HOME / Ukraina / LWÓW WCZORAJ i DZIŚ\nNiesentymentalna opowieść o mieście. Od założenia po współczesność.\nKsiążka dostępna jest w EPUB i PDF - 15 zł, EPUB/PDF\nWstęp, spis treści, fragmenty książki\nZ pewnością istnieje pokusa, aby opisać dzieje Lwowa unosząc się na „Wesołej Lwowskiej Fali” razem ze Szczepciem i Tońciem, z „Semper Fidelis” na dziobie. Zobaczylibyśmy miasto rozkwitające pod rządami polskich królów, międzywojenny - rozbawiony Lwów, eleganckich, zamożnych ludzi spędzających życie w kawiarniach, restauracjach, teatrach i kabaretach. Dopłynęlibyśmy też do przystani patriotycznych refleksji, „tam gdzie lwowskie śpią Orlęta” i przystani żalu nad utraconą Atlantydą. Takich opowieści znajdziemy mnóstwo na półkach księgarń, a zwłaszcza w publikacjach dostępnych w sieci. Tylko o czym byłaby to opowieść? Z pewnością nie o Lwowie, ale o polskim micie o nim. Kolejna spośród tysięcy. Ale jest też pokusa napisania opowieści po prostu o mieście, nie polskiej, ukraińskiej, czy żydowskiej.\nCzy Lwów był polskim miastem? Pisze się i mówi przecież o pięćsetletniej polskości Lwowa. Najpierw trzeba byłoby chyba odpowiedzieć, czy takie pytanie ma sens? I Rzeczpospolita nie była przecież państwem etnicznie polskim, a jej klasa przodująca – szlachta, uważała się wręcz za potomków Sarmatów w przeciwieństwie do ludu – Polaków. Lwów powstał jako miasto ruskie, ale już wtedy był miastem wielokulturowym. Takim był też za czasów Królestwa Polskiego i Rzeczpospolitej. Pierwsza metropolia religijna i pierwsza katedra pochodzą z XIV w. Były ormiańskie. Wiele narodowości zamieszkiwało Lwów, ale niemal od początku miasta do II wojny światowej dominujący byli Polacy, Ukraińcy i Żydzi. Lwów dzielił losy Rzeczpospolitej od jej potęgi do upadku, spowodowanego wewnętrznymi słabościami. Z zastrzeżeniem, że rola miast i mieszczan w szlacheckim państwie była znacznie mniejsza niż w Europie, co zresztą było jedną z głównych przyczyn cywilizacyjnego zapóźnienia kraju. Najważniejszą rolę w swojej historii miasto odegrało jako stolica austriackiej Galicji, szczególnie w czasie autonomii. Dla Lwowa był to najlepszy czas w historii i duży awans cywilizacyjny. XIX w. jest czasem, kiedy kształtowały się współczesne narody. W tym procesie miasto odegrało wielką rolę, zarówno dla Polaków, jak i Ukraińców, zwłaszcza Ukraińców.\nII Rzeczpospolita nie była szczególnie szczęśliwa dla miasta, które świeciło już tylko odbitym blaskiem dawnej stolicy. Miasto stało się polem konfliktów narodowościowych i społecznych. Zmagało się z biedą i zamordyzmem rządzących – po zamachu majowym. Najważniejszą zmianą, po której miasto nie było już takie jak wcześniej, był czas II wojny i lata tuż po niej. Najpierw zniknęła społeczność żydowska miasta, a po niej polska. W ich miejsce przybyli nowi. Nowi Lwowianie – inne miasto, choć wciąż w starych dekoracjach. Kolejne wydarzenia, które zmieniły miasto, to z pewnością uzyskanie niepodległości przez Ukrainę – koniec sowieckiego Lwowa. Mamy więc kilka różnych miast, które łączy jakaś pamięć historyczna, architektura, pamiątki, a dzieli bardzo wiele. Ta książka to opowieść o Lwowach.\nChciałbym wspomnieć o kilku publikacjach, które były dla mnie przewodnikami po dziejach Lwowa. Po najdawniejszym Lwowie i czasach galicyjskich oprowadzał mnie Fryderyk Papée w wydanej w 1924 r. „Historii miasta Lwowa z zarysie”. Niezwykle cenną pracą pokazującą ukraiński Lwów, do której bardzo chętnie sięgałem, była książka lwowskiego historyka Jarosława Hrycaka: „Historia Ukrainy 1772-1991, narodziny nowoczesnego narodu”. Przewodnikiem po wydarzeniach wojny polsko–ukraińskiej 1918-1919 była dla mnie praca Michała Klimeckiego: „Wojna Polska – Ukraińska. Lwów i Galicja Wschodnia 1918- 1919”. Koniecznie muszę wspomnieć jeszcze o bardzo ważne książce Grzegorza Gaudena o pogromie lwowskim 1918 r. („Lwów. Kres iluzji. Opowieść o pogromie listopadowym 1918”). Znakomitym przewodnikiem po życiu, wydarzeniach, obyczajach międzywojennego Lwowa jest „Kalendarium Lwowa 1918-1939” Agnieszki Biedrzyckiej. Powojenny Lwów poznawałem dzięki Aleksandrze Matyukhinie i jej książce „W sowieckim Lwowie”.\nI Rzeczpospolita. Czasy Jagiellońskie\nI Rzeczpospolita. U schyłku\nPowstanie Chmielnickiego i oblężenie Lwowa\nMiasto u progu upadku Rzeczypospolitej\nOrmianie we Lwowie\nŻydzi we Lwowie – do końca I Rzeczypospolitej\nRok 1846 i 1848\nWiosna Ludu Lwowskiego\nŻydzi w czasie autonomii\nUkraińcy – w drodze do dojrzałego narodu politycznego\nPolskie życie polityczne we Lwowie i Galicji Wschodniej\nKonflikt polsko - ukraiński\nKonferencja w Brześciu\nBlokada miasta i polska ofensywa\n„Ofensywa czortkowska” i koniec istnienia państwa zachodnioukraińskiego\nMałopolska Wschodnia – Ukraina Zachodnia\nPolskie porządki i ukraińska trauma\nTrudne pierwsze lata\nMarszałek sprawi cud\nLwów po zamachu majowym\nWielki Lwów w budowie\nRadio i matematyka\nWyborcze fałszerstwa i eksmisje z mieszkań\nAntysemityzm jak kula śniegowa\nDyktatura i nowoczesność\nUkraińcy we wrześniu 1939 r.\nPolska konspiracja we Lwowie\nPostawa metropolity Andrija Szeptyckiego i Klemensa Szeptyckiego\nSowieci u bram\nUkraińcy i Ukraina sowiecka\nLwów i Polacy\nUkraina i Lwów w koncepcji paryskiej „Kultury”\nPolacy jadą do Lwowa, Lwowianie patrzą na Zachód\nMiasto wyobrażone i rzeczywiste\nLwowska wizja europejskości i ukraińskości\nLwów jaki jest...\nLwów – Polska – Polacy\nCzas po upadku Wiosny Ludów w całym imperium austriackim określano mianem „bachowskiej reakcji”, od nazwiska ministra spraw wewnętrznych. We Lwowie stan wojenny wprowadzony w styczniu 1849 r. trwał do 1854 r. W tym czasie władze cywilne miasta podporządkowano wojskowym, zamknięto czasopisma, rozwiązano kluby i stowarzyszenia oraz zakazano zgromadzeń, a do urzędów wrócił język niemiecki. Wprowadzono też sądy doraźne. Władze austriackie rozpoczęły budowę cytadeli i przekształciły miasto w dużą wojskową twierdzę.\nW tych trudnych czasach urząd namiestnika objął (1849 r.) polski arystokrata Agenor Romuald Gołuchowski, postać uznawana za kontrowersyjną. Rodacy początkowo nie mogli mu darować, że urzędnikom przyjmowanym na urzędy kazał mówić po niemiecku, nie dbał o powstańcze sentymenty, a polską szlachtę z jej dumą narodową miał za „bezgranicznie głupią”. W tym szaleństwie była jednak metoda.\nGołuchowski swoją politykę określał słowem „kalkulować” - opowiadał prof. Waldemar Łazuga w rozmowie z Piotrem Bojarskim*. Jak podkreśla Łazuga, Gołuchowski był jednym z pierwszych Polaków, który zdecydował się na współpracę z austriackim zaborcą. „Uznał, że skoro nasze insurekcje nie prowadzą do niepodległości, to może lepiej, żeby Polacy więcej kalkulowali w polityce i działali z chłodną głową tak jak Niemcy, czy Anglicy. Odrzucał nie tylko romantyzm i tradycję powstańczą, ale też polityczną empatię. Zainicjował za to dyskurs o zasadach i kompromisach ciągnący się niemal do ostatnich dni monarchii austro-węgierskiej. Zasadą miał być interes polski i krajowy, polem kompromisu - wszystko (z ugodą włącznie), co doń prowadzi”.**\n„Swoimi działaniami Gołuchowski przygotowywał grunt pod przyszłą polonizację Galicji. „Wciągu dziesięciu lat swуch rządów (1849-1859) oddał on (Gołuchowski) nieocenione usługi polskiej sprawie. Stopniowo zastępując Polakami austriackich urzędników w lokalnych strukturach rządowych. Otwierało to polskim elitom drogę do dominacji w życiu politycznym Galicji” - oceniał Jarosław Hrycak.***\n*„Kiedy Polacy rządzili w Wiedniu”. Ale Historia (Gazeta Wyborcza), 14.06.2013.\n*** Jarosław Hrycak: Historia Ukrainy 1772-1999, narodziny nowoczesnego narodu.\n1 listopada Lwowianie ruszyli tłumnie na cmentarze i do kościołów. Wielkie było ich zdumienie, gdy na budynku ratuszu zobaczyli ukraińską flagę. W mieście pojawiły się plakaty informujące o powstaniu państwa ukraińskiego, którego najwyższą władzą jest Ukraińska Rada Narodowa, a stolicą Lwów. Zachodnioukraińska Republika Ludowa miała obejmować wschodnią część Galicji i Bukowinę oraz pozostać w federacji z Austrią, zgodnie z manifestem cesarza Karola I z 16 października 1918 r., mówiącego o przekształceniu monarchii w państwo federacyjne.\nNa ulicy pojawiły się ukraińskie patrole wojskowe. Praktycznie nikt z Polaków się tego nie spodziewał, Ukraińcy opanowali miasto z zaskoczenia, niezwykle sprawnie, praktycznie bez wystrzałów. Miasto jednak funkcjonowało zupełnie normalnie. W kościołach odbywały się nabożeństwa, ludzie odwiedzali groby na cmentarzu łyczakowskim i janowskim, czynne były kawiarnie, jeździły tramwaje. Ukazały się poranne i wieczorne wydania czasopism.\nPlan zbrojnego przejęcia władzy we Lwowie opracował pod koniec października płk Dymytr Witowski i jego sztab. Zamach zaczął się o 2 w nocy 1 listopada od internowania grupy polskich żołnierzy w koszarach przy ul. Kurkowej. Dowódcy jednostek węgierskich i austriackich stacjonujących w mieście zadeklarowali neutralność w ukraińsko – polskim konflikcie. O 4 rano ukraińscy żołnierze zaczęli przejmowanie strategicznych obiektów w mieście. W rękach ukraińskich znalazły się m.in.: Dworzec Główny, Poczta Główna, austriacka komenda miasta, koszary, Cytadela, rynek, ratusz oraz centralne dzielnice miasta. Ukraińcy dysponowali w tym czasie we Lwowie stosunkowo skromnymi siłami – 1,5 tys. żołnierzy, co jednak pozwoliło bez problemów opanować miasto. Zajęli oni strategiczne punkty, ale nie cały Lwów. (...)\n(...) Po opanowaniu Lwowa delegacja ukraińska zażądała od namiestnika przekazania władzy. Karl von Huyn przekazał swój urząd wiceprezydentowi Namiestnictwa Wołodymyrowi Decykiewiczowi. Ten zaś, powołując się na manifest cesarza z 16 października, przelał pełnię władzy na URN. W ten sposób, zdaniem Ukraińców, przejęcie władzy zostało zalegalizowane. Austriackie władze wojskowe uznały w URN partnera i zdecydowały o przekazaniu broni Ukraińcom. (...)\n(...) Pierwsze działania polskich konspiratorów nie przyniosły sukcesów. Nie udało się opanować słabo bronionego magazynu broni na dworcu towarowym. Zupełnie nie powiódł się werbunek do polskich odziałów na Zamarstynowie. Węgierski batalion odpowiedział groźbą użycia ognia na próby wymuszenie przez Polaków oddania broni i amunicji. Na tym tle wyróżniła się szczególnie postawa polskiego oddziału w Szkole Sienkiewicza, a zwłaszcza energiczna postawa jej komendanta kpt. Zdzisława Tatara-Trześniowskiego. Polacy rozbroili posterunek policji, zajęli pobliski magazyn broni oraz odparli atak Ukraińców. Ta postawa wzmocniła morale obrońców polskiego Lwowa. Wkrótce do polskiego posterunku zaczęli coraz liczniej przybywać ochotnicy z których Trześniowski tworzył oddziały wojskowe. Drugim ważnym punktem oporu był Dom Techników gdzie nocowali peowiacy. Zasiliła ich grupa uzbrojonej młodzieży sformowana na Politechnice. Faktycznie to dzięki peowiakom zachowano punkty oporu w mieście, a następnie rozbudowywano siły obrońców.\nPod koniec pierwszego dnia oporu siły polskie liczyły już ponad 1100 ochotników. Trzon stanowiła młodzież studencka i gimnazjalna, często kilkunastoletni chłopcy. Polscy Lwowianie generalnie zostali w domach, wysyłając na wojnę dzieci. Do polskich formacji zgłosiło się też kilkadziesiąt kobiet służących w oddziałach sanitarnych, kurierskich czy wywiadowczych. Kolejną liczną grupą bojowników byli tzw. batiarzy, czyli pospolici przestępcy z przedmieść miasta. Udział w walkach dawał im duże możliwości dodatkowego „zarobkowania”, zwłaszcza w dzielnicach zamieszkałych przez Żydów. Ochotnicze siły w krótkim czasie urosły do około 3 tys. bojowników.(...)\n(...) Już pierwszego dnia zamachu Ukraińcy zdali sobie, że choć opanowali wszystkie najważniejsze cele we Lwowie, to jednak nie zdołali podporządkować sobie miasta. Poza ich zasięgiem pozostały polskie punkty oporu, których nie zdołali przełamać. Widoczny od początku był brak determinacji i stanowczości w działaniach ukraińskich dowódców, a także samych żołnierzy. Zapewne nie chcieli wpisać się w rolę okupanta miasta, które uznawali za swoje, odczuwali też wrogość polskiej ludności Lwowa. Paradoksalnie do przemocy i próby samosądów doszło wobec ukraińskich żołnierzy i ludności cywilnej, a nie odwrotnie (...).*\n* Michał Klimecki, Wojna polsko ukraińska o Lwów i Galicję Wschodnią. Wydawnictwo Bellona\nW piątek 22 listopada 1918 r. por. Abraham i chor. Mazanowski zawiesili polską flagę na wieży Ratusza. W nieoświetlonym mieście panował jeszcze mrok. Kilka godzin wcześniej ukraińscy żołnierze, niemal nie zauważeni wycofali się z miasta. O 5.30 na ulicy Bóżniczej rozlega się grany na harmonii Mazurek Dąbrowskiego. Pierwszego dnia, wyzwolonego polskiego Lwowa, melodia przyszłego polskiego hymnu dla żydowskich mieszkańców miasta była złowieszczym dźwiękiem (...)\n(...) W samym Rynku, na rogu Szewskiej, dosłownie kilkadziesiąt metrów od ratusza stoi kamienica. Dziś przerobiona na wielką piwiarnię o dość pretensjonalnej nazwie „Teatr Piwa”, w tamtym listopadzie mieścił się w niej elegancki, bogaty sklep jubilerski Zippera, znany w całej Galicji. O ósmej rano zjawił się tu por. Abraham (w II RP generał) ze swoim walecznym oddziałem, złożonym głównie z kryminalistów. Żołnierze na oczach dowódcy rozbijają granatami żaluzje, które chroniły wejście, wdzierają się do środka i zaczynają rabunek. Wokół nich gęstnieje tłum Lwowian. Przez cały okres walk polsko – ukraińskicj kryli się w swoich domach. Teraz było już bezpiecznie, było polskie wojsko, a nowy wróg nie miał broni. Postawa Abrahama i jego żołnierzy dała innym wojskowym i cywilom znak, że można. Usankcjonowała i legimityzowała rabunek, a później także mordy (...)\nTłum na czele z żołnierzami przemieszczał się teraz Krakowską, według sprawdzonego już schematu. Wojsko rozbijało grantami żaluzje i bramy, żołnierze strzelali do ludzi w oknach, rabowali wszyscy, najpierw sklepy, a gdy już opustoszały szli na górne piętra do mieszkań. Na ulicach leżały już pierwsze trupy.\nO 9 rano komendant Lwowa ppłk. Czesław Mączyński wizytuje samochodem centrum miasta. Zjawia się też na Rynku. „Widziałem p. Mączyńskiego przejeżdżającego autem przez rynek i pobłażliwie uśmiechającego się na widok scen, o których wspomniałem (pogromu -aut). Zapomnieć i darować mu nie mogę, tego dnia i tego uśmiechu” - wspominał Maciej Rataj, późniejszy Marszałek Sejmu.\n(...) W 1924 roku minister Stanisław Grabski zlikwidował szkoły ukraińskojęzyczne i wprowadził szkoły utrakwistyczne (dwujęzyczne), z językiem polskim i ukraińskim. W rezultacie w ciągu całego okresu istnienie II RP liczba ukraińskich szkół spadła z 3 662 do 144. W całym okresie międzywojennym żaden „nie-Polak” nie piastował funkcji ministra, wojewody, a nawet starosty. Nawet w tych powiatach (np. na Wołyniu), gdzie odsetek ludności ukraińskiej sięgał 90%.\nNieżyjący już prof. Bohdan Osadczuk, współpracownik paryskiej „Kultury”, odznaczony Orderem Orła Białego urodził się w 1920 r. w Kołomyi w rodzinie nauczycielskiej. „Niestety, nie było mi dane wyrastać w Galicji. Ukraińcom nie wolno było w Galicji zajmować stanowisk urzędniczych(...). Nauczyciele, urzędnicy pocztowi, czy kolejowi byli wysyłani do pracy w Kieleckie, Bydgoskie, Poznańskie. A do Galicji Wschodniej (Polacy nazywali te tereny Małopolską Wschodnią, a Ukraińcy – Ukrainą Zachodnią) przysyłano nauczycieli czy urzędników polskich. Ojciec był nauczycielem i został skierowany w Kieleckie” – wspominał Osadczuk.*\nJednym z elementów wprowadzania polskich porządków na kresach były pacyfikacje wsi ukraińskich. Jerzy Konrad Maciejewski, żołnierz 19. Pułku Piechoty Odsieczy Lwowa stacjonującego na północ od Tarnopola zanotował w listopadzie 1919 r.: „Druga ekspedycja karna. (…) Podobno nieustępliwe chłopstwo ponowiło napad na jakiś oddział hallerczyków i teraz my do spółki z batalionem, z którego pochodził napadnięty oddział, mieliśmy iść czynić sądy.\nWięc oto Ludwiszcze. Potem historia jakżeż znana, wyprawy karne mają swój ustalony program: najpierw się >rekwiruje<, co się da, gdzieś w kąciku po cichu gwałci dziewczęta i kobiety (za cenę niezabierania inwentarza żywego lub niepalenia sadyby), w końcu podpala się pewną ilość chałup i… odchodzi w spokoju. (…)\nWidziałem natomiast taką scenę. Przed chatą stał chłop, lat 50, w kożuchu. Zbliżył się do niego hallerczyk i czy to chciał zapalić strzechę, czy zdjąć kożuch ze starego, dość że tamten wzniósł ręce błagalnie i prosił o litość. Potem widziałem, jak żołnierz ujął karabin za lufę, wzniósł kolbę ku górze. Chłop zasłonił twarz rękoma… Ja się odwróciłem i usłyszałem głuchy trzask! Inny się chwalił, że jak >dźgnął< chłopa bagnetem w >kołdun<, to aż o ścianę się ostrze oparło. Mordercy! Rozumiem zabijanie ludzi w czasie bitwy, rozumiałbym zemstę tuż po napadzie, ale tak mordować na zimno – nie!”**\n* Polska i Ukraina. Rozmowy z Bohdanem Osadczukiem, rozmawiał Basil Kerski i Andrzej St. Kowalczyk. Kolegium Nowej Europy Wschodniej. Wrocław 2008.\n** Za: Żyjemy w dobie wielkiej przemiany. Jesień 1919 r. w dziennikach, listach i pamiętnikach. Gazeta Wyborcza, Ale Historia, 9 listopada 2019 r.\n(...) Ukraińska społeczność Lwowa i Galicji Wschodniej uważała polskie rządy za okupację. Bojkotowano pierwszy spis powszechny, pobór do wojska,wybory parlamentarne w 1922 roku. Do 1923 r. oczekiwano z nadzieją na autonomiczny status Galicji. W pierwszych latach II RP Ukraińcy sprawnie zorganizowali swoje życie społeczne, kulturalne, edukacyjne w oficjalnym i nieoficjalnym obiegu. W lipcu 1921 r. rozpoczął działalność Tajny Uniwersytet Ukraiński we Lwowie, na którym studiowało aż 1500 studentów. W „podziemiu” działała też Ukraińska Szkoła Politechniczna. Obie uczelnie zostały rozbite w 1925 r. przez polską policję, czemu towarzyszyły aresztowania.\nUkraińskie partie należące do politycznego centrum dążyły do zdobycia autonomii w ramach państwa polskiego, uzyskanie niepodległości wydawało się zupełnie nierealne. Taki cel miała najbardziej wpływowa z tych partii, Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne, które powstało we Lwowie w 1925 r.\n„Największą zasługą galicyjskich partii centrowych było rozbudowanie gęstej sieci ukraińskich organizacji społecznych. Towarzystwo >Proswita< w 1925 r. liczyło 11 tysięcy członków i wspomagało działalność czytelni, z których korzystało dalszych 121 tysięcy osób. Towarzystwo >Ridna szkoła< (Szkoła ojczysta) dla zrównoważenia polonizacji szkolnictwa państwowego rozbudowywało własną sieć prywatnych szkół ukraińskich, a organizacja >Sojuz ukrajinok< (ZwiązekUkrainek) objęła znaczną część ukraińskich kobiet. Wielkie sukcesy odnosił ukraiński ruch spółdzielczy, który w 1937 r. obejmował około 3,5 tysiąca kooperatyw - ogółem 660 tysięcy członków” - pisał Jarosław Hrycak.**\n„Galicyjscy Ukraińcy stworzyli silne społeczeństwo obywatelskie, które obejmowało różne sfery życia narodu: od produkcji rolnej po tworzenie wartości kulturalnych i naukowych” - oceniał lwowski historyk.***\nLegalna działalność to była tylko część ukraińskiego życia narodowego. Już w 1920 r. do czynnego oporu przeszli oficerowie i żołnierze Ukraińskiej Armii Halickiej, tworząc tajną Ukraińską Organizację Wojskową (...).\n* Jarosław Hrycak: Historia Ukrainy 1772-1999, narodziny nowoczesnego narodu\n(...) Prawica, a zwłaszcza prawicowa młodzież studencka była teraz bardziej zainteresowana społecznością żydowską niż ukraińską. Antyżydowskie rozruchy były coraz silniejsze, burdy i napady przenosiły się z uczelni także na ulice miasta. Bandy korporantów, uzbrojone w kastety i kije atakowały studentów i przechodniów, którzy choć trochę mieli wygląd semicki. W 1929 r. została „sprofanowana” procesja Bożego Ciała, profanacja miała polegać na śmiechu płynącym z żydowskiej szkoły. Oburzenie ludu, a zwłaszcza braci studenckiej, było tak wielkie, że zamieszki na ulicach miasta trwały kilka dni, choć ostro pacyfikowała je policja. Wyjątkowo perfidną rolę odegrali biskupi: katoliccy – Twardowski i Lisowski oraz ormiański – Teodorowicz. Wystosowali oni odezwę „Do kochanej Młodzieży”. Niby wzywali do zaniechania protestów, ale jednocześnie usprawiedliwiali awantury i „szlachetne oburzenie”, zapewniając, że mają niezbite dowody jak „wielka była zniewaga najświętszych chrześcijańskich uczuć”. Dowody te nigdy nie zostały ujawnione. Tak jak na przełomie XIX i XX w., tak w okresie międzywojennym katolicki kler, ormiański zresztą też, kreował nienawiść wobec Żydów.(...)\nKrwawy protest robotniczy w 1936 r.\nW całym okresie międzywojennym Lwów był świadkiem robotniczych protestów przeciw biedzie i bezrobociu. Najbardziej krwawe wydarzenia miały miejsce w kwietniu 1936 r. W tym czasie protesty robotnicze przeszły przez wiele miast w Polsce. Robotnicy domagali się m.in. większego dostępu do robót publicznych. W Krakowie policja otworzyła ogień do protestujących robotników z fabryki Semperit, zginęło 10 osób.\nWe Lwowie 14 kwietnia przed siedzibą biura pośrednictwa pracy zgromadziła się grupa bezrobotnych domagających się zatrudnienia. Kiedy usłyszeli, że nie ma pieniędzy na zatrudnienie większej liczby ludzi, poszli po urząd miasta. Gmach był jednak obstawiony przez policję, więc ludzie cofnęli się na pobliski plac Akademicki. Wówczas pojawiła się konna policja, która natarła na protestujących. W stronę funkcjonariuszy poleciały kostki brukowe, jeden z nich wyjął pistolet i zaczął strzelać do tłumu. Pociski dosięgły dwóch robotników, jednego z nich, Władysława Kozaka, zabijając na miejscu, a drugiego raniąc śmiertelnie.\nNastępnego dnia na placu Akademickim zebrali się bezrobotni (ok. 5 tys. osób) na wiecu protestacyjnym. Obyło się bez ekscesów, ale policja zorganizowała prewencyjne aresztowania ludzi, którzy mogliby mieć jakiś związek z organizacją wiecu. Pogrzeb Władysława Kozaka miał się odbyć dzień później. Zgodnie ze zwyczajem Kozak powinien być pochowany na cmentarzu janowskim, tego domagała się też rodzina oraz komitet pogrzebowy złożony z przedstawicieli lewicowych partii i związków zawodowych. Oznaczało to jednak, że kondukt pogrzebowy z kostnicy w Zakładzie Anatomicznym przy Piekarskiej miałby do przejścia ok. 5 km, w tym przez centrum miasta. Władze nalegały więc na pochówek na Cmentarzu Łyczakowskim, blisko Piekarskiej. Organizatorzy postawili na swoim, chcąc pochować robotnika na bardziej „plebejskim cmentarzu”, niż „burżuazyjny” Łyczakowski.\n„O godz. 10 uczestnicy pogrzebu W. Kozaka zaczęli zbierać się na ul. Piekarskiej w pobliżu kaplicy Zakładu Anatomicznego; liczba zebranych według ocen policji doszła do 10 000, według organizatorów pogrzebu – do 50 000”* – informowała lwowska prasa.\n„Od Łyczakowskiej napływał zgiełk. (…) W wąwóz Łyczakowa jak potoki po burzy spływał nędzarski Kajzerwald, bezrobotne Zniesienie, zdziadziałe w kryzysie Podzamcze (...)”*.\n„Kobiety miały złe, brzydkie twarze. A mężczyźnie takie miny, jak przed decydującym pchnięciem noża. Nad głowami chwiały się transparenty, chorągwie i zabazgrane arkusze dykty. Wszystkie krzyczały z wściekłością: Pracy! Chleba! Sprawiedliwości! Schludne poczty sztandarowe związków robiły wrażenie zakłopotanych (...)”** – opisywał wydarzenia Wacław Biliński.\nZ kolei Ksawery Pruszyński pisał: „Szara masa ludzka, masa z przedmieść, masa robotnicza i rękodzielnicza, dziś masa nędzarska, spłynęła pierwsza, jak wielka fala, przez miasto, w pyle i okrzykach, w huku strzałów kierowanych ku płynącej nad głowami czarnej, krótkiej trumnie, spłynęła zostawiając szlam połamanego żelaza, porozrzucanych kamieni, potłuczonego tupotem tysięcy nóg szklistego, ostrego żwiru. Fala władzy, jedyna którą spotkała na drodze, wcisnęła się powrotem w uliczki patrolami żołnierzy w stalowych hełmach, z bagnetami nasadzonymi na karabin, popędziła z hukiem ciężkich, obładowanych i zamkniętych samochodów obławy policyjnej”.****\nHenryk Kuroń (ojciec Jacka Kuronia) wspominał te wydarzenia, w których sam uczestniczył, po dwudziestu latach: „Na pl. Bernardyńskim zagrał karabin maszynowy. (…). Wśród niosących trumnę zamieszanie. To trafiony został kulą z karabinu maszynowego robotnik z Zakładów Czyszczenia Miasta. Trumna leci z trzaskiem na bruk. Odkrywa się wieko i martwy Kozak po raz drugi pada na lwowski bruk.\n* Za: Agnieszka Biedrzycka: Kalendarium Lwowa 1918 - 1939, Wydawnictwo Universitas, Kraków 2012\n*/** Wacław Biliński: Pomadka od Hawurassa, Krakowa Agencja Wydawnicza, Łódź 1986\n**** H. Kuroń, Tak było. (wspomnienie uczestnika, „Sztandar Młodych”, 16 maja 1956, za: Anna Bikont, Helena Łuczywo: Jacek, Wydawnictwo Agora\nTo, co się później działo, trudno opisać. Szał wściekłości ogarnął uczestników pogrzebu. Część idących podbiega do żelaznego parkanu, który otaczał miejscowy bazar, wyłamują łomy żelazne. Inni wyrywają sztaby z wystaw sklepowych, drą kostkę z bruku i tak uzbrojeni atakują karabin maszynowy. Ciało Kozaka włożone z powrotem do trumny, znowu wzniosło się nad głowami i kondukt rusza dalej. Teraz każdy prawie jest uzbrojony, trzyma w ręku łom żelazny, kratę lub kamień. Osobliwy, ponury, wstrząsający widok. Słychać tylko brzęk tłuczonych szyb, wywracane tramwaje i krzyk: >Nie rabować! Niszczyć! Nie rabować!<. Jeszcze raz na wysokości ulicy Rzeźnickiej, na Wałach Hetmańskich, ostrzelani zostają niosący trumnę. Znowu trumna spada na bruk. Jeszcze raz trup Kozaka pada na ulicę. Sznurkami, paskami od spodni wiążą towarzysze rozlatującą się trumnę i pochód uparcie prze dalej”.*\n„Ludzie pokrwawieni i obdarci znaleźli się naraz w śródmieściu, na Legjonów, na Akademickiej” – opisywał Pruszyński.\n„O tej porze skończyły się już biura, a zapełniło corso i kawiarnie. Muzyka grała w kawiarniach, i w okna tych kawiarni posypał się grad ciężkich kamieni. Wówczas już szyby zaczęto tłuc, jedne za drugiemi, masowo, wszędzie. Gazety pisały że była w tem jakaś sprawna organizacja, wskazywały na niszczenie aptek ze środkami leczniczemi i opatrunkowemi, ale ludzie lwowscy mówią na ogół zgodnie, że był to jakiś szał niszczenia. Na ulicy było pełno ludzi. Otóż ludzie ci patrzyli biernie i osłupiałe jak rozbijano szyby, jak wywracano zatrzymane tramwaje, jak podpalono stację benzynową, jak płomień jej buchał jaskrawo nad brukiem. Te pierwsze akty demolowania miały przede wszystkiem charakter niszczenia, nie grabieży”.*\nW ścisłym centrum miasta, obok teatru trwała regularna walka. Demonstranci przewracali tramwaje, aby budować z nich barykady, wyrywano bruk z ulic, ale kondukt szedł dalej, mimo szarż policji konnej. W końcu naprzeciw tłumu stanęli policjanci z bronią gotową do strzału.\n* Ksawery Pruszyński: Z cyklu „Podróż po Polsce”, Wśród szkła i plakatów. Wiadomości Literackie, 31.05.1936, za retropress.pl\n„(...) Policjanci stanęli. Unieśli mauzery (…). Oficer pod trzymającą wykusz kariatydą machnął szablą. Coś krzyknął. (…) Huk salwy. Ludzki przeraźliwy wrzask. Brzęk szyb. I przetaczające się coraz dalej echo w uliczkach. Ludzie padali na bruk. Blisko mnie jakiś inteligent w cwikierach z wielkim plakatem na piersi: >My chcemy Polski sprawiedliwej<, runął na twarz i tak pozostał”. *\nWalka z użyciem broni białej i palnej trwała w wielu punktach miasta, a przedstawiciele policji twierdzili, że strzelano do niej z tłumu. Ulice Lwowa zupełnie dosłownie spłynęły krwią - oficjalnie zginęło 19 osób, nieoficjalnie podawano liczbę 31 zabitych na miejscu i 18, którzy zmarli w szpitalach, oraz 300 rannych.\nPo rozruchach Lwów wyglądał, jakby przez miasto przeszedł front. „(...) Wielkie gmachy, gmach ubezpieczalni społecznej, gmach teatru Wielkiego, stały ostrzelane najgęstszym gradem pocisków. Szyby pobito tu dokładnie, co do jednej, zadeptywano butami na drobny mak. Lampy gazowe, wielkie lampy łukowe wisiały potłuczone, porozbijane. Resztki tych szyb szkliły się w ramach do słońca, tuż obok rozlepionych plakatów i odezw.\nWybite szyby i plakaty, mnóstwo wybitych szyb i niemniejsze mnóstwo porozlepianych wszędzie plakatów, dopiero razem wzięte, pokazały miasto podzielone na dwa obozy. Lwów, jak w ruskim miesiącu, podzielony był na dwa obozy, a zasieki tego frontu biegły wzdłuż rozbitych szyb i wypróżnionych z towaru lad sklepowych, a także wzdłuż tych plakatów”.**\nWładza odpowiedziała aresztowaniami na ogromną skalę oraz potężną machiną propagandową. Już pierwszego dnia wieczorem po mieście krążyła policja wyciągając z domów wszystkich, którzy zdaniem władz byli podejrzani, niezależnie, czy brali udział w proteście, czy nie. Oficjalne dane mówią o aresztowaniu 1tys. – 1,5 tys. osób, faktycznie ta liczba mogła być wyższa. Skala zatrzymań była tak wielka, że musiano dementować plotkę o założeniu obozu koncentracyjnego pod Lwowem. Jednocześnie ruszyła machina propagandowa. Protestujący po prostu dali się sprowokować „agitatorom wywrotowym”, „działającym za pieniądze w imię obcych interesów”, w domyśle głównie komunistom.\n* Wacław Biliński: Pomadka od Hawurassa, Krakowa Agencja Wydawnicza, Łódź 1986\nPóźniejsza propaganda komunistyczne zaiste miała skąd czerpać wzorce. Podobnie jak w PRL po stanie wojennym, swoje oświadczenia potępiające organizatorów ogłaszały po kolei rozmaite organizacje: kombatantów, patriotów itp. Aresztowanych i ofiary przedstawiano jako pospolitych przestępców z ciążącymi na nich licznymi wyrokami. Tymczasem wśród rannych demonstrantów byli także legioniści i obrońcy Lwowa. Propaganda mocno przeszacowała siły i możliwości komunistów, byli oni zbyt słabi i zbyt nikłe mieli poparcie, aby zorganizować protest na taką skalę. Robotników wsparły natomiast związki zawodowe, partie lewicowe: PPS i Bund oraz socjalistyczne ugrupowania ukraińskie.\nDostrzegł to również Pruszyński: „Partje socjalne we Lwowie były zawsze słabe, zawsze nieznaczne, partje nacjonalistyczne wszystkich odcieni – silne, wpływowe. A jednak ten pochód, w którym szli ławą wszyscy, liczył nie tylko Polaków, liczył Ukraińców czy Rusinów, liczył Żydów, i polskie, ukraińskie, żydowskie imiona, Stanisławów, Wasylów i Mojżeszów znajdziemy na liście rannych i aresztowanych uczestników pochodu”. *


