Wyzwanie MIXA HYALUROGEL\n4/11/2017 07:42:00 PM\nPodjęłam wyzwanie MIXA i wypróbowałam 5-dniową kurację nawadniającą z kremem intensywnie nawilżającym Mixa HYALUROGEL. Każdego dnia używałam próbki przeznaczonej na dany dzień jako krem na dzień i pod makijaż.\nKrem Mixa Hyalurogel zawiera w swoim składzie kwas hialuronowy, który jest znany z utrzymywania nawilżenia w skórze. Dzięki temu skóra jest dobrze i długotrwale nawodniona, odświeżona i gładsza.\nMixa Hyalurogel ma lekką, żelową konsystencję w kolorze mleczno-białym. Po nałożeniu może wystąpić chwilowe uczucie lepkości. Krem jednak bardzo szybko się wchłania i uczucie to znika. Kosmetyk jest hipoalergiczny, nie uczula i nie podrażnia - co w pełni potwierdza moja wrażliwa skóra. Ma specyficzny zapach, który jednak nie jest męczący i szybko się ulatnia.\nPo pięciodniowej kuracji kremem Mixa Hyalurogel zauważyłam znaczną poprawę stanu skóry, która stała się bardziej napięta i zauważalnie lepiej nawilżona. Drobne zmarszczki mimiczne stały się dzięki temu mniej widoczne, a sama cera wygląda na zdrowszą. Odnoszę także wrażenie, że rozjaśnieniu uległy cienie pod oczami. Krem używałam pod makijaż i nie wystąpiły żadne problemy w wiązaniu kremu z podkładem. Kosmetyk wchłania się bardzo szybko i dokładnie, nie pozostawia na skórze filtru. Zdecydowanie jest to krem dobry na co dzień! A Wy próbowałyście już kuracji nawadniającej z Mixa Hyalurogel? Jeśli nie, a jesteście zainteresowane - zajrzyjcie na stronę producenta!\nnawilżenie pielęgnacja testowanie twarz wyzwanie\nEtykiety: nawilżenie pielęgnacja testowanie twarz wyzwanie\nKatarzyna Musiał 18 kwietnia 2017 13:49\nTestowałam i obecnie jest to mój ulubiony krem. Jedyne co, to nie sprawdził mi się pod makijaż - rolował się :/\nnostami 18 kwietnia 2017 19:58\nZ moim podkładem ładnie się połączył i nie było żadnych zgrzytów ;-) Zastanawiam się nad pełną wersją na lato.


must have » Only You - portal dla kobiet (uroda, moda, zdrowie)\nUroda i zdrowie 21 maja 2019\nZapewne większość kobiet zna Lotion Pielęgnacyjny marki Galénic. A jeśli nie, to czas go poznać….\nUroda i zdrowie 15 stycznia 2019\nModa 14 lutego 2017\nLifestyle 2 lutego 2017\nNowości 10 listopada 2016\nARCTIC IMPRESSIONS- metaliczny błysk od WIBO\nMetaliczny trend opanował nie tylko modę, ale stał się również makijażowym hitem tego sezonu. Prosto…\nModa 15 czerwca 2016\nModowa rewolucja w zasadach dress code, czyli nowa kolekcja FRANCHIE RULES!\nJak połączyć sztywne zasady biurowego dress code’u z obowiązującymi trendami? Jak podkreślić swój indywidualny styl,…\nModa 27 kwietnia 2016\nTwoje must have na wiosnę i lato\nWiosna aż kusi, by odświeżyć swoją garderobę i kosmetyczkę. Polecamy 19 rzeczy, które uprzyjemnią ciepłe miesiące. Twoje…\n3/2015 (wiosna), Moda 19 kwietnia 2015\nProsta, elegancka i w różnych kolorach, także modnych pastelach. Świetnie dopełni każdy wiosenny look. Tekst: Ewa…


Różnice między oczyszczonymi ektopowymi i normalnymi podjednostkami alfa ludzkich hormonów glikoproteinowych. – Sanatorium Health Resort\nBiałka ektopowe , nierozróżnialne immunologicznie od wspólnej podjednostki alfa ludzkich hormonów glikoproteinowych, oczyszczono około 10 000 razy od guza rakowego żołądka (AL-alfa) i z pożywki do hodowli komórkowej linii komórek raka oskrzeli (ChaGo-alfa) . Oczyszczony AL-alfa był jednorodny na drodze elektroforezy na żelu siarczanu dodecylu (SDS), podczas gdy oczyszczony ChaGo-al wykazał wiele składników, z których niektóre reprezentowały zagregowane gatunki. W elektroforezie żelowej SDS pozorne masy cząsteczkowe AL-alfa (15 000) i zredukowana ditioerytitolem ChaGo-alfa (13 000) były znacząco niższe niż w podjednostkach alfa ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG-alfa), hormon luteinizujący, pęcherzyk hormon stymulujący lub hormon stymulujący tarczycę (22 000-23,000). Doświadczenia wiązania z [35S] -SDS sugerują, że te widoczne różnice w masie cząsteczkowej wynikały, przynajmniej częściowo, ze zmniejszonego wiązania SDS przez normalne w porównaniu do ektopowych podjednostek alfa. W chromatografii żelowej pozorne masy cząsteczkowe AL-alfa (27 000) i ChaGo-alfa (30 000) były nieco wyższe niż w normalnych podjednostkach alfa (23000-24,000). Zarówno AL-alfa, jak i ChaGo-alfa nie zostały odróżnione od hCG-alfa w chromatografii jonowymiennej. Skład AL-alfa był podobny do składu hCG-alfa w 13 aminokwasach, ale wykazywał zmniejszoną fenyloalaninę i zwiększoną walinę; glukozaminę zidentyfikowano zarówno w AL-alfa, jak i hCG-alfa. W warunkach, w których hCG-alfa w połączeniu z podjednostką beta hCG (hCG-beta) wytwarzają 95% oczekiwanej aktywności wiązania gonadotropin w teście radioreceptorowym u szczura, inkubacja AL-alfa z hCG-beta daje tylko 2% oczekiwanej aktywności, a inkubacja ChaGo-alfa z hCG-beta nie dawała wykrywalnej aktywności. Te cechy ektopowych podjednostek alfa mogą odzwierciedlać nieprawidłowości w syntezie białek nowotworowych lub przyłączaniu węglowodanów, co prowadzi do polipeptydów o podobieństwie chemicznym i immunologicznym do normalnych podjednostek, ale z różnicami w właściwościach fizycznych i łączących; alternatywnie podjednostki ektopowe mogą reprezentować jeszcze nierozpoznane formy prekursorów alfa\n[hasła pokrewne: protetyka stomatologiczna cennik, szpital wojewódzki lublin, choroba alkoholowa leczenie ]\n[przypisy: nasen bez recepty, naturyzm chomikuj, rowatinex opinie ]\nZachowanie metaboliczne C3 3 znakowanego radioaktywnym jodem badano u 10 zdrowych osób iu 20 pacjentów z chorobami, w których uważa się, że dopełniacz pełni rolę patofizjologiczną. Średnia frakcyjna kataboliczna szybkość C. 3 u zdrowych osób wynosiła 2,3. 1,0% puli osocza na godzinę, podczas gdy ułamkowa wydajność kataboliczna Cp3i, nieaktywny produkt konwersji Cp3 wytwarzany przez aktywację ... [Read more...]


W dniu 2 kwietnia 2009 roku odbyły się w szkole warsztaty plastyczne pt.: „Wielkanocna pisanka”. Uczestnikami warsztatów byli uczniowie z autyzmem z klas: IIc – Adrian Kutni, Paweł Cisieński, Vc – Rafał Biernat, Sebastian Czuba, Bartłomiej Grdeń, Michał Mierzwa, Ic gimnazjum – Agata Gorczyca, Patryk Flis, Tomasz Skiba, IIc gimnazjum – Mateusz Koterwas, Iwona Tutka.\nNa początku zajęć uczniowie przypomnieli sobie wielkanocne zwyczaje, pomocą służyły im ilustracje zaprezentowane przez nauczyciela. Zadaniem uczniów było wykonanie wielkanocnej pisanki za pomocą wybranej techniki: wyklejanie kuleczkami z bibuły lub plasteliny, wyklejanie paskami z bibuły, wyklejanie wydzieranką\nz kolorowego papieru, kolorowanie pastelami lub kredkami świecowymi, malowanie farbami, rozcieranie plasteliny palcem, ozdabianie gotowymi elementami – wstążki, motylki, kwiatki, serduszka, paski papieru.\nUczniowie chętnie pracowali, starali się wykonać swoją pisankę najlepiej jak potrafili, na miarę swoich możliwości. Stworzyli niepowtarzalne prace, które zostały zaprezentowane na wystawie – wszyscy je podziwiali\nOrganizatorami warsztatów były panie: Sylwia Bracha i Aneta Partyka.


Zamość - zdjęcia ślubne - fotografia ślubna - fotograf Trzykrotny mistrz Polski szybki we Francji\nW szwajcarskim ośrodku Saas-Fee rozegrano kolejne zawody snowboardowego Pucharu Świata. Wśród panów w konkurencji halfpipe 13. miejsce zajął Michał Ligocki, ale wystarczyło to do uzyskania kwalifikacji na Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Vancouver. Siódma była jego kuzynka Paulina, która przepustkę do Kanady wywalczyła wcześniej. W niedzielne popołudnie piłkarki ręczne SPR Lublin rozegrają na wyjeździe pierwszy ćwierćfinałowy mecz Pucharu Federacji (EHF), a ich rywalkami będzie trzecia drużyna duńskiej ekstraklasy Randers HK A/S. Niezadowolony z pomyłki w pisowni swego nazwiska na koszulce obrońca piłkarskiej reprezentacji Ghany John Pantsil postanowił zwrócić na siebie uwagę... skróconym rękawem.\nByli prawnicy Wydziału Dyscypliny PZPN przyznają w rozmowie z PAP, że nie spodziewają się przywrócenia Widzewa do ekstraklasy już w tym sezonie. Zamieszanie ma związek z wtorkową decyzją Trybunału Arbitrażowego PKOl, który uchylił decyzję PZPN w sprawie degradacji łodzian i skierował do ponownego rozpatrzenia. Rafael Benitez został nowym szkoleniowcem Interu Mediolan - poinformował we wtorek prezes klubu Massimo Moratti. Benitez, który w czwartek po sześciu latach pracy pożegnał się z Liverpoolem, zastąpi w Interze Portugalczyka Jose Mourinho. Andy Murray wyrasta na pierwszą gwiazdę tenisa ziemnego, chociaż... nie na korcie. Szkot podpisał lukratywny kontrakt na dostawę sprzętu z Adidasem. Niemiecki koncern odzieżowy nie ujawnia warunków umowy, ale prasa spekuluje o nawet 10 mln euro rocznie dla czwartego tenisisty świata.\nKadra selekcjonera Jerzego Matlaka zakończyła w Montreux pierwszy etap przygotowań do październikowych mistrzostw świata w Japonii. Polki grały w turnieju w Szwajcarii w odmłodzonym składzie. Jarosław Fojut w sobotnim meczu z Piastem Gliwice naciągnął przywodziciela uda prawego i nie weźmie udziału w zgrupowaniu reprezentacji U-23 - donosi serwis 90minut.pl.\nNiemieccy piłkarze i ich trener Joachim Loew narzekają na hiszpańskiego sędziego Alberto Undiano, który wyrzucił z boiska napastnika ich reprezentacji Miroslava Klosego. Arbiter pokazał aż siedem żółtych kartek w przegranym (0:1) meczu Niemiec z Serbią. Na oficjalnej stronie internetowej GKP Gorzów Wielkopolskich opublikowano listę sparingów, jakie drużyna rozegra w przerwie zimowej. Mimo dobrego indywidualnego występu (26 punktów) Tracy McGrady nie będzie zbyt miło wspominał debiutu w barwach New York Knicks - jego nowa drużyna przegrała po dogrywce z będącymi na fali Oklahoma City Thunder. Weteran parkietów NBA, Jason Kidd zrobił różnicę w grze Dallas Mavericks. Dzięki jego postawie ekipa z Teksasu zwyciężyła Miami Heat.\nZapraszamy na relację "akcja po akcji" ze spotkania AS Monaco - AJ Auxerre. Początek meczu o 21:00. Debiutant z Indii Karun Chandhok będzie w najbliższym sezonie Formuły 1 kierowcą zespołu Hispania Racing (HRT) - poinformowano w czwartek. Henryk Kasperczak w rozmowie z Dziennikiem Polskim nie chciał wypowiadać się na temat swojej przyszłości w Wiśle, jeśli nie obroni ona tytułu mistrzowskiego. - O wszystkim decyduje właściciel klubu Bogusław Cupiał. - powiedział szkoleniowiec Białej Gwiazdy.\nPuchar Włoch: niespodzianka w Genui\nNiespodziewanej porażki w meczu IV rundy Pucharu Włoch doznała ekipa finalisty poprzednich rozgrywek, Sampdorii Genua. Czołowa w tym sezonie drużyna Serie A przed własną publicznością przegrała z jednym z najsłabszych zespołów w lidze, Livorno Calcio 1:2.\nPuchar Ziemi Kraśnickiej w zapasach: Grecy zdominowali turniej\nZ udziałem 134 zapaśników w stylu wolnym z Polski, Czech, Estonii, Grecji, Litwy, Rumunii, Słowacji i Ukrainy rozegrany został 18. międzynarodowy turniej juniorów o Puchar Ziemi Kraśnickiej. W klasyfikacji zespołowej pierwsze miejsce zajęli Grecy.\nUEFA zaprezentowała piłkę na finał Ligi Mistrzów\nPiłka na finał Ligi Mistrzów UEFA 2010 o nazwie "Finale Madrid" została zaprezentowana na Santiago Bernabeu, przy udziale byłych piłkarzy Realu Madryt i reprezentacji Hiszpanii - Emilio Butragueno i Fernando Hierro.\nhttps://miletin.ibetonovejimky.cz | kosze delikatesowe | warszawska agencja fotograficzna agencja fotograficzna zzasieg cała polska


