Grzane wino, komu, komu? - recenzja Heritage Shop & Wine Kabaty, Warszawa, Polska - Tripadvisor\nGrzane wino, komu, komu? - Heritage Shop & Wine Kabaty\n“Grzane wino, komu, komu?”\nHeritage Shop & Wine Kabaty — recenzja\nWąwozowa 8, Warszawa 02-796, Polska\n+48 22 114 56 06\nNr 1 894 wśród 3 558 Restauracje (Warszawa)\nGrzane wino, komu, komu?\nMoja skala: 5/11\nSkala trip advisor: 3/5\nRestauracja jest w ładnym miejscu wewnątrz osiedla.\nFajny ogródek, wnętrze również ma klimat, wszystko się zgadza.\nPrzemiła Pani Kelnerka!\nMenu wygląda interesująco.\nDoświadczenia z jedzenia:\nGnocchi faszerowane borowikami.\nPierwszy kęs - super. Dobre: składniki, gnocchi (o ile to gnocchi bo nigdy takich nie widziałem), farsz, sos grzybowy, całe grzyby, rozmaryn.\nTrzy gryzy później przestaję jeść umami a umami zaczyna jeść mnie..\nCałkowity brak balansu w daniu, wszystko w gorzkość i umami.\nJak zwykle oceniam ciasto, ser i sos.\nCiasto w pizzy specyficzne ale styl (pizza e focaccia) nas o tym uprzedza.\nSer jest słabej jakości i o tym już tylko ja mogę uprzedzić.\nSos pomidorowy wydaje się bardzo dobry ale jest w śladowych ilościach więc tylko gdzieniegdzie można poczuć, że ma duży potencjał.\nKompozycja salami, cebula, jalapeno w sumie wypadła dość biesiadnie a nie włosko.\nPiwo apa raczej z bardziej nijakich apa jakie w życiu piłem.\nZamiast gwoździa programu - gwóźdź do trumny.\nCzerwone wino serwowane w absurdalnie małych kieliszkach w temperaturze pokojowej.\nDobrze? Ale jak jest 18 stopni A NIE JAK JEST PONAD 30 I TYLE TEŻ MA CZERWONE WINO!!\nŻADNE Z CZERWONYCH WIN NIE JEST CHŁODZONE!\nMoże w Żabce to jest ok ale jak się ma w nazwie "Heritage" i "Wine" no to z mojej strony "merci, au revoir"..\nHeritage Shop & Wine Kabaty — zapytaj autora recenzji: RojWWa\nMiejsce fajnie usytuowane, bo skrzętnie wplecione w osiedle, przez co jest tam stosunkowo cicho, i właściwie na tym koncza sie pozytywne aspekty związane z tym lokalem. Ale moze zaczne od poczatku - na mule czekałam ponad pol godziny, po czym jak wjechały na stol, to czekałam kolejne 10 min na sztućce i pieczywo. Udałam sie wiec do kelnerki by sie przypomnieć, ale ta stwierdziła, ze najpierw musi wydać gorące dania ignorując fakt, ze moje gorące mule zdążyły juz w miedzy czasie wystygnąć. Pieczywo podane do muli było kompletnie wysuszone i bez smaku. A same mule - miniaturowe, no i zimne. Rozmowa z kierownikiem lokalu nic dała, ponieważ ta stwierdziła - po skonsultowaniu naszego zażalenia z kucharzem - ze wszystkie mule w sprzedaży sa takie małe.podsumowujac - poraz pierwszy zdarzyło mi sie wyjsc z lokalu kompletnie głodna i z ogromnym niesmakiem. Nie wroce wiec do nich ponownie.\nHeritage Shop & Wine Kabaty — zapytaj autora recenzji: aszek81\nMiejsce trochę ukryte pośród bloków ale nagrodą za jego odnalezienie jest niesamowicie pyszne jedzenie w iście włoskim stylu. Czuć, że właściciele restauracji dbają o jakość składników, co w połączeniu z formą podania stawia Heritage Shop & Wine Kabaty na podium najlepszych restauracji z włoską kuchnią w Warszawie. Fajny klimat, miła obsługa i niepretensjonalne wnętrze. Szczerze polecam.\nHeritage Shop & Wine Kabaty — zapytaj autora recenzji: pawelk873\nDobre miejsce na pizzę z dziećmi lub wnukami\nDo Heritage chodzimy dość często z synem i jego rodziną. Restauracja położona w spokojnym miejscu Kabat, obok placu zabaw, ma zacieniony ogródek. W środku sala na dwóch poziomach i sklep z produktami włoskimi. Duży wybór win, może być na lampki. Pizze to specjalność - na cienkim cieście, dobrze wypieczone. Ceny rozsądne choć nieco drożej niż w innej pobliskiej pizzerii, Są w karcie też inne dania włoskie. Bardzo miła obsługa. Czasami przy dużym ruchu trzeba trochę czekać. Sympatyczny szef/właściciel. Pomocny przy wyborze wina wystawionych w specjalnej szafie. W sumie bezpretensjonalne przyjemne miejsce. W weekendy lepiej zadzwonić i zarezerwować stolik.\nHeritage Shop & Wine Kabaty — zapytaj autora recenzji: Marek G\nWreszcie, fajna, niezobowiązujaca knajpka w środku Kabat, prowadzona przez profesjonalistów. Menu nieskomplikowane, nie opasłe ale wszystko co potrzeba. Bardzo smacznie. Do dań, dobry wybór win. Szczególnie uroczo posiedzieć na tarasie. Obok fontanna i teren do zabawy dla dzieci.\nHeritage Shop & Wine Kabaty — zapytaj autora recenzji: Mart S\nDziękujemy, Mart S\nHeritage Shop & Wine Kabaty — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Heritage Shop & Wine Kabaty? Podziel się wrażeniami!


Wkrótce pojawią się wrześniowe rozkłady. Będzie też kampania informacyjna - Dziennik Wschodni\nWkrótce pojawią się wrześniowe rozkłady. Będzie też kampania informacyjna\nKomunikaty o zmianach tras mają być wywieszone na wszystkich przystankach w Lublinie, jak też w każdym autobusie i trolejbusie\nJeszcze w tym tygodniu mogą być dostępne wrześniowe rozkłady jazdy uwzględniające zmiany przebiegu linii komunikacji miejskiej. Tego samego dnia ma się zacząć duża kampania informacyjna przygotowująca pasażerów na zmiany niektórych tras\nPoczątkowo zanosiło się na bardzo duże przemeblowanie, ale ostatecznie stanęło na tym, że osiem linii zmieni trasy, jedna zmieni numer, a dwie znikną całkiem. Pasażerowie nie powinni się jednak tego dowiadywać bezpośrednio w pojeździe i dlatego Zarząd Transportu Miejskiego ma się postarać, by każdy z pasażerów był tych zmian świadomy już wcześniej.\n– Planujemy, że do 10 sierpnia szczegółowy opis zmian oraz rozkłady jazdy, które będą obowiązywać od 1 września będą dostępne już na naszej stronie internetowej – informuje Justyna Góźdź z ZTM. – Zależy nam na tym, aby opis zmian i rozkłady pojawiły się równocześnie na naszej stronie, żeby pasażer miał od razu dostęp do kompletnej informacji i mógł sprawdzić zmiany z punktu widzenia przystanku, z którego korzysta. Po opublikowaniu tych informacji, a więc od 10 sierpnia przewidujemy rozpoczęcie akcji informacyjnej.\nKomunikaty o zmianach tras mają być wywieszone na wszystkich przystankach w Lublinie, jak też w każdym autobusie i trolejbusie. Informacje będą wyświetlane też na tablicach wewnątrz pojazdów oraz na reklamowych ekranach, w które wyposażonych jest 50 autobusów. Zapowiedź zmian ma być ponadto prezentowana na każdym z przystankowych wyświetlaczy.\nKolejna taka kampania może nas czekać już za kilka miesięcy, bo ZTM planuje wprowadzenie drugiego etapu zmian, który uzależnia od wyłożenia przez miasto większej kwoty na zapłatę dla przewoźników.\nTrasy linii 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9 (będzie kursować z numerem 159), 12, 13, 14, 15, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 25, 26, 28, 29, 31, 32, 34, 36, 37, 40, 42, 45, 47, 50, 54, 55, 70, 74, 75, 78, 79, 85, 150, 151, 152, 153, 154, 155, 156 i 158.\nLinia 10 dotrze tylko do przystanku Mełgiewska WSEI, zaś do Zadębia będzie jeździć linia 39 wycofana z ul. Turystycznej (zastąpi ją tu linia 57). Jadąc w przeciwną stronę linia 39 nie skończy trasy przy Leclercu, ale przez Zana pojedzie na Lipniak, skąd zniknie linia 44, która będzie skrócona do os. Widok.\nNa Widok nie dotrze już linia 17, która przejmie część trasy od linii 160 i zamiast skręcać z ul. Kunickiego w Zemborzycką pojedzie prosto do pętli Abramowice, a wybranymi kursami do Dominowa w zamian za likwidowaną linię 27. Z Kunickiego w Zemborzycką skręci za to linia 160, dalej przez Diamentową, os. Widok i ul. Jana Pawła II dojedzie do os. Poręba.\nLinia 16 pojedzie z Wygodnej przez Głuską, Strojnowskiego, Abramowicką, Kunickiego, Wyzwolenia, Długą, Krańcową, Fabryczną, al. Unii Lubelskiej, Lwowską, al. Andersa, Walecznych i Węglarza. A linia 73 z Felina przez Doświadczalną, Kalinówkę, Zorzę, Głuską, Kunickiego, Mickiewicza, Wyzwolenia, Głuską, Zorzę i Doświadczalną na Felin.\nZlikwidowana zostanie linia 56.\nLublin komunikacja miejska autobusy rozkład jazdy\nGość / 4 sierpnia 2015 o 17:51\nCo z przedłużeniem linii 20 ??\nNorek / 4 sierpnia 2015 o 15:46\nA ja będę kożystać z 17 tki i tak jak ogromna ilość pasażerów z mojej okolicy jesteśmy ze zmiany zadowoleni.\nNieobecni nie powinni mieć głosu.\nGość / 4 sierpnia 2015 o 09:22\nta 17 ze 160 to rzeczywiscie ... ;/\nGość / 4 sierpnia 2015 o 01:12\nOstatni raz 17 jechalem jakies 10 lat temu, wiec teoretycznie nie powinienem sie wypowiadac. Jedak uwazam ze zamiana 17 na 160 to pomysl trafiony jak kula w plot.\nGość / 3 sierpnia 2015 o 20:03\nLinia 17 pojedzie do Metowa z wybranymi kursami a nie do Dominowa


BEN & ANNA Bambusowa szczoteczka do zębów ANNA & ANNA\nSzczoteczki do zębów BEN&ANNA są wykonane z przyjaznego dla środowiska i trwałego bambusa moso. Ta odmiana bambusa charakteryzuje się szybkim wzrostem, małym zapotrzebowaniem na wodę i nie wymaga stosowania nawozów oraz pestycydów.\nDzięki temu jest to zrównoważony i bezpieczny dla środowiska materiał. Tęczowe włosie szczoteczki wykonane jest wolnego od BPA nylonu, pochodzącego z recyklingu. Opakowanie wykonane jest z ekologicznego papieru typu kraft.\nDlatego szczoteczki dostępne są w 3 rodzajach:\nBambus to naturalny surowiec, który zachowuje się najlepiej, gdy jest przechowywany w suchym miejscu.\nNajlepiej przechowywać szczoteczkę w otwartym pojemniku.


Ciało turysty z Polski odnalezione w basenie w Rimini - WP Wiadomości\nOdnaleziono zwłoki Polaka w basenie na terenie Rimini Źródło: Fotolia\nJak podaje radio RMF FM Zwłoki znaleziono w poniedziałek około 6 rano. W nocy z niedzieli na poniedziałek 45-letni turysta z Polski miał wypić za dużo alkoholu, a następnie chodzić po korytarzach i ogrodzie należącym do hotelu, w którym się zatrzymał razem z matką. Nad ranem pracownik hotelu poprosił go, by wrócił do pokoju, jednak 45-letni Polak zniknął.\nTuż po znalezieniu go w basenie wezwano karetkę pogotowia. Po przyjeździe lekarze stwierdzili, że mężczyzna nie żyje. Włoskie służby zapowiedziały przeprowadzenie sekcji zwłok, aby ustalić przyczynę zgonu Polaka.\nKilka dni temu na terenie tego miasta doszło do makabrycznej tragedii. 26-letnia Polka i jej mąż zostali napadnięci na plaży w Rimini przez czterech mężczyzn pochodzących z północnej Afryki. Napastnicy zbiorowo zgwałcili kobietę, a mężczyznę kilka razy uderzyli w głowę, wskutek czego stracił przytomność. Oboje zostali też ograbieni.