European Commission - PRESS RELEASES - Press release - Pobieranie narządów w Chinach to skandaliczny proceder\nPobieranie narządów w Chinach\nto skandaliczny proceder\nHenri Malosse, przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES-u), dokonał otwarcia konferencji zatytułowanej „Organ Harvesting in China: Europe must act now” („Pobieranie narządów w Chinach: Europa musi natychmiast zareagować”), odbywającej się w siedzibie EKES-u w Brukseli. Przewodniczący uznał za skandal, że taka praktyka jest stosowana przez chińskie władze, i wyraził nadzieję, że przywódcy Unii Europejskiej poruszą tę kwestię z prezydentem Chin Xi Jinpingiem podczas jego wizyty w Brukseli 31 marca 2014 r.\nPrzewodniczący Malosse stwierdził, że pobieranie narządów od więźniów sumienia, osób poddanych egzekucji i pochodzących z mniejszości, a następnie sprzedawanie ich w Chinach i innych państwach jest hańbą dla ludzkości i należy natychmiast położyć temu kres.\nMówcy biorący udział w debacie to między innymi posłowie do Parlamentu Europejskiego, przedstawiciele organizacji pozarządowych, prawnicy i lekarze walczący z tym procederem; wszyscy oni wzywają do poszanowania praw podstawowych w Chinach. Wszyscy uczestnicy potwierdzili, że handel ludzkimi narządami stanowi pogwałcenie etyki medycznej i standardów międzynarodowych praw człowieka przyjętych przez ONZ, Światową Organizację Zdrowia, Światowe Stowarzyszenie Lekarzy, Towarzystwo Transplantacyjne i inne organizacje międzynarodowe.\nMówcy i uczestnicy poparli wnioski i zalecenia zawarte w rezolucji Parlamentu Europejskiego z grudnia zeszłego roku, w której stwierdzono, że mniejszości, a zwłaszcza osoby praktykujące Falun Gong, są szczególnie zagrożone praktykami wymuszanego pobierania organów do transplantacji w Chinach. Wezwali oni rząd Chin do zaprzestania tego procederu i podjęcia współpracy ze społecznością międzynarodową poprzez przekazywanie stosownych informacji dotyczących przeszczepów narządów. Wszyscy uczestnicy wezwali Chiny, aby dostosowały swoje prawodawstwo do międzynarodowych standardów w dziedzinie przeszczepów narządów.\nPrzewodniczący Malosse oświadczył, że należy wywrzeć na rząd chiński odpowiednią presję, by zlikwidować proceder wymuszanego pobierania narządów. Zauważył też, że wizyta Xi Jinpinga w Brukseli będzie doskonałą okazją do poruszenia tej kwestii podczas rozmów z prezydentem Chin; przedstawiciele UE mogą odwołać się do jego ludzkich odczuć i wezwać go do położenia kresu tej nieludzkiej praktyce.\ntel. +32 2 546 9406


