Paź królowej [fragment] - Weryfikatorium.pl - forum literackie\nPaź królowej [fragment]\nRejestracja: ndz 26 cze 2011, 21:26\nSkontaktuj się z Donnie\nPostautor: Donnie » czw 29 wrz 2011, 20:12\n-----------Krople deszczu spływały po jego drżącym ciele. Błoto sięgało mu za kostki. Stał nieruchomo. Przestał już odczuwać wściekłość, teraz był w szoku i ronił łzy. Przed nim rozciągał się piękny staw, otoczony smukłymi bukami. Gdzieś w oddali piorun przeciął niebo zostawiając po sobie głuchy huk.\n-----------Czy żałował tego, co zrobił? A czymże jest żal? Negatywnym odczuciem braku czegoś? Zabawne, bo chłopak z pewnością nie ubolewał nad śmiercią mężczyzny. Pozbycie się tego skurwysyna wieściło raczej szczęście i ulgę.\n-----------Słońce właśnie wschodziło, kiedy z jego zmęczonej dłoni wyśliznęła się siekiera. Uderzyła ostrzem o ziemię, zostawiając na niej krwawą ranę. Promienie ognistej kuli budzącej się na niebie odgoniły szare chmury i oświetliły twarz młodzieńca.\n-----------Zakrzepła krew zdobiła jego policzki, a podkrążone oczy świadczyły o ciężkich przeżyciach ostatniej nocy. Włosy miał ubłocone jak u plemienia Himba, a podarte spodenki i koszulka, umorusane były mieszaniną piasku z krwią. Stał tak bez ruchu i wpatrywał się w nicość. Nie zaśmiecał sobie już głowy pięknem miejsca, w jakim się znajduję. To właśnie nicość była dla niego ukojeniem, pewnego rodzaju niebyt sprawiał mu przyjemność.\n-----------W tle zdało się słyszeć stukot dzięcioła. Ptaki wesoło ćwierkały. Chłopak obudził się nagle z letargu i spojrzał za plecy, po czym upadł na kolana rozbryzgując błoto dookoła. Widok masakry, w której brał udział ostatniej nocy przytłoczył go do ziemi.\n------------ O kurwa. – Wyjęknął ze łzami w oczach. – Matko boska.\nDrewniany domek z ogromnym tarasem był nienaruszony, robił naprawdę dobre wrażenie. Każdy chciałby spędzić wakacje w tak ustronnym i zadbanym miejscu. Przed chatką stały potężne drewniane stoły, a po lewej stronie domku mały kamienny grill. Obok ławek leżały zwłoki grubego mężczyzny w średnim wieku. Denatowi brakowało dolnych kończyn, leżały kilka metrów dalej w kałuży. Wyglądały jak kłody drewna unoszące się na wodzie. Ciało jego było ponacinane na podbrzuszu i w okolicach piersi. Ramiona miał posiniaczone, a paznokcie niemal całkowicie czarne. Twarz była niewidoczna, zagrzebana w mokrym piachu. Leżał na brzuchu. Plamy krwi ciągnęły się od zwłok w stronę młodego chłopaka, jakby wskazując winowajcę całego wydarzenia.\n-----------Chłopiec zamknął oczy, nie zmienił pozycji, nadal klęczał. Znowu odciął się od rzeczywistość i podążył w głąb swego umysłu.\n-----------Biegał teraz w złocistym zbożu i podskakując, co kilka metrów starał się chwycić dłonią pięknego motyla. Pamięta do tej pory gatunek owada. Był to Paź królowej. Ojciec tłumaczył mu kiedyś jak te cudowne stworzenia pojawiły się na świecie.\n------------ Ariel! Ariel! – krzyczał mężczyzna odziany w zieloną koszulę i znoszone dżinsowe spodnie. Miał zaciśnięte dłonie jak gdyby dzierżąc w nich niesamowicie cenny skarb. – Podejdź no tutaj do mnie młody.\n------------ Co tam masz? – chłopiec był wyraźnie zaciekawiony.\nOjciec uchylił delikatnie dłonie, na których siedział przepiękny motyl. Owad potrząsnął skrzydełkami rozsypując kolorowy pyłek i zastygł w bezruchu. Ariel przykucnął obok ojca i nie mógł oderwać oczu od majestatycznego owada.\n------------ Nie przestrasz go, to motylek… ale nie taki zwykły. Nazywa się Paź królowej – wyciągnął dłoń bliżej syna. – To stworzenie jest magiczne – zmienił nagle ton głosu. Teraz był bardzo podekscytowany. – Kiedyś, dawno, dawno temu na świecie żyli młodzi chłopcy, którzy należeli do rodu szlacheckiego. Byli pomocnikami króla, bądź królowej. Nazywano ich paziami. Ubierali się bardzo kolorowo i nosili zmyślne fryzury. Zjawisko to było naprawdę zadziwiające, bo większość z nich była w twoim wieku, a najstarsi mieli tylko czternaście lat. Pewnego dnia, królowa Lepidosa poprosiła swojego pazia, aby złapał dla niej kilka motyli do szklanego pojemniczka i dostarczył jak najszybciej do królestwa. Królowa, była zakręcona na punkcie tych stworzeń, ponieważ nosiła kreacje przypominające umaszczenie ich skrzydełek i nacierała się pyłkiem, wierząc, że kiedyś dzięki temu uniesie się wysoko ponad chmury.\n-----------Chłopiec nie zwlekał. Natychmiast wyruszył w poszukiwaniu motyli. Niestety. Wędrował dość długo, był zgrzany, zmęczony i niestety nie złapał ani jednego. Jak na złość nigdzie ich nie było. Słońce powoli chowało się za horyzontem. Nagle paź usłyszał w oddali wołanie kobiety. Siedziała pod starym spróchniałym drzewem, zresztą i ona dorównywała pewnie wiekiem tej potężnej roślinie. Pod pachą trzymała słoik wypełniony jakąś dziwną substancją. Młodziak podbiegł do niej natychmiast i opowiedział o swojej jakże ważnej misji. Kobieta w czarno-szarej sukni wysłuchała go do końca i postawiła warunek. Jeśli nie będzie wykradał motyli z jej polany, dostanie cały słoik magicznego pyłku, który sprawi, że królowa będzie mogła podróżować w przestworzach. Chłopczyk podziękował jej wylewnie i pomaszerował w stronę zamku. Po głowie jednak chodziła mu pewna myśl - może by tak zostawić ten pyłek dla siebie i innych paziów z królestwa, mogliby latać i bawić się razem w przestworzach.\n-----------Następnego dnia zwołał paziów z całego zamku i wręczył po szczypcie magicznej substancji. Kiedy obsypali się proszkiem, ulegli zmniejszeniu i przeobrażeniu w piękne, kolorowe motyle. Lepidosa akurat wtedy wychodziła z zamku na ogród. Widząc, co się dzieje straciła przytomność i upadła prosto w krzaki. Chłopcy przemienieni w motyle polecieli ku polanie, pozostawiając za sobą drobny pyłek.\n-----------Stworzenia te nazywane są teraz Paziami królowej. Ich celem jest sprawowanie straży nad polanami. Cała ta przygoda była pewnego rodzaju karą, ale pazie pogodzili się ze swoim losem i teraz są bardzo szczęśliwi pełniąc dalej szlachetne obowiązki.\n------------ Super! – Ariel był zachwycony opowieścią. – Tato, chodźmy poszukać ich więcej!\n-----------Z daleka widać było jak drobna siedmiolatka próbuje wdrapać się na omszały płot i dołączyć do zabawy ojca z synem. Przerażony mężczyzna podbiegł do niej natychmiast, chwycił ją pod pachami i przeniósł nad płotem.\n------------ Ania! – Ariel dopiero teraz zauważył młodszą siostrę. Biegał jednak dalej w poszukiwaniu magicznych motyli.\n-----------Chociaż dziewczynka, była już po drugiej stronie płotu to ojciec nie zamierzał jeszcze jej puścić. Kręcił nią wkoło i śmiał się głośno. Jej blond włosy tańczyły w powietrzu, unosiły się i opadały. Ania była rozbawiona do łez.\n-----------Dźwięk koguta policyjnego przywrócił Ariela do rzeczywistości. Otworzył szeroko oczy i próbował podnieść się z ziemi. Słońce było już w pełni sił, grzało niemiłosiernie, a chmur nie było widać nawet w oddali. Mężczyzna w niebieskim mundurze wylazł niezdarnie z auta i począł toczyć się w stronę dzieciaka. Miał sumiasty wąs, około metra osiemdziesiąt i jakieś pięćdziesiąt kilo nadwagi. Zbliżał się powoli i chyba nie zdawał sobie dokładnie sprawy z tego, co tu zaszło.\n-----------Chłopak czołgał się w błocie. Widział, że grubas idzie w jego kierunku. Adrenalina w żyłach przywróciła mu trzeźwość umysłu i nakazała odwrócić uwagę od zwłok leżących obok drewnianych ławek. Pełzł, więc z determinacją.\n------------ Czy wszystko gra? – Policjant wyciągnął z kabury pistolet P-64. – Nic ci nie jest chłopcze?\n-----------Jedyne, co usłyszał to milczenie. Ariel nie potrafił nawet jęczeć. „Dzieci i ryby głosu nie mają”, przypomniało mu się stare porzekadło. Właściwie to czuł się jak ryba… wyrzucona na ląd. Ciągle się przemieszczał i był coraz bliżej stawu.\n------------ Nazywam się Adam Brzecki, jestem funkcjonariuszem policji w Skwarkowicach. – Mężczyzna stał już około dwóch metrów od młodzieńca. Przykucnął i schował broń do kabury. – Chryste, jak ty… jak ty wyglądasz, cały jesteś we krwi, co tu… Jezuu!\n-----------Ariel zamknął oczy i starał się przywrócić obraz dawnych lat. Lat wypełnionych zabawą i czasem spędzonym z rodziną. Łzy znowu spływały mu po policzkach.\n-----------Nagle na twarz chłopca bryzgnęła świeża krew. Oczy miał nadal zamknięte, usta i podbródek mu drżały. Reszta ciała była całkowicie sparaliżowana.\n-----------Policjant osunął się na bok i zastygł w kuriozalnej pozycji. W jego głowie tkwiła siekiera. Dzieliła jego czaszkę dokładnie na pół, a z rany obficie sączyła się krew. Miał jeszcze delikatne drgawki, ale nie trwało to długo. Chrząknął kilka razy i odleciał. Był już zupełnie nieobecny.\n-----------Nad zwłokami stróża prawa stała drobna dziewczynka o blond włosach. Na jej twarzy malował się uśmiech, w mniej drastycznych okolicznościach wyglądałaby ślicznie. Tylko krew obecna na jej licach sprawiała, że w tym momencie była raczej krwiożerczą bestią niżeli śliczną panienką. Końcówki włosów zlepione były w krwawo-czerwone dredy, a bose stópki zatopione w resztkach wypływających z czaszki zamordowanego. Gdzieś w oddali znowu zastukał dzięcioł.\nOstatnio zmieniony pn 30 kwie 2012, 23:09 przez Donnie, łącznie zmieniany 4 razy.\n//Przygarnę wszystkie niechciane książki!//\nPostautor: MTszewski » czw 29 wrz 2011, 22:44\nWitaj, jako że przeczytałem twój tekst, pozwolę sobie co nie co skrobnąć na jego temat.\nKrople deszczu spływały po jego drżącym ciele. Błoto sięgało mu za kostki. Stał nieruchomo.\nRozbiłeś na trzy zdania, błąd to nie jest, ale lepiej, gdyby połączyć dwa ostatnie w jedno, np. Stał nieruchomo w błocie sięgającym za kostki. Mu nie jest tutaj potrzebne.\nGdzieś w oddali piorun przeciął niebo(przecinek) zostawiając po sobie głuchy huk.\nNegatywnym odczuciem braku czegoś?\nNie wyszło Ci to zdanie. Może, "uczuciem pustki?", albo "Może tym, co czuje drzewo po stracie gałęzi?" . Wymyśl coś innego.\nZabawne, bo chłopak\nZabawne? Negatywne odczucie braku czegoś nie jest zabawne\nSłońce właśnie wschodziło, kiedy z jego zmęczonej dłoni wyśliznęła się siekiera. Uderzyła ostrzem o ziemię, zostawiając na niej krwawą ranę.\nKrwawa rana jakoś mi nie pasuje, może ślad. Rana od razu nasuwa skojarzenie, że to z niej wychodzi krew, przynajmniej według mnie.\nPromienie ognistej kuli budzącej się na niebie odgoniły szare chmury i oświetliły twarz młodzieńca.\nDrugi raz piszesz o wschodzie słońca. Wyrzuć pierwsze wspomnienie o tym, ognistą kulę zastąp słońcem, i powinno być tip top.\nZakrzepła krew zdobiła jego policzki, a podkrążone oczy świadczyły o ciężkich przeżyciach ostatniej nocy.\nZdanie poprawne, ale przyczepię się do logiki. Po pierwsze - podkrążone oczy świadczą raczej o niewyspanej nocy, albo o kacu, co jest ciężkim przeżyciem, ale chyba o takie coś nie chodziło.\nPo drugie. Wiem, że psuję klimat i się czepiam. Ale przed chwilą padał deszcz, krew z twarzy mogła więc zakrzepnąć? Poza tym, czy krew zdobi? Napisz, że szpeci, ja nie lubię na przykład latać zakrwawiony\nWłosy miał ubłocone jak u plemienia Himba, a podarte spodenki i koszulka, umorusane były mieszaniną piasku z krwią.\nDobra podsumujmy. Na twarzy krew, we włosach błoto, a na ubraniach krew z piaskiem. Dużo różnego brudu, może poprzestańmy na błocie i krwi, skoro już w błocie stał.\nNie zaśmiecał sobie już głowy pięknem miejsca, w jakim się znajduję.