Jak się dzisiaj czuje twoje serce | naTemat.pl\nJest takie plemię w Nowym Meksyku, które wita się słowami : „jak się dzisiaj czuje twoje serce”? Zapewne nie mają na myśli mięśnia sercowego. W takim razie o co pytają? To samo plemię burzy nasze wyobrażenie o skutecznej komunikacji. Rozmawiając z drugą osobą siadają obok niej. Tak aby patrzeć i widzieć tę samą perspektywę. Czułem to intuicyjnie , kiedy wiele lat temu siadałem z moim przyjacielem na pomoście i patrzyliśmy przed siebie na jezioro Seksty. Nigdy nie miałem bardziej poczucia że jestem blisko „siebie” i blisko osoby z którą rozmawiam.\nKiedy tak patrzyliśmy na jezioro, co jakiś czas ktoś z nas rzucał zdanie: o leszczyk skoczył. I zapadała cisza. Z wielu miejsc na świecie, w których byłem najbardziej pamiętam chwile kiedy miałem wrażenie, że jestem we właściwym miejscu, o właściwym czasie i z właściwymi ludźmi. To były chwile w których byliśmy „ dla siebie” chociaż czasami tak jak wspomniałem siedzieliśmy obok siebie. W tych chwilach moje serce czuło się doskonale. Ono zawsze czuje się doskonale kiedy ja o nie zadbam.\nMoja babcia robiła niezwykłe pierogi. Takie, które pamięta się wszystkimi zmysłami. Miały wielkość spodka do herbaty i były wypełnione masą grzybowo kapuścianą. Jadłem je w rytualny sposób. Najpierw robiłem delikatne nacięcie przez środek pieroga a potem wyjadałem tę masę. Czas właściwej zmysłowej uczty następował na koniec jedzenia. Wtedy delektowałem się ciastem lekko przypieczonym na smalcu. Od wielu lat już nie jadłem takich pierogów. Nikt w rodzinie nie potrafi ich zrobić, mimo że znamy recepturę. Babcia wkładała w nie swoje serce. Szczyptę swojej miłości do tych którzy mieli je zjeść. Właśnie ta szczypta czegoś co płynie z serca zmienia smak. Mimo tego że w sklepach można znaleźć smaczne pierogi one nie mają tego czegoś co czyni różnicę.\nW wielu mailach do mnie pojawia się pytanie: dlaczego skoro zrobiłem wszystko co było niezbędne do odniesienia sukcesu to go nie odniosłem? Moda na rozwój osobisty sprawiła że ludzie czytają książki, korzystają z coachów, uczestniczą w wielu szkoleniach a potem stawiają cele zgodnie z z zalecaną formułą i czują, że ta formuła w ich przypadku nie działa. Na niektórych wizytówkach można przeczytać imię , nazwisko i tytuł: trener rozwoju osobistego, life coach itd. Więc świadczy to o tym że ten nowy kierunek poszukiwań swojej życiowej drogi rozwinął potrzebę świadczenia takich usług.\nDostaję wiele maili z których wnioskuję że jestem spostrzegany jako taki „wiedzący” przewodnik po życiu. Najczęściej pytania zaczynają się od słowa „jak?”. Nazywam to „ jakami”: jak zwiększyć…, jak zmniejszyć…. Jak schudnąć….. jak pozyskać….. jak wygrać…. I jak nie przegrać….. A nawet: jak pokochać, przebaczyć, zrozumieć itd. Wiele książek w mojej księgarni ma tak skonstruowane tytuły. Być może dlatego pytający oczekuję prostej odpowiedzi. W kilku zdaniach albo na kilkunastu stronach. Autorzy, których książki zostały sprzedane w milionach egzemplarzy sugerują że znają odpowiedź i mają referencję tych którzy już je kupili. Wielokrotnie sam biorę takie książki do ręki i myślę sobie : na reszcie dowiem się „jak”. I czytam. I dowiaduję się, że autor pokazuje rozwiązanie ze swojej perspektywy. Patrząc mi w oczy z okładki nie widzi mojej. Po kilku takich książkach odkryłem że nikt nie zna mojej perspektywy ponieważ nikt nie ma ochoty usiąść obok mnie i popatrzeć na to co ja widzę. Ale najgorsze było to, że ja sam nie chciałem zobaczyć tego co sam widzę.\nLudzie pragną upiec swoje życie z cudzej mąki i w oparciu o cudzy przepis. Dlatego często czytam o tym, że to wszystko nie działa. Że cały ten rozwój osobisty jest przereklamowany. Ależ oczywiście że jest!!!. Tak samo jak genialne metody na rzucenie palenia czy schudnięcie. Tak samo jak bieganie w maratonach czy chodzenie na fitness. Jak rozwijanie kolejnych mięśni i spożywanie suplementów. Bo często naszym postanowieniom towarzyszy smutne „ muszę” a nie radosne „chcę”. Bo zdarza się, że nasza „drabina jest ustawiona do niewłaściwej ściany”. Więc nawet jak na nią wejdziemy to nie odczujemy satysfakcji. A nasze serce poczuje, że nic się nie zmieniło. Mało tego. Po tylu próbach nie tylko jesteśmy w punkcie wyjścia ale wręcz mamy poczucie, że jesteśmy bardziej zagubieni.\nZastanawiał mnie wielokrotnie fenomen Adama Małysza. Ludzie go kochają. W skokach są cztery elementy które należy wyćwiczyć : najazd, odbicie, skok i lądowanie. I wszyscy to ćwiczą latami. Ale Małysz dokładał do swojego skoku szczyptę tego co sprawiło, że byli skoczkowie i był Adam. Potwierdził to swoim ostatnim skokiem, na zakończenie kariery narciarskiej. Kiedy w bardzo złych warunkach skoczył, jak sam mówił dla tych ludzi, którzy przyjechali go pożegnać. Małysz na pewno był „ dla” ludzi. Miliony tak to odbierały. Taki był od początku swojej kariery kiedy odnosił sukcesy do ostatniego skoku. Małysz ponadto na pewno był miłośnikiem skakania.\nCo to jest ta szczypta dodatku, który czyni różnicę. To jest duch. Pojęcie trudne do wytłumaczenia ale używane w różnych kontekstach np: duch walki, duch zespołu. Odbieramy go jako coś co nas napełnia mocą. Dlatego po zwycięstwach Adama ludzie czuli , że sami też mogą , że życie jest piękne, że są dumni. Inspirowanie innych to właśnie tchnięcie w nich ducha. Czegoś co ich wzmacnia i pobudza do działania. Ale dopóki nie napełnimy swojego życia swoim duchem to ten stan uniesienia trwa krótko. Motywacja przewlekła zdarza się rzadko. Najczęściej musimy o nią zadbać każdego dnia. Odtwarzać ją w rytmie dziennym. Napełniać nasze życie duchem.\nA on pojawia się wtedy gdy to co robimy koresponduje z naszym sercem. Kiedy robimy to co nam w „ duszy” gra, jak mówi się potocznie. Trudno to odkryć dzięki książkom próbującym odpowiedzieć na pytanie „jak?”. Trudno oczekiwać tego od coacha czy od trenera rozwoju osobistego. Rozwijamy się każdego dnia. Rozwijamy się wtedy gdy poszukujemy tego co sprawi że będziemy mieli poczucie sensu. A poczucie sensu łatwiej doświadczyć gdy to co robimy jest w zgodzie z nami. Gdy jesteśmy wewnętrznie spójni. Myślimy, mówimy, czujemy i robimy to samo. Czujemy że wewnętrznie jesteśmy zintegrowani w całość. Że chcemy a nie musimy. Że cele które realizujemy są nasze i płyną z naszego serca. Dla takich celów można doświadczać odwagi, samodyscypliny, samokontroli, uporu, konsekwencji i wszystkich możliwych wyzwań. Dla takich celów możemy wyjść ze sfery komfortu i wejść w nieznaną sferę wyzwań.\nTam też możemy się spełnić. Dlatego ważne jest to, jak się czuje twoje serce.\nPamiętam z lekcji religii co mówił ksiądz na temat wiary. Że musi być praktykowana. Więc uważam, że życie powinno być również praktykowane. Czyli wypełnione duchem. Wypełnione sensem. Zaangażowane i „ na cały etat”. I to bez znaczenia czy w danym momencie robimy pierogi czy wielkie projekty biznesowe. Kiedy oczekujemy wielkich wydarzeń to tracimy z oczu te mniejsze, które tworzą naszą historię. Kiedy patrzymy na las przestajemy widzieć pojedyncze drzewa. O wielkich zmianach decydują małe epizody. Jedno spotkanie, jedna książka, jedna decyzja. Potem wszystko jest już tylko konsekwencją. Kiedy raz oddalimy się od siebie samych, od swoich potrzeb, pragnień, tego co intuicyjnie czujemy, trudno jest powrócić. Jak śpiewa mój przyjaciel Zygmunt Pulsson: „ Czy odwagę masz za swym sercem iść, spełnienia dar, w nagrodę przyjąć dziś”. Życie jest proste ale nie jest łatwe. Natura człowieka przypomina ciemny las. Idąc główną, wydeptaną ścieżką nie można dowiedzieć się co jest dalej. Żyje się nawykowo. Schodząc z tej ścieżki trzeba się zmierzyć z tym co nieznane, dzikie, niebezpieczne. Rozwój osobisty to przygoda na całe życie, dla ciekawych siebie , dla odważnych, cierpliwych i pokornych. Dla praktykujących.\nKiedyś w księgarni pojawił się młody człowiek. Tajemniczy jak na swój wiek. Na koniec rozmowy powiedział: „panie Jacku , doszedłem do takiej konkluzji w swoim młodym życiu, że rozum jest w sercu”. Jak to rozumiesz spytałem. „ Rozumienie świata jest w sercu” odpowiedział. I tego wszystkim czytelnikom życzę.


Dzisiaj przychodzę do Was z postem innym niż te które zazwyczaj czytacie, a dokładniej post przeznaczony jest firmie ' efoxcity '. Pewnie nie jedna osoba słyszałam o tym sklepie a jeśli nie to postaram się Wam go przedstawić ! :) Według mnie sklep efoxcity ma strasznie duży i dobrze zapatrzony asortyment nie tylko w ciuszki ale i w biżuterię. Każdy na pewno znalazłby tam coś dla siebie, jest i przedział dla kobiet jak i mężczyzn, więc zapraszam do klikania w ten sklep :) Przeglądając dzisiaj biżuterię od razu zakochałam się w naszyjniku z Padną i zastanawiam się nad tym czy by go nie zamówić bo jest naprawdę słodki. :)\nBluzy / bluzki :\nNaprawdę zachęcam do wejścia na tą stronkę :) Współpracuje ktoś z tą firmą ?\nZapraszam do przęglądania :\nCiuszki faktycznie mają fajne ;)\nkup mi tą różową bluzę :3\n///twoja kochana siostrzyczka ;***\nAsia S. 10/15/2013\nŚwietne rzeczy ;) Nosiłabym wszystkie !\n` crazy natalka . 10/15/2013\nuwielbiam ten sklep :)))\nMałgorzata Ochmańska 10/15/2013\nTo ten naszyjnik co jest na zdjeciu?\nJeśli tak to na serio jest słodki :D\nWschodzące G. 10/15/2013\nŚliczne rzeczy, mam nadzieję, że będziesz współpracować z nimi. Pozdrawiam i zapraszam do mnie :D\nGenialne ciuchy ! Sama bym je zakupiła i chyba tak zrobię.\nCeny tym bardziej kuszą. Nie są duże a wręcz małe. Asortyment podobny jest do sklepów takich jak Romwe czy Sheinside. Po prostu genialny sklep !\nAga Masło:) 10/16/2013\nPierwsza bluza jest cudna!\nSandra Mrozińska 10/16/2013\nmasz fajne pomysły na bloga i z chęcią się go czyta :). Jesteś nominowana przeze mnie do Liebster Blog Awards .Ja już obserwuję <3 .\nWiesz co..z tą pandą.. to może ci jego tułów odpaść xd ja miałam podobny naszyjnik i mi ogólnie tak nagle cały się rozpadł na cały chodnik hahaha... prawie przez to pod auto wpadłam (zbierając jego części xd) Ale ładniutki jest *.* O masz z tym sklepem współpracę! Gratuluje ^^\nMargaret Król 12/10/2013\nkolejna fajna firma :).


Czapki zimowe Pupil! - Forum 2021 - RODZICE.PL\nKuipiśmu Ali czapeczkę-misia, i moje dziecko zakochało się w niej od pierwszego wejrzenia! Jest śliczna, misiowata maksymalnie i ma uszy! Cena jest troszkę wyskoka, ale chyba warto\n10 odpowiedzi na pytanie: Czapki zimowe Pupil!\nRe: Czapki zimowe Pupil!\nto prawda pupil jest super julia chodzi w czapce pupila drugi sezon jest śliczna i dopasowana do główki tak że nie podwiewa i nic się nie dzieje z nią w praniu szukamy właśnie nowej ceny fakt wysokie ale warto pozdrawiam\nKrzycho też ma taką czapę 🙂\nzdjecie wstawię wieczorkiem…\nMy też mamy taką czapę na ten sezon. Cieplucha, z polaru. Ale czy ceny wysokie? No nie wiem – nasza kosztowała 35 zł, widziałam dużo droższe…:))\nZdradź gdzie kupiłaś czapeczkę…please….W Siedlcach cz w Wwie??? Byłam w ten weekend w S. i polatałam po sklepach i też kupiłam młodemu czapeczkę ale nie Pupila. A zimową chciałabym jakąś fajną i dobrą kupić, bo w zeszłym roku to mi się nie udał zakup niestety….\nFakt, dopiero się przyjrzałam cenom\nPierwsza zimowa czapka Ali kosztowała 17 zł., ale to było zeszłej zimy. A teraz! W Świecie Dziecka są śliczne polarkowe czapusie za… ponad 40 zł, a do nich śliczne polarkowe szaliczki za… ponad 40 zł.\nChyba jednak misiowa czapa Ali była w umiarkowanej cenie. I z szalikiem w cenie ! A Ala ją UWIELBIA! Jak tylko widzi, to już się śmieje!\nW moim malutkim miescie Pupil jest wszedzie.. w sumie trudno o cos innego niż Pupill\nFakt czapki są super, też Kupiłam Natanowi razem z chustą z polaru, tylko że jemu trochę przy uszach odstaje –fakt kręci się w wózku i trochę większą kupiłam zapłaciłąm za komplet 31 zł. W Toruniu niby produkują pupilla ale dużego wyboru to nie ma. NIe wszyscy kupcy mają plecy żeby je dostać.\nw W-wie, w świecie dziecka na górczewskiej\nhihihi, ja w siedlcach też byłam w sobotę i po sklepach biegałam 🙂\nDzięki Ewciu 🙂 Poszukam gdzieś bliżej mojej okolicy…..\nZauważyłaś, że w Siedlcach co drugi sklep to sklep z dziecięcymi ciuszkami…..:)???\nnie zauważyłam, bo byłam tylko w 3 😉\nZnasz odpowiedź na pytanie: Czapki zimowe Pupil!