Serenada zmierzchu - Tracie Peterson - Recenzja książki\nKsiążka ta jest ostatnią częścią trylogii “Pieśń Alaski”, która opowiada historię rodziny Lindquistów. Zostały tu pokrótce przypomniane sytuacje, które wydarzyły się w poprzednich tomach, więc czytelnik, który wcześniej nie zapoznał się z nimi ma ogólną wiedzę na temat wcześniejszych zdarzeń. Wielka szkoda, że nie ma kontynuacji tej serii. Z ogromną ochotą sięgałam po kolejne części. Może i Wy rozpoczniecie przygodę z "Pieśnią Alaski"...\nFabuła osadzona jest na początku ubiegłego wieku. Britta wyjeżdża z Sitki, rodzinnego miasta położonego na Alasce, zraniona przez mężczyznę. Kieruje się do Europy. Tam poznaje sławnego dyrygenta, który oświadcza się dziewczynie. Nasza bohaterka jednak nadal kocha innego. Postanawia odwiedzić rodzinne strony, aby w spokoju przemyśleć sprawy. W tym czasie do Sitki przyjeżdża także Juri - jej dawna miłość. Czy tym razem uczucie ich połączy na zawsze?\nFabuła w "Serenadzie zmierzchu" skupia się w przeważającej mierze wokół losów Britty, co jednak nie przeszkodziło również opisać dość szczegółowo ważkie wydarzenia z życia bliskich jej osób. Autorka w bardzo barwny sposób przedstawiła przeżycia, problemy, zgryzoty, ale także szczęście i zadowolenie.\nKsiążka niezmiernie wciąga. Nastrojowa, melancholijna, niezwykła, kształcąca, moralizatorska, rozrzewniająca opowieść. Bardzo umiliła mi szary wieczór. Powieść skłania do głębszych refleksji. Ukazuje jak należy pielęgnować uczucie, aby rozkwitało, rozwijało się. Autorka opisała w tej książce dążenia i tęsknoty bohaterów w bardzo obrazowy, sugestywny sposób.\nOkładka przykuwa wzrok, harmonizuje z wnętrzem powieści, jest urokliwa. Powieść "Serenada zmierzchu" jest przepełniona emocjami. Niezwykle sentymentalna, duchowa podróż do Sitki. Jeśli do tej pory nie mieliście sposobności zapoznać się z twórczością tej autorki - warto to czym prędzej zmienić.\nTracie Peterson (rocznik 1959) autorka tzw. powieści chrześcijańskiej. Pisze też powieści historyczne z wątkiem romantycznym. Tworzy również pod pseudonimem Janelle Jamison. Wraz z mężem Jimem i 3 dziećmi mieszkają w Montanie. Do tej pory napisała już ponad 80 powieści, z których wiele stało się bestsellerami.\nKup książkę Serenada zmierzchu\nZobacz opinie o książce Serenada zmierzchu\nNa Alaskę przyjeżdża piękna flecistka Phoebe, w której zakochują się Dalton i jego przyjaciel Jurii. Zaczyna się rywalizacja o serce dziewczyny. A ona...\nLydia wychodzi za Floyda, podstarzałego wdowca. Czyni to jednak nie z własnej woli, ale w ramach umowy biznesowej zawartej przez jej ojca ze wspólnikiem...


KNORR GNOCCHCI 12KG\nGotowe kluski do wykorzystania w daniach tradycyjnej kuchni polskiej oraz włoskiej. Idealne jako dodatek do dań głównych lub w roli przystawki. Szerokie użycie w topowych daniach, m.in. gulasz, sztuka mięsa, cielęcina, kurczak, kaczka podawane z różnymi sosami. Nie ma konieczności otwierania całego opakowania naraz (kluski są pakowane w 4 mniejsze 3 kg worki, co pozwala na zużycie produktu w dowolnych odstępach czasu).\nMasa całkowita pojedynczej jednostki produktu (w kg): 12,501\nWaga netto pojedynczej jednostki produktu (w kg)*: 12\nwoda, mąka PSZENNA, płatki ziemniaczane (10%), skrobia ziemniaczana, sól, mąka ryżowa, kwas (kwas mlekowy), substancja konserwująca (sorbinian potasu), emulgator (mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych), ekstrakty z przypraw.


Najlepsze rolety wewnętrzne w Lublinie! • Mojeanonse.pl • Pozostałe usługi\nRolety oraz inne dekoracje okienne są potrzebne w praktycznie każdym domu, dlatego istnieje zapotrzebowanie na ich ciągłą produkcję. Jeżeli komuś potrzebne są wytrzymałe rolety w Lublinie to na pewno powinien zapoznać się z ofertą firmy Roltex. Jest to producent rolet wewnętrznych, który działa na rynku polskim już od wielu lat. W swojej ofercie zapewnia szeroki wybór różnego rodzaju rolet, a także moskitier, plis i innych dekoracji okiennych. Roltex współpracuje głównie z klientami z województwa lubelskiego, ale w ostatnich czasach jego działalność rozrosła się także na dalsze tereny Polski. Atrakcyjne ceny, ciekawy design oraz szeroki wybór sprawia, że każdy klient znajdzie coś dla siebie. Roltex to zatem najlepszy producent rolet i moskitier w Lublinie, więc nie zwlekaj i zadzwoń już dziś!


