy prąd, ale z kolei, gdyby ładowarka dawała większy prąd, bo telefon...\nGSM Początkujący iwan00 17 Mar 2012 14:12 Odpowiedzi: 25 Wyświetleń: 48302\nNagły spadek mocy baterii - bardzo proszę o pomoc .\nWitam Skoro od 80% do 40% rozładowuje się powoli i nic się nie dzieje a nagle wyłącza przy 39% tzn., że masz tak ustawiony próg w opcjach zasilania, że ma przejść w tym momencie do uśpienia. Sprawdź to zanim oddasz na do serwisu. -- pozdrawiam Kolego przeczytaj caly post 39% hibernacja i...\nKomputery Regeneracja Baterii 1655472 14 Lut 2011 13:21 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 2855\nAsus F3Sg Awaria zasilania\nWitam. Prawdopodobnie mam uszkodzony w laptopie Asus F3Sg modul zasilający. Wywnioskowałem to z rożnych innych tematów, lecz mogę sie mylić. Problem polega na tym ze laptop na samym zasilaczu nie chce sie wlaczyc. Gdy jest wlozona bateria i jej poziom naladowania jest liski zeru to laptop tez nie dziala...\nLaptopy Hardware zatronik1 27 Kwi 2011 22:08 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1558\nWitam, Moj problem z bateria polega na tym, ze wytrzymuje ok 30 min po czym nastepuje wylaczenie komputera. Jesli podlacze na chwile zasilacz i wlacze laptopa po czym wyjme zasilacz komputer dziala normalnie ok 2h mimo ze system pokazuje zerowy poziom naladowania baterii. Co moze byc przyczyna takiego...\nKomputery Regeneracja Baterii meyjey 24 Paź 2011 21:09 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 2275\nZauwaz ze bateria na jakies 11V(zgaduje bo nie pamietam ile ma bateria w tym modelu) a zasilacz jakies 19-20V no i jak chcesz kontrolowac poziom naladowania??\nLaptopy Hardware Anonymous 01 Lis 2011 05:34 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 2271\nTen sam problem, laptop Toshiba Satellite A300D-11S. Byla w nim oryginalna bateria 4000mAh, ktora po prostu padla. Wymienilem na zamiennik 5400mAh, ktory wedlug opisu pasuje do danego laptopa, jest na niej nawet ten sam nr modelu, co na oryginale. Wczoraj zostawilem baterie do ladowania na 10 godzin,...\nLaptopy Hardware szampion 30 Paź 2011 18:22 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 7402\nWczesne wkretarki AEG mialy napiecie szybkiego ladowania 114V i sadze ze obecne profesionalne wkretarki maja podobnie. Wazna jest elektronika pilnujaca poziomu naladowania accu.\nTechnika domowa _jta_ 02 Paź 2012 09:32 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 4425\nZasilacze, ładowarki Adam D 25 Wrz 2012 19:52 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 3291\nTablety Czytniki Hardware adamsx29 17 Lut 2014 09:34 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 7293\nFotografia Użytkowy BURMAR 28 Sty 2014 12:13 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 5388\nSamochody Elektryka i elektronika tomaszbakula 17 Kwi 2014 19:27 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 2655\nLaptopy Hardware mamba0 29 Lip 2014 17:05 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1077\nHP Probook 430 - Bateria rozładowana po wyłączeniu\nBateria moze byc naladowana jednak wysyla bledne dane o poziomie naladowania - stad ten problem. Jezeli jestes pewien ze laptop zostal calkiem wylaczony to jest to chyba jedyna mozliwa opcja.\nLaptopy Hardware gruby33 02 Lis 2014 11:03 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 732\nLaptopy Hardware Carmamir 05 Maj 2017 12:59 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 639\nPoczątkujący Naprawy ciuqu 20 Sty 2018 12:48 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 816\nWitam, Posiadam szczoteczke bezprzewodowa do ktorej wnetrza dostala sie wilgoc. Po rozebraniu i osuszeniu szczoteczka laduje sie ale poziom naladowania baterii stoi caly czas na pierwszej kresce i nie chce sie naladowac do pelna. Zmierzylem prad pobierany przez szczoteczke z akumulatorka w momencie...\nAGD Drobny sprzęt roman106 15 Lut 2018 14:57 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 990\nJabmialem taki piec i regulowalem poziom naladowania ( temperaturę rdzenia) w zależności od temp. Zew. To trzeba sprawdzić indywidualnie. Dałem tylko jakies wytyczne na start.\nSystemy Grzewcze Serwis uzurpator 21 Lut 2018 18:30 Odpowiedzi: 23 Wyświetleń: 642\nLaptopy Hardware lisek 10 Kwi 2018 07:34 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 339\nWitam Mam laptopa Compaq Evo N400C i bateria od jakiegos czasu laduje sie ok 30 min a jak skonczy to trzyma gora 20min i przy posiomie 50% naladowania wylacza kompa. Jeszcze 2 dni temu wylaczala przy poziomie 30%, pozmienialem ustawienia zarzadzania energia i dalej to samo. Nagle bateria pada przy...\nKomputery Hardware gabik001 08 Lis 2005 04:18 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1355\nPoczątkujący Elektronicy kenny2k 21 Gru 2003 22:45 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 880\nTelefony Stacjonarne Serwis McGod 06 Cze 2006 17:36 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 3121\nSamochody Eksploatacja Hefajstos 22 Lut 2013 03:38 Odpowiedzi: 265 Wyświetleń: 871682\nFunkcja "START BATTERY REFRESHING" oznacza odswiezenie poziomu wydajnosci bateri. Wybranie tej funkcji powoduje ze komputer sprwadz a stan naladowania bateri na nowo.\nKomputery Hardware kili^^ 07 Mar 2004 16:15 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2132\nno u mnie gdzies sie jeszcze wala kontroler scsi na pci od serwera compaq proliant - - karta "full lenght" a najciekawsze jest to ze ma wbudowany pakiet aku lion + linijke na LED pokazujaca poziom ich naladowania.Niestety nie chce dzialac bootowanie z niej w normalnym PC wiec mozna ja traktowac tylko...\nKomputery Hardware solcon 07 Cze 2004 09:42 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 1290\nKiedy naładownan nokia?\nNie rozumie pytania ... Jak podlaczysz tel do ładowarki to rozpoczyna sie proces ładowania i pojawia sie komunikat "ładowanie optymlne" co oznacza, ze pradem z ładowarki jest ładowana bateria i jednoczesnie zasilany jest telefon. Chodzi tu o to, ze teoretycznie mozna rozmwiac podczas ladowania i nic...\nGSM Serwis Ryski 29 Wrz 2004 20:45 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 834\nWitam mam problem z n6310i Nie wyswietla ok 1 sm w poziomie mniejwiecej na srodku ale pasek naladowania baterii jest wyswietlany jako taka linia zamiast przetywanej cala. i jak sie pisze po np same 1 to w miejsu gdzie powinny sie wyswietlac pojawiaja sie takie delikatne smugi. Telefon jest po upadku,...\nGSM Serwis piterFX 10 Kwi 2005 21:54 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 636\nGSM Serwis axel234 24 Maj 2005 13:38 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 915\nSony CMD-J7 - jak naladowac aku do pelna\nWitam, mam 3-letniego J7 i od jakiegos czasu po naladowaniu telefonu po jednym dzwieku poziom aku spada do 75% lub do 50%, i musze znow doladowywac. Czasem musze doladowac kilka razy z rzedu, zeby osiagnac 100% naladowania. Jak rozwiazac ten problem? W telefonie jest oryginalna bateria. Dodam,...\nGSM Serwis Mayhem-TPC 14 Lis 2005 08:28 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 627\nwitam, posiadam baterie o oznaczeniu: Model No. UN34G1 li-lon 14.4v 3200mah pochodzi ona z laptopa Aristo, z tego co sie rozejzalem to pasuje ona takze do laptopw gericom oraz maxdata. kupilem laptopa na allegro z ta wlasnie padnieta bateria, kiedys kupilem uzywane ogniwa z laptopa wiec postanowilem...\nKomputery Regeneracja Baterii PitD 21 Paź 2018 21:36 Odpowiedzi: 1355 Wyświetleń: 885323\nProjektowanie Układów Egzi 05 Cze 2006 15:50 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 2588\ndzieki za odpowiedz! jak juz pisalam testowalam go pod linux'em i dzieje sie to samo :) podejrzewam elektronike wlasnie i zauwazylam ze na bateri jest taki wskaznik naladowania i pokazuje ze jest na przyklad jest pelna (takie diody z tylu baterii) a mimo to sie wylacza. problem teraz jest taki czy kupowac...\nLaptopy Hardware Jericho24 02 Lis 2008 13:42 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 3536\nWitam Mam 3 baterie od HP NC6000 1.sprawna laduje ja laptop do 16,7v trzyma niecale 4h ale pod koniec ladowania bardzo sie nagrzewa ze mozna rece na niej ogrzewac i nie wiem czy to normalne :P EDIT: Sprawdzalem temp po naladowaniu i bylo okolo 45st. ale po 30min okolo od naladowania widze ze znowu...\nLaptopy Hardware jarob 06 Cze 2009 09:36 Odpowiedzi: 1349 Wyświetleń: 510289\nbmw opracowalo intligentne sterowanie alternatorem IGR. rozszerzenia sieci pokladowej obejmuje rozwiniety interfejs obslugi sterowania napieciem w alternatorze regulator BSD ( szeregowe zlacze wymiany danych) i czujnika stanu naladowania akumulatora IBS (inteligentny czujnik akumulatora) jest on...\nSamochody Elektryka i elektronika enricofatal 14 Sty 2009 21:55 Odpowiedzi: 13 Wyświetleń: 12824\nPowerChyePLUS pokazuje stan naladowania i w miare uplywu czasu poziom podnosi sie az do 100%, tylko zauwazylem pewnego razu ze po ponownym wylaczeniu kabla zasilajacegi i podlaczeniu (w okresie ok 2 miniu) znowu ladowal od 0% - raz to zauwazylem teraz nie sprawdze bo nie mam tu ups dalem do elektronika...\nKomputery Zasilacze ygrecki 26 Mar 2009 16:29 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1676\nwitam !! Mam taki problem, iz pol roku temu padla mi plyta glowna w moim lapku (nie dalo sie odpalic kompa nie reagowal na przycisk power) - wiec kupilem na allegro obudowe dolna i przelozylem plyte - wszystko zastartowalo ale.... zawsze jakies male "ale". Komp dzialal prawidlowo tylko mialem problem...\nLaptopy Hardware vwojtek80 10 Sty 2010 22:00 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2133\nProjektowanie Układów Ronin64 02 Wrz 2010 18:19 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1988\nToshiba komunikat:"bateria nieobecna" - od czasu d\nWitam Przepraszam za strasznie "odgrzanego kotleta", ale i jest odpowiedz :D Ostatnio "przerabialem" moja baterie od Toshiby 7220 PA3000u i dosc mocno zglebilem to co jest zapisane w pamieci 24c046 jak i dziwne dzialania baterii. Wczoraj wlasnie pojawil mi sie opisany problem :evil: Wyjasnienie...\nKomputery Regeneracja Baterii jarob 06 Wrz 2010 13:19 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 2601\nGSM Początkujący Adam Rz. 11 Kwi 2012 20:24 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 8686\nsterować silnik krańcowy unity player zamiennik rozrusznik ogniwa sprzedam antena radia kabel koncentryczny żarówka toyota wyłączyć sprawdzanie poziomu tuszu naprawa łożysk pralek sterownik silnika chrysler zmywarka samsung błędy obudowa kwarc płyta indukcyjna pękła zresetować hasło laptopa reset dekodera