Pociągi Kraków-Rzeszów będą jeździły szybciej. Kończy się modernizacja - Gospodarka komunalna\nPociągi Kraków-Rzeszów będą jeździły szybciej. Kończy się modernizacja\nPAP/AT • 8 marca 2016 - 16:55\nNa trasie Kraków-Rzeszów zmodernizowano 16 stacji kolejowych i 13 przystanków, powstał też jeden nowy (fot.pixabay.com)\n• Kończy się modernizacja linii kolejowej E30, łączącej Kraków z Rzeszowem.\n• To największa inwestycja kolejowa na południu Polski.\n• Według PKP PLK od grudnia 2016 r. pociągi pasażerskie będą pokonywać tę trasę z prędkością 160 km/h.\nJak podkreślił we wtorek (8 marca) dyrektor projektu Rafał Pietrończyk, koszt modernizacji linii kolejowej E30 wynosi blisko 3,5 mld zł netto, z czego większość stanowi dofinansowanie z funduszy Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.\nCzytaj też: Podróż na trasie Ocice-Rzeszów i Przeworsk-Lublin będzie bezpieczniejsza\nGrzegorz K. / Rzeszów, 2016-04-24 09:15:15\nW końcu!!!!!!!!!!!!. Ze stacji Rzeszów Główny będzie można szybko dojechać do Krakowa czy Warszawy (choć są tez pociągi przez Lublin i tak jedzie się krócej do Warszawy niż przez Kraków). ICP Pendolino jedzie przez Kraków ale myka bardzo szybko. W Rzeszowie rozgałęziają się tory w 4 kierunkach a mia...nowicie na: - Kraków, Wrocław, - Przemyśl, Lwów - Jasło, Krosno, i - Tarnobrzeg, Lublin, Warszawę (w niedalekiej przyszłości ma być odgałęzienie torów zaraz za st. Rzeszów Zachodni - na lotnisko w Jasionce). Dla Rzeszowa - kontakt ze stolicą najszybszy pozostaje w dalszym ciągu samolotem (50 min). Lotnisko jest blisko miasta - ok. 8 km od centrum Rzeszowa rozwiń


17 PROGRESSteron – Festiwal dla Kobiet – Karkonosze i Sudety\nOpublikowane w 7 marca 2009 przez StrefaInspiracji\n17 PROGRESSteron – Festiwal dla Kobiet\n„Wiosną PROGRESSteron budzi kobiecość”.\nJelenia Góra 14-15 marca 2009 r. Jeleniogórskie Centrum Kultury, ul. Bankowa 28/30.\nKolejny raz tysiące kobiet w całej Polsce wyruszy w wielką podróż, jaką jest rozwój osobisty – doświadczą go podczas wielu warsztatów, wykładów i prezentacji. Oprócz tego na uczestniczki czekają liczne imprezy towarzyszące: koncerty, wystawy, kiermasze i inne spotkania.\nZapraszamy wszystkie Panie z Jeleniej Góry i okolic na 17. Rozwojowo-Rozrywkowy Festiwal dla Kobiet PROGRESSteron. Podczas jeleniogórskiej edycji nasza Kobiecość będzie budziła się z zimowego uśpienia. Ruch, kolor, dźwięk stworzą wiosenną mapę twórczych inspiracji. Festiwal to czas zatrzymany dla siebie. Czas odpoczynku. Czas wspólnego działania. Doświadczanie siebie w kontakcie ze swoimi emocjami, pragnieniami, potrzebami. W przestrzeni snu i mitu, w przestrzeni autentycznego spotkania z drugą osobą… w pracy i w tańcu, na macie i przy bębnach. Zapraszamy na radosne odkrywanie piękna bycia kobietą!\nFormuła Festiwalu daje szansę zetknięcia się z bogactwem sposobów na poznawanie i wyrażanie siebie w bardzo krótkim czasie. W ramach 17 edycji PROGRESSteronu na Dolnym Śląsku odbędzie się ponad 170 warsztatów w których weźmie udział ok. 1.000-1.200 osób.\nPodczas trwania festiwalu kobiety będą mogły wypróbować różnorodne metody rozwoju osobistego i zawodowego podczas dziesiątków warsztatów psychologicznych, biznesowych, edukacyjnych, tanecznych, bębniarskich, pracy z ciałem, plastycznych, dramaturgicznych, pracy z głosem, arteterapii, samoobrony, jogi, tai chi; wykładach poświęconych psychologii, socjologii, rozwojowi osobistemu i zawodowemu, zdrowiu kobiet. Większość z zajęć będzie można kontynuować po zakończeniu Festiwalu.\nSzczegółowe informacje i rezerwacje na stronie www.dojrzewalnia.pl\nFundacja Strefa Inspiracji. Dojrzewalnia Róż Wrocław, wroclaw@dojrzewalnia.pl, tel. 695 464 970\nPoprzedni wpisPoprzedni Zjadą saniami\nNastępny wpisNastępne Karkonosze walczą z quadami


Elendilion – Tolkienowski Serwis Informacyjny » Blog Archive » Hobbit na DVD już w marcu? Rozszerzony w październiku?\nKategorie wpisu: Adaptacje tolkienowskie, Filmy: Hobbit i WP, Nowości wydawnicze\n5 Komentarzy do wpisu "Hobbit na DVD już w marcu? Rozszerzony w październiku?"\nEstel01, dnia 30.01.2013 o godzinie 15:07\nMam nadzieje że „prawdopodobnie” ukazało się faktem dokonanym. Wcześniej czy później, na szczęście jest Elendilion, które ma rękę na pulsie. Dali Bóg żeby polski dystrybutor zadba o to by był z napisami, lektora nie wymagam dubbing wyklinam. Jak może Gandalf przemawiać głosem Obelixsa, Wyrwipięty z ogniem i mieczem ściśle Wiktor Zborowski. Pozdrawiam was i pana Zborowskiego:)\nAgnieszka, dnia 30.01.2013 o godzinie 17:00\nGandalf, Gandalfem. Zborowskiego jestem w stanie przetrawić. W sumie jestem w stanie wyobrazić sobie każdego, ale jak pomyślę, że Gollum mógłby przemówić innnym głosem to aż mnie krew zalewa. Jeśli w wersji polskiej będzie dostępna tylko opcja z dubbingiem to nie ma mocnych, abym to kupiła. Biorę wersję angielską 😉\nGaladhorn, dnia 30.01.2013 o godzinie 17:12\nSkąd ta obawa, że w polskiej wersji nie będzie oryginalnej ścieżki dźwiękowej? Hej, ludziska! Nie siejcie paniki.\nDziki, dnia 30.01.2013 o godzinie 21:21\nBo Galu… ludziska czasami myślą…ale za dużo!!!!! :))))) Pozdrawiam..\nDziki, dnia 30.01.2013 o godzinie 21:23\nPs… pewnie by chcieli abyś Ty też mówił, pisał w oryginale! :)))\nPrzepraszam, ale…nie mogłem się opanować w śmiechu….\nPonownie to ja, Dzikuś! :))))


Resort gospodarki morskiej zaczyna prace nad programem dla śródlądowych dróg wodnych - Prawo i finanse\nPKP PLK zbudują nowe tory między Tczewem i Gdańskiem\nTop Inwestycje Komunalne 2018: Gala w obiektywie (ZDJĘCIA)\nRewitalizacja wymaga nie tylko pieniędzy, ale przede wszystkim pomysłu\nRewitalizacja nie powinna skupiać się tylko na wielkich miastach\n250 mln zł na poznanie budowy geologicznej kraju\nBędzie specjalny zespół ds. płotu chroniącego przed ASF\nRekordowe wydatki polskich miast na promocję [RAPORT]\nZwiązek Gmin Wiejskich RP przeciwny cięciu wynagrodzeń: Porównanie samorządowców z parlamentarzystami jest chybione\nPożar kamienicy w Tczewie. Są ofiary\nTe miasta znajdą się na trasie Tour de Pologne 2018\nPowiat oświęcimski przekazał budynek dla Muzeum Pamięci\nDwóch potencjalnych kandydatów SLD na prezydenta Warszawy\nOdtworzyą XII-wieczną rotundę w Przemyślu\nBrudziński: Kary za incydenty na stadionach powinny być surowsze\nRestauracje będą promować się na miejskich targowiskach\nPoznań: 17 uczestników zamieszek podczas meczu zatrzymanych\nResort gospodarki morskiej zaczyna prace nad programem dla śródlądowych dróg wodnych\nPAP/JS • 19 czerwca 2017 - 20:08\nPODZIEL SIĘ (24)\nSzacunkowe koszty inwestycji na głównych polskich rzekach szacowane są na ok. 70 mld zł (fot.wzdw)\nResort gospodarki morskiej rozpoczyna prace nad szczegółowym programem dla żeglugi śródlądowej; jego opracowanie potrwa ok. 2 lata - poinformowała dyrektor Departamentu Żeglugi Śródlądowej w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej Monika Niemiec-Butryn.\n"Musimy zebrać wszystkie materiały, które mamy, i przygotować rzetelnie program rozwoju śródlądowych dróg wodnych. Realnie na to zadanie potrzebujemy około dwóch lat, żeby przygotować w sposób odpowiedzialny dokument" - powiedziała Niemiec-Butryn.\n"Wkrótce zlecimy pierwszą analizę, potem wspólnie z zespołem z portu Szczecin-Świnoujście przystąpimy do opracowania wykonalności dla Odrzańskiej Drogi Wodnej. Z kolei z Gdańskiem opracujemy przygotowania wykonalności dla Wisły" - dodała.\nPrzyznała, że realny efekt transportowy będzie dość odległy, ale są takie odcinki na rzekach, gdzie może on nastąpić szybciej. "Jest taki odcinek na Odrze pomiędzy Gliwicami a Opolem, który być może ruszy już za dwa lata" - wyjaśniła Niemiec-Butryn.\nW połowie ubiegłego roku rząd przyjął założenia do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2020, z perspektywą do 2030 r. W planach tych zapisano, że do 2030 r. Odra na całej swojej długości i Wisła od Warszawy do Gdańska mają stać się międzynarodowymi szlakami żeglugowymi.\nNa początku marca prezydent Andrzej Duda podpisał akt ratyfikacyjny europejskiego porozumienia w sprawie głównych śródlądowych dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym. Tym samym Polska zobowiązała się doprowadzić główne szlaki wodne do IV klasy żeglowności, umożliwiającej żeglugę statkom i barkom o zanurzeniu do 260 cm przez 240 dni w roku.\nSzacunkowe koszty inwestycji na głównych polskich rzekach szacowane są na ok. 70 mld zł.\nNa terytorium Polski znajdują się trzy szlaki wodne w ramach europejskiego systemu śródlądowych dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym - droga wodna E40, łącząca Morze Bałtyckie od Gdańska z Morzem Czarnym w Odessie, droga wodna E30, przebiegająca Odrzańską Drogą Wodną, łącząca Morze Bałtyckie w Świnoujściu z Dunajem w Bratysławie oraz droga wodna E70, łącząca Odrę z zalewem Wiślanym i stanowiąca część europejskiego szlaku komunikacyjnego Wschód-Zachód, łączącego Kłajpedę z Rotterdamem.