\nCoś za dużo tych ę. I chyba lepiej : znajdował.\nTo właśnie nicość była dla niego ukojeniem, pewnego rodzaju niebyt sprawiał mu przyjemność.\nJaki to jest nie byt pewnego rodzaju. Wiem, wiem czepiam się.\nW tle zdało się słyszeć stukot dzięcioła. Ptaki wesoło ćwierkały.\nBez tle i może bez zdało. Jak słyszał to słyszał, jeszcze nie odpływał. Poza tym na końcu napisałeś że stukał znowu, więc jednak na pewno stukał\nChłopak obudził się nagle z letargu i spojrzał za plecy, po czym upadł na kolana (przecinek) rozbryzgując błoto dookoła.\nTu warto napisać, że upadek spowodował widok tego co zrobił. Wspominanie po fakcie już nie daje takiego efektu.\nO kurwa. – Wyjęknął ze łzami w oczach. – Matko boska.\nPo wyrazie na k nie powinno być kropki, wyjęknął więc z małej. Matko Boska piszemy z dużych liter, chyba, że twój podpis traktujesz poważnie.\nDrewniany domek z ogromnym tarasem był nienaruszony, robił naprawdę dobre wrażenie. Każdy chciałby spędzić wakacje w tak ustronnym i zadbanym miejscu. Przed chatką stały potężne drewniane stoły, a po lewej stronie domku mały kamienny grill.\nPiszesz o wyglądzie domu, kiedy ja chcę zobaczyć masakrę.\nDenatowi brakowało dolnych kończyn, leżały kilka metrów dalej w kałuży. Wyglądały jak kłody drewna unoszące się na wodzie.\nPrzydałoby się "które". Nie wiem czemu, ale dopiero za trzecim razem zauważyłem, że nie ma tam kałuży krwi. Aż się prosiło by to napisać.\nw okolicach piersi.\nNo rozumiem, gruby był.\nTwarz była niewidoczna, zagrzebana w mokrym piachu. Leżał na brzuchu.\nUff, a już myślałem, że miała miejsce dekapitacja. A tak szczerze, jeżeli głowa nie jest ucięta, to nie trzeba było wspominać o tym leżeniu na brzuchu.\nChłopiec zamknął oczy, nie zmienił pozycji, nadal klęczał.\nChłopiec nadal klęcząc, zamknął oczy. Przydałoby się tu imię już wcześniej wprowadzić, różnica między chłopakiem, a chłopcem według mnie jest.\nPamięta do tej pory gatunek owada. Był to Paź królowej.\nDa się z tego zrobić jedno zdanie.\nOjciec uchylił delikatnie dłonie, na których siedział przepiękny motyl. Owad potrząsnął skrzydełkami(przecinek) rozsypując kolorowy pyłek i zastygł w bezruchu. Ariel przykucnął obok ojca i nie mógł oderwać oczu od majestatycznego owada.\nPowtórzonka. Poza tym paź królowej majestatyczny? Różni się od rusałki, to prawda, ale... Dobra, nic nie mówię...\nrozsypując kolorowy pyłek i zastygł w bezruchu.\nMi zawsze spierniczały\nzmienił nagle ton głosu. Teraz był bardzo podekscytowany.\nTon , czy on?\nnosili zmyślne fryzury. Zjawisko to było naprawdę zadziwiające\nZjawisko nie pasuje, ale cóż może ojciec starej daty i tak mówi.\nNatychmiast wyruszył w poszukiwaniu motyli. Niestety.\nTo brzmi, jakby tatuś żartował. Po niestety dałbym przecinek. Ogólnie tatuś dziwnie mówi, mógłbyś co poniektóre rzeczy przeczytać i poprawić\nSiedziała pod starym spróchniałym drzewem, zresztą i ona dorównywała pewnie wiekiem tej potężnej roślinie.\nA to stare próchno z tej kobiety było.\nKobieta w czarno-szarej sukni\nWybacz, ale ciężko mi sobie wyobrazić, że dorosły facet opowiadając bajkę swojemu dziecku wspomina o kolorze sukni.\nPrzerażony mężczyzna podbiegł do niej natychmiast, chwycił ją pod pachami i przeniósł nad płotem.\nMogłeś napisać kwestię taty np: "Na litość Boską, dziecko, co ty robisz?" czy coś w tym stylu, albo nawet i inaczej, byle żeby pokazać to jego przerażenie.\nOtworzył szeroko oczy i próbował podnieść się z ziemi.\nUdało mu się? Dlaczego podniesienie się z niemi było dla niego trudne?\npoczął toczyć się w stronę dzieciaka.\nHe, he począł toczyć się. Zmień to\nMiał sumiasty wąs, około metra osiemdziesiąt i jakieś pięćdziesiąt kilo nadwagi.\nCzyli ważył ze 120 kg... zamiast pisać o takich szczegółach napisz, że był dość wysoki i otyły, albo nawet to rozwiń, nie wiem, że brzuch mało nie urywał guzików w mundurze policjanta. Wymyśl coś, oczywiście może to zostawić, błędem to nie jest, mówię tylko jak według mnie byłoby lepiej.\nZbliżał się powoli i chyba nie zdawał sobie dokładnie sprawy z tego, co tu zaszło.\nTo dokładnie niepotrzebne. Z resztą to oczywiste, że nie zdawał sobie sprawy, chyba. Z drugiej strony, czemu tu przyjechał. Na ryby chciał iść? warto coś o tym wspomnieć.\n-Chłopak czołgał się w błocie. Widział, że grubas idzie w jego kierunku. Adrenalina w żyłach przywróciła mu trzeźwość umysłu i nakazała odwrócić uwagę od zwłok leżących obok drewnianych ławek. Pełzł, więc z determinacją.\nW pogrubionym zdaniu przecinek niepotrzebny. Poza tym jest ono pocieszne. Kwestia policjanta, świadczy niezbyt dobrze o jego inteligencji. Chłopak czołga się w błocie, a ten pyta się czy wszystko gra? Tak, po prostu biorę sobie kąpiel błotną.\nI tak poza tym dlaczego wyciąga pistolet? Może na razie położył rękę na kaburze, nie mierzył przecież do niego. Bo, uwaga, jeśli jednak miał jakiś powód by wyciągnąć spluwę, to czemu zaraz ją chowa, co w zachowaniu pełzającego w błocie chłopaka go uspokoiło?\nAriel nie potrafił nawet jęczeć.\nJęknąć. Jęczeć sugeruje, że nie mógł tego przez dłuższy czas.\n-Nagle na twarz chłopca bryzgnęła świeża krew.\nZ dwóch metrów?\na z rany obficie sączyła się krew\nJeśli obficie, to tryskała.\nNa jej twarzy malował się uśmiech, w mniej drastycznych okolicznościach wyglądałaby ślicznie. Tylko krew obecna na jej licach sprawiała, że w tym momencie była raczej krwiożerczą bestią niżeli śliczną panienką.\nGdyby nie to, to to, ale jednak to powoduje, że nie to. Czyli nie podoba mi się ten opis.\nDobrze, to co mogłem wyłapałem, pewnie ktoś coś jeszcze znajdzie, jeśli będzie chciał.\nCo do fabuły. Pomysł fajny, kontrast między wyobraźnią bohatera, a brutalną rzeczywistością. Jednak sam kontrast mi jakoś nie wystarczył, chciałbym połączenia tego co on sobie wyobrażał, z tym co się wydarzyło. Tak mamy historię w historii, które nie mają ze sobą wiele wspólnego.\nA i jak dla mnie przydałoby się jakieś wytłumaczenie powodu zabicia tego grubaska, to że był skurwysynem to niezły powód, ale mimo wszystko nie wystarczający. Mówię to dlatego, że jedyny morał jaki nasuwa mi się z tej historii to fakt że nie warto być otyłym, bo jakiś chłopak, czy dziecko lubujące się w motylkach może cię zabić bez powodu. Prozdrowotne przyznam, ale chyba nie o to chodziło.\nDialogi - tatuś opowiada sztucznie (przydałoby się choć troszeczkę humoru, by podkreślić sielskość), policjant mówi trochę sztucznie.\nOgólnie, nie jest źle, przydałoby się trochę doszlifować to. Może ktoś ci da ogólniejsze rady, ja raczej nie mam kompetencji by ich udzielać.\nPozdrawiam i życzę dużo pomysłów\nA, bym zapomniał. Ostrzeżenie przed wulgaryzmami by się przydało.\nPostautor: slavec2723 » czw 29 wrz 2011, 22:44\nNiestety nie jest najlepiej. Z kilku powodów. I niestety, z tych podstawowych.\n-Krople deszczu spływały po jego drżącym ciele. Błoto sięgało mu za kostki.\nCzy nie lepiej byłoby napisać: Krople deszczy spływały po drżącym ciele. Błoto sięgało za kostki.\nPrzecież i tak w dwóch pierwszych zdaniach nie przedstawiasz bohatera. Jasne jest, że to po jego ciele będzie spływał deszcz. Za Kresem - kreśl niepotrzebne zaimki.\nGdzieś w oddali piorun przeciął niebo zostawiając po sobie głuchy huk.\nSłońce właśnie wschodziło\nTej sceny po prostu nie rozumiem. Najpierw burza, pioruny w oddali, błyskawica przecina nieboskłon, a tu ni z tego ni z owego, wschodzi słonko. Rozumiem, że chcesz wprowadzić kontrast, ale wydaje mi się, że nie tędy droga. Zdaje się, że nim minie burza, to wpierw przestaje padać deszcz, wiatr nieco słabnie, przegania chmury, słońce powoli wyłania się zza chmur. Taki opis pomógłby czytelnikowi wczuć się w scenę. A tak mamy - burza gdzieś w oddali, a słonko właśnie wstaje. Ja tego nie kupuję.\npiasku i krwi...\npewnego rodzaju niebyt sprawiał mu przyjemność.\nNie rozumiem, co to znaczy pewnego rodzaju niebyt. A są jakieś niebyty innego rodzaju?\nChłopak obudził się nagle z letargu i spojrzał za plecy, po czym upadł na kolana rozbryzgując błoto dookoła.\nPo pierwsze - jak jeszcze raz gdzieś przeczytam, że nagle... No naprawdę, nagle to, nagle tamto... Dla mnie (nie wiem jak dla innych) słówko nagle wcale nie wprowadza napięcia. Ba, jest pójściem na łatwiznę. Czy nie lepiej byłoby zbudować nastrój, a następnie zburzyć go, szybką akcją, reakcją głównego bohatera, niespodziewaną sceną... A tak po raz kolejny, nagle coś się dzieje, a ja z tytuły owej nagłości mam nagle przeżywać dreszcze. Po raz kolejny, nie kupuję.\nPo drugie - pomijając moją negatywną fiksację na punkcie słowa nagle - chłopak obudził się z letargu i spojrzał za plecy, po czym upadł na kolana - więc wpierw nasz bohater się budzi, później spogląda za plecy (co musi być strasznie niewygodne), a następnie pada na kolana - co jest jeszcze trudniejsze, jeśli weźmiemy pod uwagę, że leżał. Chyba, że przyjmiemy, że spał na stojąco - ale w tekście nic nie ma na temat lunatykowania bohatera.\nKażdy chciałby spędzić wakacje w tak ustronnym i zadbanym miejscu. Przed chatką stały potężne drewniane stoły, a po lewej stronie domku mały kamienny grill.\nOsobiście stwierdzam, że nie chcaiłbym spędzać wakacji w domku z potężnymi stołami i małym grillem. Wolałbym już potężny grill i krótkie ławki. Przynajmniej możnaby usiąść na przeciwko siebie. A tak to ledwo wlazłem za stół, a kiełbaska usmażona na grillu musi być mała. Co to za wakajce?\nObok ławek leżały zwłoki grubego mężczyzny w średnim wieku.\nZnów próbujesz wprowadzić kontrast. Nieskutecznie. Najpierw kuriozalny opis domku, jak podaje autor, w cichym ustronnym miejscu.\nPisarze budują nastrój. Nie można po prostu napisać, że okolica była ustronna! Trzeba to oddać! Najlepiej słowami, jeśli już bierzemy się za pisanie. Wprowadź do opisu drzewa, brak odgłosów cywilizacji, ludzi. Sama natura. Wtedy uwierzę, że miejsce było ustronne. Ty dajesz mi tylko informację! A przecież, to nie jest TVN24.\nCiało jego było ponacinane na podbrzuszu i w okolicach piersi.\nNiepotrzebny zaimek.Ciało było ponacinane na podbrzuszu.\nPodejdź no tutaj do mnie młody.\nNie! Albo podejdź, no tutaj. Albo podejdź tu, młod\nTo stworzenie jest magiczne – zmienił nagle ton głosu. Teraz był bardzo podekscytowany.\nZnów nagle. Aż dziw bierze, że nagła zmiania nie wzbudziła w chłopcu żadnej reakcji. Ot, ojciec ni z tego, ni z owego ulega ekscytacji. Zdarza się... Młody widać musiał być do tego przyzwyczajony.\nUbierali się bardzo kolorowo i nosili zmyślne fryzury.\nCo to są zmyślne fryzury? Jak dla mnie babol miesiąca. Wymyślne fryzury.\nKrólowa, była zakręcona na punkcie tych stworzeń,\nPrzypominam, że są to słowa ojca. A wypowiada się w stylu młodzieżowym.\nNastępnego dnia zwołał paziów z całego zamku i wręczył po szczypcie magicznej substancji. Kiedy obsypali się proszkiem, ulegli zmniejszeniu i przeobrażeniu w piękne, kolorowe motyle. Lepidosa akurat wtedy wychodziła z zamku na ogród. Widząc, co się dzieje straciła przytomność i upadła prosto w krzaki. Chłopcy przemienieni w motyle polecieli ku polanie, pozostawiając za sobą drobny pyłek.\nPodsumujmy: nie wprowadzasz czytelnika do swojego opowiadania, wszystko dzieje się nagle, ni ztąd ni z owąd. Po prostu, nagle. Niektóre ze zdań są niegramatyczne, inne po prostu kulawe. Źle się to czyta. Rozumiem cały pomysł na przechodzenie z jednej scenerii do drugiej, ale na to (pewnie jak i na wszystko w pisaniu) potrzebny jest warsztat. Ty go nie posiadasz.