Ściereczka bambusowa Musli Pomarańczowa\nściereczka kuchenna MUSLI pomarańczowy\nWzór/kolor: 8515/3/B pom/br\nMusli to sprawdzone i niezawodne połączenie klasycznej bawełny i włókna bambusowego. Technologia Ultrasoft zapewnia ściereczkom miękkość, znakomitą chłonność oraz najlepsze walory użytkowe. Dzięki ciekawemu wzornictwu są nie tylko praktycznym gadżetem do Twojego domu, ale także efektowną dekoracją. Dostępne w 3 wersjach kolorystycznych. Pomarańczowa ściereczka wizualnie ożywi i pięknie podkreśli wystrój Twojej kuchni.\nręcznik kuchenny ROMBY nugat\nściereczka kuchenna PARIS brązowozłoty\nściereczka kuchenna ALEKS turkusowy\nŚCIERKI KUCHENNE-Ścierka kuch.bambus MUSLI /190-50x70-8515/3/B pom/br-I-0,067


Festiwal Przemiany - Warszawa - imprezy, koncerty, informacje - dział po zajęciach Studencki Informator Regionalny - Warszawa - Student NEWS\nKoncert Przemiany Live! od 8 lat przyciąga fanów ambitnej muzyki elektronicznej do Centrum Nauki Kopernik. W tym roku zagrają: Mondkopf,\nSchwefelgelb, Sleeparchive, Nazira, VTSS. Bilety na koncert: https://bit.ly/2Ly0Pfi\nFestiwal Przemiany to także warsztaty, spotkania i koncerty muzyki elektronicznej. Wszystko to pod hasłem cywilizacja algorytmów.\ndata ostatniej modyfikacji: 2018-09-06 12:06:40


SELECT FUTSAL MASTER IMS 2016 r4 | Fulsport.pl\nSELECT FUTSAL MASTER IMS 2016 r4\nNAJWYŻSZEJ KLASY FUTSALOWA PIŁKA Z ATESTEM IMS\nPrzeznaczenie:Mecze klubowe i treningi klubowe\nNowy, kolorowy wygląd poprawia widoczność i szybkość reakcji graczy, a specjalnie powlekana lśniąca powierzchnia zwiększa szybkość podań.\nWysokiej jakości, bardzo wytrzymały poliuretanowy materiał dzięki zastosowaniu indywidualnie opracowanej butylowej dętki, piłka charakteryzuje się niezawodnym, bardzo stonowanym odbiciem, co ułatwia jej opanowanie.\nWentyl Double-Lock zapewnia piłce wysoką szczelność.\nSpecjalna DĘTKA BUTYLOWA DAJE PRZYTŁUMIONE ODBICIE (niski kozioł) ułatwiając kontrolę,\nRozmiar: Oficjalny rozmiar futsalowy\nObwód 62-64 cm.\nW przybliżeniu rozmiar 4.\nMateriał:FPUG 1500 "grain"


Blog użytkownika:Verya97/Rozdział 30 - Świat w płomieniach | Kraina lodu Wiki | Fandom\nElsa stała wpatrzona w lufcik, przez który mogła dostrzec jedynie niewielki ułamek szarości, pozbawiony ziemi, nieba, ludzi. Od czasu do czasu, gdy chłodny powiew zabłądził do celi, przymykała powieki, wyobrażając sobie, że jest z powrotem w Arendelle, a za mgłą ukrywają się czarne skały fiordów, kapiące żywicą sosny, uginające się od pachnących szyszek, i niezdobyte szczyty pokryte wiecznym śniegiem. Nawet mgła w Arendelle była inna, własna, rodzima, którą jesienią oddychało się zamiast powietrzem, a ona przy głębokim wdechu wtłaczała w płuca igiełki mrozu, kryształki soli i słodki zapach igliwia; snuła się między domami, pełzała po trawie lub osiadała na koronach drzew, przybliżając ziemi niebo. Nie była też zwyczajnie szara, jak ta, która spadła na Valencię i nie chciała się ruszyć, jakby czuła, że została rzucona tutaj wbrew jej woli. Nie, mgła w Arendelle była żywą istotą, gęstą niczym roztopiony wosk lub rwącą się i nieuchwytną jak wata; która pożerała światło i zacierała granice świata, oddalając głosy i kolory, lub lśniła tysiącami kryształków, wyłowionych z morza przez zarzuconą na noc sieć mrozu.\nPrzerażająca myśl, że ta droga jej, ojczysta ziemia, którą powierzono jej opiece, miała zostać zaatakowana i zbrukana przemocą, sprawiła, że Elsa ukryła twarz w dłoniach, by nie patrzeć więcej na ten złośliwy, szary substytut, który uświadamiał jej, że już nigdy nie wróci do niczego nieświadomego domu, przepływającego przez jej myśli w tysiącach obrazów, zapachów i dźwięków. Nie istniała dla niej myśl bardziej absurdalna nad tą, że zaledwie miesiąc temu cieszyła się latem, swoją spokojną mocą i cudowną relacją z siostrą, a dziś była zamknięta w podziemnej celi z rozkazu człowieka, który odpowiadał za śmierć jej rodziców, zdruzgotana zdradą i własną naiwnością, ze świadomością zbliżającego się spotkania z końcem, tym bardziej przytłaczającą, im jaśniejsza stawała się mgła. Elsa zdała sobie sprawę, że nie było większej niesprawiedliwości nad tą, niż gdy to od kogoś lub czegoś, zupełnie niespodziewanego i niechcianego, zależało dalsze istnienie człowieka na tym świecie. Teraz, gdy przeznaczenie poderwało ją wbrew jej woli do ostatniego biegu, musiała porzucić balast wszystkich swoich marzeń i pragnień, by na końcu oddać do zważenia jedyną rzecz, jaką mogła tam ze sobą zabrać – swoją nagą duszę. Przyglądała się więc każdemu z nich jak nasionku dmuchawca i pozwalała mu samemu łagodnie odpłynąć na wietrze, by nie został zdeptany obcasem jej oprawcy, gdy otworzy się krata celi.\nW lochach nie było tej nocy spokojnie, choć już kolejną godzinę nikt nie wyrzekł ani słowa. Ci, którym udało się zasnąć, przewracali się z boku na bok, mamrocząc pod nosem niezrozumiałe słowa, ginące bez odpowiedzi ze strony czuwających, pogrążonych w czarnych myślach towarzyszy. Admirał Fredriksen siedział pod ścianą w kącie, z głową między kolanami, ale nie spał, na co dowodem były jego dłonie, machinalnie przeczesujące rozrzucone na wszystkie strony włosy. Nie poddawał się i wciąż próbował nawiązać kontakt z Hiemis, chociaż jego zaciśnięte szczęki i zmarszczone czoło wyraźnie mówiły, że do tej pory nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Kristoff siedział na podłodze, wsparty ramieniem o kratę, ale również nie odpoczywał, co jakiś czas zerkając z czułością na Annę, a następnie na jakiś drobny przedmiot, który trzymał w dłoni. Elsa nie mogła jednak dostrzec, co to mogło być, a w tej chwili trudno było jej się tego domyślać, gdy wspomnienie niewinnych, niemowlęcych oczu Ildy, wiodło jej myśli ku nieskończonym, ale już nieruchomym domysłom, którym nie miało być już dane ewoluować w prawdę lub fałsz. Czy miała kiedyś odnaleźć miłość, prawdziwą, niewymuszoną żadnym podłym zaklęciem, z której narodziłby się podobny skarb, patrzący jej w oczy bez uprzedzeń i osądów? A może miała pozostać samotną królową i pokochać siebie właśnie w takiej kondycji, szczęśliwa, że zostawi tron w rękach Anny i, być może, jej przyszłych dzieci?\nSpojrzała na siostrę, która była jedną z niewielu szczęśliwców (jeśli w ogóle kogokolwiek w tym lochu można było określić takim mianem), którym udało się zasnąć. Leżała na boku, z nogami podwiniętymi pod brodę, i oddychała miarowo, wypuszczając z półotwartych ust delikatne obłoczki pary. Była taka nieustraszona i dojrzała! Elsa nie mogła wyjść z podziwu, jak jej młodsza, słodka siostrzyczka jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przemieniła się w piękną, odważną i waleczną lwicę, zawsze gotową stanąć w obronie sprawiedliwości i prawdy. Usiadła ostrożnie za jej głową i delikatnie przeczesała palcami kilka pasemek jej włosów, bardzo ostrożnie, by jej nie zbudzić.\nNie chciała się nawet domyślać, gdzie by teraz była, gdyby nie miłość Anny, ale z drugiej strony nie mogła powstrzymać myśli, które zadawały sobie pytania, czy tego wszystkiego dałoby się uniknąć, gdyby to jej siostra zasiadała na tronie. W końcu to Anna uratowała je obie, rzucając się heroicznie między nią a Hansa, choć miała na wyciągnięcie ręki pocałunek prawdziwej miłości, zdolny ją uleczyć. To ona niestrudzenie wyzywała rzeczywistość na pojedynek swoimi przeczuciami, supełek po supełku zbliżała się do prawdy pomimo niebezpieczeństw, a nawet, choć nie miała prawa żywić nadziei na powodzenie, obmyśliła plan ucieczki. Teraz, gdy to wszystko poszło na marne, również z jej winy, dla Elsy Anna wyszła z tego pojedynku z podniesioną głową, a nie sponiewierana, zawstydzona i ośmieszona.\n— Obiecuję, że zrobię wszystko, by pozwolił ci odejść — szepnęła, uśmiechając się czule.\n— Nawet jeśli pozwoli, bez ciebie nigdzie nie pójdę — zadeklarowała księżniczka, wcale nie zaspanym głosem.\n— Dlaczego nie spałaś? — zapytała Elsa, odgarniając z czoła siostry niesforny kosmyk.\n— Bo wiedziałam, że i ty nie zmrużysz oka, więc zdecydowałam się czuwać, w razie gdybyś potrzebowała pomocy — odpowiedziała, siadając, a delikatny uśmiech podkreślił fioletowe worki pod jej oczami. To na pewno nie była jej pierwsza bezsenna noc.\n— Na co tak patrzysz? — zapytała.\n— Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że niemal od pierwszego dnia w Valencii żyłaś w strachu. Jak to wytrzymałaś? — wyszeptała z podziwem, ściskając zimną dłoń siostry.\n— Udało mi się nie zwariować tylko dlatego, że nie byłam sama — odpowiedziała Anna, spoglądając z czułością na Kristoffa, któremu w końcu udało się zasnąć, z rękami skrzyżowanymi na piersi i głową wciśniętą w ramiona.\n— Anno, muszę cię o coś prosić — powiedziała Elsa, zasmucona świadomością, jak wielkim obawom jej siostra musiała stawić czoła bez niej. — Jeśli uda mi się wynegocjować waszą wolność, odpłyniecie stąd natychmiast i nawet się nie obejrzycie.\nKsiężniczka spojrzała na Elsę bardzo uważnie, bez cienia uśmiechu.\n— Nie zrobię tego i dobrze o tym wiesz. Nie zostawię cię, nawet jeśli miałabym umrzeć razem z tobą i pozbawić Arendelle rodziny królewskiej.\n— Nie, Elso, daj mi dokończyć — poprosiła stanowczo Anna. — Odkąd tylko wypłynęłyśmy w drogę do Iberii, zaczęły nachodzić mnie bardzo samolubne myśli. Czułam, że wszyscy wciąż traktowali mnie jak ukochaną dworską maskotkę, pomimo tego co zrobiłam i jak bardzo się poświęciłam dla Arendelle. Miałam wrażenie, że nikt nie widział we mnie żadnych umiejętności i dlatego nie powierzano mi żadnych odpowiedzialnych funkcji. Co więcej, nigdy nie mogłam pojąć, z jak niesamowitą lekkością potrafisz sobie radzić ze sprawami naprawdę wszelkiej natury, od polityki po ekonomię, pozostając przy tym nieskalanie piękna i pełna gracji. Nie będąc już więcej oczkiem w głowie całego dworu, zaczęłam ci zazdrościć, a czasami ta zazdrość przeobrażała się również w złość. Wydawało mi się, że Zima Stulecia niczego cię nie nauczyła, skoro znów zdecydowałaś się ukryć przede mną nowe problemy z mocą. Ubrałam się w pawie piórka, wywyższając pod niebiosa swoje zasługi i zapominając zupełnie o tym, co musiałaś przeżywać przez te kilkanaście samotnych lat i jakie blizny musiało to w tobie pozostawić, chociaż tak dzielnie stawiłaś temu czoła. Nie raz zastanawiałam się, czego to ja bym nie dokonała, gdybym to ja zasiadała na tronie zamiast ciebie… Teraz jednak rozumiem, że nigdy ci nie dorównam.\n— Jak to? Po tym wszystkim, co przeżyłaś i wywalczyłaś w tym pałacu, naprawdę byłabym gotowa oddać ci ten pierścień — powiedziała Elsa, zsuwając z palca królewski sygnet i wyciągając go ku Annie.\nKsiężniczka spojrzała na siostrę z powagą, po czym delikatnie zgięła jej palce, skrywając pierścień w jej dłoni.\n— Widzisz, Elso, różnica między nami jest taka, że gdybym to ja mogła ci rozkazać, byś odpłynęła beze mnie do domu dla dobra Arendelle, może i pękłoby ci serce, ale zrobiłabyś to. A ja, zamiast cieszyć się, że moje królestwo zostanie w dobrych rękach, miałabym ci to za złe, ponieważ przedłożenie obowiązku nad uczucie jest ponad moje siły, czego dałam dowód w sali tronowej…\n— Ja wciąż w głębi serca czuję, że nie jestem w stanie się poświęcić, a mimo to zmuszam się do tego i nieustannie przez to cierpię. Czy to ma być oznaka, że się do tego nadaję? — zapytała z żalem.\n— Byłabyś stracona, gdybyś do tego przywykła i zupełnie odrzuciła uczucia. Władca pozbawiony uczuć, nieważne jak inteligentny i wspaniały, staje się cichym katem swojego narodu. Ty podziwiasz mnie, że wytrwałam dwa tygodnie, zmuszając się do snu, gdy w głowie krążyło mi tysiąc koszmarnych przypuszczeń. Ja za to podziwiam ciebie, że po kilkunastu latach spędzonych w niemal całkowitym oderwaniu od świata, wyszłaś stamtąd jako człowiek, a nie bezduszna skorupa.\n— Uciekając zaraz następnego dnia…\n— Gdybyś tego nie zrobiła, wtedy mogłabyś się martwić o stan swoich uczuć, które mają przecież swoje granice. Jeśli ja bym była na twoim miejscu, zwiałabym za koło podbiegunowe paść renifery i ani by mi było w głowie wracać — zażartowała Anna, ale jej twarz pozostała skupiona.\n— Wiesz, jaki jest drugi powód, dla którego jesteś lepszą królową, niż ja bym kiedykolwiek była? Ponieważ nie dopuścisz do tego, by ktoś inny cierpiał na równi z tobą, nawet jeśli miałoby ci to ulżyć. Dlatego, nawet jeśli chciałaś wtedy uwierzyć w moje przeczucia, nie mogłaś tego zrobić, bo to oznaczałoby pogrążenie całej Sverigii. Wolałaś więc prędzej boleć w samotności z powodu mojej złości i nieposłuszeństwa, niż ściągnąć nieszczęście na naszych sąsiadów.\n— I to właśnie sprowadziło nas tutaj. — Elsa powiodła ponurym spojrzeniem po celi, w której było już całkiem jasno. Mgła musiała już opaść.