Maj, 2014 | Stanisław Cybruch\nOpublikowano 31 maja 2014 Autor: Stanisław Cybruch\nPieniądze są jak szósty zmysł,\nbez którego nie sposób wykorzystać w pełni pozostałych pięciu.\nDziwny jest ten świat – śpiewał Czesław Niemen. Dziwny był, jest i będzie jeszcze długo – m.in. przez długi. Świat światem, ale 2,3 mln Polaków ma długi o łącznej wysokości 40 miliardów złotych. W tym gronie są także parlamentarzyści.\nReprezentanci narodu w Sejmie i Senacie RP, służą obywatelom, jak mogą – zwykle najlepiej. Jednak każdy indywidualnie, jako człowiek, ma na głowie – prócz spraw wagi państwowej – także swoje osobiste i najbliższej rodziny. Jako politycy wysokich lotów, starają się nie dawać po sobie znać, swoich problemów i kłopotów, ale one jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności, wychodzą na światło dzienne niczym sok w drylownicy, czy – dajmy na to – nocą z ziemi dżdżownice.\nWięc nasi posłowie – córy narodu i synowie – zapracowani po łokcie i uszy, oprócz trudnych i ciężkich spraw służbowej wagi, dźwigają na plecach i głowie, trudy swoje godne wielkiej powagi i szczególnej uwagi. Zaistniała oto taka zwykła prawidłowość w parlamencie: ci posłowie i senatorowie, którzy liderzą (czy państwo w to wierzą, czy nie wierzą) na liście najbogatszych milionerów, plasują się – o dziwo – także w czołówce ponad czterystu, najbardziej zadłużonych parlamentarzystów.\nWynika to z tego – teraz już całkiem serio – że zdecydowana większość z nich, zaciąga kredyty inwestycyjne, na zasilanie i rozwijanie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Chodzi w istocie o to, aby siedząc w Sejmie doprowadzić do powiększenia i pomnażania oraz umocnienia ich istniejących fortun.\nPrzodująca na liście milionerskiej reprezentantka PiS, posłanka Dorota Arciszewska-Mielewczyk (rocznik 1968 z Gdyni) – ma aż 9,5 mln złotych długu. Pani poseł, podobnie jak z największym ciężarem długu, z majątkiem własnym wartym blisko 18 milionów złotych, jest najbogatszą kobietą w Sejmie. To, niestety – smutny i tragiczny bagaż Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk pozostający w wyniku spadku po nagle zmarłym w wypadku lotniczym, mężu-przedsiębiorcy.\nNa niechlubnym podium poselskim, stoi na drugim miejscu poseł z Zakopanego, Andrzej Gut-Mostowy (rocznik 1960) z Platformy – 8,2 mln złotych długu, o czym informuje\n. Poseł Andrzej Gut-Mostowy, żyjący w stolicy polskich Tatr z wynajmowania i dzierżawy lokali, potrzebował nowego zasiłku finansowego z banku na sfinalizowanie zakupu kamienicy. Wziął, więc kredyt i wpadł w sidła długów.\nTrzecie miejsce, na tym samym „pudle” poselskim, zajmuje poseł z Kunek Mirosław Koźlakiewicz (rocznik 1957) z PO – z niemal 6,8 mln złotych długu. Jemu przydarzyło się nieszczęście zadłużenia, bo musiał kupić urządzenia drobiarskie, na jedną ze swoich ferm. Poseł musi ponadto uregulować zobowiązania finansowe względem Agencji Nieruchomości Rolnych powstałe z tytułu kupienia gruntów użytkowych.\nPosłanka PSL, lekarka i polityk Halina Szymiec-Raczyńska (rocznik 1949 z Łazów) ma 3,1 mln zł długu. Mieści się w tym przede wszystkim kredyt inwestycyjny.\nRoman Kotliński (rocznik 1967 z Koła) – wydawca, pisarz i dziennikarz, były duchowny – poseł partii Twój Ruch – ma zadłużenie 2,8 mln złotych.\nIrena Tomaszak-Zesiuk (rocznik 1954 z Turku), nauczycielka i samorządowiec – posłanka PO – zadłużona jest na 2,5 mln złotych.\nNorbert Wojnarowski (rocznik 1976 z Dobrego Miasta), polityk i samorządowiec – poseł PO – zadłużony jest na 1,9 mln złotych.\nLeszek Korzeniowski (rocznik 1955 z Warszawy), polityk i przedsiębiorca – poseł PO – ma dług w wysokości 1,5 mln złotych. Poseł Leszek Korzeniowski zajął piąte miejsce pod względem zarobków w 2013 roku – jak wykazał – wzbogacił się o 1,2 mln złotych. Ale jednocześnie zajmuje jedno z czołowych miejsc zadłużonych parlamentarzystów.\nJanina Władysława Okrągły (rocznik 1955 z Sosnowca), lekarka, polityk i samorządowiec – poseł PO – ma dług w wysokości 1,5 mln złotych.\nPiotr Paweł Tomański (rocznik 1969 z Przemyśla), polityk i samorządowiec – poseł PO – zadłużony jest na 1,4 mln złotych.\nWśród 10 największych dłużników w polskim parlamencie aż siedmiu jest z Platformy Obywatelskiej. To nie powinno dziwić, gdyż Platforma ma najwięcej najbogatszych posłów i sanatorów. Z ogólnej liczby parlamentarzystów, statystycznie długi ma dwóch na trzech posłów, bieżącej kadencji.\nPokaźną część stanowią, tzw. frankowcy, czyli osoby zadłużone we franku szwajcarskim. Pierwszym na liście wśród nich jest poseł Norbert Wojnarowski. W 2013 r., podobnych jemu spośród parlamentarzystów, z kredytami w obcej walucie, było ponad 70.\nKategorie: biznes, finanse, gospodarka, ksiądz, nauczyciel, partia, pieniądze, Polak, polityka, Polska, praca, Sejm, świat\t| Tagi: dziennikarz dług lekarz milion nauczyciel pieniądze PiS PO Polska poseł PSL Sejm Senat waluta\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 30 maja 2014 Autor: Stanisław Cybruch\nGłupota jest matką zbrodni.\nAle ojcowie są częstokroć genialni.\nPrawo jest po to, aby je omijać – mawiają Polacy. Ale tak jest tylko u nas. W innych krajach za siusianie po godzinie 22 można bardzo drogo zapłacić. A jeszcze w innych, za całowanie się w miejscu publicznym – wrzucają na dłużej do więzienia.\nWkrótce rozpocznie się na dobre sezon wypoczynkowy. Polacy wyruszą w różne strony świata, aby zaczerpnąć lepszego powietrza i wygrzać się e cieplejszym niż nasze, morze i słońce. Wyjeżdżając za granicę, trzeba wiedzieć, choć trochę o panujących w odległych krajach, zwyczajach i prawach. Inaczej mogą nas dotknąć przykre niespodzianki, albo dotkliwa kara. Serwis lotniczych rezerwacji skyscanner.pl, pokazuje klientom kilka dziwnych przepisów z całego świata, których znajomość powinna pomóc turystom w poruszaniu się w obcym świecie i unikaniu, jak ognia, kłopotów.\nMiasta, wyspy i plaże Włoch\nOd czterech lat we Włoszech obowiązuje 150 nowych przepisów, z których wiele jest tak kuriozalnych, że stają włosy na głowie. Na przykład, prosty i – zdaje się niewinny przepis – wprowadzono w Vigevano, nieopodal Mediolanu. Zakazuje on siadania w cieniu miejskiego posągu – informuje\n. A, kto tego nie wie i usiądzie, służby miejskie natychmiast wyłapią go i karzą grzywną 160 euro, od osoby.\nNa niewielkiej wysepce Capri blisko Neapolu, mieszkańcy wyjątkowo cenią sobie ciszę i spokój, więc lokalne władze zakazały noszenia zbyt głośnego obuwia. Zatem obowiązuje zakaz używania noszonych na nogach wyjątkowo głośno klapiące klapek. Natomiast na piaszczystych plażach miasta Eraclea, blisko Wenecji, która latem bywa niemiłosiernie zatłoczona, nie wolno budować zamków z piasku, bo można dostać po kieszeni.\nGdy jakimś trafem trafimy do miasta Eboli, leżącego na południe od Neapolu, pamiętajmy: tam – podobnie jak w polskim Elblągu – obowiązuje twardy zakaz całowania się w trakcie jady samochodem. Tylko trzeba wcześniej dobrze wyjaśnić problem: czy zakaz całowania dotyczy tylko kierowcy, czy jednak wszystkich ogóle w aucie, w tym także zauroczonych nowożeńców. Warto wyjaśnić te kwestię, bo mandat 500 euro wcale nie będzie aż taki słodki, jak buziak – dajmy na to – włoskiej trzpiotki.\nSzwajcaria może nas kosztować…\nW gościnnej Szwajcarii obowiązuje zakaz, tyle śmieszny, co i kosztowny. Nie można w tym kraju, spuszczać wody w toalecie mieszkania w bloku, po godz. 22. Nie wolno też sikać na stojąco mężczyznom w czasie ciszy nocnej, czyli powinni robić to na siedząco, a wodę spuszczać rano. Wyjście jest i takie, że można wziąć się na wstrzymanie robienia kupy i sikania, po prostu… aż do świtania.\nNie pal tytoniu w Amsterdamie!\nStolica konstytucyjna Holandii – Amsterdam – przyjmie nas chętnie, ale zabrania palenia tytoniu – pod rygorem kary – w miejscach publicznych, np. w barach, czy w cofee shopach. Daje nam jednak wyjście: jeżeli chcesz zapalić to możesz… skręta – tylko uważaj – z czystej marihuany, bo takie skręty są tam zupełnie legalne.\nNa południu Ameryki, czyli w USA, w stanie Alabama, panuje od niedawna zakaz – tutaj UWAGA – jeżdżenia kierowców z zasłoniętymi oczami. Dziwne? Ależ skąd! To przecież w interesie wszystkich – wielkich i małych – koniec końców na dobre wyjdzie władzy, policji oraz kierowcom i pieszym.\nW innym południowym stanie USA, na ciepłej pięknej Florydzie, bezlitosne prawo „dyskryminuje” młode singielki, które chcą sobie dla rozrywki poskakać na spadochronie, w niedzielę. Niestety, nie mogą. A jeśli podskoczą i to zrobią, może czekać je otwarta brama do więzienia.\nSingapur ma zakaz żucia gumy\nW Azji też nie ma żartów z prawem. Republika Singapur – 5,3 mln mieszkańców. Władze tego miasta-państwa południowo-wschodniej Azji, wprowadziły w 1992 roku, zakaz żucia gumy na ulicach i w miejscach publicznych. Chodziło konkretnie o czystość w mieście. I jest czysto na błysk. Jak z tego wybrnąć? Radzą doświadczeni turyści: trzeba mieć przy sobie miętówkę, brać ją do ust i będzie świeży oddech.\nDubaj przyciąga turystów z całego świata. Nic dziwnego – słynie z luksusowych kurortów i cudownie urządzonych plaż. Mogą one wydawać się doskonałym, wręcz rajskim, miejscem spędzenia romantycznych wczasów we dwoje. Jednak – uwaga! Obowiązuje tam rygor zakazu całowania się w miejscu publicznym. W okresie ostatnich kilku lat, bardzo wielu turystów trafiło do więzienia za jego złamanie. Rada i wniosek: możecie się całować tylko w hotelowym pokoju. A gdy komuś za mało to ewentualnie też w toalecie, ale już z dużym dreszczykiem „młodzieńczych” czy „złodziejskich” emocji.\nW południowo-wschodniej Azji obowiązuje zakaz także dziwny, choć może czasem bezkarny. Dotyczy owocu durian. Owoc ten, pochodzący z Brunei, Indonezji i Malezji, pachnie tak nieprzyjemnie i intensywnie, że czuć jego smród z daleka. Z tych przyczyn, w niektórych miejscach tego regionu (np. w hotelach czy na ulicach) są tabliczki z przekreślonym durianem i napisem „No durian”.\nTo oznacza zakaz jego spożywania, noszenia i przechowywania. Wprawdzie nie jest to zakaz stricte prawny, ale dla dobra sprawy i dla dobra własnego i otoczenia, lepiej nie mieć tego owocu w hotelu, i nie narażać się na zbyteczne tłumaczenia w obliczu władz.\nKategorie: Ameryka, Dubaj, Europa, moralność, plaża, Polak, Polska, świat, Słońce, USA\t| Tagi: Azja cisza Dubaj kara pocałunek Polak Polska prawo skręty świat toaleta turysta więzienie woda wycieczka władza Włochy zakaz\t| 2 Komentarze\nZdobywać majątek za cenę zdrowia, znaczy to samo, co odciąć sobie nogi, by kupić za nie parę butów – powiedział ongiś amerykański filozof Prentice Mulford. Ale było to tak dawno, że żaden liczący się dziś lekarz, choćby nawet o tym słyszał – nie pamięta.\nLekarze w Polsce pracują ciężko, bo gonią za jak najwyższą kasą, do kieszeni. Wciąż narzekają na zarobki, choć mają całkiem niezłe. Elita lekarska, zatrudniona w dzień, zarabia tyle, ile średnia krajowa, czyli ponad 4 tys. zł. Oficjalnie stawka za godzinę pracy specjalisty sięga 150 zł. – Bo wycena świadczeń NFZ jest z kosmosu – mówi „Gazecie Wyborczej” szef związku zawodowego lekarzy.\nNajwięcej zarabiają kardiolodzy\nW 2007 roku, średnia zarobków lekarzy z II stopniem specjalizacji, wyniosła 5923 zł brutto. Obecnie taki sam lekarz na etacie, zarabia średnio 7675 zł, zaś na umowie kontraktowej 10 278 zł – informuje\n. Jak mówi dyrektor dużego szpitala w Łodzi, regularnie wypłaca pensje po 30 tys. złotych brutto miesięcznie. A mniej więcej 20 tys. zł zarabia u niego kilkudziesięciu lekarzy.