Marcel Andino Velez o przełomie życiowym i swoim nowym projekcie „Młodszy Brat” | Uroda życia.pl\nMarcel Andino Velez o przełomie w życiu: „Mam chorych rodziców, musiałem iść na całość”\nGdzie ty jesteś, miałeś być” – dzwonili z muzeum, a ja siedziałem z ojcem w przychodni albo podnosiłem go z podłogi. Musiałem się na coś zdecydować, to było jasne – mówi w „Urodzie Życia” Marcel Andino Velez, były wicedyrektor Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, który zrezygnował z pracy, by opiekować się chorymi rodzicami.\nZnaleźć jasne momenty\nAnna Maruszeczko, URODA ŻYCIA: Chodzisz z kluczami na szyi?\nMarcel Andino Velez: To teraz mój stały atrybut. Mam ich dużo, muszę mieć je uporządkowane i być pewnym, że wszystkie są na miejscu. Najłatwiej, kiedy dyndają mi na szyi. Mierzę się w ten sposób z chorobą, która zabiera mi ojca – z demencją. Gubienie kluczy to pierwszy objaw chorób otępiennych u starszych ludzi. To się zwykle tak zaczyna: „Tata zgubił klucze. Nie możemy wejść do domu. A gdzie ty jesteś?”. „Nad morzem”. Potem dochodzą karty kredytowe, dokumenty. Te rzeczy się potem zwykle znajdują, ale wiesz, że musisz coś z tym zrobić. Przywiązujesz do nich tasiemkę, ćwiczysz z ojcem: „Chodź tato, pokażę ci, gdzie zawsze je odkładać. Jak tylko wejdziesz do mieszkania, to wieszasz tu”…\nCzęsto towarzyszą temu nerwy. W chorobie Alzheimera bardzo łatwo o pobudzenie, napad agresji. Człowiek osuwający się w demencję nie wie, co się dzieje. Widzi, że coś robi źle, ale próbuje to jakoś zamaskować. Zwala winę na innych za wszelką cenę. Za cenę krzyków, nerwów. Oczywiście, każdy dorosły człowiek gubi klucze, bo mamy za dużo tych niezbędnych rzeczy. Święta triada z Masłowskiej: „Portfel, klucze, telefon”. Ale gdy dojdą klucze do domu rodziców, do domu brata, bo tam też teraz częściej wpadam, do piwnicy rodziców, gdzie trzymamy pampersy… – dzień mógłby się kręcić wokół szukania kluczy. Ilość spraw do zapamiętania przy opiece nad chorymi rodzicami jest ogromna. Więc przynajmniej to masz z głowy, bo masz na szyi. Najwyżej nowe tasiemki dochodzą. Ja już teraz jestem klucznikiem.\nMarcel Andino Velez – w wykształcenia antropolog kultury, etnograf. Z doświadczenia – publicysta i menedżer kultury. W latach 2007–2019 wicedyrektor Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, wcześniej dziennikarz tygodnika „Przekrój”. Właśnie rozpoczął nowy rozdział w życiu zawodowym. Został menedżerem opieki nad seniorami i założył firmę pod nazwą Młodszy Brat.\nA jeszcze niedawno byłeś wicedyrektorem Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.\nZamykam w muzeum ostatnie sprawy, a równocześnie zaskakuje mnie, jak szybko oddalam się od tamtego etapu życia.\nZ tymi kluczami na szyi wyglądasz, jakbyś nosił medale.\nBo akceptuję tę sytuację. I jest to rodzaj protezy pamięci. W chorobach otępiennych mówi się o pamięci zewnętrznej. Warto to chorym zapewniać. Mnie to też pomaga, chociaż nie choruję na demencję. Druga rzecz, z którą teraz chodzę na co dzień, to segregatory z dokumentacją medyczną. Podpatrzyłem, jakie są najlepsze – żeby się szeroko otwierały, żeby nie trzeba było grzebać w tych kartkach. Pozakładałem rodzicom takie segregatory. Przekopanie szuflady medycznej zajęło mi parę dni, mieli straszny bałagan. Teraz często chodzę do lekarzy rodziców sam. Oni przecież nie zawsze muszą iść na wizytę.\nAż któregoś razu zobaczyłem siebie samego z boku, jak gdyby oczami sąsiadów, idącego przez podwórko rodziców, z kluczami na szyi, z segregatorami pod pachą. I uświadomiłem sobie, że wyglądam, jakbym był w pracy. Zobaczyłem siebie w roli profesjonalisty, koordynatora.\nDotarło do ciebie, że to poważna sprawa, że nie da się tego robić po godzinach? I wtedy pojawiła się myśl, żeby się – przepraszam za słowo – przebranżowić?\nTo był jeden ze znaków. Drugim znakiem był SMS, który napisałem do znajomych. Miałem zaproszenie na kolację, dawno się nie widzieliśmy, koleżanka dostała nową pracę… Kiedyś na pewno z ochotą bym poszedł, ale wtedy napisałem: „Sorry, ja teraz mam drugi etat – koordynatora zdrowia moich rodziców”. Zarządzam ich zdrowiem i bezpieczeństwem.\nJesteś menedżerem kultury, więc znasz się na zarządzaniu. Ale rezygnujesz z eksponowanego stanowiska wicedyrektora Muzeum Sztuki Nowoczesnej...\nStanowiska, które się ma raz w życiu. W szczególnym czasie, miejscu, projekcie. Jednak jeśli długo jest się w coś zaangażowanym, to można na to spojrzeć jak na dorastające dziecko, które w pewnym momencie należy już puścić wolno. Jasne, że nie jest łatwo. Byłem w tym projekcie od zarania, w grupie inicjatywnej. Na początku była nas piątka. Myśleliśmy o sobie jak o partyzantce walczącej o muzeum. Używaliśmy języka walki. Zabiegaliśmy, żeby muzeum, w swojej formie przejściowej i tymczasowych siedzibach, nie przestało istnieć, co groziło nam nieustannie, przez wiele lat. Wizja, że muzeum się wybuduje, była czymś z pogranicza abstrakcji, szaleństwa. I gdy to się zaczęło materializować, pojawiła się myśl, że etos walki trzeba zamienić na coś innego. Można spojrzeć na to jako na dzieło, które się dokonało.\nKiedy pojawiło się takie myślenie?\nPoczucie, że stworzyliśmy instytucję i jest to nieodwracalne, pojawiło się, gdy otworzyliśmy tymczasową siedzibę w pawilonie ekspozycyjnym przy Wybrzeżu Kościuszkowskim 22 „Muzeum nad Wisłą”. Wtedy pojawiła się pewność, że ta instytucja przetrwa, że została zaakceptowana przez mieszkańców Warszawy, przez władze. I wtedy zrozumiałem, że to już jest takie dojrzewające dziecko.\nOczywiście przez 12 lat najbardziej byłem zaangażowany w wizję docelowej siedziby na placu Defilad. W centrum Warszawy. Muzeum ma być miejscem publicznym w całym tego słowa znaczeniu, prezentującym sztukę, otwartym dla ludzi, dającym warszawiakom dodatkową przestrzeń do życia, eksperymentowania, uczenia się i bycia razem.\nA nie hermetycznym, dla wtajemniczonych?\nWłaśnie. Najprzyjemniejszym okresem w pracy w muzeum były te cztery lata, gdy działało w byłym Domu Meblowym „Emilia”. Budynek był przeszklony, otwarty, często wchodzili do środka ludzie zupełnie przypadkowi, których coś zaintrygowało, gdy przechodzili ulicą. Wokół nie było ławek, a u nas można było sobie posiedzieć bezpłatnie, patrząc na sztukę, na miasto, na innych ludzi. Byliśmy bardzo otwarci, udostępnialiśmy powierzchnię różnym artystycznym projektom, czasem tak szalonym przedsięwzięciom jak np. skwer sportów miejskich.\nBudowa muzeum trwa. Nie żal odchodzić w takim momencie?\nAle to nadal jest bardzo wymagające przedsięwzięcie. Może nawet jeszcze bardziej niż wcześniej. Żeby to pchać do przodu, musisz mieć zapasy siły.\nMusiałbyś być sobą sprzed kilku lat, żeby temu sprostać?\nMusiałbym być sobą bez tego obciążenia, jakim jest troska, opieka nad rodzicami. Ale nie mam poczucia żalu, że coś poświęciłem. Bardzo głęboko to wszystko przemyślałem. Wiedziałem, że z czegoś muszę zrezygnować. Nie da się tych dwóch rzeczy robić naraz. Długo starałem się ten front walki o rodziców zabezpieczyć metodami dostępnymi na rynku. Szybko okazało się, że zwykłe opiekunki to za mało. Potrzebny jest ktoś, kto prowadzi za rękę przez piekło systemu ochrony zdrowia. Zrozumiałem, że to jest wyzwanie, które chcę podjąć z myślą o rodzicach i też innym ludziom w ten sposób pomagać.\nI że to nie musi być tylko przykry obowiązek?\nNagle otworzyła się przede mną inna perspektywa. Wielkie wyzwanie. Ja tak już mam, że jak coś robię, to angażuję się emocjami, całym sobą, wchodzę w to na sto procent, a czasem na dwieście.\nWidziałeś w tym nową profesję, czy coś budującego dla siebie jako człowieka?\nTo się zazębiało. Postawiłem na opiekę nad rodzicami i szerzej – nad starszymi ludźmi. I postanowiłem, że będę to robił z pełnym zaangażowaniem. W muzeum czułem, że się nie wyrabiam. Miałem poczucie winy wobec Joanny Mytkowskiej [dyrektor MSN – red.], wobec zespołu, wobec samego projektu. Zarywałem spotkania, znikałem z pracy. Joanna do mnie dzwoniła: „Gdzie ty jesteś, miałeś być”, a ja siedziałem z ojcem w przychodni albo podnosiłem go z podłogi. I też miałem poczucie winy wobec rodziców: „O kurczę, tam się coś dzieje, jakiś kryzys, a ja muszę iść do pracy”.\nNie byłeś zły? Na los? Na ojca z chorobą Alzheimera?\nChyba nie. Wiedziałem, że muszę to przyjąć z całym dobrodziejstwem inwentarza. Od losu dostałem dużo dobrego, także od rodziców. Dali mi wielką wolność w młodości, wspierali mnie. Czułem, że ten etap, w miarę beztroski – życia na własne konto, robienia, co się chce – właśnie się kończy.\n„Teraz już nie panikuję. Lęk nauczyłem się zamieniać w smutek. Daję sobie nawet przyzwolenie na to, że mogę się rozpłakać, co też jest kojące.”\nTakie odkrycie musi boleć, zanim się to zaakceptuje.\nNo boli. Strasznie.\nRzadko przychodzi w momencie, w którym jesteś na to gotowy.\nBył taki czas, najcięższy w moim dotychczasowym życiu, to trwało może kilka miesięcy, gdy już wiedziałem, że nie wyrobię się w pracy, że nie połączę jednego z drugim. Nie rozumiałem, co się dzieje. Doświadczyłem bezradności. Bezradność dorosłego człowieka – temat rzeka.\nZaczęła nam się sypać mama. Przez 20 lat była praktycznie zdrowa. Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) zaleczona i dobrze prowadzona przez długie lata może nie dawać ani depresji, ani manii. Pogorszeniu stanu mamy przysłużyła się choroba ojca. Ich życie małżeńskie, nasze życie rodzinne nagle zaczęło być bardzo trudne. Osoby z otępieniem, jak to się mówi fachowo, niechętnie współpracują. Trudno dzielić życie z kimś takim.\nCzy w tej chorobie nie ma jaśniejszych momentów?\nNa szczęście są. Zdarzają się sceny pełne komizmu, który pozwala złapać trochę dystansu. Śmiejemy się czasem do rozpuku na facebookowej grupie wsparcia dla opiekunów. Jest tam dziewczyna, która świetnie wychwytuje te komiczne momenty. Zdrowy komizm jest potrzebny. Dla nas wszystkich to chwile ulgi.\nTy także sobie żartujesz. Zamieściłeś zdjęcia taty (bokiem) i Davida Beckhama z komentarzem: „W mojej nowej branży bardzo się dużo mówi o tym, by chorych na demencję nie ukrywać przed społeczeństwem, by uprawiać „dementia mainstreaming. No więc dziś byliśmy z tatą u jego pani doktor. Na te wizyty tata zawsze ubiera się sam. Dziś się uparł, że bokserki założy na dżinsy. Z racji wieku i choroby nie wie nawet, jakie to modne zestawienie... Wyszło całkiem szykownie”.