\nŻeby nie było tak drastycznie zaznaczę fragment, który mi się spodobał.\n„Dzieci i ryby głosu nie mają”, przypomniało mu się stare porzekadło. Właściwie to czuł się jak ryba… wyrzucona na ląd\nŁadnie współgra to ze zdaniami wcześniej, które mówią o czołganiu się bohatera przez błoto... Te słowa rzeczywiście opisują sytuację i odczucia bohatera.\nOd siebie powiem, że o wiele łatwiej ocenia się teksty innych osób, niż pisze własne. Także, nie załamuj się. Przede wszystkim czytaj. Dużo czytaj. Dużo pisz. Może coś, kiedyś....\nPostautor: Donnie » pt 30 wrz 2011, 11:44\nKiedyś nauczycielka wyzwała mnie za budowanie, za długich zdań. Teraz mam taki uraz i skracam je, widocznie za bardzo.\nMTszewski pisze: Powtórzonka. Poza tym paź królowej majestatyczny? Różni się od rusałki, to prawda, ale... Dobra, nic nie mówię...\nChciałem nadać mu bardzo pozytywny charakter. Tak w ogóle to interesuję się trochę motylami i uważam, że Rusałka pawik jest najładniejsza\nslavec2723 pisze: Czy nie lepiej byłoby napisać: Krople deszczy spływały po drżącym ciele. Błoto sięgało za kostki.\nFaktycznie lepiej. Wcześniej nie przyszło mi do głowy, żeby tak to ująć.\nslavec2723 pisze: Co to są zmyślne fryzury? Jak dla mnie babol miesiąca. Wymyślne fryzury.\nsynonimy: pomysłowy, kreatywny, wynalazczy, zmyślny, z inwencją\nantonimy: niepomysłowy, niekreatywny\nWydaje mi się, że dobrze użyłem tego przymiotnika, być może nie mam racji .\nDzięki serdeczne za wytknięcie mi błędów. Nie spodziewałem się tylu logicznych, co do samego stylu pisania, to nie dziwi mnie, że jest kiepski. Prawda, brakuje mi warsztatu. Ostatnio zaczynam nad tym pracować.\nMoże mojego fragmentu nie czytało się przyjemnie, za to wasze komentarze tak. Uśmiałem się jak nigdy. Wyciągnąłem również wnioski.\nPostautor: Martinius » pt 16 gru 2011, 10:30\nZakrzepła krew zdobiła jego policzki\nDwa zaprzeczenia. Jedno wynika z braku logiki, drugie raczej z okoliczności zaistniałych w tekście. Skoro pada deszcz, spływa po jego policzkach, to na tych samych policzkach nie mogła ona zakrzepnąć. I nie uważam, że krew zdobiła jego policzek (choć to poprawnie, to raczej nie pasuje do sytuacji).\nwłaśnie nicość była dla niego ukojeniem, pewnego rodzaju niebyt sprawiał mu przyjemność.\nUhm, albo robisz niewidzialny przeskok w czasie, albo tutaj jest też błąd logiczny: skoro szok (w jakim się znajduje) to nie może być uspokojony (ukojony, jak sugerujesz).\n- O kurwa. – Wyjęknął ze łzami w oczach. – Matko boska.\nbez kropki i małą literą - atrybut dotyczy formy wypowiedzi (wyjęknął)\nniezgrabnie. Gruby to raczej obraźliwe określenie. Proponuję:\nObok ławek leżały masywne zwłoki mężczyzny w średnim wieku.\nTwarz była niewidoczna, zagrzebana w mokrym piachu.\ntu bym raczej napisał o głowie - bo to ona całą jest zagrzebana, a stąd wiadomo, że i twarz jest niewidoczna (nie napiszesz o niej - nie widać jej - to pobudzi wyobraźnię).\n-Ariel! Ariel! – krzyczał mężczyzna odziany w zieloną koszulę i znoszone dżinsowe spodnie\nNadmiar słów. Zobacz na:\n- Ariel! Ariel! – krzyczał mężczyzna odziany w zieloną koszulę i dżinsy\nbo dżinsy to spodnie.\nA teraz podsumowanie kilku chwytów. Zobacz, co się powtarza i pomyśl, jak to usunąć:\nPrzestał już odczuwać wściekłość, teraz był w szoku i ronił łzy.\n- Co tam masz? – chłopiec był wyraźnie zaciekawiony.\n- Super! – Ariel był zachwycony opowieścią.\nPomysł wydaje się ciekawy, natomiast oprawa... brakuje w niej płynności, zacięcia opowiadacza, które powinno mieć od samego początku. Wprowadzasz nowe elementy, ale pomiędzy nimi odczuwam pewną pustkę, jakbyś silił się na tajemniczość, zamiast pleść tę opowieść. Obwiniam za te braki nie wypracowany styl. Liczne błędy ci wskazano, i owszem - jest ich tutaj dość sporo (pomijając przecinki, i zaimki) - ale większość można usunąć korektą własną, natomiast te logiczne trzeba rozpracować na poziomie konstrukcji tekstu, bo potem ciężko je odnaleźć. Mimo ciekawego pomysłu, czytało się źle.\nPostautor: Adrianna » pn 30 kwie 2012, 22:53\nStronę językową rozpracowali moi poprzednicy, więc daruję sobie. Już wiesz, co nie gra, co powinno pójść do poprawy.\nJa się w tekście trochę pogubiłam. Niby kontrast między wspomnieniami a rzeczywistością jest wyraźny, ale w momentach przejść coś się gmatwało.\nZabrakło mi też jakiegoś połączenia pomiędzy bajką ojca a tymi rzeczywistymi wydarzeniami. Dlaczego akurat paź królowej (poza skojarzeniem z łąką)? Sam kontrast między sielskim obrazem, a rzezią to chyba jednak trochę za mało.\nOgólnie odebrałam to jako zlepek scen. Przeskoki, niedopowiedzenia. To fragment, więc trudno wyrokować, jak samo zabójstwo było uzasadnione, ale tak na krótko metę ro niezbyt jasno to zapisane.\nDrażniły mnie momentami jakieś lekkie sprzeczności w opisach. Albo nie łapałam zmian sytuacji/kamery, albo coś tam nie grało. Tekst na pewno jeszcze do korekty.\nNie zamęczyłam się, ale też nie zostało we mnie zbyt wiele pozytywnych odczuć po tej lekturce.


Gonty - Katalog stron o-reklamuj.pl\nStawiając swój dom, albo naprawiając już obecny dobrze jest zatroszczyć się aby wszystkim zajęły się firmy z profesjonalnym podejściu do problemu. Dach, jako schron przez zjawiskami pogodowymi i różnymi innymi, jest jednym z najistotniejszych elementów, które trzeba wykonać w jak najbardziej sprecyzowany sposób. Grunt to specjalistyczna firma z równie odpowiedzialnymi za swoją pracę ludźmi. Obecny dostęp do produktów do pokrycia dachów jest ogromny, jednak powinno się podczas wyboru zwrócić uwagę na użycie papy, która jako tania i mocna będzie dobrym rozwiązaniem. Dla bardziej wymagających i troszczących się o styl nasze przedsiębiorstwo przedstawia pokaźną ofertę usług związanych z gontami, tak znanymi na południu kraju. Korzystanie z usług specjalistów gwarantuje idealny wynik naszej pracy i da klientom najlepszej jakości produkty w korzystnej cenie.\nSłowa kluczowe: , budownictwo, materiały, budowa, śląsk, papy, materiały budowlane śląsk, materiał, materiał budowlany, materiały budowlane, gonty\nJesteśmy młodą, prężnie rozwijającą się firmą, zajmującą się konfekcją silikonu wysokotemperaturowego, uniwersalnego oraz dystrybucją artykułów technicznych związanych z rolnictwem. W naszej ofercie znajdziecie Państwo całą gamę p...


historycy.org -> Lektorat matematyki przy studiowaniu prawa\nLektorat matematyki przy studiowaniu prawa, Temat kontynuowany od 2009 r.\nNr użytkownika: 51.929\nOd pewnego czasu zastanawiam się, czy matura z matematyki może być brana pod uwagę przy rekrutacji na studia prawnicze. Co wy o tym sądzicie?\nNr użytkownika: 41.467\nZ tego co wiem, to UJ już planuje wprowadzenie matematyki jako alternatywny przedmiot zamiast historii przy rekrutacji.\nA co o tym myślę? Jakoś nie wywołuje to we mnie negatywnych odczuć. Czemu nie otworzyć ścisłowcom drogi do tego kierunku? Uważam, że matematycy i tak nie będą masowo składać podań na prawo, bo i tak liczy się jeszcze wos przy rekrutacji.\nGdyby brali matematykę pod uwagę przy rekrutacji to humanistą byłoby się o wiele trudniej dostać na prawo.\nHumanistĄ może i byłoby trudniej, ale INTELIGIENTNYM łatwiej.\nPoza tym stwierdzenia typu humanista czyli nie znam w ogóle matematyki przyprawiają mnie o dreszcze.\nNr użytkownika: 37.153\nUW już opublikowało zasady rekrutacji na rok następny i wszystkich, którzy zdają maturę za rok i dalej obowiązuje matematyka, której wynik jest również brany pod uwagę przy postępowaniu rekrutacyjnym. Proponuje przeszukać też strony innych uniwersytetów.\nWedług mnie decyzja o wprowadzeniu matematyki obowiązkowej jest trafna, podobnie jak wymaganie tego przedmiotu przy rekrutacji na studia prawnicze. Całkowicie nie zgadzam się za to z 3-letnim liceum, trudno ogarnąć to wszystko w tak krótkim czasie.\nQUOTE(monika526 @ 13/06/2009, 19:57)\nDlatego matematyka powinna być traktowana na równi z historią np. Prawo, to nie kierunek zarezerwowany dla humanistów\nNr użytkownika: 24.473\nStopień akademicki: magister iuris\nZawód: Mlot na Fiskusa\nPrzy obecnym systemie nauczania prawa, dużo bardziej studentom przydaje się historia niż matematyka. Z matematyki jest na prawie jeno logika (i to dość okrojona), a z historii sporo rzeczy: prawo rzymskie, historia prawa, doktryny polityczne, filozofia itp. itd. Na UW 3 przedmioty historyczne (prawo rzymskie, historia prawa powszechnego i polskiego) + podstawy prawoznawstwa + logika to całość I roku studiów.\nSzczerze powiedziawszy, nie wiem czy bardziej żałosny jest prawnik, który nie zna całkowania, czy taki, który pyta: po co mi wiedzieć, co to jest jakiś "neminem captivabimus". Z tym drugim przypadkiem zetknąłem się osobiście i omal się nie rozpłakałem.\nPrawda jest też taka, że już w tej chwili na wielu humanistycznych kierunków istnieje możliwość wybrania sobie matematyki (opcjonalnie zamiast historii/WoSu) jako przedmiotu kwalifikacyjnego.\nNie sądzę, żeby na prawo matematyka była obowiązkowa. Trudno mi też powiedzieć, czy będzie opcjonalna. Nie wykluczałabym jednak tej opcji, moim zdaniem jest całkiem prawdopodobna.\nPoza tym zostaje sytuacja osób, które zdawały w tym roku maturę, a będą chciały rekrutować się na studia także w roku przyszłym. Te osoby matematyki w większości przypadków nie zdawały, a przecież muszą mieć równe szanse w dostaniu się na studia. Zapewne powstanie trzeci rodzaj rekrutacji (jak w przypadku osób ze Starą Maturą), co wiąże się dla uczelni z wydatkami. Proponuję na bieżąco monitorować sytuację.\nNr użytkownika: 46.869\nna UŁ jest geografia na prawo. XDDDDDdd\na nie wiecie jak będzie we wrocławiu? na stronie są zasady z tego roku. UAM UJ UW już ogłosiły zmiany, myślicie że jest szansa, że na UWr jeszcze coś się zmieni i będzie można mieć policzną rozszerzoną matme?\nNr użytkownika: 56.780\nniestety Twoje nadzieje okazały się płonne znalazłam uchwałe\nNr użytkownika: 43.726\nQUOTE(avalanche @ 17/07/2009, 16:40)\nMoim zdaniem tak. Nie wiem tylko, jak interpretować tę tabelę - czy matematyka i historia są obowiązkowe, czy należy wybrać albo matematykę, albo historię? Jak wy to interpretujecie?\nTutaj jest uchwała Senatu UWr o rekrutacji 2010/2011:\nQUOTE(avalanche @ 17/07/2009, 17:36)\nWiem, właśnie przeczytałem\nja interpretuje to tak, że liczą i to, i to. I teoretycznie jest do zdobycia przy tych warunkach 290. ALE. Tylko i wyłącznie w teorii, przynjamniej w moim odczuciu.\nA to dlatego, że kochane cke pozwala zdawać tylko trzy przedmioty R. Jeśli ktoś zdawałby i hire, i mate na rozszerzeniu to po pierwsze wyszedłby na tym jak zabłocki na mydle (bo opanować dwie kobyły na przyzwoity wynik plus jeszcze wos czy gegre to dość pracochłonna zabawa), po drugie przy takim wyborze jest się skazanym na zdawanie podstawy z języka, po trzecie takie rozwiązanie wybiorą jednostki (chocby dlatego, że ma się wówczas marne pole manewru) w skali kraju i to nie zmieni progu. Czy w praktyce dla 90kilku procent jest tak, że ma do zdobycia 240. Po prostu się wyrówna. Jeden zdolniacha zda matme na prawie maksa, inny zdolniacha histe na koło 80 i podstawe z matmy na powiedzmy 70. Mi tam odpowiada taki stan rzeczy.\nale czym się chwalę???