\nNajwięcej, bo najwyżej zarabiają kardiolodzy interwencyjni, którzy zwykle i najczęściej ratują pacjentów z zawałem serca. Pracodawca, stosuje zwyczajowo zasadę, umawiania się z nimi na stawkę godzinową, plus honorarium za każdy wykonany zabieg. Czasami bywa, że lekarz dostaje za zabieg nawet 50 proc. wartości tego, co NFZ płaci szpitalowi za wykonaną operację. A płaci, np. „za angioplastykę wieńcową 13,5 tys. zł, za zabieg”.\nChoroba usunięta, z dodatkiem pacjenta\nPonieważ lekarzy brakuje w Polsce, wielu pracuje na kilku etatach, lub każdego dnia w kilku placówkach. Według portalu newsweek.pl, wygląda to tak: lekarz pędzi ze szpitala do prywatnej kliniki, potem do własnego gabinetu, a później na dyżur. Lekarze pracują obecnie więcej niż kiedykolwiek, zarabiają też więcej. I tylko pacjenta żal…\nEfekty zabieganych i zapracowanych lekarzy są czasem opłakane…, przez szpitale i pacjentów. Bo nierzadko bywa tak, jak w szyderczej fraszce: „Choroba usunięta, z dodatkiem pacjenta.” Mrożące krew w żyłach, podobne sprawy, opisują dość często media. Raz, że dziecko umarło w szpitalu, innym razem – osoba dorosła. Staje się to zwykle z winy lekarza, ale żeby tej winy dowieść, trzeba mieć końskie zdrowie i dużo bardzo dużo kasy na adwokatów i sądy.\nDramatyczne przypadki operacji\nOto kilka nietypowych, a może wprost przeciwnie – typowych przypadków. Pacjentka szpitala z Opola, po źle wykonanej operacji laparoskopowej, niewiele brakowało, aby straciła życia. Odratowano ją z trudem po silnym wstrząsie pokrwotocznym.\nMłoda lekarka opowiada, że ma klientkę, której pewien lekarz zaproponował operację o 3 w nocy. Gwarantował, że – mimo późnej pory nocnej – będzie w świetnej formie. W końcu zabieg wykonał w dzień, ale w nodze pacjentki zostawił gazik wielkości 10 na 10 cm. Guzik odkryli dopiero po kilku tygodniach inni lekarze.\nMłody piłkarz, w pachnącej luksusem prywatnej klinice, poszedł pod nóż wieczorem. Bogaty nie był, ale wróżono mu wielką karierę, więc pomyślał, że teraz zapłaci słono za wycięcie żylaka na nodze, a potem zostanie drugim Lewandowskim i odbije sobie dzisiaj poniesione straty. Jednak chirurg, zamiast usunąć żylaka, przeciął mu żyłę udową. Ruszył krwotok, i zaczęła się hałaśliwa – w napięciu nerwów – jazda karetką na sygnale do publicznego szpitala, natychmiast szybka operacja, potem kolejna – opisuje\nNajmniej zarabiają stażyści\nMłody chirurg z Podkarpacia twierdzi: prywatne kliniki to dla lekarzy eldorado. Zarabiają 11 tys. zł miesięcznie na rękę, głównie na dyżurach (biorą nawet trzy w tygodniu) i fuchach. Oficjalne statystyki podają, iż w okresie ostatnich 5 lat zarobki lekarzy wzrosły od 100 do 120 proc. „Gwiazdy kardiologii i kardiochirurgii, znani chirurdzy i ginekolodzy” – wyciągają nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych miesięcznie.”\nA mniej znani też nie maja powodów do narzekań. Ordynator oddziału kardiologii w Legnicy miesięcznie ma 13,5 tys. złotych (plus dyżury), anestezjolog w szpitalu w Poznaniu otrzymuje 21 tys. zł (z dyżurem), ginekolog położnik szpitala w Opolu zarabia 12 tys. zł, w tym dyżury.\nNajmniej zarabiają, ze zrozumiałych względów, stażyści – między 2 a 3 tys. zł na rękę – i lekarze rodzinni. Z danych firmy Sedlak & Sedlak, zajmującej się m.in. doradztwem rynkowym i badaniem zjawisk kadrowo-płacowych, podaje, że średnie pobory lekarza pierwszego kontaktu w kraju, wynoszą 5,6 tys. złotych brutto.\nPolska ma najmniej w UE lekarzy\n– Lekarzy jest za mało. Więc musimy pracować, bo jak odpuścimy, to nie będzie miał, kto leczyć ludzi – tłumaczy młoda urolożka. W tej sytuacji, rozsądni lekarze pracują rozsądnie i służą z pełną powagą i uczciwie pacjentom. Z braku lekarzy, poważny problem ma Warszawskie Hospicjum dla Dzieci. Od trzech lat szuka bezskutecznie specjalistów, a chętnych nie ma, choć dyrekcja proponuje pensję 10 tysięcy złotych miesięcznie, a ponadto mieszkanie i służbowy samochód.\nJak ta sprawa wygląda w statystyce? Polska, w przeliczeniu na liczbę mieszkańców, ma najmniej lekarzy w całej UE, bo zaledwie dwóch na tysiąc obywateli – podają: OECD i KE. Tymczasem w małej Norwegii przypada czterech, a w Grecji sześciu. Blisko 5 lekarzy na 1000 mieszkańców ma Austria, a prawie 4 mają – Szwajcaria, Hiszpania i Portugalia. W okresie ostatnich 10 lat, liczba lekarzy we wszystkich krajach unijnych wzrosła, z wyjątkiem Polski i Estonii.\nKategorie: dyrektor, dzieci, Europa, finanse, ludzie, medycyna, nauka, pieniądze, Polak, Polska, praca, zdrowie, życie\t| Tagi: chirurg choroba dyrektor kardiolog karetka klinika lekarz NFZ OECD operacja ordynator pacjent piłkarz Polska płaca specjalista szpital zarobek\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 29 maja 2014 Autor: Stanisław Cybruch\nNasz wielki wieszcz Adam Mickiewicz pisał: kobieto – puchu marny, ty wietrzna istoto. Tymczasem wielki Allach w religii muzułmańskiej, utrzymuje, iż kobiety, jako istoty marne, podlegają woli mężczyzn, gdyż Bóg dał wyższość jednym nad drugimi. I z tej wyższości, mężczyźni, kobiety zabijają.\nW Europie i USA kobiety przez długie lata walczyły o swoje prawa. Wywalczyły w końcu, wprawdzie nie to, co im się należy, ale jednak… W cywilizacji islamu nie mają godnych praw, bo rządzący duszami żywych duchowni, tak chcą i każą. Każą tak chcieć płci męskiej, która może wszystko wobec kobiet, np. oskarżyć bez sądu i zabić. To niby w imię wielkiego Allacha i świętej księgi Koranu.\nW świętej księdze Koranu zapisano: „Mężczyźni stoją nad kobietami ze względu na to, że Bóg dał wyższość jednym nad drugimi, i ze względu na to, że oni rozdają ze swojego majątku. Przeto cnotliwe kobiety są pokorne i zachowują w skrytości to, co zachował Bóg. I napominajcie te, których nieposłuszeństwa się boicie, pozostawiajcie je w łożach i bijcie je!” Ale wielki i wszechmocny Allach nie powiedział, że „stojące nad kobietami mężczyźni”, mają prawo kobiety zabijać.\nNiestety, wielki Allach swoje a mężczyźni swoje, wobec kobiet. Media światowe podały: 25-letnia dziewczyna Farzana Iksal, została we wtorek, 27 maja 2014 roku, przed budynkiem sądu w Pakistanie, ukamienowana. Dokonali tej zbrodni członkowie jej rodziny, za „poślubienie mężczyzny, którego kochała” – informuje\nZobacz zdjęcie - happening w ramach akcji przeciwko kamieniowaniu kobiet (© AP Photo/Lefteris Pitarakis) –\nOjciec zabitej kobiety tłumaczył, że było to tzw. morderstwo honorowe, które miało na celu oczyścić dobre imię rodziny. Do zabicia doszło w czasie, kiedy Farzana Ikbal czekała na otwarcie budynku sądu, w mieście Lahore. Kobietę zaatakowało kamieniami i cegłami około tuzina mężczyzn – podała lokalna policja. Wśród napastników byli m.in.: jej ojciec, dwóch braci i były narzeczony. Według policji, poza ojcem, wszyscy napastnicy Farzany uciekli.\nOjciec zatrzymany przez policję przyznał się do winy, ale – jak tłumaczył – morderstwo miało charakter honorowy. Zdaniem miejscowych organizacji broniących praw człowieka, tego typu przypadki często zdarzają się w Pakistanie. Bo panuje przekonanie, że poślubienie osoby wybranej przez kobietę, plami honor rodziny. Szacuje się, że rocznie w Pakistanie, co roku ginie około tysiąca kobiet, w wyniku tak zwanych „morderstw honorowych”.\nW ocenie brytyjskiej agencji Reutera, liczba ta może być faktycznie dużo wyższa, gdyż aktywiści organizacji praw człowieka zbierają informacje wyłącznie w oparciu o doniesienia prasowe. Jak podkreśla agencja Reutera, osoby powiązane z dokonywaniem „morderstw honorowych”, rzadko bywają skazane sądownie za zabójstwo. Pakistańskie prawo zakłada bowiem, iż rodzina może wybaczyć zabójcy czynu morderstwa, a tym samym zwolnić go od odpowiedzialności karnej.\nKategorie: media, mężczyzna, policja, religia, śmierć, świat, wiara\t| Tagi: Allach Bóg bracia islam kamienowanie kobieta Koran mężczyzna morderstwo ojciec Pakistan policja prawo sąd ślub\t| Napisz odpowiedź\nLaureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki, Albert Einstein, zauważył, iż logika zaprowadzi cię z punku A do punktu B, a wyobraźnia zaprowadzi cię wszędzie. Mając tę genialną myśl wybitnego fizyka na uwadze, premier Tusk użył wyobraźni i powiedział coś, co w kampanii wyborczej miało wstrząsnąć wojującą partią opozycyjną i narodem. I wstrząsnęło, aż zatrzęsła się, cała scena polityczna w kraju…\nKryzys rosyjsko-ukraiński skłonił nasze władze do myślenia. Premier – drogą dedukcji – doszedł pewnego dnia do wniosku, że Polska musi się zbroić, i to na potęgę. Przy okazji obwieścił prawdę tyleż objawioną, co nigdy wcześniej w żadnych nawet najtajniejszych gabinetach wojskowych, niestworzoną. Rzekł bowiem, że z naszym bezpieczeństwem jest tak źle, iż tylko diabeł wie, czy w Polsce dzieci 1 września pójdą do szkoły. O ile politycy opozycji to okpili, o tyle rządzący – do modernizacji polskiej armii ruszyli.\nRewolucja informatyczna, rozpoznanie kosmiczne i drony\nI, choć wcześniej mówiono o 10 miliardach przeznaczonych na unowocześnienie i modernizację polskich sił zbrojnych, dzięki czemu polska marynarka wojenna otrzyma rakietowe okręty podwodne, więc będziemy potęgą (?), teraz słyszymy dodatkowo o setkach milionów złotych rocznie, na projekty obronne związane z „robotyką i cyberbronią” dla armii. W tych planach, kluczowy projekt zakłada budowę polskiej flotylli bezzałogowych samolotów wojskowych, czyli – w nowoczesnym języku – dronów.\nRąbka tajemnicy uchyla prezydenckie Biuro Bezpieczeństwa Narodowego (BBN), wedle którego, już od przyszłego roku ruszą inwestycje modernizujące armię i skoncentrują się głównie na technologiach cyfrowych i rewolucji informatycznej oraz rozpoznaniu kosmicznym i dronach – podaje serwis wp.pl, powołując się na „Rzeczpospolitą”.\nNajpotężniejsze armie świata… i Polska\nZanim plany inwestycyjne zaczną być wcielane w życie, BBN musi przekonać rząd do tego, aby na drony i inne inteligentne bojowe roboty, dawać każdego roku 750-800 mln zł. W dzisiejszej strategii wojskowości bezzałogowe samoloty, czyli drony, stanowią przedmiot pożądania wszystkich „najpotężniejszych armii świata”, więc nie jest to tylko szpan, i Polska musi znaleźć się w tym gronie, bo tak zakłada prezydencki plan.\n- Program wprowadzania zdalnie sterowanych samolotów i pojazdów ma objąć nie tylko wojsko, ale i policję, straż graniczną, inne służby MSW i ratowników. Ponadto prezydent RP słusznie chce, aby drony były produkowane przede wszystkim w Polsce – informuje\nPolska armia ma polskie drony zwiadowcze\nŻeby polskie umysły naukowo-techniczne zbytnio się nie trudziły, zaawansowanej technologii do bezzałogowych polskich maszyn bojowych, dostarczą nam przodujące w tym, firmy amerykańskie i izraelskie. Jak zakłada plan, polskie firmy będą prowadziły współpracę w tym dziele, z zagranicznymi podmiotami. Zresztą polska armia korzysta już m.in. z dronów zwiadowczych, produkowanych przez spółkę WB Electronics, w Ożarowie Mazowieckim.\nW oparciu o doświadczenia badawczo-rozwojowe i nowoczesne technologie, jakimi dysponuje nasza spółka, m.in. w dziedzinie wojskowej techniki elektronicznej i oprogramowania, pod kierunkiem WB Electronics powstało w 2013 roku, polskie konsorcjum budowy dronów bojowych. W jego składzie są m.in.: Instytut Lotnictwa, Wojskowe Zakłady Elektroniczne i Wojskowa Akademia Techniczna.\nKategorie: dron, dzieci, inwestycje, nauka, pieniądze, Polak, policja, Polska, premier, samolot, świat, technologia, wojsko, wybory\t| Tagi: armia BBN dron dziecko Electronics plan policja polityka Polska premier robot rząd straż świat Tusk wojsko\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 28 maja 2014 Autor: Stanisław Cybruch\nPsu, który ma pieniądze,\nmówi się: „Szanowny panie psie”.