Awangardowe lampy niczym dzieła sztuki. Jak je wykorzystać w przestrzeni domowej? - blog PodSufitem.pl\nAwangarda łączy w sobie kult żywiołu, który wybrzmiewa ekspresją, zarówno w sztuce i poezji, ale jednocześnie wpisują się w nią sformalizowanie i czystość gatunkowa. W tych ostatnich odnajdują się także szeroko rozumiana ścisłość, zamiłowanie do konstrukcji. Pojawiają się bryły, które imponują ciekawym kształtem i wykonaniem z nietypowych materiałów.\nTa atypowość oraz zróżnicowanie, którymi kusi awangarda, powodują, że powraca ona także w kreowaniu współczesnych przestrzeni, stanowiąc dominantę na tle ascetycznych wizji. Niebanalne wzornictwo objawia się też w modernistycznym stylu mebli, ściennych dekoracjach z plastiku i metalu czy w wykorzystaniu przedmiotów użytkowych w designerskiej, niecodziennej roli. Nie dziwią już stoliki z opon czy stare walizki w funkcji szafek rtv. Nietypowość graniczącą z dziełami sztuki można odnaleźć także w projektach lamp, które pod względem wizualnym zaskakują, choć nie można odmówić im funkcjonalności. Plafony przypominają obłe meduzy a lampy podłogowe na giętych nóżkach w formie łuku urzekają wzornictwem i plastycznością. Jak jednak wykorzystać oświetlenie, które przypomina dzieła sztuki w przestrzeni domowej? Jak je zaaranżować, aby desing nie przytłoczył projektu, a pozostał synonimem futurystycznej niespodzianki? Zobacz inspirujące pomysły od Podsufitem.pl, jak wkomponować lampy dekoracyjne w domową przestrzeń i tworzyć dzięki nim fantastyczne kreacje.\nLampa wisząca Wioletta Small 5 ?37cm -czarna\nAwangarda w skandynawskiej jadalni – jak ją wprowadzić za pomocą oświetlenia?\nMieszkania urządzone w stylu skandynawskim i w stonowanej kolorystyce to marzenie wielu osób, które po długim dniu w pracy odnajdują w białych przestrzeniach i miękkich dodatkach spokój, i ukojenie. Skandynawską prostotę w jadalni objawia duży, drewniany stół z widocznymi przetarciami i słojami i miękkie, tapicerowane krzesła, które zapraszają do długich rozmów podczas wieczornych spotkań. Tak zaprojektowane miejsce do spożywania posiłków będzie gromadzić całą rodzinę, by wspólnie celebrowała czas. Aranżację dopełnią miękkie poduszki w naturalnych barwach, jak szarość, brąz, czerń. Wnętrze jest wówczas spójne i przytulne, jednak domaga się barwnych akcentów, które sprawią, że będzie niepowtarzalne. Stonowaną aranżację można przełamać awangardowym oświetleniem, które stworzy subtelne światłocienie i jednocześnie idealnie oświetli blat. W jadalni postaw więc na lampy sufitowe o niecodziennych formach wachlarzy, pióropuszy czy nieforemnych kul i w mocnym kolorze, które sprawią, że przestrzeń nabierze indywidualnego charakteru. Kochasz złoto, lubisz miedź czy wolisz czerwień? Wybierz lampy wiszące, które stworzą nietypową konfigurację nad stołem, a soczystą formą, przypominającą owoc, zachwycą domowników i gości. Fantazyjne, obłe formy czerwonych lamp, np. od Kare Design symbolizują to, co w awangardzie najpiękniejsze - mariaż energetycznych projektów i umiłowanie dla finezyjnych form. By spotęgować nietuzinkowy efekt, aranżację można uzupełnić o fantazyjne kinkiety, które zawisną na ceglanej ścianie w jadalni. Wybierz czarne albo złote, a odwdzięczą się snopami ciepłego światła, które “ogrzeje” przestrzeń. Tak obłaskawiona awangarda tworzy wnętrze, któremu się nie oprzesz.\nŻyrandol Dark Velvet 2 Czarny\nLZF :: Lampy wiszące Mini Mikado pomarańczowa szer. 70 cm\n3 929,00 zł3 536,00 zł


Spotkanie konsultacyjne dotyczące Platformy Aktywności Obywatelskiej - Fundacja Nowe Technologie\n›Spotkanie konsultacyjne dotyczące Platformy Aktywności Obywatelskiej\nSpotkanie konsultacyjne dotyczące Platformy Aktywności Obywatelskiej\nW dniu 27 maja 2015 roku o godzinie 16:00 w siedzibie Tarnowskiego Centrum Organizacji Pozarządowych, przy ul. Św. Anny 5 (II piętro) w Tarnowie, odbędzie się spotkanie konsultacyjne dotyczące Platformy Aktywności Obywatelskiej.\nCelem spotkania jest konsultacja wyglądu i funkcjonalności platformy, a także kryteriów wyboru projektów do wsparcia.\nSpotkanie jest otwarte dla wszystkich, niemniej ze względu na pojemność sali - liczba miejsc jest ograniczona. W związku z powyższym prosimy o zgłoszenie chęci uczestnictwa w spotkaniu pod adresem e-mail: info@fundacjanowetechnologie.pl w tytule maile wpisując hasło: "PAO - konsultacje".\nNa Państwa zgłoszenia czekamy do jutra, tj. 26 maja - do końca dnia.\nNatomiast dla tych z Państwa, którzy nie będą mogli wziąć udziału w spotkaniu, przygotowaliśmy formularz zgłoszeniowy, za pomocą którego będziecie mogli Państwo podzielić się swoimi uwagami, sugestiami oraz pomysłami dotyczącymi platformy.\nFormularz dostępny jest pod adresem: http://goo.gl/forms/MCqEVRdE04 i aktywny będzie do 29 maja - do końca dnia.\nFundacja Nowe Technologie\ntel.: (14) 636 12 34\nfax: (14) 690 80 77\nCopyright 2014 Fundacja Nowe Technologie Projekt i realizacja


17.01.2009 | autor: Marian Piłka\nNie interes narodowy, nie obrona suwerenności gospodarczej, ale naga władza jest celem polityki braci Kaczyńskich\nTego tekstu "Nasz Dziennik" nie zechciał opublikować. Na jego łamach Artur Górski, Jerzy Robert Nowak i Zbigniew Girzyński upowszechniają przekonania, iż odchodzenie PiS--u od katolickiego programu to wina Marka Jurka. Zarówno on, jak i inni posłowie odeszli z partii Jarosława Kaczyńskiego, gdy udało mu się storpedować konstytucyjne poprawki o ochronie życia.\nPan poseł Górski nie ukrywa, że PiS nie jest partią prawicową. Pisze bowiem wprost: "Prawo i Sprawiedliwość nigdy nie było partią prawicową w klasycznym rozumieniu tego słowa". Myślę, że ma rację, chociaż do roku 2007 starannie jego przywódca ten fakt ukrywał, o czym świadczą nie tylko broszury programowe "Katolicka Polska w chrześcijańskiej Europie" oraz "Silna Polska w Europie", ale także cały szereg działań podejmowanych przez posłów tego ugrupowania skupionych wokół Marka Jurka, jak choćby deklaracja sejmowa w sprawie nadrzędności prawa polskiego nad unijnym w kwestiach rodziny i moralności. Ale wówczas Jarosław Kaczyński walczył o uzyskanie takiego poparcia społecznego, które umożliwiłoby mu rządzenie, a torpedowanie wówczas działań podejmowanych przez posłów skupionych wokół Marka Jurka mogłoby ten plan przekreślić. Jednak po dojściu do władzy prezes PiS poczuł się na tyle silny, że tym niemiłym dla niego działaniom postanowił położyć kres. I taka jest prawdziwa przyczyna storpedowania poprawek konstytucyjnych chroniących życie.\nBył to czas sprawdzania tej partii. Dobitnie się wówczas okazało, że PiS to nie tylko partia wodzowska, bowiem nikt wówczas nie kwestionował przywództwa Jarosława Kaczyńskiego, ale że to partia prywatna w dosłownym tego słowa znaczeniu, w której w rzeczywistości nie ma miejsca na jakąkolwiek wielonurtowość, a różnice w prezentowaniu opinii są dozwolone tylko w takim zakresie, w jakim to służy wyborczym i marketingowym celom braci Kaczyńskich. Dobitnie uwidocznił się ten fakt po wyborach, gdy prezes Kaczyński po prostu wyrzucił swoich wiceprezesów jednym ruchem. W tej sytuacji mówienie o jakichkolwiek nurtach, a zwłaszcza ich podmiotowości wobec Kaczyńskiego, jest po prostu zwykłą kpiną i pogardą wobec opinii publicznej. W takiej sytuacji środowisku skupionemu wokół Marka Jurka pozostawały do wyboru jedynie dwie opcje: Pierwsza, którą wybrali panowie Górski i Girzyński, to uwiarygodnianie polityki braci Kaczyńskich wobec opinii katolickiej, i druga: podjęcie wysiłku samodzielnego definiowania katolickich postulatów społecznych i ich realizacji.\nWbrew twierdzeniom naszych oponentów ta polityka nie jest bez szans. Pokazaliśmy np. w końcowym etapie poprzedniego Sejmu, że wbrew Jarosławowi Kaczyńskiemu potrafimy przeforsować dużą ulgę podatkową na dzieci, przeciwko której w Sejmie głosowali posłowie PiS-u. Ale i dziś samobójcza polityka Jarosława Kaczyńskiego niejako zmusza środowiska katolickie do budowy politycznej alternatywy. Tym bardziej że polityka legitymizowania działań braci Kaczyńskich coraz bardziej traci na wiarygodności .\nPodobnie jest w sprawie traktatu lizbońskiego. Główną troską braci Kaczyńskich nie jest przecież zablokowanie tego traktatu, tylko obawa, aby nie utracić elektoratu. To przecież Lech Kaczyński wynegocjował ten traktat, który w każdym swym wierszu jest sprzeczny z PiS-owskim programem w kwestii europejskiej zapisanym w broszurze "Silna Polska w Europie". Prezydent nie tylko zgodził się na ten głęboko szkodliwy dla Polski traktat, ale jeszcze ogłosił swą kapitulację zwycięstwem. Zaś po referendum irlandzkim zamiast stwierdzić wygaśnięcie procesu ratyfikacyjnego, zapowiada jego podpisanie po powtórnym referendum. Tym samym bierze udział w wywieraniu międzynarodowej presji na Irlandczyków w sprawie zmiany ich stanowiska. Co więcej klub PiS-u miał wystarczającą ilość głosów, aby zablokować parlamentarną ratyfikację, ale nie zrobił tego. Wolał udać różnicę zdań, która ją umożliwiła, niż zablokować ten szkodliwy traktat. Dziś podobnie jest z wprowadzeniem euro. PiS ma wystarczającą ilość głosów w Sejmie, aby zablokować rezygnację z polskiej waluty. Ale nie o to chodzi Jarosławowi Kaczyńskiemu. Jemu tylko chodzi o przeprowadzenie referendum, które pozwoli spolaryzować scenę polityczną i odzyskać inicjatywę polityczną, po przegranym referendum zapowiada bowiem zgodę na rezygnację z polskiej waluty.\nTakże ten przykład dobitnie pokazuje, że nie interes narodowy, nie obrona suwerenności gospodarczej, nie obrona katolickich wartości, ale naga władza jest celem polityki braci Kaczyńskich. Polityka wyzbyta wartości degraduje się do poziomu nihilizmu. I takiej właśnie polityki Marek Jurek i skupieni wokół niego posłowie nie chcieli firmować.\nPiS wbrew powszechnemu przekonaniu nie jest partią prawicową, to partia radykalnego populizmu. Radykalizm i prawica to dwa całkiem różne podejścia do życia i do polityki. Polskiej polityce trzeba przywrócić prawicę, jako remedium na PO-PiS-owy nihilizm. Bez tego będzie ona degradować, a nie wzmacniać narodowe aspiracje Polaków.\nI wreszcie ostatni zarzut. Górski pisze: "Czy oni nie zdają sobie sprawy, że są instrumentalnie traktowani przez stację TVN, która wykorzystuje ich negatywne emocje do szkalowania PiS". Otóż jesteśmy zapraszani do różnych mediów, z wyjątkiem tych, które są kontrolowane przez PiS, także do prasy katolickiej, gdzie systematycznie publikujemy nasze teksty. Ale w tej wypowiedzi dostrzegam nie próbę poważnej debaty z naszym stanowiskiem, ale chęć zamknięcia nam ust, po to aby ludziom pokroju Górskiego nasze wypowiedzi nie zakłócały spokoju sumienia. Dostrzegam narastający lęk, że dłużej nie będzie można, bez konsekwencji wyborczych, mamić katolickiej opinii publicznej pustymi hasłami, za którymi nie ma nic prócz nihilizmu.\n"Polska Times", 14 stycznia 2009 r.