Tężnie w Ciehocinku – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Tężnie w Ciechocinku\nNa mapah: 52°53′10″N 18°46′56″E/52,886111 18,782222\nTężnie w Ciehocinku\nnr rej. A/1399 z 28.10.1958 i z 17.02.1981\nTężnia nr III zakończona wiatrakiem\nRozpoczęcie budowy 1827\nPołożenie na mapie Ciehocinka\n52°53′10″N 18°46′56″E/52,886111 18,782222\nTężnie w Ciehocinku – zespuł tżeh tężni solankowyh, wzniesionyh w XIX wieku w Ciehocinku, w wojewudztwie kujawsko-pomorskim. Jest to największa tego typu drewniana konstrukcja w Europie. Zespuł tężni i ważelni soli wraz z parkami Tężniowym i Zdrojowym stanowi Pomnik Historii.\nCiehocińskie tężnie zostały zaprojektowane pżez profesora Akademii Gurniczej w Kielcah Jakuba Graffa, w oparciu o źrudła solanki odkryte tu jeszcze w drugiej połowie XVIII wieku, hociaż miejscowa ludność wydobyciem i ważeniem soli zajmowała się już w XIII wieku na mocy zezwoleń danyh pżez Konrada I mazowieckiego.\nTężnia numer I o długości 648 metruw, pojemności 5000-5800 m3 i tężnia numer II o długości 719 metruw, pojemności ok. 6000-6300 m3 zbudowane zostały w latah 1824-1828, tężnia numer III o długości 333 metruw, pojemności ok. 2900 m3 powstała w 1859. Podstawę tężni stanowią wbite w ziemię dębowe pale w liczbie około 7000, na kturyh umieszczono spoczywa wanna o szerokości 9 m i głębokości 1 m. Nad nią znajduje się drewniana konstrukcja świerkowo-sosnową o wysokości 13 metruw na jażmah wypełnioną tarniną, po kturej spływa solanka. Ustawione w kształcie podkowy o łącznej długości 1741,5 metruw i każda o wysokości 15,8 metruw. Solanka o stężeniu 5,8% pompowana jest ze źrudła nr 11 (tzw. fontanna Gżybek) z głębokości 414,58 m i wtłaczana na szczyt tężni do specjalnyh korytek. Dalej solanka pżesącza się po ścianah tężni po tarninie spływa do wanny. Pod wpływem wiatru i słońca paruje, twożąc mikroklimat obfitujący w jod, sud, hlor, brom, dzięki czemu powstało tu naturalne, lecznicze inhalatorium.\nTężnie stanowią drugi etap w procesie produkcji soli gdzie następuje stopniowe zwiększanie stężenia solanki. Najmniejsze stężenie jest na tężni nr I (9%), tężnia nr III (16%) a największe na tężni nr II (30%), stąd solanka rurociągami płynie do ważelni soli (tżeci etap produkcji soli) gdzie produkowana jest sul, szlam i ług leczniczy. Pierwszym etapem w procesie produkcji soli jest pompowanie solanki ze źrudła nr 11 "fontanna Gżybek". Tężnie działają ruwnież niczym gigantyczny filtr powietża. W 1996 roku w szlamie i soli z tężni w Ciehocinku wykryto radioaktywne izotopy cezu (Cs-134 i Cs-137) pohodzące z katastrofy elektrowni jądrowej w Czarnobylu (1986), jednak ih stężenie w tyh produktah nie stanowiło zagrożenia dla zdrowia ludzi.\nW 2017 r. zespuł tężni i ważelni soli wraz z parkami Tężniowym i Zdrojowym został wpisany na listę Pomnikuw Historii.\nW 2019 Uzdrowisko Ciehocinek pozyskało z funduszy europejskih 15 mln zł na renowację tężni (całkowity koszt zadania: 21,6 mln zł). Projekt „Modernizacja i rozbudowa infrastruktury zespołu tężni w Ciehocinku” obejmuje remont tężni nr 1 (wymiana tarniny), tężni nr 3 (remont generalny: wymiana elementuw konstrukcyjnyh i wzmocnienie fundamentuw) oraz budynku pżepompowni solanki, a także ścieżek oraz terenu pży tężniah i pżepompowni. Pżeprowadzone zostaną ruwnież prace ogrodnicze terenuw zielonyh oraz zainstalowana zostanie instalacja do podświetlania tężni w poże nocnej. Prace, pżewidziane na okres mażec 2020 - grudzień 2021, rozpoczęto od tężni nr 3. Do remontu tężni nr 1 pżystąpiono we wżeśniu 2020.\nTężnia numer 3\nTężnia numer 1\nTężnia numer 2\nFragment tężni nr 3 podczas remontu. Widoczny brak tarniny służącej do odparowania solanki. 28 listopada 2020.\n↑ Ciehocinek.pl – Tężnie\n↑ IgnacyI. Tłoczek IgnacyI., Polskie Budownictwo Drewniane, Wrocław, Warszawa, Krakuw, Gdańsk: Ossolineum, 1980, s. 159-160, ISBN 83-04-00678-2 .\n↑ H. L. Oczkowski, i inni (1996) Chernobyl fall out in salt from Ciehocinek, Poland. Radiation Measurements 26(5): 743-745. (DOI:10.1016/S1350-4487(97)82890-9) ; http://repozytorium.umk.pl/handle/item/1635\n↑ 11 nowyh Pomnikuw Historii\n↑ Tężnie w Ciehocinku będą remontowane za prawie 22 mln zł\n↑ Tężnie w Ciehocinku do remontu. Za prawie 22 mln zł\n↑ Tężnie w Ciehocinku będą jak nowe. Remont trwa\nGaleria tężni w Ciehocinku\nWidok z kamery na Tężnie w Ciehocinku\nWirtualny spacer po tężniah w Ciehocinku\nZabytki w Ciehocinku\nTę stronę ostatnio edytowano 21 kwi 2021, 08:14.


W dniach 24-26 kwietnia 2009 odbędzie się trzeci już zlot członków klubu KIA 4x4. Miejscem spotkania miłośników off roadu będzie tym razem Karpacz. Firma Kia Motors Polska przygotowała dla swoich gości mnóstwo atrakcji na świeżym powietrzu. Ich założeniem będzie dostarczenie właścicielom i miłośnikom marki niezapomnianych wrażeń. Organizator przewiduje w tym roku obecność ponad 200 członków klubu wraz z rodzinami.\nW trakcie zlotu klubowicze będą mieli okazję podziwiać przepiękne górskie widoki oraz sprawdzić swoje umiejętności w terenie. W czasie weekendowego zlotu nie tylko będzie można spędzić czas z rodziną, ale także wymienić doświadczenia z posiadaczami takich samych samochodów. Ważne jest też, że będzie z kim porozmawiać o konkretach: zapytać kolegów czy przedstawicieli firmy o praktyczne porady.\nKlub miłośników samochodów KIA z napędem na cztery koła rozpoczął swoją działalność w 2007 roku. Obecnie liczy on już blisko 500 członków. Do klubu mógł i może się zapisać każdy posiadacz Sorento, Sportage'a czy Retony, niezależnie od rocznika auta, jego stanu czy wierności oryginałowi. Wystarczy wejść na stronę www.kia-4x4.pl, wypełnić formularz zgłoszeniowy a następnie przesłać go na adres 4x4@kia.com.pl. Każdy członek klubu otrzymuje imienną kartę członkowską, która upoważnia do zniżek na usługi serwisowe w autoryzowanych warsztatach KIA Motors Polska, zniżek na oryginalne części zamienne oraz do udziału w kolejnych zlotach.\nWięcej informacji i dokładny program zlotu można znaleźć na stronie www.kia-4x4.pl, kontakt: 4x4@kia.com.pl.


Zioła z własnego ogrodu na tarasie\nKrólewska sypialnia w oborze.\nDzieci oderwane od elektroniki, zaczynają przypominać nas sprzed lat :)\nRóżowa sypialnia gościnna\nMimo iż nie przepadam za żółtymi ścianami, ten odcień mnie urzeka. Sypialnia gościnna\nSalon i meble wygrzebane na starociach.\nRęcznie malowane ściany – tańsza wersja tapety\nSchody pomalowane w pasy przed weselem, cudownie się ścierają.\nKonie Rafała -gracza polo, w ciągu roku stacjonują w Warszawie. Wakacje spędzają z właścicielem.\nNieskromnie powiem, że jestem świetna w pingponga :)\nW czasie deszczu dzieci się nudzą ? Bzdura\nKolejna mini scenografia\nKreatywne dzieci part 2.\nStylizowane kafle, stare krzesło i dzbanek z targu staroci – czyli wiejski klimat w łazience\nWłaściciel na włościach :) Obora może być też miejscem ucieczki, kiedy chce się w spokoju poczytać.\nSiodła też mogą być częścią aranżacji wnętrz.\nDzieci zapraszają na imprezę :)


Szkolenie z firmą PFAHNL i Modeną\nPuratos dystrybutorem nadzień Pure Food\nPrzedsiębiorco, przekalkuluj odsetki\nW ostatnich dniach ZUS na swojej stronie internetowej (www.zus.pl) uruchomił „Kalkulator odsetkowy dla płatników składek”.\nTortownia.pl gra z Owsiakiem\nOj, będzie się działo! Ci, którzy zaproponują najwięcej, mogę wylicytować eksluzywne, indywidualne szkolenie z Tadeuszem Braneckim, mistrzem cukrowych kwiatów!\nStarbucks otwiera kolejne kawiarnie\nPopularna amerykańska sieć Starbucks otwiera w Polsce kolejne kawiarnie. Aktualnie funkcjonuje 20 lokali.\nZdrowe pieczywo w konkursie Wynalazek Roku 2011\nOkazuje się, że chleb jest produktem, który z powodzeniem może być przekształcany w produkt innowacyjny. Jak donosi naszemiasto.pl, wyłoniono laureatów konkursu na Wynalazek Roku 2011, organizowanego przez Poznań.\nJuż w lutym odbędą się pierwsze szkolenia dla branży piekarsko-cukierniczej. Temat na czasie to oczywiście znakowanie żywności.\nJaja zdrożeją o 20-30%\nPrognozowana podwyżka cen ma dwie przyczyny. Po pierwsze, drogie pasze sprawiły, że obniża się pogłowie kur niosek w całej Unii Europejskiej. Po drugie, nowe przepisy unijne nakazujące wymianę klatek dla kur.\nJakość handlowa pieczywa półcukierniczego\nZaniżona zawartość tłuszczu i cukrów, zaniżona masa w odniesieniu do deklarowanej oraz złe oznakowanie produktów – to główne uchybienia producentów pieczywa półcukierniczego. IJHARS po raz pierwszy przeprowadził kontrolę tego rodzaju pieczywa.