\nJako instytucja państwowa – NFZ został powołany, zgodnie z przyjętą ustawą – do wypełniania w systemie opieki zdrowotnej, funkcji płatnika procedur medycznych z obowiązkowych składek ubezpieczenia zdrowotnego, osób ubezpieczonych. Finansuje, zatem, świadczenia zdrowotne ubezpieczonym, w przychodniach i szpitalach, i refunduje leki. A jak wynagradza swoich urzędników?\nKażdy płatnik składki zdrowotnej w Polsce, chce wiedzieć, na co idą jego pieniądze. Na ogół mamy świadomość, że składki idą do wielkiego wspólnego worka z kasą ogólną Polaków, aby w razie potrzeby, mieć bezpłatną pomoc medyczną. Ale o tym, że idą nie zawsze na procedury szpitalne, czy w przychodniach, zapewne nie wiemy. Dociekliwi dziennikarze postanowili to sprawdzić. I co wyszło?\nWyszło przed wszystkim to m.in., ile zarabia na nas Narodowy Fundusz Zdrowia oraz to, ile zarabiają biurokraci Narodowego Funduszu Zdrowia. – NFZ legitymuje się najniższym wskaźnikiem kosztów administracyjnych, wśród pokrewnych instytucji w państwach UE – powiedział na wstępie Mariusz Szymański, rzecznik pomorskiego oddziału Funduszu Zdrowia. Ale o konkretne informacje z pomorskiego NFZ łatwo już nie było, więc nieustępliwi redaktorzy, postanowili dopiąć swego…\n- Poprosiliśmy centralę Narodowego Funduszu Zdrowia o informacje dotyczące wynagrodzeń. Dane spłynęły do nas w ciągu tygodnia – pisze serwis\n. Z nadesłanych materiałów wynika, iż w strukturze NFZ działa Centralę NFZ i 16 oddziałów wojewódzkich. Łącznie w NFZ pracuje 5092 osób, z tego w Centrali jest 380 pracowników. Koszty wynagrodzenia w 2013 roku osiągnęły 305 966 tys. zł, a rok wcześniej – 305 636 tys. zł, zaś w 2011 roku – 300 513 tys. złotych.\nZarobi urzędników NFZ kształtują się różnie. Ale na ogół nikt nie ma powodu do narzekań. Bo pensja ponad 4 tys. zł miesięcznie, przy najniższej w kraju 1600 zł, nie jest wcale najgorsza. W każdym razie, średnio – najmniej w 2013 roku zarobili – pracownicy oddziału lubuskiego NFZ (4 394 zł) i małopolskiego (4 634 zł), a najwięcej – zatrudnieni w Centrali (średnio 8 629 zł) i oddziale mazowieckim (6 197 zł).\n- Wysokość wynagrodzeń dla pracowników NFZ jest ustalana w planie finansowym na kolejny rok, a następnie zatwierdzona przez ministra zdrowia i ministra finansów. Sposób wynagradzania poszczególnych pracowników jest zgodny, z ustalonym w drodze porozumienia ze związkami zawodowymi, układem zbiorowym pracy – informuje Sylwia Wądrzyk, główna specjalistka w Biurze Komunikacji Społecznej Centrali NFZ.\nA więc, ile zarabiają w Centrali NFZ? Pensja podstawowa dyrektora gabinetu prezesa, waha się – od 6485 do 11550, a dyrektora departamentu – od 6485 do 11550. Natomiast rzecznik prasowy Centrali zarabia od 3895 do 10950. Nieco wyżej ma kierownik delegatury – od 4415 do 9790 zł. A wynagrodzenie naczelnika biura wynosi 4415 do 9790 zł, zaś kierownika działu – od 2855 do 8500 złotych. Nie wiemy jednak, ilu dyrektorów gabinetu ma prezes, ani ilu jest dyrektorów departamentów.\nWiemy natomiast, ile zarabia prezes NFZ. – Wynagrodzenie miesięczne Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, nie może przekroczyć sześciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego – informuje Sylwia Wądrzyk, główna specjalistka w Biurze Komunikacji Społecznej Centrali NFZ.\nTo jedynie tylko ogólniki. A, gdzie konkrety? Oto są i one. Prezes NFZ zarabia aktualnie około 20 tysięcy złotych. Natomiast jego zastępcy, a jest ich trzech: do spraw finansowych, ds. medycznych i ds. służb mundurowych – mają po około 15 tys. złotych.\nTo jeszcze nie wszystko. Pracownicy, w tym prezesi i dyrektorzy NFZ, co roku otrzymują różne premie. W 2013 roku pracownicy Centrali NFZ, otrzymali nagrody w wysokości łącznej 220.450 zł, a w 2012 roku na premie wydano 276.418 złotych.\nNa nurtujące pytanie: czy zarobki w NFZ są atrakcyjne? – pada smutna, ale intrygująca odpowiedź. – Mamy duże problemy z zatrudnieniem lekarzy, zwłaszcza do działów kontroli i informatyków. To najlepiej świadczy o tym, że warunki finansowe, proponowane przez Fundusz, wcale nie są takie atrakcyjne. Warto tu też podkreślić, że zadań pracownikom NFZ przybywa, a ich liczba wzrasta nieznacznie – powiada Andrzej Troszyński, rzecznik prasowy Centrali NFZ.\nDodajmy, że w 2013 roku, NFZ na podróże lotnicze i kolejowe swoich zapracowanych pracowników, wydał 212 tys. złotych. Nie znamy kwoty wydatków urzędników NFZ, na wyjazdy służbowe w kraju oraz na wczasy krajowe i zagraniczne, a także na kursy, konferencje i kilkudniowe wypady rekreacyjne z rodzinami. Przychody i koszty NFZ w 2013 roku wyniosły około 67 mld zł.\nKategorie: budżet, finanse, medycyna, minister, pieniądze, Polak, Polska, wynagrodzenie, zdrowie\t| Tagi: centrala dyrektor medycyna nagroda NFZ pieniądze praca pracownik prezes płatnik rzecznik urzędnik usługa zarobek zysk\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 27 maja 2014 Autor: Stanisław Cybruch\ntemperowane przez dziennikarzy.\nParlament Europejski ma 766 członków, w tym 51 Polaków. Jest instytucją jednoizbową Unii Europejskiej, której członkowie – jako reprezentanci państw unijnych – wybierani są przez obywateli na 5-letnią kadencję. Oficjalną siedzibą PE jest Strasburg, ale większość obrad parlamentu odbywa się w Brukseli.\nEurowybory 2014 zakończone. Przeszły do historii, jako bezbarwne w treści, nijakie w kierunkach pracy dla obywateli krajów Unii, smutne i wręcz kompromitujące kadrowo. Jednych wyborcy demokratycznie trafnie odstrzelili z list, innych wybrali – dla zabawy i oczekiwań kabaretowo-rozrywkowych w PE. Bo nie ma to, jak polityk śmieszny, z głupawą mową i błazeńskim wyrazem twarzy, któremu głoszone teorie współczesnego świata wychodzą czasami… zmierzwionymi, siwymi, brudnymi włosami.\nNa bezbarwnym tle było szaro, buro, źle\nPlatforma niby wygrała wybory do Parlamentu Europejskiego, choć straciła procenty poparcia i kilku posłów, w stosunku do liczby poprzedniej. Prawo i Sprawiedliwość też wygrało, wszak liczbą europosłów z PO się zrównało i ma więcej niż miało. Partia rządząca Donalda Tuska wyprzedziła na wirażu PiS Kaczyńskiego o 24 345 głosów. Pojawiło się na liście polskich eurodeputowanych kilka nowych twarzy, a przepadli z kretesem niektórzy z dotychczasowych i nowi chętni, m.in. celebryci i sportowcy.\nZobacz zdjęcie – europoseł Anna Fotyga (Foto: Newspix) –\nZostały wybrane ponownie takie gwiazdy PO, jak m.in. Jerzy Buzek, który jako premier AWS zasłynął dziurą budżetową Bauca, czy Janusz Lewandowski – były minister od dzikiej prywatyzacji przemysłu, któremu w pracy dla Polski najlepiej udało się wyrzucić na bruk setki tysięcy robotników. Wszedł nowo wybrany poseł PO, Bogdan Zdrojewski, zasłużony jako minister kultury, sowitym obdzielaniem Kościoła milionami złotych.\nPonownie w Parlamencie Europejskim zasiądą z ramienia PiS, takie wybitne postaci od pustego gadania i zwiedzania świata na koszt podatników, jak: Ryszard Czarnecki – zasłużony w popisach medialnych i językowych, Anna Fotyga – była minister spraw zagranicznych z PiS, znana z robienia ukrzyżowanej mimiki i listów smoleńskich celujących w rządzących, czy profesor filozofii Ryszard Legutko, który jako minister edukacji, próbował edukować młodych Polaków i nauczycieli na modłę radiomaryjną.\nW zażartej walce zwycięstwo korwinistów\nWybory europejskie 2014 w Polsce przebiegały pod znakiem zażartej walki politycznej między dwoma czołowymi partiami prawicy: PO i PiS. W efekcie stało się tak, jak w starym przysłowiu: gdzie się dwóch bierze za łby, tam trzeci skorzystać chęć miałby. I skorzystał wybitny Korwinista. Od 25 lat z uporem maniaka dążył do zwycięstwa, aż dopiął swego. Tak pomogła mu Warszawa: korwiniści zdobyli 50 proc. głosów na Białołęce, a PO 50 proc. na Wilanowie. W więzieniach triumfowała PO, a na wsi PiS.\nZobacz zdjęcie -Janusz Korwin-Mikke na zamieszkach, CC BY 2.0 (Foto: Piotr Drabik) –\nPo wyborach ocierają łzy nieszczęścia lub klęski i pożegnania się z marzeniami o PE. Przegrały sromotnie partie: antykościelny Twój Ruch/Europa Plus Janusza Palikota, niby radiomaryjna, lecz raczej jednak antypisowska Solidarna Polska dziecinnie uśmiechniętego Zbigniewa Ziobry, partia świeżo pieczona na rusztach byłego ministra sprawiedliwości i sztucznie nadmuchiwana rychłym zwycięstwem, Jarosława Gowina oraz silnie antyunijna i antyeuropejska koalicja kilkudziesięciu organizacji Ruchu Narodowego.\nPowyborcze skomlenia i porachunki\nW dzień po wyborach, lider SLD Leszek Miller z satysfakcją ogłasza: Koniec projektu Palikota, został ukarany! PSL zaś, z nieskrywanym pochlebstwem wobec swojego współrządzącego PO, bije ostro w partię prezesa Kaczyńskiego: Mandaty PiS zostaną zmarnowane! Sypie się w proch, po klęsce wyborczej, partia Zbigniewa Ziobry: Odchodzi kolejny poseł? Partia straciła już dwóch posłów koniecznych w utrzymaniu klubu parlamentarnego. W sobotę Tomasz Górski wysłał pisemne zawiadomienie o odejściu z klubu Solidarnej Polski. Wcześniej zrobił to podobno Ludwik Dorn.\nUszczęśliwiony takim obrotem sprawy, Adam Hofman, rzecznik PiS – rozkazuje Solidarnej Polsce: Rozwiązać się! I ucina spekulacje o tym, czy po sromotnej klęsce wyborczej, politycy Solidarnej Polski znowu mogą pojawić się w szeregach PiS.\nLiże też rany powyborcze, prezydent Krakowa, który w rozgoryczeniu z referendum połączonym z eurowyborami, mówi: „Jesteśmy stratni 3 mld zł”. Obywatele Krakowa wypowiedzieli się w referendum przeciwko planowanym przez władze miasta Igrzyskom Zimowym. Dlaczego wypowiedzieli się tak? „Bo zostali świadomie wprowadzeni w błąd” – twierdzi prezydent Jacek Majchrowski.\nKategorie: demokracja, Europa, ludzie, media, minister, partia, Polak, polityka, premier, referendum, wybory\t| Tagi: Bruksela Buzek Czarnecki Gowin Hofman Kraków minister Palikot PE PiS PO Polska poseł SLD Unia wybory Ziobro\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 25 maja 2014 Autor: Stanisław Cybruch\n- Oceniaj dziewczynę przy pracy, a nie w tańcu – głosi przysłowie duńskie. Polki oceniane są zwykle wyłącznie przy pracy. I wiadomo: ciężko pracują. To powszechna opinia o naszych paniach w kraju i poza granicami. W kraju ciężko pracują, na dwóch etatach: najpierw w zakładzie pracy, a potem w domu. Na Zachodzie – na ogół mają tylko jeden etat: w zakładzie pracy. A zarabiają więcej. Ile i gdzie?\nWedług „Rzeczpospolitej” – polskie opiekunki podbiły Europę. Obecnie jest ich ponad 200 tysięcy w krajach starej Unii, głównie w Niemczech. Nasze opiekunki, przeważnie w wieku 50+, zarabiają na życie pracą opiekuńczą nad osobami starszymi. Począwszy od 2004 roku, czyli po wejściu Polski do UE, ruszyła fala wyjazdów młodych, odważnych, wykształconych i ambitnych ludzi, do państw starej Europy, za pracą. Jak wynika z danych szacunkowych, aktualnie pracuje na Zachodzie Europy, około trzech milionów Polaków; najwięcej w Niemczech i Wielkiej Brytanii.\nZa pracą wyjechali zarówno ci, którzy mieli w kraju jakieś zajęcie, jak i bezrobotni. Wyjechali pracownicy fizyczni i umysłowi: kierowcy, budowlańcy, biurokraci, artyści, informatycy, lekarze, pielęgniarki, nauczyciele. Pracują tam w takich zawodach czy zajęciach, których miejscowi zwykle, nie chcą podejmować.\nUtarło się szydercze pytanie: powiedz, gdzie pracujesz Polaku? – Na zmywaku! – pada odpowiedź. Nierzadko osoby z wyższym wykształceniem przyjmują pracę fizyczną, np. w ogrodzie, sadzie, rolnictwie czy na zmywaku w kawiarni lub restauracji, byleby mieć pracę i zarobić na utrzymanie siebie i rodziny w kraju.