\nJest cała szkoła pozytywnego podejścia do demencji. To nie jest tylko hardcore i cierpienie.\nMasz dużo fachowej wiedzy.\nW pewnym momencie zacząłem się intensywnie uczyć. To też był sposób na bezradność. W Polsce nikt ci nie powie, co będzie z twoim ojcem, z twoją rodziną – dostajesz diagnozę i już. Niewiele wiedzieliśmy o tej chorobie. Alzheimer to nie jest utrata pamięci, tylko zmiany w mózgu, które wpływają na zmianę osobowości. Swoje studia zacząłem od internetu, ale wiedziałem, że trzeba uważać, bo tam też jest sporo bzdur. Więc zacząłem chodzić do biblioteki i czytałem podręczniki. I to mnie wciągnęło. Dla każdego, kto będzie to czytał, a jest w podobnej sytuacji, mam jedną najważniejszą radę: „Douczajcie się, dziewczyny”.\nTak, bo w polskich realiach praktycznie cała opieka nad osobami starszymi, zwłaszcza cierpiącymi na ciężkie choroby, została zepchnięta na kobiety. Jeśli chcą sobie pomóc, powinny sięgać po fachową wiedzę. To jest pierwsze, czego można się chwycić. To daje minimalne, ale jednak, poczucie, że radzisz sobie z sytuacją. Może nie uratujesz człowieka przed chorobą, ale jak będziesz wiedziała, na czym to polega, jaka jest dynamika tego schorzenia, to wszystkim będzie łatwiej. W każdym poradniku dotyczącym demencji znajdziesz wskazówkę: „Wejdź w psychikę tego człowieka, spróbuj go zrozumieć, wyobraź sobie, jak byś się zachował, gdyby nagle zaczęło ci ubywać kontroli nad życiem.\nKolejny problem, poza bezradnością, z jakim trzeba się uporać, to chyba przekonanie: „Jestem ofiarą tej nowej sytuacji”. Trudno egzystować z takim poczuciem.\nPiekielnie trudno. „Dlaczego mnie to spotkało, a innych nie?”, myślisz sobie. Jeszcze do niedawna żyłem w poczuciu, że podczas gdy ludziom zdarzają się różne straszne rzeczy, nowotwory etc., w mojej rodzinie udaje się iść przez życie suchą stopą – „Nie jest idealnie, ale jakoś idzie”. Dziwiło mnie to nawet czasami: „Jakiś fuks czy co?”. Aż przyszło wyrównanie. Zaległy rachunek do zapłacenia.\nNie można się załamać. Trzeba sobie umieć powiedzieć: „Trudno. Było zielone światło, teraz jest czerwone”. I co ważne, gdy spada na nas rola opiekuna, niezaplanowana, niechciana, najlepszą metodą, żeby sobie pomóc, to przyjąć do wiadomości, że my jako opiekunowie też jesteśmy pacjentami, tak jak osoby współuzależnione w przypadku partnerów osób z uzależnieniami. Opieka nad osobą niesamodzielną, a zwłaszcza osobą z różnymi otępieniami, to jest piekielnie trudne zadanie. Podręcznik, jak postępować z takimi osobami, nosi tytuł: „36 godzin na dobę”. To mówi wszystko. Jest nas w Polsce ponad pół miliona – opiekunów, którzy borykają się z chorym na otępienie rodzicem lub partnerem. Trzeba sobie uświadomić, że nie jesteśmy ofiarami, tylko pacjentami i mamy prawo szukać i oczekiwać pomocy.\nTakie nowoczesne myślenie o opiekunach dopiero toruje sobie u nas drogę. Co ty z tym zrobiłeś?\nJa też nie od razu miałem tego świadomość. Wcześniej powiedziałem sobie: „Mam teraz nowe zadanie. To będzie trwało. Nie wiadomo ile, bo nic nie przewidzisz. Sytuacja zmienia się z dnia na dzień”.\nTo jak sobie pomagałeś?\nUczenie się dobrze mi robiło. Skądś musisz czerpać siłę i satysfakcję, i poczucie sprawczości wobec muru bezradności, w który walisz głową.\nDzięki temu, że uczysz się pojęć medycznych, łatwiej się komunikujesz z lekarzami etc. To też jest osiągnięcie.\nTo jest ogromnie ważne. Oni mówią hermetycznym językiem. Tak czy owak, nie obeszło się bez psychoterapii. Zanim otworzyła się przede mną ścieżka zmiany zawodu, zmagałem się z sytuacją: kryzys w pracy, kryzys w domu. Wcześniej miałem duży dystans do terapii, nie do końca temu ufałem. Jednak czułem, że muszę sobie pomóc. Musiałem sobie poradzić z lękiem, który, jak wiadomo, najbardziej odbiera nam siłę.\nTak. Jestem człowiekiem gadającym. I podczas tej terapii budowałem siebie ze słów. Widziałem, że jak układam tę opowieść o sobie, to ona po pierwsze ma sens, a po drugie daje mi siłę. W rozmowach o źródłach lęku, niepewności, bezradności, osamotnieniu zacząłem czuć, jakby to był jakiś projekt.\nTo się też nazywa storytelling – tworzysz pozytywną opowieść o sobie. Chociaż ktoś może powiedzieć, że tworzysz iluzję na swój temat.\nNie, bo robisz to. W odróżnieniu od rozmów z przyjaciółmi, z rodziną, które mają trochę inną dynamikę, psychoterapia to był warsztat na temat samego siebie. Pewne rzeczy mogłem tam sobie przećwiczyć. Miałem szansę zobaczyć, co mi przywraca moc, czy ja mogę w czymś poczuć się bezpiecznie. Zobaczyłem, że to ma sens, że ta opowieść mnie samego jakoś przekonuje. Usłyszałem siebie.\nDla wielu z nas to jakieś tabu. „Leki? W ostateczności”, „To najwyżej dla osób psychicznie chorych”. Nieprawda. Ten okres w życiu dorosłego człowieka jest niebywale trudny. A nikt nas na to nie przygotowuje! Świat pokazywany ci jest w taki sposób: założysz rodzinę, będziesz miał potomstwo, które będziesz wychowywać, a potem wprowadzać w dorosłe życie. Pomogą ci w tym państwo, dziadkowie… Od dziecka wiesz, że tak będzie. Ale nikt ci nie mówi, że przyjdzie czas, kiedy będziesz musiał się zająć swoimi rodzicami, i to wtedy, kiedy ci się będzie wydawało, że raczej przyszedł czas na odpoczynek. To jest naturalne, przecież rodzice wcześniej zajmowali się tobą, ale jest też wstrząsające, ponieważ żyjesz w micie, że gdy odchowasz dzieci, to będziesz miał czas dla siebie.\nTemat prawie nietknięty. Przebąkujemy, jak to się wszystko zmieniło, odkąd przestaliśmy mieszkać w wielopokoleniowych domach. Obwąchujemy się z tym problemem, ale niewiele to zmienia. Każdemu się wydaje, że jakoś to będzie. W jakim czasie zrozumiałeś, jak wygląda rzeczywistość?\nW ciągu trzech lat.\nNiejednokrotnie musiałeś słyszeć: „Daj spokój. Nie możesz poświęcić swojej kariery, całego życia”.\nNajczęściej słyszałem: „Zatrudnij kogoś, wynajmij kogoś”. I tak robiłem, ale to nie wystarczało. Człowiek ma wbite do głowy, że bycie dorosłym oznacza skuteczne rozwiązywanie problemów. A tutaj nie rozwiążesz problemu. On ma swoją dynamikę, nie masz pojęcia, w co się przemieni, nie wiesz, co cię czeka. Czasem na facebookowej grupie wsparcia piszę: „Ludzie, nie szukajcie idealnych rozwiązań, bo ich nie będzie. Rozwiązujcie problemy na bieżąco. Nie znajdziecie idealnego domu opieki. Bo co to znaczy? Idealny dom opieki to taki, w którym wy też jesteście.\nPodcinasz skrzydła na tej grupie wsparcia.\nTak, bo uważam, że wtedy łatwiej pokonywać trudności. Łatwiej znieść zderzenie ze ścianą, jeśli człowiek wie, że ta ściana przed nim wyrośnie. To jest lepsze niż wiara w cuda. A głosy typu: „Słuchaj stary, musisz ratować siebie. To jest normalne, że oni będą chorować” pochodziły od ludzi, którzy jeszcze nie byli w tej sytuacji.\nKrąży mit, że ci, którzy umieszczają rodziców w domach opieki, są bez serca. A to jest najtrudniejsza decyzja, jaką człowiek w życiu podejmuje. I to nigdy nie rozwiąże ci problemu, i nie zapewni świętego spokoju. Myślisz: „O, to dom opieki super. Będzie ekstra”. Nie będzie ekstra. Ale jakby byli w domu, też by nie było ekstra. Ta sytuacja po prostu jest trudna i koniec. Nie rozwiąże tego żadne magiczne zaklęcie.\nTrzeba zabiegać o dobrostan swojego starego taty czy mamy. Jednak nie łudźmy się, że znajdziemy panaceum.\nImponujące i wzmacniające w twojej historii jest oswajanie tej sytuacji, uznawanie za naturalną kolej rzeczy część egzystencji człowieka, i tego chorego, i tego z rodziny, który teraz musi się nim zająć. Jednak jesteś trochę ekstremalny…\nNo bo mam dwie chore osoby. Musiałem pójść na całość.\nPokazujesz, że można tę sytuację do tego stopnia opanować, żeby ona cię budowała.\nAnka, bo to jest jedyna droga! Inaczej zwariujesz. Nie o to chodzi, żeby rzucać pracę, by się tym zająć. Trzeba w tym znaleźć coś, co cię nakręca, inspiruje. Z normalnego życia nie wyciągniesz nic, co mogłoby ci dać siłę do tego nowego zadania. Ani z pracy, ani z dzieci, ani z relacji z partnerem, ani z literatury, seriali, wakacji, nie wyciągniesz tego, co cię zasili, co ci pomoże przetrwać. Ale jak wejdziesz w to, zdobędziesz wiedzę, wejdziesz na grupę…\n„Byłem urzędnikiem sztuki na posadzie państwowej. Zazdrościłem artystom odwagi. Pomyślałem, że też powinienem spróbować takiej bezkompromisowości.”\nPogadasz z ludźmi…\nAle z ludźmi, którzy już w tym siedzą. Przełomowym dla mnie momentem była rozmowa z panem Piotrem Wnukiem, konsultantem z miejskiego Centrum Alzheimera w alei Wilanowskiej. Nie wierząc specjalnie, że się dodzwonię i nie chcąc też się narzucać – wyobraziłem sobie, że mnóstwo ludzi musi do niego dzwonić – napisałem długiego SMS-a, że jestem w takiej i takiej sytuacji, że nie wiem, co mam robić. I on do mnie zadzwonił. Siedzę w swoim gabinecie w muzeum, patrzę, a tu dzwoni do mnie ten facet. Szok. I rozmawiał ze mną ze czterdzieści minut. Poczułem, że ktoś zdejmuje ze mnie jakiś ciężar. On mi mówił najprostsze rzeczy. Przede wszystkim, że to jest piekielnie trudne wyzwanie i może przyjść taki moment, że nie będę już umiał poradzić sobie sam i trzeba będzie umieścić tatę w domu opieki. Fakt, że on ze mną rozmawiał, że wiedział to, czego ja wtedy jeszcze nie wiedziałem, to była ta chwila wytchnienia.\nTeraz wprowadza się urlopy wytchnieniowe dla opiekunów, na razie tylko dla rodziców chorych dzieci. Możliwość wyjścia z domu, odcięcia się, jest niezbędnym elementem przetrwania.\nBardzo to jest trudne. Wytchnienie przynosi na pewno rozmowa z ludźmi, którzy są tym samym dotknięci.\nNie możesz tym obciążać znajomych. Dla nich to są opowieści o żelaznym wilku. Pewien znany fotograf wyznał mi, że przestał dostawać zlecenia, gdy zaczął opowiadać w pracy, że jego rodzice chorują. Ja też to dosyć szybko zrozumiałem.\nMyślisz, że w sytuacji takiej jak twoja można dzielić swoją energię na różne sfery życia proporcjonalnie?