Skaczecie czy skakacie? - JakSięPisze.pl\nSkaczecie czy skakacie?\nJeden komentarz do “Skaczecie czy skakacie”?\nOryginalna data publikacji: 9 marca 2018\nLektura niniejszego opracowania pozwoliła na uzyskanie klarownej i zrozumiałej odpowiedź na pytanie która z pisowni jest poprawna: skaczecie czy skakacie. Skoro już to wiesz, możesz teraz skorzystać z dodatkowych funkcjonalności i narzędzi, jakie oferuje nasz serwis, w szczególności zadać pytanie naszej redakcji w sekcji komentarzy, na przykład jaka jest skaczecie definicja lub o to, jaka w przypadku skaczecie zasada pisowni warunkuje poprawny zapis. Nasz słownik jest stale rozwijany, a dzięki pomocy czytelników w pierwszej kolejności rozbudowujemy wpisy szukane na przykład poprzez użycie słownik skaczecie lub alternatywnie poprawna pisownia skaczecie. Zachęcamy również do wypróbowania naszych narzędzi do automatycznego sprawdzania pisowni dłuższego tekstu, wyszukiwarki poprawnej pisowni słówek, umożliwiającej wpisywanie pojedynczych słów lub par (jak choćby powyższe skaczecie czy skakacie), a także bazy zasad poprawnej pisowni języka polskiego wyjaśniającej zawiłości językowe, gramatyczne i ortograficzne języka polskiego.\nDwudziesty szusty czerwca czy dwudziesty szósty czerwca\nPrzydałoby czy przydało by\nBaterii czy bateri\nWyżeknę czy wyrzeknę