LosyZiemi.pl - Szczyty średniej siły oddziaływań magnetycznych wystąpią 24-25, 27-28 i 30 marca\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Anomalie pogodowe, Burze geomagnetyczne i JS, Ciekawostki, Cyklony, orkany i burze tropikalne, Słońce, Świat i Wszechświat, Tornada i trąby powietrzne, Trzęsienia ziemi, Wulkany, Zagrożenia, Żywioły » Szczyty średniej siły oddziaływań magnetycznych wystąpią 24-25, 27-28 i 30 marca\nwtorek, 23.03.2021 00:27 wibi. Kategorie: Anomalie pogodowe, Burze geomagnetyczne i JS, Ciekawostki, Cyklony, orkany i burze tropikalne, Słońce, Świat i Wszechświat, Tornada i trąby powietrzne, Trzęsienia ziemi, Wulkany, Zagrożenia, Żywioły Tagi: ataki terrorystyczne, ból głowy, bóle stawów, częstotliwości składowe, energia drgań magnetycznych, jonosfera, Magnetometr, nożownicy, oddziaływania magnetyczne, planet, pole geomagnetyczne, pole magnetyczne, pomiary, samopoczucie, skoki magnetyczne, szumy uszne\nWe wtorek 23 marca rozpoczną się średniej siły oddziaływania magnetyczne planet. Osoby wrażliwe na zmiany magnetyczne, oddziaływania mogą odczuwać na ponad dobę przed szczytami i po szczytach w formie: bólu głowy, bólu stawów, zmęczenia i szumów usznych często z modulacjami. Drgania ziemskiego pola magnetycznego występują za sprawą jonosfery gromadzącej elektrony protony z rekoneksji magnetycznych emisji z plam i dziur koronalnych oraz wiatru słonecznego. Na szumy uszne bardzo mocno wpływają dziury koronalne.\nŚredniej siły szczyty oddziaływań magnetycznych wystąpią 24-25, 27-28 i 30 marca.\nSzczyty nasileń szumów usznych w okresie szczytu mogą występować codziennie około 8-9-ta rano, 11-12-tej, 14-tej, 16:30, 20-23-ciej – polskiego czasu (UTC+1).\n« Islandia – Lawę z wulkanu Fagradalsfjall wykorzystują do podsmażania parówek do hot dogów\nPolska – Pływają i sprzątają rzeki – Jeden z nowych trendów proekologicznych »\nLuizjana, USA – Bank za sprawą problemów tec... 408 views


Etyka, Manager, Rozwój\nPrzysłowie “ciężką pracą ludzie się bogacą” wytrzymuje próbę czasu, czy może jest wciąż tak, że “pierwszy milion” trzeba ukraść? Ciekawe są w tym kontekście badania zrealizowane w krajach Europy Wschodniej należących do #UE (2017), a opublikowane niedawno w #PsychologyToday. Wynika z nich, że przedsiębiorcy i top managerowie hołdują tej pierwszej zasadzie (83% wskazań), podczas gdy […]\nGdy będziesz pożyczał ludziom z ciężkim trudem przez Ciebie zapracowane pieniądze, albo gdy je nawet dasz, powiedzą o Tobie – skąd ma taką forsę, jaki sknera, zbiera i zbiera a z drugim się nie dzieli. Gdy będziesz dawał ludziom rzeczy, które sobie spod serca wyrywasz, bo ci służyły znakomicie, albo któreś otrzymał od święta czy na czarną godzinę, powiedzą – tylko tyle dał? Gdy będziesz służył ludziom swoim […]


Śląsk: Nowy zbiornik retencyjny z problemami - RMF 24\nŚląsk: Nowy zbiornik retencyjny z problemami\nWtorek, 18 października 2005 (11:13)\nWojewództwo śląskie otrzymało rządowe gwarancje, dzięki którym będzie mogło starać się o kredyt z UE na budowę gigantycznego zbiornika retencyjnego. Ma on ochronić przed powodzią m.in. Racibórz, Opole i Wrocław. Jego powstanie wiąże się jednak z zalaniem kilku wsi.\nInwestycja, jeżeli tylko zostanie przyznany kredyt w wysokości 218 mln euro, ma rozpocząć się już w przyszłym roku. Oznacza to, że z mapy Polski znikną dwie wsie: Ligota Tworkowska i Nieboczowy. Projekt zakłada przesiedlenie 260 rodzin. Mieszkańcy wsi jednak się na to nie zgadzają i zapowiadają walkę o utrzymanie swoich miejscowości.\nDwie miejscowości znikają z mapy Polski\nTo moja ulubiona miejscowość. Jaka ładna. Zalać takie coś? - mówi jeden z mieszkańcow wsi Nieboczowy. Ludzie nie wierzą w to, że ich wioska zostanie zniszczona. Powstało nawet stowarzyszenie na rzecz obrony wioski przed wysiedleniem. - Łatwo tej wioski nie oddamy - podkreśla Krzysztof Szczotok, jeden z członków organizacji.\nNa razie z 260 rodzin na wysiedlenie zgodziło się zaledwie sześć. Wieś Nieboczowy odwiedził nasz reporter Tomasz Maszczyk. Posłuchaj jego relacji:\nNowy zbiornik retencyjny jest jednak niezwykle potrzebny. Na Opolszczyźnie 8 lat po „powodzi stulecia” udało się bowiem odbudować i wzmocnić zaledwie połowę wałów wzdłuż Odry. Nie najlepiej jest również z remontami jazów, mostów i budową polderów. Przyczyna zawsze jest ta sama – brak pieniędzy, a im dalej od powodzi, tym mniej lokalni urzędnicy troszczą się o zabezpieczenia przeciwpowodziowe. Jeżeli doszłoby do powtórki kataklizmu z 1997 r., miejscowości położone wzdłuż Odry są nadal bezbronne.\nJak bardzo – dobrze wiedzą wrocławianie. Reporterka RMF odwiedziła jedno z osiedli nad brzegiem Odry. I choć na pozór nie widać już zniszczeń, jakie wyrządził kataklizm, mieszkańcy okolicy doskonale pamiętają wydarzenia sprzed 8 lat. Posłuchaj relacji Barbary Zielińskiej:\nBudowa nowego zbiornika jest konieczna, bo zdaniem specjalistów od zabezpieczeń przeciwpowodziowych, ciągłe podwyższanie wałów ochronnych już nic nie da. Mogą one w pełni spełniać swoją rolę, ale tylko w połączeniu z dużym zbiornikiem retencyjnym.\nNewsNieboczowy przeciwko budowie zbiornika retencyjnego\nNewsŚląsk: Polder niezgody


Nr ogłoszenia: 44727\nSprzedam suknię ślubną jednoczęściową zapinaną na zamek. Jej wymiary to góra (biust) 97 cm, pas 77cm, biodra 100cm, dł. sukni 155cm do 5cm obcasów.\nSuknia szyta w Koszalinie. Góra sukni wykonana jest z koronki z koralikami o pięknym wzorze, również rękawki. Na wysokości brzucha suknia posiada marszczenie przez co wyszczupla. Tiul od pasa jest rozcięty i widać satynę z dwoma wąskimi naszyciami koronki przez długość. Suknia kosztowała 1500 zł i jest wyczyszczona. Do sukni dodam welon oraz stroik do włosów, białe pończochy\nKontakt aniakwas@vp.pl. Suknia oczywiście z halką. Polecam. Możliwość przymiarki w Koszalinie i okolicach.


Pieróg tatarski - przepisy na pieróg tatarski z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na pieróg tatarski\nokrasa łamie przepisy pieróg tatarski\n544. Kibiny z wołowiną, tatarskie pieczone pierogi 461\nMam słabość do wschodu. Nie mam na myśli dalekiego orientu, ale naszych bliskich sąsiadów. Słowiańska dusza podpowiada mi, że najlepiej będę się czuć na Bałkanach, Ukrainie, czy też po prostu na Podla Zobacz więcej\nTatarski pieróg z gęsiną i dynią 142\nPieróg tatarski dzień drugi 743\nPrawa autorskie Uwaga: Wszystkie zdjęcia i teksty na tym blogu są mojego autorstwa. Skopiuj przepisy, jeśli chcesz je wypróbować. Ale nie publikuj ich dalej jako własne! (USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r Zobacz więcej\nKuchnia tatarska - warsztaty 178\nW sobotę wybrałam się na warsztaty kuchni tatarskiej w ramach projektu "W supraskim garncu". W tym samym czasie odbyły się też warsztaty kuchni żydowskiej i ewangelickiej, ponieważ te trzy religie i k Zobacz więcej\nPieróg tatarski z serem 594\nJurta Tatarska w Kruszynianach 468\nEkoQuchnia w terenie: Kuchnia tatarska 483\nJeczpomaki pierogi z kuchni tatarskiej 258\nJak można było wyczytać z wcześniejszych moich wpisów, zafascynowały mnie smaki kuchni tatarskiej. Czasami w moim mieście idę do restauracji i wspominam smaki Podlasia. Dziś chciałabym się podzielić t Zobacz więcej\nCZEBUREKI – smażone pierogi z mięsem – kuchnia... 358\nCzebureki to tradycyjne danie kuchni tatarskiej, znane również doskonale w kuchni Rosyjskiej i na Ukrainie, gdzie uznawane są za potrawy z rodzimej kuchni. Są to duże pierogi z ciasta podobnego do nas Zobacz więcej\nPrawdopodobnie wielu z Was zna lub przynajmniej słyszało o kuchni tatarskiej. Ja kuchnię tę znam od dzieciństwa, na niej się wychowałam. Najbardziej popularne potrawy kuchni tatarskiej to kołduny i pi Zobacz więcej\nCzebureki - tatarskie pierogi 206\nA może do barszczu zamiast tradycyjnych naszych pierogów czy uszek przyrządzicie przysmak tatarów krymskich czyli czebureki. To pierogi ze zwykłego ciasta jak na nasze, ale z nadzieniem z mięsa baran Zobacz więcej


Co o prawie w Wielkiej Brytanii kierowca wiedzieć powinien – orynski.eu\nOpublikowany 24 kwietnia 2011 15 lutego 2016 by Tomasz Oryński\nJest wiele rzeczy które róznią jazdę po Polsce od jazdy po Irlandii czy Zjednoczonym królestwie. Często wiele z nich nie wiemy, a jeszcze częściej wydaje nam się że wiemy, a tak naprawdę jesteśmy w błędzie. W dzisiejszym numerze postaramy się przyjrzeć kilku zagadnieniom z bliska.\nZacznijmy może od podstawowej informacji i najczęściej pokutującego mitu: jeżdżąc samochodem zarówno w Irlandii Północnej jak i w Wielkiej Brytanii nie musimy wcale wymieniać prawa jazdy. Nawet, jeśli jeździmy zawodowo.\nPrzepisy mówią wyraźnie, że prawo jazdy wymienić należy po trzech latach od zamieszkania na terenie Zjednoczonego Królewstwa lub po przekroczeniu wieku 70 lat (dla kierowców zawodowych z wyższymi kategoriami prawa jazdy – 45), którekolwiek jest okresem dłuższym. Oznacza to, że przeprowadziliwszy się do Belfastu czy Londynu w wieku 20 lat to możemy jeździć aż do swoich 70tych urodzin (lub 45 jak mowa o cięzarówkach lub autobusach). Jeśli natomiast przywieźlibyśmy ze sobą naszego 70-letniego dziadka, to on na wymianę prawka miałby trzy lata.\nOczywiście jazda na polskim prawie jazdy może pociągnąć za sobą pewne niedogodności – w przypadku gdy coś nabroimy i posiadacz irlandzkiego prawka otrzymałby propozycję zapłacenia „fixed penalty”, czyli ryczałtowy mandat i punkty karne, my będziemy musieli pofatygować się do sądu. Ale i na to jest rada – wystarczy wystąpić do DVA o rejestrację swojego prawa jazdy i wydanie tzw. Counterpart License czyli papierka na który wpisuje się ewentualne punkty, przewinienia i ograniczenia (oraz dodatkowe uprawnienia). Dzięki temu będziemy w bazie danych, co ułatwi pracę policji, pozwoli na zaproponowanie nam „fixed penalty” oraz pomoże w obniżeniach kosztów ubezpieczenia naszego pojazdu ponieważ ubezpieczyciele będą mogli nas traktować tak jak tubylca – wyższa cena ubezpieczenia dla kierowców z obcymi prawami jazdy wynika tylko i wyłącznie z niemożliwości sprawdzenia ich konta punktowego. Niestety, w odróznieniu od Brytyjskiego DVLA, opcja ta nie jest otwarcie opisana na stronach DVA z odesłaniem do odpowiednich formularzy zamieszczonych on-line, dlatego bez kontaktu telefonicznego ani osobistego się nie obędzie. Tu uwaga: wielu z urzędników nie zdaje sobie sprawy z tej możliwości – jest to rzadkość nawet w Wielkiej Brytanii, a co dopiero w małej Irlandii Północnej.\nKolejną różnicą do tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni jest inna zasada obowiązywania zakazów i ograniczeń prędkości. Tu skrzyżowanie nie odwołuje zakazu – obowiązuje on nas dopóki, dopóty nie miniemy znaku go odwołującego. Tu uwaga: znak, jaki znamy z Polski jako „koniec wszystkich zakazów” to na wyspach jedynie informacja o tym, że obowiązuje „national speed limit” czyli że możemy poruszać się z maksymalną dla danego rodzaju drogi prędkością. Na drogach jednojezdniowych w przypadku UK jest to 60 mph, w przypadku Irlandii 100 km/h a na wyspie Man żadne ograniczenie prędkości poza obszarem zabudowanym nie obowiązuje.\nKolejną ciekawostką, która jest dla nas nowością jest to, że w odróżnieniu od Polski tu podwójna linia ciągła nie jest święta. Oczywiście nie można w takiej sytuacji wyprzedzać, natomiast można całkiem legalnie skręcić w prawo. Możemy zauważyć to na małych skrzyżowaniach gdzieś poza miastem – pomimo że na głównej drodze jest podwójna ciągła, drogowskazy zachęcają do zjazdu w drogę boczną. Podobną rzeczą jest namalowana wysepka z ukośnymi pasami – jeżeli tylko jest obramowana linią przerywaną, to znaczy to, że można na nią wjechać „jeśli następuje taka potrzeba a jest to bezpieczne”. Pojęcie potrzeby nie jest zdefiniowane w przepisach, więc jest to kwestia właściwie uznaniowa. Podobnie jeżeli ścieżka dla rowerów jest oddzielona od głównej części jezdni linią przerywaną, można na niej parkować jeśli w pobliżu nie ma wolnego miejsca parkingowego.\nJak już jesteśmy przy liniach, to warto wiedzieć co oznaczają ciągłe linie wzdłuż krawężników, bo o ile większość z nas orientuje się, że to jest zakaz parkowania, to już nie każdy zna szczegóły. I tak: pojedyncza żółta linia oznacza zakaz postoju w godzinach podanych na znajdujących się w pobliżu tabliczkach. Podwójna żółta linia oznacza całodobowy zakaz postoju, natomiast zwykle nic nie stoi na przeszkodzie aby zatrzymać się w celu np. rozładowania pojazdu (w tym ciężarówek) lub wysadzenia pasażera – chyba, że oprócz podwójnej żółtej są także tabliczki z napisem „No loading” lub/oraz poprzeczne kreski na krawężniku. W takim przypadku analogicznie do linii podłużnych pojedyncza oznacza zakaz zatrzymywania się w podanych godzinach a podwójna – o dowolnej porze.\nPewną wariacją na temat żółtych linii są linie czerwone oznaczające tzw. Red Route. W tym przypadku zakazy dotyczą tak zatrzymywania się jak i postoju, natomiast podwójna linia wciąż oznacza zakaz całodobowy a pojedyncza tylko w określonych godzinach.\nI na koniec mała ciekawostka: z nieznanych nikomu przyczyn w Edynburgu Red Routes występują jako Green Routes i linie przykrawężnikowe są w kolorze zielonym. Oczywiście ich znaczenie pozostaje bez zmian.\nTekst ukazał się w magazynie 48 i równolegle na portalu wapnet.pl w kwietniu 2011 roku\nSkąd ta frustracja u Polaków w Wielkiej Brytanii Zbyt wolne prawo? Jak o nas dbają Poradnik kierowcy: Brytyjskie zwyczaje drogowe\nmotoryzacja prawo Świat zza kółka wapnet.pl Wielka Brytania