\nNie można dać się pogrążyć. To są elementy higieny psychicznej. Trzeba obejrzeć film, przeczytać książkę. Ja już nie czytam powieści na bieżąco, tylko literaturę fachową. Ale sięgam po poezję. I ona mi daje wytchnienie. Na lato dobry jest Leśmian. Po coś jest ta poezja.\nPrzez całe dorosłe życie pracowałem na etacie. Wizja, że zakładam działalność gospodarczą, napawała mnie lękiem. Bałem się, że nie zarobię na rachunki. Teraz już nie panikuję. Nauczyłem się też zamieniać lęk, który po prostu wykańcza, w smutek. Umiem wpuścić go w siebie i jest mi z tym lepiej. Daję sobie nawet przyzwolenie na to, że mogę się rozpłakać, co też jest kojące. Smutek jest ludzkim uczuciem. Lęk jest zwierzęcy, atawistyczny, fizjologiczny.\nJacy rodzice byli dla ciebie?\nDużą częścią tożsamości naszej rodziny było to, że tato jest cudzoziemcem. Pochodzi z Ekwadoru. To nam dawało dodatkowe spoiwo. Masz krewnych na innym kontynencie, czasem tam jedziesz – trochę egzotyki w tym było. Jak o nich myślę, to nie przychodzą mi do głowy żadne deficyty. Tylko dobroć. Oni po prostu byli dobrzy. Więc ogarnia mnie smutek, gdy patrzę na ojca, który teraz jest słaby, często się przewraca, chodzi posiniaczony i zagubiony w swojej chorobie…\nTak samo mama. Kiedyś wolna, taka trochę hipiska, teraz pogrążona w depresji. Czasem z bratem myśleliśmy, że chcielibyśmy mieć normalnych rodziców, to znaczy takich, z którymi można by toczyć wojny. A oni nam powtarzali, że jesteśmy mądrzy, wierzyli w nas, szanowali nasze decyzje. Zaakceptowali moją homoseksualność. Coming out w życiu każdego geja to jest dramatycznie ważny moment, rzutujący na całe dorosłe życie. I moi rodzice zdali ten egzamin śpiewająco. A przecież nasza rodzina była tradycyjna. Ojciec był wychowywany na latynoamerykańskiego, katolickiego macho. Poza tym ponad 20 lat temu to nie było takie łatwe w Polsce.\nWięc – jak to powiedziałeś – nie możesz ich tak sobie zezłomować.\nWłaśnie. Jedyne, o co mógłbym mieć do nich żal jako dorosłe dziecko, to że nie zmotywowali mnie do nauki niemieckiego. Bo wydaje mi się, że każdy wykształcony człowiek, zwłaszcza ten, który zajmuje się sztuką, powinien ten język znać. Więcej ich grzechów nie pamiętam. Poczucie akceptacji z ich strony było dla mnie bardzo ważne. Uczyli mnie w ten sposób odpowiedzialności. Skoro niczego mi nie nakazują ani nie zakazują, to muszę się liczyć z tym, że konsekwencje pójdą na moje konto.\nMiałeś idylliczne dzieciństwo?\nAleż skąd, oni nie byli idealni ani my z bratem nie byliśmy idealni, ale łączyła nas miłość. Jednak dwubiegunówka mamy nie sprzyjała harmonii w rodzinie. Zanim było dobrze, było niedobrze. To pewnie także była dla mnie okoliczność w dużym stopniu formatywna. Dobrze było mniej więcej od końca komuny do momentu, gdy tata trzy lata temu zaczął cierpieć z powodu alzheimera. Mama teraz jest w szpitalu, pierwszy raz od 1986 roku. W czasie mojego dzieciństwa ta choroba była w naszym domu. Gdy mama była w depresji, współczuło się jej, gdy była w manii, stawała się przykra i agresywna. Mimo to pamiętam to, co dobre, i może teraz to odwzajemniam. Wcale nie z poczucia obowiązku.\nA gdybyś niewiele dobrego dostał od rodziców, też byś się nimi opiekował?\nMyślę o tym nieraz i nie zazdroszczę nikomu, kto nie dostawszy od rodziców miłości, staje przed takim problemem.\nDostajesz wsparcie od brata?\nMój starszy brat wszedł w rolę samca alfa w rodzinie, jak mój tata kiedyś, zarabia na swoją rodzinę – ma troje dzieci – ale też wspiera rodziców i mnie w tej nowej sytuacji. Tak się podzieliliśmy, że on daje wsparcie finansowe, a ja zajmuję się rodzicami na co dzień. Brat wie, że ja jestem w tym lepszy.\nJest ci wdzięczny?\nTak. W ogóle teraz mamy lepsze relacje niż w dzieciństwie. Kiedy mu powiedziałem, że odchodzę z muzeum, że wymyśliłem inną działalność, że założę firmę, dał mi ogromne wsparcie. A od mojego partnera dostałem zapewnienie, że nie będzie się użalał, że nasze dawne życie – ciekawe, wolne – się kończy.\nBardzo się zmieniło?\nBardzo. Ja wiem, że jemu też jest trudno, bo stracił dobre, poukładane życie. Wspólne śniadania to już przeszłość, a to był nasz ulubiony rytuał. Poranki i wieczory, z małymi wyjątkami, spędzam u ojca. Muszę u niego być przed ósmą, niezależnie od tego, czy są opiekunki, bo on się wtedy budzi. I koło 22–23 muszę położyć tatę spać. Ale to jest moja dola, nie mojego partnera. Nie chcę go tym obciążać. Czasem jadę do jego rodziców, w piękne poniemieckie krajobrazy Dolnego Śląska, zupełnie jak z baśni. Ten pejzaż niezmiennie kojarzy mi się z naszym wspólnym życiem i daje mi siłę.\nJak powstał Młodszy Brat?\nZaczęło się od napisania tego SMS-a do znajomych, że jestem koordynatorem opieki swoich rodziców. Zrozumiałem, że taka usługa naprawdę mogłaby załatwić część moich problemów. Trafiłem też na wywiad z profesorem geriatrii Tomaszem Grodzickim, który mówi, że koordynator opieki geriatrycznej potrzebny jest na już. W każdym podręczniku do geriatrii znajdowałem opinie, że w starości najważniejsza jest skoordynowana opieka. Dla geriatry, który nie wie, co się dzieje z pacjentem po tym, jak wychodzi z jego gabinetu, to jest dramat. Bo co z tego, że on dobierze leki, jeżeli ta osoba może ich nie brać albo je pomylić, co z tego, że wypisze skierowanie na badanie, jeśli pacjent o tym zapomni. Dorosłe dzieci zwykle nie wiedzą, co ich rodzice zażywają, do jakich specjalistów chodzą, czy stosują się do zaleceń. A to wszystko jest ważne, by poprawić jakość życia starego człowieka.\nChodziłem pieszo po Warszawie, jeździłem samochodem i wymyślałem tę usługę kawałek po kawałku. Zastanawiałem się, ile godzin koordynator powinien poświęcać tygodniowo podopiecznemu, jak będziemy rozwiązywać problemy z RODO, etc. Przeczytałem całą dostępną literaturę o zarządzaniu i organizacji opieki zdrowotnej. I zacząłem się oswajać z myślą, że odejdę z muzeum. Pamiętam, jak rozmawiałem z kolegą dziennikarzem i on mnie tak podpuszczał: „Ale przecież nie jesteś ani lekarzem, ani fizjoterapeutą. Na co ty się porywasz?”. „Człowieku, ja nie zamierzam być lekarzem. Dla rodziny, która mnie zatrudnia, będę takim młodszym bratem. Nie mam dzieci i mogę się tym zajmować. Siedzę przy komputerze, dzwonię, jeżdżę, załatwiam. I właśnie ważny jest ten punkt widzenia członka rodziny, a nie lekarza”. I wtedy pomyślałem, że tak nazwę tę firmę – Młodszy Brat.\nWyczytałam na twojej stronie, że zanim założyłeś Młodszego Brata, wyruszyłeś do Ameryki, żeby nauczyć się fachu.\nJak już przekopałem cały polski internet, zacząłem szukać publikacji po angielsku. I nagle wyskakuje mi: geriatric care managment (GCM) – organizacje, stowarzyszenia, mnóstwo tego. I amerykański National Institute of Aging [Narodowy Instytut Starzenia się – red.]. I czytam, czym jest GCM. Najprostsza definicja to: profesjonalny członek rodziny, czyli zawodowy członek rodziny – professional relative. Aż podskoczyłem: to dokładnie to, co ja wymyśliłem – Młodszy Brat. Potrzeba jest matką wynalazków. To była moja prywatna potrzeba, ale będę to robił dla siebie i dla kogoś. Muszę z czegoś żyć. Mam już zasoby i kompetencje. Nauczyłem się procedur, całego tego slalomu przez NFZ, przez prywatną ochronę zdrowia, mam doświadczenie i kontakty. Lubię ludzi. Mogę to robić dla innych, którzy się na tym nie znają, nie mają czasu ani predyspozycji.\nI poszedłeś do szkoły.\nW Ameryce od ponad 40 lat istnieją na uniwersytetach rozmaite aging studies. Zarządzanie opieką geriatryczną wymyślono, by opóźnić moment oddawania rodziców do domów opieki. W Stanach to kiedyś była powszechna praktyka. A pojawiła się grupa ludzi, którzy tak nie chcieli. Zależało im, żeby seniorzy mieszkali we własnych domach jak najdłużej. I ta usługa powstała właśnie z inicjatywy gerontologów związanych z Uniwersytetem Kalifornijskim w Berkeley. A siostra mojego ojca, która teraz też choruje na demencję, od 50 lat mieszka w Berkeley. (śmiech)\nWszechświat ci sprzyjał.\nA w Santa Cruz, czyli bardzo niedaleko, mieszka autorka najważniejszych podręczników z zakresu zarządzania opieką geriatryczną, Cathy Cress – mentorka tego środowiska. Poleciałem do ciotki do Berkeley. Spotkałem się z ludźmi, którzy tworzyli tę usługę w Stanach, zakładali branżowe stowarzyszenia, opracowywali procedury i certyfikaty. Pokazali mi wszystko.\nRodzice się zestarzeli i raptem jesteście na siebie skazani. Nieoczekiwana bliskość. Co to dla ciebie oznacza?\nTa nowa bliskość to nie jest powrót do dzieciństwa. To jest zupełnie coś innego.\nZamieniliście się rolami.\nTo zamienianie się rolami to zwodnicza figura. Ludzie myślą, że tak jest, a tak nie jest. Dziś rano, gdy wychodziłem od taty, mówiłem do niego żartem: „Bądź grzeczny, nie rozrabiaj”, a on żartem, a trochę też demencyjnie, mówi do mnie: „Tak jest, tato, rozkaz”. Ale to nie jest to samo. Nawet osoba z chorobą Alzheimera na starość chce zachować poczucie kontroli, bo całe dorosłe życie na to poczucie kontroli pracowała. Stary człowiek nie staje się dzieckiem. Za to my do końca pozostajemy dziećmi dla naszych rodziców, nawet jeżeli zmieniamy im pampersa.\nTo jest inny rodzaj bliskości. Ja dopiero teraz mam okres czułości z ojcem. Przytulam go, trzymam za rękę, gdy kładę go spać. Zresztą już wiem, że dla osób z otępieniem dotyk jest bardzo ważny. To jest dla mnie nowe, ale bardzo przyjemne. Ojciec jest dla mnie dobry i kochany, ale często próbuje na mnie odreagowywać swoją frustrację.\nZ mamą jest trochę inaczej. Od pół roku jest w bardzo głębokiej depresji. Całe bogactwo jej osobowości przestało istnieć, zredukowało się do gołej egzystencji. Trudno mi się w tym odnaleźć. Ona cała jest lękiem. Martwi się o jakieś bzdury. Jak jestem u niej w szpitalu, to pyta uporczywie, czy tata ma ugotowany obiad. „Mamo, tata od pół roku ma codziennie pyszny obiad, czy możesz przestać się tym przejmować? Chodź, pójdziemy na spacer”. Patrzę na nią i myślę: „Mamo, czy ty jeszcze kiedyś będziesz jak kiedyś? Czy to już przepadło?”. Kiedyś mama wychodziła z depresji. Była znowu sobą. Czy teraz znowu będzie? Nie wiem.\nW Młodszym Bracie będziesz szefem czy aktywnym koordynatorem?