Praca w 2014r - Trening brzuchaTrening brzucha\nRynek pracy jest dzisiaj bardzo wymagający. Od świeżych ludzi wymaga się ogromnego doświadczenia, znajomości conajmniej dwóch języków, ignorując przy tym języknarodowy. Wielokrotnie kluczowe są również kursy, czy szkolenia jakie ukończyła osoba starająca się o pracę.\nPosiadamy ogromne bezrobocie w naszym kraju a jednak chlebodawcy narzekają, że załoga nie jest przygotowana do poważnej pracy i brakuje im sporo kompetencji, jak chociażby łatwość funkcjonowania w grupie, czy zdolność radzenia sobie w ciężkich sytuacjach.\nWięc przekonuję wszystkich młodych i ambitnych, aby zainteresowali się propozycjami szkoleń z rozmaitych dziedzin. Nawet Ci wszyscy, którzy nie posiadają pieniędzy są w stanie się szkolić za pomocą projektów świadczonych przez organizacje pozarządowe w naszym kraju.\nDobre widoki dla informatyka


odc. 257, sezon 6\ndzisiaj, 5 grudnia, 15:00N12 45 min.\nodc. 258, sezon 6\ndzisiaj, 5 grudnia, 16:00N12 45 min.\nodc. 259, sezon 6\ndzisiaj, 5 grudnia, 17:00N12 45 min.\njutro, 6 grudnia, 21:55N12 45 min.\npiątek, 11 grudnia, 20:00N12 45 min.\npiątek, 11 grudnia, 21:00N12 45 min.\nLombard. Życie pod zastaw - sezon 6, odcinek 260\nMatuszyńscy to małżeństwo jakich wiele – oboje pracują i wychowują dorosłą już, 20-letnią córkę, która poszła w ślady ojca i chce zostać nauczycielką. Mimo iż sprawiają wrażenie szczęśliwej rodziny, na większości zdjęć, szczególnie tych z dzieciństwa Basi, Katarzyna Matuszyńska jest smutna. Jej córka nie miała z tym jednak większych problemów, jak i z faktem, że jej rodzice trochę zamienili się rolami – tata przytulał ją częściej niż mama, a mama naprawiała zamki w drzwiach… Zawodami też się „wymienili”, bo tata jest nauczycielem, a mama jeździ na taksówce… Pewnego dnia ni stąd, ni zowąd, Katarzyna informuje rodzinę, że chce się rozwieść i przedstawia swój i tylko swój plan na resztę jej życia. Jej mąż i córka są w totalnym szoku. Co jest powodem decyzji Katarzyny i jakie ma plany? Do lombardu przychodzi kilka razy nieśmiały chłopak, zastawiając sportowe gadżety, wprost po zakupie ze sklepu. Dlaczego tak dziwnie się zachowuje? Andżelika (Dominika Skoczylas) i Mariusz (Michał Chorosiński) teoretycznie wiodą radosne, wspólne życie. Teoretycznie, bo Marysia, córka Andżeli, dostarcza jej codzienną porcję smutku. O co może chodzić?\n36-letni Jarek Drzazga spędza dnie i noce przed komputerem. Twierdzi, że będąc testerem gier, musi tak robić, bo to jego praca. Jego żona Iwona jest załamana - Jarek nie tylko nie pomaga jej w opiece nad ich półrocznym dzieckiem, ale jest kompletnie nieodpowiedzialny. Wkrótce zostaje im odłączony prąd, ponieważ Jarek wydał wszystkie pieniądze na wirtualną postać i rekwizyty do gry. Iwona postanawia zareagować na nałóg męża i chce sprzedać jego sprzęt w lombardzie. Jak zakończy się ta historia? Czy Jarek się w końcu ocknie? Adek (Mateusz Murański) jest zły, że ulica, przy której mieści się lombard, została opanowana przez miejscowych pseudorajdowców stwarzających zagrożenie dla ludzi. Jeden z nich zaprasza nawet Blankę, siostrę Patrycji (Paulina Jeżewska) na przejażdżkę a ta ochoczo na to przystaje. Czy będą z tego kłopoty? Lombard staje się miejscem, które jest pod obserwacją. Kto ją zlecił i dlaczego? Kim jest zakapturzona postać czająca niedaleko wejścia do sklepu?\nMariusz Nowak to zwariowany ekolog, ale też twardo stąpający po ziemi biznesmen. Aby połączyć te dwie, zdawałoby się sprzeczne cechy i pasje, otwiera zakład druku 3D, a jako materiału do drukarek używa odzyskiwanego z recyklingowanych plastikowych butelek surowca rPET. Niestety w Polsce jest on praktycznie nie do zdobycia, a sprowadzanie z zagranicy jest drogie. Mariusz Nowak postanawia więc zainwestować w recyklomat i ustawić go przed lombardem. Składa propozycję Kazimierzowi (Zbigniew Buczkowski). Czy właściciel lombardu zgodzi się na wspólny interes? Czy klienci lombardu są gotowi na nowe – nieznane – wyzwania? Marysia wciąż nie jest w stanie zaakceptować miejsca, jakie w życiu jej i Andżeliki (Dominika Skoczylas) zajął Mariusz (Michał Chorosiński). Tęskni za zmarłym ojcem i daje temu wyraz niemal na każdym kroku, utrudniając jednocześnie życie pozostałym członkom rodziny. Dziewczynka ewidentnie dąży do konfliktu z Mariuszem. Co na to Andżelika i córka Mariusza, Julia?\nGrupa miłośników historii i militariów prowadzi małe prywatne muzeum. Eksponaty zbierają podczas wypraw do lasów z wykrywaczami metali. Pewnego dnia dowiadują się, że teren fortów, na których mieści się ich placówka, przejmuje deweloper a oni muszą się stamtąd wynieść. Szef grupy „Saper” nie zgadza się z takim traktowaniem. Jego partnerzy nie zamierzają jednak walczyć z deweloperem i zastanawiają się, jak zabezpieczyć zgromadzone w muzeum artefakty. Czy granat moździerzowy, który miłośnicy broni mają w swoim małym muzeum, jest atrapą, czy może jednak niewybuchem? Jak skończy się rozgrywka pomiędzy grupą militarną a deweloperem? Czy „Saper” dogada się z resztą grupy, czy rozpocznie ze wszystkimi wojnę? Życie Maćka (Maciej Gisman), odkąd niespodziewanie pojawił się jego ojciec, trochę się skomplikowało. W mieszkaniu trwa nieustający konflikt pomiędzy matką Maćka, Kornelią (Dorota Kamińska) a Henrykiem. Jak Maciek znosi kłótnie rodziców? Dodatkowo, Henryk odwiedza lombard i chciałby porozmawiać z Kazimierzem (Zbigniew Buczkowski). O co może chodzić? Tymczasem dziewczyna Maćka, Weronika (Marika Klarman) wyjeżdża do Krakowa. Czy Maciek zdecyduje się zostawić kłócących się rodziców i pojedzie do niej na dłużej?\n15 lat po tym jak zaginął syn Ireny, do jej drzwi puka dziwny, zniszczony życiem mężczyzna. Irena rozpoznaje w nim zaginionego Ignacego, który jako młody chłopak wyruszył w podróż do Afryki i ślad po nim zaginął. Mężczyzna, jakby na potwierdzenie tej historii mówi, że przez cały ten czas przebywał w afrykańskim więzieniu w jednym z państw o reżimowym systemie. Szczęśliwa Irena podejmuje niełatwą próbę odbudowania relacji z Ignacym i zastawia resztkę antyków, aby mieć pieniądze na nowe ubrania i dentystę dla syna. Mimo, iż Ignacy pamięta wiele szczegółów z przeszłości, nikt nie rozpoznaje w nim dawnego chłopaka. Irena kładzie to na karb wieloletniego, wyniszczającego pobytu w więzieniu. Któregoś dnia znajduje paszport Ignacego, w którym widnieje inne nazwisko, zauważa też, że jej „syn” nie ma blizny po operacji wyrostka. Czy mężczyzna, który pojawił się w jej domu, na pewno jest jej synem? Czy przebywając z nim pod jednym dachem jest bezpieczna? Jakie kroki podejmie Irena, żeby się dowiedzieć kim naprawdę jest mężczyzna? W lombardzie pojawia się również emerytowany pasjonat gier komputerowych – pan Drzewulski. Gra w sieci i potrzebuje pieniędzy na nowy sprzęt, który złoży mu jego kumpel od gier – Krystek. Spienięża w tym celu zabytkowe radio. Niestety wkrótce po transakcji w lombardzie pojawia się żona pana Drzewulskiego... Lolek (Jerzy Górski) cieszy się ze wspólnych chwil z Dagmarą, jednak niewyjaśnione sprawy z Martą nie dają mu spokoju. Wypytuje o nią Kazimierza (Zbigniew Buczkowski). Jakiś czas później Lolek dostaje od Marty smsa, którego zauważa też Dagmara. Co mu napisała? Czy Dagmara ma powody do zazdrości?\nMarlena Kot właśnie została magister fizjoterapii. Niestety, z powodu nowych regulacji prawnych nie może znaleźć pracy. Kiedy jej ojciec dostaje udaru, sytuacja w domu staje się ciężka i dziewczyna musi jak najszybciej zacząć zarabiać pieniądze. W końcu Marlena dostaje ofertę pracy w prywatnej klinice, ale żeby ją zacząć musi odbyć drogie kursy specjalistyczne. Szef kliniki mówi jej, że jest też inna metoda, żeby zapłacić za szkolenia... Marlena nie chce nawet o tym słyszeć i to przekreśla jej szansę na zatrudnienie. W zdobyciu wymarzonej pracy Marlena niespodziewanie znajduje sojusznika. Kim jest i jakimi metodami będzie negocjował posadę dla fizjoterapeutki? Czy dziewczyna zdobędzie w końcu wymarzoną i potrzebną całej rodzinie pracę? Tymczasem Rolecki przynosi do lombardu dziwną rzecz - twierdzi, że to ozdoba ogrodowa. Benia (Rita Weinar) kupuje ją prywatnie za 16 zł. Nie spodziewa się, że jest to działo orgonowe - ezoteryczny przedmiot skupiający moce z kosmosu. Wartość przedmiotu może sięgać nawet do 1000 zł. Zawiedziony brakiem udziałów w zyskach Rolecki, przynosi do lombardu drugie „działo” – swoje autorskie dzieło zrobione z metalowych rurek pomalowanych miedzianą farbą… Co z tego wyniknie? Benia z Betonem (Dominik Dąbrowski), jako świeżo upieczeni małżonkowie, niedawno wrócili z miesiąca miodowego na Kanarach. Benia dodatkowo, dzięki ciąży, promienie szczęściem! Młodzi wreszcie mają szansę spędzić sami leniwy wieczór przed telewizorem. Spokój i ciszę przerywa krzyk Beni dochodzący z łazienki…\nTomasz Błędowski „Błędny” pojawia się w lombardzie, aby odebrać zastaw – stylową zapalniczkę. Chwilę później, po sfinalizowaniu transakcji, orientuje się, że jest obserwowany. Nie tylko on... Gdy Maciek (Maciej Gisman) idzie na zaplecze lombardu, zostaje napadnięty przez mężczyznę, który pyta o klienta odbierającego zapalniczkę. Co takiego zawiera zwykły z pozoru przedmiot, że budzi aż takie zainteresowanie? Jak poważny jest stan ogłuszonego Maćka? Maciek cały czas gości u siebie swoich rodziców. Pewnego dnia ojciec proponuje mu wspólny biznes. Co na to Kornelia (Dorota Kamińska)? Z Krakowa przyjeżdża Weronika. Bardzo martwi się o życie Maćka. Niepokoi ją też, że Maćkiem interesuje się Blanka… Czy dziewczynie uda się namówić Maćka na wyjazd do Krakowa? Do lombardu przychodzi Wacek, który szuka ramy, w którą mógłby oprawić lustro w swoim dobrze funkcjonującym ciucholandzie. Andżelika (Dominika Skoczylas) proponuje mu kupno gotowego lustra, którego zastaw właśnie się kończy. Jest też pod wrażeniem ilości zainteresowanych nim kobiet. Ewidentnie widać, że słomiany wdowiec stał się „łakomym kaskiem” dla kokietujących go pań.\nBibi to 22-letnia studentka, która marzy o zrobieniu sobie artystycznego tatuażu. W jednym z klubów odbywa się zjazd tatuatorów. Dziewczyna postanawia się tam udać, głównie dlatego, że wystawia się na nim gwiazda w środowisku – niejaki Remix. Bibi udaje się namówić artystę na wykonanie tatuażu. Niestety, coś chyba poszło nie tak, ponieważ dwa tygodnie później skóra nadal nie chce się goić, co więcej tatuaż zaczyna się „rozlewać”. Bibi postanawia, że nie daruje mistrzowi i robi „zadymę”. Jak zakończy się ta historia i jaką rolę odegra w niej Adek (Mateusz Murański)? Tymczasem w konspiracyjnych warunkach dochodzi do spotkania „Ryżego” (Arkadiusz Tańcula) z „Krawcem”. Podczas rozmowy okazuje się, że Ryży nadal myśli o Patrycji (Paulina Jeżewska) i ma związany z nią plan. Co chce zrobić? Kolejnego dnia lombard odwiedza „Kita” – człowiek „Krawca” – i przynosi do zastawienia bransoletę, posiadającą znaczący grawer związany z Patrycją i Ryżym. Adek wpada w szał. Jaki napis zobaczył?\nLaura to 30-latka, chwilowo niepracująca z powodu kłopotów zdrowotnych córeczki. Dziewczynka ma zwyrodnienie kręgosłupa i wymaga rehabilitacji. Jej mąż, Michał, ambitny prawnik, jest świeżo po awansie do ministerstwa i czeka go przeprowadzka do Warszawy. Pewnego dnia Michał przypadkowo widzi jak Laura spotyka się z nieznanym mu mężczyzną. Z jego perspektywy wygląda to jak spotkanie kochanków – w pewnym momencie oboje mocno przytulają się do siebie… Zszokowany Michał postanawia wynająć prywatnego detektywa, aby zbadał co ukrywa przed nim żona. Kim jest tajemniczy mężczyzna i co łączy go z Laurą? Tymczasem Benia (Rita Weinar) zostaje wypisana ze szpitala. Mimo zwolnienia, chce jak najszybciej wrócić do pracy. Kazimierz (Zbigniew Buczkowski) przeprowadza z nią ojcowską rozmowę, przy okazji wyjawiając fakty ze swojego życia, które mają pomóc Beni w odzyskaniu równowagi. Co powiedział jej Kazimierz i co Benia postanowiła w związku z pracą? W lombardzie awanturę urządza klientka, która oskarża personel o uszkodzenie depozytu. Przy wyjściu mija się z kominiarzem, który proponuje wszystkim kupno kalendarzy na szczęście. Kominiarz zainteresował Ziutka (Henryk Gołebiewski), który ma coraz więcej remontowych zleceń i nawet Kazimierz jest dumny z faktu, że Ziutek został dobrze rokującym „mikro przedsiębiorcą”.\nArkadiusz to 30-letni spokojny księgowy. Ponieważ nigdy nie miał śmiałości do kobiet, postanowił skorzystać z usług agencji towarzyskiej. Tak poznał Michalinę, pracującą pod pseudonimem „Samanta”. Dziewczyna zawróciła Arkowi w głowie tak bardzo, że zakochał się w niej bez pamięci. Coraz częściej zamawia jej usługi, za które płaci pieniędzmi zdobytymi głównie w lombardzie. Poznaje też jej historię - Michalina utrzymuje rodziców, przekonanych, że ich córka robi karierę w korporacji. Michalina spędza coraz więcej czasu z zakochanym w niej Arkiem, co nie podoba się jej ochroniarzowi Miśkowi. Pewnego dnia, kiedy Arek „koczuje” pod drzwiami agencji, Misiek postanawia się z nim rozprawić, żeby raz na zawsze przestał mieszać Michalinie/„Samancie” w głowie. Jak zakończy się ta historia? Zostaje ukończony nagrobek Jacka. Andżelika (Dominika Skoczylas) dostaje wezwanie z sądu na rozprawę mężczyzny, który zabił Jacka. Córka Andżeliki, Marysia, cały czas tęskni za zmarłym tatą. Zarzuca matce, że nie zależało jej na Jacku. W efekcie Marysia oddala się od Andżeliki i spędza samotnie dużo czasu nad grobem Jacka, gdzie obserwuje ją tajemniczy mężczyzna... Czy Andżelice i Mariuszowi (Michał Chorosiński) uda się nawiązać z nią z powrotem normalne relacje? W lombardzie znowu pojawia się działo orgonowe. Przynosi je fan ezoteryki, który nabył je kiedyś od Beni (Rita Weinar). Twierdzi, że działo jest zepsute. W lombardzie pojawia się drugi ezoteryk. Okazuje się, że obaj mają ze sobą dużo wspólnego. Co ich łączy?\nJeden ze stałych klientów Kazimierza (Zbigniew Buczkowski), zamożny, ale nie epatujący bogactwem Bujalski, chce odebrać z powrotem swój zastawiony w lombardzie samochód. Po jego (drogi) wóz jedzie na strzeżony firmowy parking Adek (Mateusz Murański). Kiedy odpala silnik, samochód wydaje straszny hurgot. Okazuje się, że na parking włamali się złodzieje, którzy spod wszystkich stojących tam aut wycięli katalizatory. Czy Kazimierz, dzięki działaniom policji odzyska skradzione katalizatory i uniknie straty na kilkadziesiąt tysięcy? Lolek (Jerzy Górski) zachwyca się zabytkowym okrętowym barometrem, który do lombardu przyniósł wilk morski Wiktorowicz. Adek uważa, że tego rodzaju urządzenia to przeżytek. Pomiędzy nim i Wiktorowiczem dochodzi do szczególnego zakładu, na rozstrzygnięcie którego trzeba poczekać cały dzień.\n42-letni Marek Krzywicki mieszka z żoną i dwójką dzieci w starym domu po rodzicach. Zamierza wyremontować poddasze. Aby zdobyć pieniądze na remont, przynosi do lombardu znalezione na poddaszu przedmioty. Wśród nich są pamiątki z czasów II wojny światowej. Po ekspertyzie Kaweckiego, okazują się przedmiotami po Żołnierzu Niezłomnym - Podporuczniku Dąb-Kozłowskim. Znalezisko wywołuje w wiosce małą sensację, gdyż o złych relacjach wsi z Niezłomnymi wciąż się pamięta – teraz ludzie myślą, że u Marka znajdują się zabrane przez żołnierzy kosztowności. Jaką tajemnicę kryje dom Krzywickiego? Tymczasem Ziutek (Henryk Gołębiewski) walczy z kilkoma problemami. Jednym z nich jest Hofer, drugim Izdebscy, którzy pomagają finansowo w wychowaniu Inez. Czy Ziutek poradzi sobie z sytuacją? W lombardzie zjawia się też fan gier RPG, który chce zastawić miecz, aby pokryć starty za niedoszły do skutku wyjazd na konwent. Ekipę graczy zatrzymały ceny wynajmu zbroi. Z pomocą niespodziewanie przychodzi Rolecki…\nSiostrę Eugenię budzi w nocy alarm dochodzący z klasztornego „okna życia”. Zakonnica biegnie tam czym prędzej, bo wie, co to oznacza - ktoś zostawił noworodka. Dźwięk powtarza się, a kiedy otwiera okno, widzi tylko torbę z rzeczami dla niemowlaka. Dziecka brak… Czy drugi sygnał oznacza, że matka się rozmyśliła i je zabrała z powrotem? A może dziecko zabrał ktoś inny? Sprawę prowadzi Beton (Dominik Dąbrowski), który bardzo mocno angażuje się w odkrycie prawdy. Idąc tropem tajemniczej kobiety z zawiniątkiem, widocznej na ulicznym monitoringu, policjanci trafiają do lombardu. Andżelika (Dominika Skoczylas) i Maciek (Maciej Gisman) są w szoku, kiedy dowiadują się, kto zabrał dziecko z „okna życia”. Kazimierz i Beata (Zbigniew Buczkowski, Małgorzata Szeptycka) martwią się o swoją córkę Martę (Agata Szafrańska). Dziewczyna wycofała się z życia towarzyskiego, jest smutna i zamknięta w sobie. Oboje mają podejrzenia, co do przyczyn jej marazmu. Czy mają rację? Tymczasem Beata spotyka przypadkiem dawnego kolegę, Leszczyńskiego. Mężczyzna wciąż świetnie wygląda, jest elegancki, czarujący i … młodszy od Kazimierza. Krótkie spotkanie pokazuje, że kiedyś byli blisko. Czy wymiana numerów telefonów jest bezpieczna dla męża Beci? Do lombardu przyjeżdża Zefel (Krzysztof Hanke) ze swoim kumplem Jorgusiem. Jaką tym razem „katastrofą”, skończy się ich wizyta w mieście?\nKamila, 40-letnia nauczycielka w-f, prowadzi szkołę tańca. Jakiś czas temu zdiagnozowano u niej nowotwór. Jest po operacji i cyklach chemii, których nie powinna przerywać, ale które wyniszczają ją fizycznie. W klinice onkologicznej poznaje Żelewskiego, pacjenta, który proponuje jej cudowne zioła. Jemu uratowały życie, ale mają jedną wadę: są bardzo drogie. Czy Żelewski rzeczywiście odzyskał zdrowie dzięki ziołom? Co postanowi Kamila? Tymczasem do lombardu, w sprawach zawodowych przychodzi niespodziewanie… Kaja. Lolek (Jerzy Górski) nie wie, że widziała to przypadkiem Dagmara, nie wie też, co zrobić z faktem, ze obie są na niego obrażone. Następnego dnia Dagmara zmienia wobec Lolka front – jest słodka i kusząca. O co może chodzić? Robert (Jakub Świderski) wychodzi z więzienia. Policjant odwiedza lombard i mówi, że ktoś podrzucił mu do samochodu narkotyki i on ma swoje podejrzenia, kto to może być. W związku z tym chciałby przejrzeć monitoring z dnia jego aresztowania. Adek (Mateusz Murański) udostępnia nagrania, ale nie podoba mu się to, co robi policjant. Czy rzeczywiście ma rację?\n1 ReQuSeK 435\n2 zbigniew gancarz 301\n3 mr00wa 298\n4 mr00wa 291\n5 mr00wa 291\n6 mr00wa 286\n7 mr00wa 286\n8 mr00wa 276\n9 mr00wa 275\n10 mr00wa 273\nUstaw przypomnienie w kalendarzu 2020-12-06 21:55:00 2020-12-06 23:55:00 Europe/Warsaw Lombard. Życie pod zastaw TV Puls TV Puls [email protected]