Krytycznym okiem: lutego 2015\n"Pozdrowienia z Noworosji" Paweł Pieniążek\nTytuł recenzji: Mglista anatomia wojny\nW zalewie informacji oraz komentarzy dotyczących dramatycznej sytuacji na Ukrainie brakuje nam prawdziwych świadectw - nie tych tworzonych w spokoju domowego zacisza, z tezą odpowiadającą tym mediom, które zdecydują się wywody opublikować. Oto książka młodego reportera, który z dużą sumiennością opisał kilka miesięcy ukraińskiego konfliktu przez pryzmat własnych doświadczeń, wysłuchanych rozmów, podglądanych zdarzeń i niezrozumiałych dla niego sytuacji, dla których brak zrozumienia także tam, gdzie wojna toczy się z największym zapałem. Paweł Pieniążek wie, o czym pisze i jest mocno w to pisanie zaangażowany. Zrezygnował z promocji swojej książki, by ponownie udać się do Donbasu. Być w centrum wojennego konfliktu i umieć go nazywać - to niewątpliwie sztuka podwójna i by jej sprostać, trzeba mieć także pewne predyspozycje. Tym bardziej że bierze się udział często w bratobójczej masakrze. Walczą ze sobą ci, którzy do niedawna byli sobie w stanie wiele wybaczać i równie wiele zrozumieć. Stali się dla siebie wrogami tylko przez nazwanie.\nW "Pozdrowieniach z Noworosji" Pieniążek opisuje liczne absurdy tej wojny. Ukazuje konflikt nawet z groteskowej strony. Bada mechanizmy wpływające na to, że działania agresywne tak szybko się eskalują i ukazuje impulsy nasilające antagonizmy. Zbyt wiele może komentuje i nazbyt często sugeruje wnioski jak choćby w przypadku dopisku o tym, co wynika dla Ukrainy z faktu, iż na pewnym etapie nie dopilnowała wschodniej granicy z Rosją. Być może dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że układ sił to ciągle jakaś zmienna. Walczący zmieniają fronty, poglądy, zapatrywania, działają chaotycznie. Daleko nam do pełnego zrozumienia tego, co się obecnie dzieje na Ukrainie, ale jedno jest pewne i to akurat ważny komentarz Pieniążka, który warto przytoczyć: "Jeszcze żaden podział na Ukrainie nie wstrząsnął tak mocno społeczeństwem jak obecny konflikt". Skutki tego wstrząsu mogą być nieprzewidywalne. Już teraz można zadać sobie pytanie o to, czy regiony w ogniu wojny, które walczą o suwerenność, mają jakąkolwiek koncepcję, jakikolwiek najmniejszy plan na to, co zrobić ze sobą po wojnie. Przede wszystkim pojawia się pytanie o to, kto odbuduje zniszczone tereny i co konstruktywnego ma w ich granicach zaistnieć, gdy - chce się wierzyć - konflikt kiedyś się zakończy...\nTytułowa Noworosja to pojęcie z XVIII wieku, które na długo zniknęło ze świadomości, by pojawić się niespodziewanie właśnie teraz, razem z detonacjami na froncie. Geograficznie Noworosję kreślić ma osiem ukraińskich obwodów. Jak wiemy, tylko dwa pogrążyły się w regularnej wojnie. Paweł Pieniążek przygląda się temu, jak to się stało, że pozostałe sześć unika konfliktu i pilnuje, by jakiekolwiek jego objawy dusić w zarodku. To czasem jest tak, że ledwie kilkanaście kilometrów dzieli w jednym kraju miejsce spokojne, miejsce normalnego życia od piekła, jakie gotują sobie sami wszyscy ci, którzy na pewnym etapie swojej buntowniczej działalności zagubili się wśród tez, teorii i priorytetów. Bo wojna w Donbasie to czas grozy i niedopowiedzeń. Mieszkańcy ostrzeliwanych miast czasami gubią się w tym, kto im to robi - swoi czy wrogowie. Regiony w ogniu zdają się nie mieć żadnego planu na przyszłość, bo o przyszłości nie myślą także ich mieszkańcy. Pieniążek zwraca uwagę nie tylko na agresję, apodyktyczność i żądzę niszczenia innych, ale także na coś, co posiada równie silną destrukcyjną moc - na obojętność ludzką wobec rozgrywających się zdarzeń.\nNie można mieć pretensji do ludzi w Donbasie, że chcieliby ten konflikt widzieć gdzieś poza sobą. Nie można mieć pretensji o proste pragnienia w obliczu wojny - spokojne życie, które kiedyś się wiodło. A Donbas był długie lata na swój sposób spokojny, bo ludzie tam przyzwyczajeni byli w swych postindustrialnych miastach i miasteczkach do żywota zwyczajnego, bez większych pretensji, w podporządkowaniu rodem z sowieckiego systemu. Teraz ci wszyscy ludzie muszą się za czymś opowiadać, przyjmować jakieś stanowisko, obserwować nieustannie wrogów i zwolenników, patrzeć na świat zmieniający swe polityczne i ideologiczne ramy nadzwyczaj często. Tam, gdzie przebywa Pieniążek, racji jest tyle, ilu wypowiadających się o nich. Jak opowiedzieć się za jedną z nich, która jest racją najważniejszą?\nBierność, zachowawczość i nieufność to trzy cechy człowieka ze wschodu Ukrainy, które dla Pawła Pieniążka są być może dowodami na to, iż zaogniony już konflikt można ciągnąć w nieskończoność, bo cierpiąca ziemia i jej mieszkańcy podporządkują się każdemu zarządzeniu, każdemu prawu. Czy tak jest do końca? Niewątpliwie mnoży się dużo pytań, kiedy czytamy te gorące relacje, które zamykają się w październiku ubiegłego roku, i prawdopodobnie tylko dzięki solidnej redakcji Kingi Dunin tak szybko trafiają do nas w postaci gotowej, uporządkowanej książki. Pieniążek stara się przede wszystkim ukazywać konsekwencje wojny. To, że doprowadziła ona do katastrofy humanitarnej, potwornych zniszczeń i niewyobrażalnie wielkich okaleczeń - fizycznych wśród tych, którzy przeżyli spotkanie z odłamkami pocisków, i psychicznych pośród wszystkich słyszących nad głowami złowrogi świst. Do niego można się już przyzwyczaić, co widać w poruszającym wstępie do książki. Odnosi się wrażenie, że wojna została w pewien sposób usankcjonowana jako coś, co się wydarzyło, dzieje i być może będzie dziać. To przekonanie pobrzmiewa czasem w ustach rozmówców Pawła Pieniążka. Dla niego zbyt wiele i nazbyt często jest po prostu niezrozumiałe.\n"Pozdrowienia z Noworosji" to wędrówka po mieście wygłodniałych, po polu zwłok pasażerów zestrzelonego malezyjskiego boeinga, po ulicach opustoszałego Doniecka i po śladach tych, którzy eskalują konflikt, mnożą sytuacje pełne napięcia i gubią się w swych własnych działaniach, bo przecież na tym froncie nierzadko można się pomylić co do definicji wroga czy zagrożenia. Paweł Pieniążek opowiada nam swoją historię wojny na Ukrainie. Wojny, w której silnym orężem jest kwestia języka, narodowości lub przekonania o własnej tożsamości, do której dorabia się ideologię. Od każdego z nas zależy, jak tę historię przyjmiemy, jak przyswoimy i jakie wyciągniemy wnioski. Chciałoby się, żeby książki takie jak ta po prostu nie powstawały...\nAutor: Jarosław Czechowicz o 13:06 Brak komentarzy:\n"Gdybym wiedział. Rozmowy z Ryszardem Krynickim"\nTytuł recenzji: Poznawanie poety\nOd wierszy Nowej Fali dyskredytowanych dzisiaj częściowo przez nadanie im jedynie znamienia politycznego po ascetyczne haiku wydane dość niedawno. Droga poetycka, droga twórcza i wędrówka ze słowem, które ważone było niezwykle często - to całe intensywne życie Ryszarda Krynickiego, twórcy znanego z długich okresów milczenia, poety intymnego i w dużej mierze osobnego. Publikacja w opracowaniu Anny Krzywani to dość niezwykłe spotkanie z człowiekiem, którego krępuje omawianie własnej twórczości i który z dużym dystansem oraz pewną nieufnością nazywa siebie poetą. Dwadzieścia siedem rozmów z Ryszardem Krynickim odsłania go i prezentuje w szerszym kontekście. Wywiadom być może brak datowania, bo wówczas lepiej rozumiałoby się tę wędrówkę po życiorysie twórcy. "Gdybym wiedział" to jednak wyraźne świadectwo istnienia, odczuwania, rozumienia świata i wiecznej drogi poszukiwań swego miejsca wraz z tożsamością, do których - ze względu na jej intymność - nie zawsze jako czytelnicy mieliśmy i mamy dostęp.\nW dwugłosie z Marcinem Świetlickim pojawia się wyraźne rozróżnienie poety wrzeszczącego i milczącego. Duża jest siła milczenia Krynickiego i sporo na jego temat sam twórca mówi. Wbrew stałej pokusie, by unikać słów w przestrzeni publicznej, powstaje jednak ta książka. Jest w niej wiele mądrych, gorzkich i poruszających zdań o tym, w jaki sposób rzeczywistość pozajęzykowa nie daje się nagiąć do lingwistycznych zasad, oraz o tym, w jaki sposób osiąga się autonomiczność własnego języka poetyckiego, co za tym stoi i z jak dużymi zagrożeniami się to wiąże. W wywiadzie z Ewą Sonnenberg i Radosławem Liévrem Krynicki zaznacza, że zawsze oraz świadomie stara się uciekać od autobiografizmu w pisaniu. To, z czym kryje się w poezji, wywiady odsłaniają czasami z dużą łatwością. Wystarczy umiejętne stworzenie atmosfery intymności, w której dojdzie do zwierzeń, opowieści spoza poezji i w tej poezji zanurzonych. Tak dzieje się podczas rozmowy z Katarzyną Kubisiowską czy Renatą Gorczyńską. "Gdybym wiedział" to zbiór osobistych refleksji nad własnym warsztatem pracy - poetyckim i tym związanym z tłumaczeniami. Zbiór opowieści o trudnej drodze akceptacji siebie jako poety, wszak Krynicki nigdy zasadniczo nie dążył do tego, by być tym, za kogo uważa go opinia publiczna, a same rozmowy o statusie poety - jak wspomniałem - wpędzają go chwilami w lekkie zakłopotanie i konsternację. To, co być może zawsze go wyróżniało, to uporczywy perfekcjonizm - ustawiczne poprawianie własnych tekstów, nawet tych już wydrukowanych. Może też dlatego określanie siebie mianem poety nie jest dla Ryszarda Krynickiego niczym łatwym.\nPowraca chwilami uciążliwe tłumaczenie się z Nowej Fali, nieznośność wiecznego wyjaśniania, czym jest jej etykieta, a czym naprawdę była twórczość z tamtego okresu. Bo Ryszard Krynicki wtedy i teraz podążał własną drogą, drogą osobistych poszukiwań oraz prywatnych zdziwień. Dziś wspomina o fascynacjach, dla których w innym systemie nie było miejsca. Opowiada o dorastaniu i o Krakowie, do którego przeniósł się z Poznania. Jednocześnie w rozmowie z Krzysztofem Myszkowskim dyskretnie sygnalizuje jeszcze jeden z problemów, własne niezadomowienie. Jest o noszeniu wierszy - ze sobą i w sobie. O kondycji rynku wydawniczego i o problemie braku uczestnictwa w życiu literackim tak często utożsamianym z rynkiem książki i dyktatem silnych wydawców oraz mediów. Za każdym razem Krynicki dyskretnie przygląda się z boku tym wszystkim zawirowaniom, dla których jedni poeci znajdują mocne słowa, inni zaś je ignorują, rzadko który jednak stosuje postawę uważności i wnikliwości z takim trudem skrywaną gdzieś między kolejnymi wersami intymnej poezji.\n"Gdybym wiedział" to spowiedź i krytyka. To jednocześnie podkreślanie własnej odrębności oraz sytuowanie siebie wraz z własną twórczością w zmieniających się warunkach i kontekstach, także językowych. Każda z tych rozmów to uczciwe i sumienne opowiadanie siebie. Niewielu jest do tego zdolnych. Niewielu z takim szacunkiem i niezwykłą empatią może potraktować każdego z rozmówców zadających często trudne, a często niewygodne pytania.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 14:35 1 komentarz:\nAutor: Jarosław Czechowicz o 11:46 1 komentarz:\n"Pod schodami" Alison Maloney\nTytuł recenzji: Pośród cichych i niewidocznych\nKsiążka Alison Maloney to dość przyzwoity esej obrazujący życie codzienne angielskiej służby domowej. Autorka analizuje pierwsze kilkanaście lat minionego stulecia, stawiając dość czytelną granicę końca opisywanego zjawiska, które po wybuchu pierwszej wojny światowej z kilku powodów nie było już tak częste. Nie jest to esej bardzo dobry, bo skupia się głównie na wymienianiu kolejnych zagadnień, omijając społeczne uwarunkowania tychże oraz nie wnikając głębiej w strukturę obu światów - zapracowanych do upadłego służących i ich pracodawców, którzy żyją od jednego do drugiego posiłku czy przyjęcia w szerszym gronie nakładającego na grupę "pod schodami" jeszcze większe niż na co dzień zobowiązania.\nCzyta się tę publikację szybko, albowiem nosi znamiona dosyć szkolnego kompendium. O ile wewnętrzny podział w hierarchii służących nie stanowi dla nikogo nowości, a nomenklatura jest powszechnie znana i rozpoznawana, o tyle warto przeczytać, w jaki sposób na przykład religia była narzędziem kontroli pracujących często ponad ludzkie siły. Autorka wyjaśnia przyczynę licznego zatrudniania służby w sposób dość prozaiczny. W 1911 roku pracowało w takim charakterze dużo ponad milion ludzi. Maloney uzasadnia ich jedyne czasem życiowe wybory powszechną nędzą i ogromnym rozwarstwieniem społecznym, które pogłębiało się tym silniej, że pracujący w bogatych domach traktowani byli czasem jak podludzie - na przykład nie wolno im było bezpośrednio podać gazety, używali do tego celu srebrnej tacy, dotyk dłoni pracodawcy nie był wskazany. Służba stała się wyznacznikiem wyjątkowości w czasach, w których bieda naznaczała niemal każdą rodzinę. To z biedy zrodziła się służalczość i to nędza warunkowała w Anglii początku XX wieku bardziej liberalną formę niewolnictwa, wszak wszyscy usługujący otrzymywali wynagrodzenie.\nPytania mnożą się same. Jak naprawdę wyglądała wewnętrzna hierarchia usługujących? Jakie relacje między nimi panowały? Dyskretne nakreślenie sytuacji, w jakich służba romansowała albo wymieniała się prozaicznymi komunikatami to jednak za mało, gdy chce się zrozumieć codzienność ponadmilionowej grupy wykorzystywanych na własne życzenie. Czym kierowano się w doborze służących? Jak wprowadzano ich w tajniki domu? Maloney ogranicza się do zdawkowych relacji o rozmowach kwalifikacyjnych oraz do wypunktowania najczęściej powtarzających się zaleceń dla służby. Wśród nich imperatyw dyskrecji. O tym wiemy z pierwszego lepszego filmu i niepotrzebny nam do tego angielski kontekst. Służący każdego szczebla musieli być niewidzialni, wtapiać się w tło, nie wchodzić w żadne relacje z pracodawcami, unikać z nimi nawet kontaktu wzrokowego. To nie są jakieś szczególnie odkrywcze ani zaskakująco nowe refleksje. A jednak na tego typu konstatacjach zbudowana jest ta książka. Esej z dużym potencjałem, ale bardzo wybiórczo traktujący temat. A może celem autorki było li tylko wypunktowanie wszystkiego, co dotyczy codzienności służących, bez ambicji nakreślenia kontekstu, bo do niego należałoby użyć mniej wyraźnej kreski?\n"Pod schodami" opowiada o marnej cenie ludzkiego życia w atmosferze wielkiego luksusu. To historia wyzysku i jednocześnie opowieść o dylematach życiowych ludzi, dla których wystarczającą motywacją do utrzymania się w zawodzie był fakt otrzymywania wiktu i opierunku, na jakie nie mogli liczyć w swoich biednych domach. Czytelnym symbolem oddzielenia od siebie dwóch całkowicie różnych światów są wspominane kilkakrotnie zielone drzwi. Oczywiste jest, iż Maloney nie zagląda za nie uważnie. Problem polega na tym, że portretowanie codziennego życia służby jest dodatkowo dość mizernie gruntowane przez materiały źródłowe. Pojawią się pewne smaczki, jak porady dotyczące pielęgnacji włosów, przygotowania dlań właściwej pomady czy poradnik czyszczenia zastawy stołowej albo rozbudowane menu odbywających się późnym wieczorem obiadów. "Pod schodami" to też dowód dbania o detale. Tak jak dbała o nie angielska służba. Nie ma sfery, którą Alison Maloney pozostawiłaby niewyjaśnioną. Śmiało informuje także o przypadkach molestowania seksualnego służby przez pracodawców i o naturalistycznych detalach życia na granicy ludzkiej wytrzymałości, także tej psychicznej. Nie ma jednakże dostatecznie silnego zaangażowania się w przedstawianą problematykę, co skutkuje rozczarowaniem, bo życie "pod schodami" jawi nam się jako zbiór liczb, wzorów, definicji i porad. To tak, jakby autorka eseju nie zajrzała dostatecznie głęboko pod tytułowe schody. Buduje za to nadzwyczaj proste porównania, by ukazać przepaść między tymi, co służą a tymi, co posługę zlecają.\nKoncentruje się to przede wszystkim na prezentowaniu nakładów na posiłki. Bogata angielska rodzina przejada podczas wystawnego obiadu wielokrotność rocznych pensji tych, którzy potem dojadają resztki, a właściwie konsumują znaczną część żywności przeznaczonej przecież do wyrzucenia. I to właściwie jedyna figura podkreślająca tezę o nierówności. Jedyna naprawdę wyraźna. Najwięcej jest w gruncie rzeczy o szeregach różnych hierarchii, za wymienianiem których nie stoi żaden rozbudowany komentarz. Możemy jedynie rozmyślać o tym, czym naprawdę było życie zapracowanych od świtu do zmroku służących. Możemy być świadkami podziału majątkowego i społecznego na korytarzach oraz w pokojach bogatych domów. Snobów i cierpiących, których naprawdę rzadko wiązało coś więcej niż stosunek pracy.\n"Pod schodami" ma pewną wartość poznawczą. Istotne są wspomniane już zbiory liczb, szczegółowe przeliczenia. Pojawiają się także głosy tych, którzy angielską służbę początku XX wieku znają z autopsji. Maloney sygnalizuje także, że czasami biedni zapominali, z czego wyrośli. Pokazuje ogromną determinację w trwaniu na stanowisku służącego, gdy tak niewiele było możliwości awansu i niewielu udawało się zbliżyć do zielonych drzwi, pod którymi przecież nie wolno było podsłuchiwać. Esej Alison Maloney dość sprawnie prowadzi nas przez czas, który minął. Dzisiaj służba w brytyjskich bogatych domach to praca świetnie opłacana. Nie tylko pieniądz lub jego brak wpływał na zmienny status domu ze służącymi. Autorce nie udaje się tej płynności pokazać. Prawdopodobnie dlatego, że bardzo rzetelnie skupia się na wspomnianych we wstępie latach, cofając się w czasie tylko w razie najwyższej konieczności, aby udowodnić tezę lub poprzeć myśl. Wybieganie w przyszłość odpuszcza całkowicie. Cisi i niewidzialni są dla niej chwilami przedmiotami, a nie podmiotami rozważań. A może tylko odnosi się takie wrażenie w tej mnogości tabel, wykresów, wyliczeń i ilustracji.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 11:50 1 komentarz:\nTytuł recenzji: Lwowskie historie\nOto narracja, którą jednogłośnie uhonorowaliśmy pierwszą nagrodą w konkursie Wydawnictwa Znak "To się musi POWIEŚĆ". Mogę o tej niezwykłej książce napisać jako juror, czytelnik i patron medialny. Już sam wybór spośród wielu jest dowodem na to, że "Dom z witrażem" to opowieść wyróżniająca się. Czas napisać o tym, co stanowi o jej niewątpliwej wartości i dzięki czemu uznałem ją za najlepszą.\nRzecz rozgrywa się na kilku płaszczyznach czasowych, ale zasadniczą tezą, do której Żanna Słoniowska nawiązuje, jest przekonanie o tym, że nikt z nas nie może stać obok Historii - ona się na pewnym etapie życia upomni o swoje prawa, o swą obecność i o bolesny ślad, który pozostawia w każdym, kto zrozumie, iż tworzą ją skryte pragnienia oraz zgubne namiętności. Z pewnością można i należy czytać tę powieść jako dzieje czterech kobiet, którym Historia wyznaczyła role i zadania, kazała się ustosunkować do panujących warunków oraz wybrać rodzaj buntu, bo to zawsze był czas kontestacji i niepokoju. Jako opowieść o kobietach w sidłach wielu namiętności "Dom z witrażem" jest po prostu powieścią obyczajową, ale siła książki tkwi w czymś innym - w uwarunkowaniach i kontekstach, w jakich kobiety Słoniowskiej muszą zmierzyć się z własnymi potrzebami oraz rekompensować sobie braki.\nJest także tytułowy dom oraz witraż, jedenastometrowe dzieło sztuki nieznanego twórcy, czytelna alegoria trudów losu i jego zmienności, obiekt fascynacji mężczyzny wiążącego się najpierw z matką, potem z córką. Nazwany "membraną kulturową miasta" opowiada historię Lwowa - tygla różnych nacji, światopoglądów i miejsca pokornie godzącego w sobie wojnę, pojednanie oraz te wszystkie dwuznaczności, jakie odczytać można choćby z metafory pochowanych na Cmentarzu Łyczakowskim. Książka Żanny Słoniowskiej to historia różnych odczytań i niepokojących niedomówień. Można porządkować ją interpretacyjnie, można także dać się ponieść żywiołowi słowa autorki, dla której snucie opowieści to uwodzenie czytelnika.\nPrababce los odebrał kiedyś mężczyznę, w związku z tym przez całe życie rygluje drzwi, a dźwięk dzwonka wciąż brzmi dla niej okrutnie. Prababka żyje w czasie przeszłym, pozwala sobie na zgorzknienie, na prywatne histerie oraz na półżycie w mroku i zaduchu. Męskość jest jej jednoznacznie obca. Ofiarowała serce komuś, kto odrzucił miłość. Przywiązała się do tego, którego zabrano. Konflikt z wnuczką to zderzenie rezygnacji i strachu ze specyficzną formą kontestacji rzeczywistości, której poznanie jest nie tyle dramatem, ile punktem wyjścia do zdecydowanego buntu. Aba, córka Prababki, swoje cierpienia chowa gdzieś głęboko w duszy. Zamordowali jej ojca i pewnego lipcowego dnia 1988 roku mordują córkę. Abie nie udało się sprzeciwić matce, w związku z czym pożegnała się z marzeniami o rozwoju malarskiej pasji i pożegnała w sobie Polskę. Bo Aba czuje się Polką, choć ojczyzna nie zabrała jej ze sobą na zachód, kiedy żegnała się z Lwowem. Marianna, jej niepokorna córka, jest za to Ukrainką z wyboru. To scena jej pogrzebu otwiera tę narrację. Marianna decyduje się świadomie na samotne macierzyństwo, potem oddaje się przeklinanej przez Prababkę muzyce, by na końcu śpiewać na ulicy, bo w teatrze nie walczy się z systemem i niesprawiedliwością oraz ślepym losem, który kieruje w jej stronę kulę snajpera przeznaczoną dla kogoś innego...\nPo zabitej śpiewaczce pozostaje jedenastoletnia sierota. To ona zmierzy się z zadaniem opowiadania historii o tym, co minęło, i o tym, co w dzisiejszym Lwowie wciąż jest pamiątką po dramatach kobiet z jej rodziny. Owinięte w ukraińską flagę zwłoki Marianny wyznaczają dość wyraźnie kierunek, w jakim podążać będzie najmłodsza z rodziny, poznając ten najbliższy Lwów, ale też Lwów wielu minionych dziesięcioleci, którym przyglądał się barwny witraż, tak bardzo przykuwający uwagę Mikołaja. To jedyna męska postać w tej książce i dodatkowo postać dość dwuznaczna. Mikołaj jest zachowawczy, nie buntuje się, stoi gdzieś obok silnych kobiecych osobowości i uznaje, że jego narodowością jest narodowość lwowska. Postać Mikołaja otwiera w opowieści Słoniowskiej kilka furtek interpretacyjnych i stawia parę intrygujących pytań. Jednym z nich jest pytanie o motywacje córki, która zbliża się z kochankiem matki, pozwala sercu kierować sobą i po niedługim czasie dramatycznie pyta siebie i Mikołaja o to, co zrobić z tym, co powstało między nimi.\nMłoda narratorka buduje wizerunek Lwowa w samej sobie. Podąża śladem matki w każdy możliwy sposób. Zbliża się z Mikołajem, szuka wraz z nim odpowiedzi na nurtujące ją pytania, wędruje z nim po Lwowie ze swoimi tajemnicami. Ale to nie wątek miłosny ma przykuwać uwagę, choć Żanna Słoniowska pisze także o tym, jak radzić sobie z uczuciami w obliczu zmian świata nieczułego na uczucia. Kochanka Mikołaja, pozostałość po tej pierwszej, bolesny ślad wspomnienia i alternatywa dla zagubienia, staje obok niego naprzeciw kilku ważnych dylematów. Mikołaj to człowiek wiecznego pogranicza, bez jednoznacznej tożsamości. To postać nieco rozmyta; ważna, ale znajdująca się jakby w tle. Nie ma Mikołaja w przejmującej scenie kończącej książkę. Czy tkwi w życiu narratorki wystarczająco silnie, by pomóc jej zrozumieć motywacje matki, a może nawet podjąć trud walki o wolność, której tak bezgranicznie się oddała w okresie przed swoją śmiercią?\n"Dom z witrażem" to bolesna opowieść o Ukrainie, gdzie żyją ze sobą w trudnej symbiozie narody, przekonania, wątpliwości, różne formy buntu i niewyrażalny smutek do pary z rozczarowaniami. Historia Lwowa, historia kobiet w czterech pokoleniach, odważne kroki i oznaki konformizmu. Wybory, dla których nie ma uzasadnienia i decyzje śmiałe, od jakich nie ma już odwrotu. Tytułowy witraż opowiedziałby o wielu sprawach, dla których wyrażenia wcześnie pozbawiona matki kobieta musi znaleźć słowa. Żanna Słoniowska opowiada o ludzkich wyobrażeniach, które rozpadają się przedwcześnie. O namiętnościach niekontrolowanych i tych nie do końca świadomych. O trudnym czasie historycznym i o konsekwencjach zdecydowanej obrony własnych poglądów. Boleśnie zbliżona do dzisiejszej rzeczywistości fikcja literacka Słoniowskiej to nie tylko zręcznie spisana historia walki, upokorzenia, cierpienia i siły. Wieloznaczność tej narracji to jej zasadnicza siła. Ona wyróżniła tę powieść w konkursie. Myślę, że wśród czytelników sama się obroni.\nTytuł recenzji: Walka, odkrywanie i brak konturów\nW omówieniach tej książki skupia się uwagę na Lenie Dunham, ponieważ o samej publikacji nie da się napisać zbyt wiele. Moja jednorazowa przygoda z tą ekscentryczną postacią polegała na tym, że przed kilku laty z dużym zainteresowaniem oglądałem offowe "Mebelki", zastanawiając się nad tym, ile złego w tej historii neurotycznej dziewczyny oferuje jej nieprzyjazny świat, a ile złego czyni ona sama światu. Film to intrygująca historia nieprzystawalności na własne życzenie warunkowana licznymi niefortunnymi zbiegami okoliczności. Rolę Aury Lena Dunham zagrała koncertowo. Sama napisała scenariusz i wyreżyserowała film. Kiedy czytam jej książkę, zastanawiam się nad tym, ile z tamtej niemożliwie biernej abnegatki kryje się w ekspresyjnej opowieści pozbawionej przede wszystkim celu i właściwości. Bo "Nie taka dziewczyna" ma być dowodem na to, że zawsze trzeba walczyć o uwagę, umiejętnie opowiadając własną historię. Swoją opowieść Dunham buduje w bardzo uporządkowany sposób. Oto bowiem wkraczamy we wszystkie święte sfery kobiecości, które sensownie podzielone są na rozdziały o miłości, seksie, przyjaźni i pracy. Czytamy rzecz, w której dygresyjność prowadzi donikąd. To taka złośliwość innego oblicza Aury z "Mebelków", efekt nadmiernej pewności siebie i ogromna wybiórczość tematyczna do pary z nieznośnie wylewną narracją.\nChciałoby się znaleźć w tej książce kilka złotych myśli, wartościowych sformułowań i oryginalnych opinii. Skoro rzecz sprzedała się i nadal sprzedaje w tak dużych nakładach, musi być o czymś. O czymś ważnym. Może wypunktowanym. Dunham punktuje co innego. Choroby, których się boi. Rady ojca. Powody, dla których jest przywiązana do Nowego Jorku, bo tę wielkomiejskość w sobie ustawicznie podkreśla. Poszukując wartościowych fraz, natrafia się głównie na jedną, która dość wyraźnie nakreśla charakter "Nie takiej dziewczyny". Lena Dunham stwierdza bowiem: "Żyję w świecie, który jest wręcz obsesyjnie wolny od tajemnic". Taka jest też ta książka. Autorka odziera się z prywatności. Sfera intymnych doznań i przeżyć zdaje się dla niej nie istnieć. Opowiada o tym, co ma pod bluzką, co w torebce, kiedy spóźnia się miesiączka i dlaczego dopada ją chroniczny ból pochwy. Snuje opowieści o komplikacjach i oczekiwaniach związanych z własną seksualnością oraz o najbardziej skrytych lękach, którym psychoterapeuci wychodzą naprzeciw już w czasie, gdy Dunham jest nastolatką. Czy to wszystko ma udowadniać, iż rzeczywiście jej historia warta jest opowiedzenia? Nie, jeżeli spojrzeć na tę książkę tylko przez pryzmat często chaotycznych opowieści o nieznośnych stanach zanurzonych w intymności. Trudno jednak szukać czegoś innego w narracji mocno przegadanej i niestety dość płytkiej, gdyż umieszczanie czegokolwiek w jakimś kontekście jest dla Leny Dunham czynnością niemożliwą, a to być może ratowałoby tę książkę.\nTo jednak mimo wszystko narracja kobiety odważnej i zdecydowanej podążać naprzód mimo przeszkód, z jakimi musi się mierzyć, bo przecież nie jest doskonała, na pewno umrze, nie może dojść do porozumienia ze swoim ciałem i myśli też niekoniecznie są jej podległe. Nie chce się oddać tej lektury, zdecydowanie się od niej odwrócić, tylko wykpić i wytknąć absurdalność wielu zwierzeń. Lena Dunham dość inteligentnie prowokuje do dyskusji o tym, co w dzisiejszych czasach warunkuje szczęście. Opowiada o takiej kobiecie, dla której poszukiwania kolejnych granic, jakie można przekroczyć, to nie tyle priorytet, ile dość skomplikowana konieczność. Dunham z jednej strony wciąż walczy ze zmieniającymi się nastrojami i uporczywie zmaga z wątpliwościami różnej natury. Z drugiej jednak - zdobywa się na odwagę bezpardonowej walki i przekazuje swą energię wszystkim tym czytelniczkom, którym ta książka może być niezwykle potrzebna. Takie opowieści mają swoją moc. Zmieniają nie tylko opowiadających, ale przede wszystkim niezdolnych do samodzielnej batalii o siebie odbiorców. "Nie taka dziewczyna" nosi znamiona poradnika, ale z pewnością nie udziela żadnych konkretnych odpowiedzi na pytania o to, jak żyć. Chodzi tu bardziej o fakt ustawicznej walki i o zwycięstwa - te małe i te kolosalne, dostrzegane przez innych, nagradzane akceptacją i oklaskiwane, bo zmiany widać gołym okiem, a wewnętrzna batalia umyka uwadze otoczenia.\nŚwiat otaczający Lenę Dunham to rzeczywistość niewyraźnych konturów. Nowojorskie zagubienie skutkuje dość wczesnym poczuciem tego, że nie jest się wartościowym. Wartość samej siebie Dunham wciąż kwestionują zmienne relacje z innymi ludźmi. Ale inni są jakby tłem, bo przecież autorka rozprawia się z samą sobą. Ze swoim ciałem na przykład. Jego historię zapisuje w krótkich rozdziałach, tak jak opowiada o relacjach z płcią przeciwną - jest w nich wieczna chęć rekompensowania różnych braków, są oszustwa emocjonalne, flirt i walka oraz bardzo dużo energii, którą pochłania poszukiwanie siebie w innych. Rozważania o seksie kierują na drogę rozmyślań o własnej tożsamości. Dunham rozpaczliwie próbuje nazwać swoje wątpliwości, ale też w wątpliwy sposób używać siebie i życia tylko po to, by udowodnić, iż każde kolejne wyzwanie niesie w sobie stratę i żal.\nAutorka nie będzie wypatrywać białego żagla na mglistym widnokręgu, jak czyniła to pani Bovary, wtapiając się w szarość egzystencji i nie walcząc o siebie. Lena Dunham chce mieć właściwie wszystko oraz wszystkiego doświadczyć. Nie można się jednak zdecydować, co ma być zasadniczym atutem "Nie takiej dziewczyny". Są w niej bowiem bardzo obszerne fragmenty naprawdę o niczym. Jedna z najbardziej mglistych części - by nawiązać do Balzakowskiej symboliki mgły - to rozważania o przyjaźni, które nie są czytelne i nie obiecują nam niczego poza refleksjami o tym, iż mamy tu do czynienia z czymś na kształt alternatywy dla seksualności.\nPrzyznam, że chęć zapoznania się z tą książką szła u mnie w parze z prostym oczekiwaniem. Chciałem poznać spójną wizję siebie, jaką stworzy Dunham. Mogłem tego oczekiwać. Tak, zauważyłem cudzysłów w opisie na okładce. Wiedziałem, że to nie będzie poradnik o tym, czego życie naprawdę nauczyło. Mimo wszystko rozczarowanie jest spore. Odnalazłem fragmentami inspirujące, ale w dużej mierze jałowe koncentrowanie się na fizjologii, atawizmach i na działaniach, za którymi rzadko stoi refleksja i - o czym wspomniałem - jakikolwiek wyraźny kontekst. "Nie taka dziewczyna" to z pewnością rzecz energetyczna oraz nietuzinkowa, ale tymi dwoma określeniami można określić tę książkę tylko dlatego, że bez względu na wszelkie łzawe rozczulenia i wyznania mamy do czynienia z autorem dosyć wyraźnym. Problem tej osobowości tkwi w braku konkretyzowania oczekiwań i działań ku spełnieniu celów. Powstaje zatem książka rozmyta. Przynosząca rozczarowanie.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 17:10 2 komentarze:\nAutor: Jarosław Czechowicz o 11:40 3 komentarze:


Jakie metale przyjmuje skup złomu. - MDM Poland\nJakie metale przyjmuje skup złomu.\nDziałalność skupu metali kolorowych zawsze była dość podejrzana. Jednak dlaczego?\nNa pierwszy rzut oka, to właśnie skupy przyczyniają się do oczyszczania naszego najbliższego środowiska z odpadów, które działają na nie degradując je. Metale podczas rozkładu wydzielają do gleby substancje, które są bardzo szkodliwie, mogą zabijać zarówno rośliny jak i zwierzęta. Co więcej, są one bardzo niebezpieczne dla ludzi, którzy w kontaktu z rośliną rosnącą na takiej glebie mogą nabawić się bardzo poważnych chorób.\nJak więc widzimy, działalność skupów metali kolorowych jest poniekąd ekologiczna, przyczynia się bowiem do zmniejszenia zanieczyszczenia środowiska niebezpiecznymi odpadami. Skąd zatem ta podejrzliwość, zarówno ze strony indywidualnych obywateli jak i władz samorządowych, które bacznym okiem obserwują działalność każdego skupu?\nOtóż owa podejrzliwość dotyczy raczej dostawców metali niż zasady samej działalności. Głównymi dostawcami surowca metalowego są firmy, które posiadają skup metali kolorowych Tarnów. Taka transakcja nie budzi żadnych podejrzeń, jest całkowicie legalna. Jednak pojawiają się również indywidualni klienci, którzy pozyskują surowiec metalowy z niekoniecznie legalnych źródeł. Często zdarza się, że kradną oni stal z terenów różnych przedsiębiorstw, z ogródków działkowych, garaży czy przydomowych podwórek. Czasem nie jest to wcale złom, ale potrzebne elementy stalowe, które posiadają dużą wartość natomiast w przeliczeniu na wagę złomu są całkowicie pozbawione wartości. Jak zapobiec takiej nielegalnej działalności?\nWydaje się, że jest to niemożliwe, gdyż właściciele i pracownicy skupów metali kolorowych nie mają fizycznie możliwości sprawdzenia, skąd pochodzi dany surowiec. Mogą się jedynie domyślać, ale brak jakichkolwiek dowodów likwiduje ich przypuszczenia. Władze wobec tego zjawiska również pozostają bezradne, gdyż trudno wykrywać coś, czego udowodnić prosto się nie da. Miejmy tylko nadzieję, że coraz mniej osób będzie chciało zarobić w tak haniebny sposób, a będą woleli raczej legalnie i uczciwie znaleźć złom w lesie bądź na jakimś dzikim wysypisku.


III Konferencja Dni Trawnika i Traw – Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin – Państwowy Instytut Badawczy\nHomeStrona głównaAktualnościIII Konferencja Dni Trawnika i Traw\nAuthor Magdalena RyjakPosted on 8 sierpnia 2017 850\n19 maja 2017 roku w Zespole Szkół Agrotechnicznych i Ogólnokształcących w Swarożynie (woj. pomorskie) odbyła się po raz trzeci konferencja pod nazwą: “Dni Trawnika i Traw”. Konferencja realizowana była przy współudziale Pomorskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Lubaniu.\nW trakcie konferencji dr inż. Marcin Pelc przedstawił w formie prezentacji temat pt. Dobór ozdobnych oraz uniwersalnych mieszanek trawnikowych w tym na gleby lekkie. Zastosowanie mieszanek trawnikowych na gleby lekkie wymaga prowadzenia niezbędnych zabiegów pielęgnacyjnych oraz ochrony roślin. Dodatkowo wprowadzanie odmian, mieszanek wolniej odrastających pozwala zmniejszyć nakłady pracy na pielęgnację terenów zadarnionych. Po części referatowej odbyła się prezentacja maszyn do zakładania i pielęgnacji trawników, terenów zadarnionych.\nPrevious Post Zaproszenie na szkolenie w Chwałowicach 26.07.2017\nNext Post Sympozjum Naukowe „Zasoby genowe roślin użytkowych na rzecz hodowli” w Kazimierzu Dolnym, 6-8 wrzesień 2017r.


"Jak się na nim uwieszę, uwalę..." - Błachowicz reaguje na zapowiedź szokująco niskiej wagi Adesanyi - Lowking.pl\nHome / Polskie MMA / „Jak się na nim uwieszę, uwalę…” – Błachowicz reaguje na zapowiedź szokująco niskiej wagi Adesanyi\nBy Bartłomiej Stachura on 3 marca 2021@Lowkingpl\nJan Błachowicz zabrał głos na temat zapowiedzi Israela Adesanyi, który w oktagonie może być lżejszy od Polaka o około 10 kilogramów.\nSzerokim echem w świecie MMA odbiły się we wtorek słowa kingpina 185 funtów Israela Adesanyi, który zapytany o wagę, jaką wniesie do oktagonu na sobotnią walkę z Janem Błachowiczem w ramach gali UFC 259 w Las Vegas, zdradził, że będzie mocno pod limitem.\n– Może 195 (88,5 kg)? – odparł Nigeryjczyk w rozmowie z ESPN.com. – Może 200 funtów (90,7 kg)? Ale myślę, że bliżej 195 funtów.\nJeśli The Last Stylebender nie blefował, to w sobotę może ustępować Cieszyńskiemu Księciu aż o 10 kilogramów. Polak nie ukrywa bowiem, że najlepiej czuje się wtedy, gdy wchodzi do oktagonu, ważąc ok. 99 kilogramów.\nPolski mistrz od dłuższego czasu patrzył z pewną podejrzliwością na zapowiedzi obozu Nigeryjczyka i jego samego dotyczące nieprzybierania na wadze, nie wykluczając, że są to po prostu gierki mentalne. Jeśli natomiast rzeczywiście w sobotę Adesanya wejdzie do oktagonu z tak niską wagą, jak zapowiada, czy decyzja ta na papierze będzie miała uzasadnienie? O to spytał cieszynianina Dominik Durniat z PolsatSport.pl.\n– Tak naprawdę w dniu walki okaże się, czy bo była to rozsądna decyzja czy nie – powiedział Jan. – Moim zdaniem po prostu nie chce tracić tego, co ma najlepsze, czyli stylu poruszania się i szybkości kosztem kilku kilogramów.\n– Tak samo ja na przykład nie skupiałem się nie wiadomo jak na szybkości, bo i tak nie będę od niego szybszy. Skupiłem się na tym, co mam dobre i na tym, jak poradzić sobie z jego szybkością, nie będąc szybszym od niego. Bardziej się na tym skupiałem, więc… Pewnie on poszedł tą samą drogą.\n– W samej walce jednak wydaje mi się, że te kilogramy mogą mieć znaczenie, jak się na nim uwieszę, uwalę i tak dalej. Ale zobaczymy, weryfikacja tego wszystkiego będzie w sobotę. Głęboko wierzę i jestem przekonany, że jednak dam sobie radę bez względu na to, jaki by on nie był – większy czy mniejszy. Jestem gotowy na każdą wersję Izzy’ego.\nW czwartek wieczorem obaj zawodnicy po raz pierwszy staną naprzeciwko siebie. Późnym wieczorem czasu polskiego w Las Vegas odbędzie się konferencja prasowa, którą najprawdopodobniej zwieńczą staredowny pomiędzy bohaterami trzech mistrzowskich walk UFC 259.\nThe Last Stylebender czasami – chociażby w drodze do walk z Paulo Costą czy Derekiem Brunsonem – nie skąpił rywalom cierpkich słów, ale Cieszyński Książę z rezerwą podchodzi do potencjalnej potyczki werbalnej z Nigeryjczykiem.\n– Na spontanie, zobaczymy, co ma być, to będzie – powiedział. – Będziemy się starać w miarę możliwości i mojego angielskiego kontrować to, co powie, ale myślę, że nie ma między nami aż takiej złej krwi, więc… Standardowo: „ja cię znokautuję”, „nie, ja ciebie znokautuję” i tak dalej. Pewnie nic poza to nie wyjdziemy. Zobaczymy.\n– Jeżeli coś pójdzie grubiej, to będę starał się skontrować. Zobaczymy, jak wyjdzie.\n← Previous Story „Zaciśnie zęby i ruszy ostro do przodu” – trener Adesanyi wyjaśnia, dlaczego Błachowicz jest gotów na podjęcie dużego ryzyka\nNext Story → Adesanya wyśmiał Costę, Brazylijczyk skontrował: „Trzeźwy Costa jest nadal niepokonany”