Bez Bielizny W Sukience - Pomponik\nPlotki Pomponik » bez bielizny w sukience\nArtykuły na temat: bez bielizny w sukience\n...wartości bezcenne w naszych czasach, których nie kupi się za żadne pieniądze - zauważa. Choć ma za sobą kilka nieudanych związków, mimo wszystko wierzy, że na prawdziwą miłość warto czekać. Była(...). Dzięki dyskusji poznaje się drugą osobę. Niektórych rzeczy nie można się domyślać, trzeba powiedzieć wprost, na czym polega problem i starać się go rozwiązać. Bez rozmowy ze zrozumieniem i bez miłości...\n...studiowali historię sztuki. Mają się pobrać 29 kwietnia. Cienka i prześwitująca sukienka bez ramiączek, trzymająca się na ciele dzięki ściągaczowi na piersiach, którą niewprawne oko może wziąć za halkę(...) Greasbys z południowego Londynu cytowana przez tabloidy. Middleton nosiła wdzianko tylko raz. Od tego czasu bezużytecznie wisi w szafie babci jej koleżanki, Todd. Projektantka nie ma jednak zamiaru się go...\nRita Ora w odważnej kreacji!\nRita Ora (25 l.) to jedna z tych gwiazd, które chętnie odsłaniają swoje wdzięki. Nie inaczej było na ostatniej imprezie. Piosenkarka pojawiła się w kusej kreacji, pod którą próżno szukać bielizny. Wygląda seksownie?\nWideo na temat: bez bielizny w sukience