\n— Nie, Elso. Sprowadziła nas tutaj nienawiść Magnusa Ollego Stavarssona i co do tego nikt nie może mieć żadnych wątpliwości, nieważne jak potoczyłaby się ta historia, gdybyś mi jednak uwierzyła. Jedyny błąd jaki ty popełniłaś i wciąż popełniasz, to brak wiary w słuszność swoich decyzji, jeśli ich skutek jest naprawdę bolesny również dla innych. Bo oczywiście gdyby tylko ciebie miały spotkać konsekwencje…\n— Zadecydowałabym tak bez najmniejszego zawahania — dokończyła stanowczo Elsa, czując, jak rozpiera ją duma z młodszej siostry.\n— Niemożność podjęcia decyzji, która oszczędziłaby każdą ze stron, to chyba największe przekleństwo bycia władcą. Ale to cierpienie przy podejmowaniu jej musi stać się twoją tarczą i módl się, byś nigdy jej nie utraciła. Tylko czasem zgódź się nieść ją razem ze mną, aby było ci lżej — poprosiła łagodnie Anna, czule dotykając policzka siostry. — Prawda, może i nigdy nie zrozumiem w pełni tej części twojego serca, którą rządzi magia, ale nigdy też nie przestanę próbować.\n— Poruszyłabym niebo i ziemię, byle byście wszyscy jeszcze w tej sekundzie znaleźli się w Arendelle — powiedziała Elsa ze łzami wdzięczności w oczach, przygarniając do piersi swoją ukochaną siostrę.\n— Myślę jednak, że masz rację — dodała po kilku minutach absolutnej ciszy, w której obie cieszyły się na nowo odzyskaną więzią. — Zima Stulecia jedynie zapoczątkowała proces mojej przemiany, który jeszcze się nie zakończył. Dlatego nie powiedziałam ci od razu o moich wahaniach mocy ani nie dzieliłam się z tobą obowiązkami. Myślałam, że muszę jakoś odpokutować swoje winy wobec królestwa, więc dawałam z siebie jeszcze więcej niż tego wymagano, udowadniając jednocześnie, jak świetnie sobie radzę. Nie chciałam cię też wciągać w sprawy dworu, byś mogła cieszyć się swobodą po wszystkim, co przeszłaś, oraz by twój związek z Kristoffem rozkwitał.\nUśmiechnęła się mimowolnie, czując, jak Anna zadrżała delikatnie w jej objęciach na dźwięk tego imienia.\n— Mogę zapytać, od jak dawna o nas wiesz? — Usiadła prosto, by móc nachylić się do ucha Elsy i wydać z siebie najcichszy możliwy szept.\n— Od samego początku, to jest od pocałunku w porcie — przyznała z filuterną skwapliwością Elsa, która sprawiła, że na policzkach Anny rozkwitły soczyste rumieńce.\n— Kto ci o tym powiedział?\n— Olaf. Akurat tamtędy przechodził.\n— A to mały donosiciel — skwitowała z przekąsem Anna, ale nie mogła powstrzymać uśmiechu.\n— Nie martw się, poprosiłam go, żeby nikomu o tym nie mówił.\n— Myślisz, że posłuchał? — zapytała, ale tym razem w jej głosie przebrzmiała szczera obawa.\n— Ja go stworzyłam, więc nawet pomimo jego wrodzonej zdolności do paplania co mu ślina na język przyniesie, jestem pewna, że dochował tajemnicy.\n— Dziękuję — powiedziała z wdzięcznością Anna. — I przepraszam, że nic ci nie powiedziałam, ale naprawdę bałam się wspomnieć o tym komukolwiek. Gdyby to dotarło do Rady…\n— Nie masz za co przepraszać. Wiedziałam, że zdradzisz mi wszystko, gdy uznasz to za stosowne. A w międzyczasie zadowoliłam się rolą waszego anioła stróża.\n— A więc nie jesteś zła, że wybrałam właśnie Kristoffa? W końcu żaden z niego książę…\n— Jakże mogłabym być zła? Kiedy tylko ty jesteś szczęśliwa, ja jestem podwójnie. Wierzę też, że jeśli go pokochałaś, jest wart o stokroć więcej niż każdy książę tego świata — przyznała z czułością Elsa, ale jej twarz natychmiast skrył cień smutku. W ostatniej chwili powstrzymała się od pytania o to, jak planują swoją przyszłość, jednocześnie przypominając sobie ponurego Kristoffa, wpatrzonego w coś niewielkiego na swojej dłoni…\n— Elsa? Stało się coś? — zapytała Anna, a widok jej rumianych policzków i błyszczącego, zakochanego spojrzenia zmusił królową do wymuszonego uśmiechu.\n— Nic, zamyśliłam się tylko — usprawiedliwiła się, boleśnie świadoma, że zgaszenie tych ostatnich przebłysków radości jej siostry byłoby niewybaczalną zbrodnią.\nBy uniknąć wszystkowidzącego spojrzenia Anny, uciekła wzrokiem za kraty… i jej serce natychmiast przestało bić. Księżniczka, widząc rozszerzające się z przerażenia oczy siostry, odwróciła się gwałtownie i wydusiła:\n— To on, potwór z Arendelle!\nElsa wiedziała jednak, że to nie był Stavarsson, pomimo iż sylwetka i twarz obcego ginęły w szerokim, czarnym płaszczu z kapturem. Przybysz był od niego przynajmniej o głowę niższy, a gdy odrzucił kaptur, odsłaniając krótkie, blond włosy, niebieskie oczy i młodą twarz, rozwiał tym samym wszelkie wątpliwości.\n— Kim jesteś? — zapytała drżącym głosem Elsa, bojąc się, że kolejny ze sługusów Magnusa przyszedł, by zabrać ją do swojego pana.\nObcy nie odpowiedział, a Anna patrzyła to na niego, to na siostrę, niczego już nie rozumiejąc. Elsa wstała powoli i na chwiejnych nogach podeszła do kraty, bo nie mogła otrząsnąć się z wrażenia, że poznała już podobną twarz, w bardzo odległym miejscu i czasie.\n— Jak masz na imię? — powtórzyła, starając się nadać pytaniu stateczny ton, pomimo rozszalałego ze strachu serca.\nMężczyzna nie mrugnął nawet okiem, by dać jakąkolwiek wskazówkę. Sięgnął jedynie dłonią za połę płaszcza i wyjął zza niej coś drobnego i metalowego, co okazało się drucianymi okularami. Kiedy nałożył je na nos, stał się podobny do tylko jednej osoby na świecie, a mimo to Elsa nie chciała w to uwierzyć, by oszczędzić sobie bólu. Podobieństwo było jednak wręcz uderzające, by zdołała się przekonać, że to nieprawda.\n— Von Schwondenkaunt — wydusiła z siebie to okropne nazwisko, które budziło w niej tyle strasznych wspomnień.\n— To był pseudonim mojego ojca — odezwał się młodzieniec. — Nazywam się Wolfgang. Wolfgang von Oxenstern, syn Alberta von Oxensterna.\n— Służysz Stavarssonowi? — zapytała Anna, która wyglądała, jakby zobaczyła ducha.\n— To ja tutaj zadaję pytania, a mam je tylko do niej — odpowiedział twardo, kiwając lekceważąco głową w stronę Elsy.\n— Słucham — odpowiedziała, przesuwając się między siostrę a kratę, by zapobiec kolejnej dyskusji, by osłonić Annę i dać jej do zrozumienia, że kłótnia z Wolfgangiem byłaby skrajnie nierozsądna.\n— Czy brałaś udział w spisku, który niesprawiedliwie oskarżył mojego ojca o zdradę i skazał na śmierć? — zapytał sucho, niczym sędzia trybunału.\nElsa zmarszczyła brwi i zamrugała kilkakrotnie, zupełnie nie rozumiejąc o czym on mówił.\n— Arcyksiążę von Schwon… Oxenstern nie żyje? — zapytała zdziwiona, czując na sobie podejrzliwe spojrzenie Wolfganga.\n— Został oskarżony o próbę zabójstwa królowej Arendelle i powieszony za zdradę stanu cztery miesiące temu — odpowiedział twardo.\nElsa poczuła dziwne ukłucie w piersi na myśl o śmierci von Schwondenkaunta. Wiedziała, że nigdy nie byłaby w stanie mu wybaczyć targnięcia się na jej życie, a mimo to poczuła żal, patrząc na jego syna, który teraz najwyraźniej służył Stavarssonowi. Jak daleko sięgała ta śmiertelna intryga?\n— Nie spodziewałam się dla niego tak podłej kary, lecz wiedz, arcyksiążę, że twój ojciec naprawdę chciał wykraść tajemnice handlowe Arendelle, a gdy moja moc ujawniła się w nieprzewidziany sposób, nazwał mnie wiedźmą i nakazał swoim ludziom mnie zabić. Taka jest prawda — odpowiedziała szczerze Elsa, nie bacząc na to, jak twarz Wolfganga z każdym jej słowem wykrzywiała się w coraz potworniejszym grymasie.\n— Czy przysięgasz na królewski pierścień, że mówisz prawdę? — zapytał twardo.\n— Przysięgam — odpowiedziała stanowczo Elsa, nie zwracając uwagi ani na pobłażliwy ton młodzieńca, ani na fakt, że od początku zwracał się do niej w drugiej osobie. Przysięga na królewski pierścień była jedną z najpoważniejszych, jakie istniały, gdyż władca niejako stawiał w niej na szali honor całego swojego narodu.\nPrzez chwilę mierzyli się spojrzeniami, po czym syn von Schwondenkaunta odwrócił się na pięcie i odszedł bez słowa, nie czyniąc najmniejszego nawet hałasu.\n— To był mężczyzna, który przyszedł do opuszczonego korytarza razem z księciem Rubenem — poinformowała Anna, gdy zniknął im z oczu, a jej spojrzenie zdradzało, że miała w głowie jeden wielki mętlik.\n— Miał wtedy identyczne buty i pelerynę, za to jego głos był zupełnie inny, zimny, okrutny…\n— Pozbawiający nadziei — dokończyła Elsa, a na samo wspomnienie wstrząsnął nią dreszcz. — Tak, to był głos Stavarssona.\nSiostry spojrzały na siebie z pełną przerażenia desperacją. Ilu jeszcze szczegółów tego diabelskiego planu nie znały?\nMijały godziny, a wołanie wciąż pozostawało bez odpowiedzi, choć admirał Fredriksen starał się ze wszystkich sił. Ostatnia nadzieja stawała się coraz bardziej płonna. Słońce już niemal zaszło, wtłaczając do celi krwawy poblask, który z minuty na minutę przechodził w coraz ciemniejszy odcień jakby ostrzegając, że wraz z zielonym rozbłyskiem otworzy się brama do krainy zmarłych.\nElsa nie mogła znaleźć sobie miejsca. Oddychała coraz ciężej i szybciej, pociła się, czując coraz potworniejszy strach, który zbijał wnętrzności w jedną masę i kruszył kości. Jej oczy przemykały w panice po wszystkich zakamarkach, ale niczego nie dostrzegały spękanymi od drgań źrenicami, zbierając jedynie szczątki kolorów i kształtów. Co chwila miała wrażenie, że to już się stało, że już była martwa, ale nikt jej o tym nie powiedział, skazując na wieczną tułaczkę po świecie cieni. Innym razem zdawało jej się, że widzi za kratą sylwetki Idun i Agdara, którzy wyciągali do niej ręce z uśmiechem, by zaprowadzić ją do miejsca, gdzie ból już nie istniał. Wizja ta znikała niestety natychmiast, jak tylko przymknęła ciężkie jak ołów powieki, już gotowe do zamknięcia się na zawsze.\nAnna starała się wejść w rolę pocieszycielki, ale zdawało jej się, że Elsa jeszcze bardziej cierpi świadomość ich rozłąki, gdy próbowała ją przytulić. Jako że wszelkie słowa już dawno straciły rację bytu, księżniczka czuła się więc absolutnie bezsilna, nie mając pojęcia jak miałaby teraz pocieszyć swoją ukochaną siostrę, by nie sprawić jej jeszcze więcej bólu. Siedziała więc skulona przy kracie i kurczowo trzymała dłoń Kristoffa, nie przejmując się już tym, co pomyślą sobie inni. Nikt jednak nie zwracał na nich najmniejszej uwagi. Wszyscy gwardziści i marynarze żegnali się ze sobą bądź prosili księdza Lysberga o rozgrzeszenie.\nGdy zrobiło się zupełnie ciemno, Elsa przymknęła oczy, poświęcając się jedynie wspomnieniu swoich rodziców, którzy zginęli dokładnie tej samej nocy, cztery lata temu. Proszę, pomóżcie mi odejść z wiarą, że za niedługo się spotkamy. Kocham was, pomyślała i zmusiła do lekkiego uśmiechu, w którym jednak nie było radości, a jedynie cień wspomnienia ich uśmiechów, który sprawił, że wzeszedł przepiękny księżyc. W momencie gdy jego srebrzyste światło zajrzało do celi, w oddali odezwało się echo ciężkich kroków.\nAnna zerwała się na równe nogi i podbiegła do Elsy, która wstała dumnie i powoli otworzyła oczy, bijące królewską dumą.\n— Elsa, ja nie chcę, ja nie chcę! — załkała księżniczka, przytulając się kurczowo do siostry, jakby chciała stać się z nią jednością, by nikt i nic nie mogło ich więcej rozdzielić.\nKrólowa objęła Annę i mocno zacisnęła powieki, by nie pozwolić łzom popłynąć.\n— Pamiętaj, jeśli uda mi się was ocalić, wrócicie do domu. Wstąpisz na tron, wyjdziesz za Kristoffa i będziesz rządzić z całą swoją ogromną mądrością — powiedziała tonem poważnym i dostojnym, którego nigdy wcześniej u siebie nie słyszała, zupełnie jakby to Agdar i wszyscy poprzedni królowie przemawiali teraz przez jej usta potęgą dawnych wieków. Odsunęła Annę na odległość ramion i zsunęła z palca pierścień, po raz drugi dziś ofiarowując go siostrze. Księżniczka przyjęła go bez dyskusji, wpatrując się w odmienioną twarz Elsy z podziwem, ale i ogromnym szacunkiem.\nElsa ujęła w dłonie twarz Anny i pocałowała ją w czoło.\n— Kocham cię, lillesøster* — powiedziała, z czułym uśmiechem ocierając kciukami jej łzy, po czym zwróciła się przodem ku kracie, w oczekiwaniu na swoje przeznaczenie.\nKroki zbliżały się nieubłaganie, nadając ostatni ton sercu Elsy. Im jednak bardziej skracał się dystans między ich echem a celą, zdawało jej się, że z każdą chwilą stawały się cichsze, lżejsze, zupełnie nie pasujące do ciężkiej maniery Rubena. Myślała, że to wyobraźnia robi sobie z niej niestosowne żarty, oszukując ją w takiej chwili, ale słuch nie zawiódł jej. Mężczyzna, który w końcu pojawił się po drugiej stronie kraty, w żadnym wypadku nie przypominał księcia – był o wiele, wiele niższy i drobniejszy. W dwie sekundy otworzył kratę celi na oścież, nie zwracając zupełnie uwagi na zaskoczone spojrzenia sióstr.\n— Ruszać się! Obydwie! — polecił nieprzyjemnym zachrypniętym głosem, po czym podbiegł do kraty sąsiedniej celi i równie prędko uwinął się z otwarciem drugiego zamka.\n— Kim jesteś? Dokąd nas prowadzisz? — rozległy się pytania we wspólnej mowie.