2014-01-15 | 10:30\n- Najważniejszym celem wydarzenia jest umożliwienie mieszkańcom Rybnika i okolic spotkania się w jednym miejscu z lekarzami różnych specjalizacji. Tradycyjnie już Dzień Zdrowia w naszej galerii zorganizowany jest wspólnie z Telemedycyną Polską w ramach ogólnopolskiej kampanii „Zadbaj o swoje serce”. Postanowiliśmy rozszerzyć zakres konsultacji zdrowotnych o inne ważne specjalizacje np.: stomatologię, diabetologię, profilaktykę udaru mózgu. Zaprosiliśmy także przedstawicieli medycyny niekonwencjonalnej. Dodatkowo w tym roku włączyliśmy się w działania fundacji DKMS zajmującej się poszukiwaniem dawców szpiku kości. Na poziomie 1 będzie można zarejestrować się jako potencjalny dawca. Serdecznie zapraszam do licznego uczestnictwa w Dniu Zdrowia. Zadbajmy o to, co mamy najcenniejsze: zdrowie swoje i swojej rodziny – mówi Sonia Kostecka, dyrektor galerii Focus Mall Rybnik.


Sklep z meblami - Katalog stron Ekostim\nprojektowanie wnętrz, reduktory, projektowanie ogrodów, ogloszenia, lenze, silniki, studia, kredyty, przeprowadzki, producent, klimatyzacja, biuro rachunkowe, psycholog, Softstarty, przekładnie, falowniki omron, styczniki, dentysta, prace licencjackie, lodz, falowniki, handel, regulacja napędów, pożyczki, motovario, uczelnie, falownik, pisanie prac, księgowość, prace magisterskie\nSalon meblowy Krafen24 jest to internetowy sklep z meblami, jaki w swojej ofercie posiada na przykład meble Kępno, znane ze swej trwałości. Tapczan czy też wypoczynek tej marki będzie Wam służył latami. Ponadto sklep meblowy posiada w swej ofercie wiele więcej atrakcyjnych artykułów. Z Krafen24 urządzą Państwo każde pomieszczenie, bez względu na to czy będzie to gabinet, czy jadalnia, która w ostatnich latach znacznie zdobywa na popularności. Niezmiennie od wielu sezonów na czele pozostają meble tapicerowane sklep internetowy, które są u nas prawdziwym bestsellerem.\nsklep meblowy, salon meblowy, meble tapicerowane sklep internetowy, sklep z meblami, wypoczynek, jadalnia, meble Kępno, tapczan


27 listopada 2012 22 czerwca 2020 Beata Stefańska\n3 miesiące temu ukazała się książka o najpotężniejszej w obecnych czasach kobiecie u władzy – Angeli Merkel. Jej autorką jest Gertrud Hohler – publicystka, a także była współpracownica Pani Kanclerz (partia CDU). Pani Hohler pisze o tym, że A.Merkel działa w sposób systematyczny i bardzo konsekwentnie poszerza swój zakres wpływów eliminując skutecznie wokół siebie największych oponentów (Helmuta Kohla, ministra finansów, byłego premiera Bawarii, ministra ochrony środowiska).\nJako Kanclerz Niemiec nie proponuje żadnych rewolucyjnych zmian ani wewnątrz kraju, ani na arenie międzynarodowej i jeśli nawet je przeprowadza, robi to w sposób cichy i bez zbędnego rozgłosu. Raczej obserwuje bacznie rozwój sytuacji i dopasowuje swoje działania do tego – co jest opłacalne, dobre wizerunkowo i wzmacniające Jej pozycję Lidera. Dobrym przykładem mogą być: przejęcie programu produkcji energii odnawialnej od Partii Zielonych lub nagła zmiana stanowiska o 180 stopni w stosunku do reaktorów atomowych po katastrofie w Fukuszimie (w okresie 3 miesięcy od wcześniej zaprezentowanego rozwiązania). Dzięki tym przejęciom pomysłów czy stanowisk opozycja traci na ważności, a Ona ciągle wzmacnia swoja pozycję (ma 60% zaufania w niemieckim społeczeństwie).\nWg autorki książki Merkel lubi sprawować pełną kontrolę i władzę i przypisuje Jej nawet zasadę którą miała wynieść z czasów życia w NRD – „władza jest lepsza niż jej brak”. Nazywa Ją nawet „wilczycą w owczej skórze”, która ma apetyt na zostanie królową Europy. Posądza Ją o silne potrzeby likwidacji parlamentaryzmu i rządów prawa, zniesienia wolnego rynku, wycofania Niemiec z NATO i wprowadzenia rządów dyktatorskich.\nInni obserwatorzy sceny politycznej w Niemczech zwracali już wiele razy na to, że Pani Kanclerz bywa chwiejna w swoich poglądach, odwlekająca podejmowanie decyzji, bezwzględna w rozgrywkach partyjnych, pozbawiona wizji i dalekosiężnych planów. Jest porównywana do szefa Sklepu wielobranżowego, w którym produkty które się nie sprzedają – znikają po cichu z oferty, a te na które jest popyt są eksponowane i promowane. Taką postawę dało się zauważyć podczas ostatnich prób ustalenia budżetu europejskiego, kiedy to niespodziewanie Pani Kanclerz opowiedziała się za poglądami Davida Camerona (ku zaskoczeniu pozostałych uczestników).\nNawet zdaniem jej współpracowników, nic nie wiadomo co się wydarzy w przyszłości – bowiem nie ma żadnej wizji, a priorytety polityczne Pani Kanclerz zależą od dynamicznego rozwoju sytuacji. Ich zdaniem system jaki stworzyła jest nieobliczalny i działa w oparciu o hasło: wszystko jest możliwe i niczego nie można wykluczyć.\nTyp osobowości Pani Angeli Merkel to ISTJ (chroni swoją prywatność, ma ograniczoną ekspresję, buduje relacje z wąską grupą wokół siebie, wypowiada się głównie na tematy polityczne (specjalizacja), skupia się na szczegółach, brakuje jej strategicznego myślenia, przyjmuje postawę reaktywną i naśladuje innych, lubi kontrolować, podchodzi do różnych spraw w sposób analityczny i logiczny, skupia się na tym co nie działa, nie proponuje jednak innowacyjnych rozwiązań, trzyma się swojego planu – który jednak potrafi sprawnie modyfikować, praca i kariera są dla Niej najważniejsze)\nPonieważ drogi Pań Merkel i Hohler się rozeszły i autorka jest posądzana o zemstę za niespełnione marzenia o karierze politycznej, to jednak chyba niektóre stwierdzenia z książki mają swoje potwierdzenia w konkretnych faktach/ sytuacjach i warto na nie zwrócić uwagę.\nCo ciekawe, to Angela Merkel ma taki samy typ osobowości do Jarosław Kaczyński. Różnią się jednak istotnie w korzystaniu ze swoich naturalnych predyspozycji. Dzięki temu mają znacząco różne wyniki w realizacji swoich planów działania i budowaniu pozycji Liderów politycznych …\nKiedy warto słuchać innych?\n2 Thoughts to “Cicha dyktatura Angeli Merkel”\n14 lutego 2013 at 18:21\nOgromne zaskoczenie dla mnie, iż kanclerz Merkel prezentuje ten sam typ osobowości MBTI co J.Kaczyński. Przeze wszystkim ze względu na wyważone wypowiedzi i umiejętność kontrolowania emocji Pani kanclerz, których zdecydowanie brakuje prezesowi Kaczyńskiemu. Co do zbieżności obu postaci, według mnie – oboje skoncentrowani na teraźniejszości (wspomniany przez Panią brak wizji) oraz brak szerszej perspektywy – choć w przypadku prezesa Kaczyńskiego koncentracja na mniej bardziej istotnych detalach niż całokształcie sytuacji jest bardziej wyraźna.\n14 lutego 2013 at 19:10\nKażda z tych dwu reprezentantów typu ISTJ w różny sposób wykorzystują swoje preferencje. Pan Kaczyński nadużywa swoich mocnych stron w postaci myślenia (T), koncentracji na szczegółach (S), krytycznym podejściu do rzeczywistości (ST) i stają się one dla niego hamulcami. Pani Merkel nawet jeśli ma jakiś plan i koncentruje się na rezultatach (TJ) przynajmniej sprawia wrażenie osoby nastawionej na współpracę i budowanie relacji – w tej autoprezentacji jest bliżej środka światów T-F. Wiec ten sam typ może też ludzi różnicować i zapewniać im bardzo różne rezultaty.