Znak woli i mocy << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00262 018708 20460933 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788380653863 Data wydania: 2020-04-06\nTymczasem do granic Bolesławowego władztwa zbliża się orszak Ottona III, pielgrzymującego do grobu męczennika. Otton jest nie tylko pielgrzymem, przede wszystkim jest politykiem i równie polityczna jest ta wyprawa. Zresztą nie tylko on ma swój ukryty cel. Biskupi, książęta, wojowie niemal każdy, kto wraz z Ottonem wyruszył do Gniezna, chce podczas tej pielgrzymki coś zyskać. Swoje polityczne plany ma również Bolesław, wspierany przez księżną Emnildę.\nProlog Misja wydawała się prosta niczym pchnięcie włócznią, cięcie mieczem lub cios toporem; wymagała też znacznie mniej wysiłku niż karczowanie lasu czy oranie pola. Należało zaatakować szybko i skutecznie, zrobić swoje, a następnie równie szybko i skutecznie zbiec. Nic trudnego, robili to już wcześniej po wielokroć. Ciemność nie budziła w nich lęku. Przeciwnie, wierzyli, że sprzyja im tak, jak zwykła sprzyjać wszelkim demonom oraz złoczyńcom. Nie byli demonami. Po prostu czynili zło i dobrze się z tym czuli. Spokojnie zatem czekali w mroku na rozkaz. Gdy usłyszeli ciche „teraz”, sięgnęli po miecze skryte pod habitami i wynurzyli się z cienia – wyszli na spotkanie swym ofiarom. + Blask księżyca z trudem rozpraszał czerń zimowej nocy. Od czasu do czasu wyzierał zza chmur i padał na cienką warstwę śniegu pokrywającego stromiznę dachu. Ześlizgiwał się po oblodzonej ścianie, by chyłkiem wkraść się przez okna do wnętrza budynku. Tnąc ciemność bladymi strumieniami, biegł wprost ku jasnemu kręgowi, który wokół monumentu tworzyły płomienie świec. Kiedy wydawało się, że nic nie jest w stanie zmącić ciszy, która panowała w pomieszczeniu, gdzieś w jego głębi dał się słyszeć niewyraźny odgłos stąpania. Trwał nie dłużej niż podróż kropli wosku od knota świecy do profitki, gdzie zastygała ona pod wpływem chłodu. Wkrótce jednak kroki zaszeleściły na nowo, a ich tajemne brzmienie wędrowało w ciemności, aż dotarło do miejsca, w którym księżycowa smuga kładła się mdłym światłem na stertę desek pod ścianą. Postać w czarnym płaszczu i kapturze nasuniętym na głowę niczym ślepiec badała wyciągniętymi rękoma przestrzeń wokół siebie. Gdy natrafiła na deski, chwyciła tę, która leżała na samym wierzchu, i zrzuciła ją na posadzkę. To samo zrobiła z kilkoma następnymi, aż odsłoniła sporą szczelinę, z wnętrza której natychmiast wysunęła się dłoń. Przez chwilę rozczapierzone palce bezradnie szukały czegoś w powietrzu, wreszcie chwyciły ramię podane usłużnie przez człowieka w płaszczu. Ten mocno pociągnął ku sobie sterczącą rękę i z niemałym trudem wydobył spomiędzy desek identycznie ubraną postać. Uwolniony ze szczeliny człowiek, gdy tylko stanął na nogach i złapał równowagę, natychmiast rozmasował zdrętwiałe kończyny, po czym klepnął swego oswobodziciela w ramię. Razem podeszli do świetlistego kręgu, lecz nie od razu weszli w jego obręb. Przystanęli na kraju światła i cienia. Twarze obu tajemniczych postaci, choć skryte pod kapturami, były widoczne w blasku świec. Bez wątpienia należały do mężczyzn. Młodszego z nich wyróżniały jasne wąsy, na tyle grube, że wystawały poza obręb kaptura, i tak długie, że ich końce zwisały poniżej gładkiej brody. Imponował on także wzrostem i szerokimi barami, które odznaczały się nawet pod luźnym płaszczem. Drugi, który jeszcze przed chwilą ukrywał się pod stertą desek, był starszy i niższy, choć równie dobrze zbudowany. Jego lewy policzek szpeciła szrama, biegnąca od ust w stronę ucha schowanego pod kapturem. Wyciągnęli noże i podeszli do kamiennego prostopadłościanu widniejącego pośrodku kręgu. Jego szare ściany lśniły odbitym światłem, a na wierzchniej płycie stał drewniany krzyż. Dopiero z bliska mogli ocenić wielkość konstrukcji, która wyższemu z nich sięgała do piersi. I choć miał on nadzwyczaj długie ramiona, nie zdołałby sięgnąć obu jej boków. Niższy mężczyzna strącił krzyż i przeciągnął dłonią po licu kamienia, aż do miejsca, w którym pod górną krawędzią przedniej ściany odnalazł małą wypukłość. Wbił w nią nóż, odłupał fragment zaprawy, pogłębił szparę. Jego towarzysz uczynił to samo na drugim krańcu ściany. Spojenie było twarde i dopiero po dłuższym czasie zdołali odsłonić szczelinę na całej jej długości. Odłupywanie zaprawy na krótszym boku poszło migiem, natomiast tylna ściana stawiała twardy opór. Obu mężczyznom zmęczenie zaczęło dawać się we znaki: pot zalewał im oczy, oddechy stały się krótkie i płytkie. Uderzenia nadal były prędkie, lecz już nie tak precyzyjne jak wcześniej. Ostrza noży raz po raz ześlizgiwały się po ścianie, rysując jej gładką powierzchnię. Z czwartym bokiem nie mieli problemów – szybko dał za wygraną. Osobnik ze szramą włożył palce w szczelinę. Usiłował podnieść wierzchnią płytę, lecz ani drgnęła. Spróbował drugi raz, bez rezultatu. Dopiero za trzecim podejściem uniósł ją nieco, a wówczas Wąsacz od razu wbił nóż w szparę. W tym momencie płyta opadła, przytrzaskując ostrze. Szrama w ostatnim momencie zdołał cofnąć palce, ratując je przed zmiażdżeniem. Ponownie dźwignęli płytę i zaklinowany nóż, a właściwie trzonek z ułamanym ostrzem, upadł z trzaskiem na posadzkę. Mężczyźni zamarli, nasłuchując, czy hałas wywoła jakieś następstwa. Nic podejrzanego się nie wydarzyło, zatem Szrama pchnął kamienną tablicę, a Wąsacz pociągnął ją ku sobie. Gdy wystawała poza krawędź bloku, ujęli ją z obu krańców i złożyli na posadzce. Z wnętrza prostopadłościanu wydobyli żelazny pojemnik, niewiele mniejszy od kryjącej go kamiennej konstrukcji, zamknięty wiekiem z dwiema kłódkami. Szrama podniósł złamany nóż i zaczął bić trzonkiem o jedną z nich. Po kilku uderzeniach kłódka rozleciała się. Druga także rozpadła się zadziwiająco łatwo. Mężczyzna uniósł wieko, następnie ostrożnie wyjął zawartość. Płótno, w które była owinięta, zahaczyło o skobel. Wąsacz chwycił za materiał i szarpnął, lecz jedynie rozdarł fragment tkaniny. Odepchnięty przez Szramę chciał coś powiedzieć, powstrzymał go jednak wzrok kompana, w milczeniu więc obserwował, jak tamten cierpliwie odczepia płótno i ostrożnie kładzie tłumok na posadzkę. Spróbował odwinąć materiał, lecz Szrama chwycił go za ramię i pokręcił głową z dezaprobatą. Gestem dłoni nakazał mu zdjąć płaszcz i sam zrzucił własny. Zostali w koszulach, ściągniętych pasami, u których zwisały pochwy noży. Grube spodnie i skórzane buty uzupełniały skromne odzienie mężczyzn. Szrama podciągnął koszulę i rozwinął sznur, którym był obwiązany wokół bioder. Okrył tobół płaszczami, zasznurował pakunek i zarzucił Wąsaczowi na ramię. Następnie wyjął świecę z najbliższego lichtarza i ruszył ku ciemności, z której niedawno się wynurzył. Wąsacz bez słowa podążył za nim. Szli środkiem obszernej sali, z obu boków otoczonej kamiennymi podporami. Blask świecy wędrował przed nimi, na przemian, to po filarach, to po nieco od nich odleglejszych ścianach. Szrama nagle zatrzymał się i chwycił Wąsacza za bluzę, jednocześnie oświetlając krawędź wykopu, który nieoczekiwanie wyłonił się z mroku przed nimi. Jeszcze krok i obaj spadliby w jego nieprzejrzaną otchłań. Obeszli dół, minęli stertę rozrzuconych przez Wąsacza desek i skręcili w lewo między filary, aż doszli do niewielkiej drewnianej furty, w którą Szrama dwukrotnie zapukał. Gdy tylko drzwi się uchyliły, zdmuchnął płomień świecy, przywarł twarzą do szpary i cicho gwizdnął. Tym razem furta otwarła się szeroko. Za nią, w blasku księżyca, stał trzeci mężczyzna. W jednym ręku trzymał pęk kluczy, w drugim – nóż. Szrama odetchnął głęboko, odsunął wycelowane w siebie ostrze i wyszedł na zewnątrz. Wąsacz opuścił budynek tuż po nim. Trzeci mężczyzna zamknął furtę, rozdał towarzyszom kożuchy, futrzane czapy oraz rękawice. Nałożyli je pospiesznie i wszyscy trzej ruszyli wzdłuż ściany budynku, Wąsacz dźwigając pakunek. Wkrótce zniknęli w mroku. Jedynie odgłos skrzypiącego śniegu trwał dłużej, ale i on stopniowo cichł, aż rozpłynął się w ciemności.\nRozdział 1 Klucz zachrobotał w zamku, a po chwili drzwi rozwarły się z przeciągłym jękiem, wpuszczając do wnętrza nieco powietrza. Nazwanie go świeżym wymagało sporej dawki dobrej woli lub utraty powonienia, a najlepiej obu naraz. Było zaledwie nieco mniej stęchłe niż to, które dotychczas wypełniało pomieszczenie. Wraz z powietrzem do środka wdarło się jaskrawe światło. Ani wilgotny podmuch, ani nagły blask nie zbudziły mężczyzny śpiącego w kącie izby. Twarz oblepiały mu źdźbła słomy, służącej w tym miejscu za namiastkę posłania. – Chodźcie! Księżna chce was widzieć – zabrzmiał głos z wnętrza światła. Śpiący nie zareagował. – Budźcie się! No już, wstawajcie. Natarczywe wołanie przyniosło jako taki skutek: mężczyzna uniósł głowę. Cofnął ją jednak czym prędzej, gdy poczuł żar na policzkach. Osłonił twarz dłonią, spróbował otworzyć oczy, lecz szybko zamknął je oślepiony blaskiem. Usiadł na posłaniu, wytrząsnął słomę z włosów, ziewnął i jeszcze raz spojrzał przed siebie. – Zbierajcie się! – usłyszał ponaglenie dochodzące z głębi skrzących się płomieni i z bólem przypomniał sobie, gdzie jest oraz z jakiego powodu. Z zakamarków pamięci wygrzebał też całą, raczej skromną, wiedzę o natręcie, który go obudził. Żadne z tych wspomnień nie sprawiło mu przyjemności. Skrzywił usta i rzucił w stronę światła: – Czego? Natręt, spowity ognistoczerwonym światłem, nie odpowiedział. Dopiero gdy uniósł żagiew nad głowę, ujawnił się w całej swej zwalistej postaci. Drugą ręką, w której trzymał klucze, szturchnął mężczyznę. – No chyżo, ruszcie się! Loch to nie sypialnia, wyśpicie się po śmierci. Migiem! – niecierpliwił się. – Mnie się nie spieszy. – A powinno. Księżna was wzywa. – Księżna? Ładne imię dla kata. – Nie żartujcie. Nasza pani Emnilda pragnie was widzieć. – A czegóż to pani Emnilda chce od skazańca? – Nie moja sprawa! Jestem tylko strażnikiem. Mam was do niej przyprowadzić. Wstawajcie, żwawo! Księżna nie będzie czekać cały wieczór. – Wieczór to, nie ranek? – Tak wam pilno do śmierci? Nie martwcie się, spotkacie ją, nim wzejdzie słońce. Strażnik zarżał niczym koń na widok grzejącej się klaczy. Rżałby zapewne dłużej, ale mężczyzna zerwał się z posłania, chwycił go za rękę i pociągnął ku sobie. Jednocześnie wystawił nogę, o którą strażnik, już tracący równowagę, potknął się i runął na słomiane leże. Nim padł, stracił też żagiew, wyrwaną mu z dłoni przez więźnia. Próbował wstać, ale pchnięty wylądował z powrotem na słomie. Więzień zbliżył ogień do twarzy strażnika. Spoglądał na nią z zaciekawieniem, jakim obdarza się robaka przed podjęciem decyzji: zgnieść go butem czy rękawicą. Ostatecznie postanowił darować robakowi życie. – Prowadź, skoro wydano ci rozkaz! Nie wypada, by księżna czekała – polecił. Na jego twarzy kwitł uśmiech, trochę zbyt szeroki, aby uznać go za szczery. Oczy pozostały zimne i czujne. Strażnik odsunął się od ognia i powoli wstał. Ze strachu zapomniał, że ma nóż za pasem, a przeciwnik jest bezbronny, jeśli nie liczyć dopalającej się żagwi. Potulnie więc skierował się ku drzwiom, a gdy przechodził obok więźnia, ten odebrał mu broń. – Żeby cię nie kusiło – wyjaśnił z tym samym sztucznym uśmiechem. Wychodząc, zatrzasnął drzwi. W izbie na nowo zapanowały ciemność oraz cisza. + – „…boisz się słabej, bezbronnej niewiasty, Jaromirze. Nie chcesz nawet spojrzeć na mnie?” – Tak mu powiedziałaś? A on co na to? – Nic. Poczerwieniał, odwrócił się i odszedł. – Raczej uciekł. Wielki jak tur Jaromir przestraszył się dziewczyny. A mówią, że jest odważnym wojownikiem. I kto teraz będzie nas bronił przed poganami? Głośny śmiech wypełnił niewielką komnatę. Młode niewiasty przekomarzały się przy wspólnym haftowaniu. Siedziały na drewnianych zydlach u narożnego paleniska, które ogrzewało izbę. – Chyba same będziemy musiały się bronić. Skoro Ludźmiła zdołała wystraszyć Jaromira, to i poganom damy radę, jeśli odważą się zapuścić w te okolice. Będziemy groźne jak te dzikie Amazonki, o których w Poznaniu opowiadali mnisi od biskupa Ungera. Podobno srogością i zapamiętaniem w walce przewyższają mężczyzn – zapewniła miedzianowłosa Dąbrówka. – Mnisi? – zdziwiła się jedna z dziewcząt. – Nie, te niewiasty, Amazonki. – Nie dość że przewyższają, to jeszcze mają mężczyzn za niewolników, których trzymają tylko w jednym celu – popisała się wiedzą Ludźmiła, lecz szybko zamilkła speszona, jakby zdradziła jakiś sekret. – W jakim, w jakim? – dopytywały pozostałe. – No, wiecie, trzymają ich dla swej przyjemności – odrzekła z ociąganiem. – Dla jakiej przyjemności? – spytała panna o włosach złotych jak nić, którą zdobiła trzymaną w dłoniach tkaninę. Sądząc po okrągłej, prawie dziecięcej twarzy, była najmłodsza. Pozostałe wybuchły śmiechem. – No, może nie dla przyjemności, a dla podtrzymania swego plemienia. – Ludźmiła zawstydziła się jeszcze bardziej. – Mężczyźni to wyłącznie niewolnicy lub jeńcy, których zdobyły w wyniku najazdów, potyczek czy wojen. Używają ich do płodzenia dzieci. Gdy któraś urodzi chłopca, zabija go. Wychowują tylko dziewczynki. – Córkom swym nowo narodzonym podobno mleka z piersi odmawiają i karmią je jadłem z ugotowanych żab i węży – dorzuciła z przejęciem druga. – Nie wierzę. Bajki opowiadacie – zaoponowała inna. – Ależ to szczera prawda! Nie tylko mnisi z dalekich krajów wiedzą o tych Amazonkach. Starzy wojowie, jeszcze pod ojcem pana naszego walczący, powiadali o grodzie, który znajduje się gdzieś na ziemiach Prusów, wśród niedostępnych bagien. Ponoć same niewiasty w nim żyją. Są bardzo waleczne i podstępne. A niemowląt karmić piersią nie mogą, bo sobie piersi obcinają lub wypalają, dla większej sprawności w bitwie. – Nie chcę być Amazonką! – krzyknęła z przejęciem najmłodsza z panien. – Ani ja – zgodziła się jej sąsiadka. – Bez piersi i bez mężów! Co to za życie? – Ludźmiła wywinęła usta z obrzydzenia. Jej deklaracja wzbudziła śmiech pozostałych. Tylko jedna, starsza od nich, zachowała powagę. Dotychczas milczała, przysłuchując się. Teraz jednak uznała, że rozmowa podąża w nie najlepszym kierunku. – Nie żartujcie! To grzech tak mówić. – Jej głos brzmiał tak mocno i zdecydowanie, że pannom śmiech uwiązł w gardłach. Spoważniały w okamgnieniu i zawstydzone zerkały jedna na drugą. – Żyjemy nie dla mężów naszych ani dla własnego powabu, ale dla miłości Bożej. Dzięki niej i dla niej – mówiła dalej. – Z drugiej strony, nie ma w tym nic zdrożnego, jeśli niewiasta dba o to, by podobać się swemu miłemu. Byleby rezultat był lepszy, Ludźmiło, niż w przypadku twego Jaromira – dokończyła. Gdyby nie wesołe spojrzenie, którym obdarzyła pannę, można by pomyśleć, że poważnie ją strofuje. Dziewczęta ponownie wybuchły śmiechem. Wszystkie poza Ludźmiłą. – Ale ja… – próbowała wytłumaczyć, lecz wejście sługi przerwało jej wyjaśnienia. Był łysawy, lekko zgarbiony, o niepewnym spojrzeniu. Na jego widok młó łuki okien książęcego palatium. Gdyby młodzieniec nieco lepiej znał się na kamiennych budowlach, zauważyłby, że oprawa oczu księżnej bardziej niż dwa pojedyncze okna przypomina biforium, okno podwójne. Żywiołem Valgarda było wszelako niszczenie, a nie budowanie. Znał tylko trzy rodzaje domostw: te, w których spał, te, w których się modlił, oraz te, które palił. Kwestią niewieściej urody również nie zaprzątał sobie dotąd głowy. Niemniej na piękno Emnildy zwrócił uwagę. Twarz księżnej była bowiem niezwykle powabna, nawet na tle jej młodszych towarzyszek, a tym bardziej jeśli porównać ją z twarzami niewiast, z którymi Valgard miał dotychczas do czynienia. Nie mógł oderwać wzroku od jej karminowych ust (choć zapewne określiłby je po prostu jako czerwone), kształtnie wygiętej dolnej wargi oraz delikatnie wydłużonego owalu podbródka. Blade policzki prawie zlewały się z cielistą barwą delikatnej chusty, ciasno zawiniętej wokół głowy i szyi. – Pokłon! – Z zadumy wyrwało go ciche upomnienie sługi, który stał tuż za nim. Valgard ukłonił się zatem cokolwiek głębiej, niż wymagało tego dworskie obycie i niż zwykł to czynić w normalnej sytuacji. Ta tutaj wcale nie była dla niego normalna. Zachybotał się i o mało nie upadł. Zmieszany, ponownie złożył pokłon. Panny z otoczenia księżnej skwitowały niezgrabne ruchy młodzieńca z trudem powstrzymywanym chichotem. – Cieszę się, że dworskie obyczaje nie są wam obce, a pobyt w ciemnicy nie pozbawił was ogłady. – Księżna gestem odprawiła sługę, który bezszelestnie się wycofał, nie próbując nawet zamknąć za sobą drzwi. Valgard nadal wypełniał swą barczystą sylwetką wejście do komnaty. – Pani, nie spodziewałem się spotkać już nikogo poza katem. Przed nim zaś niechętnie złożę pokłon. – Jeśli to usprawiedliwienie, to nie brzmi przekonująco. W waszej sytuacji rozsądniej byłoby zjednywać sobie sprzymierzeńców, niż pomnażać szeregi wrogów. Zamknijcie drzwi i podejdźcie, bo stanie w przeciągu nie służy zdrowiu. – Byłaby to wielka szkoda, gdybym zachorował i umarł przed egzekucją. – W głosie Valgarda zabrzmiał sarkazm. – Nie o wasze dbam samopoczucie, a o swoje i tych panien. – Lekkim skinieniem głowy wskazała na dwórki. – Widzę jednak, że własny los jest wam obojętny. – Jest przesądzony. Winienem raczej myśleć o zbawieniu niż dbać o to, by w zdrowiu dożyć jutra. – Proszę, proszę. Wystarczy kilka dni w ciemnicy, by wojownika przemienić w filozofa. – Pani, czy wezwałaś mnie tutaj, by naigrywać się z nieszczęśnika, który niezasłużenie będzie rano ukarany na gardle? – Valgard z wolna tracił pewność siebie, tym bardziej że nie wiedział, kto zacz ten filozof. Zgadywał, że to człowiek, którego życie jest jeszcze mniej warte niż jego własne. – Łatwo szafujcie swoim gardłem, a może być wam jeszcze potrzebne. Nie dla rozrywki was przyjmujemy, ale w sprawie dotyczącej waszego życia. Jeśli jednak nad naszą łaskawość przedkładacie wizytę u kata… – Będzie raczej wymuszona, bez przyjemności z mojej strony. – Czy rzeczywiście do niej dojdzie, to się jeszcze okaże. Teraz wysłuchacie mnie w spokoju i w milczeniu. Ostatnie zdanie Emnilda wypowiedziała tonem nieznoszącym sprzeciwu. Siła głosu księżnej stanowiła przeciwieństwo jej delikatnej urody. Valgard nie spotkał dotąd niewiasty, której wydawanie poleceń przychodziłoby tak łatwo i naturalnie. Nie był jeszcze żonaty. – Sprzeniewierzyliście się rozkazom księcia i najechaliście ziemie Redarów. Tamtejszą ludność grabiliście i mordowaliście, a wsie paliliście. Postąpiliście zatem wbrew woli księcia, a co więcej, popełniliście również ciężki grzech. Zasłużyliście na katowski topór. – To Redarowie wyprawili się na nas i… – Milczeć, dopóki nie udzielę głosu! Valgard ponownie spuścił głowę. Jego pewność siebie całkiem się ulotniła. Podobnie jak hardość, skrywająca żal za wszystkimi czynami, których mógłby jeszcze dokonać, gdyby nie zapowiedziana poranna wizyta u kata. – Miłosierdzie jest cnotą, która otwiera nam bramy królestwa niebieskiego. Tak naucza Kościół, nasza matka i przewodniczka na tej ziemi. Błądzącym, którzy wyrażą skruchę, należy dać szansę poprawy, by i oni mogli dostąpić łaski Zbawienia. Szczególnie gdy są młodzi, porywczy i nie do końca wiedzą, co czynią. – Księżna zawiesiła głos, widząc opuszczoną głowę Valgarda, po czym dodała: – Wiedziona nakazem miłosierdzia wobec błądzących, prosiłam usilnie męża mego, a waszego pana, o darowanie wam życia. Choć nie było to łatwe, udało mi się zmiękczyć twarde serce księcia i złagodzić jego surowość. Przystał na to, abyście mogli błagać go o łaskę. Tylko od was zależy, czy przekonacie waszego pana, że jesteście warci jego względów. Valgard stał bez ruchu. Nie od razu pojął sens tego, co usłyszał. Kiedy już zrozumiał, wydukał jedynie: – Pani, bardzo dziękuję. Bardzo. Bardzo. Kilkakrotnie powtórzył podziękowanie, jakby chciał przekonać Emnildę o swej wdzięczności, zaraz padł na kolana, chwycił rąbek sukni księżnej i ucałował. – Macie we mnie oddanego sługę. Wasze miłosierdzie sławić będę po kres swych dni. – Prawie wykrzyczał zapewnienie. – Pohamujcie swój entuzjazm. Jeszcze nie uciekliście katu. Książę jest teraz w łaźni. Pójdziecie do niego, padniecie mu do stóp, co, jak widzę, dobrze opanowaliście, i będziecie błagać o wybaczenie oraz o darowanie kary. Dzisiejsze polowanie było nadzwyczaj udane, więc Bolesław jest w dobrym humorze. Wykorzystajcie swą szansę. Tylko nie próbujcie całować księcia. Nie zrobi to na nim wrażenia, zwłaszcza w łaźni. Valgard przysiągłby, że zauważył figlarne ogniki w spojrzeniu czarnych oczu księżnej. Może było to złudzenie, wywołane blaskiem bijącym od paleniska? – Wezwij nieszczęśnika, co miał pilnować tego woja – poleciła Emnilda jednej z panien. Ta ukłoniła się i wyszła z komnaty, by wrócić do niej w towarzystwie strażnika, który już u progu zgiął się wpół i tak znieruchomiał ze spuszczoną głową. Nie śmiał podnieść wzroku ani karku. – Odprowadzisz więźnia do książęcej łaźni – rozkazała księżna. – Ale on powinien… – To rozkaz! Książę chce go widzieć. – Czy nie lepiej wezwać kilku ludzi? Ten tu jest… – Więzień nie będzie stawiał oporu. Prawda? – Z tym ostatnim pytaniem zwróciła się do Valgarda. – Przysięgam na me życie – zapewnił księżną. – Nie należy do was, jest własnością księcia, więc dbajcie o nie. Idźcie już, mamy ważniejsze sprawy niż ratowanie waszego gardła. Emnilda uniosła tamborek, dając tym samym znak, że rozmowa skończona. Panny bez zwłoki poszły za jej przykładem. Mężczyźni skłonili się i wycofali, żegnani śmiechem. Valgard był zbyt poruszony, by zauważyć długie spojrzenie, jakim odprowadziła go jedna z dziewcząt. + Godzina nie była jeszcze późna, ale ciemności już dawno opanowały gród. O tej porze roku zmierzch zapadał wcześnie, noc trwała długo, a krótki dzień nie rozpieszczał nadmiarem światła. Zima tysięcznego roku była wyjątkowo sroga. Przyszła prędzej niż zwykle i nic nie wskazywało na to, by wpadła tylko na chwilę. Za dnia niebo przesłaniały ciężkie kotary chmur, przez które promienie słońca przebijały się z trudem i niezwykle rzadko; noce były mroźne i nieprzeniknione, a księżyc wraz z gwiazdami przeważnie krył się w mroku. Śnieg zaś padał często i gęsto. Nawet najstarsi nie pamiętali tak ponurego czasu. Tej srogości nie dałoby się odmienić ani krzykiem, ani specjalnie czynionym hałasem, jak to zwykli byli robić przodkowie dla odpędzenia chmur. Podobno niegdyś ten zabieg był skuteczny. Dziś już nie pomagał. Widocznie nowy Bóg nie był taki strachliwy jak stare bogi. Co gorsza, kupcy przybywający z dalekich krain, w których słońce zwykle dłużej i mocniej udzielało swych łask, opowiadali, że tam również panuje zimno, jakiego dawno nie doświadczyli. Wszystko to miały być widome znaki nadciągającego końca świata. Spodziewano się (z radością lub – częściej – ze strachem), że nadejdzie on w tym wyjątkowym roku, przypadającym równo tysiąc lat od narodzin Pana. Kapłani chrześcijańscy, zagadywani w tej sprawie, niczego nie potwierdzali ani niczemu nie zaprzeczali. Kazali modlić się żarliwie, na wszelki wypadek. Valgard nie zaprzątał sobie głowy sprawami, na które nie miał wpływu. Stojąc w progu książęcego palatium, cieszył się widokiem nieba, a chłodny wiatr sprawiał mu przyjemność. Nie wywoływał strachu przed końcem świata, był raczej dowodem na tego świata trwanie. Młodzieniec wciągnął do płuc haust powietrza. Czuł, jak zimny strumień sączy mu się przez gardło i zalega w płucach. Wraz z nim wchłonął unikalną dla lednickiego grodu mieszaninę zapachów, w której dym palenisk łączył się z wilgocią jeziora otaczającego wyspę, wzbogaconą o woń ryb sprawianych na brzegach ostrowu. Lubił tę kompozycję. Przypominała mu miejsce, które odwiedził za szczenięcych lat i o którym często potem śnił. Tam jednak powietrze nasycone było słonym smakiem, którego na lednickiej wyspie brakowało. – Idziemy! – Strażnik próbował odzyskać władzę nad więźniem. Pchnął go, a sam ruszył przodem, trzymając żagiew nad głową. Valgard zgodnie z obietnicą nie stawiał oporu. Palatium, zbudowane z granitowych oraz wapiennych okrzesków spojonych gipsem z domieszką tartej ceramiki, a od zewnątrz pokryte różowym tynkiem, górowało nad wyspą. Wielkie murowane budynki stanowiły rzadki widok w tutejszym krajobrazie, przez co wzbudzały w tubylcach jednocześnie strach i szacunek. Były bowiem własnością księcia lub chrześcijańskiego Boga; obu zaś należało się lękać i wystrzegać ich gniewu. Valgard szanował księcia, a z Bogiem wolał nie wchodzić w zwadę. W palatium mieszkali obaj: Bolesław i Bóg. Każdy z nich miał tu swoją część. Zachodnia, należąca do księcia, była obszerna, dwupiętrowa i z wieloma komnatami. W jednej z nich, na piętrze, Emnilda przyjęła Valgarda. W innej, która mieściła się znacznie niżej, młody woj spędził ostatnie dni i noce, czekając na śmierć. Wschodnia część palatium należała do Boga. Wzniesiono ją na planie krzyża równoramiennego, choć zapewne oprócz nielicznego duchowieństwa i pary książęcej mało kto rozumiał to pojęcie. Dla większości wyglądała jak zlepek masywnych wież. Centralną, najwyższą, wieńczył dach czterospadowy. Trzy przylegające do niej od północy, południa i wschodu były niższe, przykryte dachami dwuspadowymi. Od zachodniej zaś strony zamiast kolejnej wieży znajdowało się przejście łączące obie części palatium. Gdzieniegdzie ściany budynku popękały już wskutek wilgoci panującej na wyspie. Dla Valgarda takie rysy stanowiły obrazę majestatu zarówno księcia, jak i Boga. Gdyby to od niego zależało, ci, którzy kładli tynk i nie zadbali o jego trwałość, już dawno straciliby dłonie. Valgard nie uważał takiej kary za nazbyt surową, raczej za łaskawą. Kto inny po prostu skróciłby ich o głowy. A tak stanowiliby żywą przestrogę dla innych budowniczych, aby bardziej przykładali się do pracy. „Zaiste, wielki musi być Bóg, który nakazał zbudować sobie tak skomplikowane domostwo”, pomyślał Valgard, zadzierając głowę. Jeszcze bardziej zastanawiało go, dlaczego obok północnej bramy grodu wzniesiono drugi kościół, choć znacznie prostszy i mniejszy niż ten w pałacu. Po co Bogu dwa domostwa w jednym grodzie? Czyżby w tym drugim odpoczywał od towarzystwa księcia? Coś musiało być na rzeczy, skoro – jak Valgard dobrze pamiętał ze swej bytności w Poznaniu – w tamtym grodzie Bóg również jest czczony w dwóch domach: jednym przylegającym do siedziby księcia i drugim, oddalonym od niej na tyle, by codzienne sprawy Bolesława, jego gniew i krzyki nie zakłócały Bożego spokoju. Obeszli palatium i skierowali się ku stojącym nieopodal chatom. W sąsiedztwie wielkiej kamiennej budowli wyglądały one niczym gniazdka małych ptaszków. Strażnik zatrzymał się przed jedną z nich, strzeżoną przez dwóch wojów. – Przyprowadziłem więźnia – zaraportował. Wartownicy zmierzyli przybyszy wzrokiem i jeden z nich bez słowa zniknął za drzwiami. Gdy powrócił, ciągle milcząc, wysunął wskazujący palec w stronę więźnia, a następnie kciukiem pokazał na otwarte drzwi. Valgard już miał przekroczyć próg, gdy nagle wyciągnął spod bluzy nóż i oddał go strażnikowi. Na widok broni wojowie błyskawicznie zastawili wejście. – Spokojnie! Tylko zwracam mu jego własność – wyjaśnił. Strażnik szybko potwierdził jego słowa, ale przezornie się cofnął. Wartownicy spojrzeli po sobie i odstąpili od drzwi, lecz dłonie na wszelki wypadek nadal zaciskali na głowicach mieczy. Ten, który wskazał Valgardowi wejście, wszedł za nim. – Rozbieraj się! – polecił, gdy stanęli w izbie. Panującą wokół ciemność rozjaśniał blask pojedynczej świecy osadzonej w lichtarzu na jednej ze ścian. Naprzeciw wejścia znajdowały się drzwi, zza których dochodził gwar rozmów, przerywanych od czasu do czasu głośnym śmiechem. Valgard zdjął kurtę, ściągnął sorokę i lniane giezło, buty oraz spodnie. Został nagi, jedynie piersi zdobił mu srebrny, misternie dekorowany naszyjnik, z którego zwisał pokaźny wisior w kształcie odwróconego młota z dwustronnym bijakiem. Nasadę jego trzonu zdobiła ptasia głowa z ostrym, zakrzywionym dziobem. Wartownik wskazał na drzwi. – Wchodź! Valgard zawahał się, ale wykonał polecenie. U wejścia buchnęła mu w twarz gorąca para. Wgryzała się w oczy oraz w płuca, nic przez nią nie widział, nie mógł też złapać oddechu. Mimo to wszedł do izby. Usłyszał za sobą odgłos zamykanych drzwi. Gwar, który przed chwilą rozbrzmiewał tak donośnie, naraz ucichł. Valgard stał oślepiony i bez tchu, nie wiedząc, co powinien uczynić. Dopiero gdy para uleciała, mógł cokolwiek zobaczyć. Łaźnia okazała się większa, niż się spodziewał. Ściany z grubo ciosanych dębowych bali uszczelnione zostały mchem, podłogę wyłożono gładkimi otoczakami. W rogu żarzyło się palenisko, obok którego stały dwie drewniane konwie z wodą. Nad nimi, w ścianie, znajdowało się niewielkie okno zamknięte na skobel. Na jednej ławie siedziało czterech mężczyzn. Byli nadzy i spoglądali na przybysza z zaciekawieniem. Dwóch z nich, księcia Bolesława oraz jego palatyna Dzierżykraja, Valgard rozpoznał. Pozostałych widział po raz pierwszy. Ukłonił się niezgrabnie, próbując utrzymać równowagę na mokrej podłodze. – Otwórz okno – polecił mu książę, wskazując drzwiczki w ścianie. Pod wpływem jego chrapliwego głosu młodzieńcowi zrobiło się zimno, choć jeszcze przed chwilą czuł pot spływający po karku. Podszedł do ściany, odciągnął skobel i uchylił niewielkie skrzydło okienne. Zimne powietrze ochłodziło izbę w okamgnieniu. Bolesław, który siedział na wprost okna, pochylił się do przodu i oparł dłonie na udach. Był tęgim mężczyzną w sile wieku, o sinoczerwonej, nabrzmiałej od gorąca twarzy. Uwagę Valgarda przyciągnęła kropelka potu, która spod jasnych, zlepionych na czole włosów księcia spłynęła po jego mięsistym nosie. Zatrzymała się na czubku, usiłując odwlec moment, w którym nieuchronnie spadnie w otchłań sumiastych wąsów. Jej opór nie trwał długo. Oderwała się od nosa i zniknęła poniżej w gęstym zaroście. Cudem przedarła się do górnej wargi, by tam zakończyć swój krótki żywot. Książę wysunął język i oblizał usta. – Co mamy zrobić? – zapytał ni to siebie, ni to Valgarda, ni to swych towarzyszy. – Zasłużyłeś na śmierć. Teraz Valgard nie miał wątpliwości, kogo dotyczył osąd. – Pogwałciłeś moje rozkazy. Najechałeś ziemie Redarów, z którymi obecnie żyjemy w pokoju. Spaliłeś ich wioskę, wymordowałeś mężczyzn, a niewiasty oraz dzieci porwałeś i sprzedałeś Sasom w niewolę. Wszystko to, gdy przysiągłem pokój z plemionami Wieletów. Zhańbiłeś mnie i zdradziłeś! – Nie zdradziłem was, panie. To nie ja wszcząłem walki. To oni zaczęli… – Valgard usiłował się wytłumaczyć. – Przestań! „To nie ja, to oni”, tłumaczenie godne pacholąt, a nie wojów. – Ale tak było. – Opowiadaj. Tylko mów prawdę. – Wysłaliście mnie, książę, bym pilnował spokoju na krańcu waszych włości. Robiłem zatem to, coście mi nakazali. Troszczyłem się, aby nie dochodziło do zatargów z poganami, nie przekraczałem granicznej rzeki, nie prowokowałem walk. Aż nadszedł dzień Narodzenia Pańskiego, gdy na wasze ziemie, panie, najechał oddział Redarów pod wodzą Tęgomira. – Tęgomir? – wtrącił Dzierżykraj. – Ten Tęgomir…? – Ten właśnie – potwierdził szybko Valgard. Nawet w słabym oświetleniu łaźni było widać, że jest poruszony. – Skąd wiesz, że to byli Redarowie? Mieszkają daleko na północy. Może to jacyś inni Wieleci, siedzący bliżej nas: Wkrzanie, Rzeczanie albo Morzycy? – zapytał Bolesław. – To byli Redarowie – zapewnił go Valgard. – Napadli na osadę po naszej stronie rzeki. Wymordowali większość mieszkańców. Resztę, głównie niewiasty i dzieci, uprowadzili, a gospodarstwa spalili. Kilku naszym udało się zbiec. Dotarli do stanicy i wszystko mi opowiedzieli. Dokładnie opisali przywódcę bandy. Miał bliznę na twarzy. – Nie tylko Tęgomir ma bliznę – znów wtrącił Dzierżykraj. – Była taka, jak opisał ją Audun. Szeroka, od ust do lewego ucha. Zarządziłem pościg, lecz nie zdążyliśmy ich dopaść, nim wrócili za rzekę. Przeprawiliśmy się więc i ścigaliśmy ich dalej. Uciekali niespiesznie, pewni, że nic im już nie grozi. Rozbili obozowisko na noc, a my zatrzymaliśmy się nieopodal. O świcie podkradliśmy się; nie wystawili straży, więc dałem sygnał i wyskoczyliśmy. Pierwszy dobiegłem do jednego z namiotów, znalazłem w nim naszych ludzi. Byli tam… powiązani i zarżnięci jak bydło. Niewiasty i dzieci, w każdym namiocie po kilkoro. Usta mieli zapchane grudkami ziemi, piachem, mchem, by nie krzyczeli, gdy ich mordowano. Po Redarach i Tęgomirze ani śladu. – Woleli uciec z łupami zrabowanymi w osadzie niż walczyć o zachowanie niewolników, z którymi musieliby wędrować daleko, by ich sprzedać arabskim kupcom. Sasi nie chcą kupować chrześcijan. To grzech – odezwał się jeden z dwóch mężczyzn nieznanych Valgardowi. Był starszy od Bolesława, ale ciało miał wciąż czerstwe. Rzadkie włosy zlepiły mu się na czole, tworząc poskręcane strąki. Szczupła twarz o wąskich ustach i oschłe spojrzenie nie wzbudzały sympatii. – Musieli wiedzieć, że ich ścigamy, a ciągnąc ze sobą jeńców, nie mieli szans odskoczyć. – Młodzieniec zgodził się jednak z nieznajomym. – Dookoła rozciągał się bór, w pobliżu nie było żadnego grodu, w którym mogliby się schronić. Naszych pogrzebaliśmy na miejscu. Tęgomira nie goniliśmy. Zapewne odjechał już daleko. – I postanowiłeś się zemścić. – Książę bardziej stwierdził fakt, niż zadał pytanie. – Zasadziliśmy się w kraju Redarów, przy trakcie wiodącym na północ, do Radogoszczy, ich głównego grodu. Tak daleko nikt się nas nie spodziewał. Wyrżnęliśmy dwa oddziały, które się napatoczyły, i zawróciliśmy na południe. Tam spaliliśmy redarską osadę. Tych, co przeżyli, sprzedaliśmy po powrocie kupcom saskim, którzy wracali z Kołobrzegu. Nie mieli skrupułów, by kupić od nas pogan. Bolesław wstał i przeciągnął się. Wyprostowany, twardo stojący na szeroko rozstawionych nogach, z rękami opartymi o biodra, zdawał się wypełniać sobą całą izbę. Nawet widoczna otyłość nie umniejszała jego mocy, zarówno fizycznej, jak i duchowej. Nie było w nim nic z kluchowatości charakterystycznej dla grubych mężów. Wielki brzuch, który u kogoś niższego sprawiałby wrażenie worka trocin przyczepionego do ciała, u niego zdawał się naturalnie komponować z sylwetką, a nawet dodawać jej powagi. Z postawy księcia biło dostojeństwo, dzięki któremu przypadkowy gość, nieznający obecnych w łaźni mężczyzn, bez trudu wskazałby ich przywódcę. Książę bacznie obserwował Valgarda spod ciężkich powiek. Nie spuszczając z niego oka, podszedł do okna i zatrzasnął je. Podniósł konew z wodą, jakby to było piórko, i chlusnął w palenisko. Para buchnęła pod sufit i znów wypełniła izbę. Odstawił naczynie, sięgnął po leżące obok brzozowe rózgi i machnął nimi kilka razy, sprawdzając ich sprężystość. Próba musiała wypaść zadowalająco, gdyż raptownie odwrócił się i zanim Valgard zdał sobie sprawę z zamiarów księcia, ten z całej siły zdzielił go w plecy. – Tobie, właśnie tobie, synowi Auduna, nie godziło się popełniać takich błędów! – krzyczał, chłoszcząc go. – Działałeś głupio i nieodpowiedzialnie! Zachowałeś się niczym pierwszy lepszy smarkacz, a nie dowódca moich wojów. Twarz Bolesława stała się jeszcze czerwieńsza. Przerwał dla nabrania tchu. Strząsnął pot z czoła i kontynuował: – Od dowódców wymagam nie tylko zręczności w walce, ale i myślenia, przewidywania konsekwencji własnych decyzji. Inaczej nie są oni warci tego, by dowodzili moimi ludźmi. Widocznie pomyliłem się, stawiając cię na czele drużyny takich samych dzieciaków jak ty i nie dając ci doświadczonego woja do rady. Liczyłem, że lepiej się sprawisz. Raz jeszcze uderzył Valgarda w plecy. Młodzieniec nie bronił się, nie wykonał żadnego uniku. Wyprostowany przyjmował kolejne razy. – Najazd Tęgomira, jeśli w ogóle był tam Tęgomir, mógł być zasadzką, w którą dałeś się wciągnąć. Prowokacją, by rozpętać wojnę teraz, gdy oczekujemy cesarza Ottona – powiedział książę. – Nie pomyślałem o tym… – przyznał Valgard. – To błąd! Nie, to nie błąd. To głupota! Nie przerywając chłosty, zwrócił się do swego palatyna: – Przypomnij mi słowa biskupa Ungera o różnicy między dzieckiem a mężem. – Dostojny Unger cytował świętego Pawła, który pisał, że gdy był dzieckiem, mówił i myślał jak dziecko, a gdy został mężem, wyzbył się tego, co dziecięce – gorliwie podpowiedział Dzierżykraj. – Wyzbył się, rozumiesz? Wyzbył się, bo mężowi nie uchodzi czynić tego, co robi małe dziecko. A tak właśnie się zachowałeś. Bolesław znów wziął zamach. Książęca ślina zmieszana z potem obficie spryskała Valgarda. Uniesione ramię zawisło w powietrzu i opadło, nie wymierzając kolejnego ciosu. – Ze względu na twe wcześniejsze zasługi, a przede wszystkim na pamięć twego ojca, który był dzielnym drużynnikiem i wiernym sługą księcia Mieszka oraz moim, daruję ci życie – zadecydował Bolesław już znacznie spokojniej, niemal uroczyście, jak zwykł oznajmiać swą ostateczną wolę. – Kara cię jednak nie minie, podobnie jak twych ludzi, których powiodłeś do kraju Redarów. Nad granicę nie wrócicie. Tam potrzebuję kogoś bystrzejszego, kto nie da się sprowokować i nie wywoła teraz wojny. Valgard nadal stał nieruchomo. Na piersiach palił go naszyjnik rozgrzany gorącem panującym w łaźni. Skulił się, dzięki czemu łańcuch zwisł swobodnie, nie dotykając skóry. Młody drużynnik wyglądał, jakby wiadomość o darowaniu życia miał za nic. I tak było. Wolałby zginąć, niż dalej wysłuchiwać zarzutów Bolesława. Tym bardziej że jasno ujrzał, jak wielki błąd popełnił, wdając się w walkę z Redarami. Mimo wszystko nie umknął jego uwadze fakt, że książę, mówiąc, iż nie chce wojny, użył słowa „teraz”. – Dla ciebie i twych ludzi mam inne zadanie, bardziej odpowiednie dla kogoś, kto wciąż jeszcze się uczy postępować jak dojrzały mężczyzna. Wczoraj do Lednicy zjechały wozy z darami cesarza Ottona dla świątyni w Gnieźnie. Wyprzedziły imperatora o kilka tygodni, abyśmy zawczasu mogli ozdobić jego łaską miejsce spoczynku męczennika. By cesarz, pogrążony w modlitwie u grobu Wojciecha, mógł cieszyć się swą szczodrobliwością. Bolesław podniósł drugą konew. Trzymając ją oburącz nad głową, wylał jej zawartość na siebie. Woda chlusnęła. Spływając po książęcej twarzy, przez pierś, brzuch, biodra i krocze dotarła do nóg. Jej orzeźwiające zimno sprawiło Bolesławowi wyraźną przyjemność. Stał z zamkniętymi oczyma, czekając, aż ostatnie strużki ściekną na podłogę. Z chwili milczenia władcy skorzystał Dzierżykraj, który pouczył Valgarda: – Wiedz, że te bezcenne dary stanowić będą ozdobę nowego ołtarza, który stanie nad grobem Wojciecha. Są wśród nich wspaniałe, szczerozłote płyty. Frontowa, wykonana przez najznamienitszych italskich kamieniarzy, jest wysadzana drogimi kamieniami i kryształami. Ozdobiono ją misternymi płaskorzeźbami przedstawiającymi mękę świątobliwego sługi Bożego. To trzysta funtów czystego złota. Jest tam również wielki krzyż ze złota, który pan nasz – Dzierżykraj skłonił się przed Bolesławem – kazał wykonać w dalekiej Italii. Waży ten krzyż trzykroć tyle, ile sam książę. Zaiste, jest więc ogromny. Jeśli palatyn chciał przypodobać się swemu panu, to nie uczynił tego zbyt zręcznie. Sądząc po sylwetce Bolesława, krzyż rzeczywiście musiał sporo ważyć. Valgard uśmiechnął się, co wychwycił i dobrze zrozumiał książę. Posłał Dzierżykrajowi spojrzenie, z którego trudno było wyczytać aprobatę. – Zbierzesz swych ludzi i rano udacie się do Gniezna. Zawieziecie dary do świątyni. Na miejscu zgłosisz się do biskupa Ungera, który nadzoruje przygotowania do wizyty cesarza. Jest tam również brat świętej pamięci Wojciecha, Sobiesław, którego przygarnęliśmy, gdy jego rodzinę wymordowano w Libicach z rozkazu mego wuja, znaczy księcia praskiego. Wraz ze swymi ludźmi pilnuje porządku w grodzie. Będziesz podlegał jego rozkazom. Ty i twoi drużynnicy odpowiadacie za bezpieczeństwo darów, świątyni oraz grobu. Zrozumiałeś? – Tak jest, panie – odrzekł Valgard, choć trudno mu było pogodzić się z myślą, że został zdegradowany do roli zwykłego wartownika. On, który do niedawna zawiadywał grodem, miał pod sobą setkę wojów, decydował o życiu i śmierci wielu ludzi, prowadził walki i zwyciężał wrogów… – To jeszcze nie wszystko – ciągnął książę. – W drodze towarzyszyć ci będzie Stojgniew ze swymi pieszymi. Bolesław wskazał na mężczyznę, który już wcześniej wtrącił się do rozmowy, gdy mowa była o wydarzeniach na ziemi Redarów. Jego nieruchoma twarz, podobnie jak na wpół przymknięte oczy, nie zdradzała żadnych emocji. Valgard był przekonany, że mężczyzna śpi, przez co wydał mu się jeszcze mniej sympatyczny. – Stojgniew przejął wozy od cesarskiej eskorty, w Poznaniu uzupełnił dary Ottona o nasze, wykonane przez sprowadzonych w tym celu złotników, i wiezie je do Gniezna. To oddany mi, dzielny i prawy wojownik, który służyć ci będzie radą oraz doświadczeniem. Pilnie go słuchaj. Bywały jest, zna świat, możesz wiele się od niego nauczyć. – Dziękuję za okazaną łaskę. Nie zawiodę was, panie – odrzekł Valgard przez zaciśnięte zęby. Miał już pewność, że nie lubi Stojgniewa. – Idź teraz do swych ludzi. Przed brzaskiem stawicie się przy wozach. Nie masz więc dużo czasu na odpoczynek. Zresztą już wystarczająco długo korzystałeś z mojej gościny. Wszyscy, poza Valgardem, gruchnęli śmiechem. Młodzieniec skłonił się i opuścił łaźnię. Wychodząc, spojrzał na czwartego mężczyznę, który nie odezwał się dotąd ani słowem. Siedział bez ruchu i wydawał się niezainteresowany rozmową toczoną w łaźni. Po jego oliwkowej skórze nie spływała ani jedna kropla potu. Jakby gorąco nie robiło na nim wrażenia. Mijając go, Valgard skinął głową. Mężczyzna odwzajemnił pozdrowienie nieznacznym uśmiechem. Strażnika nie było przed chatą, a wartownicy przepuścili ledwie uwolnionego Valgarda, jakby wiedzieli o wszystkim, co zaszło w łaźni. Wojownik ruszył więc samotnie w stronę północnej bramy. Za nią biegła droga do pobliskiej osady. W grodzie mieściły się bowiem wyłącznie reprezentacyjne budynki – murowane, jak książęce palatium, przylegająca doń dworska kaplica i kościół, oraz drewniane, zamieszkałe przez dwór, książęcą drużynę, duchownych oraz zaufane sługi. Większość domostw znajdowała się poza obrębem wałów. Tam też zatrzymali się ludzie Valgarda; wezwani rozkazem władcy, podobnie jak ich dowódca czekali na książęcy wyrok. Kwaterowali w chatach na skraju wyspy, niedaleko mostu, który łączył ją ze szlakiem prowadzącym do oddalonego o dzień marszu grodu poznańskiego. Nie napotykając po drodze nikogo, Valgard dotarł nad brzeg jeziora. W ciemności nie zauważył, że wszedł na teren, w którym miejscowi rybacy wędzili złowione ryby. W nocy było tam pusto, ale pozostał charakterystyczny zapach. Valgard poczuł głód i wielką ochotę na ciepłą strawę, której nie miał w ustach, odkąd przyszło mu korzystać z gościny Bolesława. W tej samej chwili potknął się o kamienną obudowę jednej z niecek, w których wstępnie podsuszano ryby, i wpadł w sąsiadującą z nią właściwą jamę wędzarniczą. Popiół zalegający jej wnętrze wzbił się w powietrze i osiadł na wszystkim dookoła, wliczając Valgarda. Próbując wydostać się z wykopu, mężczyzna podparł się dłonią, a gdy już wykaraskał się z pułapki, nieświadom, że ma rękę ubrudzoną popiołem, przetarł nią twarz. Przeklął nieprzyjazny los, otrzepał się, i ruszył dalej. Minął przyczółek mostu i podszedł do chaty, z której dobiegały urywki gorącej dyskusji. – Niech żyje… w naszej pamięci… – …polej… – …na zawsze. – Już nie mogę… – …trza księcia błagać. Na kolanach, może… – Nikt już nic nie może… pozostała tylko modlitwa. – Nieprawda! Nieprawda, nieprawda! – To polej. – Co będzie z nami? – Będziemy… dzielni. Przecież jesteśmy wojami… – Ale Valgard… on był nasz. – Trzeba go odbić. – Nie uda się, siedziba księcia mocna, murowana i obsadzona drużyną… – A nawet gdyby…, co wtedy? Z wyspy się nie wydostaniemy. Wszyscy damy głowy… – Furda głowy! I tak je kiedyś złożymy! – To może… wypijmy zdrowie Valgarda. – Wypijmy. Nie zaszkodzi, a może się mu przydać. Dawaj miód! – Niech mu ziemia lekką…! Pukanie do zamkniętych drzwi nie wywołało początkowo żadnej reakcji. Dopiero gdy uderzenia pięścią Valgard wsparł kopniakiem, od którego zadrżała cała chata, drzwi się uchyliły. Spoza nich wyjrzała duża, okrągła i całkiem łysa głowa, której wielkość nie pasowała do reszty mizernej postury, jakby doczepiono ją do niewłaściwego korpusu. Zamglony wzrok małych, czarnych oczek zdradzał, że właściciel tej ogromnej głowy intensywnie korzysta z dobrodziejstw tutejszego miodu. Mężczyzna z mozołem, acz bezskutecznie, usiłował skupić wzrok na intruzie, który ośmielił się przerwać mu toast. Sięgnął po żagiew osadzoną na ścianie i oświetlił nią przybysza, starając się utrzymać równowagę, w czym bezcenną pomoc okazywała mu futryna, na której wsparł się całym swym ciężarem. Z nagła zamarł, utkwił spojrzenie w usmarowanej popiołem twarzy Valgarda, jakiś czas przyglądał się jej w milczeniu, aż w końcu odwrócił głowę i krzyknął w głąb chaty: – Zamknijcie się! Gwar momentalnie ucichł. – Stało się! – rzekł z całą powagą, na jaką było go stać. – Już po wszystkim. Nasz Valgardzik został stracony i trafił do piekła, a jego duch przyszedł nas o tym powiadomić. Chciał coś jeszcze dodać, ale futryna przestała go wspierać. Stracił równowagę i runął nieprzytomny na klepisko.\nKonwersja do e-wydania: Wydawnictwo Świętego Wojciecha Projekt okładki: Adam Piasek Zdjęcia wykorzystane w projekcie okładki: Tormetu / Adobe Stock; Andrey Kuzmin / Adobe Sock © Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o., Poznań 2020 ISBN 978-83-8065-386-3 Wydawca: Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o. Wydawnictwo ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań tel. 61 659 37 13 wydawnictwo@swietywojciech.pl Zamówienia: Dział Handlowy ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań tel. 61 659 37 57 (-58, -59), faks 61 659 37 51 sprzedaz@swietywojciech.pl (księgarnie, hurtownie) sklep@swietywojciech.pl (sprzedaż detaliczna, księgarnia internetowa) www.swietywojciech.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Znak_woli_i_mocy-ebookRO/p00629847i006" target="_blank" title="Znak woli i mocy - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Znak woli i mocy - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jacek O. – Strona 2 – Klub Sportowy "Wasilków"\nAMO PONOWNIE W WASILKOWIE\nPosted on 5 lutego 2020 by Jacek O.\nMobilna Akademia Młodych Orłów ponownie zagości w Wasilkowie. Już jutro, 06.02.2020 w Szkole Podstawowej przy ul. Mickiewicza 2 odbędą się zajęcia teoretyczne oraz praktyczne. W zajęciach praktycznych wezmą udział młodzi zawodnicy Klubu Sportowego Wasilków.\nPoczątek o godzinie 16.30, zakończenie zaplanowane zostało na godzinę 20.00.\nPosted on 2 lutego 2020 by Jacek O.\nCzwarta gra kontrolna i czwarte zwycięstwo seniorów Klubu Sportowego Wasilków ! Tym razem zawodnicy prowadzeni przez Artura Woronieckiego pokonali na wyjeździe ŁKS 1926 Łomża 1:0.\nBramkę na wagę wygranej dla wasilkowian strzelił kapitan zespołu, Adam Butkiewicz.\nKS Wasilków wystąpił w następującym składzie: Jakub Smolewski – zawodnik testowany, Paweł Naliwajko, Przemysław Panek, Adam Butkiewicz – Bartosz Dudziński, Jakub Jakimiuk, Michał Grygoruk, Maciej Zieniewicz, Dawid Śliwowski, Jan Pawłowski. Na zmiany wchodzili: zawodnik testowany (bramkarz), Piotr Dąbrowski, zawodnik testowany, Łukasz Wojciechowski, Damian Wysocki, Łukasz Rybakowski .\nPosted on 1 lutego 2020 by Jacek O.\nMimo iście „angielskiej” pogody za oknem, seniorzy Klubu Sportowego Wasilków nie zwalniają tempa.\nDziś przed zawodnikami trenera Artura Woronieckiego kolejna gra kontrolna. Tym razem przeciwnikiem będzie 11 drużyna po rundzie jesiennej IV ligi podlaskiej, ŁKS 1926 Łomża.\nPoczątek spotkania w Łomży o g. 12.00 !\nLiczba odwiedzin ogółem : 215635