\nJak podaje portal „Wirtualnej Polski” – w opinii Agnieszki Satoła, socjolog z Wyższej Szkoły w niemieckiej Fuldzie, która w swojej pracy doktorskiej zajęła się sytuacją polskich opiekunek zatrudnionych w niemieckich domach – Polki zdominowały branżę opiekuńczą w Niemczech i nadal to one są najczęściej kojarzone z tym zawodem.\n- Legalne opiekunki to może 8 proc. rynku w Niemczech – informuje Olga Lisowska, koordynator sekcji Agencji Opieki, działającej w ramach Stowarzyszenia Agencji Zatrudnieni, która zrzesza 18 agencji specjalizujących się w tych usługach – informuje\n. Oficjalnych danych, o liczbie zatrudnionych opiekunek osób starszych w kraju za Odrą, nie ma.\nPolki po 50., „bez poszukiwanych na rynku kwalifikacji, którym w kraju trudno znaleźć pracę”, zarobki w Niemczech rzędu 700-1000 euro miesięcznie na rękę, przy czym mieszkanie i wyżywienie opiekunki mają zapewnione – to atrakcyjna perspektywa.\nTakże w innych zawodach, Polki znajdują miejsce pracy w krajach starej Unii. Po opiekunkach, na drugim miejscu są polskie pielęgniarki, które chętnie przyjmują ośrodki medyczne w różnych państwach. W tym zawodzie trzeba mieć stosowne wykształcenie, najlepiej wyższe magisterskie, z kilkuletnim doświadczeniem zawodowym w przychodni czy szpitalu.\nPo pozytywnej rozmowie kwalifikacyjnej – w Szwecji, Irlandii, Włoszech czy Francji –pielęgniarka dostaje pracę, mieszkanie i godziwe zarobki. Dla przykładu: w Szwecji polskie pielęgniarki zarabiają średnio około 2,8 tys. euro miesięcznie, we Francji od 1,4 do 2 tys. euro, a w Irlandii mogą otrzymać nawet 3,5 tys. euro.\nJednak najlepsze warunki zatrudnienia, połączone z socjalnymi dla całej rodziny pielęgniarki, zapewnia Norwegia. Nasze siostry w Norwegii, mogą zarobić równowartość około 12-15 tysięcy złotych miesięcznie. Otrzymują mieszkanie, gwarancje nauki języka, żłobki i przedszkola oraz szkoły dla dzieci, no i pracę, a także godziwe możliwość rozwoju zawodowego. Norweskie szpitale i kliniki, pilnie potrzebują pielęgniarek z Polski, o czym czytamy w\nNorwegia przestrzega zasady – wedle której – „rekrutowani Polacy zarabiają dokładnie tyle, ile pracownicy miejscowi”. A pracownicy białego personelu mają szanse zarobić za godzinę około 155 koron norweskich (1240 koron dziennie), czyli mniej więcej 17,55 euro brutto (w przeliczeniu na nasze około 86 zł) za godzinę pracy (700 zł dziennie).\nDla porównania: pielęgniarki w Wielkiej Brytanii zarabiają około 14 tysięcy funtów (76 tys. zł), rocznie, czyli tyle samo co pomoc domowa. Nieco więcej mają kosmetyczki – 14 984 funtów (78 tys. zł) i krawcowe – 15 057 funtów (78 tys. zł), rocznie. Trudno dociec, jakie mają i czy mają, zapewnione warunki socjalne brytyjskie pielęgniarki z Polski.\nZobacz zdjęcie - Coraz mniej pielęgniarek w Polsce (Foto: Thinkstockphotos) –\nTrzeba dodać, iż w Polsce jest 247 tysięcy pielęgniarek. – W Norwegii jest ich trzy razy więcej. My mamy tyle, ile w Rumunii – mówi prof. Wiesława Kozek, socjolożka z Uniwersytetu Warszawskiego, która bada warunki pracy w polskich szpitalach, o czym informuje\n. Trzecia część naszych pielęgniarek – mimo uprawnień i wykształcenia – nie pracuje w zawodzie. Szpitale, choć odczuwają ich brak, wcale nie chcą ich zatrudniać, bo ciągle walczą o obniżanie kosztów.\nKategorie: dzieci, Europa, Niemcy, pieniądze, Polak, Polska, praca, Wielka Brytania\t| Tagi: bezrobocie Europa Niemcy Norwegia opiekunka pielęgniarka Polki Polska praca wykształcenie zarobek zawód\t| 4 Komentarze\nOpublikowano 24 maja 2014 Autor: Stanisław Cybruch\nChcę wiedzieć, dlaczego istnieje wszechświat,\nRozległy niepomiernie Wszechświat, oszałamia swoimi tajnikami widocznymi gołym okiem z ziemi, które dla laików stanowią intrygujące i wróżebne zjawiska. Zaćmienia Słońca czy Księżyca, świecące gwiazdy i planety, planetoidy i meteory, a przede wszystkim roje spadających gwiazd, przyciągają wiosną i latem rzesze ciekawskich.\nNa dzisiejszą sobotę astronomowie zapowiadają niezwykłą „kosmiczną ulewę”. Jak przewidują, na godzinę może spadać nad naszymi głowami, rój nawet tysiąca meteorów. Efekty specjalne tego wspaniałego roju można obserwować na niebie w okresie między 8.30 a 9.40 czasu polskiego (ale to już było). Najlepsze miejsca obserwacyjne wystąpiły w USA i Kanadzie, gdy w obu tych państwach, w czasie widowiska kosmicznego, była noc.\nZobacz film - Tak deszcz meteorów wygląda z kosmosu (NASA/ISS); VIDEO –\nDeszcz meteorytów, jaki obserwowano w piątek na obszarze Rosji, jednemu z Reporterów24 przywołał wspomnienie meteorytu z podróży do Namibii, w 2013 roku. Meteor Hoba, dostępny dla zwiedzających w pobliżu miasta Grootfontein, jest największym znanym – zachowanym w całości – meteorytem.\nZobacz zdjęcie i film - Największy meteoryt na Ziemi można oglądać w Namibii - (NASA/ISS); VIDEO –\nWedług naukowców, deszcz meteorytów, którego możemy być świadkami w sobotę, będzie nietypowym zjawiskiem. Nazwano go rojem Kamelopardalidów. Nazwę roju – Kamelopardalidy albo Camelopardalidy – wzięto od konstelacji gwiazd, z gwiazdozbioru Żyrafy, położonej tuż obok Wielkiej i Małej Niedźwiedzicy.\nKamelopardalidy to strumienie meteorytów, wyrzucone i pozostawione przez kometę – 209P/ LINEAŁ. Mogą one obfitować w sporą ilość wyraźnie jasnych zjawisk – od stu do czterystu – w okresie jednej godziny. Ale zdaniem niektórych naukowców – może ich być nawet tysiąc na godzinę.\n- Z takimi rojami nigdy nic nie wiadomo; może być spektakularne widowisko, ale też kosmiczny niewypał – zastrzega astronom Przemysław Żołądek, prezes Pracowni Komet i Meteorów Stowarzyszenia Astronomicznego (PKiM), o czym informuje\nAmerykańskie Centrum Lotów Kosmicznych im. Roberta H. Goddarda, podległe NASA, opublikowało materiał filmowy symulujący najbardziej sensacyjne, ale też brutalne wydarzenie we wszechświecie. Wideo dokładnie pokazuje zderzenie się gwiazd neutronowych, w wyniku czego gwiazdy łączą się i tworzą czarną dziurę, a następnie zostają przez nią pochłonięte.\nZobacz koniecznie to – brutalne i agresywne gwiazdy (neutronowe). Obejrzyj FILM ze starcia (14-05-2014) –\nChoć – jak podaje Przemysław Żołądek – największe bombardowanie meteorów już miało miejsce dziś rano (24 maja, między 8.30 a 9.40) czasu polskiego, to nie należy się tym przejmować. Zwyczajowo, przed lub za głównym strumieniem cząstek kosmicznych, może istnieć i wystąpić mniejszy, o którym nie wiemy. Czasem eksperci, określający ten czas roju gwiazd, mogą się po prostu pomylić – zastrzega prezes PKiM Przemysław Żołądek.\nAstronomowie polscy zachęcają, aby zachować czujność i wyjść w sobotni wieczór na obserwację tego rzadkiego, a wspaniałego kosmicznego zjawiska. Następne takie piękne wydarzenia przewidywane są dopiero na 2022 i 2045 rok. Jak przekonują uczeni z NASA, mieszkańcy Ziemi będą mieli teraz właśnie doskonałe warunki do obserwacji spadających gwiazd, dlatego trzeba to zobaczyć.\nZobacz zdjęcia – Kosmos miał swój dzień wielkich bolidów – 21-05-2014 - oto zdjęcia NASA –\nWedług NASA, prędkość Kamelopardalidów wyniesie jedynie 18 km/s. Należą one do grupy najwolniejszych meteorów na nocnym niebie. Geminidy są dwa razy szybsze, a Perseidy mają prędkość spadania mają trzy razy szybszą wynoszącą 59 km/s. Perseidy można obserwować między 12 a 14 sierpnia. Spadające gwiazdy Kamelopardalidy, nie tylko z Ziemi, która przechodzić teraz przez chmurę drobinek komety 209P LINEAR, będzie możliwe oglądać, ale również z Księżyca. Być może w przyszłości niektórzy z nas, znajdą czas na wycieczkę na Księżyc, aby stamtąd zobaczyć roje tych meteorów.\nKategorie: Ameryka, astronom, deszcz, ekspert, gwiazda, Księżyc, meteoryt, NASA, nauka, niebo, Perseidy, Polska, Rosja, świat, Wszechświat, Ziemia\t| Tagi: ekspert gwiazda kometa kosmos Księżyc meteor NASA nauka noc Perseidy prezes rój Rosja Słońce Wszechświat Ziemia\t| Napisz odpowiedź


Za chwilę urodzi dziecko, ale nie zwalnia tempa! Marta Żmuda Trzebiatowska nową rolę stworzyła sobie sama… | Party.pl\nFani Marty Żmudy Trzebiatowskiej wiedzą, że aktorka, choć szalenie serdeczna, bardzo dba o prywatność. Nie komentuje plotek, rzadko odpowiada na pytania dotyczące rodziny, a na Instagramie próżno szukać zdjęć jej synka. Znalazła jednak sposób, by pozostać z widzami w kontakcie. I to w izolacji spowodowanej pandemią koronawirusa. Bo aktorka – tak jak powinni wszyscy – w pełni stosuje się do zasad bezpieczeństwa. A że rozpiera ją energia, razem z mężem Kamilem Kulą postanowiła nakręcić serial. Tak powstało „#Zostań Wdomu” – komediowa produkcja o przyjaźni i miłości w czasach kwarantanny. Marta gra główną rolę – spodziewającej się dziecka Agaty, której trudy izolacji umila (oczywiście online!) sąsiad Jacek (prywatnie mąż aktorki).\nDo tej dwójki dołączają inne zamknięte w swoich domach gwiazdy, m.in. Małgorzata Kożuchowska, Antoni Pawlicki oraz Sonia Bohosiewicz. Tak powstają pełne humoru i zwrotów akcji dwuminutowe odcinki, które Marta i Kamil dwa razy w tygodniu zamieszczają na YouTubie. Serial kręcą w domu, z komórką w ręku.\n„Tworzymy projekt, który pozwala nam robić to, co kochamy”, napisali na Instagramie.\nJak przyznaje Żmuda Trzebiatowska, „czekają, kiedy będą mogli wrócić do normalności”. Jak sobie radzą?\nZobacz także: Marta Żmuda-Trzebiatowska opowiedziała o swojej diecie! Jak odżywia się ciężarna aktorka?\nCiężarna Żmuda Trzebiatowska w serialu\n– Brakuje mi długich spacerów, spotkań z ludźmi, tęsknię za moimi bliskimi. Staram się myśleć pozytywnie i z nadzieją patrzę w przyszłość, ale jak każdy w tym zamknięciu, miewam słabsze dni. Na szczęście, jak śpiewa Krzysztof Cugowski, „po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój” – przyznaje w rozmowie z „Party” Marta.\nCodzienne obowiązki szczelnie wypełniają jej dni.\n– Robimy miniserial, który jest szalenie czasochłonny, czytam też z Kamilem bajki w ramach akcji #przerwanabajkę, którą wymyśliła Kasia Zielińska – opowiada aktorka.\nNa swojego męża zawsze może liczyć. Jak stwierdza ze śmiechem, zamknięcie w czterech ścianach jest świetnym sprawdzianem dla każdego związku. W domu przede wszystkim jednak spędza czas z synkiem.\n– Bawię się z nim, odpowiadam na pytania, a te Bruno ma coraz trudniejsze. Ostatnio musiałam się doedukować, jak powstaje burza – śmieje się gwiazda.\nKiedy Bruno się urodził, Marta zniknęła z czerwonych dywanów i na rok zaszyła się w domu. Chciała, zwłaszcza na początku, dać synkowi jak najwięcej uwagi, swojej obecności, i cieszy się, że mogła sobie na to pozwolić.\nCzy teraz będzie podobnie? Nie wiadomo. Gwiazda – widać, że w zaawansowanej ciąży – nie zdradza również ani kiedy dziecko przyjdzie na świat, ani jego płci.\nAle Żmuda Trzebiatowska nie jest z tych, „które mówią, że macierzyństwo to są tylko różowe kolory, lukier i cukier”, jak sama przyznała w „Dzień dobry TVN”.\n„W najtrudniejszych momentach ratuje człowieka poczucie humoru”, dodała.\nDobra energia Serial „#ZostańWdomu”, pomyślany, by widzów rozbawić i dać nadzieję na szczęśliwy happy end, był strzałem w dziesiątkę. Pierwszy odcinek obejrzało aż 320 tys. osób. Czemu to takie ważne? Marta i Kamil nie zarabiają na serialu, ale chcieliby, żeby przysłużył się innym.\n„Marzymy, by w przyszłości tym projektem wspomóc aktorki i aktorów, którzy z dnia na dzień zostali bez pracy i środków do życia”, napisali na Instagramie.\nŻmuda Trzebiatowska mówiła ostatnio w „DD TVN”: „Uśmiechamy się, staramy się robić dobre rzeczy dla innych i ta energia wraca do nas”. I kiedy się na Martę patrzy, widać, że ona naprawdę wraca.\n4 zdjęcia 3 lutego 2020\nMarta Żmuda-Trzebiatowska ukryła ciążowy brzuszek pod oversizową puchówką za 2500 złotych!