\n— Cisza, jeśli wam życie miłe! Za mną! — warknął mężczyzna i nie czekając aż więźniowie otrząsną się z zaskoczenia, ruszył w kierunku wyjścia.\nKristoff szybko przecisnął się między towarzyszami i odnalazł dłonie Anny i Elsy, stając pośrodku nich, gotowy, by je bronić. Wciąż nie wiedząc, jakie zamiary miał obcy mężczyzna, w napięciu podążali za nim korytarzami, które okazały się bardziej rozległe, niż można się było tego spodziewać po letniej rezydencji króla Iberii. Skręcili właśnie w główny korytarz, znacznie szerszy i wyższy od pozostałych odnóg, który był w całości oświetlony zawieszonymi na ścianach pochodniami. Elsa, która przechodziła tędy wczorajszej nocy, już wiedziała, że znajdowali się bardzo blisko wyjścia, co potwierdzał przemykający między ich nogami pęd zimnego powietrza.\nJuż mogła dostrzec wąskie drzwi, wychodzące na główny dziedziniec, gdy nagle ich przewodnik stanął jak wryty, wpatrując się w jeden z bocznych korytarzy. Elsa, Anna i Kristoff, którzy niemal deptali mu po piętach, również dostrzegli strażnika ubranego w obcy uniform, którego mina wyrażała bezgraniczne zaskoczenie. Przez kilka ciężkich sekund mierzyli się wzrokiem, aż w końcu strażnik rzucił się biegiem przed siebie, wszczynając alarm. Nie zdążył on jednak nawet odbić się echem od kamiennych ścian, gdyż został stłumiony w zarodku przez nóż przewodnika, który w ułamku sekundy utkwił w jego gardle, choć Elsa nie zauważyła nawet, by ten wykonał jakiekolwiek ruch. Mężczyzna w płaszczu nie zwlekał i ruszył do przodu, zmuszając siostry do szybkiego zapomnienia o zabitym na ich oczach strażniku, ale nie zdążyli ujść nawet kilku metrów, gdy rozdzwoniła się sygnałówka alarmowa, umieszczona nad wejściem do lochów, której ujadanie natychmiast podchwycił pałacowy dzwon. Przewodnik zaklął szpetnie w obcym języku i zaczął biec. Ostatni odcinek korytarza zwężał się na tyle, że swobodnie mogła nim przejść tylko jedna osoba. Elsa zatrzymała się, chcąc przepuścić najpierw swoich poddanych, lecz w tej samej chwili poczuła na swojej talii silne dłonie admirała Fredriksena, które bezpardonowo wypchnęły ją w kierunku wyjścia.\n— Formacja obronna! — krzyknął do gwardzistów Fredriksen, ani trochę nie zwalniając uścisku. — Kristoff, odpowiadasz za księżniczkę Annę.\nGdy wypadli na dziedziniec, pałac, który jeszcze wczoraj był uśpionym potworem, właśnie się przebudził. W oknach i na dziedzińcu na gwałt zapalano pochodnie, i chociaż ogniem szarpał gwałtowny, lodowaty wiatr, atmosfera zaczynała robić się coraz gorętsza. Najemnicy Hansa wybiegali z głównego wejścia pałacu oraz z kwatery gwardzistów, krzycząc i wymachując bronią, a balkony gęstniały od ciemnych sylwetek kuszników.\n— Do głównej bramy! — krzyknął przewodnik i ruszył w przeciwną stronę, zrzucając płaszcz i wyciągając miecz, by odeprzeć nadciągającą z kwatery odsiecz.\nNie było czasu na dyskusje. Dowodzenie objął admirał Fredriksen, który bez ostrzeżenia złapał Elsę jak pannę młodą, by osłonić ją własnym ciałem przed strzałami z pałacu, i popędził przed siebie ile sił w długich nogach. Kristoff uczynił podobnie z Anną, a pozostali gwardziści podzielili się na dwie grupy, z których jedna wdała się w nierówną walkę z najemnikami, a druga trzymała się blisko królowej i księżniczki, by bronić je przed atakiem od przodu.\nGdy dobiegli do ogromnej fontanny stojącej przed główną bramą, ujrzeli dwóch mężczyzn na koniach, którzy zobaczywszy nadciągającego admirała z królową, zaczęli przywoływać ich ponaglającymi gestami. Fredriksen nie wahał się i jeszcze przyspieszył biegu, mimo iż Elsa widziała na jego twarzy pulsujące z wysiłku żyły.\n— Biegnijcie za nami do portu! — polecił jeden z mężczyzn, odbierając od admirała królową i bez wysiłku sadzając ją przed sobą na siodle.\nElsa, w jednej chwili przekazana z rąk do rąk, nie zdołała zobaczyć twarzy jeźdźca, który natychmiast złapał za wodze, spiął konia ostrogami i popędził przez wyłamaną z zawiasów bramę, wyprzedzając zaledwie o pół końskiego kroku swojego towarzysza, który wiózł Annę. Wierzchowce natychmiast zostały ponaglone do galopu, z każdą sekundą oddalając się coraz bardziej od pałacu i coraz zacieklejszych odgłosów walki.\nGdy wypadli ze szpaleru cyprysów i przecięli most, coś nakazało Elsie spojrzeć w prawo, na szczyt osamotnionego pagórka, na który zwróciła uwagę zmierzając do pałacu. Na jego szczycie dostrzegła potężną postać na bojowym rumaku, od której biła szkarłatna, magiczna łuna. Książę Rubén. Na sam jego widok jej moc skuliła się, a oddech osłabł, jak wtedy, gdy złączył ich dłonie na podłodze sali tronowej. Wiedziała, że przed nim i jego mocą nikt nie miał szansy uciec. Zaledwie myśl ta przebiegła przez jej umysł, usłyszała za plecami potężny wybuch płomieni, i gdy odwróciła się na tyle, na ile pozwalała jej pozycja i wstrząsy, dostrzegła z przerażeniem, że brama pałacu stała w ogniu, tym samym, z jakim przyszło jej walczyć – żywym, inteligentnym i nieugaszonym. I choć nie mógł jej już dosięgnąć, czuła prawdziwy ból niepewności, czy wszystkim udało się wydostać.\n— Niech się nie wierci, bo płoszy konia — zwrócił jej uwagę w łamanym wspólnym siedzący za nią mężczyzna, któremu nieświadomie kurczowo ściskała przedramiona.\nPędzili do portu wyciągniętym galopem przez zupełnie puste ulice, ale Elsa niemal czuła zbliżający się żar nienasyconych płomieni i dzikie okrzyki pogoni. W jej błagalną modlitwę, by nikomu nic się nie stało i by wszyscy jej poddani okazali się szybsi od najemników Hansa, wdarł się niespodziewanie tętent kopyt.\nPo chwili dogoniły ich wierzchowce z księdzem Lysbergiem i doktorem Lidbergiem, które pozbawione dodatkowego ciężaru pędziły dużo żwawiej.\n— Wydostali się w ostatniej chwili, Wasza Wysokość! — zawołał doktor, starając się przekrzyczeć pęd wiatru, wtłaczający jego słowa z powrotem do ust.\n— Fredriksen i Kvist poprowadzili ich bocznymi uliczkami! — dodał z drugiej strony ksiądz Lysberg, którego sutanna powiewała na wietrze jak skrzydło nietoperza. — Święty Olafie, to nie na moje stare kości…\nElsa odetchnęła z ulgą, wdzięczna za pierwszy uśmiech losu, ale za dużo mogło się jeszcze wydarzyć, by pozwoliła swoim myślom na chwilę wytchnienia. Zachodziła w głowę, gdzie w tym zamieszaniu podziewał się Stavarsson? Była pewna, że kiedy on również dołączy do pogoni, będą straceni.\nNim dokończyła tę myśl, wypadli spomiędzy domów na nadbrzeże i skręcili w lewo. W każdym z okien fortu płonęło światło, gdyż alarm dotarł tu szybciej, niż byłyby w stanie to zrobić nawet brytańskie konie. Elsa wiedziała, że jeśli się nie pospieszą, ten wielooki potwór za niedługo podniesie łeb wśród huków armatnich i trzasku zwalnianych bełtów. Zdziwiło ją, że cały port pogrążony był w mroku, oprócz jednego jedynego statku, potężnego galeonu, ku któremu zmierzali, a który cumował przy ostatnim molu, niefortunnie znajdującym się pod samym nosem arsenału.\nKońskie kopyta zastukały głucho o wilgotne drewno mola, wyrywając podkowami drzazgi. Mężczyźni pociągnęli za wodze tuż pod opuszczonym trapem, znad którego wyglądały pełne determinacji, rozpalone adrenaliną męskie twarze. Elsa, Anna, doktor Lindberg i ksiądz Lysberg zostali szybko wprowadzeni na pokład ogromnego okrętu, po którym marynarze przebiegali jak mrówki w mrowisku, doskonale wypełniając przydzielone im zadania.\nMężczyzna, który wiózł Annę natychmiast wydał w niezrozumiałym dla Elsy języku kolejne rozkazy, po czym podbiegł do drzwi nadbudówki, wyraźnie dając całej czwórce do zrozumienia, że mają za nim podążyć, ale Elsa nakazała mu poczekać. Musiała się upewnić, że wszyscy jej poddani dotrą bezpiecznie na pokład.\n— Są! — wykrzyknęła rozgorączkowana Anna, wskazując palcem na wyjście z jednej z bocznych uliczek, skąd marynarze i gwardziści wynurzali się grupkami i pędzili ku molo, prowadzeni przez ich przewodnika, który biegł z obnażoną szpadą, całą mokrą od krwi.\nElsa nie wiedziała jakim cudem admirałowi i kapitanowi udało się zachować wśród nich dyscyplinę w tak kryzysowej sytuacji, ale była im bardzo wdzięczna, bo dzięki temu nie zrobił się niepotrzebny tłok przy trapie.\nGwardziści natychmiast zlokalizowali królową i księżniczkę, i otoczyli je okręgiem, zrywając najpierw pokrywki z beczek z wodą i wznosząc je nad głowy, by zapewnić prowizoryczną ochronę przed spadającymi bełtami.\nJeden wbił się właśnie w burtę, zaledwie metr od Elsy, ale zupełnie nie zwróciła na to uwagi, przerażona faktem, że kapitan Kvist przybiegł na końcu sam. Wyciągała szyję, wbijając wzrok w ciemne uliczki, ale w żadnej z nich nie pojawił się admirał Fredriksen. Nie było już jednak czasu, by na kogokolwiek czekać – pierwsza armata wystrzeliła, a kula przemknęła tuż obok poszycia sterburty galeonu i wpadła do wody, wyrzucając krople tak wysoko, że część z nich skropiła pokład.\nSternik, którym okazał się być ich przewodnik, nakazał wciągnąć kotwicę i odbijać, mimo iż trap cały czas pozostawał opuszczony. Czuwający na olinowaniu marynarze rozwinęli część żagli, które natychmiast złapały silny wiatr, i okręt powoli odbił od nadbrzeża. Sternik, z ogromnym wyczuciem i doświadczeniem dostrzegalnym w każdym ruchu, zaczął kierować statek ku wyjściu z portu. W samą porę, gdyż najemnicy Hansa wbiegali właśnie się na nadbrzeże, a krwawa łuna mocy księcia Rubena gorzała coraz bliżej.\nElsa w końcu go zobaczyła i aż skuliła się w sobie; pędził główną drogą niczym lawina, spowity w płomienie, które jednak nie robiły żadnej krzywdy ani jemu, ani jego wierzchowcowi. Gdy tylko ich spojrzenia się spotkały, zatrzymał konia, puścił wodze i zaczął wyrzucać w powietrze kule niemal zupełnie białego, oślepiającego ognia, które zawisły nad portem niczym młode słońca.\nDo tej pory mrok był ich sprzymierzeńcem, bo dzięki niemu kanonierzy nie byli w stanie wycelować z wystarczającą dokładnością. Teraz kolejne kule zaczęły świszczeć coraz bliżej, zmuszając królową i księżniczkę do skulenia się za burtą, bo nikt z członków załogi nie miał już czasu, by je gdziekolwiek zaprowadzić. W końcu rozległ się przerażający trzask, gdy pierwsza kula ze złowieszczym świstem trafiła w rant nadbudówki, zasypując pokład deszczem ostrych drzazg. Na szczęście statek cały czas nabierał zbawiennej prędkości, zmuszającej zaspanych strzelców do większego wysiłku, i pomimo iż ich losy wciąż ważyły się na bardzo kapryśnych szalach losu, pierwszy raz od momentu otwarcia się krat celi wszyscy poczuli przypływ nadziei.\nW tej samej chwili statkiem wstrząsnęło potężne szarpnięcie, przez które wytracił on cały swój pęd. Sternik zaczął się pieklić i przeklinać na czym świat stoi, a marynarze rozbiegli się, nie wiedząc, w co ręce włożyć.\n— Ktoś nie odwiązał ostatniej cumy! — krzyknął Karl, znajdujący się najbliżej burty, a jego głos niemal natychmiast zniknął w huku kolejnej kuli, która ułamała fragment bezanmasztu.\nElsa, która tuliła do siebie Annę przy burcie, nagle poczuła jak czyjeś ręce bezpardonowo odciągają ją od siostry. Był to Kristoff, który nie bacząc na jej królewską cześć ani swoją pozycję, odepchnął ją i uklęknął przed Anną na jedno kolano, po czym złapał jej dłoń i wcisnął coś do niej.\n— Kocham cię! — przekrzyczał armaty, i nim ktokolwiek zdołał się zorientować, co się dzieje, pocałował zdezorientowaną Annę.\nZaraz też zerwał się na równe nogi, przecisnął się między pozostałymi gwardzistami, wyszarpnął miecz najbliższemu marynarzowi i nim ktokolwiek zdołał go powstrzymać, wyskoczył za burtę przez opuszczony trap.\nElsa jako pierwsza odzyskała kontakt z rzeczywistością i kurczowo chwyciła za ramiona przerażoną Annę, która zerwała się na równe nogi, gotowa pójść w ślady ukochanego. Gwardziści zwarli szereg, zamykając księżniczce wszystkie drogi ucieczki, ale ich miny wyrażały podobny przestrach, gdy z zapartym tchem obserwowali, jak Kristoff zwinnie podpłynął do pomostu, wspiął się na niego w sekundę, pomimo całkowicie przemoczonego ubrania, i zaczął uderzać mieczem w grube zwoje cumy, które za nic nie chciały pękać. Najemnicy Hansa natychmiast ruszyli w jego kierunku, a część z nich zatrzymała się, przyklękła i wymierzyła kusze prosto w serce Kristoffa.\n— Elsa, proszę, zrób coś! — krzyczała jej do ucha spanikowana Anna.\nElsa zacisnęła powieki i naprężyła wszystkie mięśnie, starając się ze wszystkich sił rozerwać więżące jej moc kajdany, jeszcze zanim Anna wydała desperacki okrzyk. Wiedziała, że musi za wszelką cenę powstrzymać kuszników lub chociaż wznieść ochronną tarczę wokół Kristoffa, ale nie była w stanie – przeklęta pieczęć Rubena za nic nie chciała się rozerwać, głucha na prośby i błagania.\nW tym zamieszaniu, kolejna kula armatnia przemknęła nie więcej niż dziesięć centymetrów nad głową Anny.