Moskwa świętuje Dzień Zwycięstwa imponującym pokazem fajerwerków – wideo - Sputnik Polska\n12:34 21 Czerwiec 2021\n21:02 09.05.2021 (zaktualizowano 21:06 09.05.2021) Krótki link\nW ramach obchodów 76. rocznicy zakończenia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej niebo nad Moskwą rozświetlił imponujący pokaz sztucznych ogni. W pokazie zostanie zużytych 10 tys. fajerwerków.\n9 maja wieczorem Moskwa co roku rozświetla się tysiącami sztucznych ogni. Podczas tegorocznego pokazu race będą wystrzeliwane przez dywizję Zachodniego Okręgu Wojskowego ze stanowisk, rozmieszczonych w 16 miejscach w rosyjskiej stolicy.\nWcześniej w Moskwie odbyła się uroczysta Parada Zwycięstwa, upamiętniająca 76. rocznicę zwycięstwa nad hitlerowskimi Niemcami.\nGłówna defilada wojskowa na cześć Dnia Zwycięstwa odbyła się z udziałem ponad 12 tys. wojskowych i z wykorzystaniem ponad 190 jednostek techniki wojskowej oraz 76 helikopterów i samolotów. W tym roku w paradzie wzięli udział Kozacy: 200 osób z Wojsk Kubańskich i Głównego Wojska Dońskiego.


Automatyczna Pompka Na Baterie\n» Automatyczna Pompka Na Baterie\nRegularne treningi dają stabilny i zauważalny rezultat.\nPowietrze jest wypompowywane z cylindra za pomocą elektrycznego silnika, którego moc działania można regulować za pomocą + i -, dostosowując siłę do swoich potrzeb.\nNa konsoli sterowania, poziom ciśnienia wskazywany jest za pomocą ledowego wyświetlacza.\nBardzo wygodna w użyciu pompka powiększająca, dzięki której Twój penis może już w ciągu kilku tygodni przybrać zarówno na długości jak i na średnicy. Jej działanie jest proste i wynika z praw fizyki – po włożeniu członka do środka pompowanie wytwarza podciśnienie. Ono z kolei pozwala na szybsze i mocniejsze napełnienie naczyń krwionośnych krwią. Dzięki temu sprawisz, że Twój penis stanie się dużo bardziej czuły na wszelki dotyk, będziesz w stanie poczuć dużo więcej rozkoszy, a co za tym idzie doprowadzić się do orgazmu jakiego jeszcze nigdy wcześniej nie miałeś.\nŚrednica zewnętrzna: 6,9 cm


Business Class bez wyrzeczeń\nInwestycja w nowy samochód nie musi być ryzykiem i obciążeniem dla firmy. Wystarczy tylko wybrać odpowiedni program, który ułatwi nie tylko zakup, ale także eksploatację. Oto wyjątkowo rozsądny sposób na nowy samochód firmowy.\nSztuka podejmowania właściwych decyzji. Ważna dla każdego z nas. Dla przedsiębiorcy ma jednak kluczowe znaczenie. Wbrew pozorom niemal każdy zakup może mieć istotny wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Niewłaściwie dobrany komputer wraz z programem serwisowym może oznaczać wymierne straty na czas przestoju, albo niewykorzystane możliwości gdy przesadziliśmy z wydatkami. Podobnie z drukarką która zawiedzie wówczas gdy jej najbardziej potrzebujemy, albo jeśli na co dzień korzysta się tylko z ułamka jej możliwości. Podobnie jest z inwestycją w firmowy samochód. Wcale nie trzeba wybierać pomiędzy atrakcyjną finansowo ofertą a komfortową i przede wszystkim kompleksową obsługą. Można mieć dokładnie to czego naprawdę potrzebuje nasza firma.\nSamochód do firmy, czyli…\nW firmie potrzebny jest nowy samochód. Z pozoru banał. Ale nie pierwszy lepszy pojazd jaki wybraliśmy z konfiguratora. Ma być wygodny i praktyczny w codziennym użytkowaniu. Oczywiście również funkcjonalny. Na tym jednak nie koniec. Z punktu widzenia pożądanego, korzystnego wizerunku powinien to być również pojazd ceniony. Wysoka reputacja i prestiż jak najbardziej pożądane? Dobrym przykładem jest Volkswagen Passat, który cieszy się doskonałą opinią nie tylko wśród klientów indywidualnych, ale także wśród kadry menedżerskiej.\nA jak sfinansować pojazd, który jest potrzebny w firmie? Jest wiele możliwości. O jednej szczególnie warto wspomnieć. Volkswagen przygotował usługę Volkswagen Business Care, dzięki której zakup jak i eksploatacja samochodu firmowego nie będzie problemem. Będzie łatwa i przyjemna. I co najważniejsze - wszystko będzie skrojone na miarę. Jak dobry garnitur.\nDopasowany tak jak trzeba. Idealnie.\nAle co to znaczy skrojone na miarę? Przede wszystkim oznacza dopasowanie oferty do potrzeb i możliwości firmy. Przedsiębiorca już z góry wie, ile będzie go kosztować miesięczne utrzymanie samochodu. W trakcie eksploatacji nie zostanie zaskoczony nieprzewidzianymi wydatkami. A po zakończeniu umowy będzie miał komfortowy wybór bez potrzeby tracenia czasu na rozważania „co dalej”.\nNo dobrze. A ile będzie kosztował Passat? Odpowiedź jest prosta - niewiele. Wystarczy wybrać model z gamy i odpowiednie wyposażenie. Praktyczne dodatki nie muszą znacząco podnosić ceny samochodu. Na liście warto zatem uwzględnić reflektory LED lub ksenonowe (łatwo docenić podczas jazdy po zmierzchu), nawigację satelitarną (liczą się również koszty aktualizacji map, gdyż nie każdy jak VW udostępnia dane bez dodatkowych opłat!), autoalarm czy też lakier metalizowany. Całość rozkłada się na dogodne, niskie raty promocyjnego finansowania Easy-Drive opłacane w stałej wysokości co miesiąc. A dlaczego niskie? Znów odpowiedź jest prosta. Wszystko dzięki wysokiej wartości rezydualnej samochodu oraz gwarantowanemu wykupowi. Passat jest bowiem ceniony na rynku wtórnym. A doskonale wyposażony Passat jest jeszcze bardziej pożądany.\nSolidny. I w atrakcyjnej cenie\nJuż za 627 zł netto miesięcznie można mieć solidny samochód. W kwotę raty wkalkulowano oczywiście pełny pakiet korzyści - zminimalizowaną wpłatę własną, pakiet przeglądów przez 4 lata / 120 000 km, ubezpieczenie AC/OC/NW na 1 rok, ochronę pogwarancyjną na kolejne 2 lata. Jest również uwzględniony specjalny rabat dla biznesu. Rabat naliczany jest już przy zakupie 1 samochodu jeśli nabywca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą lub małą firmę. Nie zapomniano także o zniżkach dla wybranych grup zawodowych.\nOwszem, zakup to dopiero początek. A jak wygląda kwestia eksploatacji samochodu? W przypadku Volkswagena przedsiębiorca ma spokój przez wiele lat. Przewidywalne koszty serwisowania i pakiety serwisowe dobrane do potrzeb i limitu kilometrów. Wszystko w ramach Volkswagen Business Care.\nTego nie ma nikt inny - pewność\nOgromne znaczenie ma również dopracowana konstrukcja, która wymaga przeglądów co 30 000 km, czyli rzadziej niż konkurencja. A to realny zysk czasu, który możemy spożytkować np. na prowadzenie firmy. Warto także wziąć pod uwagę korzystną ochronę pogwarancyjną Volkswagen Safe +, dzięki której nie trzeba martwić się nieprzewidywanymi kosztami napraw. I można być pewnym wyższej wartości samochodu dzięki powiązaniu samochodu z przedłużoną ochroną.\nOczywiście eksploatacja to nie tylko przeglądy. Trzeba mieć na uwadze także koszty zużycia paliwa oraz ubezpieczenia. A te w przypadku Passata okazują się bardzo korzystne. Passat jest jednym z najbardziej cenionych samochodów w swojej klasie dzięki niezwykle oszczędnym silnikom. W porównaniu z konkurencją można uzyskać realne oszczędności na każdym przejechanym kilometrze. Bez tankowania można przejechać nawet ponad 1500 km (Passat 2.0 TDI). W przypadku ubezpieczenia niezależnie od wybranego samochodu pełen pakiet kosztuje zaledwie 3,3 proc. wartości pojazdu. A to nie koniec dobrych wiadomości. Już po trzech latach bezszkodowej jazdy można otrzymać maksymalne zniżki.\nGame over? Nie. Czas na kolejny etap\nPlanując przedsięwzięcie z pewnością zadajemy sobie także pytanie: co dalej? Co się stanie po zakończeniu programu czy inwestycji? W przypadku leasingu Easy-Drive przyszłość jest pewna. Mamy dwie możliwości zakończenia umowy - zwrot pojazdu lub spłatę jednorazową. Z decyzją można poczekać - podejmuje się ją przy finalizowaniu a nie zawieraniu umowy. Mamy czas, spokój i pewność. A to nie jest takie oczywiste gdzie indziej.\nZmień używany na nowy. Na wyprzedaży\nJak tanio wybrać się na narty w Alpy?\nIle kosztuje auto. Rozkładamy cenę samochodu na czynniki pierwsze


Modele BANDAI - Sklep PLAR\nModele firmy Bandai są produkowane z dużą precyzją i zastosowaniem najnowocześniejszych technologii, dzięki czemu są trudne do pobicia pod względem jakości. Montaż modeli jest dużym wyzwaniem, zaprojektowane są one jednak w ten sposób, aby nie stanowiły wyłącznej domeny starszych pokoleń doświadczonych modelarzy, ale były możliwe do poprawnego złożenia przez młodych adeptów modelarstwa.\nTechnologia Snap-Fit pozwala każdemu fanowi złożyć model bez kleju, choć starsi modelarze będą woleli swoje model skleić w sposób tradycyjny. Barwione już na etapie produkcji elementy sprawiają, że trudne i kosztowne malowanie staje się zbędne, choć modele można dowolnie waloryzować zależnie od posiadanych umiejętności.\nModele Bandai mają dwie opcje nanoszenia indywidualnych oznaczeń i napisów, w formie naklejek lub kalkomanii wodnych. To, czy modelarz wybierze naklejki, czy kalkomanie, zależy wyłącznie od jego indywidualnych preferencji i poziomu zaawansowania. Obie opcje pozwalają na pokazanie każdego najmniejszego szczegółu modelu.


Problemy szkoły muzycznej dla dzieci niewidomych w Krakowie - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Problemy szkoły muzycznej dla dzieci niewidomych w Krakowie\n26 czerwca 2016 17:51 /w Informacje, Polska\nUrząd Kontroli Skarbowej zarzuca nieprawidłowości Szkole Muzycznej działającej przy Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie. Powodem kłopotów jest luka w polskim prawie, a sama placówka działa prawidłowo – przekonuje jej dyrektor.\nSzkoła Muzyczna działająca przy Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie to jedyna tego typu szkoła artystyczna w Polsce. Dotąd była ona wspomagana z budżetu państwa, teraz jednak Urząd Kontroli Skarbowej ma zastrzeżenia.\nPowodem okazuje się fakt, że system nie przewiduje osób niepełnosprawnych w szkole muzycznej. To luka prawna – mówi dyrektor placówki Barbara Planta. Szkoła istnieje już od ponad 25 lat i do tej pory urzędnicy nie zgłaszali żadnych uwag.\n– W naszej szkole uczą się dzieci niewidome i słabowidzące, a zdaniem kontrolerów powinniśmy je wykazywać jako osoby pełnosprawne – co wydaje się chyba absurdem. (…) Jeżeli ja dostałabym subwencję na tę szkołę tak, jak na dzieci pełnosprawne, tych środków nie wystarczyłoby na zaspokojenie potrzeb, które wynikają z niepełnosprawności dziecka – tłumaczy dyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidzących i Słabowidzących w Krakowie.\nDlatego dyrektor Barbara Planta apeluje do rządu o podjęcie odpowiednich działań. Po pierwsze, domaga się informacji, czy dzieci niewidome i słabowidzące uczące się w szkole muzycznej można wykazywać w Systemie Informacji Oświatowej jako dzieci niepełnosprawne. Druga sprawa dotyczy podstawy programowej.\n– My przez osiem ostatnich lat realizowaliśmy eksperyment pedagogiczny, który uwzględniał wszystkie potrzeby dzieci niepełnosprawnych w tym zakresie, i bardzo zależałoby nam na tym, żeby ministerstwo dokonało uregulowań prawnych drogą rozporządzenia, które by określiły podstawę programową do nauczania w tej szkole – mówi dyrektor placówki.\nW związku z kontrolą urzędników i wykrytymi „nieprawidłowościami”, Kraków musi ponieść spore koszty.\n– Przyszedł urzędnik kontroli skarbowej, jakiś bardzo sumienny urzędnik, bardzo dokładnie i literalnie potraktował sprawę i napisał w protokole kontrolnym, że powinniśmy jako miasto oddać 1mln 200 tys. zł do budżetu centralnego, bo zostały błędnie naliczone – mówi Łukasz Słoniowski, przewodniczący Komisji Edukacji w Radzie Miasta Krakowa.\nŁukasz Słoniowski przygotował w tej sprawie projekt rezolucji do minister edukacji narodowej.\n– Chciałbym, żebyśmy go przedyskutowali. Potem, mam nadzieję, go uchwalimy jako Rada Miasta, żeby ta dziura została załatana – żeby jednak prawo zagwarantowane w Konstytucji (do edukacji, włączając w to edukację kulturalną czy muzyczną) dotyczyło też osób niepełnosprawnych, a zwłaszcza niewidomych – podkreśla przewodniczący Komisji Edukacji w Radzie Miasta Krakowa.\nOstateczna decyzja należy do ministra finansów, który może nie domagać się zwrotu pieniędzy od Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie.\nSpotkanie min. W. Waszczykowskiego w Pradze i Warszawie ws. Brexitu Beata Szydło: Robotnicy Czerwca ’76 zwrócili Polskę Polakom