PROJEKT REZOLUCJI w sprawie impasu w kwestii przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001\nDokument w ramach procedury : B7-0261/2013\nPatrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0256/2013\nw sprawie impasu w kwestii przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2013/2637(RSP))\nSonia Alfano, Anneli Jäätteenmäki, Sophia in ‘t Veld, Renate Weber, Nils Torvalds, Cecilia Wikström, Frédérique Ries, Marielle de Sarnez, Andrea Zanoni w imieniu grupy ALDE\nRezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie impasu w kwestii przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2013/2637(RSP))\n– uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji,\n– uwzględniając wniosek Komisji z dnia 21 marca 2011 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (COM(2001)0137),\n– uwzględniając swe sprawozdanie w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (przekształcenie) (COM(2008)0229), przyjęte w dniu 15 grudnia 2011 r.,\n– uwzględniając swą rezolucję z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej (2010-2011)(1),\n– uwzględniając pytania do Rady i Komisji dotyczące impasu w kwestii przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie dostępu do dokumentów (O-000113/2012 – B7 0055/2012 oraz O-000133/2012 – B7-0075/2012),\n– uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie impasu w kwestii przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001,\nA. mając na uwadze, że wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony dalszemu rozszerzeniu uległy zobowiązania UE w zakresie przejrzystości, a dostęp do dokumentów zyskał rangę prawa podstawowego;\nB. mając na uwadze, że przejrzystość jest podstawowym narzędziem umożliwiającym obywatelom uczestnictwo w unijnym procesie decyzyjnym i sprawowanie kontroli na tym procesem i w ogólnym ujęciu nad działaniami UE pod kątem odpowiedzialności;\nC. mając na uwadze, że przejrzystość ma jeszcze większe znaczenie w procedurach ustawodawczych, między innymi w świetle rozszerzonych uprawnień UE w dziedzinie prawa karnego, które dotyczą istoty praw podstawowych; mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wzywał do poprawy przejrzystości procedury ustawodawczej, w tym do przejrzystości w odniesieniu do grup roboczych Rady, publikacji opinii prawnych w procedurach ustawodawczych oraz większej przejrzystości w rozmowach trójstronnych;\nD. mając na uwadze, że Parlament ubolewał również nad brakiem przejrzystości w agencjach UE, w negocjacjach międzynarodowych, a także w dialogu pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi, szczególnie gdy chodziło o prawa podstawowe oraz interesy obywateli europejskich(2);\nE. mając na uwadze, że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich istotnie wpłynęło na rozumienie rozporządzenia nr 1049/2001; mając na uwadze, że takie orzecznictwo, szczególnie dotyczące stosowania podstaw nieuznawania orzeczeń w procedurach ustawodawczych, jak w sprawie Turco czy Access Info, powinno znaleźć odzwierciedlenie w ustawodawstwie;\nF. mając na uwadze, że rozporządzenie nr 1049/2001 jest postrzegane przez obywateli i opinię publiczną UE jako kluczowy akt prawny stanowiący narzędzie pozwalające uzyskać właściwy obraz działań UE; mając na uwadze, że zastosowanie rozporządzenia nr 1049/2001 należy jeszcze udoskonalić, czego dowodzi kilka spraw rozpatrywanych przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich;\nG. mając na uwadze, że w 2008 r. Komisja zaproponowała przekształcenie rozporządzenia nr 1049/2001, oraz mając na uwadze, że nie wycofała tego wniosku po wejściu w życie Traktatu z Lizbony; mając na uwadze, że Parlament poinformował Komisję o niewłaściwości zastosowania procedury przekształcenia, oraz mając na uwadze, że w konsekwencji Parlament musiał sam dostosować zaproponowany tekst do postanowień Traktatu z Lizbony;\nH. mając na uwadze, że w 2011 r. Komisja przedstawiła dodatkowy wniosek, w którym zaledwie w sposób dorozumiany rozszerzono zakres stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 na wszystkie instytucje UE, biura, agencje i organy; mając na uwadze, że Parlament połączył procedury z 2008 i 2011 r. w jedną procedurę;\nI. mając na uwadze, że Parlament przyjął swoje stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 15 grudnia 2011 r., a rozmowy trójstronne rozpoczęły się podczas duńskiego przewodnictwa w Radzie w pierwszej połowie 2012 r.; mając na uwadze, że Komisja nie zgodziła się na proponowane możliwości kompromisu, w związku z czym nastąpił ponad roczny impas;\nJ. mając na uwadze, że ani przewodnictwo cypryjskie ani irlandzkie nie były w stanie odblokować tej sprawy w Radzie i podjąć dalszych negocjacji z powodu oporu Komisji, która przywołuje wymóg jednomyślnego podejmowania w Radzie decyzji co do niektórych kwestii;\nK. mając na uwadze rozszerzone zobowiązania dotyczące przejrzystości zapisane w traktatach po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, jakikolwiek przegląd rozporządzenia nr 1049/2001 nie powinien obniżać obowiązującego poziomu przejrzystości;\nL. mając na uwadze, że niepowodzenie w uzgodnieniu nowej wersji rozporządzenia nr 1049/2001 stanowiłoby dla obywateli europejskich negatywny sygnał co do natury UE, oraz mając na uwadze, że niepowodzenie to zagroziłoby legitymacji demokratycznej procesu podejmowania decyzji w UE, zwłaszcza w świetle coraz już bliższych kluczowych wyborów europejskich;\n1. podkreśla znaczenie podstawowego prawa dostępu do informacji i dokumentów, przejrzystości i otwartości instytucji oraz ich procesów decyzyjnych, które są podstawą demokracji i mogą zbliżyć obywateli do UE, szczególnie w przededniu wyrobów europejskich;\n2. wzywa wszystkie instytucje, urzędy, organy i agencje UE do pełnego wdrożenia rozporządzenia nr 1049/2001;\n3. uważa, że zmiana rozporządzenia nr 1049/2001 powinna być traktowana priorytetowo przez wszystkie instytucje UE, i ubolewa z powodu impasu, do którego doszło; wzywa wszystkie instytucje UE do współpracy na rzecz jak najszybszego znalezienia wyjścia z zaistniałej sytuacji;\n4. potwierdza swe zobowiązanie do zmiany rozporządzenia nr 1049/2001, które powinno w ogólnym ujęciu poszerzyć i usprawnić dostęp obywateli europejskich do dokumentów UE i informacji o niej;\n5. domaga się, aby zmieniony tekst, jako absolutne minimum, i zgodnie z wymogami Traktatu jednoznacznie rozszerzał zakres stosowania rozporządzenia na wszystkie instytucje UE, biura i agencje; poprawiał przejrzystość ustawodawstwa, tak aby jakiekolwiek zastosowanie odstępstwa w ramach procedury ustawodawczej stanowiło wyraźnie uzasadniony wyjątek od stosowania ogólnej zasady przejrzystości ustawodawstwa, zaś jakakolwiek odmowa dostępu do dokumentów nie powinna wykraczać poza konkretne słowa, które mogą zostać zgodnie z prawem utrzymane w tajemnicy przed opinią publiczną w ramach wyjątku prawnego; nie zwierał wyjątków dotyczących opinii służb prawnych wydawanych w procesie decyzyjnym; zapewniał dostęp do dokumentów związanych z negocjacjami i porozumieniami międzynarodowymi; wyjaśniał związek między przejrzystością a ochroną danych; uwzględniał konwencję z Aarhus; w oparciu o aktualną definicję jeszcze bardziej rozwinął i rozszerzył definicję dokumentu, a także nie wprowadzał jakichkolwiek wyłączeń grupowych; podawał skład delegacji w dokumentach roboczych Rady w celu zapewnienia odpowiedzialności demokratycznej, a także gwarantował przejrzystość finansową w odniesieniu do unijnych środków finansowych;\n6. wzywa Komisję do pełnego zaangażowania się na szczeblu politycznym i technicznym w dostosowanie rozporządzenia nr 1049/2001 do postanowień Traktatu z Lizbony;\n7. wzywa Radę do niezwłocznego wznowienia dyskusji w sprawie rozporządzenia nr 1049/2001 w celu przyjęcia swego stanowiska w pierwszym czytaniu i kontynuowania negocjacji;\n8. domaga się rozwinięcia aktualnie obowiązujących zasad regulujących dostęp do dokumentów w prawdziwy unijny akt o swobodnym dostępie do informacji;\n9. zobowiązuje się do dokonania przeglądu swych wewnętrznych zasad i praktyk mających na celu poprawę przejrzystości i otwartości swych procedur oraz prowadzonych przezeń prac, a także zwraca się do właściwych organów o przygotowanie i przyjęcie wniosków w tej sprawie przed wyborami, w oparciu o wielokrotne wnioski PE w tej sprawie(3);\n10. zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.\nPatrz ust. 18 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej (2010-2011).\nRezolucje Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów (art. 104 ust. 7) na lata 2009-2010 oraz z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (wdrożenie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001).


przez Cube Śr mar 16, 2011 19:29 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nDystans: 59 okr\nTor: Mirror I\nFizyka v1.1 :\nNie zapomnijcie pobrać nowych vehów ferrari jeśli nie macie.\nprzez Kojot Śr mar 16, 2011 21:58 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nNie działa mi ta wersja toru na serwerze\nprzez Cube Śr mar 16, 2011 22:11 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nDziwne, bo na tej samej wersji jechaliśmy w gp2. Może coś z tym linkiem jest nie tak, zrobię zaraz upload z dysku.\nprzez Kojot Śr mar 16, 2011 22:36 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nprzez Dante Pt mar 18, 2011 23:13 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nBędzie ktoś w ogóle czy znowu jazda w 8 osób na połowie dystansu ?\nprzez MITSUBISHI_WRC So mar 19, 2011 0:27 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nPo pierwsze Dante dzięki za zdobycie cennych punktów dla zespołu, po drugie może tak zmienić dzień wyścigów?\nByć może nie wszystkim pasuję niedziela i 21:00, w poniedziałek ludzie idą rano do pracy albo do szkoły. W tym można też upatrywać małej frekwencji po za znudzeniem F1 virtual.\nPS: Ja jak mi wypadnie (albo mam problemy techniczne) że w dniu wyścigu idę do pracy to zawsze o tym napiszę. Jeżeli w następnym wyścigu (wyścigach) powtórzy się kiepska frekwencja to czy administracja zamierza coś z tym zrobić?\nprzez Master So mar 19, 2011 0:32 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nAle co admini mają zrobić takiego, żeby była wysoka frekwencja?\nprzez MITSUBISHI_WRC So mar 19, 2011 0:46 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nMuszą trochę pogłówkować, w poprzednim poście napisałem co można zmienić (zrobić) żeby poprawić frekwencje (nie doczytałeś Master?). No chyba że już nie ma sensownego rozwiązania żeby uratować podupadającą ligę.\nprzez LUKE So mar 19, 2011 2:01 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nOdpowiem Ci Master, administracja musi siedzieć na dup* i nic nie robić wtedy frekwencja będzie naprawdę duża.\nprzez Master So mar 19, 2011 11:04 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nNie odpowiadajcie wymijająco. Spytałem o konkretne działania, mające na celu podniesienie frekwencji w lidze. Nikt takowych z was nie podał, choć narzeka od roku.\nprzez Inside So mar 19, 2011 12:03 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nGodzina, być może, sobota 20 będzie odpowiadała większej ilości osób, albo niedziela 20.\nprzez Byczek So mar 19, 2011 14:09 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nSzkoda, ze wyścig w Malezji, na który przybyło bodajże 18 osób okazał się totalną klapą.. takie coś może zniechęcić Za to weekend w Monaco (o ile oczywiście dopisze frekwencja) zapowiada się emocjonująco Ktoś już jeździł?:) Ja się trochę pokręciłem i na pełnym robię 1.19, jak przyduszę można łatwo urwać kilka dziesiątych, ale często razem ze spojlerami\nprzez Kojot So mar 19, 2011 15:33 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nJak już wielokrotnie stwierdziłem, receptą na ligę jest łatwa fizyka. Bolid ma się trzymać toru jak przyklejony, bo nie liczy się w simracingu to, że ktoś potrafi utrzymać się na torze na trudnej fizyce. Liczy się możliwość walki z innymi kierowcami a nie walki z bolidem. Słuchanie tych wszystkich, którzy oczywiście uważają że uwłacza im jechanie na łatwej fizyce doprowadziło do tego co jest teraz. Proponowałem wielokrotnie wprowadzenie łatwej fizyki, jeśli to jest takie trudne to zezwolić na TC. Tym z was którzy twierdzą że to nierealistyczne bo w F1 nie ma już TC, proponowałbym wprowadzić jeszcze jedną nowość, jeśli chodzi o realizm. Jeśli jakiś kierowca spowoduje potężny karambol bądź przywali w ścianę to zgodnie z realizmem, nie powinien brać udziału w wyścigach do końca sezonu, no bo przecież się połamał.\nprzez Master So mar 19, 2011 15:39 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nProwadzenie bolidu F1 jest trudne. Ty zaś brzmisz jakbyś sądził, że jechać bolidem F1 to nie taka sztuka, bo przecież auto klei się wręcz do toru. Był taki jeden Rusek co sądził, że F1 jest łatwa. Kubica go wyśmiał.\nprzez Dante So mar 19, 2011 15:45 Re: 04. Grand Prix Monako (Sezon 2011)\nJak ktoś szuka łatwej fizyki to proponuję f1 2010 ... A pomysł z wprowadzeniem TC jest dość dobry - może by tak spróbować na jeden weekend GP ?


od 15 do 700 pasażerów - tylko u nas (Białystok) ❤ Wynajem busów id:11977 - Wesele z klasą\nod 15 do 700 pasażerów - tylko u nas id:11977\nod 15 do 700 pasażerów - tylko u nas\tid:11977\nOczywiście każdy autokar posiada pasy bezpieczeństwa, sprawną klimatyzację oraz internet WI-FI dostępny naszym pasażerom.\nPosiadamy autokary niestendardowe - 55 - 61 pasażerów każdy.\nTransport.Bus Autokar, przewóz gości, busy autokary na ślub wesele.\tROZWOŻENIE GOŚCI, TRANSPORT WESELNY, WYNAJEM BUSA MERCEDES Z KIEROWCĄ\tProfesjonalny i bezpieczny transport gości - Nowe samochody - Wygoda\tANNBUS - komfortowy transport gości weselnych\nRóżowa sukienka na wesele. Subtelna kreacja, w której poczujesz się zwiewnie i kobieco 🌷\tUmowa z zespołem muzycznym. Sprawdź, na co zwracać uwagę\tCo robić wiosną? Odkryj TOP 20 wyjątkowych pomysłów na aktywne spędzenie czasu z drugą połówką! 🌷\nWynajem busów Nowogród Wynajem busów Michałowo Wynajem busów Supraśl Wynajem busów Wasilków Wynajem busów Mońki Wynajem busów Zambrów Wynajem busów Kolno Wynajem busów Szczuczyn Wynajem busów Suwałki Wynajem busów Stawiski Wynajem busów Hajnówka Wynajem busów Białystok Wynajem busów Łomża Wynajem busów Augustów Wynajem busów Bielsk Podlaski Wynajem busów podlaskie\nOstatnia aktualizacja strony: 04-07-2022 05:49:08


Smaker – Wyjątkowy catering\n- My to zmienimy\nW naszą pracę wkładamy całe swoje serce\nSpodziewaj się więcej niż cateringu. Zrealizujemy każde Państwa zlecenie wkładając w nie całe swoje serce. Nasze potrawy przygotowujemy starannie i w nietuzinkowy sposób. Dekorujemy miejsce imprezy, by nadać mu charakterystyczny i wyjątkowy wygląd. Całą obsługę doprawiamy szczyptą życzliwości i humoru, bo sami chcielibyśmy być tak obsłużeni.\nJak wystartować z naszym cateringiem\nWybierz usługę z naszej oferty\nWybierz jedną usługę z naszej szerokiej oferty przygotowaną na każdą okazję. Lista naszych ofert dostępna jest wyżej.\nNasze usługi możesz zamówić bezpośrednio z naszej strony pod tym adresem, możesz to zrobić również telefonicznie: 512 131 351 lub e-mailowo: catering@smaker.eu\nCzekaj na naszą dostawę\nW zależności od Ciebie catering jest dostosowany do Twoich potrzeb. Zamówienia realizujemy nawet tego samego dnia.\nZasmakuj się w naszych daniach!\nPrzekonaj się na własnej skórze jak niezwykłe potrawy oferujemy. Przygotowujemy kuchnię europejską na najwyższym poziomie. Każdy znajdzie coś wyjątkowego dla siebie.\nz naszym cateringiem\nWybierz jedną usługę z naszej szerokiej oferty przygotowaną na każdą okazję. Lista naszych ofert dostępna jest pod tym adresem.\nZamów catering w wygodny\nZamów testowy catering\nJeśli nie jesteś pewien, czy sprostamy Twoim wymaganiom lub po prostu jesteś ciekaw jak smakują nasze potrawy, możesz zamówić zestaw próbny poprzez naszą stronę. Wystarczy, że klikniesz w przycisk poniżej.