Deklarowana klasa 10, U3 Elite-X microSD gwarantuje szybką transmisję z prędkością odczytu do 100 Mb/s.\nMicroscheda SD "A1 App Performance"\nClassificata A1 per una migliore performance delle App sui dispositivi Android™, la PNY Elite-X aumenta la velocità di esecuzione delle App a partire dalla micro SD card\nSzybkość odtwarzania wideo V30\nIdealna do nagrywania treści w jakości 4K Ultra HD w wysokiej rozdzielczości 4096 x 3072 (pikseli)\nKarta PNY Elite-X microSD otrzymała klasę 10, U3, która gwarantuje szybkie przesyłanie danych, dzięki czemu można szybko przesyłać i udostępniać treści w podróży. Doskonale nadaje się do stosowania z najnowszymi smartfonami, tabletami, aparatami fotograficznymi, kamerami 360°, dronami i innymi urządzeniami.\nWraz z rozszerzonym wykorzystaniem kart pamięci SD do przechowywania aplikacji i danych aplikacji, rośnie zapotrzebowanie na kombinację poziomów wydajności losowej i sekwencyjnej. Zapotrzebowanie to staje się jeszcze wyraźniej widoczne wraz z wprowadzeniem funkcji Adopted Storage Device systemu Android. Dzięki klasie A1 dla lepszej wydajności aplikacji na urządzeniach z systemem Android™ PNY Elite-X pozwala użytkownikom uruchamiać aplikacje szybciej i bezpośrednio z karty microSD, oszczędzając więcej miejsca na smartfonach.\nPNY Elite-X oferuje także klasę prędkości wideo V30, idealną do nagrywania treści w jakości 4K Ultra HD w wysokiej rozdzielczości 4096 x 3072 (pikseli). Funkcja zapisu wielu plików umożliwia zapisywanie i przesyłanie strumieniowe obrazu z kamer dronów, kamer 360° i kamer akcji. Tryby rejestracji wideo, które jednocześnie zapisują wysokiej jakości zdjęcia


Las Palamas, Aurora - recenzje restauracji - TripAdvisor\nStany Zjednoczone Missouri (MO) Aurora Aurora Restauracje Las Palamas\nNr 2 wśród 18 Restauracje w lokalizacji Aurora $$ - $$$\nMeksykańska 530 E Church St, Aurora, MO 65605-2302+1 417-678-0740\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,5 Liczba recenzji: 14Doskonałe50%B. dobre28%Średnie21%Złe0%Okropne0%3 tygodnie(-i) temu“Authentic Mexican Food”20 lis 2016“Good Tex-Mex, Cheap eats.”Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaKUCHNIE MeksykańskaCENA $$ - $$$SZCZEGÓŁY 530 E Church St, Aurora, MO 65605-2302ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenie\nOceny podróżnych Doskonałe7B. dobre4Średnie3Złe0Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (12)angielski (14)Język polski (12)angielski (14)\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieandrealwoodMarionville, Missouri71Zrecenzowano 3 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Authentic Mexican FoodJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieBill MRepublic, MO184148Zrecenzowano 11 stycznia 2017 Just average, but not badWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCaribeJaneJoplin, Missouri19588Zrecenzowano 20 listopada 2016 Good Tex-Mex, Cheap eats.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMissy R51Zrecenzowano 13 września 2016 z urządzeń przenośnych Love This Place!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLoveToTravel547Eudora, Kansas10029Zrecenzowano 22 lipca 2016 z urządzeń przenośnych Delicious FajitasWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJd5005563Zrecenzowano 22 czerwca 2016 z urządzeń przenośnych Best in TownJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiesev200882Zrecenzowano 5 czerwca 2016 z urządzeń przenośnych Delicious food!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieGen2sharkMonett, Missouri312Zrecenzowano 25 maja 2016 Average food, average priceJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiemhhrahFalls Church, Wirginia6921Zrecenzowano 5 kwietnia 2016 Surprisingly good Mexican in the OzarksJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLarry DAurora, Missouri193Zrecenzowano 23 marca 2016 Nice place to eat with family and friends.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeBlackbirdLiczba recenzji: 19 w odległości 1,11 km Aurora Family RestaurantLiczba recenzji: 14 w odległości 0,08 km Bootleggers Restaurant & BreweryLiczba recenzji: 38 w odległości 0,91 km Pobliskie atrakcjeGary's Gay ParitaLiczba recenzji: 44 w odległości 25,13 km Whitehall MercatileLiczba recenzji: 6 w odległości 26 km James River OutfittersLiczba recenzji: 19 w odległości 28,54 km Wilson's Creek National BattlefieldLiczba recenzji: 228 w odległości 30,3 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Las Palamas.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: Popraw to ogłoszenie\n530 E Church St, Aurora, MO 65605-2302 Lokalizacja:


Ostrowianie wprowadzą pielgrzymów na Jasną Górę (zdjęcia) - Ostrów Mazowiecka\nOpublikowano 12.08.2019, godz. 15:35 . Ostrów Mazowiecka | Aktualności | Wiara i religia\nOstrowianie wprowadzą pielgrzymów na Jasną Górę (zdjęcia)\nPielgrzymów z grupy srebrno-niebieskiej dzielą zaledwie dwa dni od przekroczenia bram świątyni na Jasnej Górze. Tymczasem spośród wszystkich grup uczestniczących w pielgrzymce wylosowano jedną, której przypadnie zaszczyt wprowadzenia pozostałych pątników do stóp Jasnogórskiej Pani.\nGrupa ostrowska-zambrowska wprowadzi 35 Pieszą Pielgrzymkę Łomżyńską na wały jasnogórskie. Jako druga, na Jasną Górę wejdzie ostrołęcka grupa czerwono-zielona. Jako trzecia będzie szła grupa fioletowa, a czwarta - żółto-brązowa.\nDziś pielgrzymi zmierzają do Żurawia, gdzie odbędzie się ich ostatni nocleg. Pątnicy dwunastego dnia pielgrzymki zamierzają przejść trasę liczącą 35 km.\nWczoraj wierni pokonując przy sprzyjającej pogodzie odcinek o długości 34 km, wędrowali do miejscowości noclegowych Rudniki, Zaróg i Dąbrowa.\n- Jedenaście dni, ponad 400 km w nogach i coraz mniej drogi do przejścia do Jasnogórskiej Madonny. Już za dwa dni około godziny 19.00 będziemy wchodzić na wały jasnogórskie. Dzisiejszy dzień był bardzo słoneczny. Droga przez las, czy odpoczynek w cieniu był wybawieniem przy wysokiej temperaturze. Msza święta odbyła się w kościele w Kluczewsku, gdzie odbyło się także losowanie kolejności wejścia na Jasną Górę. Na następnym postoju w Kurzelowie zostaliśmy poczęstowani gorącym rosołem. Przekroczyliśmy też granicę kolejnego województwa. Śpimy dzisiaj na ziemi śląskiej w miejscowościach: Rudniki, Zaróg i Dąbrowa - czytamy w pielgrzymkowej relacji.\nPiesza Łomżyńska Pielgrzymki na Jasną Górę zakończy się w środę 14 sierpnia. Relację z pielgrzymki można śledzić na facebookowym profilu Pieszej Pielgrzymki Łomżyńskiej na Jasną Górę.


Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa – Ty zgłaszasz, My reagujemy - Aktualności - KPP Sokółka\nSokólscy policjanci niemal codziennie otrzymują nowe zgłoszenia, za pośrednictwem Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa. Tylko w 2020 roku naniesionych zostało ponad 1000 zgłoszeń.\nKrajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa to narzędzie, którego głównym celem jest poprawa bezpieczeństwa. Sygnały nanoszone przez mieszkańców naszego regionu za pośrednictwem strony internetowej oraz aplikacji, są na bieżąco weryfikowane przez policjantów. Tylko w 2020 roku funkcjonariusze otrzymali ponad 1000 zgłoszeń. Najczęściej wskazywanymi przez mieszkańców powiatu sokólskiego zagrożeniami było przekraczanie prędkości 389 oraz spożywanie alkoholu miejscach niedozwolonych 210. Liczna grupa zgłoszeń dotyczyła bezpieczeństwem w ruchu drogowym, a były to między innymi: niewłaściwa infrastruktura drogowa 87, zła organizacja ruchu 86 oraz nieprawidłowe parkowanie 82.\nKażde zgłoszenie naniesione na Krajowej Mapie Zagrożeń Bezpieczeństwa jest szczegółowo weryfikowane przez policjantów. Tak było również w przypadku zgłoszeń dotyczących dzikich wysypisk śmieci. Funkcjonariusze z Posterunku Policji w Kuźnicy potwierdzali sygnały wskazane przez mieszkańców na Krajowej Mapie Zagrożeń Bezpieczeństwa i wyeliminowali zagrożenia ze swoich rejonów służbowych.