Z rozrzewnieniem wspominają czas, kiedy po II wojnie światowej z powodu akcji przesiedleńczej Polaków z Podola i Niemców ze Śląska, ich rodzinom przez ponad rok przyszło razem mieszkać w jednym domu. 9 - letni wówczas Niemiec Willi i o 3 lata młodszy Polak Bolek, który wraz z rodzicami i braćmi został przesiedlony z Ukrainy, wbrew wrogości, jaka łączyła od lat obie narodowości, zaprzyjaźnili się na wspólnym podwórku. Do dziś utrzymują kontakty i regularnie spotykają się, by powspominać wspólne losy sprzed lat.\nPrzez rok w jednej chałupie\nW 1945 roku z maleńkiej wioski pod Głuchołazami rodzina Elsnerów musiała uciekać przed frontem do Czech. Jednak ze względu na nieprzychylność południowych sąsiadów, którzy bali się Rosjan, po kilku tygodniach zmuszeni byli wrócić do domu. Tam jednak czekała na nich niespodzianka. W czasie ich tułaczki, przydział ich gospodarstwa otrzymali przesiedleni z Podola Stachowowie a na Elsnerów czekało wysiedlenie z ich rodzinnego domu. W ten sposób dwie rodziny były zmuszone mieszkać pod jednym dachem przez ponad rok. Nie było między nimi żadnych kłótni, Elsnerowie zaprzyjaźnili się ze Stachowami, a ich dzieci zgodnie się razem bawiły. Po roku wspólnego gospodarzenia ich drogi rozeszły się.\nWilli pojechał do Getyngi, a Bolek do Raciborza\nElsnerowie wyjechali do Getyngi, gdzie wraz z innymi rodzinami, które dzieliły podobny los, rozpoczęli nowe życie. Willi skończył szkołę policyjną i szybko awansował na komisarza policji w Getyndze. Tam też ożenił się z Katarzyną, pochodzącą z Kamieńca Ząbkowickiego. Obecnie Willibald jako emeryt pomaga bezrobotnym przy tamtejszej parafii. Udziela się społecznie w organizacjach charytatywnych, ponieważ, jak twierdzi, musi troszczyć się o swoją duszę. Działa również w chórze policyjnym, który najprawdopodobniej w przyszłym roku weźmie udział w raciborskim przeglądzie pieśni do słów J. von Eichendorffa.\nNatomiast losy Bolesława potoczyły się drogą zamiłowania do fotografii. Zanim został znanym fotografikiem, ukończył Studium Nauczycielskie w Raciborzu. W 1961 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Przez 15 lat pracował w poradni wychowawczo - zawodowej oraz prowadził badania psychopedagogiczne dzieci z trudnościami w nauce. W tym czasie wyuczył się drugiego zawodu, kończąc Studium Fotografii i Filmu w Warszawie. Dziś trudno zliczyć, ile tysięcy negatywów wykorzystał do swojej twórczej pracy i ile ma na swoim koncie wystaw zbiorowych i indywidualnych. Jego zdjęcia wystawiano już w Meksyku, Czechach, Niemczech, Bagnocavallo, Tokio i największych miastach Polski.\nPo raz pierwszy Willi przyjechał do Polski w 1978 r. Od razu wybrał się do swojej rodzinnej wioski i próbował odnaleźć Bolka i jego rodzinę. Nie wiedział wtedy, że 38-letni wówczas przyjaciel wyprowadził się 19 lat temu do Raciborza. Jednak bardzo szybko go odnalazł i podczas pierwszego po latach spotkania od razu powróciły dawne wspomnienia. Rok później Bolek odwiedził Willibalda w Getyndze, poznając jego żonę i dzieci. Kiedy w 1980 r. Willi ponownie odwiedził rodzinę Stachow, jego przyjazdem zainteresowali się funkcjonariusze SB, którzy nie mogli uwierzyć, że niemiecki policjant przyjaźni się z Polakiem. Doszukiwali się podstępu i często nachodzili Bolka i jego gości.\nNa poczatku stanu wojennego W. Elsner, jako przewodniczący związków zawodowych, zorganizował akcję pomocy dla Polaków. Dokładnie w 1982 r. namówił niemieckich oficerów policji, aby oddawali krew, a pieniądze z akcji, po 50 marek od osoby, przekazali na dary dla Polski. Zainteresowanie było tak duże, że dosyć szybko zebrano kwotę 20 tys. marek. Przygotowano paczki z żywnością i środkami czystości i jak najszybciej, po uzyskaniu pozwolenia od polskich władz, wysłano je ciężarówkami do Raciborza. Kiedy zaczęliśmy ładować paczki do dwóch ciężarówek okazało się, że ładunek się nie zmieści. Postanowiliśmy załatwić trzecią, ale powstały przeszkody z załatwieniem pozwolenia dla kierowcy. Pojechałem wówczas do polskiej ambasady w Bonn i przez pół dnia przekonywałem urzędników, by je wydali - opowiada Willibald. Willi pojechał tam z żoną i powiedział, że nie wyjdzie stamtąd, dopóki zezwolenia nie otrzyma. I udało się - dodaje Bolek. wraz z Willibaldem Elsnerem. Paczki trafiły do parafii WNMP oraz Zakładu Głuchych.\nNiedawno, bo na początku sierpnia, rodzina Elsnerów ponownie zawitała do Raciborza. Willi tuż po przyjeździe wytłumaczył Bolkowi i jego żonie Emilii, że z chęcią zjadłby ciastka, jakie matka Bolka w 1945 roku wypiekała. Raciborzanie długo zastanawiali się o jakie ciastka chodzi. Po czasie okazało się, że były to pierogi, które tak głęboko zapadły przyjacielowi w pamięci. Willi zachwycił się również czystością raciborskich ulic oraz brakiem kolejek w sklepach. Mogł też nareszcie pooddychać „świeżym” powietrzem z okien mieszkania Stachowów, mieszkających przy ul. Staszica. Bowiem we wspomnieniach utkwił mu zapach palonych odpadków w raciborskim szpitalu.\nPodczas tegorocznej wizyty Stachowowie i Elsnerowie wybrali się także na wycieczkę do czeskich Slapanovic, gdzie Willi przebywał w okresie ucieczki przed frontem. Przejechali również trasę 200 km, jaką wówczas musiał przebyć furmanką.


JAK BYĆ ZDROWYM CAŁE ŻYCIE.: „Zdrowe” masło roślinne powoduje rozwój choroby Alzheimera\nChoroba Alzheimera jest jak wiadomo neurodegeneratywnym schorzeniem i atakuje określone obszaru mózgu. Niemniej jednak czynniki ryzyka określa nie tylko to, w co wyposażony jest dany organizm.\nChoroba może rozwijać się również pod wpływem czynników zewnętrznych, takich jak złe warunki ekologiczne, naruszenia snu czy, jak wyjaśniono niedawno, sposób odżywiania.\nZespół ze Szkoły Medycznej im. Lewisa Katza przy Uniwersytecie Temple (USA) poinformował, że spożywanie oleju roślinnego z rzepaku związane jest z pogorszeniem pamięci i zdolności do uczenia się, a także zwiększeniem wagi. Eksperymenty na myszach pokazały, że te naruszenia mogą z kolei być oznakami choroby Alzheimera.\nOlej rzepakowy jest bardzo rozprzestrzenionym produktem spożywczym i znanym od starożytności. Wprawdzie wcześniej był wykorzystywany do oświetlenia i oliwienia. Z powodu specyficznego smaku, który utrzymuje się nawet po rafinowaniu, nie spożywano go. Dopiero w drugiej połowie XX wieku producenci zaprezentowali nowe rodzaje rzepaku, którego nasiona okazały się nadające do sporządzenia oleju. Otrzymało ono nazwę Canola (skrót od CANadian Oil, Low Acid, czyli kanadyjski olej o niskiej kwasowości).\nProducenci zapewniają, że olej rzepakowy obniża ryzyko rozwoju chorób wieńcowych, jednak z powodu tego, że produkt pojawił się na rynku stosunkowo niedawno, specjaliści jeszcze nie zdążyli zbadać wszystkich jego skutków. Co więcej, nowa praca naukowa po raz pierwszy wiąże spożycie oleju rzepakowego z negatywnymi skutkami dla mózgu.\n"Olej canola jest atrakcyjny, ponieważ jest tańszy niż inne oleje roślinne i reklamuje się go jako zdrowy produkt Jednak bardzo mało jest badań, potwierdzających to, szczególnie jeśli mowa o korzyściach dla mózgu" – opowiada autor badań, profesor Domenico Pratico.\nWraz z innymi naukowcami badał on, jak ten produkt wpływa na zmiany zachodzące w mózgu i charakterystyczne dla choroby Alzheimera. To, przypomnijmy, powstawanie plak (blaszek amyloidowych) i splątków neurofibrylarnych w mózgu.\nWedług Pratico, długotrwałe spożywanie oleju rzepakowego odgrywa kluczową rolę w obniżeniu zawartości "pożytecznych" dla mózgu białek.\nTeraz zespół naukowców planuje przeprowadzenie kilku krótszych eksperymentów, aby wyjaśnić, w jakim momencie zaczyna się negatywne oddziaływanie produktu na mózg. Poza tym, konieczne jest wyjaśnienie, czy spożywanie oleju rzepakowego wiąże się z jakimiś innymi neurodegeneratywnymi chorobami i formami demencji.\nWnioski z obcnego badania zostały przedstawione w artykule naukowym, opublikowanym w piśmie "Nature".\nŹródło: Sputnik Polska Żródło:http://alexjones.pl/aj/aj-technologia-i-nauka/aj-medycyna/item/123601-zdrowe-maslo-roslinne-powoduje-rozwoj-choroby-alzheimera


GOCLEVER Insignia 1010 Business – tablet z Windows za tysiąc złotych | Mobilestage.in\nGOCLEVER po raz kolejny udowadnia, że jest możliwe stworzenie urządzenia, które będzie oferowało wszystkie niezbędne funkcje, a do tego będzie tanie i dostępne dla każdego. Tym razem producent za cel postawił sobie wyprodukowanie tableta z Windowsem, który będzie kosztował tyle co niezłej klasy smartfon.\nGOCLEVER Isignia 1010 Business oferuje 10.1-calowy ekran IPS o proporcjach 16:10 wyświetlający obraz w rozdzielczości 1280×800 pikseli. Pod obudową urządzenia skrywa się czterordzeniowy procesor Intel Atom Z3740D o taktowaniu 1.3 GHz z możliwością overclockingu do 1.8 GHz dzięki wsparciu dla Turbo Boost. Nie zabraknie również zintegrowanej karty graficznej Intel HD Graphics, 2 GB pamięci RAM oraz 32 GB pamięci wewnętrznej, rozszerzalnej kartami microSD do 64 GB. Osobom, którym zależy na wydajnej baterii GOCLEVER oferuje akumulator o pojemności 8000 mAh, który powinien wystarczyć na 6 godzin pracy.\nMimo, iż urządzenie nie posiada modułu 3G to umożliwia podłączenie zewnętrznego modemu za pomocą złącza microUSB 2.0 OTG. Nie zabrakło natomiast modułu Wi-Fi oraz Bluetooth. Urządzenie otrzymuje preinstalowany system Windows 8.1 oraz roczną licencję na Office 365 Personal. Dodatkowo przy zakupie jako gratis producent dorzuca etui z klawiaturą.\nLimitowana ilość GOCLEVER Insignia 1010 Business dostępna jest w sklepie X-Kom.pl w cenie 999 złotych.\nTagi: businessdo 1000 PLNdo tysiąca złotychGoCleverintelintel atomisignia 1010microsofttablettaniwindowsWindows 8.1windows phonex-komz3740d