\nChcę pracować z podopiecznymi, ale muszę też mieć czas na działalność publiczną, popularyzowanie tego zawodu, szerzenie wiedzy. Zgłaszają się do mnie do pracy niesamowici ludzie. Najchętniej wszystkich bym zatrudnił, bo są wspaniali. Dostałem mnóstwo maili, wiadomości na FB, telefonów. Ludzie chcieli podzielić się własnymi historiami z kimś, kto przeżywa to samo, co oni. Na przykład napisał do mnie facet prowadzący dużą firmę, który opiekuje się obojgiem rodziców, że jego żona nie mogła sobie z tą sytuacją poradzić i odeszła od niego, zabierając dzieci. Ta historia ma happy end – ten mężczyzna poznał fajną Ukrainkę, też opiekunkę, i są szczęśliwą parą. Ale zazwyczaj jest na odwrót, to faceci porzucają swoje partnerki. W przyszłości chciałbym popracować nad tym, by usługa koordynatora opieki geriatrycznej weszła do pakietu usług publicznych.\nPodobno sztuka miała wpływ na to, co teraz robisz.\nOczywiście. Przez całe moje życie zawodowe byłem blisko artystów. Z jednej strony trochę się ich boisz, bo przychodzą do ciebie, chcą cię wciągnąć w swoją wizję i są w tym bezkompromisowi, a z drugiej strony właśnie tą bezkompromisowością ci imponują. Widzisz, że idą swoją ścieżką i jak im nie wychodzi, to im bardzo nie wychodzi, jak są na aucie, to są bardzo na aucie, nie mają nic, musisz im kupować papierosy, zapożyczają się, by zrealizować swój projekt. Zazdrościłem im. Myślałem: „Nie umiem tak. Jestem urzędnikiem sztuki na posadzie państwowej, nie umiem ryzykować tak jak oni”. Pracując w muzeum, aktywnie uczestniczyłem w programie edukacyjnym, oprowadzałem po wystawach. Zawsze mówiłem: „Inspirujcie się artystami. Patrzcie, jacy są odważni, zdeterminowani. Mają swoją wizję i są w stanie zapłacić wysoką cenę za jej realizację”. Wreszcie sam o sobie tak pomyślałem: „To jest ten moment, kiedy ja też powinienem spróbować”. Wiem, że to się może nie udać. Mam trudno, bo mam chorych rodziców, bo rozstałem się z ukochaną pracą, ale w gruncie rzeczy pierwszy raz w życiu stoję tylko na własnych nogach. Kto nie ryzykuje, ten nie jedzie. Jak nie teraz, to kiedy?\nRozmowa z Marcelem Andino Velezem ukazała się w „Urodzie Życia” 7/2019\nMarianna Stuhr: „Po tym, co przeżyliśmy, mamy z Maćkiem sztamę!”\n„Maciek nigdy mi nie tatusiował. Jako dzieci razem wymyślaliśmy występy dla rodziców" – Marianna Stuhr o swoim bracie Macieju Stuhrze. Rodzina Stuhrów wspiera się i stoi za sobą murem.\nMarzena Rogalska redakcja „Uroda Życia”\nMarianna Stuhr – młodsza o siedem lat siostra Macieja Stuhra, córka Barbary i Jerzego Stuhrów, nie występuje na scenie. Skończyła krakowską ASP, jest malarką i graficzką, prowadzi własną firmę. Angażuje się w różne akcje m.in. „Adoptuj psa”. Razem z ojcem wydała książkę „Kto tam zerka na Kacperka” złożoną z historyjek, które Jerzy Stuhr opowiadał jej i bratu na dobranoc, tworząc fikcyjną postać Kacperka. Dzisiaj, gdy Jerzy Stuhr leży w szpitalu wszyscy mocno trzymamy kciuki za jego powrót do zdrowia! W „Urodzie Życia” Marianna Stuhr opowiedziała przede wszystkim o relacjach z bratem i o tym, jak rodziła się między nimi zażyłość: *** – Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia. Na dodatek różnica wieku między mną a Maćkiem była dosyć felerna i w pewnym sensie zabrała nam wspólne dzieciństwo. Młodsza o siedem lat siostra zazwyczaj nie jest wymarzonym kompanem do zabaw dla starszego brata. I rzeczywiście, tych wspólnych zabaw nie było zbyt wiele, za to pamiętam sporo momentów, w których razem wymyślaliśmy występy dla rodziców. Maciek grał na pianinie, a ja śpiewałam lub popisywałam się tanecznie. Poza tym przez długi czas dzieliliśmy z sobą pokój. Olbrzymi, więc rodzice przedzielili nas regałem z książkami. Nie było między nami szczególnej zażyłości, Maciek nie był też wobec mnie nadmiernie opiekuńczy z racji tego, że jestem młodszą siostrą. Są czasami tacy bracia, którzy „tatusiują” siostrzyczkom. On tak nie miał, ale za to był niesłychanie obowiązkowy. Kiedy mama poprosiła go, żeby zaprowadził mnie na lekcje baletu lub z nich odebrał, robił to bez najmniejszego zająknięcia – do dziś wspominam to z rozczuleniem. Kiedyś rodzice wyjechali i poprosili go, żeby...\nPatrycja Volny przyznaje, że przez ojca sama nie chciała mieć dzieci\nJej pierwszą znaczącą rolą była postać Dobrej Nowiny w „Pokocie” (2017) w reżyserii Agnieszki Holland. Obecnie można zobaczyć ją w serialu Netflixa „1983” i w filmie „Kurier” Władysława Pasikowskiego, w którym gra główną rolę kobiecą. „Aktorstwo wymarzyłam sobie już w dzieciństwie. Ale telefon milczał tak długo, że nie dawałam sobie rady z frustracją, postanowiłam się przebranżowić, zostałam lektorką angielskiego na francuskiej wsi, gdzie mieszkam. Odpuściłam i… wtedy coś się odblokowało”, mówi Patrycja Volny, aktorka, piosenkarka, córka Jacka Kaczmarskiego. Przeżywasz chyba właśnie najlepszy moment w swojej karierze? Tak, to było jak wystrzał z armaty. Bardzo dużo wydarzyło się w bardzo krótkim czasie. A już w zasadzie zrezygnowałam z aktorstwa, bo nie radziłam sobie z potworną frustracją. Telefon milczał tak długo, że postanowiłam się przebranżowić, żeby nie oszaleć. Moje życie kręciło się wokół sprzątania i prania. A nie mam duszy pani domu. Musiałam wyjść do ludzi. I czym się zajęłaś? Zostałam lektorem języka angielskiego, na francuskiej wsi, gdzie mieszkam teraz z moją rodziną, mężem i córką. I nagle telefon się rozdzwonił? Szczęśliwie tak. Kiedy trzy lata temu zagrałam w „Pokocie” i liczyłam skrycie, że coś drgnie, a tu nic. Kompletna cisza. Nawet castingi mi się nie przytrafiały. Odpuściłam, coś się odblokowało i… poszło. Zagrałam główną rolę w czeskim filmie „Zlatý podraz”, który miał premierę pod koniec października, gram w serialu Netflixa „1983” reżyserowanym przez Agnieszkę Holland, Kasię Adamik i Olgę Chajdas. Agnieszka wzięła mnie też do swojego nowego filmu „Man Made” – to...


Krótsze i dłuższe dogbones- rozeznanie tematu. - Strona 4\n Krótsze i dłuższe dogbones- rozeznanie tematu.\nTemat: Krótsze i dłuższe dogbones- rozeznanie tematu.\n15 sierpień 2016 12:00 #61\nPanowie mili :-) - właśnie się zastanawiam nad tym patentem i nasuwa mi się pytanie. Wszystko ładnie pięknie obniżamy/podwyższamy ale tylko tyłek, co z przodem przy takiej operacji ?? Jak to się ma do trakcji (zmiana samego tyłu) ??\nNo tak myślałem że przód będzie "górował" i pasuje go wtedy analogicznie wpuścić - 2 z tyłu 2 z przodu góra/dół - czy regulacja przodu obniżenie o 2 cm to skomplikowana sprawa czy można to samemu w garażu zrobić (sugestie i podpowiedzi mile widziane) ? na widelcu przednim regulacja jakaś jest ale wydaje mi się, a raczej pewny jestem że to o siłę odbicia chodzi.\nPodwyższenie / obniżenie tyłu wpływa oczywiście na nieznaczną zmianę geometrii. Przód można obniżyć poprzez wpuszczenie lag w półki i jest to prosta operacja. Poluzować śruby w półkach i przesunąć lagi w górę. Ja zazwyczaj najpierw je wycieram do czysta i pryskam sprayem silikonowym. Wówczas lekko się przesuwają.\nPodwyższyć możesz takim patentem jak na FAT proponują. Podobno się sprawdza. Ewentualnie wykorzystać tuleje wkładane pod korek. Zmienia się napięcie wstępne sprężyny, moto jest wyżej, ale ma twardszy przód. Tak samo działają korki z pokrętłem w lagach. Nie zmieniają do i odbicia, a właśnie zmieniają napięcie sprężyny.\nJa ma właśnie tak rozwiązane u siebie. Tył o 4cm w górę i w lagach 20mm dystans z ertalonu. Moto się wyrównało i nie ma wrażenia jakby "nurkował". Twardszy przód powoduje dużo lepszą trakcję w terenie, w szczególności na piach, błocie.\n27 kwiecień 2017 22:43 #62\nCzy ma ktoś może jeszcze dłuższe Dogbonesy?\n08 sierpień 2017 11:43 #63\nJaka jest oryginalna Długość dogbonsu\n08 sierpień 2017 12:04 #64\nWymiar całości to musiałbym sprawdzić ale między środkami otworów jest 109mm.\n21 sierpień 2017 07:38 #65\nCzy można zamówić podwyższające o 40 milimetrów\n22 czerwiec 2020 13:20 #66\nOdkopuje stary temat. Drażni mnie jazda w mieście i koleiny które powodują że nie mogę stać stabilnie na skrzyżowaniu. O ile muszą być dłuższe Dogbonesy by obniżyć Tereskę o 20mm, tyle potrzebuję , max 30mm. Ktoś ma tak obniżoną ? Oryginały teraz mam 110mm długości.\n22 czerwiec 2020 13:47 #67\nMoże wpuszczenie lag wystarczy?\n22 czerwiec 2020 14:07 #68\nPrzód ok, ale tył za wysoko. I teraz bym opuścił te 20-30mm co by bez spinki na skrzyżowaniach postoje robić. Wczoraj w lekkim offie też by się zdało ciut niżej kanapę mieć. Nie wiem jak załadowana wyjazdowo Tereska będzie stać, ale na pusto nie czuje się pewnie. Rok się męczę i ........czas na zmiany. Kanapę mam już obniżoną. .......natura co innego stwierdziła że mnie wyposaży. Do tej pory zastanawiam się w co