Tulipany w doniczce – Mint&Lavender\nIga Kołodziej Wrzesień 30, 2013 Styczeń 3, 2014 Balkon, DIY, Kwiaty, Rośliny w domu\nCzy można samemu uzyskać kwitnące tulipany czy narcyzy w doniczce? Tak, ale trzeba wiedzieć co robić, żeby nie otrzymać doniczki pełnej liści. W ogrodzie tulipany sadzimy jesienią, we wrześniu i październiku, żeby cebule miały czas ukorzenić się i przejść jaryzarcję, czyli procesy zachodzące pod wpływem niskich temperatur, bez których u niektórych roślin niemożliwe jest wytwarzanie kwiatów. Podobne warunki trzeba więc zapewnić tulipanom sadzonym w doniczkach.\nW tym roku postanowiłam przeprowadzić eksperyment doniczkowy, żeby móc stworzyć własną kompozycję i obserwować wypuszczanie liści i pąków.\nPotrzebne materiały: keramzyt, ziemia uniwersalna, cebule tulipanów, narcyzów, krokusów itp., duża doniczka z podstawką.\nNa dno doniczki sypiemy warstwę keramzytu – kruszywa, dzięki któremu doniczka będzie miała dobry drenaż i woda nie będzie stała na dnie.\nNastępnie sypiemy kilkucentymetrową warstwę ziemi. Cebule możemy sadzić warstwami – w ten sposób w doniczce zmieści nam się więcej kwiatów. Cebule sadzimy na głębokości równej mniej więcej trzykrotnej ich wysokości. Poniżej bardzo fachowy :) rysunek poglądowy:\nCebule sadzimy zawsze „piętką”, czyli skróconą łodygą, z której wyrastają korzenie, do dołu, a ostrym końcem do góry. Najgłębiej sadzimy największe cebule – w moim przypadku są to narcyzy:\nPrzysypujemy je ziemią. Kolejną warstwę można ułożyć z cebul tulipanów. Sadzimy je płaską stroną w kierunku brzegu donicy, w ten sposób największy liść będzie wystawał poza doniczkę, a nie zajmował miejsce w środku:\nPrzysypujemy cebule ziemią i układamy kolejną warstwę z najmniejszych cebul. Ja wsadziłam szafirki oraz przybyszowe cebule hiacynta, którego zasuszyłam po przekwitnięciu na wiosnę.\nCałość zasypujemy ziemią, delikatnie ugniatamy i podlewamy. Doniczka musi stać przez kilka tygodni w chłodzie, żeby cebulki mogły się ukorzenić. Najlepiej więc trzymać ją na zewnątrz albo w chłodnym pomieszczeniu (poniżej 10 stopni Celsjusza). Podlewamy tak, żeby ziemia była wilgotna, ale nie przesiąknięta wodą. Kiedy nadejdą mrozy, doniczkę trzeba zabezpieczyć – można wstawić ją do kartonu ze styropianem lub gazetami bądź porządnie owinąć jutowym workiem i zostawić na balkonie. Doniczkę w styczniu-lutym możemy wnieść do mieszkania i postawić w jasnym miejscu bądź poczekać, aż zakwitnie na balkonie czy tarasie na wiosnę.\nbalkon, narcyzy, tulipany, tulipany w doniczce\nPoprzedni Zimowy ogród przy Nowym Teatrze w Warszawie\nDalej Bonnington Square Pleasure Garden\nMarzec 23, 2014 o 8:50 am\nA będzie foto po tym, jak wszystkie posadzone cebule zakwitną? Bardzo jestem ciekawa efektów tego piętrowego nasadzenia.\nMarzec 23, 2014 o 2:16 pm\nBędzie foto. Póki co z ziemi wyszły tulipany, liście szafirków, które pokazały się w zimie ściął mróz i nie wiem, czy coś z nich będzie.\nKwiecień 5, 2014 o 3:36 pm\nWitam:) a co robic później? kiedy przekwitną w doniczkach? Co z tym cebulami zrobic? zostawic w doniczce? podlewac? czy schowac w ciemne miejsce?\nKwiecień 5, 2014 o 3:44 pm\nWykopać, wysuszyć w przewiewnym miejscu, posadzić ponownie na jesieni :)\nPingback: Tulipany w donicach – efekty | Mint&Lavender\nStyczeń 28, 2015 o 8:34 am\nWitam, a czy teraz jest juz za pozno zeby posadzic cebule?\nStyczeń 28, 2015 o 8:40 am\nNaa zewnątrz mogą przemarznąć, zanim się ukorzenią, ale jeśli wstawi się je do chłodnej i w miarę jasnej piwnicy/garażu, może się udać.


Moje 5 niezbędników na wakacje - szafeczka.com\nBez kategorii -\tAd -\t6 sierpnia, 2021\nWiele poradników dotyczących wszelkich niezbędników, jakie warto ze sobą zabrać na wakacje, dotyczy przeróżnych wyjazdów, na które skrupulatnie pakujemy się, tak aby nie zabrać ze sobą połowy domu. Ja natomiast podeszłam do tematu bardziej kompleksowo i przygotowałam dla Was mój wakacyjny zestaw „must have”, sprawdzający się wszędzie – w mieście, na wsi, u dziadków i na plaży. Ciekawe jesteście, bez czego nie wyobrażam sobie wakacyjnych spacerów i wycieczek?\nAbsolutna podstawa: woda\nPrzyznaję szczerze, że kwestię właściwego nawodnienia przez większą część mojego życia traktowałam dość pobłażliwie. Chyba tak to już jest, że do pewnych rzeczy po prostu musimy dorosnąć. Zaczęło się od tego, że kupowałam zgrzewki wody mineralnej, które mniej więcej pozwalały mi się rozeznać w tym, ile danego dnia wypiłam. Wszystko zmieniło się, gdy odkryłam małe butelki z filtrem. Plusy? Po pierwsze, nie kupuję i nie wyrzucam do śmieci hurtowych ilości plastiku. Po drugie, za każdym razem, gdy zabranie mi wody, wystarczy, że doleję ją z kranu i mam zapas uzupełniony. Co jak co, ale w takie upały, z jakimi w tym roku regularnie musimy się zmagać, odpowiednie nawodnienie to absolutna podstawa – nie tylko dla nas, dorosłych, ale i dla dzieci.\nEtiaxil – bloker, który nie tylko działa, ale i chroni skórę\nSkoro już jesteśmy przy upałach, to czas na drugi wakacyjny „must have” – skuteczny antyperspirant. Skuteczny w tym wypadku to słowo klucz. Każda z nas zna te wszystkie pięknie pachnące dezodoranty, które zostawiają równie piękne malunki na naszych, zwłaszcza czarnych, ubraniach. Co więcej, ich działanie również pozostawia zazwyczaj wiele do życzenia. Dlatego ja stawiam na zaawansowane regulatory pocenia – tak zwane blokery. Dlaczego warto wybrać Etiaxil zamiast klasycznego dezodorantu?\nEtiaxil skutecznie blokuje pocenie się skóry dzięki zastosowaniu chlorku glinu reagującego z wodą i białkami w kanale potu. Po jego zastosowaniu na skórze tworzy się cienka warstwa żelu zapobiegająca przedostawaniu się potu. Co więcej, taka warstwa utrzymuje się aż od 3 do 5 dni!\nJedna ważna kwestia: czy któraś z Was kiedyś korzystała z blokerów i zraziła się do nich, ze względu na występujące podrażnienia skóry? Tak, też mi się kiedyś to przytrafiło. Dzieje się tak przede wszystkim ze względu na spadający poziom pH spowodowany działaniem antyperspirantu. Tutaj właśnie wychodzi na jaw główna przewaga Etiaxilu nad innymi podobnymi produktami – gdyż w wersji Comfort oraz Original nie tylko działa skutecznie jak inne blokery, to dba o naszą skórę, nie doprowadzając do wspomnianych spadków poziomu pH.\nOkulary przeciwsłoneczne – koniecznie z filtrem UV\nKolejny punkt wskazujący na to, że do odpowiedniego dbania o zdrowie podczas wakacji trzeba dorosnąć. Pomijając wiek przedszkolny, to pierwsze okulary przeciwsłoneczne zaczęłam nosić dopiero kilka lat temu. Wcześniej uważałam, że w każdych wyglądam jak mucha w okularach i nie było siły, która by mi je na nos wcisnęła :) Momentem przełomowym był chyba okres, kiedy zaczęłam jeździć samochodem i było to nieuniknione. O ile w samochodzie okulary bezpośrednio przekładają się na nasze bezpieczeństwo to i na co dzień dbają one o nasze zdrowie.\nCo ważne, nie wszystkie okulary przeciwsłoneczne są zdrowe, a co więcej, mogą być nawet szkodliwe! Podstawą w doborze modelu powinno być to, czy dane szkła posiadają filtry UV chroniące nasz wzrok przed szkodliwym promieniowaniem. Co się dzieje, gdy takiego filtra w nich zabraknie? Przyciemnione szkła powodują delikatnie poszerzenie źrenic, a to sprawia, że nasze oczy przyjmują jeszcze więcej szkodliwego promieniowania UV niż gdybyśmy ich nie założyły.\nNakrycie głowy – a babcia mówiła…\nBabcia zawsze mówiła, żeby założyć czapkę, bo przygrzeje w głowę, jednak wraz z ukończeniem szkoły podstawowej moja przygoda się z nimi zakończyła. Aż do momentu, kiedy odkryłam przeróżne, piękne kapelusze, które nie tylko chronią nas przed mocnym słońcem, ale potrafią być świetnym uzupełnieniem wakacyjnych stylizacji – zwłaszcza genialnych lnianych sukienek.\nOk, nakrycia głowy przeżyłam, wodę piję, nawet te okulary już zakładam, ale z kremami do opalania wciąż mam problem. Uwierzcie mi, gdyby na świecie ktoś zorganizował mistrzostwa świata w najdłuższym opalaniu się, to w końcu coś bym w życiu wygrała. Za każdym razem, gdy nakładam na siebie krem z filtrem UV, zastanawiam się, czy aby na pewno… czy serio będę aż tak długo na słońcu?\nCóż, jak wynika z tego wpisu, do dbania o zdrowie po prostu się dorasta. Mimo mieszanych uczuć sumiennie nakładam krem i z niechęcią rozprowadzam go po skórze, naiwnie wierząc, że bez niego lepiej bym się opaliła. Pamiętajcie jednak opalanie się bez ochrony to naprawdę ryzykowna gra, na co jasno wskazują statystyki dotyczące zachorowań na nowotwory skóry. Zatem coś tam pod nosem możemy sobie pomarudzić, ale bierzemy tubkę w dłoń i grzecznie smarujemy.\nCo prawda wakacje w tym roku mam dość nieregularne, składające się z krótkich wyjazdów, to z każdego dnia staram się wycisnąć coś pięknego. Nie robię wielkich wakacyjnych zakupów, nie pakuję co dwa tygodnie walizki na kolejny zagraniczny all inclusive, ale to nie znaczy, że wakacyjny niezbędnik mogę ignorować. Także Wam, nawet jeśli na wakacje ruszacie się nad jezioro, w góry, czy nad polskie morze polecam zadbanie o powyższe aspekty :)\nSylwia 6 sierpnia, 2021 at 15:14\nNiby wszystko wiadomo, ale jednak warto przypominać o tych niezbędnikach ;) Bo potem jest aua :P


Powojniki – ozdoby każdej pergoli - E-ogródek\nPowojniki to pnącza o wyjątkowo okazałych kwiatach. W zależności od odmiany kwitną od wiosny do jesieni. Dlatego warto posadzić różne, żeby jak najdłużej cieszyć się ich kwiatami. Fot. Jackmac34 - pixabay.com\nPowojniki zdobywają coraz liczniejsze grono wielbicieli. Ich odmiany wielkokwiatowe są ozdobą wielu ogrodów, ale niestety kwitną dość krótko. Radzimy, jak pielęgnować clematisy, by cieszyć się ich kwiatami jak najdłużej.\nMniej znane odmiany botaniczne, o mniejszych, ale równie pięknych kwiatach, można dobrać tak, by kwitły od wiosny do jesieni.\nClematisy, znane bardziej jako powojniki, zadomowiły się w naszym klimacie na dobre. Ich egzotycznie wyglądające duże kwiaty i bardzo często ozdobne kwiatostany są niezwykle efektowną dekoracją altan i pergoli. Są to wieloletnie pnącza o bujnych, corocznych przyrostach.\nUprawa powojników - podstawowe zasady\nClematisy wymagają żyznej i przepuszczalnej ziemi. Najlepiej rosną w miejscach wystawionych na zachód - mają wtedy odpowiednią ilość słońca, ale nie są wystawione na palące promienie. Powojniki wymagają też pewnej czujności przy podlewaniu, bo źle znoszą zarówno przesuszenie, jak i bardzo mokrą ziemię. Ze względu na obfite kwitnienie i szybki przyrost musimy też zadbać o ich nawożenie. Powojniki dobrze też regularnie przycinać. Termin tego zabiegu zależy od czasu kwitnienia, co jest omówione poniżej. Wiele odmian powojników jest odpornych na mróz, ale jesienią lepiej okryć ziemię nad ich korzeniami.\nPolecamy do ogrodu: Milin - pnącze o kwiatach jak trąbki\nKwiaty powojników wyglądają egzotycznie i są bardzo okazałe.\nObsypane dużymi kwiatami pędy powojnika wyglądają naprawdę pięknie.\nPowojniki mają wiele odmian, również o pełnych kwiatach.\nKatrineds - pixabay.com\nRóżne odmiany clematisów kwitną o różnych porach roku - od wczesnej wiosny, do późnej jesieni.\nKleeKarl - pixabay.com\nKwiaty clematisów przypominają gwiazdy, są też odmiany o kwiatach dzwonkowatych.\nKrakowianin - pixabay.com\nKwiaty powojników często są dwubarwne.\nPowojnik tangucki kwitnie późną jesienią. Jako jedyny wytwarza żółte kwiaty.\nNiektóre powojniki wyglądają bardzo atrakcyjnie również po przekwitnięciu. Ich owocostany utrzymują się na pędach nawet zimą.\nNajwcześniej, bo w kwietniu, zanim pojawią się liście na drzewach, zakwitają odmiany clematisa alpejskiego - „Blue Princess” o pachnących niebieskich kwiatach, czy odporna na suszę „Frankie”. Już w maju zakwitają pachnące odmiany clematisa górskiego o różowych kwiatach „Tetra Rose” czy białych „Wilsonie”. Wczesne odmiany czasem powtarzają kwitnienie w sierpniu. Powojniki górskie charakteryzują się niezwykłą siłą wzrostu dochodzącą do 3 m wysokości rocznie. Jeżeli regularnie je podcinamy, kwitną chętnie i bujnie\nPamiętajmy jednak, że różne odmiany powojników wymagają cięcia w różnych okresach. Powojniki górski i alpejski podcinamy zaraz po kwitnieniu, czyli w maju lub czerwcu i do jesieni pozwalamy im rosnąć swobodnie. Odmiany te zawiązują bowiem na jesiennych pędach pąki kwiatowe, które rozwiną się w następnym sezonie. Wcześnie kwitnące odmiany powojnika, wymagają stanowiska osłoniętego od wiatru i dość słonecznego. Są wrażliwe na niskie temperatury, więc należy je osłaniać na zimę. Rosną w naturze na górskich stokach w Alpach i Tatrach i są gatunkami chronionymi.\nRadzimy: Jak sadzić, pielęgnować i przycinać róże\nPowojniki kwitnące wczesnym latem\nOdmiany mieszańców clematisa mają duże, piękne, często dwukolorowe kwiaty. Na przykład odmiana „Multi Blue” o przypominających gwiazdy, błękitnych kwiatach z ozdobnym białym paskiem na płatkach. Godna polecenia jest też odmiana „Rotality” o kwiatach pełnych w kolorach od białego, przez różowy do rożnych odcieni niebieskiego i fioletowego. Kwiaty rozwijają się pod koniec maja lub czerwca. Mieszańce powojników nadają się do uprawy w pojemnikach, na tarasach i balkonach. Te odmiany wymagają cięcia zimowego. Skracając je, pozostawiamy około metrowej długości pędy, które w sezonie dorosną do 2-3 m długości. Jeśli usuniemy zawiązujące się po pierwszym kwitnieniu owocostany, możemy skłonić powojniki do ponownego kwitnienia w sierpniu i wrześniu.\nPowojniki kwitnące od lipca do września\nDruga połowa lata to okres kwitnienia drugiej grupy odmian mieszańców powojników. Wtedy swe dzwonkowate, purpurowe kwiaty otwiera odmiana „Savannah”, a „Mme Julia Crrevon” pokrywa się burzą niedużych, ale licznych czerwonych kwiatów. Późno kwitnące odmiany są godne polecenia również dlatego, że charakteryzują się różnorodnością form kwiatów i ich ciekawą kolorystyką.\nOdmiany te przycinamy w listopadzie i grudniu, zostawiając 30-centymetrowe pędy nad ziemią. Nie bójmy się tak drastycznego cięcia. Poprawia ono nie tylko kwitnienie powojników, ale również sprawia, że mają bardziej zwarty pokrój.\nTo Cię zainteresuje: Niebezpieczne rośliny w ogrodzie. Na co trzeba uważać\nPowojniki kwitnące jesienią\nNajpóźniej, bo nawet do października, kwitnie mało znana odmiana powojnika tanguckiego („Lambton Park”). Jest to jedyny powojnik o żółtych kwiatach i bardzo ozdobnych owocostanach. Równie długo, bo od lipca do października kwitnie różowymi dzwonkami „Etole Rose” - odmiana teksaskiego clematisa.\nPowojniki przycina się w różnych terminach. Zależy to od czasu kwitnienia pnącza. Fot. KL\nirena.pak 18 kwietnia 2013\npowojniki to świetne pnącza - łatwe w uprawie, a jakie kolory i kwiaty!\nCyperus 17 czerwca 2013\nnie mogłam się zebrać, żeby kupić pergolę, więc posadziłam powojnik pod płotem. I okazało się to świetnym pomysłem, bo zamiast nudnej siatki mam pięknie kwitnący płot\npnącza, krzewy kwitnące, rośliny ozdobne, powojnik, clematis, pnącza wieloletnie, pnącza kwitnące, powojniki, pnącza w ogrodzie, pnącza wieloletnie kwitnące, klematis, jakie pnącze na pergolę, powojnik uprawa, klematis uprawa, clematis uprawa, pnącza na pergole