definicjamiloscii - lubiłam kiedy bawiłeś się moim kosztem. uwielbiałam te wierutne kłamstwa płynące z Twoich bladych ust.\nlubiłam kiedy bawiłeś się moim kosztem. uwielbiałam te wierutne kłamstwa płynące z Twoich bladych ust.\ndefinicjamiloscii dodano: 30 grudnia 2010\nsiedziała w swoim biurze i rytmicznie stukała długopisem o blat biurka, czekając na swojego następnego klienta. w końcu drzwi się otworzyły, w powietrze przeszyła woń mocnych perfum. - witam. - przywitała gościa, nie podnosząc głowy. - to Ty. - dobiegł do Niej Jego mocniejszy, niż niegdyś baryton, bardziej męski, niż wcześniej. niepewnie uniosła wzrok i spojrzała na Niego spod wachlarzu swoich rzęs pokrytych mocnym tuszem. podświadomość podsunęła Jej obraz tego jak te dziesięć lat temu odszedł od Niej. serce wykonało nieznośny obrót na znak tego, że chce dać Mu kolejną szansę, że znów domaga się Jego niemożliwie czułego 'kocham Cię jak cholera, skarbie'.\ncuda się zdarzają. mi zesłali Anioła - pięknego, o czarnych włosach i nieskazitelnie szmaragdowym spojrzeniu.\nnie wiesz jak trudno było wyleczyć się z miłości do Twojej osoby. jak jeszcze wtedy nieposkładane serce domagało się Ciebie, Twojego gorącego oddechu i dłoni spoczywających na moim drobnym ciele. nie wyobrażasz sobie jak długo cierpiałam próbując znów zacząć normalne życie bez Twojej istoty u boku. nie lada wyczynem było przyswojenie codzienności bez czułej wiadomości na dzień dobry.\nnie tak łatwo zapomnieć tęczówki, które zapamiętywałam z chorą dokładnością cal po calu.\nupiłam kolejny łyk taniego wina uprzednio kupionego w 'Biedronce'. tylko alkohol potrafił uśmierzyć ból, spowodowany Twoich odejściem. pozwalał choć na chwilę zapomnieć o głębokich ranach żywcem wyrytych na moim sercu.\nzabrałaś mi to co niegdyś liczyło się dla mnie najbardziej. żywcem wyrwałaś mi serce, które żyło wtedy jedynie przyjaźnią do Niego. perfidnie uwiodłaś Go swoim tyłkiem, a potem kiedy już wystarczająco Go w sobie rozkochałaś postawiłaś ultimatum - Ty albo ja. nie był zbyt rozsądną osobą, więc rzucił przyjaźń dla miłości. teraz spotykamy się tu, przy Jego grobie - podstępnie Go zniszczyłaś, uprzednio odbierając wsparcie jakie mógł odnaleźć we mnie.\nnie mogłam inaczej, pomimo tego jak dawniej mnie zranił, jak wiele słów powiedział niepotrzebnie, jak zostawił mnie samą kiedy najbardziej Go potrzebowałam. stanął w moim progu taki bezbronny, złamane serce było ewidentnie wyczuwalne, oczy nie świeciły już tą pewnością siebie, a smutkiem. potrafiłam Go tylko przytulić i powiedzieć, że będzie dobrze. że w imię przyjaźni, która kiedyś Nas łączyła, będę przy Nim zawsze - jak obiecywałam.\npo Jej policzkach spływały czarne smugi po tuszu, siedziała na miejscowym chodniku z butelką mocnego wina w ręku. wyjęła komórkę i trzęsącymi się palcami napisała: 'obiecałeś, że zrobisz dla mnie wszystko. w takim razie zniknij. nie wiem. wyjedź, rozpłyń się w powietrzu, leć w kosmos, zabij się... proszę Cię, odejdź z mojego życia!'. wysłała pewna swojego czynu. następnego dnia zobaczyła klepsydrę na Jego bramie na której jak wół widniało Jego imię i nazwisko. - nie to rozwiązanie miałeś wybrać. - szepnęła do siebie.\ndefinicjamiloscii dodano: 29 grudnia 2010\n- poproszę dwa razy banana w cieście. - nie mam banana! - to ananas. - nie mam ananasa! - to coś innego w cieście może? - co?! - ma pan coś innego w cieście z owoców?! - NIE MAM CIASTA!!! / rozmowa z pewnym chińczykiem w barze.XD\nniepewnie zapukał do mojego serca, potem śmiało zniszczył mi życie.\nwybacz jeśli źle interpretowałam Twoje sygnały. przepraszam jeśli pomyliłam nienawiść z miłością.\n199 200 ... 318 Następna


Michaił. Uwodząc dziedziczkę - Nora Roberts - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Michaił. Uwodząc dziedziczkę - ebook\nOpis ebooka Michaił. Uwodząc dziedziczkę - Nora Roberts\nOpinie o ebooku Michaił. Uwodząc dziedziczkę - Nora Roberts\nFragment ebooka Michaił. Uwodząc dziedziczkę - Nora Roberts\nNie była osobą cierpliwą. Sama nigdy się nie spóźniała i nie lubiła na nikogo czekać. Oczekiwanie wprawiało ją w stan zimnej wściekłości. A w przypadku Sydney Hayward był to stan bardziej niebezpieczny niż gwałtowny wybuch złości. Jedno nieostrożne słowo mogło rozpętać burzę.\nTeraz właśnie czekała. Drobnymi, energicznymi krokami przemierzała wzdłuż i wszerz swój wytworny gabinet, mieszczący się w jednym z wieżowców Manhattanu. Pastelowe ściany, złocisty parkiet, teczki, kolorowe długopisy, równo zatemperowane ołówki. Lśniący blat mahoniowego biurka. Notes obok telefonu.\nOna sama idealnie pasowała do tego wnętrza. Elegancki szary kostium, podkreślający szczupłą sylwetkę, dyskretny makijaż, na szyi mały sznur pereł, na przegubie delikatnej ręki złoty zegarek. Prostota i elegancja, jak przystało na przedstawicielkę rodu Haywardów.\nKruczoczarne włosy spięła na karku złotą klamrą. Porcelanową buzię o drobnych arystokratycznych rysach pokryła lekką warstwą pudru. Sydney miała dwadzieścia osiem lat, niezbyt skore do uśmiechu, kształtne usta i duże błękitne oczy o myląco niewinnym wyrazie.\nSpojrzała na zegarek i zdecydowanym krokiem podeszła do biurka. Telefon zadzwonił, zanim zdążyła wyciągnąć rękę.\n– Przyszedł jakiś pan, w sprawie tego budynku w Soho. Chce rozmawiać z osobą odpowiedzialną za remont. A spotkanie o czwartej...\n– Jest piętnaście po czwartej – poprawiła Sydney lodowatym tonem. – Proszę go wpuścić.\n– Oczywiście, proszę pani, tylko że to nie jest pan Howington.\nA zatem nawet nie raczył pofatygować się osobiście. Przysłał jakiegoś urzędnika. Usta Sydney wykrzywił grymas.\n– Niech wejdzie – powtórzyła i nacisnęła guzik interkomu.\nJeśli sądzą, że będzie rozmawiała z jakimś urzędniczyną, to głęboko się mylą, pomyślała i wzięła głęboki oddech, zdecydowana dać ostrą odprawę człowiekowi, który za chwilę miał nawiedzić jej gabinet.\nTylko niezwykle starannemu wychowaniu zawdzięczała, że nie krzyknęła ze zdumienia na widok wchodzącego mężczyzny. Właściwie nie wszedł – wpadł, wdarł się do jej gabinetu jak pirat na pokład wrogiego okrętu.\nBył niezwykle przystojny. Wysoki, smagły, o dzikim spojrzeniu czarnych oczu. Ciemne włosy miał związane na karku w mały kucyk; kilkudniowy zarost dopełniał całości obrazu.\nW porównaniu z jego potężną sylwetką jej gabinet wyglądał jak domek dla lalek.\nNa dodatek ów przybysz ubrany był jak zwykły robotnik. Ot, szare dżinsy, sprany podkoszulek i długie, zabłocone buty, zostawiające brudne ślady na lśniącym parkiecie. Sydney zacisnęła usta. A więc nie wysłali nawet zwykłego urzędnika, tylko jakiegoś montera, który na dodatek nie raczył wytrzeć butów przed wejściem.\n– Dobrze trafiłem?\nObcesowy ton i lekki obcy akcent pogłębiły wrażenie, że ma przed sobą istotę z innego świata.\nNagromadzenie skojarzeń sprawiło, że nie zapanowała nad swoim głosem.\n– Tak, i na dodatek spóźnił się pan – powiedziała ostro.\nJego oczy zwęziły się. Przez chwilę mierzyli się wzrokiem.\n– Tak. Warto od czasu do czasu spojrzeć na zegarek. Mój czas jest cenny, panie... panie...\nWłożył ręce do kieszeni i podszedł nieco bliżej. Teraz prawie opierał się o biurko.\n– Stani...slaski? – powtórzyła z trudem. – Chyba zaszła jakaś pomyłka. – Sydney ze zdziwieniem uniosła brwi.\nSpojrzał na nią z mieszaniną zniecierpliwienia i zainteresowania. Owszem, pomyślał, niczego sobie, ładna, nawet bardzo ładna, ale nie przyszedł tutaj, żeby tracić czas na rozmowy z jakąś panieneczką, która stroi fochy.\n– Na to wygląda – powiedział. – Hayward pewnie musi być już mocno starszym panem, łysym, z białymi bokobrodami.\n– Ma pan na myśli mojego dziadka.\n– To Hayward jest pani dziadkiem? Nie wiedziałem. Chcę z nim pogadać.\n– Niestety, dziadek umarł dwa miesiące temu.\nOczy mężczyzny natychmiast złagodniały, nabrały nowego wyrazu.\nTon jego głosu sprawił, że przez chwilę Sydney miała dziwne wrażenie, że dopiero teraz słyszy prawdziwe wyrazy współczucia.\n– Dziękuję. Proszę, niech pan siada, przejdźmy do interesów.\nZimna, pełna dystansu, księżycowa, szybko ocenił jej charakter. Bardzo dobrze, uznał. Będzie się lepiej rozmawiało. Podobne sprawy najlepiej załatwia się na odległość, bezosobowo.\n– Wielokrotnie pisałem do pani dziadka – zaczął, siadając na stylowym krześle naprzeciw biurka – lecz ostatniego listu widocznie nie zdążył już dostać. Pewnie wiele się zmieniło...\nTak, wiele się ostatnio zmieniło, pomyślała. Jej życie też nagle stało się zupełnie inne niż dawniej.\n– Korespondencja powinna być adresowana do mnie. – Usiadła za biurkiem i splotła dłonie. – Jak pan wie, w naszej firmie są różne działy i...\nOpanowała się wysiłkiem woli. Nie lubiła, kiedy jej przerywano.\n– Słucham, o co panu chodzi?\n– Co mają do tego różne działy?\nGdyby była sama, westchnęłaby głęboko i znużona zamknęła oczy.\n– Na jakim stanowisku jest pan zatrudniony?\n– Jak to? – zapytał znowu.\nUśmiechnął się. Zęby miał bardzo białe, uśmiech wyjątkowo miły.\n– Co robię? Pracuję w drewnie.\n– Jest pan stolarzem?\n– Można tak powiedzieć – powtórzyła i westchnęła ciężko. Za nią na tle niebieskiego nieba rysowały się smukłe wieżowce Manhattanu. – Czy może mi pan powiedzieć, dlaczego pan Howington wysłał właśnie pana na rozmowę ze mną?\nNie od razu odpowiedział. Zapach i nastrój tego pokoju działały na niego usypiająco.\n– Nikt mnie nigdzie nie wysyłał – otrząsnął się nagle, jakby wyrwany ze snu.\nSydney zaniepokoiła się.\n– Zwyczajnie. Nazywam się Michaił Stanislaski, jestem lokatorem jednego z pani domów. – Założył nogę na nogę. Mogła teraz podziwiać jego brudny but w całej okazałości. – A co do Howingtona, to już kiedyś miałem z nim kontakt i nie byłem zachwycony – dodał pewnym głosem.\n– Przepraszam pana na chwilę. – Uśmiechnęła się do niego nieznacznie i sięgnęła po telefon. – Janine, czy pan Stanislaski mówił, że przychodzi od Howingtona?\n– Nie, proszę pani. Po prostu chciał się z panią zobaczyć. Pan Howington dzwonił dziesięć minut temu. Przepraszał, że nie może przyjść. Jeśli pani...\n– Dziękuję. – Nie czekając na dalsze wyjaśnienia, Sydney odłożyła słuchawkę.\nUsiadła i ponownie spojrzała w utkwione w niej czarne oczy.\n– Widzi pan? Chyba istotnie zaszło jakieś nieporozumienie.\n– Dlaczego? To pani się pomyliła. Ja wiem, po co przyszedłem. Jestem tu w sprawie zaległego remontu należącego do was budynku mieszkalnego w Soho.\nPrzesunęła dłonią po włosach.\n– Rozumiem, że ma pan pewne zastrzeżenia.\n– Mam same zastrzeżenia – poprawił ją.\n– Jak pan wie, w takich sytuacjach obowiązuje pewien urzędowy tryb, któremu trzeba się podporządkować. To trwa.\n– Ten dom należy do pani, prawda?\n– No, to pani jest za niego odpowiedzialna.\n– Doskonale wiem, za co jestem odpowiedzialna, a teraz... – Poruszyła się w fotelu, jakby chciała wstać, dając mu sygnał, że powinien opuścić jej gabinet. On jednak nawet nie drgnął.\n– Pani dziadek zobowiązał się załatwić te sprawy. Nie może pani nie dotrzymać tego, co obiecał.\n– Wiem, co mogę, a czego nie mogę – powiedziała lodowatym tonem. – Po pierwsze, mam prowadzić firmę. – A to wcale niełatwe, dorzuciła w myśli. Głośno mówiła dalej: – Proszę powtórzyć najemcom, że nasza firma poważnie myśli o przeprowadzeniu generalnego remontu pomieszczeń. Zdajemy sobie sprawę ze stanu niektórych budynków. Domem w Soho również się zajmiemy. W odpowiedniej kolejności.\nMichaił Stanislaski nie zmienił wyrazu twarzy, w tonie jego głosu zabrzmiała pogarda.\n– Znudziło nam się czekać. Macie to załatwić zaraz.\n– Proszę przesłać szczegółowy opis stanu technicznego i spis najbardziej koniecznych napraw.\n– Dziś po południu przejrzę korespondencję w tej sprawie.\n– To nic nie zmieni. A tu chodzi o ludzi, żywych ludzi. Co miesiąc bierzecie czynsz i nic więcej was nie obchodzi. – Mocno wsparł się rękami o biurko. Sydney odsunęła się lekko. – Czy kiedykolwiek widziała pani ten dom i mieszkających w nim ludzi?\n– Regularnie dostaję sprawozdania... – zaczęła.\n– Sprawozdania! – powtórzył i mruknął coś pod nosem w nieznanym jej języku. Nie zrozumiała słów, ale wyczuła, że było to przekleństwo. – Ma pani sztab pracowników i adwokatów, siedzi sobie pani w tym pięknym biurze, przegląda papierki... Ech! – Lekceważąco machnął ręką i mówił dalej: – Ale tak naprawdę nie ma pani o niczym pojęcia. Nie marznie pani, kiedy wysiądzie ogrzewanie, i nie idzie pani pięć pięter pod górę, bo właśnie zepsuła się winda! Nic panią nie obchodzi brak ciepłej wody i instalacja elektryczna, która w każdej chwili grozi spięciem!\nNikt nigdy nie mówił do niej w ten sposób. Nikt. Nigdy. Czuła, jak narasta w niej wściekłość. Wściekłość, która pozwala zapomnieć, że ten człowiek może być naprawdę niebezpieczny.\n– Myli się pan. Te sprawy bardzo mnie interesują. W najbliższym czasie zajmę się tym wszystkim.\n– Już to słyszeliśmy.