Online Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko. Zagraj w gry online za darmo Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko. Pobierz grę Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko. Gry Dziewczyny - pl.zazaplay.com\nTaki szczęśliwy Rzadkość nikt nie wyobrażał sobie, aby zobaczyć. A wszystko dlatego, że spodziewa się dziecka, a wkrótce będzie naischastliveyshey mama w kraju Equestrii.\n© sgames.org -. Darmowe gry online Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko () Play Katowice gry online flash Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko za darmo. Nie zapomnij ocenić tę grę Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko i dzielić tę grę z najlepszymi przyjaciółmi.\nGra Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko Online\nOpis gry Equestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko linii. Jak grać w gry online Taki szczęśliwy Rzadkość nikt nie wyobrażał sobie, aby zobaczyć. A wszystko dlatego, że spodziewa się dziecka, a wkrótce będzie naischastliveyshey mama w kraju Equestrii. Czy możesz pomóc jej w przygotowaniach do pojawienia się dziecka? Musimy razem z Rarity zebrać wszystkie potrzebne pieluchy dla dzieci, pieluchy, wózek, zabawki i apteczkę dzieci.\nOceń tę grę: Zagrano: 418\nEquestria dziewczyny: Rzadkość rodzi dziecko ( Głosów4, Wtórne Ocena: 5/5)


SPIE z umową na obsługę Airport City Gdańsk - FINBOX - portal finansowy\nFinboxPosted on 07/10/2021 07/10/2021\nUmowa dotyczy pierwszego budynku powstającego w kompleksie i obowiązuje na czas nieokreślony. Wybór dostawcy usługi nastąpił w trybie przetargu. Zakres działań SPIE obejmuje bieżące utrzymanie techniczne całego budynku wraz z koordynacją techniczną procesu gwarancyjnego. Alpha będzie zawierała m.in. system kontroli dostępu, telewizję CCTV, system zarządzania obiektem – BMS, 2 niezależne źródła zasilania czy stacje ładowania pojazdów elektrycznych.\nZaawansowana technicznie konstrukcja budynku i liczne systemy wymagają konserwacji i serwisu przez najbardziej doświadczonych specjalistów. Ze strony SPIE obiekt na stałe będzie pod opieką wykwalifikowanej kadry technicznej, wspieranej przez doświadczonego Kierownika Projektów. W każdym przypadku dodatkowe wsparcie w razie awarii będzie zapewniane przez dodatkowy mobilny zespół serwisowy w formule 24/7 – mówi Michał Owczyński – Kierownik Grupy Projektowej ze SPIE Building Solutions.\nPoprzedni wpis: Pandemia „zawiesiła” co 7. jednoosobową działalność gospodarczą, w tym roku pada ich średnio prawie 400 dziennie\nNastępny wpis: Hochtief Polska wykonawcą drugiego etapu inwestycji Pasaż Aniński


THEVIN MROCZNY - historia\nUrodziłem się jako trzeci z czwórki rodzeństwa. Miałem dwóch starszych braci: pierworodnego Lorina, Belgera oraz młodsza siostrę Arnikę. Rodzice mieszkali w elfickim mieście Dolivar jeszcze zanim urodził się mój najstarszy brat. Ojciec Beldin był jednym z nauczycieli dworskich. W czasie jednej z podróży swego wychowanka, w której naturalnie wziął udział, nie tylko dlatego, iż jego zasada brzmiała: "Na naukę jest zawsze czas i miejsce", poznał swoją żonę, a moją matkę. Było to w Karagoth, jednym z wielu ówczesnych leśnych królestw, do którego wychowanek ojca został zabrany w ramach nauki dyplomacji. Matka ma - Polegra służyła wtedy królowej owego państewka jako dwórka z racji niepospolitej urody, która w części została odziedziczona przeze mnie i moje rodzeństwo. Nie była to może miłość od pierwszego wejrzenia sądząc z wypowiedzi rodziców, ale po pewnych staraniach z obu stron zakończyła się zawarciem związku małżeńskiego. Choć ta, która mnie spłodziła należała do "leśnego ludu", z pewną niechęcią, ale jednak uległa namowom ojca i zgodziła się na zamieszkanie w mieście, gdzie jej naturalna uroda rozbłysła jeszcze większym światłem.\nMój najstarszy brat Lorin, od kiedy pamiętam od zawsze lubił przebywać z ojcem, wśród zapleśniałych i zakurzonych ksiąg. Owszem lubił ze mną czasem poszaleć na dworze, ale zawsze coś ciągnęło go w stronę naszej biblioteki, do tych tomów, które ja zawsze omijałem, a jeśli już je wziąłem do ręki, to tylko po to, aby zrobić z nich podpórkę pod te, którymi najbardziej się interesowałem. Mnie pociągała przyroda i geografia, jego – magia. Nasz drugi brat, Belger, podobnie jak ja nierozważny i impulsywny również był zainteresowany przyrodą, ale pociągały go zwłaszcza eposy, mity, przygoda, więc szybko zarzucił dział przyrodniczy naszego księgozbioru, gdy doszukał się w nim literatury pięknej i historii. Nasza młodsza siostra była niespokojnym duchem. Nigdzie nie mogła usiedzieć długo w jednym miejscu, cały czas znikała i pojawiała się w całej okolicy. Nie potrafiła zrozumieć jak my możemy tak siedzieć nad opasłymi tomiszczami, ja ją rozumiałem, gdyż sam często tego też nie potrafiłem sobie wytłumaczyć, ale my z kolei również nie mogliśmy zrozumieć, co ona tak długo może robić z matką. Dla nas braci prace i zamiłowania przedstawicielek płci pięknej naszej rasy były tak obce, że traktowaliśmy je prawie tak jak jakieś nieznane obrzędy czy obyczaje. Jednak siostra była dla nas zawsze oczkiem w głowie. Uwielbialiśmy ją, rozpieszczaliśmy. Lorin wyczarowywał dla niej wspaniałe iluzje, Belger tworzył w jej wyobraźni cudowny świat bogów przedwiecznych i bohaterów niepokonanych, a ja znosiłem z najgłębszych i najciemniejszych czeluści lasu najsłodsze i najwykwintniejsze smakołyki jakie mogła stworzyć dla nas natura. Uosabiała tą piękną i łagodna stronę przyrody z jej ciepłym i serdecznym uśmiechem, zawsze roześmianą, łagodną i jakże kruchą, tak łatwą do zranienia. Zawsze potrafiła wykrzesać w nas te odrobinę radości nawet w najmroczniejsze czy najsmutniejsze dni.\nOd najmłodszych lat uciekałem z miasta, aby rozkoszować się pięknem przyrody, do której miłość i szacunek zaszczepiła we mnie moja rodzicielka. Ojciec przymykał często oko na me wypady, ale dlatego, iż uważał, że każda taka ucieczka przed lekcjami nauczy mnie więcej o otaczającym świecie niż godziny nad książkami, z niechęcią przerzucanymi stronami i odliczaniem do końca zajęć będących dla mnie męką zwłaszcza, gdy słońce radośnie wabiło swymi promieniami. Choć nieraz, ku mej udręce, musiałem spędzać słoneczne dni nad przepastnymi tomiszczami zawierającymi dla mnie wówczas rzeczy tak niezrozumiałe jak dla wielu obecnie żyjących magia (w tej zresztą byłem zawsze całkowitym beztalenciem). Choć z innej strony cieszyło mnie to, iż jestem oto wybranym, któremu dane jest poznać tajemnice dla wielu niedostępne. Ojciec bardzo dbał o to, aby przekazać każdemu z nas jak najwięcej ze swej wiedzy. Reszta mych nauk przebiegała w owym czasie w lesie, gdzie swą wiedzę pogłębiałem o praktyczne zastosowanie.\nOwe eskapady pozwoliły mi poznać okolicę do każdego polnego kamienia, co wiązało się z coraz dalszym zapuszczaniem od domu. Aby dawać sobie radę w nieprzyjaznym środowisku podglądałem ćwiczenia w fechtunku książąt na dworze. Potem w domu lub na łonie przyrody starałem się odtworzyć ich walkę z wyimaginowanymi przeciwnikami. Podczas jednej z owych "lekcji" zostałem przyłapany przez ojca. Myślałem, iż teraz zostanę zrugany, gdyż znałem stosunek rodziców do stosowania oręża, lecz tamtego dnia, ku mojemu wielkiemu zdumieniu, dowiedziałem się, że już dawno jestem obserwowany przez niego i widzi on, jaką radość sprawia mi to zajęcie oraz zauważył, iż mam już pewną wprawę w posługiwaniu się patykiem, oraz czas nauczyć się władać prawdziwym orężem, aby móc bronić się przed niebezpieczeństwami czyhającymi w czasie mych wypraw. Dodał, iż mi pomoże i rozmawiał już w tej sprawie z komendantem garnizonu. Te słowa były jak miód na moje uszy. Już następnego dnia odbierałem pierwsze prawdziwe lekcje, lecz to, co tego dnia przeżyłem nie należało do najpiękniejszych dni mego młodzieńczego życia. Jednak nie zrażałem się pierwszymi trudnościami i po okresie gorzkich doświadczeń rozbłysnęły w końcu promyki sukcesów, zrazu nieśmiale, przyćmiewane częstymi porażkami, ale w końcu nabierałem wprawy. Nie oznaczało to jednak, iż ojciec mój zarzucił nauki, nieraz zmęczony wróciwszy z ćwiczeń musiałem siadać przy stole i zmęczonym wzrokiem wodzić za literami przeniesionymi piórem przez mego rodzica cierpliwie na skrawki cielęcej skóry. W początkowym okresie często przysypiałem w trakcie nich znużony. Musiałem wtedy dzielić czas między rozwój duchowy i fizyczny, co pozwoliło mi wyrobić w sobie dyscyplinę i wzmocnić wolę na tyle, aby nie rzucić wszystkiego i uciec, choć musze przyznać, iż nieraz ta myśl mnie nachodziła. Szybko do ćwiczeń wciągnąłem Belgera, który zawsze interesował się orężem i sztuką wojenną, lecz dość szybko porzucił ćwiczenia na rzecz żołnierskich opowieści. Ech! To jego zamiłowanie do historii i bajek! Ćwiczenia w garnizonie pozwoliły mi w dość dobrym stopniu na posługiwanie się różnorodnym typem oręża, choć stwierdziłem, że moimi ulubionymi brońmi dzierżonymi w dłoni są krótki miecz i łuk. Tym pierwszym próbowałem także walczyć w postaci zdublowanej, ale nigdy, mimo moich szczerych chęci i potu nie doszedłem do takiej wprawy, aby walka dwoma mieczami przychodziła mi równie łatwo jak jednym. Łuk z kolei był bronią, którą pamiętałem od zawsze, używałem go często w czasie moich leśnych wypadów, więc bardzo szybko nauczyłem się nim biegle władać. Jak się okazało znajomość sztuki wojennej miała mi w przyszłości nieraz pomóc i ocalić życie. Podczas jednego ze moich znacznie dalszych wypadów natknąłem się na oddział zbrojnych. Kierowany ciekawością ruszyłem za zbrojnymi, ale tak, aby mnie nie dostrzegli. Dotarłem do zgrupowania wojsk. Wykorzystując swe elfie zdolności w ukrywaniu się i cichym chodzie dotarłem w pobliże, jak mi się zdawało, obozu głównodowodzącego, miałem szczęście i usłyszałem rozmowę generałów dotyczącą najbliższego ataku. Wycofałem się w momencie, gdy uznałem, iż dowiedziałem się już wystarczająco dużo. Po opuszczeniu obozu pospieszyłem do najbliższego elfickiego posterunku i opowiedziałem o mojej nocnej przygodzie. Jednak zbagatelizowano moje dostrzeżenia, a ja czym prędzej wracałem do swoich. Atak obcych armii zaskoczył część elfickich wojsk, ale dał innym czas na obronę, mnie zastał w jednym z miast, gdyż w każdej napotkanej osadzie lub mieście czy posterunku rozpowiadałem o swych spostrzeżeniach. Mało kto dowierzał tym wieściom, a ja traciłem bezcenny czas. Przyszło mi walczyć pośród obcych, na obcej ziemi. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem ogrom zniszczeń spowodowany wojną, cierpienie współziomków, lament matek tracących codziennie na murach swych synów i mężów. Walka na murach pokazała mi też inną stronę mej natury. Raz, gdy czułem już na swych piersiach oddech śmierci zaparło mi dech, oczy nabiegły krwią, uszy ogłuchły na wszelkie dźwięki, słyszałem wyraźnie bicie mego serca, i czułem pulsowanie w czaszce, wpadłem w szał i rzuciłem się na wrogów z obłędem w oczach, parłem do przodu nie zważając na zadawane mi rany, byle dopaść następnego lawirując między potokiem ostrzy. To jeszcze bardziej odsunęło mnie od reszty obrońców, czułem się wyrzutkiem. W końcu armia odstąpiła od oblężenia. Jednak radość zwycięstwa zmącona była tym, czym stałem się owego pamiętnego dnia przez krótką chwilę. Chciałem aby to był tylko sen, z którego ktoś mnie obudzi i ochroni przed mrokiem. Chciałem, aby to był tylko sen, z którego ktoś mnie obudzi zanim stanę się tym, czym się stałem. Nienawidziłem się!\nTrochę czasu straciłem na dojście do siebie i względne zagojenie ran. W mieście mnie już nic nie trzymało, wszyscy patrzyli na mnie ze strachem, nie mogłem tego znieść. Postanowiłem jak najszybciej opuścić mury, które ukazały mi potwora we mnie. Niech te mury będą przeklęte na wieki, niech jego nazwa zostanie zapomniana tak jak i ja ją wyrzuciłem ze swej pamięci!!! Po drodze mijałem spalone osady, w lasach spotykałem niedobitki obrońców, szlak wijący się przede mną znaczony był krwią i pożogą. Po drodze przysięgałem sobie nigdy nie tknąć oręża w celu pozbawienia kogoś życia. Jednak musiałem coś jeść oprócz korzonków, jagód i grzybów. Gdy dotarłem w me rodzinne strony i zobaczyłem rany zadane ziemi przez oblegających serce we mnie łkało, to nie było to, co zostawiałem tu, gdy widziałem tę okolicę po raz ostatni. Coś mnie pchało do przodu, nie wiem, może chciałem jak najszybciej zobaczyć swych bliskich? Gdy dotarłem do miasta mych lat dziecinnych nosiło ono jeszcze ślady walk, jakie tu trwały, ale nie były one już tak wielkie jak w mieście, które opuściłem, wracało już powoli normalne życie, obrońcy w innych miastach bardzo nadwątlili siły najeźdźców. I choć część z nich dostała się w ręce wroga pozwoliło to innym na zorganizowanie obrony. Miasto mego dzieciństwa ocalało.