\n— Wasza Wysokość, nie możemy dłużej zwlekać!\nCuma przerwała się z trzaskiem i statek, uwolniony z uwięzi, zaczął oddalać się od nadbrzeża. Kristoff po raz ostatni spojrzał z uśmiechem na Annę, po czym odwrócił się, przyjmując pozycję bojową. Pierwszy najemnik, który go zaatakował, wylądował w wodzie po potężnym ciosie w plecy, a drugi został powstrzymany przez krótkie, sprytne cięcie w brzuch.\nGwardziści otworzyli drzwi do nadbudówki, a Anna, wiedziona szaleństwem, jako pierwsza popędziła do środka i wpadła do pierwszej z brzegu kajuty. Elsa natychmiast pobiegła za nią, ale nie była w stanie dotrzymać jej kroku. Zanim udało jej się dogonić siostrę, mrożący krew w żyłach krzyk jako pierwszy poinformował ją, co musiało się stać. Wpadła do kajuty, gdzie pod otwartym oknem leżała zemdlona i blada jak śmierć Anna. Z paniką w oczach i w sercu wyjrzała na płonące nadbrzeże.\nKristoffa nigdzie nie było.\nRafael drgnął, gdy usłyszał dzwony i wrzawę na dziedzińcu, ale nie zdecydował się opuścić zapomnianego kąta ciemnej komnaty. Odkąd Ignoto zamknął go tutaj, zupełnie stracił rachubę czasu, jak i nadzieję, że kiedykolwiek uda mu się stąd wyjść. Czuł się jak przywiązany do dwóch chwiejących się kolumn, z których jedną była jego kochana Invierna, a drugą – Elsa i pozostali przybysze z Arendelle. Jeśli zdecydowałby się podeprzeć jedną, przywiódłby do upadku drugą, a czekając bezczynnie, zgadzał się na to, że w końcu upadną obie, grzebiąc go pod gruzami.\nDoskonale wiedział, że jego bohaterski zryw po rozmowie z admirałem, brutalnie zduszony w zarodku, miał marne szanse powodzenia i opierał się jedynie na wykorzystaniu nieobecności Ignoto w pałacu. Naraził nim Inviernę, czego do teraz nie mógł sobie wybaczyć, a samego siebie skazał na ponure, bezowocne oczekiwanie aż z rozkazu Stavarssona ktoś nie przyjdzie i nie zaszlachtuje go we śnie. Nie miał pojęcia, dlaczego z tym zwlekali – nie był im już do niczego potrzebny od momentu przybicia Wodnika do iberyjskiego wybrzeża, a od chwili w której przestał słyszeć aurę Invierny, codziennie błagał ich w myślach, by już przyszli i skrócili jego mękę. Za jakie grzechy musieli tutaj trafić? To nawet nie była ich walka, byli jedynie pionkami, rzucanymi na pożarcie w pierwszym etapie gry.\nNagle usłyszał zbliżające się do komnaty kroki i męskie głosy, przegadujące się nawzajem w obcym języku. Czyżby w końcu jego prośby zostały wysłuchane? Zrezygnowany, oderwał głowę od kolan i wpatrzył się w delikatnie błyszczącą w ciemności klamkę, którą co chwila ktoś szarpał. Klucz pewnie wciąż miał przy sobie Ignoto... Gdy tylko o tym pomyślał, larum ustało, zastąpione przez jeszcze bardziej przejmującą ciszę, która trwała kilka ładnych minut.\nW momencie gdy ktoś wsunął klucz w dziurkę, coś bardzo delikatnie, jakby ostatkiem sił musnęło jego myśli:\n— Invierna? Moja droga, ty żyjesz! — zakrzyknął z nieopisaną radością, która natychmiast wycisnęła łzy na jego policzki. Łzy, których myślał, że już na zawsze mu zabrakło.\n— Słyszałam głos wybranego przez matkę. Prosił mnie o pomoc. Odchodzę, wuju, brak mi sił. Pomóż im, proszę, bo nie zasłużyli sobie na to. Będę na ciebie czekać. Kocham cię…\n— Invierna? Invierna! — zawołał, ale nie doczekał się odpowiedzi. Czy to wszystko mogło być tylko ułudą jego przerażonej wyobraźni?\nZastanawiał się nad tym nawet wtedy, gdy drzwi otworzyły się na oścież i do środka wpadło trzech uzbrojonych mężczyzn.\nZastanawiał się nad tym nawet wtedy, gdy jeden z nich zamachnął się mieczem, gotowy rozpłatać mu głowę.\nMógł pozwolić im zwyczajnie odebrać sobie życie i zakończyć ten koszmar, na który nijak sobie nie zasłużył, uznając głos Invierny za pragnienie, które stało się prawdą jedynie w jego głowie.\nMógł też zaufać, że to wszystko stało się naprawdę, uniknąć ciosu, pozbierać resztki swojej godności i pomóc przybyszom z północy, nie wiedząc jednak, czy nie czeka go później jeszcze bardziej dojmujące cierpienie…\nInvierna powiedziała, że będzie na niego czekać, tak jakby zakładała, że on również za niedługo umrze. I chociaż w jej słowach nie wybrzmiał żaden osąd nad słabością, jego oczy nagle zalśniły naraz wszystkimi odcieniami błękitu. Odpowiedź wciąż pozostawała tylko jedna.\nPoderwał się, nurkując pod opadającym ramieniem napastnika i wpadł na niego brakiem z taką siłą, że ten niemal wypadł przez okno. Nieważne w jakiej postaci i jak potworne zaklęcia go wiązały, nie stracił siły właściwej swojemu ludowi, która wzrastała wraz ze wściekłością na Stavarssona, ludzi, ale przede wszystkim na siebie. On, Książę Mórz, kulił się po kątach i jęczał nawet wtedy, gdy myślał, że Invierna została mu już odebrana, ze strachu przed losem, jaki mógł go spotkać. Teraz pragnął udowodnić całemu światu, że Książę Mórz po wyrzuceniu na ląd jednak nie umarł, nie po to, by gdy stanie twarzą w twarz ze swoją nieustraszoną siostrzenicą nie zostać przez nią osądzonym, ale właśnie dlatego, że był pewny, iż ona nigdy go nie osądzi i wciąż będzie go kochać tak samo.\nOparł dłonie na piersiach napierających nożowników i odrzucił ich na boki, by oczyścić sobie drogę do wyjścia, którą zaraz zastąpiło mu dwóch kuszników z bronią gotową do strzału. Kątem oka dostrzegł stojącą na fotelu gitarę i przyskoczył do niej w ułamku sekundy, by zasłonić się nią przed bełtami. Gdy tylko groty przeszyły pudło rezonansowe, poczuł coś bardzo dziwnego, jakby krople gorącego deszczu spływające po jego twarzy. Zdawało mu się też, że słyszy ciche kapanie, jak gdyby groty przedziurawiły ogromny, wypełniony po brzegi kocioł, który zaczął przeciekać, spuszczając pierwsze krople na wyschniętą na wiór nadzieję.\nPozwolił im przeładować ostatni raz, by upewnić się, że to wołanie nie było jedynie ułudą. Kolejne głuche uderzenia sprawiły, że po raz pierwszy od niepamiętnych czasów uśmiechnął się szeroko. Już zrozumiał, co Stavarsson uczynił z jego mocą. Przepełniony euforią i wściekłością, zamachnął się instrumentem i roztrzaskał go na głowach kuszników. Kocioł z hukiem pękł na dwoje i dreszcz przebiegł jego ciało od stóp do głów, a szum oceanu na nowo rozbrzmiał w jego uszach, rozpierającymi jego żyły spienionymi falami mocy. Natychmiast poczuł, jak Rafael odchodzi w niepamięć wraz ze swoimi kasztanowymi lokami i łagodnymi rysami twarzy, a na tron ponownie wstępuje Książę Mórz w koronie złocistych włosów, z oczami łyskającymi wściekłością oceanu. Zaklęcie przywiązania co prawda wciąż zatrzymywało go w ludzkiej formie, ale spędziwszy tak dużo czasu w dwunożnej postaci bez problemu odnalazł dla swojej rozeźlonej mocy drogę wyjścia. Rozłożył szeroko ręce, posyłając w kierunku swoich oprawców strumienie lodowatej wody pod tak ogromnym ciśnieniem, że poranił ich twarze i każdy odsłonięty fragment ciała do krwi.\n— Nie uda ci się uciec.\nOdwrócił się na dźwięk tego głosu, który jeszcze niedawno wzbudziłby w nim przemożny lęk, a teraz jedynie wywołał na jego twarzy złowieszczy uśmiech.\n— Jeśli Stavarsson dowie się, co właśnie zrobiłeś, zginiesz razem ze swoją siostrzenicą — dodał Ignoto, ale jego głos wyraźnie drżał na widok otoczonego aurą mocy Księcia Mórz.\n— Ona już nie żyje, również przez ciebie — syknął. — Zejdź mi z drogi.\n— Invierna wciąż oddycha — zapewnił beznamiętnie Ignoto.\n— Nie okłamuj mnie, magiczny odpadku. — Rafael zbliżył się do Ignoto, który natychmiast uciekł wzrokiem. — Powiedz mi, jak długo Stavarsson będzie cię jeszcze trzymał na smyczy? Jesteś bezużyteczny, magia cię nie chce, wciąż trzeba się o ciebie troszczyć jak o niemowlę. Stavarsson mało nie przegrał, gdy musiał nagle przybyć do Valencii, bo stracił nad tobą kontrolę. Dziwię się, że odkąd z ciebie wylazł, potrafisz na nowo mówić za siebie, a mimo to wciąż jesteś mu posłuszny i ostała się w tobie jakaś pośledniejsza magia… Co takiego musiałeś zrobić, by tak się stało? — zapytał pozornie niewinnie, gdyż doskonale znał odpowiedź, odkąd moc znów krążyła w jego żyłach.\nIgnoto nie spojrzał na niego więcej i usunął mu się z drogi.\n— Ja wiem, morderco… — szepnął złowieszczo, omijając go.\nNatychmiast wyczuł marny prąd czarnej magii, biegnący ku jego głowie, ale bez najmniejszego wysiłku powstrzymał go i rzucił w Ignoto strumień wody, który posłał go na ścianę i zostawił nieprzytomnego na podłodze.\nKsiążę Mórz, czując przepełniającą go potęgę i nie bacząc na gniew Stavarssona, popędził opustoszałymi korytarzami.\nPoszycie statku zadrżało, gdy działa okrętowe zaczęły odpowiadać z zabójczą skutecznością doświadczonych kanonierów. Elsa nie widziała już, co działo się w porcie, całkowicie skupiona na cuceniu Anny, której okrzyk rozerwał jej serce na strzępy. Dzięki heroicznemu czynowi Kristoffa znów nabrali prędkości i ani księciu Rubenowi ani Hansowi nie udało się ich dopaść. Nie mogła sobie wybaczyć, że nieraz myślała o nim z pobłażliwością, a nawet z podejrzliwością, a tymczasem on uratował ich wszystkich… Był bohaterem, przed którym powinna skłonić głowę nie tylko ona, ale całe Arendelle.\nNagle na górnym pokładzie zaczęły się podnosić okrzyki: „Zapora, zapora!”. Elsa podniosła się z podłogi i wyjrzała z okna, co było skrajnie ryzykowne, ale królewska potrzeba ciągłej orientacji w każdej sytuacji zmusiła ją do chwilowego odstąpienia od boku siostry.\nU wyjścia z portu czekała na nich jeszcze jedna niemiła niespodzianka – podnoszony na łańcuchach bal okuty żelaznymi ćwiekami, który stanowił ostatnie zabezpieczenie portu, w razie gdyby fort zawiódł. Statek parł jednak naprzód, rozpędzając się z każdą sekundą, jakby zamierzał rozerwać zaporę taranem umiejscowionym na dziobie, tuż na linii wody.\n— Trzymajcie się! — krzyknęła do trzech gwardzistów, którzy wbiegli właśnie do kajuty i rzucili się by podnieść księżniczkę.\nElsa już złapała okiennicę i stanęła szerzej na nogach, przygotowując się na potworne szarpnięcie, gdy okręt niespodziewanie zboczył z kursu i, zamiast uderzyć w sam środek bala, zahaczył dziobem o prawy łańcuch i wpadł w ścianę wieżyczki. Poszycie okrętu jęknęło przerażająco, ale wytrzymało.\nPodobnie jak zapora.\nOkręt po raz drugi stracił całą swoją prędkość i tym razem nie miał już gdzie jej odzyskać. Królowa podniosła się z podłogi, czując przepełniające ją uczucie desperacji. Ostatnia nadzieja zawiodła... Na domiar złego poczuła, jak jej moc żąda od niej uwagi, znowu powróciwszy do stanu niepewnej równowagi, której nie potrafiła tak łatwo złapać po tylu godzinach przebywania w niewoli. Elsa skupiła się mocno i opanowała ją, gdyż wiedziała, że Anna jej potrzebuje. Jej moc znów była wolna, jednak cóż teraz było po niej!? Rozchwiana i słaba nic nie znaczyła wobec potęgi Rubena, a sama Elsa nie miała już sił, które mogłaby dla niej poświęcić.\nOsunęła się na łóżko, na które gwardziści przenieśli nieprzytomną z żałoby Annę, i już miała ułożyć się obok niej, by razem stawiły czoła swojemu przeznaczeniu, gdy w tej samej chwili usłyszała ponaglające krzyki i tupot stóp na korytarzu. Wiedziona niepokojącym przeczuciem, wyszła na zewnątrz, zostawiając siostrę pod opieką trójki gwardzistów.\nKogoś właśnie pospiesznie wnosili do kajuty obok, wśród ponaglających, pełnych napięcia okrzyków. Czym prędzej zbliżyła się do jednego z marynarzy i złapała go za nadgarstek.\n— Kapitan ranny, dwie strzały w pierś, długo nie pożyje. Jak my wszyscy — odparł ogólnikowo mężczyzna, taksując Elsę mało przyjaznym wzrokiem.\n— Czy to kapitan tego okrętu zaplanował moją ucieczkę? — naciskała pomimo wyraźnej niechęci mężczyzny do kontunuowania tej rozmowy.\nMarynarz skinął głową. Wtedy Elsa bez wahania wyszarpnęła z włosów jedną z wielu spinek, jakie wciąż starały się utrzymać jej pożałowania godne uczesanie. Gdy otrzymała od królowej syren uzdrawiające łzy, z jednej z bogato zdobionych wsuwek usunęła kryształowe oko i zalała otwór woskiem, w którym je zatopiła, by zawsze ukryte przy sobie tak cenny dar. Teraz prędko wydłubała jedną z nich i położyła ją na dłoni marynarza. Nie mogła pozwolić, by ten, który ryzykował życiem, by ją ocalić, zginął bezsensownie.\n— To łza syreny — oznajmiła, ale po roziskrzonym spojrzeniu mężczyzny poznała, że żadne wyjaśnienia nie były mu potrzebne. Skłonił się naprędce i zaczął przeciskać się między towarzyszami, krzycząc coś wniebogłosy, czego Elsa nie rozumiała. Wiedząc, że już nic więcej nie mogła zrobić, wróciła do kajuty, by czuwać przy boku Anny. Ledwo jednak zamknęła drzwi, okrętem ponownie szarpnęło.\n— Wasza Wysokość! — zawołał spod okna jeden gwardzistów, Klaus, którego spojrzenie wyrażało bezbrzeżne zdziwienie.