Vivotek FD816B-HT • www.monitoring.bydgoszcz.pl\nVivotek FD816B-HT to nowoczesna, kopułkowa kamera IP.\nVivotek FD816B-HT wyposażony jest w 2-megapikselowy przetwornik CMOS umożliwiający oglądanie obrazu w rozdzielczości 1920x1080 przy prędkości 30fps. Ponadto wspiera technologię kompresji H.264, która redukuje rozmiary plików, zmniejszając tym samym wymagania dotyczące przepustowości sieci. Kamera wspiera również kompresję plików w technologi MJPEG, dzięki czemu strumienie wideo mogą być wykorzystywane do wszechstronnych zastosowań. Funkcja PoE powoduje że jej uruchomienie jest bardzo łatwe i szybkie, a całą instalację można przeprowadzić w mniej niż 2 minuty.\nIdealnie nadaje się również do monitorowania obszarów na zewnątrz lub zadymionych hal produkcyjnych, dzięki funkcji defog efekt zadymienia i mgły zostaje cyfrowo redukowany. Zaprojektowana z selektywną ogniskową, FD816B-HT może być używana w różnych środowiskach takich jak: biuro, winda, butik czy placówka opieki zdrowia.\nW zestawie brak zasilacza. Odpowiedni zasilacz można zakupić w naszym sklepie.\nKompresja w czasie rzeczywistym H.264, MJEPG (Dual Codec)\nDo 30 fps przy rozdzielczości 1980 x 1080\nCena detaliczna: 2,811 zł z VAT