\n– Nie ode mnie. Tym razem będzie inaczej.\n– Nie mam powodów wierzyć osobie zbyt leniwej, żeby się pofatygować i zobaczyć, jak żyją ludzie w jej domu. A może pani się boi?\n– Dość tego – powiedziała cichym, niewróżącym nic dobrego głosem. – Na dzisiaj dość. Teraz albo pan sam stąd wyjdzie, albo zadzwonię po strażników, żeby panu pomogli.\nPrzez chwilę patrzył na nią w milczeniu.\n– Sam znajdę drogę – wycedził wreszcie. – Ale na pożegnanie coś pani powiem. Daję pani dwa dni na rozpoczęcie prac, potem zwracamy się do prasy.\nStała za biurkiem, czekając, aż zniknie za drzwiami. Osunęła się na fotel. Powolnym ruchem sięgnęła po kartkę papieru i zaczęła ją drzeć na kawałki. Celowo i metodycznie. Wrzuciła białe strzępki do kosza i uspokojona sięgnęła po telefon.\n– Janine – powiedziała opanowanym głosem – przynieś mi wszystko, co dotyczy tego domu w Soho.\nW godzinę później schowała papiery do teczki i wykonała dwa telefony. Pierwszy, żeby odwołać kolację z przyjaciółmi, drugi do Lloyda Binghama, dyrektora administracyjnego firmy.\nW chwilę później stanął w drzwiach jej gabinetu.\n– Właśnie wychodziłem – zaczął od progu. – O co chodzi?\nSpojrzała na niego. Przystojny, pewny siebie, doskonale ubrany. Na pierwszy rzut oka można było stwierdzić, że bardzo sobie ceni angielskich krawców i francuską kuchnię. Czterdziestoletni mężczyzna, świeżo po drugim rozwodzie, stale w otoczeniu pięknych dziewczyn. Uczciwie zapracował na swoją pozycję w firmie, w czasie choroby dziadka sprawnie go zastępował. Zdawała sobie sprawę, jak bardzo jej nienawidzi za to, że zajęła miejsce za biurkiem prezesa.\n– Na początek może mi powiesz, dlaczego nic nie zrobiono w sprawie budynku w Soho.\n– Budynek w Soho... – powtórzył spokojnie i wyjął papierosa ze złotej cygarniczki. – Wszystko jest w odpowiedniej teczce.\n– Papiery leżą w teczce od ponad półtora roku. Pierwszy list od lokatorów nosi datę sprzed dwóch lat. Jest do niego dołączona lista najpilniejszych potrzeb. Dwadzieścia siedem punktów.\n– Mam nadzieję, że sprawdziłaś również, ile z tych spraw zostało załatwionych.\nRozsiadł się w fotelu, wypuścił wstążkę dymu.\n– Owszem, na przykład zreperowano piec. Lokatorzy są jednak zdania, że trzeba go wymienić na nowy.\n– Brak ci doświadczenia, Sydney. Z czasem dowiesz się, że lokatorzy zawsze chcą szybko i dużo.\n– Może. Uważam jednak, że firmy nie stać na ponoszenie kosztów naprawy starego pieca, który po dwóch miesiącach popsuje się znowu. – Chciał odpowiedzieć, lecz nie dopuściła go do głosu. – Zepsuta kanalizacja, łuszcząca się farba, brak ciepłej wody, popsuta winda, potłuczona glazura... Mogłabym kontynuować, ale szkoda mi czasu. Znalazłam notatkę podpisaną przez dziadka. Poleca ci jak najszybciej zająć się tym wszystkim.\n– I zająłem się. Potem twój dziadek zachorował i wszystko się skomplikowało. Nie mogłem myśleć o wszystkim naraz. Ten budynek w Soho jest tylko jednym z wielu.\n– Masz rację. – Mówiła spokojnie, ale w jej głosie brzmiał gniew. – Wiem dobrze, że jesteśmy odpowiedzialni za wszystkie należące do nas domy bez względu na to, gdzie się znajdują. – Zamknęła teczkę z papierami i złożyła na niej dłonie doskonale opanowanym gestem. – Chcę jedynie, żebyś wiedział, że zamierzam osobiście czuwać nad remontem tego domu w Soho.\nUśmiechnęła się łaskawie.\n– Doprawdy sama nie wiem. Taką podjęłam decyzję. Jakoś dziwnie mi zależy na remoncie właśnie tego domu. Dlatego proszę, żebyś się porozumiał z odpowiednią ekipą remontową i przedstawił mi konkretne propozycje. – Podała mu teczkę. – Dołączyłam spis pozostałych domów wymagających szybkiego remontu. Ustal kolejność działań, wyniki przedstawisz mi w piątek na zebraniu.\n– Rozumiem. – Zgasił papierosa. – Pozwól jednak, że ci coś powiem. Nie chciałbym cię obrazić, ale taka dama jak ty, która całe życie spędziła na jachcie i u krawcowej, nie powinna zajmować się podobnymi sprawami. Dla dobra firmy.\nSydney opanowała gniew. Nie wolno jej okazać, jak bardzo zabolały ją jego słowa.\n– W takim razie powinnam zacząć się uczyć. Właśnie to robię. Do widzenia, Lloyd.\nKiedy zamknął za sobą drzwi, spojrzała na swoje ręce. Drżały. Lloyd ma rację. Wielu rzeczy jeszcze nie umie. Sporo musi się nauczyć, żeby sprostać wymaganiom sytuacji i stanąć na wysokości zadania. Sprostać wymaganiom... Chociaż ten jeden raz.\nPogrążona w niewesołych myślach przebyła pełen roślin korytarz i weszła do prywatnej oszklonej windy. Na dole lekko skinęła głową stojącemu w drzwiach strażnikowi i wyszła na ulicę.\nUderzyła ją fala gorącego powietrza. Mimo że była dopiero połowa czerwca, w Nowym Jorku panował duszny, wilgotny upał. Zrobiła kilka szybkich kroków i z przyjemnością zagłębiła się w klimatyzowanym wnętrzu samochodu. Podała kierowcy adres i ruszyli w stronę Soho.\nMogła wszystko spokojnie przemyśleć. Ruch panujący na ulicy uniemożliwiał szybką jazdę. Nie wiedziała, co właściwie zamierza zrobić, kiedy znajdą się na miejscu, ani jak się zachowa, kiedy znowu spotka Michaiła Stanislaskiego.\nMusiała przyznać, że zrobił na niej ogromne – choć trudno powiedzieć, że dobre – wrażenie. Przypomniała sobie niesamowite spojrzenie czarnych oczu, brak dobrych manier, obcesowość. Na dodatek nie mogła nie przyznać, że miał powody do takiego zachowania. Dokumenty zawarte w teczce świadczyły o całkowitym lekceważeniu opinii lokatorów. Jedyną odpowiedzią na dziesiątki listów były bliżej nieokreślone obietnice zajęcia się sprawą.\nMoże gdyby nie choroba dziadka... Sydney przyłożyła rękę do pulsującej bólem skroni. Przed wyjściem z biura trzeba było wziąć aspirynę.\nTrudno. Co było, to było. Teraz ona jest za wszystko odpowiedzialna. Odziedziczyła nie tylko wielką, dobrze prosperującą firmę, lecz również odpowiedzialność za jej działania. Zamknęła oczy. Jechali w stronę centrum.\nMichaił siedział w domu i próbował obrabiać kawałek drewna. Nie bardzo mu szło. Stracił serce do pracy, ale wiedział, że musi coś zrobić z rękami.\nNie mógł przestać myśleć o tej kobiecie. Sydney Hayward. Wyniosła i zimna, sopel lodu. Jedna z tych arystokratycznych istot, przeciwko którym buntowała się cała jego istota. Wieloletni pobyt w Ameryce nic tu nie zmienił. Był potomkiem ukraińskich Cyganów i jak oni był zbuntowany, impulsywny, kontestujący normy, nieuznający autorytetów.\nNa ogół uważał się za Amerykanina, nieraz jednak czuł się Ukraińcem z krwi i kości.\nWióry spadały na stół i podłogę. Pokój przypominał pracownię: kawały drewna, noże, rylce, młotki, piły. W rogu dzbanek i szczotki. Całe pomieszczenie pachniało świeżym drewnem i terpentyną.\nOtworzył puszkę piwa i zapatrzył się w leżący przed nim materiał. Drewno było martwe. Stawiało opór. Strzegło swej tajemnicy, zazdrośnie skrywając wnętrze przed jego rękami. Wrażliwymi palcami zaczął obmacywać szorstką powierzchnię i wtedy przez otwarte okno wtargnął z zewnątrz ryk muzyki.\nUśmiechnął się do siebie. W ciągu ostatnich dwóch lat zarobił wystarczająco dużo, żeby zmienić mieszkanie. Nie zrobił tego jednak, bo lubił swoją dzielnicę, to hałaśliwe sąsiedztwo, kobiety przekrzykujące się na ulicy, mężczyzn przesiadujących pod domami.\nNie potrzebował luksusów, boazerią wykładanych ścian, supernowoczesnej kuchni, łazienki z natryskiem. Wystarczy mu niecieknący kran, ciepła woda i sprawna lodówka, żeby chłodzić w niej piwo. A tego wszystkiego właśnie mu brakowało, bo pani Sydney nie chciało się zadbać o powierzoną jej własność.\nTrzy energiczne stuknięcia do drzwi wyrwały go z zamyślenia.\nW drzwiach stanęła Keely O'Brian. Zrobiła dramatyczną przerwę, po czym podbiegła do niego.\n– Dostałam rolę! – Podskoczyła i objęła go za szyję. – Dostałam, słyszysz?! – Głośno pocałowała go w policzek. – Mam rolę! Mam rolę!\n– Mówiłem ci, że dostaniesz. – Pogłaskał ją po blond czuprynie. – Weź sobie piwo. Musimy to uczcić.\n– Boże, Mike! – Pobiegła do lodówki i wyjęła puszkę. – Przed przesłuchaniem byłam tak potwornie zdenerwowana, że dostałam czkawki i potem wypiłam pół litra wody, żeby mi przeszło. Myślałam, że się posikam. – Uniosła puszkę, aby wychylić toast. – No, ale dostałam tę rolę. W jednym serialu, co tydzień odcinek, ja będę tylko w trzecim. Taki kawałek, kiedy mnie mordują... – Odrzuciła głowę i wydała przenikliwy krzyk. – O, właśnie tak wrzasnę, kiedy ten zbrodniarz wyskoczy na mnie zza węgła. Zobaczysz, to będzie hit sezonu.\nLubił jej monologi. Keely ani na chwilę nie mogła usiedzieć w miejscu, bez przerwy była w ruchu, stale gdzieś wędrując na swoich długich, zgrabnych nogach, opiętych kolorowymi szortami. Miała dwadzieścia trzy lata, zielone oczy, śliczne ciało i serce przepastne jak Wielki Kanion. Michaił chętnie poszedłby z nią do łóżka, gdyby nie to, że od początku ich znajomości traktował ją jak starszy brat.\nPociągnęła łyk piwa z puszki.\n– Może zamówimy coś do zjedzenia? Jakąś pizzę albo coś innego... Mam mrożoną pizzę, ale mój piecyk znowu wysiadł.\nWróciło wspomnienie biura na Manhattanie.\n– Byłem u nich dzisiaj.\nKeely zastygła z puszką niesioną w stronę ust.\n– I co, dopuścili cię przed oblicze?\nWskoczyła na parapet, pokręciła się niespokojnie.\n– Jaki on jest? Opowiadaj!\nZakrztusiła się piwem.\n– Rany! Ty chyba go... nie...\n– Nie, nie zabiłem go – uśmiechnął się Michaił. Bawiło go, że Keely wszędzie węszy sensację. – Ale o mały włos nie zamordowałem jego wnuczki. Teraz ona kieruje firmą.\n– Co takiego? Jak ona wygląda?\n– Bardzo ładna, wyniosła – pogładził palcami kawałek drewna – ciemne włosy, biała cera, oczy niebieskie, duże, kiedy mówi, robią się lodowate...\n– Można sobie być lodowatym, kiedy człowiek ma forsę...\n– Powiedziałem, że daję jej dwa dni na rozpoczęcie remontu, potem robimy aferę.\nKeely uśmiechnęła się. Bardzo go lubiła, ale nieraz musiała przyznać, że jest naiwny jak dziecko.\n– Może lepiej byłoby posłuchać pani Bayford i przestać płacić komorne... Oczywiście mogą nas wyrzucić, ale... – Wyjrzała przez okno, zaintrygowana odgłosem silnika. – Michaił, chodź, zobacz ten samochód – przywołała go. – Lincoln czy co...? Z kierowcą. O, wysiadła jakaś kobieta... – W jej głosie nie było zawiści, tylko bezgraniczne zdumienie. – Ale ubrana! Wygląda jak z okładki, to chyba ta twoja królowa lodu we własnej osobie.\nSydney przyglądała się budynkowi. Rzeczywiście, jego stan był rozpaczliwy. Dom prezentował się jak stara kobieta bezskutecznie próbująca ratować resztki dawnej urody. Pokruszona cegła, łuszcząca się farba; tak, coś z tym trzeba było zrobić. Wyjęła notes i zaczęła pisać.\nCzuła, że siedzący przed domem mężczyzna nie spuszcza z niej wzroku, ale notowała dalej. Starała się nie słyszeć bombardujących ją dźwięków. Z otwartych okien buchała mieszanina muzyki i dziecięcego płaczu; ktoś pełnym głosem śpiewał ostatni radiowy przebój. Uniosła głowę, zanotowała w pamięci balkony pełne doniczek, rowerów, zepsutych sprzętów i suszącej się bielizny. Przesunęła wzrokiem dalej. Tak, opłakany stan budynku nie budził najmniejszych wątpliwości.\nZmarszczyła brwi i wtedy jej wzrok padł na dwie głowy wychylające się z okna ostatniego piętra. Poznała palące spojrzenie Michaiła; obok niego złociła się jasnowłosa główka młodej dziewczyny. Wyglądali tak, jakby im właśnie przerwała czułe tete-a-tete. Chłodno skinęła głową w ich stronę i wróciła do notatek. Wreszcie, skończywszy opis elewacji, skierowała się do wejścia. Siedzący przy drzwiach mężczyzna usunął się na bok.