Meble łazienkowe - białe, drewnopodobne, wodoodporne - wyposażenie łazienek\nWszystkie Riho Simas Duravit Smania\nSpełniamy łazienkowe marzenia\nZachwycająca funkcjonalność z gwarancją najwyższej jakości\nNowoczesny minimalizm, elegancja klasyka, a może awangardowa stylistyka lub kosmiczny design futurystycznych kształtów? W salonie Max-Fliz znajdziesz meble łazienkowe zaprojektowane po to, aby zachwycać oryginalną stylistyką i optymalnie wykorzystywać każdy centymetr przestrzeni.\nSpacerując po naszych alejkach odwiedzisz kilkadziesiąt pokazowych łazienek w zjawiskowej aranżacji oraz wybierzesz meble, które wyróżniają się doskonałą jakością, oryginalną kolorystyką oraz unikalnym wzornictwem.\nNasza oferta łączy najnowsze trendy stylistyczne z praktycznymi rozwiązaniami, dzięki którym Twoja nowa łazienka stanie się funkcjonalna, bardziej przestrzenna oraz jak w lustrze - odzwierciedli wszystkie Twoje preferencje stylistyczne.\nWybierz salon Max-Fliz * - wybierz salon Max-Fliz -Kraków ul. Zakopiańska 58 - salon firmowyKatowice Al. Roździeńskiego 191 - salon firmowyWrocław ul. Mińska 60A - salon firmowy


Ojciec, czyli o Pieronku [Szymon J. Wróbel] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00094 009743 21563457 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Szymon J. Wróbel Liczba stron: 320\nISBN: 978-83-7779-509-5 Data wydania: 2018-10-05\nIN VERITATE — W PRAWDZIE biskupie zawołanie Tadeusza Pieronka\nKtokolwiek, gdziekolwiek i kiedykolwiek będzie czytał tę książkę, należą mu się na samym początku odpowiedzi na dwa ważne pytania: jak doszło do jej napisania i po co powstała? Spieszę więc z wyjaśnieniami. W marcu 2016 roku pracowałem nad swoim drugim filmem dokumentalnym pt. Z domu… W tym samym czasie odbywały się Dni Tischnerowskie w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku. Miałem przyjemność uczestniczyć w nich na zaproszenie bohatera mojego pierwszego filmu – pana Kazimierza Tischnera. Wieczorem spotkaliśmy się w kilka osób na kolacji, był między innymi Wojciech Bonowicz, rozmawialiśmy o księdzu Janie Kaczkowskim, którego stan zdrowia pogarszał się wówczas z dnia na dzień. Rozważaliśmy, ile dobra i pięknych myśli zostawi po sobie. Ostatecznie ksiądz Jan zmarł 12 dni po naszej rozmowie. Ale właśnie podczas tego spotkania Wojtek zauważył, że ostatnią nieudokumentowaną, a zarazem wielką postacią polskiego Kościoła jest biskup Pieronek i powinienem mu się bliżej przyjrzeć. Byłem wtedy myślami przy innym projekcie, nie miałem pomysłu na film o biskupie. Temat jednak powrócił, kiedy kilka dni później zadzwoniła do mnie pani Małgorzata Kasperek, dyrektor Przedszkola im. Władysława Pieronka w Radziechowach na Żywiecczyźnie. Stwierdziła, że skoro robię film o wysiedleniach z Żywiecczyzny w ramach tzw. Aktion Saybusch, to może zainteresują mnie dokumenty dotyczące wysiedlenia rodziny Pieronków. Pokazała mi wiele ciekawych materiałów, opowiedziała o ojcu księdza biskupa, panu Władysławie, dała do przeczytania kilka jego wierszy. To wszystko zrobiło na mnie duże wrażenie. Legionista, działacz społeczny i samorządowy… w trudnych czasach, na wojennych tułaczkach piszący wiersze! Historia taty musiała mieć duży wpływ na późniejsze losy synów, w tym Tadeusza – to była moja pierwsza myśl. A w głowie zaczęły układać się sceny nowego filmu. Później odbyłem wiele spotkań z kustoszem pamięci po tacie panem Mieczysławem Pieronkiem i jego życzliwą oraz pomocną żoną Barbarą. Dzięki serdeczności i wzajemnemu zaufaniu udało się zrobić film, który jest ważny i potrzebny, podobnie jak ważne są słowa biskupa Tadeusza Pieronka oraz jego chęć odpowiadania na najtrudniejsze pytania młodych ludzi, którym z Kościołem niekoniecznie jest po drodze. Książka powstawała równolegle. Wiedziałem, że mamy ciekawych bohaterów oraz historie, które nie wejdą do filmu, a nie powinny zostać zapomniane. Po premierze stwierdziłem, że ten materiał uzupełnimy o dodatkowe rozmowy z ludźmi, którzy mieli okazję poznać księdza biskupa, oraz, co bardzo ważne, nigdy niepublikowane wiersze Władysława Pieronka. W filmie pojawiają się szczątkowo, a tutaj dzięki uprzejmości rodziny można dotknąć twórczości taty pana Mieczysława i księdza biskupa. W tych wierszach jak w tafli wody możemy przyjrzeć się nie tylko emocjom i historii rodziny Pieronków, ale i dawnej Polski. Krzysztof Kieślowski mówił: „Robiłem filmy po to, żeby porozmawiać z ludźmi... Nie chciałem rozmawiać o byle czym, bo szkoda na to czasu i pieniędzy. Szkoda życia”. Uważam, że ta myśl Mistrza jest uniwersalna i ważna dla wielu twórców, w tym również dla mnie. Szeroko pojęta kultura, sztuka, bez względu na to, czy środkiem jej wyrazu jest film, książka, wiersz czy obraz, powinna być przestrzenią pobudzającą do myślenia, dyskusji ponad podziałami. Liczę, że ten projekt taki będzie. Z góralskim pozdrowieniem! Hej! Szymon J. Wróbel\n„BISKUPI CZUJĄ SIĘ TAK UTWIERDZENI NA SWOICH TRONACH, ŻE WIZJA KOŚCIOŁA SOBOROWEGO NIE JEST IM POTRZEBNA, BO MAJĄ WŁADZĘ. I UWAŻAJĄ, ŻE LEPIEJ MYŚLĄ NIŻ WSZYSCY CI, KTÓRYMI RZĄDZĄ, BO… SAM NIE WIEM – MYŚLĄ, ŻE MAJĄ NATCHNIENIE? TRZEBA BIĆ NA ALARM: BISKUPSTWA TO W POLSCE DWORY. A DWÓR I SŁUŻBA TO FAŁSZYWA WIZJA KOŚCIOŁA”. Biskup Pieronek dla „Gazety Wyborczej”\nNie jestem Woodym Allenem, żeby występować w każdym swoim filmie. Dlatego do rozmowy z biskupem wytypowałem Michała Lewandowskiego. Poznaliśmy się kilka lat temu, jego teksty nie były mi obce i miałem poczucie, że idealnie się do tego nadaje. Dostarczyłem mu materiały, kilka razy spotkaliśmy się, żeby omówić przebieg tej rozmowy. W końcu pewnego dnia w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie, na dużej scenie zaczęliśmy nagranie… Michał Lewandowski: Księże Biskupie, gdybym zapytał o najwcześniejsze wspomnienie z dzieciństwa związane z rodzinną miejscowością, najbardziej unikatowe, co by to było? Biskup Tadeusz Pieronek: To bardzo odległe czasy. Wspomnienia są, nie wiem na ile autentyczne, na ile zmyślone, dorobione do tej młodości. Pierwsze? Wielka zima. Było tak dużo śniegu, że ja – oczywiście wtedy malutki, więc to nie powinno dziwić – chodziłem takimi śnieżnymi korytarzami, które mi sięgały po głowę. Któregoś razu posadzono mnie na konia, żebym się przejechał, spadłem i potłukłem się. Pamiętam też, że w przedszkolu grałem żabę w przedstawieniu. Do tego się tylko nadawałem, bo byłem najmłodszy i najmniejszy. A wspomnienia związane z rodzicami? Pamiętam mamę, jak w czasie Wielkiego Postu śpiewała jedną z pieśni pasyjnych, już nie pamiętam dokładnie jej słów, ale to wówczas zrodziła się we mnie pierwsza myśl o kapłaństwie. Pewnego rodzaju skłonność ku religijności. Ojca nie pamiętam z tych najmłodszych lat. Rzadko bywał w domu. Kiedy rozpoczęła się II wojna światowa, wyjechaliśmy wozem z wioski do Starego Żywca, który później został zalany. Dziś, jak wiadomo, jest tam Jezioro Żywieckie. Tam nas ostrzelały samoloty niemieckie, ale szczęśliwie udało nam się wrócić do domu. To była panika. Przyszedł wróg i trzeba uciekać. Tylko gdzie? Bardzo wielu ludzi zachowało się w ten sposób, zabierając ze sobą jakieś tobołki. Niemcy dotarli do wsi bardzo szybko. Być może już na drugi dzień wojny. Pamiętam ich, zwłaszcza scenę, gdy weszli do naszego domu. To byli Ślązacy, którzy znali język polski. Siedziałem pod krzesłem obok stołu i trzymałem w ręce tłuczek do mięsa. Powiedziałem na głos, że: „Jo tego wasego Hitlera bił połkom łod miynsa”. To mogło się źle skończyć. Na szczęście oni tego nie usłyszeli, a któryś z rodziców szybko mnie stamtąd zabrał. Rodzice przed wojną zajmowali się… Ojciec prowadził sklep kolonialny z różnego rodzaju produktami, które były potrzebne na wsi. Sprzedawał żywność – stała na przykład beczka ze śledziami – jakieś materiały i podstawowe narzędzia rolnicze. Nie był to jedyny sklep we wsi, ale za to w centrum. Ojciec zajmował się dostawami towarów do sklepu. Praktycznie sklep prowadziła mama, pomimo innych licznych obowiązków, bo przecież wychowywała kilkoro dzieci, pracowała też w polu. Do pomocy przychodziła jakaś dziewczyna. Poważnym problemem było tzw. branie na burg, czyli na przysłowiowy zeszyt, gęsto zapisany, lista osób biorących produkty bez płacenia była dość długa. Ludzie wtedy biedowali. Poza tym uważano, że jak ktoś ma sklep, to jest bogaty i nie trzeba mu płacić. Mama należała do osób bardzo wrażliwych i czasem z tego powodu dostawała od taty reprymendę, że nie może tak często ulegać, bo my też musimy z czegoś żyć. Sklep musi się rozwijać i przynosić dochody. Gdy przyszła wojna, wszystko przepadło. Poza tym ojciec sprawował funkcję wójta w gminie Zabłocie. To część dzisiejszego Żywca z przyległymi wioskami, jak Radziechowy, Lipowa, Leśna, Ostre, Słotwina, Sienna. Żywiec był miastem zamkniętym dla Żydów na podstawie jakiegoś przywileju, natomiast mogli oni osiedlać się w Zabłociu i tam prowadzić interesy. Później była Szkoła Podstawowa w Radziechowach… Do szkoły podstawowej nie mogłem chodzić, bo akurat wtedy wybuchła wojna. Przed wysiedleniem rodziny zostaliśmy wraz z moim starszym bratem Mieczysławem wywiezieni do Kęt, do mojego wujka, czyli brata mamy, który pełnił tam funkcję proboszcza. Zdawaliśmy sobie sprawę, że czeka nas wysiedlenie, ponieważ niektóre wioski z okolicy zostały wysiedlone wcześniej. Myślę, że ojciec dość precyzyjnie wiedział, kiedy to nastąpi w Radziechowach. Wywieziono nas oraz ciocię z dwoma synami. Ciocia pochodziła z Radziechów. Była żoną polskiego oficera, który nie popierał marszałka Piłsudskiego i dlatego wysłano go na wschodnią granicę do Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP) w Kobryniu. Po 1935 roku wrócił do wojska i został przeniesiony do Poznania. Było chyba zrządzeniem Opatrzności Bożej, że w 1939 dostał się jako jeniec wojenny do niemieckiej niewoli i przebywał najpierw w Choszcznie (wówczas Oflag IIB Arnswald), a następnie został przeniesiony do Lubeki, gdzie przetrwał Offizierslager für kriegsgefangene Offiziere, jeden ze stu trzydziestu niemieckich obozów jenieckich, tzw. Oflag II D, skąd przysyłał listy. Po wojnie wrócił szczęśliwie do domu. Ciocia była z zawodu nauczycielką, w związku z czym mogła zająć się podczas okupacji naszym wykształceniem. Prowadziła tajne nauczanie. Prócz mnie i brata uczyła kilkoro innych dzieci, nie więcej jak dziesięcioro. Musieliśmy być dyskretni, bo przecież nas śledzono. Mieszkaliśmy najpierw na plebani, ale tam nie pamiętam, żeby była jakaś nauka. Gdy plebania została przeniesiona na peryferie miasta, ciocia mieszkała blisko kościoła w wynajętym domu z małym ogródkiem, do którego prowadziły wejścia z jednej i z drugiej strony. Tam przychodziliśmy na określoną godzinę, ale nigdy razem, by nie wzbudzać podejrzeń. W takiej prywatnej formie odbywaliśmy normalne lekcje z zakresu szkoły podstawowej, mnie udało się zrobić program do czwartej klasy. Pierwszy raz do normalnej szkoły w Kętach poszedłem po zakończeniu wojny i awansowałem po jednym dniu do klasy piątej. Już w kwietniu 1945 roku opuściliśmy Kęty. Poszliśmy z bratem na piechotę do Żywca, przez Porąbkę, pokonując drogę mimo wysadzonych mostów i niosąc ze sobą cały nasz dobytek. Wiedzieliśmy, że Radziechowy są już wyzwolone, bo Kęty zostały wyzwolone 28 stycznia, ale walki w Bielsku trwały jeszcze parę tygodni. Słyszeliśmy strzały i huk bomb. W Kętach przez pewien czas mieszkał rosyjski generał. Podobno bawiliśmy się z jego synem, który był w naszym wieku. Ubierał się jak ojciec w wojskowy mundur, nosił w kaburze atrapę pistoletu i wiódł prym w naszej grupie. Chociaż może nie był to prawdziwy syn generała, a tzw. syn pułku. Potem Rosjanie poszli dalej na front. W tamtym czasie chodziliśmy i zbieraliśmy broń, nie zdając sobie sprawy z zagrożenia. Pamiętam, że któryś z kolegów znalazł porzuconą rakietnicę, naładował ją i wystrzelił. Gdyby źle wycelował, mógłby kogoś zranić lub nawet zabić. To był czas, jak już weszli Rosjanie. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że taka zabawa mogła być groźna. Pamiętam, że raz złapali naszych chłopaków, wsadzono ich do więzienia i ogolono im głowy, ale na drugi dzień wypuszczono do domu. W czasie okupacji myśmy oczywiście bawili się w wojnę. To jest najlepsza zabawa dla chłopaków. Oprócz pasania krów, które było naszym najważniejszym zajęciem, trzeba się było jakoś rozerwać. Budowaliśmy chaty z gałęzi i przygotowywaliśmy broń palną, dziwną i niebezpieczną. Potrzebny był kawałek patyka albo deski podobnej do karabinu i do niej wkładało się szprychę od roweru, w którą nabijało się „siarkę”. Za Niemców prochu się nie dostało, ale mieliśmy „siarkę” z zapałek. Blokowało się ją ołowiem z pomnika św. Jana Kantego, który przed wojną stał na rynku, a po nadejściu Niemców został zburzony, ale części kolumn, na których był osadzony, zostały porzucone przy kościele farnym, a przy spojeniach kolumn zostało sporo ołowiu – z niego korzystaliśmy m.in. na odlewanie żołnierzyków, które potem malowaliśmy, oraz na „kule” do naszych „karabinów”. Podkładało się zapaloną świeczkę pod tę szprychę umieszczoną na drucie i po chwili odpalało. Niemcy nie zauważyli? Zauważyli. Na szczęście nie złapali nas. To były niebezpieczne zabawy, można było komuś strzelić w oko i naprawdę zrobić krzywdę. Nie było to roztropne, ale tak się działo. 1 września 1939 roku – pamięta Ksiądz Biskup ten dzień? Pamiętam ucieczkę wozem, na którym leżałem, i nalot samolotów niemieckich, których pewnie się wtedy bałem, jak inni. Trudno mi powiedzieć, czy to było dokładnie 1 września. Pamiętam jeszcze przedwojenne Wojsko Polskie maszerujące w uformowanym szeregu. Wtedy chyba pierwszy raz w życiu widziałem wojsko. Jak wyglądało życie w czasie okupacji? Mieszkaliśmy w piątkę na plebanii, na pierwszym piętrze, w sali, którą nam przydzielił wuj. To było sporej wielkości pomieszczenie z dużym stołem. Może jadalnia? Gdzieś tam po kątach nas rozmieszczono. Do dzieci należało pasanie krów od wiosny do jesieni. Były trzy krowy, o ile dobrze pamiętam, a jedna z nich nazywała się Krasula. To było poważne i odpowiedzialne zajęcie i swego rodzaju niewola, dlatego że musieliśmy to bydło wyprowadzać nie do ogrodu, który tam był koło domu i gdzie tylko w czasie świąt pasało się zwierzęta, ale trzeba było przeprowadzać je przez miasto w różnych kierunkach, tam gdzie były miejsca do wypasu. Jak się jedzie z Kęt w kierunku Porąbki – do dzisiejszego dnia stoi tam taki dom – chyba ze dwa kilometry trzeba było prowadzić te krowy, potem koło klasztoru Reformatów, obok cmentarza. Różnie. Trudność polegała na tym, że krowy trzeba było trzymać na uwięzi, by nie weszły w szkodę. Nie mieliśmy wówczas elektrycznych pasterzy, trzeba było iść z nimi i to wcale nie było łatwe. Wujek był księdzem… Wujek był księdzem, przed wojną prefektem bursy dla studentów w Chrzanowie. Dla nas był dobry. Nie mogliśmy na nic narzekać. Hołubił nas. Nie głodowaliśmy, ale też rarytasów nie mieliśmy. Pamiętam, że kiedyś na plebanię przyszła grupa czeskich żołnierzy współpracujących z Niemcami i któryś z nich dał mi czekoladę. To był rarytas. Mieliśmy tzw. przydziały. Ja chodziłem po chleb na rynek i czasem dostałem bułkę. To też było coś. Pamiętam, że z tych dostaw na kartki niekiedy otrzymywaliśmy kwargle. Bardzo dobry ser, gdzieś z okolic Bawarii. Do dziś można go kupić w Czechach. Dojrzewający złoty ser, który w przekroju przypomina znaleziony nad Bałtykiem bursztyn. Wtedy myśmy go dostawali w takim stanie, że trafiały się w nim czasem i robaki. Robaki się wyrzucało, resztę zjadało. Widocznie mi smakował, bo ostatnio jak wyjeżdżałem do Czech, to szukałem tego kwargla. Znalazłem. Smak jest porównywalny, tylko formy trochę mniejsze. Przedszkole ‒ 1939 r. Tadeusz Pieronek w pierwszym rzędzie pierwszy z prawej. Na środku w welonie Barbara Sapeta (późniejsza żona Mieczysława Pieronka)Archiwum rodziny Pieronków I komunia święta ‒ biskup w pierwszym rzędzie piąty od lewej, obok wujka ks. Jana Wolnego ‒ 1942 r.Archiwum rodziny Pieronków Wspominał Ksiądz Biskup o rywalizacji między wujkiem a innym księdzem… Domyślam się, o kogo chodzi. Zapewne o księdza Władysława Grohsa. Bardzo pozytywna postać. Na czym polegała ta rywalizacja wtedy między nimi, dziś nie mogę powiedzieć. Byłem świadkiem aresztowania księdza Grohsa przez Gestapo w domu pani Borgosz, gdzie mieszkaliśmy po wysiedleniu z plebanii razem z trzema innymi księżmi: księdzem Piątkiem, księdzem Schmidtem i właśnie księdzem Grohsem. Tutaj go znaleźli i zabrali do Oświęcimia. Przez krótki czas uczył mnie katechezy. Lekcje odbywały się w kaplicy św. Jana Kantego obok fary. Pamiętam, że na jednej z nich mój kolega Adam, rówieśnik i straszny nerwus, pokłócił się z nim, wstał, rzucił czapką o posadzkę i powiedział: ,,Mam tego dość! Zostanę Żydem!”. Jego brat Jacek był w wieku mojego starszego brata. Chodziliśmy do nich się bawić. Mieszkali na rynku. Ich ojciec był przedsiębiorcą – oczywiście nie w czasie okupacji – miał fabryczkę wyposażenia sportowego, tuż przed granicą Kęt z Nową Wsią. Była to rodzina państwa Bilczewskich, spokrewnionych z arcybiskupem Bilczewskim ze Lwowa. Jacek zginął na Mięguszowieckich Szczytach, a Adam zmarł w Murzasichlu, wracając z Tatr. Kiedyś, gdy byłem w Zakopanem, a chodziłem wtedy często po górach, jeden z przewodników przyniósł kominiarkę Jacka, którą znalazł właśnie pod Mięguszowieckim Szczytem. Taka była nasza młodość, bardzo koleżeńska z tymi ludźmi, z którymi przyszło nam współżyć w tamtych czasach. A konflikt między wujkiem a księdzem Grohsem… już wiem. Chyba chodziło o to, że kiedyś pasąc krowy w okolicach klasztoru Ojców Reformatów, poszliśmy do nich na jabłka. Oczywiście nielegalnie. Owoców nam nie brakowało, bo przecież były w ogrodzie plebańskim, ale pokusa okazała się silniejsza, zwłaszcza dla młodego chłopaka. Wiadomość dotarła do katechety i ksiądz Grohs zażądał, żeby nasz niecny występek wuj potępił na piśmie. Nie pamiętam, czy wuj to zrobił. Może tak, może nie. Ale chyba o to chodziło. To był drobny konflikt personalny, nic wielkiego. Ksiądz Grohs był kapelanem obwodu Armii Krajowej. Miał szczęście, bo przeżył obóz. To była bardzo pozytywna postać. Kardynał Sapieha polecił mu trudną misję dotarcia do więźniów w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, by można tam było odprawić mszę świętą i obdarzyć więźniów jakimś, choćby drobnym podarunkiem. W ten sposób stał się niebezpiecznym obiektem, wkraczającym w tajemnicę zbrodniczego obozu. Auschwitz było blisko, mieliście świadomość tego, co tam się dzieje? Oczywiście. Od Oświęcimia dzieliło nas kilkanaście kilometrów. Raz nawet pojechałem tam kupić buty. W Kętach widocznie nie było słynnych butów Bata, o których mówiło się: ,,buty Bata, papier, szmata”. Wtedy zobaczyłem kolumnę więźniów w pasiakach, których eskortowali mundurowi z karabinami i psami, bo oni z głównego obozu przechodzili codziennie do pracy w zakładach chemicznych i później tą samą drogą wracali, tylko w zmniejszonym składzie. Do dziś mam tę scenę przed oczami. Tych idących żołnierzy niemieckich z karabinami i psami prowadzących pasiaków. Poza tym byliśmy w Kętach ministrantami. Chowaliśmy – może nie za często – prochy tych, którzy zginęli w Auschwitz, wierząc, że są prawdziwe. Myślę, że żadne z nich nie były autentyczne. To był wielki przywilej, jeżeli komuś wydano prochy zmarłego, który tam zginął. Pamiętam zapach dymu, niemiły, słodkawy smród niesiony wiatrem wiejącym z tamtej strony w kierunku Kęt. Wspomina Ksiądz Biskup naloty aliantów bombardujących rafinerię w Czechowicach-Dziedzicach… To było częste zjawisko, zazwyczaj między godziną dziesiątą a dwunastą. Myśmy wtedy wracali z pastwisk do domu na obiad. Zaczynały się takim charakterystycznym szumem, wiedzieliśmy, że nadlatują. Trasa była niezmienna. Najpierw na Czechowice-Dziedzice, a właściwie na znajdującą się tam rafinerię Vacuum Oil Company, którą bombardowali. Potem lecieli nad Kętami na wysokości około dziesięciu tysięcy metrów, ostrzeliwani przez artylerię niemiecką, która nie sięgała tej wysokości. Na niebie widać było rozpryskujące się naboje. Charakterystyczny dym, rozprysk i koniec. Nie byliśmy świadkami strącenia żadnego samolotu. Po prostu nie sięgali dość wysoko. Alianci nie bombardowali obozu, tylko Dwory, czyli fabrykę chemiczną. Nie zniżali się, bo jak dziś tłumaczą, było to zbyt niebezpieczne. Samych Kęt nie bombardowali. Były w okolicy dwa przypadki strącenia samolotu. Jeden rozbił się w okolicach Bielan, w kierunku Oświęcimia, drugi w samych Kętach, bardzo blisko naszego pastwiska, w kierunku Porąbki. To już właściwie były ostatnie dni wojny. Pamiętam, że ludzie wyszabrowali z wraku, co tylko się dało. Wszystko się przydawało, każdy kawałek blachy. Jest głośna historia lotnika amerykańskiego, który dostał się do niewoli i został zabity… Myślę, że dotyczyła tego pierwszego strącenia. Piloci wyskoczyli z samolotu i Niemcy chyba wyłapali ich gdzieś w lesie. Dokładnie nie pamiętam, jak to było. Okres II wojny światowej to jest czas rozdzielenia się rodziny… To pamiętam z opowiadań. Mnie wywieziono do Kęt pociągiem. Wtedy jeszcze było to stosunkowo proste, tylko należało uważać, by nie wsiadać do wagonów zarezerwowanych dla Niemców, oznakowanych napisem „Nur für Deutsche”. Przyjechaliśmy do Kęt parę tygodni przed wysiedleniem. Samo wysiedlenie polegało na tym, że rankiem któregoś dnia wieś została otoczona przez Niemców z karabinami maszynowymi, szli od domu do domu i kazali mieszkańcom spakować się w ciągu kilkudziesięciu minut. Bydło było gromadzone w jednym miejscu, na jakimś placu. Najpierw ludzi wywozili w budach samochodów ciężarowych do Żywca, do Sokoła. To był taki publiczny budynek służący kulturze, żołnierce, tam przygotowywali się też sportowcy do zawodów. Wysiedleńcy przebywali w nim trzy dni. Potem ładowano ich na bydlęce wagony i wywożono. Wywózka moich rodziców z kilkoma siostrami odbyła się przez Łódź na Lubelszczyznę, właściwie na Podlasie. Tam zostali wyrzuceni z wagonów. Na miejscu czekały przygotowane wcześniej przez tamtejszą ludność i wójtów furmanki, które po kolei zabierały ludzi i wysypywały – bo inaczej tego nie można nazwać – przed docelowymi domami. Moim rodzicom z piątką dzieci, z których najmłodsza z sióstr miała pół roku, dostał się dom we wsi Stępków. Umieszczono wysiedleńców w komorze bez mebli, w drugim pomieszczeniu mieszkali właściciele. Przykre było to, że ludność tamtejsza początkowo postrzegała wysiedleńców jako bandytów. Taką opinię o nich szerzyła niemiecka propaganda. Z czasem miejscowi przekonali się, że to kłamstwo. Pierwsi na te tereny przybyli przesiedleni ludzie spod Poznania, potem właśnie Żywiecczyzna, która została osiedlona w kilku miejscach Podlasia. Jedna z moich sióstr została w Rzeszy, druga uciekła z łapanki na roboty do Niemiec i wróciła na Żywiecczyznę z drugą siostrą, którą zabrała z Parczewa, bo po pewnym czasie właśnie tam przenieśli się rodzice ze Stępkowa. W tym Parczewie nieźle sobie radzili. Ojciec pracował w spółdzielni, ciął szkło, chwytał się każdego możliwego zajęcia. Mama w tym okresie dwa razy przeszła „zieloną granicę” koło Makowa Podhalańskiego, żeby spotkać się z nami w Kętach. Po wojnie wróciliśmy do domu. Najpierw pieszo do Żywca, gdzie mieszkała najstarsza siostra Władysława, a następnego dnia dostaliśmy tzw. korkę, czyli wózek na dwóch kołach, na który załadowaliśmy nasze bagaże i