Będąc na urlopie, nie musisz odbierać telefonu od szefa. Jeżeli jednak on nie ustępuje, a Ty zamiast cieszyć się z odpoczynku, wisisz na telefonie - możesz domagać się dodatkowego wynagrodzenia. Gdy szef dzwoni do pracownika, przebywającego na urlopie, może być to uznane za świadczenie pracy, gdyż jest dyspozycyjny dla swojego pracodawcy, mimo nieobecności w firmie.\nJeżeli dojdzie do takiej sytuacji, pracownik ma prawo domagać się uznania tego dnia za dzień pracy, zapłaty pełnego wynagrodzenia oraz udzielenia mu urlopu wypoczynkowego w innym dniu - pisze "Forsal.pl"\nOsoba, która korzysta z urlopu wypoczynkowego, nie powinna wykonywać żadnych czynności związanych z pracą. Dlatego pracownik nie ma obowiązku odbierania telefonu od szefa. Zasadniczo nie ma znaczenia, czy chodzi o telefon prywatny czy służbowy.\nPracodawca nie może z tego powodu wyciągnąć wobec niego żadnych konsekwencji. Gdyby zdecydował się np. na wypowiedzenie czy nałożenie kary porządkowej, jego działanie byłoby bezprawne. Co do tego eksperci są zgodni. Zresztą w razie sporu trudno będzie dowieść, czy urlopowicz nie odbierał komórki celowo czy np. dlatego, że nie było zasięgu.\nMożna zostawić w domu\nPracodawca nie powinien też wymagać, aby podwładny zabierał na urlop służbową komórkę, chyba, że szczególne zasady korzystania przez pracownika z takiego telefonu podczas wypoczynku są zapisane np. w regulaminie pracy.\nTylko w jednym przypadku pracodawca może skontaktować się z pracownikiem - jeżeli chce go odwołać z urlopu.\nKodeks Pracy mówi, że pracodawcy wolno odwołać pracownika z urlopu w przypadku, gdy następują okoliczności wymagające niezbędnej obecności tego pracownika. Okoliczności te muszą być niemożliwe do przewidzenia w chwili, gdy pracownik rozpoczynał urlop.\nPracownik nie ma prawa kwestionować takiego polecenia pracodawcy i musi się stawić w pracy. Odmowa stawienia się w pracy będzie zinterpretowana jako naruszenie obowiązków pracowniczych.\nDlatego też nie masz wyjścia - odwołanie z urlopu oznacza, że musisz pożegnać się z wypoczynkiem i wrócić do pracy. Urlop tak czy inaczej będzie zmarnowany, ale pamiętaj, że w takiej sytuacji pracodawca ma obowiązek pokrycia poniesionych przez Ciebie kosztów "bezpośrednio związanych z odwołaniem Cię z urlopu".\nKodeks Pracy nie precyzuje jednak, jakie to koszty. Zwrócone mogą być tylko te, które pracownik potrafi udokumentować. O ile posiadasz rachunki, możesz domagać się zwrotu kosztów wycieczki, przejazdu powrotnego, obowiązkowych szczepień\nForsal.pl, Rzeczpospolita, Pracuj.pl\nTagi: finanse, firma, podwyżki, praca, pracownik, rynek pracy, wiadomości, urlop, kodeks