\nKlatka schodowa była wąska i duszna. Sydney wsiadła do windy i niepewnie rozejrzała się wokół. Na ścianie ktoś grubym flamastrem nasmarował zdanie: „Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie”. Po chwili winda zatrzęsła się i stanęła, a drzwi rozsunęły się ze zgrzytem; za nimi na tle brudnej ściany stał Michaił.\n– Zwiedza pani swoją własność?\nJeszcze raz spojrzała do notesu. Nie od razu odpowiedziała. Michaił wyglądał nieco lepiej niż u niej w biurze, a może po prostu przyzwyczaiła się do jego stylu...\n– Jak panu mówiłam, przeczytałam korespondencję w tej sprawie, a teraz przyszłam wszystko sprawdzić na miejscu. – Rzuciła okiem w stronę windy. – Jest pan bardzo odważny... albo po prostu lekkomyślny.\n– Jestem realistą, co ma być, to będzie, oto moja dewiza. – Włożył ręce do kieszeni. – I co pani postanowiła?\n– Rozpoczynamy remont. Pisał pan, że trzeba wymienić poręcze...\n– Ja. Tutaj mieszkają starzy ludzie, jest też sporo dzieci. Trzeba było to zrobić.\nPowiedział to tak naturalnie, jakby stwierdzał fakt sam przez się zrozumiały.\n– Rozumiem. Skoro tak świetnie orientuje się pan w potrzebach lokatorów, to może po prostu pokaże mi pan dom i powie, od czego należałoby zacząć?\nNie odpowiedział. Nakazał jedynie gestem, by szła za nim. Chodzili od mieszkania do mieszkania, stukając do drzwi. Ludzie witali Michaiła radośnie, ją – z lekką rezerwą. Wszędzie panował zapach gotującego się jedzenia; siedzący przy stołach ludzie zapraszali ich i częstowali gulaszem, pieczonym kurczakiem, ciastem. Skarżyli się na warunki mieszkaniowe, mówili o niedogodnościach. W każdym ich słowie Sydney znajdowała potwierdzenie faktów zawartych w listach.\nStopniowo zaczynało ogarniać ją zmęczenie. Odmawiała kolejnych poczęstunków, ograniczając się do szklanki wody. Jak w ogóle można żyć i gotować w takich warunkach, myślała. Duszne pomieszczenia pogłębiały ból głowy, czuła, że zaczyna się pocić. Kiedy dobrnęli na ostatnie piętro, myślała już wyłącznie o tym, żeby jak najszybciej wziąć chłodny prysznic, napić się soku z lodówki i wyciągnąć na kanapie w jakimś klimatyzowanym pomieszczeniu.\nMichaił kątem oka widział, jak jej twarz czerwienieje od upału. Oto jaśnie pani, dobra i łaskawa księżniczka, która opuściła salony i dokłada wszelkich starań, żeby jak najlepiej poznać życie swoich poddanych, myślał o niej z ironią. Ciekawe tylko, dlaczego nie zdejmie żakietu ani nie odepnie choćby jednego guzika.\nZ irytacją pomyślał, że chętnie by to za nią zrobił.\n– Przydałaby się klimatyzacja – wysapała Sydney, wchodząc na ostatnie piętro. – Chyba warto by założyć coś takiego w niektórych mieszkaniach.\n– Za duże obciążenie dla sieci. Kiedy się włączy klimatyzatory, wysiądzie światło. Nie ma rady, musi tak być. Najgorzej jest w korytarzach, można się udusić. Im wyżej, tym gorzej.\n– Owszem, czuję.\nTeraz była blada z wyczerpania.\n– Dlaczego więc pani się nie rozbierze?\n– Czysta głupota.\nRozpiął guziki jej żakietu i zaczął go z niej zdejmować. Oburzenie i upał spowodowały, że zrobiła się purpurowa.\n– Przecież to nie ma sensu. Nie jest pani na konferencji.\nDotyk jego rąk nie był nieprzyjemny i to zupełnie wyprowadziło ją z równowagi. Wyrwała się, próbując z powrotem zapiąć żakiet. On tymczasem otworzył drzwi i niemal wepchnął ją do swojego mieszkania.\n– Panie Stanislaski – powiedziała z oburzeniem – proszę mnie nie dotykać!\n– Zaczynam mieć wątpliwości, czy kiedykolwiek ktoś pani dotknął – powiedział nonszalancko. – Mógłby odmrozić sobie ręce.\n– Nie życzę sobie...\nLekko popchnął ją na krzesło i zwrócił się do stojącej w drzwiach Keely:\n– Przynieś szklankę wody.\n– Jest pan najbardziej nieokrzesanym człowiekiem, jakiego w życiu widziałam. – Sydney z trudem łapała oddech.\nMichaił wziął szklankę z rąk Keely i siłą powstrzymał się, żeby nie chlusnąć wodą w tę śliczną porcelanową twarzyczkę.\n– No, niech pani pije.\nKeely podeszła bliżej.\n– Nie bądź taki, Mike, widzisz, że ledwo zipie – powiedziała łagodnie i zaczęła z lubością wpatrywać się w jedwab bluzki oraz perły na szyi Sydney.\n– W porządku. Już mi lepiej – rzekła Sydney, oddychając już spokojniej.\n– Nazywam się Keely O'Brien, mieszkam pod numerem 502 – przedstawiła się dziewczyna.\n– Ma zepsuty piecyk – dodał Michaił. – Poza tym nie ma ciepłej wody, a z dachu się leje...\n– Tylko kiedy pada – wyjaśniła pospiesznie Keely, jak gdyby chciała ją pocieszyć. – To ja już sobie pójdę, bardzo mi było miło... – Uśmiechnęła się nieznacznie i wyszła. Michaił podążył za nią.\nKiedy się oddalili, Sydney pociągnęła łyk letniej wody. Michaił nie składał żadnych zażaleń dotyczących własnego mieszkania, ale z miejsca, gdzie siedziała, mogła widzieć podarte linoleum w kuchni i starą, rozwalającą się lodówkę. Odwróciła wzrok, miała już tego wszystkiego dosyć.\nUsłyszała kroki i po chwili zobaczyła, jak Michaił przysiada na kuchennym blacie. Spojrzał na nią z lekkim niepokojem, jakby się bał, że zemdleje.\n– Może jest pani głodna? Mogę zrobić kanapkę.\nPrzeszło jej przez myśl, że o tej porze miała właśnie siadać do kolacji z matką i jej przyjaciółmi.\n– Nie, dziękuję, proszę się o mnie nie troszczyć.\n– To nie troska.\nDziwny ton jego głosu sprawił, że się zmieszała. Postanowiła zmienić temat.\n– Mówił pan, że jest stolarzem.\n– Owszem, czasem jestem.\n– Ma pan jakieś papiery?\n– Ma pan pewnie kontakty z jakimiś ekipami remontowymi, elektrykami, hydraulikami i tak dalej?\n– Doskonale. Proszę więc tak wszystko urządzić, żebyśmy mogli jak najszybciej zacząć. W przyszłym tygodniu chciałabym mieć na biurku kosztorys.\nZarumieniła się, wstała i zapięła żakiet na wszystkie guziki. Nie ruszył się z miejsca.\n– Potem sowicie panu zapłacę i powiem: do widzenia, panie Stanislaski.\n– Mamo, ja naprawdę nie mam czasu.\n– Sydney, kochanie, na herbatę zawsze trzeba mieć czas. – Margerite Rothchild Hayward Kinsdale LaRue przechyliła dzbanek nad filiżanką z chińskiej porcelany. – Poza tym mam wrażenie, że zbyt się tym wszystkim przejmujesz.\n– Po prostu jestem bardzo zajęta – mruknęła Sydney, nie podnosząc głowy znad papierów.\n– Nie mogę pojąć, co twój dziadek zamierzał w ten sposób osiągnąć. Zawsze był trochę dziwny – westchnęła Margerite. – Kochałam go i bardzo mi go brak... ale nigdy go nie rozumiałam. A teraz – dodała już innym tonem – chodź, kochanie, napijemy się herbaty i coś zjemy, nawet pani prezes musi od czasu do czasu zjeść lunch.\nSydney wstała zza biurka i zrezygnowana podeszła do stolika. Może w ten sposób matka szybciej sobie pójdzie.\n– Bardzo się cieszę, że przyszłaś, ale naprawdę jestem bardzo zajęta.\n– Cała ta twoja praca to jeden wielki nonsens – zaczęła Margerite, kiedy córka usiadła przy niej. – Nie wiem, po co się tak przemęczasz, właściwie powinnaś zaangażować kogoś, kto by cię zastąpił. – Włożyła plasterek cytryny do filiżanki. – Rozumiem, że na początku to może być nawet zabawne, ale na dłuższą metę naprawdę nie ma sensu.\n– Tak sądzisz? – Sydney próbowała nie okazać zniecierpliwienia. – Może się przecież okazać, że potrafię kierować firmą.\n– Kochanie, wszystko, co robisz, robisz cudownie, jestem tego pewna. – Machinalnie pogłaskała córkę po ręce. Sydney zawsze była idealnym dzieckiem. Nigdy nie miała z nią kłopotów. To dziwactwo też z czasem jej minie, pocieszała się Margerite. – Dziadek doskonale zrobił, że właśnie tobie przekazał te wszystkie domy – powiedziała polubownie i z wdziękiem sięgnęła po kanapkę. Wytworna, smukła kobieta, niewyglądająca na swoje pięćdziesiąt lat, w nieskazitelnie uszytym kostiumie od Chanel, wszystko robiła elegancko i z wdziękiem. – Co nie znaczy, że musisz żyć jak odludek – ciągnęła. – Poza tym prowadzenie firmy to nie jest zajęcie dla damy. Mężczyźni nie lubią zbyt ambitnych kobiet.\n– Nie wszystkie kobiety myślą tylko o tym, jak by się przypodobać mężczyznom.\n– Głuptas z ciebie. – Matka lekko uderzyła ją po ręce. – Od czasu do czasu mężczyzna się przydaje. Mówisz tak, bo jesteś przeczulona po tej historii z Peterem. Pamiętaj, pierwsze małżeństwo zawsze jest tylko próbą generalną.\nSydney odstawiła filiżankę i spojrzała matce prosto w oczy.\n– Twoje małżeństwo z tatusiem też było tylko na próbę?\n– To była dobra lekcja dla nas obojga – odrzekła matka sentencjonalnie. – No dobrze, a teraz powiedz, jak wypadło spotkanie z Channingiem.\nMargerite przymknęła błękitne oczy.\n– Mówię poważnie. – Sydney znowu sięgnęła po filiżankę, żeby coś zrobić z rękami. Dlaczego zawsze, odkąd pamięta, rozmowa z matką jest tak męcząca? – Przykro mi, mamo, ale my do siebie po prostu nie pasujemy.\n– Bzdura, świetnie pasujecie. Channing jest inteligentnym młodym człowiekiem z doskonałej rodziny.\n– Zupełnie jak Peter.\nBrzęknęła porcelana. Margerite nieco zbyt gwałtownie odstawiła filiżankę na spodek.\n– Czy musisz każdego mężczyznę porównywać z Peterem?\n– Wcale tego nie robię. – Korzystając z okazji, Sydney odsunęła rękę. Obecność matki krępowała ją, wyzwalała poczucie winy. – Nie porównuję Channinga z nikim, on sam jest po prostu nudny i pretensjonalny. Mężczyźni w ogóle mnie nie interesują. Zamierzam osiągnąć coś w życiu, ale bez ich pomocy. Sama.\n– Sama – powtórzyła Margerite bardziej zdziwiona niż oburzona. – Pamiętaj, dziecko, że jesteś z rodu Haywardów. To wystarczy, nie musisz już nic robić. – Podniosła do ust serwetkę. – Na miłość boską, Sydney, rozwiodłaś się z Peterem cztery lata temu. Musisz sobie znaleźć odpowiedniego męża, bo inaczej ludzie przestaną cię zapraszać. Zajmujesz określone miejsce w środowisku i to nakłada na ciebie pewne obowiązki.\nSydney z trudem przełknęła łyk herbaty.\n– Zawsze tak mówiłaś, mamo.\nMargerite uśmiechnęła się, sądząc zapewne, że córka najwyraźniej zrozumiała jej argumenty.\n– I cóż, nie miałam racji? Nie bądź nierozsądna, kochanie. Skoro Channing ci nie odpowiada, znajdziemy kogoś innego, ale chyba go nie doceniasz. Gdybym ja była trochę młodsza... – Spojrzała na zegarek, zerwała się z krzesła. – Wybacz, kochanie, ale muszę pędzić, spóźnię się do fryzjera. Tylko jeszcze przypudruję nos.\nKiedy matka zniknęła w sąsiadującej z gabinetem łazience, Sydney odchyliła głowę i przymknęła oczy. Skąd to poczucie niższości, skąd to przekonanie, że znowu nie stanęła na wysokości zadania... Jak może cokolwiek wytłumaczyć matce, skoro sama nie pojmuje pewnych spraw?\nWstała i wolnym krokiem podeszła do biurka. Matka nigdy nie zrozumie, że jej niechęć do nowych związków nie ma nic wspólnego z tym, co Peter zrobił bądź czego nie zrobił. On nie był tu niczemu winien. Zawsze bardzo się przyjaźnili, dorastali razem, dobrze się znali i lubili, ale nigdy się nie kochali. Rodzice wmówili im, że powinni się pobrać, zrobili to więc i przez dwa lata próbowali być małżeństwem. Na próżno.\nDla niej tragedią nie był rozwód, ale utrata przyjaciela. Skoro nie potrafiła być z kimś tak bliskim jak Peter, ponosiła za to winę. Tak, była odpowiedzialna za to, że zawiodła zaufanie i nadzieje – swoje, męża, całej rodziny.