Edyta - Znaczenie imienia Edyta. Poznaj co kryje się pod tym imieniem!\nPochodzenie imienia Edyta\nEdyta to imię pochodzenia starogermańskiego, od staroangielskich słów ead (dobrobyt, pomyślność) i gyth (walka) lub staroniemieckich. Oznacza: bogata dzięki walce lub walcząca o majątek, bogactwo.\nTo kobieta prawa, szlachetna oraz łagodna. Jej zbuntowana osobowość i silny temperament wpływają na wczesne usamodzielnienie się i rozpoczęcie życia uczuciowego. Czasami brak jej jednak poczucia rzeczywistości, ponieważ swe przemyślenia wymienia głównie z pamiętnikiem. Nie daje się jednak do końca poznać. Z łatwością zjednuje sobie ludzi – mężczyzn intryguje i zdobywa.Edyta jest osobą poważną, ciepłą, troskliwą i szlachetną. Ma spore predyspozycje, by przewodzić w pracy oraz w domu.Edyta to choleryczka – wybuchowa i nieustępliwa.\nJest osobą pełną wdzięku oraz kobiecości, co potrafi odpowiednio wykorzystać. Jest stanowcza w swych wyborach i niełatwo obdarza zaufaniem. Bardzo się stara wywiązywać z obowiązków matki i żony, co należy docenić! Na obserwatorach może wywierać jedno z dwóch odmiennych wrażeń – albo szaleńczo zakochanej, albo obojętnej. Nie przykłada wagi do przyziemnych obowiązków, ale gdy zachodzi potrzeba potrafi zadziwić otoczenie zaradnością i wytrwałością. W rezultacie nigdy nie wie, jak daleko może się posunąć i na ile sobie pozwolić. Może to wynikać z jej osobowości, zdecydowanie bardziej męskiej niż kobiecej.\nPosiada niecodzienne opanowanie, nie ulega żadnym wpływom i nie zdradza swoich sekretów. Dość często kieruje się uczuciami, co nie zawsze wychodzi jej na dobre, zwłaszcza iż nikogo nie podejrzewa o złe intencje. Jej zachowanie zbija z tropu osoby życzliwie do niej nastawione.Edyta ma wielu przyjaciół, ponieważ przyciąga ludzi potrzebujących i zatroskanych. Ma w sobie coś z arystokratki i nie gustuje w pospolitych zabawach, ludowych rozrywkach, jarmarkach, dyskotekach. Z kobietami raczej się nie przyjaźni, niewiele z nich potrafi bowiem ją zrozumieć i dotrzymać jej kroku.\nDlatego wybiera zawody wymagające operatywności, solidności i zaangażowania. Właściwie jest to niemożliwe. Sprawia wrażenie kłębka nerwów, ale z łatwością można ją skłonić do wielu rzeczy i kontrolować jej postępowanie. Pomimo braku zainteresowania nauką, jest obowiązkowa i odnosi sukcesy we wszystkich przedsięwzięciach. Odznacza się przy tym sporą skrupulatnością. Nigdy nie rezygnuje z obranej drogi i nie toleruje prowizorki.\nEdyta dobrze poczuje się w zawodach, w których potrzebna jest ruchliwość, szybkie reakcje, szeroki kontakt z ludźmi. Sprawdzi się jako lekarka, reporterka, specjalistka od marketingu lub bankowości.\nEdyta imieniny obchodzi 9 sierpnia, 16 września.\nŚw. Edyta – córka ang. króla Edgara. Zrezygnowała z korony i poświęciła się służbie cierpiącym. Św. Edyta Stein – siostra Benedykta od Krzyża. Pochodziła z rodziny żydowskiej, w 1921 roku przyjęła katolicyzm, w 1933 wstąpiła do zakonu karmelitanek. W 1942 roku aresztowana przez gestapo, zamordowana prawdopodobnie w obozie Auschwitz. Kanonizowana przez papieża Jana Pawła II w 1998 roku.\nOdmiany imienia Edyta\nNazwiska od imienia Edyta\nEdyta Bartosiewicz – piosenkarka i kompozytorka Edyta Geppert – piosenkarka Edyta Górniak – piosenkarka Edyta Wojtczak – spikerka telewizyjna Edith Piaf – piosenkarka\nNiebieski, 1, turkus


@WielkaWojna LIVE: Cisza przed burzą, przecież są wakacje! To dobry czas na wypoczynek... i manewry - Dziennikzachodni.pl\n@WielkaWojna LIVE: Cisza przed burzą, przecież są wakacje!...\n@WielkaWojna LIVE: Cisza przed burzą, przecież są wakacje! To dobry czas na wypoczynek... i manewry\n19 lipca 2014 20:08 19.07.2014 20:08\nPrezydent Francji Raymond Poincaré pod koniec miesiąca złoży wizytę w Rosji. #WielkaWojna ©Wikipedia\nMinął trzeci tydzień od Sarajewa. Figury rozstawione.\nFigury na wielkiej politycznej szachownicy są już rozstawione. Austro-Węgry praktycznie zdecydowały się na wojnę z Serbią. Ale o tym Europa jeszcze nie wie. Austriaków przed postawieniem ultimatum Serbom wstrzymuje tylko jedno: oto w Petersburgu od 20 lipca gościć ma prezydent Francji Poincaré. Istnieją przeto obawy, iż mogłoby to ułatwić wspólną, skoordynowaną reakcję Rosji i Francji wobec niewątpliwego kryzysu. Zatem Austriacy czekają na wyjazd Francuza. Tymczasem wojskowi, jak to wojskowi - ćwiczą. A monarchowie bawią na wakacjach bądź je planują.\nWydarzenia kolejnych dni po zamachu można śledzić na: twitter.com/WielkaWojna\nCzy ciemność może zaistnieć w jasności -) a Jasność w Ciemności...\nMalachiasz (gość) 20.07.14, 14:41:46\nTo co ważne jest nie ważne a to co nie ważne jest ważne, tak funkcjonuje współczesny przekaz medialny niestety. Choć jak by dłużej się nad tym zastanowić to tak jest od zawsze. Fajnie że jest forum...rozwiń całość\nTo co ważne jest nie ważne a to co nie ważne jest ważne, tak funkcjonuje współczesny przekaz medialny niestety. Choć jak by dłużej się nad tym zastanowić to tak jest od zawsze. Fajnie że jest forum i można coś napisać trafić do odpowiedniego worka z IP i czekać na odpowiednią reprymendę.\nMiejmy nadzieję że ci którzy mogą i mają będą mieli na uwadze nie tylko swoje interesy ale też Śląskie dzieci...\nJak to godają na Śląsku trzeba rzykać o to do Najświętszej Panienki Amen!\nGórny Śląsk zmienił świat\nMalachiasz (gość) 19.07.14, 22:19:12\nCzemu nikt tego nie komentuje? Pan Redaktor kolejny raz skupia się na temacie wtaki sposób aby nikt tematem się nie zainteresował...\nNapiszmy w końcu proste zdanie Górny Śląsk , Pszczyna 1916r...rozwiń całość\nNapiszmy w końcu proste zdanie Górny Śląsk , Pszczyna 1916r Kwatera główna wojny została Przeniesiona do Pszczyny w której zapadły kluczowe decyzje Wielkiej Wojny i zmieniły świat upadło 700 lat starego porządku.\nTo jest sensacyjna informacja,która może zainteresować Ślązaków.\nTa historia była kreowana tu, a Państwo Polskie zostało Proklamowane na Górnym Śląsku słynnym Aktem 5 na konferencji w Pszczynie.\nPisanie w ten sposób dla prostych ludzi to flaki z olejem Ludzie chcą wiedzieć że to właśnienasz region był w centrum światowych wydarzeń a nie Wiedeń Paryż czy Berlin.\nJak Pan redaktor zgadnie dlaczego Pszczyna była nazywana małym Berlinem to będę usatysfakcjonowany i zadowolony że tematem zajmuje się profesjonalista.\nDlaczego to tu była główna Kwatera dowodzenie Pierwszą Wojną Światową proszę o odpowiedz dziękuję.\nTomasz Borówka / DZ 20.07.14, 22:29:29\nNo przecież Pan się zainteresował! Dziękuję zatem. :)\nA relacja jest na bieżąco sprzed 100 lat i póki co jest lipiec 1914 - zatem na Pszczynę mamy jeszcze "trochę" czasu.\nPozdrawiam (z urlopu) i...rozwiń całość\nPozdrawiam (z urlopu) i zapraszam przede wszystkim na TT, gdzie właśnie "trochę" ludzi temat zainteresował.


Klimat Nijmegen - meteoblue\n15:38 6 km/h Duże zachmurzenie i deszcz\n30-letnie, godzinowe dane meteorologiczne dla Nijmegen można nabyć kupując dostęp dohistorii+. Pobierz parametry takie jak temperatura, wiatr, zachmurzenie, opady atmosferyczne w postaci pliku CSV do dowolnego miejsca na Ziemi. Tutajdostępne są dane meteorologiczne za ostatnie 2 tygodnie dla Nijmegen, w celu dokonania oceny .\n„Średnia maksymalna wartość dzienna" (czerwona linia ciągła) pokazuje maksymalną temperaturę przeciętnego dnia dla każdego miesiąca dla Nijmegen. Podobnie „średnia minimalna wartość dzienna" (niebieska linia ciągła) pokazuje średnią minimalną temperaturę. Gorące dni i zimne noce (czerwone i niebieskie przerywane linie) pokazują średnią temperaturę najgorętszych dni i najzimniejszych nocy każdego miesiąca w ciągu ostatnich 30 lat. W celu planowania urlopu można się spodziewać średniej temperatury i być przygotowanym na cieplejsze i chłodniejsze dni. Wykresy nie przedstawiają prędkości wiatru, jednak można uaktywnić tę funkcję w dolnej części wykresu.\nWykres temperatury maksymalnej dla Nijmegen pokazuje liczbę dni w miesiącu, gdy temperatura osiągnęła określoną wartość. W Dubai - jednym z najgorętszych miast na świecie, prawie nie ma dni, gdy temperatura w lipcu spada poniżej 40°C. Widać również, że podczas mroźnych zim w Moskwie maksymalna dzienna temperatura wynosi -10°C zaledwie w ciągu kilku dni.\nWykres opadów dla Nijmegen pokazuje liczbę dni w miesiącu, gdy opady osiągają określoną wartość. W klimatach tropikalnym i monsunowym, ilość ta może być zaniżona.\nWykres dla Nijmegen pokazuje liczbę dni w miesiącu, gdy wiatr osiąga określoną prędkość. Ciekawym przykładem jest Płaskowyż Tybetański, gdzie z powodu monsunu, od grudnia do kwietnia, oraz od czerwca do października wieje słaby wiatr.\nRóża wiatrów dla Nijmegen pokazuje liczbę godzin w ciągu roku, gdy wiatr wieje we wskazanym kierunku. Przykład SW: wiatr wieje z południowego zachodu (SW) na północny-wschód (NE). Przylądek Horn, najbardziej na południe wysunięty punkt Ameryki Południowej, ma charakterystyczny silny wiatr zachodni, który sprawia, że przeprawa ze wschodu na zachód jest bardzo trudna, zwłaszcza dla żaglówek.


Pasta z aloesem a zdrowie jamy ustnej\nStrona główna1 » Aloes co dzień2 » Pasta do zębów z aloesem3\nPasta do zębów z aloesem.\nMoże zmniejszyć osadzanie się płytki nazębnej oraz wspiera walkę z zapaleniem dziąseł.\nW ciągu ostatnich kilku lat Aloe Vera zyskał popularność jako aktywny składnik w pastach do zębów.\nAloes dzięki swoim septycznym właściwościom pomaga oczyścić zęby i dziąsła oraz zwalczać ubytki. W rzeczywistości, naukowcy odkryli, że niektóre odmiany żelu Aloe Vera mogą być tak samo skuteczne, jak komercyjna pasta do zębów w walce z zarazkami znalezionymi w jamie ustnej. Jednak nie wszystkie żele do zębów Aloe Vera są jednakowe. Zgodnie z Akademią Stomatologii Ogólnej, aby była skuteczna, należy stosować stabilizowaną postać żelu Aloe Vera. Aby być pewnym że używasz właściwego aloesu, szukaj pieczęci jakości wydanej przez International Aloe Science Council na produktach dentystycznych zawierających Aloe Vera. Aloesowa pasta do zębów Forever taką pieczęć posiada.\nSzukaj pasty aloesowej do zębów z tym znakiem:


Moja biblioteczka | Entre Las Letras\non 16:16 29 comments\nJuż jakiś czasem temu na blogach można było zobaczyć mnóstwo postów z tytułem: Moja biblioteczka. Oglądałam je i oglądałam, uwielbiałam patrzeć, jakie skarby trzymacie na swoich półkach i wciąż nie mogłam się nadziwić, ile ich macie! Jestem posiadaczką skromnej kolekcji książek, ale się rozrasta (!), więc czas, żebym i ja pochwaliła się swoimi zbiorami ;d\nWłaśnie czytam "Starcie królów" George'a R.R. Martina, więc jakiś czasem może nie pojawiać się żadna recenzja książki - przecież to "tylko" 1000 stron! Ale jak dobrze jest znowu usiąść sobie z jego twórczością, ah, Martin jest po prostu genialny i będę to powtarzać wiele, wiele razy!\nKoniec gadania, czas na moją biblioteczkę...\nWybaczcie za jakość niektórych z nich...\nNajwyższa półka, w której głównie mam atlasy, encyklopedie, jakieś historyczne, o rybach i dwie lektury: "Ogniem i mieczem" oraz "Krzyżacy".\nNiżej mam m.in. "Igrzyska Śmierci", ukochanego Tolkiena i Martina, a także "Filary ziemi", które uwielbiam (obok powinna jeszcze stać druga część, ale gdzieś zaginęła w akcji). Oprócz tego możecie jeszcze zobaczyć (za tym ptakiem) "Cienie na księżycu", "Spaloną żywcem" i "Wyznania gejszy".\nKolejna półka, którą podzieliłam na trzy części. Na górze możecie zobaczyć głównie książki, które ostatnio przeczytałam, jak Grzędowicz, Ziemiańskiego, Friedman i See. Ulubiona "Lista Schindlera" oraz inne.\nObok są książki z dzieciństwa, a także "Zemsta", dwie książki Sparksa, PPL, "Mały książę"...