TOMIZM – nurt współczesnej filozofii realistycznej, a także teologii\nchrześcijańskiej, nawiązujący i rozwijający myśl św. Tomasza z Akwinu.\nNAZWA „TOMIZM”. „Tomizm” jako określenie filozofii i teologii został\nupowszechniony po encyklice Leona XIII Aeterni Patris (1879). Nazwę tę\nczęściej wiązano z teologią, w której filozofia pojmowana była jako „ancilla\ntheologiae”. Obok teologii tomistycznej ukształtował się także t. jako\nautonomiczny, maksymalistyczny nurt filozofii realistycznej, nawiązujący do\nmetafizyki Arystotelesa, pogłębionej i przebudowanej przez Tomasza z\nAutonomizm filozofii tomistycznej przejawia się w tym, że w punkcie\nwyjścia oraz w uzasadnianiu twierdzeń nie odwołuje się ani do prawd\nobjawionych, ani do wyników nauk przyrodniczo-matematycznych. Wyniki\nbadawcze tych dziedzin mogą co najwyżej stanowić (i często stanowią)\ninspirację dla nowych pytań filozoficznych i służą do wyróżniania nowych\nzagadnień do badań metafizycznych. Maksymalizm zaś przejawia się w tym,\nże celem dyskursu jest odkrycie pierwszych i ostatecznych przyczyn całej\nrzeczywistości, w tym przyczyny wszelkich przyczyn – Absolutu, co czyni\nświat zrozumiałym, a wyjaśnianie filozoficzne uwalnia od absurdu.\nTeologia tomistyczna z kolei odwołuje się w punkcie wyjścia do\nprawdach wziętych z objawienia Bożego, które są ujaśniane (racjonalizowane)\nwypracowanego rozumienia bytu, świata, człowieka i Absolutu.\nW t. wyraźne postuluje się oddzielenie porządku\nwiary od porządku rozumu, filozofii od teologii. Rozdzielenie to nie oznacza\ncharakterystycznych cech t. (św. Tomasz, C. G., lib. I, c. 3–9). Odrębność\nowych dziedzin poznawczych nie oznacza też odrębności prawd. Są dwie drogi\ndochodzenia do prawdy: droga filozofii oraz droga teologii, prawda natomiast\njest jedna. W przeciwnym razie dochodziłoby do absurdu, że prawda\nsprzeciwia się prawdzie.\nPomiędzy filozofią a teologią może zachodzić dwojaki związek. W\npierwszym przypadku będzie polegał na tym, że prawdy Bożego objawienia\nmogą być inspiracją do stawiania nowych pytań badawczych w filozofii (np.\npytanie o sens życia, o pochodzenie świata, o naturę duszy ludzkiej, naturę\nBoga, a także o wieczność materii czy granice świata). Pytań tych mogłoby nie\nnasunąć samo doświadczenie. Odpowiedzi na te pytania formułowane są w\nwyniku rozumiejącego wyjaśniania (szukania przyczyn) faktów, zdarzeń czy\nprocesów danych w doświadczeniu.\nDrugi związek występujący pomiędzy filozofią a teologią można nazwać\nzwiązkiem wzajemnej weryfikacji uzyskanych twierdzeń. Polega on na tym, że\nw przypadku twierdzeń jawnie sprzecznych, czy to ze strony filozofii, czy\nteologii lub nauk przyrodniczych, wszystkie strony zobowiązane są do\nponownego przebadania toku swojego rozumowania: filozof, czy dobrze\nzanalizował dane doświadczenia; teolog, czy właściwie zinterpretował prawdę\nobjawioną; przyrodnik, czy właściwe dobrał metodę do zakładanych celów\nbadawczych. Choć są dwie drogi dochodzenia do prawdy, to istnieje jedna\nprawda (dla określonej rzeczy), która musi łączyć obie drogi, nie zaś je\nantagonizować (S. Kamiński, Osobliwość metodologiczna teorii bytu, w: tenże,\nJak filozofować?, Lb 1989, 71–87). Z tej racji w t. wskazuje się, że nie\nwystępuje naturalny konflikt pomiędzy wiarą a rozumem, filozofią a teologią,\nnauką a objawieniem.\nFilozofię tomistyczną zajmują 3 wielkie problemy:\nświat, człowiek i jego działanie oraz Bóg. Odpowiednio do badania tych problemów wyodrębniały się: metafizyka, kosmologia, antropologia i etyka oraz\nteodycea integralnie związana z metafizyką. Z czasem powstały nowe dziedziny poznania filozoficznego: filozofia religii, prawa, kultury, języka, polityki i\nin. Podstawową dziedziną filozofii tomistycznej jest metafizyka – ona stanowi\nbazę rozumienia istnienia i działania bytu w ogóle, dzięki czemu możemy uzyskiwać poznanie poszczególnych przedmiotów, zdarzeń czy właściwości.\nM e t a f i z yk a . Filozofią realistyczną w sensie ścisłym jest metafizyka,\nktórej przedmiotem są realnie istniejące byty. Obok metafizyki ogólnej\nwyróżnia się metafizyki szczegółowe (metafizyka bytów ożywionych i\nnieożywionych – filozofia przyrody, metafizyka człowieka – antropologia,\nmetafizyka ludzkiego postępowania – etyka, metafizyka wytwarzania –\nfilozofia sztuki i kultury).\nSpecyfiką poznania metafizycznego jest jego związanie w sposób\nkonieczny z realnie istniejącą rzeczą – nie ma poznania bez realnie istniejącego\nprzedmiotu. Fakt poznania metafizycznego ujawnia, że byty są nośnikami\nprawdy (jako przedmiotu właściwego dla intelektu), dzięki której może\naktualizować się ludzkie poznanie. Granicami poznania są granice realnie\nistniejących rzeczy. Pierwszy i podstawowy akt poznawczy – jest nim sąd\negzystencjalny – stanowi afirmację istniejącej rzeczywistości. Akt afirmacji\njest równocześnie zapoczątkowaniem aktywności poznawczej człowieka.\nPostawa ta nazwana została genetycznym empiryzmem i metodycznym\nracjonalizmem, co znaczy, że podstawą formowania pojęć (i budowania\nwiedzy) są dane doświadczenia, zaś metodą wyjaśniania jest dyskurs\npoznawczy oparty na intuicji, dzięki której dokonuje się przejście od tego, co\nzłożone do tego, co niezłożone, od tego, co proste do tego, co skomplikowane,\nod tego, co niewyraźne do tego, co wyraźne, od skutku do przyczyny, czyli\ntzw. oddzielanie bytu od niebytu.\nE g z ys t e n c j a l n a\nb yt u .\nZ dziedzictwa realizmu\narystotelesowskiego przejął t. odkrycie, że rzeczywistość stanowią konkretnie\nbytujące przedmioty (i tylko one), które zawsze są wewnętrznie złożone\n(hylemorfizm). Tomasz z Akwinu zwrócił uwagę, że świat, który tworzą owe\nkonkretne przedmioty, nie może bytować odwiecznie, nic bowiem w tym\nświecie nie utwierdza nas w przekonaniu, że istnienie jest koniecznie związane\nz jakąś konkretną treścią lub elementem bytu. Zatem treść bytu oraz istnienie\nbytu nie są tym samym, gdyż treść bytu nie konstytuuje istnienia bytu. Istnienie\nwchodzi w wewnętrzną strukturę świata i każdej konkretnej rzeczy jako\nczynnik konstytutywny i konieczny. Istnienie zatem nie może być kategorią\nprzypadłości, doskonalacą bytujący już układ treści. Nie ma bowiem\nrzeczywistości, którą tworzą zbiory układów treściowych (np. janowatość,\nczłowieczeństwo, roślinność, cielesność) jako pewne możliwości, które\nprzechodzą w konkretne byty przez dołączenie do nich aktu istnienia.\nW przedmiotach dostępnych naszemu poznaniu mamy zawsze do\nczynienia z istnieniem „czegoś”. Zachodzi więc wzajemna relacja pomiędzy\nwyróżnionym przez Akwinatę złożeniem subontycznym: istotą i istnieniem, w\nktórym istota pełni funkcję czynnika potencjalnego, zaś istnienie czynnika\naktualizującego. Co więcej, istnienie jako czynnik aktualizujący, będąc\nzarazem nietożsame z istotą, jest czymś transcendentnym wobec istoty.\nSprawia ono nie tylko to, że byt jest, lecz że jest taki właśnie, a więc o\nokreślonym uposażeniu treściowym (o określonej istocie). Najgłębszym\nczynnikiem urealniający istotę konkretu jest zatem akt istnienia.\nTe o r i a „ c r e a t i o e x n i h i l o ” . Sformułowana przez Tomasza z Akwinu teoria stworzenia głosi, że świat nie powstał z czegoś, co wcześniej już\nbyło. Wszystko co istnieje i co świat ten tworzy (także materia), ostateczną rację swego istnienia ma w przyczynie sprawczej stwórczej. Sam akt stworzenia\nokreślany jest jako „wprowadzanie bytu do istnienia” (productio rei in esse)\noraz „konstytuowanie pierwszych odniesień-relacji” (constitutio ipsae dependentiae).\nIstnienie świata, które doświadczamy afirmując konkretnie istniejące rzeczy, jest darem danym każdemu jestestwu. Akt istnienia udzielony przez\nStwórcę bytom, będąc ich konstytutywnym elementem, gwarantuje realność\nbytów, a także determinuje ich istotę. Wśród bytów realnie istniejących występują byty niekonieczne – substancje jednostkowe (ens in se), byty przypadłości\n(ens in alio), byty relacje (ens ad aliud), a także byt Absolutny, który jest bytem\nkoniecznym (ens in se et per se). Wszystkie one tworzą świat realny.\nK o n c e p c j a c z ł o w i e k a . Tomistyczny obraz człowieka jest integralnie\nzłączony z obrazem świata. O specyfice tego obrazu decyduje to, że człowiek\nukazywany jest w tym, jak i co powinien działać, by w pełni zrealizować swe\nczłowieczeństwo, a więc w aspekcie sprawnościowym i celowościowym. Stąd\nw antropologii tomistycznej dużo uwagi poświęca się etyce cnót, by w tym\nkontekście pełniej odpowiedzieć na pytanie, kim jest człowiek, ukazując go w\njego ludzkim (moralnościowym) działaniu. Sposób doskonałościowego\ndziałania (życie wg cnót) odsłania naturę bytu osobowego, ukazuje dziedzinę\ndobra osobowego jako ostateczny cel i motyw tego działania. Ponadto jest\nnajlepszym argumentem przeciw materialistycznemu (człowiek jest tylko\nciałem) czy spirytystycznemu (człowiek to tylko duch) pojmowaniu człowieka,\ngdyż ukazuje go w całej gamie jego ludzkich możliwości. Taki obraz wynika\nze znajomości ontycznej bytu ludzkiego, pochodzącej z oglądu człowieka „od\nwewnątrz”, a więc w tym, co czyni go człowiekiem.\nCzłowiek doświadcza siebie, że jest tym samym, który poznaje i\nodczuwa – powie Akwinata (S. th., I, q. 76, a. 1). Człowiek w swym\nwewnętrznym doświadczeniu odkrywa, że autonomicznie działa i przez to\nswoje działanie ujawnia siebie jako istniejące „ja”. Tych swoich aktów nie\nmoże zredukować do jakiegoś innego „ja” (podmiotu). I choć doświadcza\nróżnorodnych aktów swojego działania, to równocześnie doświadcza podstawy\njedności owych aktów, którą jest „ja” obecne we wszystkich tych aktach.\nCzłowiek jest jednością ciała i duszy. Dusza jest nie tylko pierwszą formą\nciała i zasadą życia, lecz także pierwszym i podstawowym aktem jego istnienia i\nnie pochodzi z przemian materii, ale jest stwarzana bezpośrednio przez Boga. Z\ntej racji jest substancją samodzielnie bytującą ale niepełną. Człowiek istnieje bowiem przez duszę i dzięki duszy. Związek duszy z ciałem jest związkiem koniecznym, istotowym. Dusza z ciałem tworzy substancję ludzką jako monolit.\nZnaczy to, że ani sama dusza, ani samo ciało nie mogą być człowiekiem. Dusza,\nbędąc w swym działaniu źródłem aktów materialnych i niematerialnych, wskazuje na swe niematerialne pochodzenie. Jako dusza ludzka, przejawia swe istnienie i\ndziałanie zawsze przez ciało, będące koniecznym elementem ludzkiego compositum, i wnosi w owo ciało aspekty życia duchowego. To dzięki duszy człowiek\ntranscenduje (przekracza) świat przyrody. Transcendencja bytu ludzkiego ujawnia\nsię w zdolności do poznania, w aktach miłości, wolności i religijności. W kontekście życia społecznego transcendencja przejawia się w tym, że człowiek jest celem (nie środkiem) wszelkich działań, gdyż jest istotą godną, suwerenną w bytowaniu oraz stanowi podmiot prawa.\nS e p a r a c j a m e t a f i z yc z n a . Odpowiednio do rozumienia bytu i całej\nrzeczywistości – odmiennego od koncepcji Platona i Arystotelesa – w ramach t.\nwypracowano autonomiczną metodę poznania filozoficznego zw. separacją. W\nugruntowywaniu podstaw realizmu poznawczego i określania zasad budowania\nwiedzy pewnej t. idzie dalej niż Arystoteles. Dostrzeżone ograniczenia\narystotelesowskiej metody poznania, zw. abstrakcją metafizyczną, w której\nujmuje się tylko aspekt układu treści, pomijając aspekt istnienia, wymusiły\nsformułowanie metody adekwatnej dla nowego rozumienia bytu.\nT. proponuje metodę separacji, w ramach której ujmujemy całość bytu i\ndocieramy do konstytutywnych elementów warunkujących istnienie bytu w\nróżnych aspektach. W poznaniu separacyjnym dąży się do wyróżniania i\nwskazywania w konkrecie takiego czynnika, bez którego nie może istnieć ów\nprzedmiot, proces czy działanie. Ponadto, jeśli w poznaniu abstrakcyjnym\nzmuszeni jesteśmy do rozbicia całościowego obrazu rzeczy, aby wyróżnić\nokreślony aspekt, który będzie stanowił właściwy przedmiot poznania, to w\npoznaniu separacyjnym wyróżniane i wyodrębniane (wyseparowane) czynniki\nnie są bezpośrednim przedmiotem poznania, lecz prowadzą do poznania\nkonkretu jako całości, jako czegoś realnego i, mimo wielorakiej złożoności,\nKoncepcja separacji ma źródło w filozofii Tomasza z Akwinu.\nWprawdzie Akwinata nie sformułował explicite tej metody, jednak przez swoje\negzystencjalne pojęcie bytu oraz koncepcję poznania sądowego stworzył jej\npodstawy. Ostateczny kształt oraz teoretyczne uzasadnienie nadali separacji\nmetafizycznej współcześni interpretatorzy myśli Tomasza z Akwinu.\nSeparacja metafizyczna dokonuje się na dwu etapach: na etapie przednaukowym, gdzie stanowi naturalną postawę poznawczą człowieka, nakierowaną na afirmowanie wszystkiego, co dane w doświadczeniu, bez określania\ntreści tego, co jest afirmowane, oraz na etapie naukowym, gdzie jest metodą\nbadawczą wyodrębniania przedmiotu metafizyki – jest to separacja metafizyczna w sensie ścisłym.\nA n a l o g i a b yt u i p o z n a n i a . Analogia bytu to faktyczna jedność\ntego, co różnorodne i całość tego, co złożone, podobieństwo tego, co\nniepodobne. Analogia dostrzegana w istnieniu rzeczy i w działaniu oraz w\npoznaniu chroni przed wszelkiego rodzaju redukcją, a także absolutyzacją\njakiegoś fragmentu rzeczywistości. Chodzi o to, by w rozumiejącym oglądzie\nrzeczywistości człowiek umiał dostrzec bogactwo otaczającego go świata, a\nrównocześnie nie zagubił widzenia naturalnej hierarchii bytów. Analogia\npozwala zrozumieć, że rzeczy, mimo iż są wielorako złożone, to jednak w\nbytowaniu tworzą naturalną całość i jedność, która nie jest całością jednorodną,\nlecz właśnie analogiczną (człowiek istnieje nie jako ręka, noga czy oko, lecz\njako Jan czy Ewa, którzy mają ręce, nogi czy oczy). Elementy złożeniowe\ntworzą jedność i całość w różnorodności, ze względu na relację, która owe\nelementy porządkuje i jednoczy w analogiczną całość. Stąd części złożeniowe\nze względu na ową porządkującą i jednoczącą relację otrzymują upodobnienie\ndo tej całości (mówimy o nosie Jana, uchu Jana czy Ewy; wszystkie te\nelementy bytują nie swoim istnieniem – nosa, ucha czy oka – lecz istnienie\nJana czy Ewy). Odkrycie faktu analogii bytowania stanowi podstawę analogii\nAnalogia poznania jest ściśle związana z analogią bytowania\nposzczególnych przedmiotów i całej rzeczywistości. Na terenie poznania\nrealistycznego analogia jest odpowiedzią na sposób istnienia bytów, które jako\nzłożone i mnogie domagają się tego typu poznania. W przeciwnym razie\nmielibyśmy do czynienia z redukcjonizmami różnego rodzaju.\nTe i z m t o m i s t yc z n y. W t. filozofia Boga (teodycea) jest integralnie\nzwiązana z metafizyką i stanowi dopełnienie oraz zwieńczenie poznania\nmetafizycznego. Wynika to stąd, że zarówno dla metafizyki, jak i filozofii\nBoga punktem wyjścia jest ten sam przedmiot, a mianowicie konkretnie\nistniejący byt dany w doświadczeniu zmysłowym. Bóg, będąc bytem\ndoświadczenia, ani ludzkiego poznania. Niemożliwość ta wynika z kondycji\nbytowej człowieka jako bytu przygodnego (skończonego), Bóg zaś jest bytem\nkoniecznym (nieskończonym). Z ograniczeń tych nie wynika agnostycyzm czy\nsceptycyzm. Teizm tomistyczny głosi możliwość poznania istnienia Boga ze\nświata natury. W świecie tym Bóg jest obecny jako ostateczna przyczyna jego\nistnienia, której ślady rozum ludzki odnajduje w bytach dostępnych w\nTomaszowy teizm – zawarty w pięciu drogach (quinque viae) dochodzenia do Boga – jest klasycznym przykładem poznania metafizycznego, które\nspełnia się w odkryciu Pierwszej Przyczyny istnienia świata i człowieka. Odkrycie Pierwszej Przyczyny ukazuje drogę wyjścia z absurdu egzystencjalnego\n(głoszącego, że świat nie ma sensu) i poznawczego (głoszącego irracjonalność\nświata i godzącego się na przypadek).\nTeoria Absolutu jest naturalną konsekwencja ostatecznego poznania istniejącego świata (stanowi dopełnienie poznania metafizycznego). Poznanie\nmetafizyczne osiąga swój ostateczny cel, wznosząc się do odkrycia istnienia\nAbsolutu jako ostatecznej przyczyny istnienia świata.\nTOMIZM WSPÓŁCZESNY. Wielu filozofów (np. J. Balmes, J. Kleutgen, S. Tongiorgi, T. Zigliara, J. Gredt, D. J. Mercier, D. de Vorges, J. Marechal, R. Garrigou-Lagrange, P. Descoqs, F. Olgiati, A. Forest, H. Gouhier) i wiele ośrodków\n(Belgia, Francja, Hiszpania, Kanada, Niemcy, Polska, Włochy) podejmowało\nwysiłki, by filozofię Tomasza z Akwinu odczytać na nowo.\nTomiści pozostający pod presją współczesnych nurtów filozoficznych, a\ntakże nauk szczegółowych, nie zawsze pozostali neutralni w swym\nfilozofowaniu wobec dorobku filozofii współczesnej i nauk szczegółowych.\nZapożyczona metoda czy przejęty punkt wyjścia od innych nauk (czy filozofii)\npociągały za sobą determinację przedmiotu filozofii i wyznaczały apriorycznie\nkierunki rozwiązań filozoficznych.\nPoddając się modzie unowocześniania t., próbowano asymilować np.\nwyniki nauk przyrodniczych i formalnych, elementy filozofii I. Kanta, H.\nBergsona, fenomenologii czy filozofii analitycznej i in. – tworzono podstawy\npod tzw. t. lowański (Mercier, P. Gény, L. Noël, K. Kłósak), t.\ntranscendentalizujący (J. Maréchal, J. B. Lotz, E. Coreth, W. Brugger), t.\nfenomenologizujący (Forest, A. Brunner, G. Rabeau, A. B. Stępień), t.\nprecyzujący (J. Salamucha, J. Drewnowski, S. Kamiński), t. zachowawczy\n(Kleutgen, Tongiorgi, Zigliara, Gredt, S. Adamczyk). Choć wszystkim\nprzyświecał „zbożny” cel odnowy t., to jednak podejmowane drogi nierzadko\nstawały się drogami jego deformowania, co polegało na tym, że w tych nurtach\nrealizm tomistyczny tracił to, co było jego istotą, a mianowicie autonomię\nwobec innych nauk i filozofii oraz neutralizm w punkcie wyjścia.\nOd zakończenia II wojny światowej coraz częściej mówi się o t.\negzystencjalnym. Postawienie zagadnienia egzystencji w filozofii tomistycznej\nnie miało nic wspólnego z pojawieniem się współczesnego kierunku filozofii\negzystencjalistycznej. É. Gilson już przed 1940 zauważył naczelną rolę\nistnienia w myśli Tomasza z Akwinu, podobnie J. Maritain, na długo przed\nwojną (w latach 1932–1933) podkreślał rolę istnienia w bycie. Powyższe fakty\nświadczą, że powstanie egzystencjalizmu tomistycznego jest wewnętrznym\nfaktem tej filozofii.\nTwórcze odczytanie myśli Akwinaty jest dziełem Gilsona i Maritaina, a\nna terenie Polski M. A. Krąpca. O ile Maritain spopularyzował na nowo myśl\nAkwinaty, Gilson odkrył jej głębię i ukazał jej aktualność, to Krąpiec\nsformułował współczesną wersją filozofii realistycznej. Zasługa jego jest tym\nwiększa, że jako pierwszy opracował podstawowe dziedziny filozofii:\ndotyczące rozumienia świata, człowieka i kultury. Ponadto, przy współpracy z\nmetodologicznej refleksji w metafizyce (filozofii), akcentując priorytet\nprzedmiotu przy determinacji metodologicznych narzędzi wykorzystywanych\nw metafizyce. Inspirując się elementami bogatej tradycji filozoficznej –\nwspółpracując z S. Swieżawskim, M. Kurdziałkiem, K. Wojtyłą – ukazał w\ncałej perspektywie jej wartość, zaś opracowując na nowo szczegółowe\nproblemy filozoficzne, zbudował współczesną wersję autonomicznej filozofii\nFilozofia realistyczna w wersji t. egzystencjalnego jest jedną z najbardziej adekwatnych (jeśli nie jedyną) metod rozumiejącego poznawania świata,\nczłowieka i całokształtu jego działania. Niesie ona niezbywalne korzyści: prowadzi do poznania świata realnego (a nie wytworów naszej myśli czy konstruowanych teorii) oraz gwarantuje realizowanie się człowieka jako bytu poznającego, który jako taki może spełnić się tylko w poznaniu prawdy, której nośnikiem jest konkretnie istniejący byt.\nÉ. Gilson, Le thomisme, Str 1919, 19656 (Tomizm, Wwa 1960, 19982);\ntenże, L’esprit de la philosophie médiévale, I–II, P 1932, 19482 (Duch filozofii\nśredniowiecznej, Wwa 1958); tenże, L’être et l’essence, P 1948, 19622 (Byt i\nistota, Wwa 1963, 20062); I. M. Bocheński, ABC tomizmu, Lo 1950; M. D.\nChenu, Introduction à l’étude de saint Thomas d’Aquin, Mo 1950, 19743\n(Wstęp do filozofii św. Tomasza z Akwinu, Wwa 1974, Kęty 20012); M. A.\nKrąpiec, Egzystencjalizm tomistyczny, Znak 6 (1951), 108–125; É. Gilson,\nRealizm tomistyczny (oprac. zbiorowe), Wwa 1968; J. A. Weisheipl, Friar\nThomas d’Aquino. His Life, Thought and Work, Ox 1975 (Tomasz z Akwinu.\nŻycie, myśl i dzieło, Pz 1985); M. Gogacz, T. egzystencjalny na tle odmian t.,\nw: W kierunku Boga, Wwa 1982, 59–81; S. Swieżawski, Święty Tomasz na\nnowo odczytany, Kr 1983, 20023; Krąpiec Dz XIV; J. P. Torrell, Initiation à\nsaint Thomas d’Aquin. Sa personne et son oeuvre, Fri 1993; A. Maryniarczyk,\nT. Dla-czego?, Lb 1994, 20012; J. P. Torrell, Saint Thomas d’Aquin, maître\nspirituel, Fri 1996, 20022 (Święty Tomasz z Akwinu mistrz duchowy, Pz 2003);\nA. Maryniarczyk, Realistyczna interpretacja rzeczywistości, Lb 1999, 20052;\nM. A. Krąpiec, Dlaczego nieprzemijająca nowość myśli Tomasza?, w: Rozum\notwarty na wiarę, Lb 2000, 13–32; Święty Tomasz teolog. Wybór studiów, Wwa\nMONIZM (od gr. [monos] – jeden, jedyny) – stanowisko filozoficzne