\nChciałem powitać swych bliskich jak najszybciej a zwłaszcza młodszą siostrę, która była dla nas, trójki braci jak promienie słońca, rozniecając uśmiech na twarzach i zamieniając noc w dzień, przyniosłaby ona ulgę pogrążonej w goryczy duszy. Dotarłem do domu i przekroczyłem z pewnym niepokojem próg, poczułem ciepło bijące od kominka, w dalszej części domu mój wyczulony słuch usłyszał głosy. Ruszyłem biegiem, poznałem głos starszego brata Lorina i matki. Początkowe przerażenie (myśleli, że jestem duchem), przerodziło się w radość, byli przekonani, że zginąłem w tej wojennej zawierusze. Zapytałem o innych i w tym momencie radosny nastrój prysnął jak mydlana bańka. Dowiedziałem się, że ojciec zginął idąc z poselstwem do obozu wroga. Najstarszy brat zginął walcząc na murach, podobnie jak wielu innych. Zapytałem o siostrę, brat zaprowadził mnie do innego pokoju, wtedy ją ujrzałem. Jak przez mgłę usłyszałem, że Lorin mówił do mnie, iż widziała śmierć Belgera i jego upadek z murów w czasie kolejnego szturmu najeźdźców. Całkiem pozbawiona życia, z niewidzącym wzrokiem utkwionym gdzieś przed siebie, serce mi się krajało na jej widok. Chciałem zrobić wszystko, aby zobaczyć ją jeszcze raz roześmianą. Przez moment wydawało mi, że zobaczyłem mały uśmiech na jej twarzy, może mnie poznała? Wtedy znienawidziłem ludzką rasę z całego serca, i choć teraz panuje względny pokój między naszymi rasami i ze względu na przysięgę, którą sobie złożyłem, nie zawaham się utoczyć ludzkiej krwi, gdy będę musiał i zrobię to z nieukrywaną satysfakcją, mimo grozy tego, czym mogę się stać. To będzie mój hołd i ofiara za tych najbliższych, którzy stracili przez ową podstępną rasę życie, a mej siostrze odebrali radość życia.\nNie mogłem długo dojść do siebie, unikałem ziomków, zaczęto na mnie mówić Thevin Łowca Nocy, gdyż mało kto mógł mnie spotkać. Żeby nie przysparzać strapień swej rodzicielce postanowiłem na dworze zostać posłem i krzewić pokój, aby dotrzymać przysięgi złożonej sobie. Moja propozycja została szybko przyjęta, ze względu na moją znajomość wielu krain i przez wzgląd na ojca. W czasie wizyty w naszym grodzie kolejnego poselstwa zaczęła się gorąca wymiana zdań na temat mojej obecności. Okazało się, że wśród posłów są elfy, które walczyły ze mną owej pamiętnej nocy. Gdy wieści o tym, co wtedy zaszło rozeszły się po mieście inni odsunęli się ode mnie jeszcze bardziej. Stałem się Thevinem Mrocznym. Coraz częściej też wysyłano mnie z różnymi poselstwami, nie wiem czy dlatego aby się mnie pozbyć, czy aby wymusić strach na tych, do których szedłem, może też ktoś miał się mnie pozbyć w niewidoczny sposób, gdyż nieraz po drodze musiałem stawać do walki? Nie wiem i nie chcę wiedzieć. Jedno jest pewne, wysyłano mnie coraz dalej, często na rubieże znanych mi krain. Odpowiadało mi to, gdyż nie byłem w stanie wytrzymać tej atmosfery, która mnie otaczała. Zdarzało się często, że towarzysze drogi na dźwięk mego imienia rezygnowali z dalszej wędrówki, tłumacząc się różnymi mniej lub bardziej wiarygodnymi powodami. W tym czasie często odczuwałem samotność i pustkę, ale po pewnym czasie oba te uczucia spowszedniały mi. Nikt nie potrzebował mnie, a ja nie potrzebowałem nikogo, to był dla mnie dobry układ. Życie upływało mi na podróżach, krótkich pobytach w rodzinnym mieście i równie krótkich na dworach obcych władców. W wolnych chwilach fechtowałem bądź zgłębiałem wiedzę. Nie potrzebowałem nic więcej.\nW czasie jednej z kolejnych wędrówek ujrzałem w trawie ślady krwi, zaciekawiony tym spostrzeżeniem ruszyłem ich śladem. Po pewnym czasie dotarłem do leżącego na ziemi wilka, po którym było widać, iż musiał jeszcze niedawno przejść ciężkie boje. Zakrzepła krew skleiła sierść i zakrywała rany na grzbiecie i szyi oraz drobne zadrapania na bokach. Gdzieniegdzie można było dostrzec drobne braki sierści na ciele pokonanego przywódcy. Był wyrzutkiem, którego nikt nie chce znać, żyjącym w upodleniu, podobnie jak ja. Chciałem mu pomóc, lecz każda próba podejścia bliżej kończyła się ostrzegawczym warczeniem, jednak ciągły upływ krwi osłabił go. W końcu nie potrafił już ustać na łapach, wtedy zabrałem się do dzieła. Mimo jego agresywnej postawy przemyłem i opatrzyłem mu rany korzystając z tego bogatego zielnika, jakim był las, który nas otaczał. Dość szybko przyzwyczaił się do tych zabiegów, jak również do smakowitych kąsków, które od czasu do czasu mu podrzucałem. Jego stan szybko się poprawiał i już niedługo biegał jakby nic się nie stało. Nie zdziwiłem się więc, gdy któregoś ranka nie zastałem go w obozowisku. Ja wyruszyłem dalej, ale już po kilku dniach widziałem go znowu kręcącego się niedaleko miejsca mojego odpoczynku. Tak oto poznałem Uthera, mego wilczego druha – współtowarzysza wielu samotnych wędrówek. Nieraz jeszcze mnie opuszczał, potrafił nie wracać tygodniami, ale ostatecznie zjawiał się witając mnie, jakby wrócił, z raptem, kilkugodzinnego wypadu. Nie przepadał za większymi osadami, gdy zbliżałem się do jakiejś wycofywał się i wracał dopiero gdy dostatecznie się od niej oddaliłem. Jego obecność wniosła nieco radości do mego życia oraz przyczyniła się do jeszcze większego strachu przed moją osobą, w końcu do czego może być zdolna osoba, która za towarzysza posiada dzikiego wilka. Takie umiejętności dla wielu były tylko dla pomyślenia, jeśli byłbym druidem. Ale nim nie byłem.\nThevin Mroczny - opowiadanie\nMijały dni. Któregoś ponurego wieczoru Thevin jak zwykle próbował spędzić noc w spokojnym leśnym otoczeniu kołysany do snu mową leśnych drzew i odgłosami zbudzonego nocnego życia. Już nawet powiązał ze sobą gałęzie pobliskich drzew, czyniąc z nich rodzaj hamaka. Ułożył się w nim wygodnie i czekał na spłynięcie snu, gdy z oddali doszło go rżenie koni. Postanowił wstać i sprawdzić, któż to błąka się wieczorową porą po borze. Opuścił swoje leże i udał się w stronę skąd przed chwilą dobiegały dźwięki zwierząt. Szedł cicho i uważnie w lekkim zgięciu, aby przypadkiem nie obudzić czujności, być może ukrytych gdzieś w pobliżu wartowników. Szybko okazało się, że jego obawy były zbyteczne. Podszedłszy bliżej przyglądał się końcom prac nad rozbiciem obozu. Ten był pełen elfów. Zastanawiał się nad wkroczeniem do niego i przyłączeniem się do niego, ale chciał uniknąć tych wszystkich pytań o własną osobę, nie znał też zamiarów przybyłych. Postanowił zatem jeszcze trochę poobserwować obozowisko i zdać później relację swemu księciu. Obserwując je i okrążywszy kilka razy jego uwagę przykuł jeden z namiotów blisko centrum obozu. Ledwo widoczny cień rzucany na płótno przez postać wewnątrz niego się znajdującą nosił cechy postaci kobiecej. Zdziwiło go to trochę. Kobieta w zbrojnym orszaku??? To musiała być wpływowa persona. Nie mogła być wzięta w niewolę, gdyż przed jej namiotem byłoby więcej strażników, a tu raptem jeden i to niespecjalnie przejęty pilnowaniem. Nie był to też orszak weselny panny młodej, gdyż wtedy karawana byłaby liczniejsza i bardziej efektowna. Pozostawało podejrzenie, że jest to poselstwo. Ale kierowane przez kobietę?! Widocznie miała ona u swoich albo wysoki autorytet, albo była niepożądana i była wysłana z nierealnym poselstwem. Postanowił to sprawdzić mimo ryzyka. Wstał i skierował się na drogę do Dolivaru. Teraz swe kroki skierował do obozowiska. Starał się iść normalnie, aby wartownicy mieli dość dużo czasu na dostrzeżenie go i nie powitali go gradem strzał niczym jakiegoś rzezimieszka. Straż zatrzymała go i spytała: „Kto zacz i dokąd zmierzasz przybyszu?!” Thevin nie chciał aby go rozpoznano więc rzekł: „Jam jest Malager, podróżnik, przemierzyłem wiele krain, a obecnie zdążam do Dolivaru, aby spotkać się z przyjacielem Thevinem, podobnie jak ja podróżnikiem.” Wpuszczono go do obozowiska, a jeden ze strażników udał się do namiotu z „więźniem”. Po chwili wyszła z niego piękna elfia niewiasta i zwróciła się do Thevina: „Witaj Malagorze, jam jest Nee-av. Podróżujemy podobnie jak i ty do Dolivaru , więc jeśli uznasz to za bezpieczniejsze, możesz przyłączyć się do naszej karawany. Jestem wielce rad, że Cię spotkałam, gdyż u celu naszej wspólnej podróży mam się spotkać z niejakim Thevinem Mrocznym, a doniesiono mi, że waść znasz go osobiście”. Zdziwiła go nieco tymi słowami. Poselstwo i na dodatek jeszcze z oficjalnym zwróceniem się do niego? Nie dał jednak po sobie poznać, że zaskoczył go taki przebieg wypadków i odparł:\n-„Dzięki Ci Jaśnie Pani, chętnie skorzystam z tej oferty, choć te lasy nie należą do najniebezpieczniejszych, czy pełnych zbójów.Jeśli Pani chce mogę Ją zapoznać z przyrodą i tej ziemi i dziedzictwem jej mieszkańców. Zaś u celu naszej wspólnej wędrówki pozwoli Pani, że odłączę się i uprzedzę mego przyjaciela o przybyciu tak znamienitych gości, gdyż nie miewa on ich zbyt często i przebywając wiele poza Bolivarem nie ma on wiele czasu na przygotowanie się na przybycie tylu przybyszów. Jest też możliwość, że nie zastanie się go w dniu przybycia, z racji jego wędrownego trybu życia.”\n-„Nie szkodzi nam to. Mamy pewien naddatek czasu i możemy zaczekać na Jego przybycie, a przy okazji mamy wieści dl Jego księcia i musimy się także zaopatrzyć na dalszą podróż, gdyż Dolivar jest tylko pośrednim, acz ważnym celem naszej wyprawy.”\nThevin wypytał jeszcze o obecne stosunki i sytuację w królestwie Nee-av i opuścił jej dostojne oraz urocze towarzystwo. Skierował się do ogniska i przysiadłszy przy nim przysłuchiwał się rozmowie żołnierzy oraz innych obozowiczów. Dowiedział się trochę o ich życiu codziennym. Nasyciwszy swój głód fizyczny i umysłowy, nawet nie spostrzegł, kiedy usnął. Po przebudzeniu przeżył drobne zaskoczenie, gdy stwierdził, że znajduje się na posłaniu w namiocie. Szybko okazało się, że to Nee-av wyglądając ze swego schronienia i spostrzegłszy wędrowca śpiącego przy ognisku kazała przenieść go do jednego z namiotów. Jeszcze przed wyruszeniem Thevin przyszedł do posłanki i wyraził swoje podziękowanie dla tego drobnego acz miłego gestu dobrej woli. Podróżując jeszcze kilka dni zdążył zaspokoić swój apetyt na informacje o krainie swej rozmówczyni, a i sam przekazał jej wiele na temat mieszkańców Dolivaru i okolic. Ostatniego dnia wspólnej podróży zwrócił się do swej towarzyszki:\n-„Ja już dziś niestety muszę Panią opuścić, aby uprzedzić mego przyjaciela o waszej wizycie.” -„Czy nie dać Ci Malagorze konia, abyś mógł być prędzej niż my, wszak orszak, mimo że konny i tak jest wolniejszy niż pojedynczy jeździec, a konia będziesz mógł dla nas zostawić w stajni Twego przyjaciela?”\n-„Dzięki Ci Nee-av, ale Thevin pokazał mi tyle dróżek w tych borach, że nawet pieszo będę znacznie szybciej od karawany.”\n-„Cóż. Jeśli taka Twoja wola. Do kolejnego spotkania w Bolivarze.”\n-„Tak, na pewno się tam spotkamy.” Powiedział Thevin nie ukrywając rozbawienia.\nTeraz już nieskrępowany już niczyją obecnością ruszył dziarsko przez ostępy. Szybko dołączył do niego wilczy kompan i podróż przebiegła niż Thevin przypuszczał, bo wilk rozochocony wesołym humorem ludzkiego towarzysza dość często się z nim ścigał.\nTeraz też wyruszam w drogę, ale tym razem jako przewodnik i świta elfiej posłanki, która przybyła do nas z krainy zza gór Belsambar. Jeszcze za nie nie dotarłem, więc może wypytam o krainy za nimi się rozciągające, bo przed nami długa droga...\nThevin całą drogę do swego domu starał się unikać rozmów ze swą nową panią. Nie wynikało to jednak z razy dla niej osobiście. Nie podobał mu się sposób, w jaki to się stało. Czuł się urażony, że potraktowano go jak przedmiot, który można wymienić, ot tak sobie. Nie czuł się przecież bezwartościową rzeczą, choć przyzwyczaił się do trzymania się z dala od społeczności. Nie ukrywał, że ta sytuacja była dla niego denerwująca. Na każdą jej próbę nawiązania rozmowy reagował zbywaniem, unikaniem odpowiedzi i słownymi wykrętami mającymi na celu zakończenie rozmowy. Na twarzy Nee-av od czasu do czasu można było wyczytać zniecierpliwienie bądź drobne rozdrażnienie takim obrotem sytuacji, ale nie reagowała w gwałtowniejszy sposób.