\nA trzecia część tej półki przedstawia głównie "Pamiętniki Wampirów", "Naznaczoną" i dwie kolejne części, "15 blizn", pozycje Stephena Kinga oraz Aleksandra Sowy.\nOstatnia półka jest nieprzeczytana. Znajdują się na niej książki po angielsku.\nPowyżej widzicie jedną z półek, gdzie jest moja ulubiona trylogia Trudi Canavan, a także "Jane Eyre", "Tygrysie Wzgórza", kolejna książka Lisy See...\nPod tamtą półką znajduje się ta, na której trzymam głównie pozycje nieprzeczytane (oprócz "Kobiety z bursztynowym amuletem"). Stos książek po prawej nie należy tak właściwie do mnie - na dole jest książka, którą ostatnio pożyczyłam w bibliotece, a cztery kolejne są mojej babci.\nOstatnia półka to książki do nauki języków, słowniki oraz płyty z Supermemo.\nMam nadzieję, że ktoś wytrwał do końca i że mu się podobało :)\nDzosefinn 29 kwietnia 2013 16:40\nJa wytrwałam i bardzo ładna biblioteczka. Mam kilka tytułów, które i ty masz. ;) I dodatkowo masz kilka pozycji, które z przyjemnością (nieukrywaną) bym Ci zwinęła ;).\nAlice 29 kwietnia 2013 16:51\nCałkiem duża :) Ja takze wytrwałam i jestem pod wrazeniem, zycze ci jeszcze wiecej lektur :)\nSylwuch 29 kwietnia 2013 17:01\nO jejku, buszowanie w Twojej domowej biblioteczce byłoby czystą przyjemnością!! :)\nLenalee 29 kwietnia 2013 17:29\nCudowne zbiory, niektórych książek strasznie Ci zazdroszczę. :) Aż zainspirowałaś mnie do sfotografowania swojej biblioteczki. ;D\nCarline 30 kwietnia 2013 15:45\nW takim razie czekam na zdjęcia! :)\nPiotrek 29 kwietnia 2013 17:35\nAch, jest i nawet Stephen King :) Ładna biblioteczka, może i ja się swoją pochwalę... ;-)\nW takim razie pochwal się swymi zbiorami. Jestem bardzo ciekawa, jak wygląda twoja biblioteczka :)\nChmurka 29 kwietnia 2013 17:35\nI ty mówisz, że to jest mało książek? o.o W takim razie nie widziałaś mojej biblioteczki. Nie warto pokazywać tak małą ilość tytułów, jednak może kiedyś się zdecyduję:) Zazdroszczę w szczególności "Jane Eyre":)\nCarline 30 kwietnia 2013 15:44\nA tam nie warto pokazywać, ja tam jestem ciekawa twojej biblioteczki :)\nQuerida 29 kwietnia 2013 17:47\nCudowna biblioteczka, sporo książek zabrałabym Ci bez wyrzutów sumienia. :)\nRuda 29 kwietnia 2013 17:54\nbardzo ładna biblioteczka... zazdroszczę Kinga - tych pozycji akurat brakuje w mojej biblioteczce :( P.S. czy "misery" była może kupiona w biedronce?! Jeśli tak, to chyba się załamię, że przegapiłam...\nCarline 30 kwietnia 2013 15:42\nTak, w biedronce ;d\nEllena 29 kwietnia 2013 18:18\nTo jest mała biblioteczka? Mam o wiele mniej książek. ;c Twoje wyglądają naprawdę fajnie i wierzę, że za jakiś czas przybędzie ich tyle, że nie będziesz miała gdzie ich stawiać. ;]\nversatile 29 kwietnia 2013 18:32\nJej! Ale u Ciebie wszystko pięknie poukładane, u mnie książki leżą jedna na drugiej :)\nSima. 29 kwietnia 2013 18:36\noh,gdybym ja miała tyle książek :(\nSihhinne 29 kwietnia 2013 19:56\nGeorge R. R. Martin <3 Zazdroszczę, że masz własne :3\nFlora 30 kwietnia 2013 07:57\nCudowna, widzę wiele świetnych pozycji :-)\nMalaEmily 30 kwietnia 2013 10:18\nBardzo ładna biblioteczka, kilka tytułów z chęcią przygarnęłabym:)\nSosenka 30 kwietnia 2013 10:41\nCudowna biblioteczka:)Masz wiele ciekawych pozycji,zazdroszczę.Szczególnie zazdroszczę Ci "Ostatniej piosenki" Sparksa,"Jane Eyre" i "Tygrysie wzgórza". Zauważyłam także,że mamy kilka takich samych książek:)\ncyrysia 30 kwietnia 2013 20:42\nCo tu dużo pisać, masz wspaniałą biblioteczkę, aż moje oczy się cieszą na ten cudny widok.\nClaire 1 maja 2013 13:15\nBardzo wspaniała biblioteczka, nie masz co narzekać na jej wielkość, bo nie chodzi tu o ilość, ale o jakość :-) Kilka pozycji, które posiadasz, mam i ja, resztę z chęcią bym przygarnęła :)\nAż oczy się cieszą na widok tylu wspaniałych książek!\nM. 1 maja 2013 22:31\nŚliczna biblioteczka. Najchętniej podkradłabym "Listę Schindlera" Pozdrawiam :)\nElen 4 maja 2013 22:49\nPiękna biblioteczka! Czasem dobrze jest mieć skromne, dopiero rozrastające się zbiory :P Ja mam tyle książek, że nie mieszczą się na półkach i muszą leżeć w stosach ukrytych za pierwszymi rzędami, ech :c Nawet nie mam przez to jak pokazać tę swoją biblioteczkę\nDominique 5 maja 2013 15:58\nZazdroszczę zazdroszczę, bo moja biblioteczka jest raczej skromna. Ciągle korzystam z innych ;p\ngdzie można zdobyć "słownictwo hiszpańskie i gramatyka"? :)\nCarline C 16 listopada 2013 22:31\nTo jest Supermemo. Kupiłam w biedronce, ale nie wiem, czy jeszcze je tam sprzedają ;) zobacz na stronę supermemo.pl\nAnonimowy 20 listopada 2013 08:32\nNiestety nie do dostania w 'biedronkowych' cenach...\nAnonimowy 3 kwietnia 2014 11:29\nA jednak dostałem na Allegro, za 14,99zł :) To na tym blogu dowiedziałem się że istnieje takie wydanie, więc dzięki :)\nCarline C 3 kwietnia 2014 22:05\nO widzisz, to fajnie! ;)


Gdzie kupić telewizor? Najlepsze sklepy 2021 i Opinie na parkfm.com.pl\nWybierając telewizor, warto zwrócić uwagę na kilka ważnych czynników, takich, jak:\nDostępność sprzętu w sklepie (modele często się zmieniają i pojawiają się nowe)\nSposób wysyłki towaru (telewizory to sprzęt o bardzo dużych wymiarach i warto wybrać sklep, oferujący montaż telewizora na miejscu. Zakup w sklepie stacjonarnym zwykle wiąże się z kłopotliwą koniecznością przewiezienia ciężkiego i delikatnego sprzętu do domu.\nCena telewizora w sklepie\nMożliwość zakupu telewizora na raty\nSklep internetowy redcoon.pl – zakup telewizora\nDwie najważniejsze cechy sklepy internetowego Redcoon, to możliwość skorzystania z dodatkowych rabatów, oraz z darmowej dostawy. O jakości obsługi w tym sklepie, świadczy wysoka średnia ocen od klientów (4.71 na 5), oraz szereg certyfikatów, takich, jak Program Ochrony Kupujących czy certyfikaty przydzielane przez takie firmy, jak Ceneo i Opineo.\nSklep Redcoon.pl także możliwość zakupu towaru na raty. Pod każdym produktem w sklepie, znajdziemy opinie rzeczywistych klientów.\nCzy warto kupić telewizor w sklepie morele.net?\nSklep Morele.net wyróżnia się, jeśli chodzi o pozytywne oceny (9/10) oraz o ilość opinii klientów. Pod każdym telewizorem znajdującym się w ofercie tego sklepu, znajdziemy zarówno ilość osób, które kupiły dany sprzęt, jak i ich opinie i ocenę gwiazdkową. Bestselery posiadają dodatkową opinię eksperta, która pomoże dokonać jeszcze lepszego wyboru. Sklep morele.net oferuje szybką dostawę towaru do domu. Przy każdym telewizorze w tym sklepie, można wybrać okno dodatkowej gwarancji, podejrzeć dostępność towaru i poznać rzeczywisty czas jego dostawy.\nBardzo przydatną opcją, jest możliwość podglądu tego, jak dużo osób kupiło dany sprzęt w ciągu ostatnich 3 miesięcy.\nSklep internetowy electro.pl oferuje nie tylko świetny design i możliwość łatwego dokonania zakupów, ale także, szereg udogodnień dla klientów. Wszystkie modele telewizorów dostępne w tym sklepie, mają opcję darmowej dostawy. Użytkownik otrzymuje gwarancję dostawy towaru w określonym, krótkim czasie, a także może skorzystać z opcji zakupu na raty. Kupując w sklepie electro.pl, można skorzystać z opcji dodatkowej gwarancji.\nSklep OleOle.pl – czy warto go wybrać?\nSklep oleole.pl oferuje kilka udogodnień, które sprawiają, że jest on jednym z najlepszych miejsc, w których warto kupić telewizor. Można znaleźć w nim takie opcje, jak:\nGwarancja najniższej ceny na sprzęt\nWygodna dostawa telewizora do domu – dzięki niej, można umówić się na dostawę telewizora na określoną godzinę oraz na jego montaż, co jest bardzo ważne, dla osób, które pracują.\nBezpieczne zakupy, potwierdzone bardzo dużą ilością osób, które dokonały zakupu sprzętu.\nPodgląd opinii użytkowników zarówno w formie gwiazdek, jak i opinii tekstowych.\nZnalezienie odpowiedniego modelu telewizora w tym sklepie jest wyjątkowo łatwe, z uwagi na zaawansowane opcje filtrowania.\nPoprzedni post: Panasonic TX-50EX703E\nGdzie kupić telewizor? - Opinie\nMiesiąc temu kupowałam telewizor i wybór padł na sklep internetowy. Neo24, bardzo fajna obsługa, niska cena (bo skorzystałam z promocji) i szybka wysyłka. Teraz już stacjonarnie nie kupuję dużych urządzeń, bo wolę jak sprzęt przyjedzie do domu.\nZ wyżej wymienionych sklepów mogłabym polecić każdy. Nie zawsze robiłam tam zakupy w formie telewizora, ale zdecydowana większość ma super sprzęt, fajne promocje i szybką dostawę. Ja najlepszy telewizor kupiłam w internecie właśnie. To doskonały sposób na to, aby kupić agd i rtv w dobrej cenie z dostawą do domu.\nJa wolę kupic stacjonarnie i obejrzeć najpierw co kupuje. np w media expert\nJa natomiast zastanawiam się nad zakupem dokładnie tego telewizora marki Kernau – 43 KFHDK 600. Co sądzicie? może ktoś już używał sprzętu tego producenta? Powiem szczerze jestem w tych sprawach zupełnie zielona a nie chce później żałować. Zależy mi na jakości wykonania i oczywiście obrazu. Nie mam dobrych doświadczeń z poprzednim sprzętem, który kupiłam, chciałam zaoszczędzić i wyszło fatalnie. Jakość obrazu średnia, przy oglądaniu dłuższych filmów oczy niesamowicie mi się męczyły… Wzrok mam słaby i nie chciałabym go zbytnio męczyć ;) będę wdzięczna za odpowiedź. Pozdrawiam.\nmnie kumpel z pracy namowil na tv kruger&matz, za 43cale z podstwietleniem dled dalem mniej niz tysia, a sam tv sprawdza sie bez zarzutu


Józef Piłsudski. Bez retuszu (Józef Piłsudski) - Tomasz Ciołkowski - książka\nTemat: Józef Piłsudski Przywódcy Wojskowi\n"Józef Piłsudski. Bez retuszu" to historia Józefa Piłsudskiego, jej autorem jest Tomasz Ciołkowski (wydawnictwo TOMASZ CIOŁKOWSKI).\nNiemal 400-stronnicowa książka zawierająca publikacje oraz badania historyczne, które wskazują na prawdziwy, nieznany szerszej publiczności obraz Marszałka. Ciekawa pozycja dla pasjonatów barwnej post (…)\nTematyka: Przywódcy / Wojskowi\nO kim opowiada książka "Józef Piłsudski. Bez retuszu"?\n"Józef Piłsudski. Bez retuszu" to historia Józefa Piłsudskiego.\nIle kosztuje książka "Józef Piłsudski. Bez retuszu"?\nNajlepsza cena dla tej książki w wersji papierowej to 32.71 zł.\nAutorem "Józef Piłsudski. Bez retuszu" jest Tomasz Ciołkowski.\nJakie wydawnictwo wydało "Józef Piłsudski. Bez retuszu"?\nKsiążka została wydana przez wydawnictwo TOMASZ CIOŁKOWSKI.