dojechaliśmy do zrujnowanego domu w Radziechowach. Na miejscu była już druga siostra Marysia, a w połowie maja wróciła reszta rodziny z Podlasia. Pamiętam, że młodsze siostry mówiły do mnie i do brata „wujku”. Jakie było to pierwsze spotkanie… Serdeczne. To nie ulega wątpliwości. Poczuliśmy się bezpieczni, chociaż nieco na wyrost. Paradoksalnie nie mam na myśli stacjonujących wówczas Rosjan, bo oni nam nie zagrażali. Nie mogliśmy się czuć bezpiecznie z uwagi na nowy rząd. Reżim, który niszczył wszystko, co miało indywidualną rysę. Ojciec przyzwyczajony do aktywności zawodowej ponownie otworzył sklep. Bardzo szybko wykończyli go domiarami. To były rzeczy, które się w głowie nie mieszczą. Nieustanne kontrole i domiar, czyli kontrybucja przewyższająca możliwości właściciela sklepu czy przedsiębiorcy. Rzemiosło i handel zostały zniszczone. Ojciec, ponieważ przed wojną był legionistą i należał do partii politycznych, automatycznie stał się wrogiem ludu. Podporządkowanie się nowemu systemowi w jego przypadku nie wchodziło w rachubę. Po powrocie z wojny mówiliście różnymi językami… Były trzy języki. Myśmy mówili po ,,pańsku”. Uczyła nas ciocia, która, jak już mówiłem, była nauczycielką. Język polski stawiała na pierwszym miejscu. Trzeba było mówić ładnie po polsku i dlatego nie miałem z tym problemów. Rodzina, która wyjechała na Podlasie, mówiła raczej po małopolsku, po ,,radziechowsku”, ale po powrocie mówili czystszą polszczyzną z Podlasia ze szczególnym akcentem. Gwara miejscowa, której ja uczyłem się już po wojnie, rozmawiając z ludźmi ze wsi, bardzo mi się podobała. Dziś, chociaż wciąż ją rozumiem, to nie potrafiłbym już się nią posługiwać. Znam pojedyncze zwroty, jak np. ,,Godos, godos, a gynsi ci pympek scypiom?”, co mniej więcej znaczy: „Smarkaty jesteś, a zabierasz głos?”. W 1961 roku odwiedziłem w Stanach Zjednoczonych stryjów, którzy mieszkali tam od bodajże 1910. Wyjechali jeszcze przed I wojną światową. Jeden z nich był fotografem, a drugi pracował w kopalni i fordowskich fabrykach. Ten pierwszy nie miał nic przeciwko integrowaniu się z Amerykanami, natomiast drugi, jak to góral, był niechętny. Jak przyjechałem tam, to jego żona, stryjenka, mówiła tylko po polsku, właśnie radziechowską gwarą. Kuzynki również posługiwały się góralszczyzną. Zresztą bardzo dobrze. Pomimo upływu lat język angielski nie wyparł rodzinnego. Gwara pozostała. Piękna rzecz. W Polsce utraciliśmy ją przez powszechność telewizji. Myślę, że to było wielkie zaniedbanie, bo należało ją chronić, przecież to jest bogactwo miejscowej kultury. Jest rok 1945. Wracacie do rodzinnego domu. Jak on wyglądał? Dom w czasie wojny został zamieniony na wyszynk. W miejscu kuchni znajdowały się blaty obite blachą. Sprzedawano piwo i lokal był dostępny dla Niemców. Wszystko zostało zniszczone. Siostra, która przyjechała tam wcześniej od nas, postarała się o jakieś meble. Wtedy, w tych pierwszych dniach po latach przeżytych w warunkach okupacyjnych, więcej do szczęścia nie było nam potrzebne. Trzeba było kontynuować naukę… Naukę trzeba było rozpocząć. Poszedłem do szkoły, dziś tam jest przedszkole. Ale jaka to była szkoła, jeżeli zaczynała się w połowie, czy też pod koniec kwietnia i trwała do połowy lipca lub początku sierpnia? To był cały rok piątej klasy. Pamiętam, że przeżyłem wtedy chwilę zwycięstwa. Byliśmy w klasie, gdy usłyszeliśmy bębny i trąbki, pozwolono nam podejść do okien i ogłoszono, że wojna się skończyła. Pojawiła się radość, ale myśmy byli wolni już wcześniej, gdy Niemcy odeszli z tych terenów. Potem było gimnazjum w Żywcu… Brat mój, gdy ukończył szóstą klasę, poszedł do gimnazjum. A ja po piątej klasie musiałem iść do szóstej, po której już nie można było iść do gimnazjum, bo nastała reforma socjalistyczna tzw. jedenastoklasówek. Musiałem iść do siódmej, ósmej, dziewiątej, dziesiątej i jedenastej klasy. W sumie kolejnych pięć lat. Wbrew pozorom wygrałem na tym, bo dogoniłem w dziewiątej lub dziesiątej klasie brata dwa lata starszego ode mnie. Do szkoły w Żywcu dojeżdżałem pociągiem. Stacja PKP w Radziechowach oddalona była od domu około dwa kilometry. Przejazd pociągiem trwał krótko, ale trzeba było jeszcze ze stacji w Zabłociu przejść pieszo do gimnazjum następne dwa kilometry przez cały Żywiec. Robiliśmy codziennie wyścigi, kto pierwszy dotrze do szkoły, albo do domu, kiedy wracaliśmy. Jako młodzi ludzie, można powiedzieć, ćwiczyliśmy intensywne marsze. Gorzej, gdy pociąg nie jechał, zdarzały się mrozy lub burza i trzeba było iść pieszo z Żywca do Radziechów. W domu czekał na nas obiad zostawiony na piecu w tzw. rurze, jak to mówiono: ,,chuścionkom przykryty”. Zjadaliśmy ciepły posiłek i szliśmy pracować w polu, zwłaszcza w okresie letnim, w sezonie prac polowych. Taka była rzeczywistość. Wtedy jeszcze panowało dziwne przekonanie, że my – ze wsi – jesteśmy gorsi. To były takie początkowe zagrywki między nami a miastowymi, z którymi później szybko się zbrataliśmy. Na wysiedleniu w Parczewie. Od lewej Paulina Pieronek, córka Jagwiga i Anna. Władysław Pieronek i córka Czesława. 1943 r.Archiwum rodziny Pieronków I komunia święta Tadeusza Pieronka. Od lewej Tadeusz Pieronek i jego przyjaciel Igancy Tobiasiewicz. Kęty 1942 r.Archiwum rodziny Pieronków Podczas pasania krów. Kęty w okresie okupacji. Od lewej: Tadeusz Pieronek, Mieczysław Pieronek, ich ciocia Rozalia WolnyArchiwum rodziny Pieronków Jak Księdzu Biskupowi szła nauka? Matematykiem nie byłem i nie będę. Bardzo lubiłem język polski i historię, z której miałem bardzo dobre oceny, chociaż kiedyś zdarzyło mi się być wywołanym do odpowiedzi – miałem pokazać granice zaborów na mapie geograficznej – i pomyliłem się. Dostałem wtedy ocenę dostateczną, co dla mnie stanowiło straszną karę. Ale raczej w szkole nie miałem trudności. Przechodziłem z klasy do klasy. Lekcje były na różnych poziomach, choć ogólnie był on wysoki, bowiem wtedy jeszcze uczyli nas profesorowie przedwojenni. Dopiero w dziewiątej klasie zaczęli napływać nowi dyrektorzy i profesorowie z nadania politycznego. Najgroźniejsza była nauka o Polsce i świecie współczesnym z uwagi na propagandę, która lała się strumieniami. Pamiętam takiego profesora od sportu, który wzywał nas z kolegą na dywanik i mówił: ,,Pieronek, Sapeta, dlaczego nie wstąpiliście do Związku Młodzieży Polskiej?”. Odpowiadaliśmy: ,,Panie profesorze, przepraszamy, ale my należymy do harcerstwa (ZHP) i uważamy, że nie możemy być w dwóch organizacjach jednocześnie”, na co on stwierdzał: ,,Siadajcie, osły!”. Skończyło się na tym, że nowy dyrektor zobowiązał się wpisać wszystkich uczniów do ZMP, oczywiście nie pytając ich, czy chcą wstąpić, czy nie. W ten sposób i ja się tam znalazłem. Nigdy żadnej legitymacji nie miałem, co zresztą odbiło mi się czkawką w 1961 roku, kiedy chciałem wyjechać do Stanów Zjednoczonych. W konsulacie amerykańskim w Warszawie na którymś etapie spokojnej rozmowy konsul zapytał mnie, dlaczego chcę wyjechać do Ameryki, skoro należałem do ZMP. Więc mu odpowiedziałem, że skoro ma tego typu informację, to zapewne też wie, jak do tej organizacji trafiłem. Nic nie odpowiedział, postawił pieczątkę na dokumencie i dostałem wizę. Zdarzały się w szkole podstawowej lub później, w jedenastoklasówce, jakieś sympatie? Ja, że tak powiem, od dziecka byłem już ustawiony w tej materii. Dziewczyn w szkole, z którymi się kolegowałem, mieliśmy sporo. Ale zawsze czułem, że nie nadaję się na męża. Nie interesowały mnie tego typu związki. Byłem mały, niepozorny, myślałem sobie: ,,kto by chciał takiego Pieronka?”. Raz tylko zatańczyłem z dziewczyną walca. Było to po maturze. Już nie pamiętam z kim. Kiedy pojawiła się pierwsza myśl o kapłaństwie, seminarium duchownym… To wiedziałem już dawno, od dziecięcych lat. Długie lata byłem ministrantem, najpierw w Kętach, potem w Radziechowach. Myśl o seminarium pojawiła się przed maturą. Do Radziechów w tym czasie przyjeżdżał pewien cysters pomagać w duszpasterstwie. Dowiedziawszy się o moich zamiarach, poprosił mnie na rozmowę. Zaczął opowiadać, jak to pięknie jest właśnie u nich. Mają wspaniały klasztor w Mogile, z krużgankami, gdzie spacerując, można przy odrobinie szczęścia spotkać opata i ucałować jego pierścień. Zbuntowałem się, słysząc o tym pierścieniu i zacząłem unikać kontaktów z cystersami. Właściwie to nigdy ich nie szukałem specjalnie. Początkowo myślałem o jezuitach, ale nie byłem przekonany co do własnej mądrości, a wydawało mi się, że jest to zakon naukowców. Później myślałem o misjonarzach w Krakowie, w końcu wybór padł na seminarium diecezjalne. Nie byłem w tej decyzji osamotniony, więc raczej nie budziła ona sprzeciwu. Razem ze mną do seminarium poszło jeszcze kilku moich kolegów z gimnazjum. Przed maturą trzeba było podać preferowany kierunek studiów, napisałem więc: geografia z astronomią. Gdybym napisał teologia, to być może matury bym nie zdał. Takie były czasy. To był 1951 rok, ja byłem zbyt młody, do matury musiałem mieć roczną dyspensę państwową, nie mogłem być wyświęcony, bo mi brakowało półtora roku, dlatego po teologii posłano mnie na studia prawnicze do Lublina i po upływie wymaganego czasu zostałem wyświęcony też z roczną, papieską dyspensą. Jak wyglądało w tamtych czasach wstąpienie do seminarium? Pomimo że przeżywałem to ogromnie, bardzo dobrze wspominam tamten czas. To może się wydawać dziwne, ale ja przyjąłem pewnego rodzaju reżim życia w sposób naturalny. Nie było to łatwe, ale uświadomiłem sobie, że skoro decyduję się na taką, a nie inną drogę życia, to muszę ponosić odpowiedzialność. Dzień był rozpisany na godziny. Było na przykład studium milczenia dwa razy po półtorej godziny w ciągu dnia. Obowiązywał nas zakaz wychodzenia na miasto. Nieraz udawało się uzyskać zezwolenie, żeby wyjść na zakupy, ale prawdę mówiąc, nie było co kupować. Dwa razy w tygodniu były wyjścia organizowane na trzy sposoby: wyjście dowolne z wybranym towarzyszem, wyjście dowolne z wyznaczonym towarzyszem i wyjście do określonego miejsca w takich samych układach, nigdy samotnie. To może się wydawać głupie, ale ja wyjaśnię, na czym polegała mądrość tych zasad. Nas w seminaryjnym zespole było czterdziestu siedmiu na pierwszym roku, ja byłem najmłodszy, miałem 17 lat, a najstarszy miał 43 lata. To byli różni ludzie, przeszli wojnę, niektórzy byli z frontu drugiego korpusu, zdarzali się partyzanci. Od starszych alumnów można się było wiele nauczyć. Chodziło też o to, żeby z każdym się spotkać i porozmawiać, nawet z tymi, z którymi nie sympatyzowaliśmy. To kształtowało charakter. Jak wyglądał przykładowy dzień w seminarium? Rano pobudka. Obowiązywało nas tzw. silentium sacrum, czyli święte milczenie. Szliśmy do kaplicy, gdzie odmawialiśmy ranny pacierz, później pół godziny rozmyślania i msza święta, po której szliśmy w milczeniu do refektarza na śniadanie. Spożywanie posiłków odbywało się w ciszy lub z dzwonkiem, wtedy dozwolona była rozmowa. Wracaliśmy na chwilę do kaplicy i wychodziliśmy z gmachu na zajęcia. Wykłady trwały do obiadu. W 1951 roku umieszczono nas w Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego, ale sale wykładowe były rozsypane po całym Krakowie. Przy alei Mickiewicza, tam gdzie mieściło się seminarium śląskie, w Naukowym Instytucie Katolickim na ul. Sławkowskiej przy Plantach, na tzw. Sikorniku przy placu Sikorskiego i na samym uniwersytecie. Tam udostępniano nam największą salę, bo nas było mnóstwo, siedzieliśmy nawet na podium katedry, obok wykładającego profesora, jak u stóp Gamaliela. To trwało trzy lata. Później, gdy w 1954 roku wyrzucili teologię z Uniwersytetu Jagiellońskiego, musieliśmy sobie jakoś radzić w naszych salach seminaryjnych. Księże Biskupie, wspomniał Ksiądz