\nZ trudem utrzymując równowagę, stanęła u jego boku… i aż nie mogła uwierzyć własnym oczom. Statek unosił się ponad portem! Jej zaskoczony wzrok spoczął na dachu wieżyczki, na której ze wzniesionymi rękoma stał Rafael, we własnej osobie. Wiedziała, że to on, choć jego wygląd diametralnie się zmienił, idealnie wpasowując się w opis, jaki poczyniła jego siostra. Oczy Zaklinacza Mórz, którymi zdawał się przenikać istotę materii, emanowały nieludzkim, wręcz przerażającym blaskiem, a fale były mu bez reszty posłuszne i bez najmniejszego wysiłku przenosiły cały, potężny statek ponad zaporą.\nGdy okręt był wolny i znów nabrał wiatru w żagle, ich spojrzenia się spotkały. Z ruchu ust Księcia Syren Elsa zdołała wyczytać tylko jedno słowo, nim świętokradzka strzała nie ugodziła go w ramię i nie strąciła w morskie odmęty.\nTym słowem było „Uciekaj!”.\nAlexander zamrugał powiekami i poderwał głowę do góry, ale natychmiast się skrzywił, czując pulsujący ból potylicy. Wokół było zupełnie ciemno, co nie ułatwiało mu orientacji w terenie, ale zmusił się by wstać, gdy przed jego oczami przewinął się ostatni obraz sprzed utraty przytomności, którym była jadalnia zasłana omdlałymi ciałami markizów i ich rodzin, oraz obojętna na wszystko Mercedes.\nCo stało się dalej? Gdzie były siostry z Arendelle?\nCzując narastający strach, prędko wymacał klamkę i nacisnął ją, ale drzwi nie ustąpiły. Przesunął się w bok i natychmiast potknął się o ciężką komodę, lecz po raz pierwszy w życiu uznał to za uśmiech losu, bo dzięki temu zrozumiał, że znajdował się we własnej komnacie. Nie potrzebując więcej poruszać się po omacku, dotarł do zaciągniętych zasłon i rozsunął je gwałtownie, co jednak niewiele dało, gdyż na zewnątrz było niemal tak ciemno, jak w komnacie. Na zewnątrz panował absolutny bezruch i cisza, ale ze swojego okna na wysokości trzeciego piętra mógł zobaczyć fragment głównego dziedzińca, na którym paliły się pochodnie, oświetlające leżące na ziemi, nieruchome ciała. Natychmiast odskoczył, przerażony.\n— Muszę się stąd wydostać! — zagrzał sam siebie do boju, klepiąc dłońmi w policzki i rzucił się w poszukiwaniu swojej broni. Sztylet zniknął jednak z szuflady biurka, w kufrze nie było miecza, a ukryte pod łóżkiem noże łowieckie również gdzieś się zapodziały. Komuś wyraźnie zależało, by pozostał bezbronny. Ale komu? To wszystko wciąż wydawało mu się aż nazbyt realistycznym koszmarem.\nPostukał palcami w podbródek i odnalazł jeszcze jedno wyjście, które pozwoliłoby mu również przekonać się, jak bardzo bliski był mu wróg. Przyklęknął w rogu dywanu i zawinął go, by dostać się do skrytki pod obluzowanym panelem, gdzie przechowywał zapasowy klucz. Skrytka była pusta. Następnie sprawdził schowek w szafie zegara, pod fotelem i na żyrandolu, ale każdy z nich został opróżniony. Gdy poślizgnął się na blacie stołu i z trudem wyratował się skokiem na dywan, zrozumiał, że wróg był mu bardzo, bardzo bliski, co tylko mocniej utwierdziło go w przekonaniu, że musiał jak najszybciej znaleźć jakieś wyjście.\nPodbiegł do kufra i wyrzucił na podłogę ubrania, by dostać się do skórzanych pasów na broń, których na szczęście posiadał całkiem sporo. Prędko powiązał je ze sobą, sprawdzając dotykiem, czy nie były za bardzo sparciałe, i tak powstałą linę zaczepił o ucho kufra, który przysunął pod sam parapet i na powrót napełnił ubraniami. Wyrzucił zwój za okno i wspiął się na framugę, po czym, starając się nie patrzeć w dół, zaparł się nogami o ścianę pałacu i powoli zaczął się zsuwać. Ostatni z pasów kończył się dwa metry nad ziemią, więc Alexander zwolnił i gdy poczuł, że jego dłoń nie ma już za co chwycić, zawisnął, prostując nogi, i zeskoczył na ziemię bez najmniejszego uszczerbku.\nKorzystając z osłony ciemności, pobiegł w kierunku głównego dziedzińca, ale nie ubiegł nawet kilkunastu metrów, gdy zauważył, że otwierają się drzwi prowadzące do lochów. Czym prędzej ukrył się w cieniu murów i obserwował, jak w oświetlonym pochodniami przejściu pojawiły się sylwetki dwóch mężczyzn, którzy ciągnęli coś między sobą. Gdy weszli w krąg światła rzucanego przez pochodnie, Alexander dostrzegł, że wlekli między sobą nieprzytomną, czarnowłosą dziewczynę w niemal zupełnie podartej sukni.\n— Hej! — krzyknął za nimi, nie bacząc na to, że był zupełnie bezbronny. — Zostawcie ją!\nOprychy odwróciły się jak jeden mąż, a gdy tylko zoczyły księcia, zwyczajnie upuściły więźniarkę na ziemię i dobyły mieczy. Alexander jako pierwszy uczynił krok w przód, by uniknąć starcia z dwoma napastnikami jednocześnie, i wykorzystał swoje zdolności, posyłając pięść w krtań tego, który znalazł się bliżej. Oprawca natychmiast upuścił miecz i złapał się za gardło, na co książę tylko czekał. Szybko podniósł klingę z ziemi i unieszkodliwił drugiego napastnika, którego zdolności szermiercze były nieporównywalnie gorsze, po czym uciszył na wieki pierwszego, wciąż krztuszącego się i charczącego.\nAlexander natychmiast podbiegł do dziewczyny, która leżała na płytach dziedzińca bezwładna jak lalka, jakby zaraz miało ujść z niej życie. Przyklęknął obok i ostrożnie przewrócił ją na plecy. Była bardzo młoda i niezwykle piękna, ale śmiertelnie wręcz blada. Alexander potrząsnął ją delikatnie za wiotkie ramiona.\n— Proszę, zbudź się. Musisz mnie słyszeć — zaczął ją nawoływać. Bez skutku.\nWydawało mu się, że to już koniec, że przybył za późno, gdy nagle dziewczyna bardzo delikatnie uchyliła powieki.\n— Woda — wyszeptała niemal niesłyszalnie.\nKsiążę, pełen ulgi, podbiegł do fontanny, nabrał wody w dłonie i delikatnie wlał ją w spierzchnięte usta dziewczyny. Nieznajoma zakaszlała i otworzyła oczy niewiele szerzej.\n— Zabierz mnie do prawdziwej wody — wydusiła ponaglająco.\nAlexander zawahał się, nie rozumiejąc sensu tej prośby, ale wtedy dziewczyna złapała go jedną ręką za kołnierz koszuli i z siłą, jakiej nigdy nie spodziewałby się po skrajnie wyczerpanej kobiecie, przyciągnęła jego twarz do swojej twarzy.\n— Do morza, szybko!\nZ tak bliskiej odległości mógł doskonale przyjrzeć się jej intensywnie szafirowym oczom, w których mieniły się najprawdziwsze, złote drobinki. W końcu zrozumiał. To była syrena! Czym prędzej wziął ją na ręce i zaniósł do brzegu fontanny, by mogła się o coś oprzeć, a sam pobiegł do stajni, gdzie ostał się tylko jeden koń, młody podjezdek, który na dodatek nie chciał pozwolić się okiełznać. Alexander opanował go siłą i wyprowadził na dziedziniec, a następnie złapał syrenę pod ramię i niezdarnie wdrapał się z nią na siodło. Wierzchowiec przestępował z nogi na nogę i parskał, niezadowolony z niecodziennego dlań ciężaru, ale książę mocno ścisnął jego boki kolanami, zmuszając go do posłuszeństwa. Wybrał główną drogę do portu, by dostać się tam jak najszybciej, ale im bliżej się znajdowali, dochodziły do nich coraz donośniejsze krzyki i agresywne nawoływania. Alexander, obawiając się o to, co mogłoby tam na nich czekać, skierował wierzchowca w boczne uliczki i dotarł do nadbrzeża w innym miejscu, miał nadzieję wystarczająco oddalonym od portu.\nWziął syrenę w ramiona i zeskoczył z siodła, by czym prędzej zanurzyć ją w wodzie, ponieważ w drodze znów stała się wiotka i bezwładna. Gdy tylko nogi dziewczyny dotknęły ciemnej, słonej wody, zaciążyła mu tak bardzo, że w końcu był zmuszony ją puścić. Poszła na dno jak kamień. Odczekał pięć sekund, dziesięć, nawet całą minutę, a ona wciąż się nie pojawiała. Już zaczynał się bać, że źle ocenił sytuację i właśnie przyczynił się do śmierci niepoczytalnej dziewczyny, gdy usłyszał ruch za swoimi plecami.\n— Wasza Książęca Mość tak daleko od zamku? — zapytał ironicznie jeden ze zbliżających kuszników w obcym uniformie.\nAlexander wiedział, że nie miał szans uciec, przed czterema strzelcami, którzy już mieli go na celowniku. Zerknął za plecy, rozważając desperacki skok do wody, ale wiedział, że nie zdążyłby nawet wykonać kroku w tył, zanim wszystkie kusze nie wydałyby nań wyroku.\n— Prosimy z nami — powiedział z fałszywą uprzejmością trzeci z kuszników, biorąc poprawkę na serce księcia.\nNim jednak ktokolwiek zdążył mrugnąć, Alexander poczuł zaciskające się na jego piersi silne ramiona, które pociągnęły go za sobą w atramentową głębinę, z dala od wypuszczonych na jego zgubę bełtów. Zimna woda zamknęła się nad nim, pozbawiając powietrza, a całkowita, nieprzenikniona ciemność, w którą wciągały go mieniące się szafirowymi drobinkami kobiece dłonie, sprawiła, że zaczął się wyrywać. W końcu uścisk zelżał i Alexander znalazł się twarzą w twarz z rozpromienionym niezwykłym blaskiem obliczem syreny. Wśród symetrycznych, łagodnych rysów nie dostrzegł już nawet śladu bólu i zmęczenia. Promieniała zdrowiem, a jej piękną twarz, otoczona prostymi długimi włosami, i szeroki uśmiech sprawiły, że zapomniał, iż pod wodą nie powinno się oddychać. Zaczął się krztusić, ale połknął tym samym jeszcze więcej wody, przed którą nie było ucieczki. Syrena nie wahała się dłużej i pocałowała go. W niepojęty sposób poczuł rozgrzewające ciepło ognia w kominku, delikatność płatków śniegu, zapach mroźnej, zimowej nocy i słodycz turrona. Całował w życiu wiele dziewcząt, ale żaden z tych pocałunków nie był przy tym nawet godny westchnienia; kiedy jednak spróbował go odwzajemnić, syrena wycofała się, jakby urażona. Jej oczy rozbłysły najczystszym złotem, a on poczuł, że mógł swobodnie oddychać. Otaczająca go ze wszystkich stron woda nie była też już nieskończenie czarna, a cudownie przejrzysta. Dar syren…\n— Jak cię zwą? — zapytał, a jego głos rozległ się tak naturalnie, jakby rozmawiali na powierzchni.\n— Mam wiele imion — odpowiedziała ciepło syrena, ujmując dłoń Alexandra. — W twoim języku znają mnie jako Inviernę, córkę Królowej Mórz.\nGdy wypłynęli na pełne morze, atmosfera na statku nieco się uspokoiła, ale Elsa nie była w stanie przestać czuć się zagrożona, jakby pojęcie spokoju stało się dla niej zupełnie obce. Już miała zawołać Kristoffa, by zaopiekował się wciąż nieprzytomną Anną, lecz w ostatniej chwili przypomniała sobie, że nie było go już przy nich. Dopiero teraz pozwoliła łzom popłynąć. Kazała gwardzistom czuwać nad Anną i wyszła z nadbudówki w poszukiwaniu swoich poddanych, modląc się, by spotkała ich jak najwięcej. Pierwszą znajomą sylwetką jaką zobaczyła, była czuwająca przy wejściu do nadbudówki postać kapitana Kvista, który jak tylko zobaczył Elsę, zbliżył się do niej i poklepał ją serdecznie po ramieniu, na chwilę zapominając, że była królową. Elsa ani trochę nie miała mu tego za złe, czując, że teraz będzie potrzebowała bliskości i akceptacji jak chyba nigdy wcześniej, i położyła dłoń na ogromnej dłoni kapitana.\n— Dziękuję ci za doprowadzenie wszystkich na pokład — powiedziała, a z jej oczu przezierał ból, gdyż oboje wiedzieli, że gdy mówiła o wszystkich, miała na myśli tylko tych, którym udało się przeżyć.\n— To zasługa Björna, Wasza Wysokość.\n— Co się z nim stało? — zapytała, obawiając się najgorszego.\n— Poślizgnął się na kamieniach i skręcił kostkę. Zabronił mi ze sobą zostać, bo nie chciał, żeby załoga pozostała bez kapitana. Powiedział, że da sobie radę i znajdzie sposób, by wrócić do Arendelle.\n— A załoga…?\n— Brakuje nam ośmiu marynarzy, Wasza Wysokość.\n— Dziękuję ci — odpowiedziała głucho.\nWokół niej zebrali się pozostali gwardziści, zmęczeni, zrezygnowani, przybici i brudni. Część z nich trzymała łuki i kusze, które dostała od załogi okrętu. Przybyło ich z nią dwudziestu, zostało trzynastu. Brakowało Thomasa, Henrika, Johana, Knuta, Ulfa, admirała Fredriksena i oczywiście Kristoffa, którego strata bolała ją podwójnie. Elsa podeszła do każdego z osobna, ściskając ich przedramiona w geście podziękowania, a oni, widząc jej szczere łzy, sami zaczynali je ronić, i jeśli któryś z nich w skrytości serca wciąż ją za wszystko winił, przestawał. Następnie Elsa podziękowała tym marynarzom, których udało jej się wyłowić spośród obcych twarzy, gdyż wszyscy pozostawali w ciągłym ruchu, współpracując z załogą okrętu.\nOkrętu, którego nazwy nie znała.\nSpojrzała na mostek, gdzie przy sterze stał ich przewodnik, mężczyzna mikrego wzrostu, z kręconymi, czarnymi włosami, szerokim nosem i rzucającym się z daleka czarnym, sumiastym wąsem. Gdy Elsa weszła na mostek, wąsacz oddał ster w ręce jednego z mężczyzn, którego, zdawało jej się, zobaczyła kilka sekund temu po drugiej stronie okrętu, i zbliżył się do królowej pewnym, marynarskim krokiem.\n— W czyich rękach jesteśmy? — zapytała, gdy wyprostował się z głębokiego ukłonu.\n— Jestem João Coimbra, Wasza Wysokość, pierwszy oficer. W imieniu kapitana, księcia Rubena Victora, witam Waszą Wysokość, księżniczkę Annę i poddanych Waszej Królewskiej Mości na pokładzie Diabelskiej Burzy, największego galeonu Wielkiej Armady i najszybszego okrętu na tych wodach. Zapewniam, że nic już wam nie grozi.