Rodzinny wypad do Kołobrzegu | Tutaj mama!\nRodzinny wypad do Kołobrzegu\nKołobrzeg to miasto ,które ma w sobie niesamowity urok. Niezależnie od pory roku jest to wręcz idealne miejsce na rodzinny wyjazd. Każdy znajdzie tam coś dla siebie, a atrakcje stworzone z myślą o dzieciach spodobają się na pewno także rodzicom.\nNaszą wycieczkę rozpoczęliśmy od spaceru po kołobrzeskim molo. Przechodząc przez nie można cieszyć się śpiewem mew, a także podziwiać fale na morzu. Wejście na molo jest całkowicie bezpłatne.\nKolejnym punktem wycieczki była latania morska, która została zbudowana w 1945 roku. Jest to prawdziwy zabytek. Ze szczytu latarni można podziwiać piękne widoki.\nW okolicy ujścia rzeki Parsęta znajduję się handlowo-rybacki port z mariną żeglarską oraz przystanią, która obsługuje ruch pasażerskich statków. Obok znajduje się Skansen Morski, w nim znajduje się np. okręt ORP Fala.\nPodczas naszej wycieczki nie mogło zabraknąć także plażowania. Wiktoria uwielbia zabawy w piasku, a w szczególności zabawę łopatką. Co jeśli jednak podczas wyjazdu rodzinnego popsuje się pogoda? W takim wypadku warto odwiedzić aqua park, w którym znajduje się mnóstwo zjeżdżalni wodnych.\nTo nie koniec kołobrzeskich atrakcji. Nasze serce podbiły dwa parki rozrywki, do których na pewno znów wrócimy, kiedy tylko Wiktoria będzie nieco starsza. Pierwszy to westernowe miasteczko Dziki Zachód w Zieleniewie, kolejny to park rozrywki Pomerania Fun Park, gdzie można spędzić praktycznie cały dzień na świetnej zabawie.\nPoza miejscami na świeżym powietrzu, w Kołobrzegu znajdują się też inne atrakcje dla dzieci. Są one idealne o każdej porze roku i na pewno spodobają się maluchom oraz ich rodzicom.\nMuzeum w dzieciństwie zawsze kojarzyło mi się z czymś nudnym. W szczególności nigdy nie lubiłam oglądać obrazów. Byłam pod ogromnym wrażeniem, kiedy odwiedziłam Muzeum 6d w Kołobrzegu. Dzięki okularom, które w pewien sposób są magiczne, można doświadczać oglądania obrazów wszystkimi swoimi zmysłami.\nJeśli razem z rodziną lubicie nietypowe atrakcję, to na pewno spodoba Wam się Ukryta Kraina, która w rzeczywistości jest wystawą kulturalną dla najmłodszych. Wizyta w Ukrytej Krainie jest idealną okazją do zabawy i nauki dla dzieci oraz dorosłych.\nJeśli twój maluch boi się zwierząt, a w szczególności gryzoni, powinniście odwiedzić Miasto Myszy. Patrząc na te urocze stworzonka w bajkowym otoczeniu strach bardzo szybko minie. Kto nie chciałby zobaczyć myszy na księżycu?\nMam szczęście, że mieszkam blisko Morza. Uwielbiam wycieczki do Kołobrzegu. Jest jeszcze tyle miejsc, które musimy odwiedzić. Już nie mogę się doczekać, kiedy Wiktoria podrośnie i razem będziemy mogły szaleć na wszystkich atrakcjach, jakie można odwiedzić w Kołobrzegu.\nJest to idealna miejscowość nadmorska na rodzinny wyjazd, jednodniową wycieczkę, a także na dłuższe wakacje. Każdy znajdzie tam coś dla siebie.\nŁukasz Bier 25 sierpnia 2019 23:40\nCiekawe czy gryzoniom się podoba takie światło ;p\nxupingcom 28 sierpnia 2019 04:01\nUwielbiam Kołobrzeg, w ogóle uwielbiam nasze polskie morze. Przy następnej okazji wstąpię do tego muzeum. Przy okazji masz super bluzeczkę, bardzo ładnie podkreśla dekolt. Dodać do tego naszyjnik i byłoby idealnie.\nAnonimowy 29 sierpnia 2019 03:12\nBoisz się pająków? Albo żab? To idź tam gdzie jest ich najwięcej. Na pewno się ucieszysz... :o\nSkąd bierzecie takie rzeczy... Jak się boi to po co ciągnąć dziecko w takie miejsce? :( przykre to.\nPaulina Rychter 29 sierpnia 2019 23:18\nNie zrozumiałeś chyba tego co miałam na myśli. W mieście myszy właśnie maluch może się do nich przekonać, widząc je w różnych aranżacjach.\nAneta S. 1 września 2019 02:39\nUwielbiam polskie morze, niestety mamy do niego ok 600 km więc jeździmy tylko raz w roku, w czerwcu. W Kołobrzegu jeszcze nie byliśmy\nohso 6 września 2019 02:56\nCo roku jeżdżę nad polskie morze. Pogoda nie zawsze jest idealna, ale to nic i tak je uwielbiam. Masz przepiękną bluzeczkę ;) Takie paseczki można też kupić i przypiąć do stanika, dzięki temu każdą bluzeczkę możemy przerobić, aby je miała.\nMonika Kilijańska 8 września 2019 04:04\nLubię choć raz w roku jechać do Kołobrzegu czy Darłowa - dla mnie to jedne z piękniejszych miejsc Pomorza Zachodniego.\nKatarzyna Mirek 16 września 2019 01:07\nAle tam pięknie, dawno nie byłam.\nSonia 7 czerwca 2021 02:38\nMy w tym roku wybraliśmy góry i nocleg z wyżywieniem w Karpaczu, bo spodobała nam się oferta na stronie http://www.lesnydwor.karpacz.pl/noclegi-z-wyzywieniem . Przyznam też szczerze, że nie mogę doczekać się wyjazdu, bo marzę o nim od dawna i w końcu chciałabym mieć czas, w którym mogę się zresetować.\nNowak 19 czerwca 2021 05:04\nMnie marzą się wakacje za granicą i na pewno jeszcze w tym roku na takie wakacje pojadę. Może akurat kierunek Wyspy Kanaryjskie będzie odpowiedni? Dużo o tym ostatnio czytam na stronie https://wyspy-kanaryjskie.pl/ z nadzieją, że uda mi się pojechać na wymarzone wakacje. Wiele już się dowiedziałam, wiem co zwiedzać, więc mam nadzieję, że wszystkie plany pójdą po mojej myśli i w końcu zrealizuję swoje największe marzenie. Jest wiele do zobaczenia, więc już zaczynam planować!\nMarta 28 lutego 2022 13:16\nJeżeli chodzi o rodzinny pobyt to polecam wybrać się do luksusowe domki nad morzem | Sarbinowo bardzo fajny obiekt, z mnóstwem udogodnień dla rodzin z dziećmi. Wspaniała okolica cisza i spokój idealne miejsce do odpoczynku.