kiedyś, że groziło Księdzu wyrzucenie z seminarium, co to za historia? To były chłopięce wybryki, z których faktycznie jeden mógł mieć poważne konsekwencje. W tamtym czasie klerycy nosili tonsurę*. Przełożeni ściśle przestrzegali tego zwyczaju i sprawdzali, czy przez przypadek nie zarosła. Ja kiedyś na tak zwanej rekreacji, była to godzina po obiedzie, w czasie której spacerowaliśmy po niewielkim ogródku, w słoneczny dzień, dysponując szkiełkiem powiększającym, zaproponowałem koledze, że mu wypalę tonsurę. Tak też zrobiłem. Zaczęło się dymić, zobaczył to przez okno rektor, wezwał mnie do siebie i chciał wyrzucić. Oczywiście nie zamierzałem spalić seminarium czy zrobić koledze krzywdy. Innym razem, w drodze na wykłady do seminarium śląskiego naprzeciw Biblioteki Jagiellońskiej, w mijanym kiosku kupiliśmy cukierki. Były one pakowane w woreczki celofanowe. Słodycze zjedliśmy, a opakowanie po cukierkach zostało. Kiedyś, podczas obiadu, w trakcie lektury jakiejś książki, a był to czas milczenia, nadmuchałem taki woreczek, uderzyłem nim o stół i rozległ się huk. Dostałem upomnienie i zagrożono mi, że jeżeli tego rodzaju wybryki się powtórzą, zostanę usunięty z powodu mojej niedojrzałości. Więcej tego typu zdarzenia nie miały miejsca. Co Księdzu Biskupowi sprawiało największą trudność w seminarium? Z pewnością łacina, ponieważ w gimnazjum lekcje łaciny miałem raczej nietypowe, by nie rzec: dziwne. Uczył nas profesor, który znał wiele języków, ale nie umiał przekazać tej wiedzy. Na ostatnim roku, po którym trzeba było zdać egzamin końcowy z tego przedmiotu, miałem już profesorkę, która bardzo dobrze uczyła. Natomiast podstawy gramatyki, których nie udało mi się opanować w początkowych latach, nadrobiłem dużą ilością tekstów łacińskich, których nauczyłem się na pamięć wraz z ich analizą. Wykułem je po prostu na blachę. Niektóre do dzisiejszego dnia pamiętam. W konsekwencji muszę powiedzieć, że pokochałem łacinę, ale wtedy nie byłem jej pewny. Natomiast uczący nas w seminarium łacinnik nauczył nas poprawnego akcentowania. Akcenty łacińskie pamiętam do dzisiejszego dnia prawie że perfekt. Do dziś się oburzam, jeżeli aktorzy występujący w reklamach źle akcentują słowa i robią błędy. Później, studiując prawo kanoniczne w Lublinie, miałem do czynienia ze źródłami w języku łacińskim, więc podreperowałem ten język. Kiedy pojechałem do Rzymu, to w Studium Roty Rzymskiej musieliśmy pisać wyroki, takie na trzydzieści stron, oczywiście po łacinie. Nawet brałem tam dodatkowe lekcje łaciny u pewnej Argentynki. Ciągle ta łacina była moją piętą achillesową. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej * Tonsura (łac. strzyżenie) – wygolony krążek obejmujący ciemię (w zakonach, jak np. dominikanie, franciszkanie, karmelici) lub całą głowę (jak np. u kamedułów); włosy okalające wygolone miejsce miały przypominać koronę cierniową.\nCopyright © 2018, Szymon J. Wróbel Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw. ISBN: 978-83-7779-509-5 Projekt okładki: Zuzanna Malinowska Studio Zdjęcie na okładce: Andrzej Banaś Wybór wierszy i fotografii: Szymon J. Wróbel Opracowanie redakcyjne: Wydawnictwo MG Korekta: Jolanta Stal www.wydawnictwomg.pl kontakt@wydawnictwomg.pl handlowyMG@gmail.com Na zlecenie Woblink woblink.com plik przygotowała Anna Jakubowska\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ojciec__czyli_o_Pieronku-ebookRO/p00621357i006" target="_blank" title="Ojciec, czyli o Pieronku [Szymon J. Wróbel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ojciec, czyli o Pieronku [Szymon J. Wróbel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rolety - Budvar\nStrona główna / Rolety\nPoznaj rozwiązania na miarę Twojego domu, dopasowane zarówno do nowych, jak i już istniejących budynków.\nDodatkowa ochrona Twojego domu\nRolety okienne zapewniają domownikom intymność i bezpieczeństwo. Stanowią także dobrą izolację cieplną, a co za tym idzie w okresie zimowym przyczyniają się do zmniejszenia kosztów utrzymania ciepła w budynku, natomiast latem, podczas upałów zapewniają w mieszkaniu przyjemny chłód.\nW zależności od wybranego rodzaju rolet, można je dostosować do każdego rodzaju budynku. W naszej ofercie znajdą Państwo 3 rodzaje rolet:\nElewacyjne– sprawdzą się w nowym budownictwie oraz przy modernizacji budynków już istniejących. Skrzynka rolety montowana jest na murze lub we wnęce okiennej i jest widoczna od zewnątrz budynku. Decyzja o ich zastosowaniu może być podjęta w dowolnym momencie.\nNadstawne– podobnie jak rolety elewacyjne znajdują zastosowanie w nowym budownictwie oraz przy modernizacji budynków już istniejących. Skrzynka rolety nakładana jest na okno, a następnie wraz z nim montowana we wnęce okiennej. Decyzja o zastosowaniu tych rolet powinna zostać podjęta na etapie projektu lub podczas wymiany stolarki okiennej. Rolety nadstawne dostosowane są do wszystkich typów okien, balkonów oraz rozwiązań tarasowych dostępnych w ofercie Budvar Centrum.\nPodtynkowe- Skrzynka montowana jest w odpowiednio przygotowanej wnęce, instalowana po zamontowaniu okien, a przed ociepleniem budynku. Skrzynka rolety chowana jest więc w murze, a następnie zabudowywana, dzięki czemu staje się niewidoczna. System rolet podtynkowych znajduje zastosowanie wyłącznie w nowym budownictwie. Decyzja o zastosowaniu tego rozwiązania musi zostać podjęta na etapie projektu.


Ruch Aptekarzy Polskich opublikował opracowanie struktur własnościowych aptek | mgr.farm\nRuch Aptekarzy Polskich opublikował opracowanie struktur własnościowych aptek\nRuch Aptekarzy Polskich opublikował struktury własnościowe aptek w Unii Europejskiej oraz limity geo- i demograficzne.\nStruktury własnościowe aptek w UE\nZ danych opracowanych przez Ruch Aptekarzy Polskich wynika, że jedynie w dziesięciu państwach członkowskich, właścicielami aptek mogą być osoby nie posiadające wykształcenia farmaceutycznego, a są to m. in. Belgia, Irlandia, Malta, Holandia czy Portugalia.\nZdecydowana większość państw członkowskich, co najmniej od kilku lat, w swoich przepisach wymaga, aby większość udziałów apteki była w rękach farmaceuty. Natomiast geografia aptek jest określona ścisłymi przepisami zastosowanymi przez prawie połowę państw UE.\nOprócz tych przepisów, poszczególne kraje zastosowały inne, mające na celu stworzenie dobrze funkcjonującego rynku aptecznego, na potrzeby danego kraju. Z tego powodu Bułgaria wprowadziła całkowity zakaz tworzenia sieci, podobnie jak Portugalia, w której podmiot może prowadzić maksymalnie 4 placówki. W Niemczech filie mogą powstawać tylko tylko w tym samym lub sąsiednim powiecie, co apteka wiodąca. Włosi natomiast, w swoich przepisach, zakazali właścicielom placówek prowadzenia jakichkolwiek innych działalności gospodarczych. W Wielkiej Brytanii pieczę nad ilością aptek i ich geografią sprawuje Primary Care Organization, która jest organem decyzyjnym również w kwestii otwarcia nowej apteki, do którego dojdzie, jeśli organizacja uzna to za uzasadnione.\nOpracowanie znajdziecie tutaj\nŹródło: Ruch Aptekarzy Polskich


Upadek cywilizacji na naszych oczach (2) | Się Myśli\nHome Kultura Upadek cywilizacji na naszych oczach (2)\nKiedy jesteśmy w hiszpańskich enklawach, położonych w Północnej Afryce na terenie obecnego Królestwa Maroka – Melilli i Ceucie, to zobaczymy nieprzerwany strumień Afrykanów, Berberów, Arabów – zmierzających do Europy. Miliony uchodzą z pasa subsaharyjskiego, gdzie od wieku trwa tragedia. Do tego nakładają się wojny, wywołane przez atlantyckie satrapie demokratyczne, które wysłały swoje dzikie hordy celem zrabowania tych krajów oraz usunięcia niewygodnej im władzy na północy Afryki. Lecz działalność dzikich hord z atlantyckich satrapii demokratycznych nie jest naszym tematem. Ma duży wpływ na to, co się tam dzieje, lecz stanowi tylko benzynę, wlaną do ognia.\nUchodźcy nie widzą w rozmowach możliwości życia w subsaharyjskim pasie, albowiem życie tam zanika. Swoją przyszłość widzą w Europie, która dla nich jest jedynym rozwiązaniem. Co ciekawe, na ogół posługują się oni językami metropolii kolonialnych. Znają ich literaturę, historię, geografię i system polityczny. Dlatego pod względem językowym i kulturowym nie mają problemu zaadaptowania się w kraju metropolitalnym. Satrapie demokratyczne po obu stronach północnego Atlantyku utworzyły model państwa socjalnego, który sam w sobie jest destrukcyjny, prowadzący do upadku, ale nas interesuje strona totalitarna tegoż systemu, która wyklucza wolność, a tym samym tworzy getta. One tworzone są przede wszystkim dla przybyszów z krajów kolonialnych. Oczywiście, takie kraje jak Chiny czy Indie, obecnie należące do potęg światowych, będąc gospodarczymi lokomotywami światowej gospodarki mają inne notowania. Stąd wynika poważanie dla tych nacji w atlantyckich satrapiach demokratycznych. Ot, faszystowska hipokryzja…\nObszar subsaharyjski jako pierwszy doznał katastrofy chciwości ideologii naukowo-technicznej. Ideologia naukowo-techniczna jest z istoty relatywna, a więc nie uznająca obiektywnej rzeczywistości, a tym samym obiektywnych praw przyrodniczych. Wtargnęła ona na te ziemie wraz z podbojem kolonialnym, który przygotowała i umożliwiła ludobójczy, bezkarny podbój świata zboczonej hordzie atlantyckiej, uzbrojonej po zęby stalą i ogniem. Olbrzymia przewaga technologiczna umożliwiła potęgom technologicznym z Europy i Ameryki Północnej podbijanie kontynentów.\nChciwość i wyzysk spowodowały szybką eksploatację tego obszaru geograficznego wedle założeń ideologii naukowo-technicznej. Monokulturowa eksploatacja nie liczyła się z zasadami przyrodniczymi. Chciwy wyzysk przy zastosowaniu naukowo-technicznych metod gospodarowania, celem jak największego wykorzystania ziemi, spowodował katastrofę przyrodniczą, za którą nastąpiła – niczym klocki domino – katastrofa społeczna.\nZiemia traktowana jest przez ideologię naukowo-techniczną jako materiał i mechanizm. Nie jest tymczasem ani jednym, ani drugim. Właśnie tam rozpoczął się diaboliczny proces doszczętnego niszczenia ziem, a tym samym życia. Kiedy chciwość, amoralność w formie ideologii naukowo-technicznej wyszły jak tutaj, poza obszary sprzyjające uprawie, kolonizując środowiska przyrodnicze – delikatne z natury, a więc podatne na zniszczenie, od razu uruchomiły procesy zniszczenia. Wskutek zakłócenia równowagi w środowisku naturalnym zamierało życie. Nie tylko wojna czyni spustoszenia, ale także ociekająca wręcz chciwością, niepohamowana, wyzyskująca do cna gospodarka.\nWyzyskująca gospodarka ziemią i wodą zawsze prowadzi do naruszenia delikatnej równowagi między oczekiwaną przez wyzyskiwacza produktywnością, a jej możliwościami. Jeżeli już ponad dwa tysiące trzysta lat temu Platon pisał, że ziemia w jego czasie przypomina szkielet ciała zmożonego śmiertelną chorobą w porównaniu do czasów dla niego starożytnych, to dziś jako jego uczeń, muszę z przykrością stwierdzić, że dzikie hordy amoralnych barbarzyńców z atlantyckich satrapii demokratycznych zniszczyły piękną ziemię. Trzeba rzec „Dość!” tym przeklętym barbarzyńcom! Gdzie się znajdą, tam wszystko zniszczą! Powrót do Edenu, do BOGA-STWÓRCY jest jedyną drogą. Innej nie ma.\nWyzysk, niepohamowana chciwość sprawiają, że atlantyckie hordy są wciąż nienasycone. Nieposkromione apetyty pod ideologiczną pokrywką potrzeb atlantyckiej dziczy, przekraczają granice możliwości. Nieuniknionym skutkiem tego stanu rzeczy jest kres cywilizacji na obszarze, zamieszkiwanym przez nieposkromioną hordę. (Cdn.)\nTags: Afryka, Afryka Północna, Andrzej Filus, Arabowie, Berberowie, breaking, Ceuta, Eden, Europa, faszystowska hipokryzja, headline, Melilla, obszar subsaharyjski, Platon, spichlerz Rzymu