\nGdy dotarli, zaprowadził ich do domostwa, przydzielił kwaterunek kwaterunek zaprosił do stołu. Posiłek przebiegł bez zbędnych zgrzytów, jednak w czasie odprowadzania Nee-av w końcu nie wytrzymała i zareagowała bardziej zdecydowanie.\n- „Nie rozumiem Cię Thevinie, dlaczego cały czas starasz się mnie unikać? Staram się ocieplić nasze stosunki, a z Twojej strony stale napotykam na mur milczenia i zniechęcenie dla mojej osoby. Co ja takiego zrobiłam? Pokrzyżowałam Ci jakieś plany? Przecież nasze pierwsze spotkanie przebiegało w znacznie milszej atmosferze, atmosferze teraz traktujesz mnie jakbym była powietrzem. Co takiego się stało, co się wydarzyło, że zaszła taka zmiana? Dla mnie jest ona nieuzasadniona i niezrozumiała. Wytłumaczysz mi to ?!”\n- „A któż mnie do tego zmusi? Ty pani???” – uciął rozmowę Thevin z drwiną na ustach i odszedł.\n- „A żebyś wiedział, że ja!” – pomyślała Nee-av.\nElf ruszył sprężystym krokiem do swej biblioteki – pracowni. Dawno tu już nie bywał. Wszystko pokryła warstwa kurzu, a kątów radośnie odbijały refleksy świec misternie utkane pajęczyny. Kiedy był tu ostatnio? Dawno, przebywał tu tylko wtedy, gdy chciał wprowadzić poprawki w swoich mapach bądź sprawdzić swoje wiadomości, ubrane w pergamin między okładkami opasłych tomiszczy. Usiadł przy stole i zagłębił się w ich lekturze, lecz co chwilę wracało do niego uczucie urażenia związane z przeżyciami dnia. Nee-av przechodząc koło uchylonych drzwi przystanęła, spojrzała do środka i zobaczywszy kto siedzi przy stole nad rozłożonymi księgami i porozrzucanymi tu i ówdzie mapami zastanowiła się: „Inteligentny, ale nie przemądrzały, a przy tym skrupulatny jeśli chodzi o przetwarzanie swej wiedzy. Czyżby te wszystkie tomy i karty były jego dziełem? Dumny, choć nie zadufany w sobie. Prawdę powiedział Aldur, że mogłabym mieć z nim problemy. Jeszcze tak krnąbrnego kompana nie miałam, ale zegnę mu kark. Żeby tylko jeszcze zdolności w boju były równie duże jak jego upór. Może zapewnienia księcia nie są tylko pustymi słowami, ale przecież nikt nie pozbywa się najlepszego żołnierza… bez powodu. Co ukrywasz przede mną elfie?” Wtedy Thevin wstał i ruszył ku drzwiom. Zadumana Nee-av szybko przerwała swe rozważania i schowała się w ciemnościach pokoju nieopodal schodów.Elf zszedł po nich i widać było, że ma zamiar gdzieś wyjść. „Gdzie on się wybiera o tak późnej porze? Czyżby miał zamiar opuścić miasto? Niedoczekanie jego! Zobaczę dokąd mu tak spieszno.” – pomyślała elfka. Thevin ruszył ku bramom miasta, by po ich przekroczeniu ruszyć do lasu sprężystym krokiem. Nee-av szła jego tropem, gdy nagle ujrzała jak z bok skacze na niego pokaźnych rozmiarów wilk. Przewrócony zaczął się ze zwierzem tarzać po ziemi, starając się trzymać z dala pysk zwierzęcia uzbrojony ostrymi kłami od swojej krtani i twarzy. Widząc co się dzieje Nee-av nie myśląc ani chwili wypowiedziała kilka słów i w tym momencie jej dłoń wypełniła ognista kula, którą pchnęła w wilka. Ten odskoczył, a pocisk otarł się o rękę Thevina. Elf syknął z bólu, a wilk warcząc podchodził okręgami do czarodziejki. Ta od czasu do czasu rzucała ostrzegawczo mniejsze kule, ale zwierz był coraz bliżej unikając miotanych pocisków. W pewnym momencie dało się słyszeć gromki śmiech. Zdumiona Nee-av rzuciła tylko:\n- „Czyżbyś postradał rozum, atakuje nas wilk, a ty zamiast się bronić śmiejesz się ?!? W ten sposób go nie odstraszysz.”\n- „Nie, ale nie muszę, a Ty skończ tę zabawę ognikami, bo i tak z tym wilkiem to na nic się zda.”\n- „A Ty skąd się taki mądry nagle zrobiłeś?! Dopiero co próbował dobrać Ci się do gardła.”\n- „On??? Ty chyba nie wiesz o czym mówisz?! Twoja ognista kula wyrządziła mi więcej szkody niż on mógłby do samego rana. Więc skończ ciskać tym ogniem i stań za mną, bo ten wilk już się do Ciebie zraził od początku Waszej znajomości. Stań bezpiecznie za mną, bo za Twoje „gorące” powitanie jest Ci w stanie skoczyć do tej pięknej twarzyczki i pokryć ją brzydkimi bliznami.”\n- „Przepraszam, nie wiedziałam…”\n- „Dokładnie. Nie wiedziałaś, więc czas się nauczyć. Nie śledź mnie, bo to Ci przyniesie więcej szkody niż pożytku, a od teraz nie rób gwałtownych ruchów, to uspokoję tego wielce niebezpiecznego zwierza.” – rzekł z przekąsem, po czym wykonał gest ręką, powiedział kilka słów i wilk przestał zachowywać się agresywnie.\n- „Teraz nie ruszaj się gwałtownie, a wilk nic Ci nie zrobi…, a przynajmniej nie w mojej obecności.”\n- „Wiesz co, chyba mnie nigdy nie przestaniesz zaskakiwać. Nie zawsze były to miłe zaskoczenia, powiedziałabym nawet, że są one w mniejszości, i mimo tego, że należymy do tej samej rasy nie potrafię odgadnąć motywów, jakimi się kierujesz, a gdy wydaje mi się, że już wszystko zaczyna mi się układać w logiczną całość, Ty robisz coś, co burzy ten porządek i zaskakuje mnie z zupełnie innej strony.”\n- „Taki już jestem Pani. Musiałem się nauczyć adaptować do różnych sytuacji, kultur i środowisk będąc podobnie jak Ty posłem. Ty też się tego nauczysz szybko w tym zawodzie, bo na moje spostrzeżenia, to raczej początkująca w tym zawodzie jesteś. To chyba jedna z Twoich pierwszych misji dyplomatycznych, czyż nie tak?!? Nie musisz odpowiadać, to widać. A teraz wstańmy i zbierzmy się, nim nas tu zastanie świt.”\nTo rzekłszy wstał i zaklął w stronę Nee-av: „A bodaj by Cię magogi swymi czarami poczęstowały. ” i zaczął się rozglądać wokół.\n- „Czego szukasz? Może Ci w tym pomóc?”\n- „Szukam rośliny, która mogłaby przyspieszyć gojenie oparzenia, które nieopatrznie spowodowałaś.”\n- „To nie trzeba się było nocą wymykać z domostwa.”\n- „Wymykać??? Wyszedłem drzwiami, nie oknem i na dodatek nie ukrywałem, ze wybieram się gdzieś. A jak dobrze pamiętasz słowa Aldura, to wiesz, to przysięgi jeszcze nigdy nie złamałem. Tak więc nie rozumiem dlaczego mnie śledziłaś? Co Ci to dało? Według mnie nic.”\n- „Cóż, mamy razem podróżować, więc chciałam się coś o Tobie dowiedzieć…”\n- „A zapytać normalnie nie umiałaś ? Czy to takie trudne A poza tym, chyba każdy mieć swoje tajemnice, nie uważasz?! Ja nie szpieguję, aby coś się o Tobie dowiedzieć. Nie zawracam sobie tym głowy. O nareszcie znalazłem!”\nSchylił się i zerwał kilka liści małej roślince, zmiażdżył je w dłoniach i przyłożył do rany owijając kawałkiem płótna.\n- „Nie musisz tego robić.” – rzekła Nee-av, po czym przyłożyła dłoń do jego przedramienia. Chwili z dłoni zaczęła sączyć się drobna, jasna poświata i ciepło zaczęło wypełniać jego rękę.\n- „Czy ty chcesz mi ją teraz całkiem spalić?!” – rzucił Thevin wyrywając jej z ręki przedramię. - „Uspokój się i daj mi ją wyleczyć.” – odpowiedziała zniecierpliwionym głosem – „I przestań uważać mnie za zło wcielone, bo wtedy naprawdę będziesz miał ze mną piekło, rozumiesz?!” Elf coś odburknął pod nosem i poddał się niechętnie jej woli.\n- „Ale jeśli cokolwiek będzie nie tak to mnie popamiętasz.” – rzucił ostrzegawczo.\n- „Nie mów tyle, tylko daj mi tę rękę i pozwól działać, martwić będziemy się potem.” – i ponownie ujęła go za przedramię. Thevin spojrzał na swą ranę i stwierdził, że zaczyna zanikać. Gdy leczenie dobiegło końca rzucił zdawkowo:\n- „Dziękuję, nie musiałaś, roślina spowodowałaby ten sam skutek.”\n- „No nie, pomożesz takiemu i jeszcze kaprysi, co Ty masz przeciwko światu, prowadzisz wojnę z całokształtem istnienia?!?”\n- „Wystarczy, ze jesteś moją seniorką. Nie oznacza to jednak, że muszę Ci się spowiadać z moich poczynań czy tez pobudek pobudek od razu zanudzać historią swego burzliwego życia, która i tak zanudziłaby Cię na śmierć, a więc oszczędź sobie i mnie uszczypliwości i graj swoją rolę, a ja będę grał swoją. Tak będzie dla nas obojga najlepiej.”\n- „Ale chyba mogę wiedzieć do czego jest zdolny lub nie mój podwładny, w końcu życie moje i orszaku będzie częściowo zależne od Twoich umiejętności.”\n- „To zdaj się Pani na nie, a zobaczysz ile są warte, a jeślibym miał zdradzić coś ze swoich sekretów, będziesz pierwszą, która się o nich dowie. Czy to Cię satysfakcjonuje?”\n- „Częściowo, ale zgadzam się na te warunki. Lepiej w mej sytuacji mieć Cię za przyjaciela niźli wroga.”\n- „Tak więc zbierajmy się skoro już uzgodniliśmy wszystkie sprawy, bo nie wyruszymy skoro świt.” - „Czemu taki pośpiech? Mamy kilka dni w zapasie.”\n- „Ale na razie jesteśmy jeszcze w zamieszkałych okolicach. Będziesz jeszcze Pani przeklinała, że nie mamy go więcej, gdy będziemy się wlekli po drodze i trwonili ów zapas, którym teraz tak nieroztropnie szafujesz.”\n- „Tak więc wracajmy i szykujmy się do wymarszu skoro tak uważasz, zapasy są już uzupełnione, a ja chciałam tylko dać odsapnąć swoim ludziom.”\n- „To dobrze o Tobie świadczy. Niewielu już stara się dbać o swoich poddanych, ale czas nie jest nam przyjacielem i cały czas ucieka, więc my nie pozwólmy mu na to i sami przyspieszmy kroku.” Szli cały czas milcząc, a obok nich stąpał wilk, również nie wydając z siebie głosu, co chwilę ocierając się to o Nee-av, to o Thevina, bądź znikał w zaroślach, by wykonać symulowany atak z zupełnie innej strony niż ta, w którą pobiegł. Przy pierwszym takim „ataku” elfka odruchowo w obronie chciała rzucić ogniem, ale została w porę powstrzymana silnym uściskiem ręki.\n- „Auu. To boli!”\n- „Ciebie zabolałoby to jeszcze bardziej, gdybym tego nie zrobił. To jest mój przyjaciel, ale nie wiem czy ponownie zdołałbym go powstrzymać, gdyby rzucił Ci się do gardła. On nie jest uległym pieskiem, to w jego kwestii jest czy mnie posłucha czy nie, więc lepiej uważaj na swe ruchy, bo nie wiem czy zawsze mi się go zdoła utrzymać w uległości, a tak naprawdę Ciebie uchronić przed skutkami Twoich nierozważnych poczynań. Może z czasem przyzwyczaisz się do Blizny, bo tak go na-zwałem, a on do Ciebie i wtedy poznasz w nim dobrego kompana do wędrówek, albo sama znajdziesz sobie zwierzęcego towarzysza.”\n- „A może Ty znajdziesz mi takiego?”\n- „Znajdziesz??? Źle mnie zrozumiałaś. Na przyjaźń dzikiego zwierzęcia trzeba sobie zasłużyć, bo tak naprawdę to zwierzę wybiera człowieka, a nie na odwrót. Traktuj je na równi z sobą, a może w końcu któreś zdecyduje się do Ciebie przyłączyć. Są co prawda wyjątki od tej zasady, ale to zależy tylko od zwierzęcia, czasem od gatunku do którego należy, lecz to już jest kwestią doświadczenia w obcowaniu ze zwierzętami. To dlatego druidzi są w tym tak dobrzy. Żyją z nimi w harmonii od naro-dzenia, bronią ich praw i terytoriów. To powoduje, że mają więcej przyjaciół wśród fauny niż u społeczeństw cywilizowanych, ale nawet oni szybko decydują się na swego pupila, z którym przebywają więcej niż z innymi. I gdy z tej pary zginie zwierzę druid dopiero po długim czasie odzyskuje równo-wagę ducha, jeśli zaś on zginie to pupil oddala się i żyje z dala od wszystkich w samotności cierpiąc, bądź, co zdarza się o wiele częściej, sam popełnia samobójstwo.”


Błyskawiczna sałatka z rukoli i pomidorów – mammadeli – proste i pyszne przepisy\nBłyskawiczna sałatka z rukoli i pomidorów\nOpublikował/a mammadeli dnia 25 czerwca, 2013\nNajszybsza sałatka świata. Doskonały dodatek do głównego dania – tym razem podałam ją z kurczakiem po mediolańsku, lub lekka przekąska (np. z ciepłą bagietką – pycha!).\nWrzuć do miski 2 garście rukoli, 2 pokrojone w kostkę pomidory, skrop sokiem z cytryny i oliwą. Dopraw do smaku solą i pieprzem.\nPoprzedni wpis Kurczak po mediolańsku\nNastępny wpis Polewa rabarbarowa do lodów i sorbetów


Małgorzata Nesteruk (2)\nPo „Wielkiej księdze słów”, „Wielkiej księdze pytań” i „Wielkiej księdze przedszkola” czas na… „Wielką księgę o uczuciach”! Basia jest szczęśliwa zawsze w dzień słodyczowy. Lula czuje tremę przed...\nMarcel przynosi do domu zwierzęta. Zaczęło się od papugi. A właściwie papuga. Marcel znalazł go na trawniku pod blokiem, kiedy jeszcze nie chodził do przedszkola. Z biegiem lat w domu Marcela i jeg...\nWakacje zbliżają się wielkimi krokami. Rodzina Basi wybiera się pod namiot. Dziewczynce wyprawa bardzo się podoba – można kąpać się w jeziorze, palić ognisko i spać prawie pod gołym niebem. ...