Poniżej znajdziesz kilka reguł, które pomogą Ci zaaklimatyzować się w technologii 3D:\n1. Dodaj trochę „Trzeciego Wymiaru” do swoich trójwymiarowych nagrań: Upewnij się, że twoje ujęcia mają naturalną głębię. Dobry pierwszy plan, drugi i tło, które są ważne w zwykłej kinematografii, są niezwykle istotne w projektach 3D. Uwaga, jeśli “doskonały” pomysł, aby sfilmować ostry, długi przedmiot lecący prosto w kamerę – nie rób tego. To nie działało w 1955 r i nie zadziała teraz.\n2. Montaż: informacje 3D są wolniej przetwarzane w ludzkim mózgu niż obrazy w 2D. Weź pod uwagę poniższe punkty w trakcie zdjęć i montażu:\n- żadnych szybkich ruchów kamerą,\n- unikaj skokowych cięć,\n- nie atakuj widowni nagłymi zmianami w głębi obrazu z ujęcia na ujęcie,\n- zwolnij tempo montażu.\n3. Żadnego „zoomowania”: Nie ma nic gorszego niż elementy 3D, które wyglądają jak wycinanki z kartonu, przyklejone w różnej odległości od kamery.Używanie obiektywów ze zmienną ogniskową podczas kręcenia dla 3D może wywoływać ten efekt. Oszczędź sobie bólu głowny i nie używaj transfokacji w projektach 3D.\n4. Szeroko otwarte: Przy dodatkowych komplikacjach związanych z rozstawem punktów widzenia oraz zbieżnością, ostrość staje się nie tylko kolejnym punktem na liście, ale prawdziwą uciążliwością. Uprość swój projekt używając obiektywów szerokokątnych z ostrością ustawioną na nieskończoność. Może nie będzie to tak artystyczne jak ujęcie z wspaniałą, płytką głębią ostrości, ale zaoszczędzisz sobie kilku nowych siwych włosów podczas realizacji swojego filmu.\nWraz z obraem 3D wchodzącym na rynek domowego wideo, kłótnia o to, czy jest to tylko przelotna moda czy nie, szybko staje się jałowa. Pomimo, że jest to trudne do opanowania medium, warto poznać jego mocne i słabe strony już teraz, kiedy wciąż ma się luksus posiadania na to czasu, niż później, kiedy stanie się to krótkoterminową koniecznością.\nTłumaczone z: Tony Bruno. Shooting for 3D. Videomaker, February 2011.\nTony Bruno tworzy niezależne filmy od 4 lat, okazjonalnie występuje jako aktor, jest profesjonalnym pisarzem technicznym.


Samolot zapłonął od razu po starcie. Pasażerowie zachowali spokój - Fakty TVN online\nFoto: Dimitriy-Antonov-17 / Instagram | Video: Fakty po południu\n22 sierpnia 2018, 16:22\nSamolot zapłonął od razu po starcie. Pasażerowie zachowali spokój\nSilnik samolotu płonął, a na pokładzie było ponad 200 osób. Maszyna rosyjskich linii lotniczych Red Wings zapaliła się niedługo po starcie. Na szczęście pasażerowie nie wpadli w panikę.


Noclegi, ul. Spółdzielcza 7, Dołhobyczów - Kwatery Prywatne Dołhobyczów » e-turysta.pl\nNoclegi Dołhobyczów (1 oferta)\nTanie noclegi Dołhobyczów (1 oferta)\nKwatery prywatne Dołhobyczów (1 oferta)\nKwatery prywatne Kryłów, około 10,8 km (2 oferty)\nKwatery prywatne Mircze, około 12 km (2 oferty)\nKwatery prywatne Dołhobyczów ul. Spółdzielcza\nKwatery prywatne Dołhobyczów ul. Spółdzielcza (1 oferta)\nNoclegi, ul. Spółdzielcza 7, Dołhobyczów\nNoclegiDołhobyczów, ul. Spółdzielcza 7\nNasz obiekt dysponuje dwoma pokojami trzyosobowymi, jednym pokojem dwuosobowym, ogólnodostępną łazienką i w pełni wyposażonym aneksem kuchennym. Na terenie posesji znajduje się miejsce na samochód oraz na rozbicie namiotów.


Produkujemy meble na wymiar. Meble kuchenne lakierowane i zabudowy szaf. Wykonujemy meble wg naszych projektów lub na podstawie projektu klienta\nProjekty dla każdego!\nKuchnie z Twoich marzeń....\nMeble kuchenne Twardogóra, meble Wrocław,\nmeble kuchenne Wrocław, meble kuchenne na wymiar Wrocław,\nmeble kuchenne na wymiar Twardogóra, kuchnie na wymiar\nMeble na Twój styl!\nSzukasz mebli jakich nikt oprócz Ciebie nie będzie miał?\nMebli wyjątkowych jak Ty.....\n...to jest to odpowiednie miejsce, aby spełnić swoje marzenia.\nProdukujemy meble na wymiar. Zabudowy szaf. Wykonujemy projekty, bądź meble robimy na podstawie dostarczonego projektu\nMeble łazienkowe, pokojowe\nProdukujemy meble do łazienki, do pokoju, np. sypialniane, meblościanki, oraz meble biurowe i socjalne - na zamówienie\nPolecamy fronty lakierowane i mdf. Korzystamy z produktów najlepszych i sprawdzonych firm produkujących akcesoria meblowe\nMeble kuchenne na wymiar Wrocław, Twardogóra, Dolnośląskie - Meble 66\nNasza firma meblowa to firma z wieloletnimi tradycjami. Od wielu już lat jesteśmy producentem wysokiej jakości mebli. Produkujemy meble kuchenne, garderoby, szafy wnękowe. Meble wykonujemy wg indywidualnych projektów. Mamy wąską specjalizację, dzięki czemu skupiamy się na doskonaleniu wykonywania konkretnych mebli. Produkujemy również meble wg indywidualnych projektów dostarczonych przez Państwa.\nMeble wykonujemy w dowolnych wymiarach, korzystając z różnych materiałów, które dobieramy wg indywidualnych potrzeb Klienta. Służymy fachową pomocą przy projektowaniu poszczególnych pomieszczeń, wyborze materiałów i kolorów. Zapraszamy do zapoznania się z naszą bogatą ofertą.\nNasze meble produkujemy na bazie najlepszych surowców, akcesorii i technologii. To wszystko uzupełniamy naszą wiedzą, doświadczeniem i zaangażowaniem. Fronty lakierowane w naszych meblach są najwyższej jakości materiałów


3 grudnia 2020 r. Cuda Eucharystyczne\n„Bez stałej obecności naszego Boskiego Mistrza nigdy nie byłbym zdolny narazić mojego życia dla trędowatych. U stóp ołtarza spotykamy siłę potrzebną w naszej samotności. Bez Świętego Sakramentu moja sytuacja byłaby nie do zniesienia. Ale z moim Panem u boku mogę zawsze być dalej szczęśliwy i zadowolony. Z tym radosnym pokojem w sercu i uśmiechem na ustach pracuję z entuzjazmem dla dobra ubogich i nieszczęśliwych trędowatych. W ten sposób powoli i bez wielkiego hałasu dalej czynię dobro ”(błogosławiony ojciec Damian de Veuster).\nKategoria Cudu Eucharystycznego: Przemiana postaci, trwałość postaci Eucharystycznych.\nSIENEŃSKIE CUDA EUCHARYSTYCZNE\n1. Cud Eucharystyczny Siena–Cascia (Włochy) 1330 rok.\nCud Eucharystyczny wydarzył się w Sienie. Ksiądz ze Sieny został wezwany do ciężko chorego rolnika (tak opisuje to wydarzenie kodeks antyczny), który mieszkał nieopodal miasta. Według niektórych, kapłan ów nie był zbyt gorliwy, inne materiały źródłowe podają, że ksiądz był podirytowany, bo to wezwanie przeszkodziło mu w jakiś zajęciach. Winien on był włożyć Konsekrowaną Hostię do złoconego cyborium, a tymczasem Ciało Pańskie włożył do brewiarza, jak to się czyni ze zwykłym obrazkiem. Kiedy kapłan wyspowiadał chorego, zaczął szukać Hostii między stronami brewiarza. O dziwo, kiedy otworzył go zobaczył, że wokół Hostii, na dwóch stronach księgi były plamy Krwi. Wstrząśnięty tym faktem, zamknął brewiarz i wybiegł, zapowiedziawszy choremu, że zaraz wróci: „Komunia–wyjaśnił –nie powinna być acciabattata”, co w miejscowym dialekcie znaczy „zgnieciona”, „zniekształcona”. Kapłan udał się szybko do Sieny, do spowiedzi, do ojca Szymona Fidati, augustianina (przyszłego błogosławionego). Ojciec Fidati wyspowiadał go i poprosił skruszonego kapłana o relikwie Cudu Eucharystycznego. Przekazał jedną z zakrwawionych kartek brewiarza do klasztoru w Perugii. Niestety, ta, zaginęła w czasie prześladowań Kościoła w 1866 roku. Drugą kartkę zawsze miał przy sobie, i spędzał długie modlitwy przed poplamioną Krwią stronicą z brewiarza. Po latach przekazał ją augustianom w Cascii. Ostatecznie, relikwia Cudu Eucharystycznego znalazła się w sanktuarium św. Rity. W 1930, podczas Kongresu Eucharystycznego w Cascii, przeniesiono relikwię do zdobionej monstrancji. Dziewiętnastego maja 1988 roku konsekrowano bazylikę dolną w sanktuarium św. Rity, i z tej okazji, relikwia Cudu Eucharystycznego została tam przeniesiona. Relikwię czciła św. Rita (wówczas znajdowała się ona w kościele św. Augustyna). Tam też ukazywał się jej św. Augustyn i dlatego potem wybrała swoją dalszą drogę życiową, po śmierci męża i synów, w zakonie klauzury augustiańskiej. Wielu papieży czciło relikwię Cudu Eucharystycznego: np. Bonifacy IX (ten ogłosił specjalną bullę 10 stycznia 1410, zatwierdzającą kult relikwii Cudu Eucharystycznego) , Grzegorz VII (zatwierdził też też cześć oddawanym rellikwiom i udzielił Klemens XII, Sykstus IV, Innocenty XIII, Pius VII. Udzielali oni specjalnych odpustów związanych z tym kultem. Obecne tabernakulum, w którym znajduje się relikwia, pozwala wiernym zobaczyć ją w całej okazałości. Można też z bliska przeczytać słowa zapisane na kartce brewiarza. Odcisk Hostii jest wyraźny i widać na nim Oblicze cierpiącego Jezusa. W 1962 roku relikwie Cudu Eucharystycznego poddano badaniom. Kartka brewiarza pokryta była nadal Krwią i ta plama miała wymiar 52 mm na 44 mm. Średnica jej wynosiła natomiast 40 mm. Kolor Krwi z kartek brewiarza określa się jako lekko brązowy, pod szkłem powiększającym jest wyraźnie czerwony i widać też cząstki zakrzepłej Krwi. W plamie Krwi można zaobserwować, pod słabą soczewką, postać zasmuconego mężczyzny, widoczną też na fotografiach. Obecnie w sanktuarium św. Rity znajdują się: Relikwie Cudu Eucharystycznego będące w doskonałym stanie od 650 lat, ciało św. Rity zachowane cudownie od zepsucia, szczątki ziemskie bł. Szymona Fidati.\nAutentyczność Cudu Eucharystycznego ze Sieny z 1330 roku jest poświadczona przez zapis opowiadania bł. Szymona Fidati. Opis tego wydarzenia znajdziemy też w Księdze miejskiej z 1387 roku, która przechowywana jest w archiwach miasta – ta zawiera szczegółowe sprawozdanie z dorocznego święta Corpus Domini (Bożego Ciała). Na ten dzień całe miasto, z władzami na czele, zbierało się w kościele, by uczcić relikwie Cudu w uroczystej Mszy Świętej i procesji. Miasto zakupywało na tę okazję specjalną kilkukilogramową świecę.\nW 1687 przeprowadzono badanie dwóch stron brewiarza, w którym to stwierdzono, w doskonały sposób nakładające się na siebie plamy Krwi.\n2. Cud Eucharystyczny w Sienie 1730 r.\nCzternastego sierpnia 1730 roku – w czasie obchodów Uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny –grupa nieznanych sprawców przedostała się do kościoła św. Franciszka w Sienie, którym opiekowali się franciszkanie konwentualni. Złodzieje ukradli puszkę zawierającą 351 Komunikantów Konsekrowanych (ten fakt zwraca nam uwagę, jak wtedy, dbano o każdy Konsekrowany Komunikant). W Sienie od 1147 roku odbywają się wyścigi konne–Palio. Odbywają się one 2 i 16 lipca i mają nie tylko charakter sportowy, społeczny ale i religijny. Sierpniowy wyścig zwany jest „Maryjnym” i odbywa się w dwóch etapach. Czternastego sierpnia wyścig odbywa się wieczorem i ma charakter głównie religijny, a 16 sierpnia staje się wydarzeniem sportowym – jest to rywalizacja poszczególnych dzielnic. W wigilię Wniebowzięcia Matki Bożej senat miasta, aby dopełnić ślubu założonego w 1200 roku zanosił do katedry świecę wotywną. Udawali też przedstawiciele różnych organizacji i uczestniczyło w tej ceremonii całe miasto. Domy pustoszały i była to okazja dla złodziei, aby dokonać rabunków w różnych miejscach. Kiedy odkryto 15 sierpnia 1730 roku kradzież Hostii w kościele franciszkanów, na znak zadośćuczynienia Bogu, władze miasta zawiesiły tego dnia bieg uliczny na koniach (słynne Palio). Konsekrowane Komunikanty odnaleziono dopiero 17 sierpnia, w sanktuarium Matki Bożej w Provenzano. Świętokradzcy ukryli Je w puszce, w której składano datki na Msze Święte za zmarłych. Z racji tego, że kasetkę otwierano raz do roku, była ona pełna kurzu, pajęczyn i insektów. Modlący się ksiądz, w kościele Matki Bożej z Provenzano zauważył wystający Komunikant z puszki jałmużnej. Hostie oczyszczono i zidentyfikowano jako Te, które zostały skradzione 