\nDlatego właśnie tak bardzo pragnęła sprawdzić się tym razem. Żeby nie zawieść dziadka, który zawsze w nią wierzył, sprostać wymaganiom sytuacji i nazwiska.\n– Tak, słucham – powiedziała machinalnie, kiedy rozległ się dźwięk telefonu.\n– Przyszedł pan Stanislaski. Nie był umówiony, ale mówi, że ma jakieś papiery.\nPospieszył się, pomyślała i wzruszyła ramionami.\n– Dobrze, niech wejdzie.\nPrzynajmniej się ogolił, zauważyła, gdy stanął w progu jej gabinetu. Za to dżinsy, które włożył, były jeszcze bardziej zniszczone niż poprzednie. Zmierzyli się wzrokiem jak dwaj zapaśnicy przed walką.\nWygląda dokładnie tak samo, jak ostatnim razem, myślał Michaił, wpatrując się w nią z kamienną twarzą – zapięta pod szyję, w doskonale skrojonym kostiumie szarozielonej barwy. Rzucił okiem na filiżanki z chińskiej porcelany, małe kanapeczki na niewielkim półmisku. Skrzywił się.\n– Przerwałem lunch?\n– Nie. Przyniósł pan kosztorys?\n– Bardzo pan szybki.\n– Tak. – Pociągnął nosem jak pies, który zwietrzył obcy zapach. – Ktoś tu był?\n– Dlaczego pan pyta? – Zmarszczyła brwi.\n– Czuję zapach obcych perfum. – Podał jej kilka kartek papieru. – Podzieliłem to na dwie części, wyszczególniłem naprawy, które muszą być wykonane w pierwszej kolejności, i te, które można zrobić trochę później.\nCzuła emanującą od niego siłę i jakieś dziwne ciepło, które sprawiało, że niepokój wywołany rozmową z matką z wolna ustępował. Jakby z ciemnej piwnicy wyszła na światło dnia. Biorąc z jego rąk papiery, miała wrażenie, że może sparzyć sobie palce.\n– Ma pan kosztorysy od poszczególnych przedsiębiorców?\n– Wszystko dołączyłem.\nZaczęła przeglądać papiery, Michaił tymczasem podszedł do stolika, nieufnie sięgnął po kanapkę i przyjrzał się jej uważnie.\n– Z czym to jest?\nZerknęła w jego stronę.\n– Z rzeżuchą.\nZ obrzydzeniem odłożył kanapkę na talerz.\n– Dlaczego pani to je?\nZnowu na niego spojrzała i tym razem – uśmiechnęła się.\nNiepotrzebny ten uśmiech, pomyślał i włożył ręce do kieszeni. Kiedy się uśmiechała, wszystko się zmieniało. Jej oczy zaczynały błyszczeć, usta łagodniały, robiła się jeszcze ładniejsza i co gorsza – bardziej przystępna. Na chwilę zapomniał nawet, że nie jest w jego typie.\n– W takim razie zadam jeszcze inne.\nNapięcie na twarzy Sydney zniknęło definitywnie. Była wyraźnie zadowolona z przejrzanych dokumentów.\n– Strasznie pan dzisiaj ciekawy.\n– Dlaczego ubiera się pani w takie zgaszone kolory? Te wszystkie szarości, beże, ciemna zieleń... Do pani urody zdecydowanie bardziej pasują żywe barwy, szafir, szmaragd...\nPrzez chwilę milczała zaskoczona. Dotąd nikt nigdy nie krytykował jej stroju, przeciwnie – w pewnych kręgach uchodziła za osobę wyjątkowo elegancką.\n– Jest pan stolarzem czy projektantem mody?\n– Jestem mężczyzną. – Uniósł dzbanek i przyjrzał mu się krytycznie. – Herbata? W taki upał? Ma pani coś zimnego?\nPrzycisnęła guzik na biurku.\n– Janine, bądź tak dobra i przynieś coś zimnego do picia – poleciła sekretarce i uśmiechnęła się do swego gościa. Poczuła nieprzepartą chęć zerknięcia w lustro. Odchrząknęła. – Jest znaczna różnica między tymi naprawami, jakie muszą być zrobione od razu, i tymi, z którymi można poczekać, panie...\n– Mam na imię Michaił – dokończył. – To tak jak w życiu. Tylko niektóre rzeczy są naprawdę konieczne, inne można odłożyć na potem.\n– Teraz z kolei jest pan filozofem – mruknęła i wróciła do papierów. – Dobrze więc, pierwszą listą zajmiemy się natychmiast, w końcu tego tygodnia możemy podpisać kontrakt.\n– Pani też jest szybka.\n– Kiedy trzeba. A teraz proszę mi wyjaśnić, dlaczego zamierza pan wymienić wszystkie okna.\n– Są pojedyncze, a to nie wystarcza.\n– Sydney, kochanie – Margerite, dokonawszy już widocznie korekty makijażu, wyłoniła się z łazienki – co za okropne światło... – Umilkła i zatrzymała się na widok gościa. – Przepraszam, nie wiedziałam, że ktoś u ciebie jest. – Przyjrzała się dokładnie spranym dżinsom i przeniosła spojrzenie na twarz Michaiła. – Witam pana. – Wyciągnęła ku niemu rękę, mile poruszona podziwem, jaki dostrzegła w jego oczach.\n– Jest pani matką Sydney – stwierdził raczej niż zapytał.\n– Tak – odparła z wahaniem. Nie bardzo lubiła, kiedy podwładni mówili o córce po imieniu. Zwłaszcza gdy był to ktoś w wytartych dżinsach i brudnych butach. – Skąd pan wie?\n– Jesteście tak samo piękne.\n– Ach. – Margerite rozchmurzyła się od razu. – Bardzo pan miły.\n– Mamo, bardzo cię przepraszam, ale mam z panem Stanislaskim pewne sprawy do omówienia.\n– Oczywiście, rozumiem. – Margerite musnęła lekko policzek córki. – Już wychodzę. Nie zapomnij tylko, że w przyszłym tygodniu jemy razem lunch. Do widzenia, panie... pan się nazywa Stanislaski? – zwróciła się nagle do Michaiła. – Stanislaski, ten rzeźbiarz? To pan jest Michaił Stanislaski?\n– Nie, nie. Widziałam po prostu pańskie zdjęcie w „Art World”. I fotografie pana rzeźb. – Rzuciła się ku niemu z entuzjazmem i ujęła jego dłonie. Brudne buty i sprane dżinsy stały się nagle atrybutami prawdziwego artysty. Sydney z osłupieniem przypatrywała się tej scenie. – Pan jest genialny – mówiła matka – po prostu genialny. W zeszłym roku kupiłam dwie pańskie prace, to dla mnie prawdziwy zaszczyt poznać pana.\n– Pochlebia mi pani.\n– Jest pan jednym z najlepszych rzeźbiarzy naszych czasów. Naprawdę jest wspaniały – zwróciła się do córki.\n– Ja teraz... – wyjąkała Sydney.\n– Teraz współpracuję z pani córką. Świetnie nam idzie – wyjaśnił Michaił.\n– Cudownie! – Margerite znów uścisnęła jego dłonie. – W piątek wydaję przyjęcie, musi pan koniecznie przyjść do mnie na Long Island. Tylko błagam, niech pan nie mówi, że jest zajęty. – Spojrzała na niego spod rzęs. – Byłabym niepocieszona.\nNa wszelki wypadek nie patrzył na Sydney.\n– Nigdy nie pozwoliłbym sobie na sprawienie przykrości tak pięknej kobiecie.\n– Doskonale. Sydney pana przywiezie. Na ósmą. Teraz uciekam. – Uśmiechnęła się jeszcze raz i zamaszyście ruszyła ku drzwiom, gdzie omal nie wpadła na sekretarkę niosącą zimne napoje.\nMichaił wziął szklankę i podziękował.\n– Rozmawialiśmy właśnie o wymianie okien – zaczął, zajmując jedno z krzeseł.\nSydney powoli usiadła za biurkiem. Splotła dłonie.\n– Powiedział mi pan, że jest stolarzem.\n– Czasami jestem. – Pociągnął łyk ze szklanki. – Nieraz hebluję drewno, a nieraz w nim rzeźbię.\nCzuła się oszukana. Świadomie postawił ją w fałszywej sytuacji i świetnie się bawił, grając przed nią komedię.\n– Ostatnie dwa lata spędziłam w Europie – zaczęła z wolna – dlatego nie bardzo wiem, co się działo w amerykańskim świecie artystycznym.\n– Nie musi pani przepraszać.\n– Wcale nie mam zamiaru. – Siłą powstrzymała się, żeby nie podrzeć jego kosztorysu na drobne kawałki. – Po prostu pragnę wiedzieć, dlaczego gra pan komedię, panie Stanislaski.\n– Zaproponowała mi pani pracę, przyjąłem ją, bo mi odpowiada. To wszystko.\n– Oszukał mnie pan.\n– Wcale nie. Mam odpowiednie kwalifikacje, mam papiery, od szesnastego roku życia zajmuję się obróbką drewna. Co za różnica, że od czasu do czasu sprzedam jakąś rzeźbę?\nSięgnęła po kosztorys. Może rzeczywiście niepotrzebnie się uniosła? Niech tam sobie robi te swoje figurki, nie będzie się tym przejmować. W końcu ktoś tak nieokrzesany nie może być wielkim artystą. Najważniejsze, żeby dobrze pracował.\nTak czy inaczej, jednak zakpił sobie z niej. Trudno, zapłaci za to. Skoro ma pracować dla niej, będzie pracował dobrze. Jej firma płaci i wymaga.\nNastępne kilka godzin spędzili nad kosztorysem.\n– Na dzisiaj dosyć – powiedziała wreszcie Sydney, odsuwając plik notatek. – Skontaktujemy się z panem. Kontrakt będzie gotowy na piątek.\n– Niech go pani ze sobą weźmie i wpadnie, powiedzmy, o siódmej.\n– Kiedy przyjedzie pani, żeby mnie wziąć na to przyjęcie. Zaczyna się o ósmej, dobrze pamiętam? – Pochylił się ku niej i przez moment miała wrażenie, że chce ją pocałować. Cofnęła się gwałtownie. – Musi się pani jakoś kolorowo ubrać.\nOdsunęła się razem z krzesłem.\n– Nie zamierzam zabierać pana na żadne przyjęcie!\n– Boi się mnie pani?\nUniosła głowę jeszcze wyżej.\n– No to dlaczego? – Nie spuszczając z niej oczu, okrążył biurko i stanął obok. – Zaprosiła mnie pani matka, a pani najwyraźniej utrudnia mi przybycie. Kobieta tak doskonale wychowana nie robi takich rzeczy bez powodu.\nSydney poczuła, że się czerwieni.\n– Powód jest jeden. Nie lubię pana.\nDotknął pereł na jej szyi.\n– Nie, to nieprawda. Ludzie z pani sfery są ludźmi przewidującymi. Im kogoś mniej lubią, tym bardziej udają, że jest odwrotnie. A pani zachowuje się zupełnie inaczej...\n– Niech mnie pan nie dotyka.\n– Nareszcie się pani zaczerwieniła, to moja zasługa. – Roześmiał się i puścił sznurek pereł. Musi mieć bardzo gładką skórę, chłodną i gładką, pomyślał, a głośno dodał: – Tylko co powiesz matce, Sydney, jak jej wytłumaczysz, że nie przyprowadziłaś mnie na przyjęcie? – Z rozbawieniem przyglądał się, jak dobre wychowanie zmaga się w niej z narastającą wściekłością. – Oj, oj... Strasznie trudno żyć, gdy trzeba przestrzegać wszystkich tych manier, prawda? Na szczęście ja nie mam takiego kłopotu.\n– To widać – syknęła przez zęby.\n– W takim razie jesteśmy umówieni, o siódmej w piątek. – Dotknął palcem jej policzka i poszedł w stronę drzwi.\n– Chwileczkę... – Wstała i posłała mu lodowaty uśmiech. – Niech pan spróbuje znaleźć jakieś ubranie z minimalną liczbą dziur.\nNie odpowiedział. Zamknął za sobą drzwi, a po chwili z korytarza dobiegł ją wybuch śmiechu.\nGdyby nie to przeklęte dobre wychowanie... Jak dobrze byłoby roztrzaskać szklankę o drzwi...\nSpecjalnie włożyła czarną sukienkę. Niech sobie nie myśli, że przekopała szafę w poszukiwaniu czegoś kolorowego, bo on tak jej poradził. Suknia była czarna, prosta, obcisła i wytworna. Rozpuściła za to włosy. Po prostu miała już dosyć upinania.\nZanim zastukała, zawahała się chwilę. Zza drzwi Michaiła dobiegały dźwięki muzyki. Ze zdziwieniem rozpoznała motyw z Carmen. Nagle drzwi otworzyły się i wyskoczyła z nich Keely.\n– Cześć – powiedziała, wymachując pojemnikiem z lodem. – Wpadłam po lód, moja lodówka znowu nie działa. – Widać było, że ze wszystkich sił się stara, by nie wpatrywać się w Sydney zbyt nachalnie. – Właśnie wychodziłam – powiedziała tonem usprawiedliwienia. – Mike, przyszła twoja pani! – krzyknęła w głąb mieszkania.\n– Proszę zostać. – Sydney przełknęła jakoś określenie „twoja pani”.\n– Za dużo nas – uśmiechnęła się Keely i pomknęła korytarzem.\n– Wołałaś mnie? – Michaił wyłonił się z łazienki, przepasany tylko białym ręcznikiem. Drugim właśnie wycierał włosy. Na widok Sydney zatrzymał się i uważnie przeciągnął wzrokiem po obciągniętej czernią sylwetce. – Trochę jestem spóźniony – powiedział po prostu.\nSydney przełknęła ślinę, rozpaczliwie próbując zachować spokój. Krople wody na jego opalonym, muskularnym ciele uświadomiły jej, jak bardzo chce jej się pić. Jak zahipnotyzowana wpatrywała się w pojedynczą kroplę spływającą po jego piersi w stronę bieli ręcznika...\n– Już jest... – zaczęła, automatycznie spoglądając na zegarek. – Byliśmy umówieni na siódmą...\n– Wiem. Miałem robotę – ręcznik na jego biodrach zafalował – ale zaraz będę gotowy. Weź sobie coś do picia. – Uśmiechnął się, ukazując białe zęby. Jej reakcja najwyraźniej przypadła mu do gustu. – Chyba jest ci gorąco – powiedział.