Masz problemy z utrzymaniem porządku? - Higienasklep.pl - Hurtownia środków czystości w Warszawie\nA może po prostu sprzątanie nie należy do Twoich ulubionych zajęć?\nNic dziwnego – bałagan robi się sam, a jego pozbycie się bywa nie tylko czasochłonne, ale i wyczerpujące fizycznie. Jako doświadczona firma All4Cleaning mamy dla Ciebie jednak kilka porad, które z pewnością sprawią, że porządki – zarówno te codzienne, jak i gruntowne – staną się o wiele przyjemniejsze i efektywniejsze. Oto 7 porad od naszej firmy, które ułatwi sprzątanie większych obiektów czy domu\n1. Odkładaj wszystko na miejsce – ergonomiczny sprzęt do sprzątania\nNiby wszyscy o tym wiedzą, ale jest to główna przyczyna powstawania bałaganu. Rzucona na krzesło bluza, pozostawione na blacie kosmetyki, porozkładane na dywanie zabawki – i już w mieszkaniu czy biurze jest wrażenie nieporządku. Porada od jeśli i Ciebie dotyczy ten problem, zacznij od przypisania konkretnych miejsc danym przedmiotom. Niezwykle pomocne są kartonowe pudełka, które można znaleźć we wszystkich sklepach związanych z wystrojem wnętrz – są dostępne w najróżniejszych kolorach, wzorach i wielkościach, dzięki czemu można znaleźć wersję idealnie pasującą do każdego pomieszczenia. Przygotuj tyle pudełek, ile potrzebujesz, a potem podziel problemowe przedmioty na grupy i pochowaj je tematycznie, tak, żeby było zawsze wiadomo, gdzie czego szukać. Wyrób w sobie – a także Twoich domownikach – nawyk odkładania wszystkiego na miejsce, a utrzymanie porządku w domu już nigdy nie będzie dla was problemem.\nŚwietnym rozwiązaniem jest także , prosty i ergonomiczny sprzęt , który nie wymaga wykonania wielu czynności aby mieć czysto np. ergo mop duotex\nCzy wiesz, że większość codziennego bałaganu da się usunąć już w kwadrans?\nZaufaj nam , sprawdź jak szybko można pozbyć się nieporządku z domu. Wystarczy, że codziennie przed snem poświęcisz 15 minut, a rano obudzisz się w czystym, schludnym wnętrzu, zapraszającym do spokojnego rozpoczęcia dnia. Co można wykonać w kwadrans, by w domu zagościł porządek:\nzebrać i pozmywać wszystkie naczynia, które zostały po kolacji; nie zapomnij o kubkach!\nodłożyć na miejsce wszystkie ubrania i przedmioty, które znajdują się nie tam, gdzie powinny,\nprzetrzeć na mokro blaty szybko i sprawnie kompaktowym sprayem np. #dual clean\n3. Sprzątaj od góry do dołu – stalowa zasada\nKiedy sprzątasz mieszkanie lub dom, pamiętaj o tym, by zawsze zaczynać od porządku na wysokości, a dopiero potem przechodzić do niższych poziomów. Jest to najbardziej efektywny sposób, sprawiający, że nigdy nie będziesz musiała poprawiać czy robić tego samego dwa razy. Kiedy najpierw zajmiesz się zmywaniem, ścieraniem blatów czy myciem okien, nic już nie pobrudzi Ci podłóg, które odkurzysz i umyjesz na końcu. Każda firma sprzątająca stosuje się do tej zasady – to niezawodny sposób na sprawne sprzątanie domu czy mieszkania. Użyj dobrej jakości ściereczek z mikrofibry by absorbować kurz , zobacz dobre mikrofibry na www.higienasklep.pl https://higienasklep.pl/duotex/duotex-premium-duo-cloth-scierka-z-mikrowlokna-do-polerowania-i-czyszenia.html\nDobry plan to podstawa sukcesu – dzięki niemu o niczym nie zapomnimy, rozłożymy porządki w odpowiedniej kolejności i dobrze zorganizujemy sobie pracę. Uważamy, że sprzątanie mieszkań, biur i domów wymaga stworzenia trzech różnych planów:\nodkładanie rzeczy na miejsce,\nczyszczenie płyty kuchenki.\nodkurzanie i mycie posadzek, polecamy : https://higienasklep.pl/tenzi/tenzi-topefekt-perfume-amore-koncentrat-mycie-posadzek-i-wyposazenia-wnetrz-zapach-perfumowany-amore.html\nprzegląd lodówki, czy nie ma w niej przeterminowanych produktów,\nporządki w szafkach kuchennych i szafach z ubraniami,\npranie dywanów polecamy : https://higienasklep.pl/diversey/taski-tapi-spotex-2-6x750ml.html\nSprzątanie domu czy mieszkania to zajęcie wymagające czasu, a dla jednej osoby – szczególnie pracującej czy zajmującej się dziećmi – może być zbyt dużym obciążeniem.\nWarto delegować obowiązki i podzielić się nimi z najbliższymi czy współlokatorami – w końcu wszystkim zależy na tym, by mieszkać w schludnym domu, w którym przyjemnie spędza się czas. Najlepiej stworzyć listę, np. na tygodniowym planie, na której będzie dokładnie określone, kto przejmuje jakie obowiązki. Dzięki temu zawsze wiadomo, czyja kolej na wyniesienie śmieci, albo kto powinien wyciągnąć naczynia ze zmywarki.\nJest to bardzo prosty i nie zajmujący czasu trik, który sprawi, że nigdy nie będzie potrzeby szorowania stołów, blatów czy podłóg w domu. Kiedy coś się wyleje – przy jedzeniu, gotowaniu czy innej czynności, najlepiej od razu wytrzeć to gąbką i papierowym ręcznikiem. Póki plama jest świeża, jej usunięcie zajmie parę sekund – kiedy jednak zaschnie, domycie powierzchni może być znacznie bardziej czasochłonne. Jak usunąć szybko plamę , podpowiadamy co użyć :\n7. W sytuacjach awaryjnych , poproś o radę fachowców\nCzasami bałagan jest zbyt przytłaczający, a na uporanie się z nim jest zwyczajnie zbyt mało czasu. Praca, opieka nad dzieckiem czy inne zobowiązania zajmują nieraz cały plan dnia i na dodatkowe obowiązki zwyczajnie nie ma w nim miejsca. Zdarzają się też sytuacje, gdzie sprzątanie mieszkania czy domu jest konieczne np. przed przyjściem gości na przyjęcie. W tych wszystkich sytuacjach poleganie na specjalistach z www.higienasklep.plbędzie na pewno dobrym rozwiązaniem . Dobiorą fachowo odpowiednie środki czystości , dzięki którym nie uszkodzisz np. danej powłoki


Hokej.Net - Nowe gwiazdy w Hokejowej Galerii Sławy (WIDEO)\nCoraz dłuższą listę graczy włączonych do Hokejowej Galerii Sławy uzupełnili dziś Rob Blake, Peter Forsberg, Dominik Hašek i Mike Modano wśród zawodników, Bill McCreary wśród sędziów, a także pośmiertnie Pat Burns wśród trenerów. W ostatni weekend wyboru dokonał 18-osobowy komitet selekcyjny, a dziś decyzja została oficjalnie ogłoszona.\nObrońca Rob Blake w barwach Los Angeles Kings, Colorado Avalanche i San Jose Sharks rozegrał w NHL 1 270 meczów w sezonach zasadniczych, strzelił 240 goli i zanotował 537 asyst. W play-offach wystąpił w 146 meczach, zdobywając 73 punkty. Jego największym sukcesem w karierze był Puchar Stanleya zdobyty w 2001 roku z Colorado Avalanche. Blake był wówczas najlepiej punktującym obrońcą play-offów NHL. W 2002 roku zdobył także z Kanadą złoty medal Igrzysk Olimpijskich, a w latach 1994 i 1997 został mistrzem świata.\nW 1998 roku został wybrany zarówno najlepszym obrońcą sezonu NHL, jak i najlepszym defensorem Igrzysk Olimpijskich w Nagano. Blake jest dziś asystentem generalnego menedżera Los Angeles Kings i w tej roli także miał swój udział w zdobyciu przez klub z Kalifornii Pucharu Stanleya 2014. - Ten wybór do Galerii Sławy to dla mnie wielki zaszczyt - powiedział Blake po ogłoszeniu decyzji komitetu selekcyjnego. - Mam szczęście, że jestem związany z hokejem i że hokej jest częścią mojego życia od kiedy pamiętam.\nPeter Forsberg zostanie trzecim szwedzkim członkiem Hokejowej Galerii Sławy. Przed nim tego zaszczytu dostąpili Börje Salming i Mats Sundin. Jego fenomenalną karierę znaczyły poważne kontuzje. Mimo to popularny "Foppa" w 708 meczach rozgrywek zasadniczych w NHL strzelił 249 goli i zanotował 636 asyst. Jego 885 punktów zdobytych łącznie daje średnią 1,25 punktów na mecz. Z Europejczyków występujących w NHL tylko Peter Šťastný miał pod tym względem lepszy wynik. W 1996 i 2001 roku Forsberg zdobył Puchar Stanleya, w 1994 i 2006 mistrzostwo olimpijskie, a w 1992 i 1998 mistrzostwo świata. Jest jedynym Szwedem i jednym z zaledwie trzech hokeistów (obok Wiaczesława Fietisowa i Igora Łarionowa), który każde z tych trofeów zdobywał przynajmniej po dwa razy.\nWśród licznych indywidualnych wyróżnień, jakie ten prawdopodobnie najlepszy napastnik w historii szwedzkiego hokeja otrzymał, najważniejszym jest MVP sezonu 2002-03 w NHL. Do dziś niepobity pozostaje jego rekord 31 punktów w 7 meczach Mistrzostw Świata juniorów 1993. Aż do powrotu na dwa mecze do NHL w 2011 roku w żadnym sezonie tej ligi nie miał ujemnego bilansu w kategorii +/-. Mimo że gdyby nie kontuzje być może mógłby osiągnąć jeszcze więcej, Forsberg mówi, że nie ma do losu żalu. - Miałem fantastyczną karierę i z nikim bym się nie zamienił miejscami. Dołączenie do Galerii Sław i bycie trzecim Szwedem obok Börje Salminga i Matsa Sundina jest dla mnie szczególnie satysfakcjonujące - mówi Forsberg.\nDominik Hašek jest rekordzistą NHL wśród europejskich bramkarzy we wszystkich najważniejszych kategoriach. Na taflach najlepszej ligi świata rozegrał w sezonach zasadniczych 735 meczów, z których 389 wygrał. 81 razy nie dał się pokonać, bronił ze średnią skutecznością 92,2 % i wpuszczał średnio 2,20 goli na mecz. W 2002 i 2008 roku zdobył z Detroit Red Wings Puchar Stanleya, w 1998 roku z reprezentacją Czech mistrzostwo olimpijskie w Nagano.\nDwukrotnie był wybierany MVP sezonu NHL i najlepszym graczem w głosowaniu zawodników, sześciokrotnie zdobywał Trofeum Veziny dla najlepszego bramkarza ligi. Był także najlepszym bramkarzem IO w Nagano i dwa razy najlepszym bramkarzem MŚ. - Na początku moim celem było w ogóle dostanie się do NHL, więc takie osiągnięcie jak nominacja do Galerii Sławy przerosło moje oczekiwania - skomentował Hašek. - Dopiero kiedy zakończyłem karierę mogłem w pełni docenić to, co hokej dla mnie zrobił.\nMike Modano to najskuteczniejszy amerykański hokeista w historii NHL. W rozgrywkach zasadniczych zagrał w tej lidze w 1 499 meczach i zdobył 1 374 punkty za 561 goli i 813 asyst. W play-offach uzyskał 146 punktów w 176 meczach. Niemal całą zawodową karierę spędził w Minnesota North Stars/Dallas Stars. Już po przeniesieniu klubu do Dallas zdobył z nim w 1999 roku Puchar Stanleya. Jego największym osiągnięciem w reprezentacji USA był złoty medal Pucharu Świata 1996. Pięć lat wcześniej na Pucharze Świata zdobył srebro, podobnie jak na Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku.\n- Kiedy grałem, zawsze chciałem wywierać wpływ na ten sport, zarówno na lodzie, jak i poza nim - mówił dziś Modano. - To wyróżnienie jest docenieniem tych moich starań. Kocham ten sport, a jako amerykański hokeista jestem wdzięczny ludziom z (kanadyjskiego - red.) klubu Prince Albet Raiders w lidze WHL, którzy gdy byłem jeszcze juniorem pomogli mi podnieść poziom mojej gry.\nPośmiertnie do Hokejowej Galerii Sławy trafi trener Pat Burns, który w 2003 roku poprowadził New Jersey Devils do Pucharu Stanleya. Burns prowadził ekipy Montréal Canadiens, Toronto Maple Leafs, Boston Bruins i Devils w 1 019 meczach rozgrywek zasadniczych w NHL, z których 501 wygrał. W finale Pucharu Stanleya jego zespoły wystąpiły dwukrotnie. W latach 1989, 1993 i 1998 otrzymywał Nagrodę im. Jacka Adamsa dla najlepszego trenera NHL. Burns zmarł 19 listopada 2010 r. po długiej walce z chorobą nowotworową.\nGdy było jasne, że jego śmierć jest kwestią czasu kibice walczyli o to, by został włączony do Hokejowej Galerii Sławy jeszcze za życia - akcję opisywaliśmy przed czterema laty. Nastąpiło to jednak dopiero teraz. - To zasłużone wyróżnienie i Pat byłby dumny - mówiła dziś Lynn Burns, wdowa po wybitnym trenerze. - To wspaniała chwila dla mnie i dla całej naszej rodziny. Jestem niesamowicie szczęśliwa.\nW kategorii sędziów włączony do Galerii Sławy zostanie Bill McCreary, który prowadził w NHL 1 737 meczów rozgrywek zasadniczych, 292 spotkania fazy play-off i aż 44 w finale Pucharu Stanleya. W tych dwóch ostatnich kategoriach jest rekordzistą wszech czasów. Finały Pucharu Stanleya sędziował w 14 sezonach z rzędu. McCreary był jako arbiter na trzech Igrzyskach Olimpijskich - w Nagano, Salt Lake City oraz w Vancouver i na każdych prowadził mecz finałowy, mimo że w dwóch z tych trzech finałów grała reprezentacja Kanady, która jest jego ojczyzną.