14 sierpnia. Odnaleziono wszystkie zaginione Hostie (348 całych Komunikantów i 6 połówek). W uroczystej procesji przeniesiono Konsekrowane Komunikanty do kościoła św. Franciszka. Wielokrotnie w przeciągu lat badano Hostie i stwierdzano, że są One świeże, nienaruszone, fizycznie i chemicznie oraz nie uległy rozkładowi. Arcybiskup Tiberio Borghese ze Sieny polecił dokonanie eksperymentu: zamknął on na wiele lat niekonsekrowane komunikanty w zapieczętowanej puszce metalowej. Po otwarciu ich przez specjalną komisję stwierdzono, że po dziesięciu latach komunikanty są zeschnięte i zniekształcone, po 61 latach eksperymentu (w 1850 r. pozostał tylko z nich ciemnożółty proszek). Badania z polecenia papieża Piusa X zostały znowu wznowione i w protokole napisano: „Święte Hostie ze Sieny są klasycznym przykładem doskonałego zachowania partykuł z chleba niekwaszonego, konsekrowanych w roku 1730, i stanowią wyjątkowe zjawisko, niezwykle aktualne, odwracające prawa naturalne przechowywana materii organicznej. Jest to jedyny taki przypadek zachowany w annałach nauki”. Przeprowadzono wtedy różne testy i badania mikroskopowe. Profesor Grimaldi, ogromnej sławy chemik, który badał Hostie, stwierdził: „mąka pszenna jest najlepszym terenem dla kultur mikroorganizmów, pasożytów, zwierzęcych i roślinnych, dla fermentacji mlekowej i niszczenia. Natomiast Hostie ze Sieny są w doskonałym stanie, wbrew prawom fizyki i chemii, pomimo niesprzyjających warunków, w których były przechowywane. Fenomen absolutnie anormalny – prawa natury zupełnie się odwróciły. Kryształ cyborium, w którym przechowywano Hostie stał się siedzibą pleśni, natomiast mąka okazała się bardziej odporna niż kryształ”\nW 1922 roku kard. Guovanni Tacci przeniósł Cudowne Hostie do naczynia w kształcie walca z czystego kryształu górskiego. W 1950 roku Komunikanty umieszczono w kosztownej monstrancji. W 1951 roku dokonano kolejnej profancji Najświętszego Sakramentu. Świętokradcy zerwali pieczęcie i wysypali Komunikanty Konsekrowane w róg marmurowego tabernakulum, kradnąc kryształowy walec. Czternastego września 1980 roku Jan Paweł II oddał cześć Hostiom ze Sieny i ze wzruszeniem zawołał: „To jest Obecność”. Przez szereg wieków zadawano sobie pytanie, dlaczego kapłan, który odnalazł Hostie, nie spożył Ich od razu, tylko przeniósł Je do tabernakulum. Stało się tak, być może, ze względu na dużą Ich ilość? Przypuszczano też , że zachowano te Hostie z uwagę na tłumy wiernych zanoszących modlitwy wynagradzające. Kapłani –przyjmując tę hipotezę – chcieli, wraz z wiernymi oddawać cześć znalezionym Hostiom i potem je też dlatego zachowali. Wydaje się mniej prawdopodobna sugestia, że kapłan nie uczynił tego z uwagi na zabrudzenie Hostii i pozostawił Je, chcąc doprowadzić Komunikanty Konsekrowane do spontanicznego rozkładu. W pięćdziesiąt lat później, 14 kwietnia 1780 roku, przełożony zakonu franciszkanów, ojciec Carlo Vipera, obejrzał Hostie, a nawet jedną spożył i zadziwił się Jej świeżością. Nakazał złożyć 230 Hostii w cyborium i zabronił rozdawania Komunikantów Konsekrowanych (część Hostii udzielano wiernym w poprzednich latach, w 1951 roku było ich już tylko 223 całe Hostie i dwie połówki). Ten fakt świadczy o tym, że hipoteza o pozostawieniu Hostii, z uwagi na ich zabrudzenie jest mało prawdopodobna.\nCudowne Hostie są wystawiane do adoracji wiernych siedemnastego dnia każdego miesiąca, w rocznicę odnalezienia ich po kradzieży w 1730 r. Każdego roku w Uroczystość Bożego Ciała, relikwie Cudu Eucharystycznego są niesione w procesji ulicami Sieny. W procesji uczestniczą tysiące wiernych.\n3. Cuda Eucharystyczne Sieneńskie są jedyne w swoim rodzaju. Ten z 1330 roku, może wskazywać – oprócz podkreślenia prawdziwej, realnej i substancjalnej obecności Pana Jezusa Chrystusa w Hostii Konsekrowanej oraz podejrzenia lekceważącego zachowania kapłana wobec Ciała Pańskiego – także na żywą obecność Pana w Słowie Bożym i na ścisły związek Słowa Bożego ze Słowem, które stało się Ciałem – uobecnionego w Najświętszym Sakramencie. W każdej Mszy Świętej, przecież, otwieramy swoje serca, nasz umysł na Słowo Boże, aby następnie, świadomie i z miłością uczestniczyć w Ofierze Chrystusa – ostatecznie godnie świadomie i z miłością przyjąć Ciało Pańskie. Cud Eucharystyczny, który dokonał się, nie na ołtarzu, ale w brewiarzu kapłańskim, może wskazywać więc na zamysł Boga działającego w Historii Zbawczej, najpierw przez swoje Słowo, a kiedy nadeszła pełnia czasów także przez Słowo, które stało się Ciałem.\nCud Eucharystyczny z 1730 roku, jest też wyjątkowy i może zmienić nasze myślenie o Eucharystii. Będąc zdominowani przez świat, upatrujemy w nim potęgi i siły. Słaba i krucha Eucharystyczna Postać Chleba postrzegana jest przez nas fałszywie i może w nas rodzić obraz słabości Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie. Tymczasem Cud Eucharystyczny świeżości i trwałości Postaci Eucharystycznych stawia nam przed oczy Słowa z Pisma Świętego:\n„Przemija bowiem postać tego świata” (1 Kor 7, 31).\n„Miłość nigdy nie ustaje....” .\n„To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat" (J 16, 33).\nKto jest więc potęgą i mocą: czy osobowe siły przemijającego świata ukazującego pozory swojej potęgi czy Jezus Eucharystyczny w kruchych postaciach Chleba, ale żyjący wiecznie i trwający na wieki w szczęśliwości? Oczywiście, że Jezus Chrystus obecny prawdziwie, realnie i substancjalnie jest potężnym Bogiem i Panem całego wszechświata. A Psalm 59 nas o tym zapewnia:\n„A ja opiewać będę Twą potęgę i rankiem będę się weselić z Twojej łaskawości, bo stałeś się dla mnie twierdzą i ucieczką w dniu mego ucisku” (Ps 59, 17”.\nŚpiewajcie Panu pieśń nową!


BIP - Urząd Miejski w Łęczycy: UDOSTĘPNIENIE DANYCH Z REJ...\nUDOSTĘPNIENIE DANYCH Z REJESTRU PESEL\n1. Ustawa z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (t.j.Dz.U. z 2019r., poz.1397 z późn.zm),\n2. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2020r.,poz.256 z późn.zm),\n3.Ustawa z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz.U. z 2019r.,poz.1000),\n4. Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 21 grudnia 2018r. w sprawie określenia wzorów wniosków o udostępnienie danych z rejestru mieszkańców i rejestru PESEL oraz trybu uzyskiwania zgody na udostępnienie danych po wykazaniu interesu faktycznego (Dz.U. z 2018r.,poz.2523) oraz Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 26 czerwca 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia wzorów wniosków o udostępnienie danych z rejestru mieszkańców i rejestru PESEL oraz trybu uzyskiwania zgody na udostępnienie danych po wykazaniu interesu faktycznego ( Dz.U. z 2019r.,poz.1212),\n5.Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie opłat za udostępnienie danych z rejestru mieszkańców oraz rejestru PESEL ( Dz.U. z 2017r., poz.2482 z późn.zm).\n- opłata za udostępnienie jednostkowych danych,tj.danych dotyczących jednej osoby albo imion i nazwisk wszystkich osób zameldowanych pod jednym adresem - 31 zł,\n- opłata skarbowa za złożenie pełnomocnictwa, gdy strona działa przez pełnomocnika - 17 zł\nOpłaty należy wpłacić w kasie Urzędu Miejskiego w Łęczycy lub na konto:\nDane jednostkowe udostępnia się na wniosek osób lub jednostek organizacyjnych złożony w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.Oznacza to,że wniosek ma być podpisany bezpiecznym podpisem elektronicznym lub profilem zaufanym ePUAP lub podpisem osobistym przy wykorzystaniu nowego dowodu osobistego. Odpowiedź udzielana jest w terminie do 14 dni , w przypadkach wymagających dodatkowych wyjaśnień do 30 dni.\nZgodnie z nowelizacją ustawy o ewidencji ludności , od 1 lipca 2019r. właściwe w zakresie udostepnienia danych z rejestru PESEL są wyłącznie organy gmin. Wniosek o udostepnienie danych z rejestru PESEL będzie można zatem skierować do dowolnego organu gminy na terenie kraju. W mieście Łęczyca wniosek można złożyć w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w Łęczycy, Pl.Kościuszki 33 - ratusz; 99-100 Łęczyca\nOd decyzji odmawiającej udostępnienia danych przysługuje odwołanie do Wojewody Łódzkiego w Łodzi w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.\nOd d nia 1 lipca 2019r. podmioty publiczne , które nie posiadają decyzji administracyjnej , na podstawie której uzyskały dostęp do rejestru PESEL za pomocą urządzeń teletransmisji danych, w danym roku kalendarzowym mogą uzyskać maksymalnie 300 danych jednostkowych z rejestru PESEL albo 300 danych jednostkowych z poszczególnych rejestrów mieszkańców , prowadzonych zgodnie z właściwością miejscową przez danych organ gminy.\n• Wniosek o udostępnienie danych ( wniosek należy czytelnie podpisać). (wymagany) Dla zidentyfikowania w rejestrach poszukiwanej osoby,należy wskazać, jak najszerszy zakres posiadanych informacji ( np. imiona rodziców, data i miejsce urodzenia, numer PESEL, seria i numer dowodu osobistego, poprzedni adres zameldowania ip.)\n• Dowód uiszczenia opłaty za udostępnienie jednostkowych danych - 31 zł (wymagany)\n• Pełnomocnictwo jeżeli strona działa przez pełnomocnika (wymagany)\n• Dowód uiszczenia opłaty skarbowej za złożenie pełnomocnictwa ( w przypadku działania przez pełnomocnika) 17 zł. (wymagany)\n• Dokumenty mogące potwierdzić interes prawny, między innymi: wezwania sądowe, wezwania komornicze, dokumenty potwierdzające zobowiązanie wobec wnioskodawcy osoby, której dane mają być udostępnione(np. wyroki sądowe, wezwania do zapłaty itp.) (wymagany)\nWniosek o udostepnienie danych z rejestru mieszkańców oraz rejestru PESEL (637.2kB)\nData wprowadzenia: 2019-07-10 10:31:30\nData publikacji: 2019-07-10 12:40:59\nOstatnia zmiana: 2021-02-01 10:43:10


! Orientana Żel do mycia twarzy z drobinkami ryżu ALOES I JAŚMIN - 31.80 zł : Zdrowe Kosmetyki - sklep internetowy\nJesteś tutaj: Strona główna » KOSMETYKA PIELĘGNACYJNA » PIELĘGNACJA TWARZY » Mleczka/Żele oczyszczające » ! Orientana Żel do mycia twarzy z drobinkami ryżu ALOES I JAŚMIN\n! Orientana Żel do mycia twarzy z drobinkami ryżu ALOES I JAŚMIN\n39.90 zł 31.80 zł\nPełnowartościowy produkt z krótszym terminem ważności: 31.12.2019\nNaturalny żel do mycia twarzy bez SLS/SLES.\nAloes - łagodzi podrażnienia oraz intensywnie nawilża skórę.\nJaśmin - działa wzmacniająco i nawilżająco.\nZmielone drobinki ryżu naturalnie oczyszczają skórę. Nie działają peelingująco, ponieważ są deilkatne i ich zadaniem jest dokładnie oczyścić skóre.\nPełny skład: woda, sok z aloesu, gliceryna, drobinki ryżu, ekstrakt z korzenia lukrecji , ekstrakt z korzenia żeń-szenia indyjskiego, karbomer, woda różana, Polysorbate 20 (z oleju kokosowego), wodorotlenek sodu, olejek jaśminowy, ekstrakt z zielonej herbaty, kwas cytrynowy, benzoesan sodu (z jagód), sorbinian potasu (z jagód)\nINCI: Aqua, Aloe Barbadensis Leaf Juice, Glycerin, Oryza Sativa Bran, Glycyrrhiza Glabra Root Extract, Withania Somnifera Root Extract, Carbomer, Rosa Damascena Flower Water, Polysorbate 20, Sodium Hydroxide, Jasminum Officinale Flower Oil, Camellia Sinensis Leaf Extract, Citric Acid, Sodium Benzoate, Potassium Sorbate.\nData dodania produktu do sklepu: niedziela 16 marzec, 2014.\nArgital - Krem do ciała z kamforą i tymiankiem 50ml\nCoslys - Żel do higieny intymnej z wodą różaną 250ml\nCoslys - Żel do higieny intymnej do wrażliwej śluzówki 250ml\nArgital - Regenerująco-ochronny krem do rąk z bio-kocanką 75ml\nBenecos - Róż do policzków SASSY SALMON/koralowa czerwień\nInformuj mnie o aktualizacjach produktu: ! Orientana Żel do mycia twarzy z drobinkami ryżu ALOES I JAŚMIN