Parapety Gzymsy (Katalog budownictwo)\nWspółcześni architekci stosują w swoich projektach elewacji elementy lekkiej sztukaterii. Daje to wykonawcy możliwość szybkiego i łatwego montażu ze względu na ich niewielki ciężar.\nWykończenia takie jak listwy, gzymsy kondygnacyjne, gzymsy główne, obramowania drzwi i okien naroża i kolumny, głowice i bazy pilastrów i inne profile zmieniają i nadają nowy charakter istniejącym elewacjom. Duże możliwości nabycia elementów w sklepach internetowych sprawiły, że nowoczesna sztukateria przeżywa renesans.\nDodaj komentarz sztukateria-tenax.pl teraz!\nSztukateria-tenax.pl w Katalogu SEO - skomentuj!


Kolorowe sny - jedynie 10,87 zł w matras.pl\nKolorowe sny Bobby Salton - młoda, prosta kobieta, która poślubiła sadystę. Przez osiem lat znosiła niewyobrażalne cierpienia fizyczne i moralne. Kiedy jednak mąż zaczyna katować także ich sześcioletnią córeczkę, w obawie o życie dziecka ucieka z domu, zabierając ze sobą Penny. Ma nadzieję, że Joe nigdy ich nie odnajdzie... Eva Rule - znana pisarka w średnim wieku, wdowa, matka dwudziestoletniej studentki. Przed laty przeżyła dramatyczne chwile w domu swojej przyjaciółki ... Koszmar tych wspomnień do dziś nie daje jej spokoju. Alma Olgilvie - ciotka Evy, która wychowywała osieroconą siostrzenicę. W młodości spotkał ją tak wielki zawód miłosny, że już nigdy potem nie zdecydowała się na trwały związek. Poświęciła się pracy pedagogicznej i odniosła sukces zawodowy. Aktywna i pełna energii aż do wylewu, po którym życie straciło dla niej sens. Na wpół sparaliżowana wiedzie ponurą egzystencję na inwalidzkim wózku. Te trzy tak różne kobiety los zetknął ze sobą w domu Almy. Dzień po dniu stają się sobie coraz bliższe, coraz bardziej potrzebne. Każda z nich dźwiga ciężki bagaż doświadczeń - wspólnie łatwiej się z nim uporać. Kiedy wszystko zaczyna się dobrze układać - Eva nabiera ochoty na miłość, Bobby pozbywa się nieufności w stosunku do mężczyzn, Alma zaś dzięki małej Penny znowu zaczyna czuć smak życia - pojawia się ucieleśnione ZŁO... Czytaj dalej >> << Zwiń\nAutor: Charlotte Vale Allen\nKsiążka w sam raz na długie jesienne i zimowe wieczory ! świetnie się czyta.