Rok Mieszka IV Laskonogiego - Starostwo Powiatowe w Raciborzu - powiat raciborski\nStrona główna / Powiat Raciborski / Rok Mieszka IV Laskonogiego\nRok Mieszka IV Laskonogiego - księcia raciborskiego i władcy Polski\nKsiążę raciborski i krakowski Mieszko IV Laskonogi (ok. 1142-1211), syn księcia Władysława II Wygnańca, wnuk księcia Bolesława Krzywoustego, był twórcą księstwa raciborskiego, panem na Krakowie, dzielnicowym władcą Polski.\nJako władca ziem nad górną Odrą dał się poznać jako dobry gospodarz - zapoczątkował osadnictwo miejskie, rozwijał górnictwo kruszcowe oraz handel. Był dobrodziejem Kościoła. Fundował i wspierał klasztory. W grodzie w Raciborzu, gdzie najczęściej przebywał, działała książęca mennica. W 1210 roku, jako najstarszy żyjący potomek Krzywoustego, objąłwładzę wielkoksiążęcą w Krakowie, stając się władcą senioralnym w państwie Piastów. Po śmierci w 1211 roku został pochowany w kościele katedralnym na Wawelu.\nOgłoszenie w Powiecie Raciborskim roku 2015 „Rokiem Mieszka IV Laskonogiego - księcia raciborskiego i władcy Polski” przyczyni się do poszerzenia wiedzy na temat jego życia i dokonań Księcia, wzmocnienia poczucia więzi społeczności lokalnych z własnym regionem i pozwoli na organizowanie kolejnych różnego typu przedsiewzięć, w szczególności organizację konkursów, prelekcji i wystaw poświęconych osobie księcia Mieszka.\nROK MIESZKA IV LASKONOGIEGO - KSIĘCIA RACIBORSKIEGO I WŁADCY POLSKI - program obchodów 15-04-02 11:04 65.95KB pobierz


Re: Router CB rozłącza się milion razy dziennie. - UPC\nRe: Router CB rozłącza się milion razy dziennie.\nRouter CB rozłącza się milion razy dziennie.\nMój router rozłącza się parenaście razy dziennie, dzwoniłem wiele razy na 813 813 813, wzywany był technik, który za 4 razym stwierdził, że nic sie nie da rady zrobić, gdyż kwiecień/maj UPC rozszerzyło jakieś częstotliwości( nie wiem czy dokładnie o to chodziło), które moje kable miedzy piwnicą a mieszkaniem nie łapią, i co jak router złapie złą czestotliwosć wykonuje reset, może wie ktoś więcej o tej sprawie i mógłby się podzielić.\nTechnik mówił, że sa 2 wyjscia albo się męczyć z tym albo zerwać umowę... za która bym musiał zapłacić bo panie w centrali oznajmiaja ze jest to moja wina ,,,\nGeneralnie chodzi i zwiększenie kanałów dosyłowych do modemu a co za tym idzie zaoferowanie prędkości 1 GB/s.\nNiestety od 2 mc walcząc z tym problemem mam już 3 modem oraz kolejną wizytę technika zaplanowaną na piątek.\nSłabo to widzę, bo u mnie technik przy okazji jednej wizyty podsumował, że ten rok jest niesamowity, bo po raz pierwszy nie miał wakacji z uwagi na ilość serwisów u osób narzekających na restarty Compala.\nCiekawi mnie pomysł na piątkową wizytę. Założony monitoring na modemie rzeczywiście potwierdził restarty kilka razy dziennie i skoki pingu.\nCzekam z niecierpliwością... bo braki sieci kilka razy w ciągu dnia doprowadzają mnie już do.... ;-)\nTo już mój drugi modem. Pierwszy się non-stop restartował.\nPo wymianie zasilacza przestał się restartować, ale teraz dla odmiany rozłącza sieć.\nU mnie po wizycie technika. Powymieniane trójniki, końcówki pozaciekane i generalnie w każdym punkcie pomierzona 'szczelność' sieci. Patrząc na parametry jest lepiej wiec modem nie powinien gubić nośnych a co za tym idzie nie powinien się restartować.\nTeraz pozostaje obserwować.\nWychodzi więc na to, że jak są problemy z restartami to trzeba zgłaszać na infolinii technicznej i nich technicy sprawdzają instalację. Tym razem technik, który przyszedł dość kontaktowy i zainteresowany rozwiązaniem problemu. Powiedział co robić gdyby się okazało, że problem powróci.\nSkoro technik stwierdził winę przewodów, to należy ten przewód na całej długości wymienić.


Tauron Nowa Muzyka 2012 w Katowicach: Dzień drugi [ZDJĘCIA i WIDEO] | Dziennik Zachodni\nCo jemy? To pytanie postawi sobie każdy zgłodniały festiwalowicz. Postanowiliśmy się przyjrzeć jaką ofertę gastronomiczną przygotowali organizatorzy. I trzeba przyznać, że jest całkiem nieźle. A nawet na bogato. Mamy więc na przykład pierogi ręcznie robione w różnych wariantach m.in. ruskie, z mięsem, kapustą i grzybami czy ze szpinakiem i serem feta. Koszt tej przyjemności to 3 kupony. Jest też nieśmiertelny kebab (4 kupony) czy cztery rodzaje pizzy (7 kuponów). Poza tym są bagietki podawane na ciepło z mięsami pieczonymi (za 4 kupony) czy... maszkety! Ku uciesze wielu jest też stoisko ze śląskimi specjałami, gdzie dostaniemy m.in. roladę wołową, kluski i oczywiście modrą kapustę (choć nie wiedzieć czemu jest opisana jako czerwona). Kosztować nas to będzie 4 kupony. Swoje stoisko ma również kuchnia, którą znamy z Jazz Clubu Hipnoza, gdzie dostaniemy m.in. słynne zapiekanki (7 kuponów).\nGość 02.09.2012 10:05:40\nCo jakiś czas nachalna promocja symboliki okultystycznej i satanistycznej połączona z dołowaniem i praniem mózgu infradźwiękami. Nowe idzie, h..... idzie. To jest muza dla ludzi wyciętych, którym wmówiono że to muza gdyż nie mają swego zdania.


Toaleta przenośna QUBE XG 21L THETFORD ANGLOB\n» Toaleta przenośna QUBE XG 21L THETFORD\nCena: 293,82 zł 293.82\nKod produktu: kam_9222\nProsty montaż obu części, za pomocą przycisku odblokowującego z tyłu toalety. Lejek za pomocą którego, z łatwością można dodać odpowiednią ilość płynu do zbiornika na nieczystości Płyn i wodę do spłukiwana może wlać bezpośrednio do górnego zbiornika. Pompka mieszkowa- ręcznie obsługiwana przycisk do spłukiwania, szybkie opróżnianie zbiornika przy pomocy jednego przycisku, obniżającego ciśnieni. Średnio można wcisnąć od 50 do 60 razy, zależy od siły nacisku dłonią.\nLekka kaseta na fekalia, którą można łatwo transportować. Unikalna, zintegrowana obrotowa rura spustowa, ułatwia opróżnienia zbiornika. Nie trzeba demontować ani czyścić oddzielnych części. Przycisk napowietrzania na dolnym zbiorniku zapobiega rozpryskiwaniu podczas opróżniania. Ogranicznik na zbiorniku na nieczystości utrzymuje rurę spustową we właściwym miejscu, dzięki czemu dwa zbiorniki można po prostu zatrzasnąć. Zbiornik na fekalia o pojemności 21L. Zbiornik na czystą wodę do spłukiwania o pojemności 15L.


rĂłwnieĹź wchĹanianie wapnia, - Forum poświęcone formacji Afro Kolektyw.\nrĂłwnieĹź wchĹanianie wapnia,\nWysłany: Śro 1:11, 26 Mar 2014 Temat postu: Takie tĹuszcze zwiÄkszajÄ\nJeszcze nie spotkalam sie z krajem,ktory mialby o naS Polakach dobre zdanie,wiec powinnismy najpierw pomyslec o sobie,dopiero pozniej zaczac myslec o defektach innych narodow. [link widoczny dla zalogowanych] Misha, ja mam maleĹkÄ\ndu ? [link widoczny dla zalogowanych] i juz nie mial lampy ani Alladyna,z ktorym sie zaprzyjaznil\nAndĹźelika - cĂłrka Anny Samusionek Ĺwietne efekty! Powodzenia :* Lekarz mi wypisaĹ Gravistat 250, ale niestety nie powiedzial ile mam przyjmowac, wiem ze mam rozpoczÄ\nc w pierwszym dniu okresu. miĹej sympatycznej bez naĹogĂłw. [link widoczny dla zalogowanych]\njestem juz 3miesiace po tej operacji wlosy zniszczyly sie troszke podczas zabiegu ale zaraz zostaly podciete jestem zadowolona i nie mam juz tych paskudnych czarnych..... IdÄ go wypucowaÄ, bo ostatnio mocno siÄ zakurzyĹ bardzo mi zlezy jesli wiecie to please help biust sie nie miesci... Znowu 100 samochodĂłw bÄdzie na kartkach. dziekuje za wszystkie odpowiedzi... Ale moĹźe ktoĹ bedzie chetny Ĺźeby go odkupiÄ :


czwartek, 28/5/2020 | 12:03 CEST\nYou are here: Home / Chrysler pacifica forum / Sprawdź czy jesteś na liście dłużników!\nJeszcze do 21 marca 2010 możesz założyć bezpłatne konto na stronie Krajowego Rejestru Długów i sprawdzić czy Twoje nazwisko figuruje na liście dłużników. Dodatkowo otrzymasz raport, z którego możesz się dowiedzieć jakie banki składały zapytanie o Ciebie w ciągu ostatnich 12 miesięcy.\nUważam, że warto sprawdzić siebie w bazie KRD zanim zaczniemy ubiegać się o kredyt. Dzięki temu możemy uniknąć niemiłej niespodzianki jeśli bank odmówi nam udzielenia kredytu z powodu figurowania na liście dłużników.\nAby założyć konto należy przejść na stronę konsument.krd.pl, kliknąć w link “załóż konto” i wypełnić formularz rejestracyjny. Po wypełnieniu formularza otrzymamy mailowo potwierdzenie założenia konta w serwisie. I w zasadzie można się już zalogować na swoje konto. W obrębie konta należy kliknąć w link “Sprawdź siebie”, a następnie przesłać na podany email czytelny skan lub zdjęcie dowodu osobistego.\nRaporty będą dostępne na naszym koncie w ciągu 24 godzin (w dni robocze) od wysłania skanu dowodu osobistego.\nU mnie trwało to tylko ok 20 minut – może dlatego, że jak się dowiedziałam z raportu – nie jestem wpisana na listę dłużników, ani też żaden bank o mnie nie pytał w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Ale to chyba dobrze…:)\nSprawdź czy jesteś na liście dłużników! Reviewed by admin on 22 lipca 2019 .\nJeszcze do 21 marca 2010 możesz założyć bezpłatne konto na stronie Krajowego Rejestru Długów i sprawdzić czy Twoje nazwisko figuruje na liście dłużników. Dodatkowo otrzymasz raport, z którego możesz się dowiedzieć jakie banki składały zapytanie o Ciebie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Uważam, że warto sprawdzić siebie w bazie KRD zanim zaczniemy ubiegać się o […]\nŚląskie meble Ja, jako mieszkaniec śląska od urodzenia, zawsze czułem duże przywiązanie do kultury śląskiej, zawsze czułem się tu dobrze i zawsze wiedziałem, że tu jest moje miejsce. Moja rodzina mieszka tu od pokoleń i wiele pokoleń będzie tu jeszcze mieszkać, przez co chcę zostawić coś dla nich, żeby i…\nMieszkanie 2-pok. 50 m2 Mieszkanie 2-pok. 40 m2 Cena za m2: 4,300 zł 4,300 zł Cena kupna: 210,000 zł 172,000 zł Rata kredytu w PLN: 1400 zł 1150 zł Średni zysk z najmu: 1200-1300 zł 1200-1300 zł Powyższe obliczenia to tylko przykład. Kupując mieszkanie należy samodzielnie rozeznać sie cenach wynajmu…


Folia do oczek | Urbanistyka : Urbanistyka\nPosted by admin on Listopad - 1 - 2015 | Komentowanie nie jest możliwe\nOczko wodne nie może rewelacyjnie wyglądać, bez poprawnie dobranych i posadowionych w nim roślin. Najistotniejszym elementem oczka wodnego jest, w związku z tym Nymphaea innymi słowy lilia wodna, znana też, jako grzybień. Kwiaty, a również liście lilii wodnej są renomowaną dekoracją, która powoduje, że zbiorniczek wodny wygląda rewelacyjnie oraz niepowtarzalnie. Lilie wodne, nie wyłącznie świetnie wyglądają, ale liście tych roślin stanowią asekurację przed słońcem dla ryb, a w przypadku, gdy są gęste miejsce zabawy i tarła. Nie zapominaj, że oczko wodne i folia do oczek to baza. Lilie wodne umieszczone w oczku mogą mieć bardzo różnorodny kolor, co w zasadzie zależy od preferencji. Oddziaływanie na wybór lilii wodnych mają także wymiar oczka, jego głębokość, szczebel zacienienia oczka i wielkość ryb w oczku. Jeżeli już zdecydujemy się na posadowienie w oczku wodnym lilii, pamiętajmy, by zrobić to adekwatnie. Jakakolwiek forma musi pozostać posadzona w oddzielnym zasobniku, by jedna z nich nie wyeliminowała drugiej. Nie zapominajmy także o wielkości pojemnika ze względu na wielkość lilii wodnej. Oczko wodne jest nadzwyczaj pięknym elementem, jakie ma prawo być usytuowane w ogrodzie. Korzystna folia do oczek wodnych zezwoli na budowę. Jednakowoż, aby oczko wodne wyglądało rewelacyjnie i efektownie potrzeba jest do tego roślinność pływająca. Ma prawo ona stanowić świetną atrakcję, a na dodatek jest też zdumiewającym naturalnym filtrem, jaki wyśmienicie wyłapuje związki azotowe. Roślinami pływającymi w oczku wodnym są również rośliny niezimujace, takie jak: hiacynty wodne, oraz pistie. Należałoby zwrócić szczególną uwagę też na roślinę, jaką jest orzech włoski, który także uznany jest, jako