\nCofnął się i z odległości zaczął podziwiać stojącą przed nim nieruchomo postać. Nie spuszczając z niej oka, włączył mały wentylator.\nKiwnęła głową. Wentylator nic tu nie zmieni, w każdym razie niewiele, pomyślała z narastającą rozpaczą. Żeby nad sobą zapanować, wyjęła papiery.\n– Przyniosłam kontrakt – oznajmiła, kładąc kopertę na stole.\nLedwo rzucił na nią okiem.\n– Przeczytam i podpiszę później.\n– Dobrze. Teraz niech się pan ubierze – powiedziała rzeczowo. Uśmiechnął się. Opanowany, chłodny głos zupełnie nie pasował do emocji malujących się na jej twarzy. – Spóźnimy się – dodała.\n– Weź sobie coś zimnego – powtórzył i poszedł w stronę sypialni. – Czuj się jak u siebie w domu.\nKiedy została sama, głęboko odetchnęła. Tak zbudowanym facetom nie powinno się pozwalać chodzić półnago. Pod karą więzienia.\nRozejrzała się dokoła. Właściwie widziała ten pokój po raz pierwszy. Ostatnim razem była zbyt zaaferowana osobą gospodarza. Komuś takiemu jak on przychodziło bez trudu odwrócić uwagę gościa od znajdujących się w pomieszczeniu sprzętów. Zwłaszcza jeśli gościem była kobieta...\nSpojrzała na długi drewniany stół zajmujący większą część pokoju. Leżały na nim kawałki drewna różnej wielkości, niektóre nosiły ślady obróbki. Nic szczególnego.\nTak właśnie myślała. Ktoś taki jak Michaił Stanislaski nie może mieć za grosz talentu. Ot, dłubie sobie w drewnie, a snobistyczny świat uważa, że odkrył wielkiego artystę.\nOdwróciła się i wtedy zobaczyła półki.\nRzeźby stały szeregiem, smukłe niczym kolumny. Postać długowłosej kobiety, dziecko, kochankowie połączeni pocałunkiem... Zafascynowana podeszła do półki. Niemal czuła ich zapach, ręka sama wyciągnęła się w stronę niezwykłej kolekcji. Jak ktoś tak arogancki, tak szorstki i niewychowany, mógł mieć w sobie tyle wrażliwości, subtelności i wyczucia, żeby z kawałka zwykłego drewna stworzyć coś podobnego? – myślała z niedowierzaniem.\nUśmiechnęła się i zdjęła z półki kangurzycę z maleństwem wystającym z kieszeni na brzuchu. Powierzchnia rzeźby była gładka jak szkło. Z westchnieniem odstawiła ją na miejsce i delikatnie dotknęła stojącego obok Kopciuszka. Filigranowa postać w balowym stroju z lekko uniesioną bosą stópką, jakby zaskoczona kilka sekund przed wybiciem dwunastej. Sydney wydało się, że dostrzega łzy w oczach dziewczynki.\nOdwróciła się gwałtownie z figurką w ręku.\n– Bardzo, przepraszam...\n– Nie musisz przepraszać, że ci się podoba.\nMichaił stał przed nią, ubrany nieco bardziej konwencjonalnie niż zwykle, z mokrymi włosami spadającymi na ramiona.\n– Przepraszam, że wzięłam ją do ręki – powiedziała, odstawiając rzeźbę na półkę.\nNa jego ustach pojawił się uśmiech. Fascynowało go, jak bardzo potrafiła się zmienić, przejść od chłodnej uprzejmości do niemal dziecięcego zażenowania.\n– Lepiej gdy można ich dotknąć, niż kiedy tak stoją, podziwiane z daleka, prawda?\nCoś w jego głosie pozwalało przypuszczać, że ma na myśli nie tylko drewniane rzeźby.\n– Od powodów, dla których się dotyka.\n– Mówimy o rzeźbie.\nRozmowa zaczynała przybierać niepożądany kierunek. Sydney otrząsnęła się.\n– Tak, mówimy o rzeźbie, a powinniśmy ruszać w drogę. Naprawdę się spóźnimy. Jeśli jest pan gotów...\n– Mam na imię Michaił, tak będzie prościej. – Wyciągnął rękę i niespodziewanie dotknął palcem jej szafirowego kolczyka. – Jesteś jak angielski ogród, piękna, pociągająca i nieco zbyt oficjalna.\nStrasznie gorąco, pomyślała Sydney, starając się nie zwracać uwagi na jego słowa. Bardzo gorąco i duszno, to dlatego tak trudno oddychać. To nie ma nic wspólnego z tym mężczyzną.\n– Chodźmy już – powiedziała. – Dlaczego tak stoimy?\nNie wiedział. Wiedział tylko, że pragnie z nią tu zostać.


Kampanie społeczne » Nośnik śmiecionośny\nHanna Sitarz, studentka V roku na ASP w Katowicach, realizuje projekt o charakterze społecznym, który jednocześnie jest częścią jej pracy dyplomowej. By stworzyć jak najsilniejszy komunikat społeczny autorka opiera się na różnych statystykach dotyczących Polaków, zestawiając je obok siebie i szukając dla nich kontekstu.\nAkcja przeciwko marnowaniu żywności polegała na umieszczaniu dużych haseł ze statystykami „4.000.000 ton jedzenia wyrzucamy każdego roku” i „2.000.000 Polaków żyje w skrajnym ubóstwie” na katowickich kontenerach na śmieci. Ważne było to, aby oba hasła były czytane razem i stanowiły wspólny komunikat, dodatkowo wzmocniony przez miejsce, na którym się znalazły. Akcja miała miejsce pod koniec kwietnia i na początku maja br. Czas celowo obejmował okres poświąteczny, kiedy ludzie wyrzucają najwięcej jedzenia.\n– Malowanie odbyło się w biały dzień, by nie posądzono nas o wandalizm. Ludzie podchodzili z ciekawości, często również z intencją reprymendy. Po przeczytaniu napisów zachęcali nas do przeprowadzenia akcji na ich osiedlach – relacjonuje Hanna Sitarz.\nPrzed autorką kolejne etapy jej kampanii o następujących tematach:\n– prowadzenia pod wpływem alkoholu (akcja przeprowadzana jest w chwili obecnej)\n– stres zawodowy\n– brak podstawowych zasad higieny\n– zaciąganie długów\nDotychczasowe dokonania Hanny Sitarz:\n– Zdobycie III nagrody w konkursie na plakat społeczny Bezpieczne wakacje na drogach Europy, Warszawa 2009\n– Udział w pokonkursowej wystawie w Muzeum Plakatu w Wilanowie, Warszawa 2009\n– Udział w Międzynarodowym Triennale Plakatu w Toyamie, The Museum of Modern Art, Toyama, Japonia 2009\n– Udział w Międzynarodowe Biennale Plakatu w Teheranie, The Tehran Museum of Contemporary Art, Iran 2009\n– Udział w wystawie Make Your City A Better Place to Live, Rondo Sztuki, Katowice 2010 (projekt dot. problemu komunikacji rowerowej w Katowicach)\n– Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2010\n„4.000.000 ton jedzenia wyrzucamy każdego roku” / „2.000.000 Polaków żyje w skrajnym ubóstwie”


„Amok”, „Mumia”, „Obcy: Przymierze”, „Latynoski ogier”. Kinowe hity już w kwietniu w CANAL+.\nW kwietniu na antenie CANAL+: „Amok” – prawdziwa historia Krystiana Bali, którą żyły media na całym świecie (premiera: 7 kwietnia, godz. 23.00), fantastyka połączona z przygodą, czyli „Mumia” z Tomem Cruise’em (premiera: 14 kwietnia, godz. 21.00), horror „Obcy: Przymierze” w reżyserii Ridleya Scotta (premiera: 21 kwietnia, godz. 21.00) oraz amerykańska komedia ,,Latynoski ogier” (premiera: sobota, 29 kwietnia 2018, 21:30). Po raz pierwszy w telewizji. Tylko w CANAL+.\nW kwietniu po raz pierwszy w polskiej telewizji widzowie zobaczą ,,Amok’’- film w reżyserii Kasi Adamik, przedstawiający prawdziwą historię Krystiana Bali. W wydanej w 2003 roku książce pt. „Amok” opisał on zbrodnię bardzo podobną do tej, o którą został później oskarżony.\nRybacy wyławiają z Odry zmasakrowane ciało. Przerażające odkrycie zostaje nagłośnione przez media i trafia do wszystkich serwisów informacyjnych w kraju. Ofiarą okazuje się architekt Mariusz Roszewski, jednak winnych zbrodni nie udaje się odnaleźć i sprawa – z braku dowodów – trafia do policyjnego „archiwum X”. Cztery lata później anonimowy donos wiąże zabójstwo Roszewskiego z fabułą powieści „Amok” autorstwa Krystiana Bali (Mateusz Kościukiewicz). Autentyczność doniesień postanawia zbadać inspektor Jacek Sokolski (Łukasz Simlat), dociekliwy funkcjonariusz z mroczną przeszłością. Policjant szybko odkrywa podobieństwa między zabójstwem, a opisaną w książce zbrodnią.\nPREMIERA: CANAL+,sobota 7 kwietnia 2018 godz. 23:00\nFanów Toma Cruise’a na pewno zainteresuje superprodukcja ,,Mumia’’ (The Mummy).\nOd wieków w grobowcu ukrytym w piaskach pustyni spoczywa starożytna księżniczka (Sofia Boutella), której przeznaczenie nie zdążyło się wypełnić. Kobieta budzi się w dzisiejszych czasach. Jest zła na niesprawiedliwość, która ją spotkała. Jej złe nastawienie rosnące przez tysiące lat, przybrało rozmiary wymykające się ludzkiej wyobraźni. Od gorących piachów pustyni, przez tajemnicze labirynty ukryte pod dzisiejszym Londynem, Mumia budzi nowy wszechświat bogów i potworów. Do walki z potworami staje komandos marynarki wojennej Nick Morton (w tej roli Tom Cruise).\nPremiera telewizyjna: CANAL+, sobota, 14 kwietnia 2018, 21:00.\nW drugiej połowie kwietnia CANAL+ zaprasza na film pt. „Obcy: Przymierze” (Alien: Covenant). To idealna propozycja dla miłośników science fiction, a w szczególności wielbicieli kultowej już serii „Obcy”.\nPremiera telewizyjna: CANAL+, sobota, 21 kwietnia 2018, 21:00.\nWszystkich widzów do łez rozbawi amerykańska komedia „Latynoski ogier’’ (How to Be a Latin Lover). W filmie występują m.in.: Salma Hayek i Kristen Bell.\nMaximo (Eugenio Derbez), urodzony latynoski lowelas, od zawsze żył na koszt starszych kobiet. Ostatnie 25 lat spędził u boku swojej niemłodej, bajecznie bogatej żony. Niestety kapryśna 80-latka znalazła sobie młodszego, a biedny Maximo został wyrzucony na bruk. Został bez pieniędzy, limuzyn i helikoptera. Jedyne co mógł zrobić to zamieszkać u swojej siostry. Powrót na łono rodziny okazał się dobrym pomysłem, jednak Maximo nadal usilnie pragnie zdobyć serce i konto bogatej starszej pani.\nPremiera telewizyjna: CANAL+, sobota, 29 kwietnia 2018, 21:30.\nPonadto, w kwietniu w CANAL+ cykl „Poniedziałki w kostiumie” w każdy poniedziałek o godz. 21:00. W ramach cyklu zostaną wyemitowane filmy: „Milczenie” (2 kwietnia), „Moja kuzynka Rachel” (9 kwietnia), „Ostatni pocałunek cesarza” (16 kwietnia), „Eskorta porucznika” (23 kwietnia).


Nasz Dom, podobnie jak inne domy opieki, szpitale, hospicja, to prawdziwa świątynia cierpienia. Cierpienie ma moc oczyszczania i uświęcania. Może zbliżać do Boga. Możemy więc powiedzieć, że w Złotej Jesieni rodzi się wielu anonimowych świętych. Cod…\nPan Tadeusz - imieniny\nDzisiaj w naszym Domu obchodziliśmy imieniny Pana Tadeusza. Po Mszy świętej był czas na życzenia w domowym gronie. Aż się chciało powiedzieć poloneza czas zacząć Panie Tadeuszu i uczcić ten dzień tańcem. Życzymy dużo łask Bożych i wstawiennictwa pat…\nW naszym Domu zawsze coś się dzieje. To miejsce tętni życiem. Trwa budowa kuchni. Wszyscy mieszkańcy przyglądają się postępom budowy z myślą już o przyszłych wspaniałych potrawach. Niemal da się „wyczuć” w powietrzu smakowitą woń przyszłych obiadów.…\nKsięże Julianie tymi piosenkami wyrażamy swoją wdzięczność za Twoją serdeczną troskę o nas, o tą „złotą” rodzinę, w której dzięki pomocy Pań Opiekunek jesień naszego życia staje się łatwiejsza. Tobie Księże Janie, który jesteś tu jak dobry Anioł, z …\nImieniny Pani Ireny\nDzisiaj w „Złotej Jesieni” obchodziliśmy imieniny Pani Ireny Boskiej. Pani Irena, zawsze bardzo elegancka i miła, jest mieszkanką naszego Domu. Uwielbia taniec i króluje na parkiecie w czasie "dyskotek dla seniorów" w każdą środę. Dzisiaj w Dzie…\nZłota jesień w Złotej Jesieni\nJak nie kochać jesieni... Jak nie kochać jesieni, jej babiego lata, Liści niesionych wiatrem, w rytm deszczu tańczących. Ptaków, co przed podróżą na drzewach usiadły, Czekając na swych braci, za morze lecących. (Tadeusz Wywrocki) Z drzew spad…\nPan Stefan Wawrzyszko, mieszkaniec Domu „Złota Jesień” postanowił ćwiczyć pamięć. Czyta i uczy się na pamięć (na mowo po ponad 40 latach przerwy) wierszy. Jak twierdzi, to bardzo dobry sposób na codzienną nudę, a także źródło radości i satysfakcji. …