Sprzedam działkę : Łańcut , ulica Józefa Ignacego Kraszewskiego, 200000 m2, 6900000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka przemysłowo-handlowa na sprzedaż Łańcut, Józefa Ignacego Kraszewskiego - 200000,0m2\n6 900 000 zł 34,50 zł/m2\nDziałka 200000,0m2, Łańcut, Józefa Ignacego Kraszews...\nLokalizacja Łańcut, Józefa Ignacego Kraszewskiego\nNa sprzedaż działka przemysłowo-inwestycyjna położona w okolicach Łańcuta. Dojazd do działki odbywa się drogą gminną, asfaltową bez ograniczeń tonażowych. Wymiary: 500 m x 400 m Kształt: prostokąt Ukształtowanie: działka płaska Media: na działce znajduje się prąd, wodociąg, gaz i kanalizacja sanitarna w najbliższym sąsiedztwie. Nieruchomość znajduje się przy drodze krajowej nr 94. Zaledwie 14 km od autostrady A4, dojazd do węzła A4 odbywa się bez ograniczeń tonażowych. Działka posiada Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego pod działalność gospodarczą. Więcej informacji odnośnie szczegółów jak i ceny ofertowej pod numerem tel.: Wiktor Goclan tel: 501pokaż telefon Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 §1 Kodeksu Cywilnego Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 151/5970/OGS\nŁańcut, Józefa Ignacego Kraszewskiego\nDziałka Budowlana 17ar Sonina koło Łańcuta Super-nieruchomosci.com TYLKO U NAS OFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ Powiat łańcucki gmina Ła...\nDziałka z podziałem po ok. 21 arów każda – Głuchów. OFERTA TYLKO U NAS! OPIS NIERUCHOMOŚCI : - dojazd: wewnętrzną drogą gminną ...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka Łańcut, Józefa Ignacego Kraszewskiego Powierzchnia: 200000,0 m2 Cena: 6 900 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 151/5970/OGS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka Łańcut, Józefa Ignacego Kraszewskiego Powierzchnia: 200000,0 m2 Cena: 6 900 000 PLN Proszę o kontakt


pielęgnacja paznokci | WP parenting\nPaznokcie mogą wiele powiedzieć o naszym zdrowiu. Gdy na ich płytce pojawiąją się bruzdy, to może być znak, że w organizmie rozwija się w poważna choroba. Nie można tego lekceważyć, szczególnie, gdy zobaczymy je u najmłodszych. Problemy z...\nWrastający paznokieć to niezwykle uciążliwy problem. Powoduje duży dyskomfort i ból. Niekiedy usunięcie tej dolegliwości wymaga interwencji chirurga. Jak temu zapobiec? Czy domowe sposoby na wrastający paznokieć są skuteczne? Wrastający paznokieć a...\n**Powszechnie uważa się, że białe plamki na paznokciach to oznaka niedoborów witamin i minerałów. Niekiedy faktycznie tak jest, jednak zdecydowanie częściej przyczyna tych zmian jest inna. ** Czym są białe plamki na paznokciach? Białe plamki na...\nZdrowe paznokcie powinny mieć gładką i równą płytkę. Czasem jednak mogą pojawiać się na paznokciach prążki i bruzdy. Mogą świadczyć o odwodnieniu, ale są też symptomem innych schorzeń. Poprzeczne prążki na paznokciach Poprzeczne bruzdy na paznokciach...


Gwiezdne Wojny - wiemy, kto jest "ojcem" Anakina Skywalkera! - naEKRANIE.pl\nStrona główna > Aktualności > Gwiezdne Wojny – wiemy, kto jest „ojcem” Anakina Skywalkera!\nGwiezdne Wojny – wiemy, kto jest „ojcem” Anakina Skywalkera!\nNowy zeszyt komiksu Darth Vader wyjawił niezwykle ważną informację o pochodzeniu Anakina Skywalkera. Wiemy, kto doprowadził do jego narodzin, czyli kim jest jego "ojciec".\nAdam Siennica 21 grudnia o 10:41\nTagi: anakin skywalker+2\nGwiezdne Wojny do tej pory nie mówiły nic na temat ojca Anakina Skywalkera. W filmie Gwiezdne wojny: Część I - Mroczne widmo podkreślono jedynie przeświadczenie, że został on stworzony przez samą Moc. Shmi Skywalker mówiła, że nie ma ojca.\nKomiks Darth Vader ujawnił szokującą prawdę i w dużej mierze potwierdził słowa Shmi. Anakin Skywalker nie został poczęty naturalnie przez Moc. Został świadomie w pewnym sensie zaprojektowany i przygotowany. Okazuje się bowiem, że cała Rada Jedi i Qui-Gon Jinn zostali oszukani przez jednego z największych mistrzów Mocy.\nKomiks wyjawił, że… osobiście Darth Sidious (znany też jako Palpatine) wykorzystywał Ciemną Stronę Mocy do określonej manipulacji energią, która doprowadziła do poczęcia Anakina Skywalkera. Innymi słowy wykorzystał znaną z kanonu magię Sithów. To czyni Palpatine’a tak naprawdę ojcem Anakina Skywalkera.\nSwego czasu ludzie z Lucasfilm Story Group (zespół nadzorujący spójność i budowę kanonu) mówili, że kluczowe i ważne wydarzenia dla Gwiezdnych Wojen nie będą rozgrywać się tylko w filmach. Komiks Darth Vader jest tego doskonałym dowodem. Najpierw wyjawiono w nim, że Mroczny Lord zbudował swój zamek w określonym miejscu na Mustafarze, aby otworzyć wejście do świata umarłych i wskrzesić Padme Amidalę. To był okres po Zemście Sithów, kiedy jeszcze jego miłość do Padme nie wygasła. Potem okazało się, że Vaderowi udało się otworzyć tę bramę.\nW nowym zeszycie Lord Sithów zdecydował się ją przekroczyć (pokazano go jako postać złożoną z mrocznej energii) i Moc pokazała mu wszystkie kluczowe zdarzenia z jego życia. Począwszy właśnie od narodzin i tak Darth Vader poznał prawdę o tym, że Darth Sidious doprowadził do jego poczęcia.\nKomiks wydaje się też inspirować faktami z książki ze starego kanonu zatytułowanej Darth Plagueis. W niej też sugerowano, że mistrz i jego uczeń, Palpatine, użyli Mocy, aby stworzyć dziecko, które wykorzystają jako ostateczną broń. Koniec końców w książce Sithowie są przekonani, że im się nie udało. Gdy jednak Palpatine jest informowany przez hrabiego Dooku o znalezisku Qui-Gon Jinna, wszystko zaczyna nabierać sensu. Reakcją przyszłego Imperatora były takie słowa: Dziewięć lat… poczęty przez Moc… czy to możliwe… Wyraźnie wówczas sugerowano, że Anakin Skywalker to efekt działań Sithów, którzy go stworzyli. Nowy komiks wyłącza z tego równania Plagueisa, ale potwierdza, że to Sidious doprowadził do poczęcia Skywalkera.\nGwiezdne Wojny – Qui-Gon Jinn mógł uratować Anakina. Zaskakujące szczegóły\nGwiezdne Wojny: część IX – czy Padme pojawi się w filmie? Portman...\nMożna spekulować, że ta informacja nie pojawia się przypadkowo. Nie jest też wykluczone, że ta kwestia zostanie poruszona w filmie Star Wars: Episode IX. Pamiętajmy, że Lucasfilm Story Group nadzoruje spójność całego kanonu, więc filmy, seriale, książki, gry i komiksy są ze sobą fabularnie powiązane. Wyobraźmy sobie więc, jaki wpływ będzie mieć ten fakt na Bena Solo aka Kylo Rena, który dowie się, kim jest jego pradziadek. Pojawienie się tej zaskakującej nowiny w filmie może doskonale spiąć całą Gwiezdną Sagę i zamknąć ten rozdział świata Gwiezdnych Wojen. W końcu część IX jest zapowiadana jako zakończenie Sagi Skywalkerów.\nJak oceniacie szokujące rewelacje ze świata Gwiezdnych Wojen? Dajcie znać w komentarzach.


Szukają dyrektora. Konkurs już ogłoszony - debica24.eu\n24.06.2021, 22:21 (aktualizacja 24.06.2021, 22:39)\nObecnie szkołą kieruje Mariusz Zając (pierwszy z prawej). Na zdjęciu także ks. Ryszard Piasecki, przewodnicząca Komisji Oświaty Rady Miejskiej w Dębicy Marta Czekaj oraz Andrzej Nylec, wicedyrektor Szkoły Podstawowej nr 9 w Dębicy. Fot. UM Dębica.\nOferty należy składać w zamkniętej kopercie, opisanej imieniem, nazwiskiem, adresem zwrotnym, numerem telefonu i dopiskiem "Konkurs na kandydata na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 10 im. ks. prof. Alojzego Franciszka Nosala w Dębicy". Tak opisaną kopertę należy umieścić w kopercie zewnętrznej opisanej samym hasłem: "Konkurs na kandydata na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 10 im. ks. prof. Alojzego Franciszka Nosala w Dębicy" (bez danych osoby składającej). Oferty należy dostarczyć do Miejskiego Zarządu Oświaty w Dębicy, przy ul. Ratuszowej 2, pokój 132 (Urząd Miejski w Dębicy). Wymagania dotyczące kandydata, jak również wykaz potrzebnych w postępowaniu konkursowym dokumentów znaleźć można TUTAJ.\nSzkoła Podstawowa nr 10 jest jedyną, w której ogłoszony został konkurs na stanowisko dyrektora. W pozostałych placówkach podległych miastu dyrektorzy przynajmniej przez kolejny rok szkolny pozostaną bez zmian.\nCzytaj także: Tego, co zobaczyli nie da się opisać - zdjęcia z Nowej Białej\nszkolnik 25.06.2021, 09:42\nMroczek na Dyr hehehehe\nwiem co mówię 25.06.2021, 08:43\nNajlepszy obecnie dyrektor w Dębicy, więc trzeba się go pozbyć. To Burmistrz powinien go prosić, żeby chciał zostać\nTeż wiem, co mówię 25.06.2021, 09:48\nMam wrażenie, że jednak nie wiesz co mówisz. Czy masz podstawy do twierdzenia, że jest to najlepszy dyrektor w Dębicy? To tylko Twoje subiektywne odczucie.\nwiem co mówię 25.06.2021, 21:04\nChyba jednak wiem, dzieci i rodzice do tej szkoły się garną, jest więcej chętnych niż miejsc. Ta szkoła żyje. inna sprawa, że ściga nierobów i to pewnie Cię boli\nmała zemsta 24.06.2021, 23:05\nCiekawe, w innych szkołach Szewczyk powierzył obowiązki dotychczasowym dyrektorom. A jedynie w SP nr 10 konkurs. Czyżby dlatego, że dyrektor mocno stawiał się przeciwko "reformom" oświatowym pana M? Nieładnie burmistrzu.\nGrzech 25.06.2021, 20:35\nDyrektorom w różnym czasie rozpoczynały się ich kadencje, więc w różnym czasie się kończą. A Ty szukasz podstępu... 🤔\nSpec 25.06.2021, 16:52\nTo są zalecenia kuratorium, dyrektor dostał słaba ocenę i musi być konkurs, nie zwalajcie zawsze wszystkiego na szewczyka\nLegaro 25.06.2021, 11:15\nMściwy jak masz problem to zapytaj Szewczyka a nie wyciagaj wnioskow. Może ten dyrektor sam zrezygnował?