Na północnej stronie rynku zwoleńskiego wznosi się zamek gotycki z renesansowym umocnieniem. Twierdza mieści się nad brzegiem rzeki Slatina.\nZamek został zbudowany z przeznaczeniem na siedzibę myśliwską, na wzór włoskich kastelów mieszczańskich. Budowla została wykonana na polecenie króla Ludwika Węgierskiego w XIV wieku.\nZamek Zwoleński gościł w swych murach osobistości o rangach światowych. Bywali tu i mieszkali: król Maciej Korvín z małżonką Beatrix, Jan Jiskra z Brandýsa, Jana Thurza.\nZamek zmieniał zarówno swoich właścicieli, jak i swój wygląd. W latach 1491 – 1510 wybudowano zewnętrzne kamienne umocnienia. Następnie podwyższono budowle o jedno piętro i dobudowano narożne wieżyczki, a trzecie piętro opatrzono otworami strzelniczymi. W II połowie XVIII wieku zamek wzbogacił się o strop kasetowy w sali królewskiej z portretami 78 cesarzy rzymskich i władców z dynastii Habsburgów. Obecnie zamek jest narodowym zabytkiem, przyciągającym rzesze turystów.\nSłowacka Galeria Narodowa mieści się wewnątrz zamku. Na kolekcję składają się:\nprzedmioty sztuki gotyckiej i modernistycznej,\nrepliki cennych rzeźb drewnianych Mistrza Pawła z Lewoczy.\nW ramach Gier Zamkowych odbywają się na dziedzińcu zamku przedstawienia teatralne.\nmaj – wrzesień: wtorek - niedziela 10.00 - 17.30,\npaździernik – kwiecień: środa - niedziela 10.00 - 17.30


Droga Krzyżowa ulicami przasnyskiej parafii Chrystusa Zbawiciela\nTrasa pierwszej z przasnyskich Dróg Krzyżowych prowadziła z kościoła farnego przez rynek do kościoła ojców pasjonistów. Modlitwie przewodniczyli kolejno proboszczowie: parafii św. Wojciecha - ks. Andrzej Maciejewski i parafii św. Stanisława Kostki - o. Wiesław Wiśniewski. Rozważania przy poszczególnych stacjach czytali członkowie Akcji Katolickiej.\nW najmłodszej przasnyskiej parafii pw. Chrystusa Zbawiciela odprawiana na ulicach Droga Krzyżowa co roku stanowi ważną część rekolekcji wielkopostnych. W tym roku poprowadził je ks. Grzegorz Bednarczyk z parafii św. Bartłomieja w Świedziebni. On również przewodniczył nabożeństwu Drogi Krzyżowej. Jak zauważył, wiele dziś mówi się o krzyżu, ale gdy pojawia się on w naszym życiu jesteśmy zagubieni. Przygotowane przez ks. Andrzeja Zycha rozważania przy poszczególnych stacjach czytali członkowie Koła Biblijnego. Jak powiedział ks. proboszcz kan. Romuald Ciesielski, tegoroczna Droga Krzyżowa miała odniesienie do kanonizacji bł. Jana Pawła II.\ndodane 13.04.2014 00:19


Łóżka Dębowe w Cenach Producenta Typowe Rozmiary lub na Wymiar\nDąb Naturalny Dąb Bielony Dąb Brendy Dąb Kakao Dąb Dark Dąb Miodowy\nŁóżko dębowe dopasujesz do różnych aranżacji wnętrz ale w szczególności sypialni. Jako że łóżka dębowe są solidne, będą służyć nawet przez kilkadziesiąt lat. Sprawdź naszą ofertę w naszym sklepie internetowym oraz w salonach stacjonarnych z łóżkami i materacami w Rzeszowie, Mielcu, Sandomierzu, Tarnobrzegu, Przemyslu.\nLuksusowe łóżka dębowe\nMówimy „silny jak dąb” i to przekonanie faktycznie ma zastosowanie w rzeczywistości. Kupując meble do domu, zwracamy uwagę na to, z jakiego są materiału. Często wybieramy meble dębowe, ponieważ są trwałe, piękne i solidne. Można go wykorzystać zarówno do produkcji mebli do salonu, jadalni, jak i sypialnianych.\nŁóżko to najważniejszy element wyposażenia każdego domu. Dobrze jest wybrać takie, które posłuży przez wiele lat i przez wszystkie sezony będzie fantastycznie spełniało swoje zadania.\nŁóżka dębowe do sypialni są bardzo wytrzymałe na uszkodzenia, dlatego tak często wybierają je klienci. Nie straszne im uszkodzenia mechaniczne. Poza tym są w stanie wytrzymać bardzo duże obciążenia, więc tym bardziej posłużą przez długi czas.\nDrewno dębowe jest uważane za iście królewski materiał. To z uwagi na swoją wysoką jakość, odporność na odkształcenia i świetny wygląd, który trwa i trwa przez wiele lat. Mało tego. Drewno z roku na rok nabiera nowej głębi i robi się jeszcze bardziej luksusowe. Kolor dębu również ulega zmianie, nabierając więcej szlachetności. Jednym słowem meble drewniane to bardzo dobry wybór.\nDąb kojarzy się ze szlachetnością i elegancją – i faktycznie meble wykonane z tego materiału zachwycają wzrok i cieszą. Doskonale dopasowują się do wnętrza, dzięki czemu pomieszczenia mogą być aranżowane z pomysłem. I to zarówno te pomieszczenia w stylu klasycznym, vintage, jak i skandynawskim czy nowoczesnym.\nUniwersalne łóżka dębowe\nŁóżka dębowe mają niewątpliwą zaletę – są bardzo trwałe i piękne. Ale to nie wszystko. Ze względu na swój wygląd można je dopasować do niemal każdego wnętrza. Wpasują się w każdy styl, dzięki czemu możesz je wykorzystać zarówno w sypialni w stylu prowansalskim, jak i w tej nowoczesnej. Dąb ma prostą formę i to jest jego największa zaleta. Można je dopasowywać do danego wnętrza, zmieniając jego kolor.\nNiezwykle cenna jest informacja o tym, że łóżko z drewna dębowego jest w stanie wytrzymać nawet kilka pokoleń użytkowników. Zatem możesz je przekazać swoim dzieciom, by te przygotowały je odpowiednio do swoich wnętrz.\nPielęgnacja łóżek dębowych\nPielęgnacja łóżek dębowych jest dość prosta, co jeszcze bardziej przemawia za tym, żeby wybrać je do swojej sypialni i cieszyć się przez lata dobrą jakością. Łóżko dębowe wystarczy przetrzeć wilgotną ściereczką, aby doprowadzić do czystości. Można to robić codziennie – o ile ktoś ma takie życzenie.\nWarto wiedzieć, że dąb jako jedyny rodzaj drewna rodzimego jest w stanie poradzić sobie z wilgocią. Inne rodzaje drewna nie wyglądają dobrze po kontakcie z wodą – po prostu się niszczą. Dąb – jak przystało na szlachetne drzewo – poradzi sobie nawet w takiej sytuacji, zatem bez trudu usuniesz także trudniejsze zabrudzenia.\nŁóżko dębowe odpowiednio pielęgnowane będzie świetnie wyglądało zarówno dziś, jak i za dziesięć lat.\nŁóżka dębowe w cenach producenta\nPodsumujmy, wspominając raz jeszcze, jakimi zaletami charakteryzują się łóżka dębowe:\n· trwałość – będą służyć przez wiele lat; raz kupując, możesz z nich korzystać do końca życia. Mało tego, możesz je przekazać w spadku swoim dzieciom i wnukom ze względu na wysoką jakość materiału,\n· odporność na odkształcenia – można stwierdzić, że mebli drewnianych nie da się zniszczyć – niewiele różni się to od rzeczywistości. Tak naprawdę bardzo trudno je uszkodzić, dlatego są tak preferowanymi meblami,\n· piękny wygląd – który zmienia się na lepsze wraz z upływem czasu; dąb pasuje do wszystkich rodzajów pomieszczeń, do różnych stylów: jest jednocześnie klasyczny i nowoczesny więc nawet przy zmianie aranżacji możesz pozostawić łóżko na miejscu,\n· łatwe w pielęgnacji – wystarczy przetrzeć łóżko wilgotną szmatką, by przywrócić mu pierwotny blask; dąb nie boi się wody, zatem trudno go zniszczyć podczas sprzątania.\nRozmiary łóżek dębowych\nŁóżka dębowe występują w podstawowych wymiarach (tak jak łóżka wykonane z innych materiałów). Są one dostosowane do materaców o takich samych wymiarach. Zatem jeśli masz już materac, łóżko dobierz zgodnie z jego wymiarami.\nOto standardowe wymiary łóżek dębowych do sypialni, które można dostać w naszym sklepie:\nRozmiary pojedynczych łóżek z drewna dębowego :\n· łóżko dębowe 80×200 cm,\n· łóżko dębowe 90×200 cm,\n· łóżko dębowe 100× 200 cm.\nRozmiary łóżek dębowych podwójnych:\n· łóżko dębowe 120× 200 cm (do małych sypialni),\n· łóżko dębowe 140×200 cm,\n· łóżko dębowe 160×200 cm,\n· łóżko dębowe 180×200 cm,\n· łóżko dębowe 200×200 cm.\nNajbardziej popularny wymiar łóżka drewnianego do sypialni wybieranego przez naszych klientów to 160×200 cm. Nie jest to łóżko ani za duże, ani za małe, jeśli patrzeć pod kątem wygody, dlatego jest najczęściej wybierane przez klientów.\nŁóżka dębowe na wymiar\nOczywiście możliwe jest także zamówienie łóżka dębowego na wymiar. Jeśli potrzebujesz łóżka o wymiarach innych niż standardowe, wystarczy sprawdzić naszą ofertę. Producent wychodzi naprzeciw takim potrzebom, umożliwiając dopasowanie łóżka do wnętrza pod względem wymiarów. Zastanów się zatem, jakiego łóżka potrzebujesz, sprawdź, jakie wymiary łóżka zmieszczą się w Twojej sypialni, i zamów meble u nas.\nCena łóżek dębowych\nŁóżka dębowe nie należą do najtańszych. Ich jakość została odwzorowana poprzez cenę. Mimo że stanowi to pewnego rodzaju minus, to można to przekuć na zaletę. Otóż tanie łóżka do spania to zwykle łóżka wykonane ze słabszych materiałów, dużo bardziej podatnych na zniszczenie i zużycie. Kupując łóżko dębowe do sypialni, jednocześnie wyposażasz się w wysokiej jakości produkt, który posłuży Ci przez naprawdę wiele lat. Zatem pomyśl, ile wydałbyś, gdybyś musiał nowe łóżko kupować co kilka lat. Łóżko dębowe może posłużyć nie kilka i nie kilkanaście lat. Możesz je nawet przekazać w spadku kolejnym pokoleniom.\nCeny łóżek dębowych wahają się w przedziale od 800 do nawet 4000 zł w zależności od modelu, projektu, wielkości, ilości użytego drewna itd.\nZakup mebli drewnianych zawsze traktuj jak inwestycję, a dzięki temu będziesz bardziej świadomie dokonywał zakupów. Jeśli nie będziesz mógł oddać łóżka dzieciom lub wnukom, równie dobrze możesz je oddać kolekcjonerom, którzy na pewno zachwycą się jakością dębu.\n4554 zł 4554 zł


Crash Time II » Gry akcji - opinie użytkowników znam.to\nCrash Time II City Interactive\n"Ostra jazda po mieście"\nIlość obejrzeń recenzji: 3699\npraca - nie chcę, ale muszę\nIstnieje opinia że to co tanie to kiepskie. W przypadku Crash Time całkowicie się to nie sprawdza - ta gra kosztuje mniej niż dwa czteropaki a zapewnia nieporównywalne lepsze (i dłuższe) wrażenia niż wspomniany napój. Wcielamy się w rolę dwóch super-policjantów kryminalnych i wykonujemy zadania polegające na ściganiu, zatrzymywaniu (poprzez kraksy!) , śledzieniu przestępców , czasem trafi się jakaś eskorta, rozbrajanie bomb itp. Zasady gry są banalne ale zabawa niesamowicie wciąga! Do tego dochodzi piękna, realistyczna grafika, miasto prezentuje się wręcz niesamowicie, podobnie jak auta którymi będziemy się rozbijać (a jest ich naprawdę sporo - od radiowozów poprzez tiry aż po ... wózek widłowy). W grze nie ma pieszych (wg notki w grze - aby nie kusić graczy) , ale za to ruch uliczny jest i to naprawdę potrafi być gęsty. Przydaje się wiec "kogut" dostępny w niektórych wozach. Model zniszczeń aut jest niesamowity, wgnioty wyglądają jak prawdziwe, odpaść nam może z samochodu chyba wszystko. Twórcy nie postarali się jedynie o licencje więc nie zobaczymy prawdziwych marek - ale zapewniam Was że nie ma to najmniejszego znaczenia. Ogólnie realizm rozgrywki jest na poziomie filmu sensacyjnego klasy B, gdzie po kraksie z pociągiem pędzimy dalej rozkraczonym pojazdem za przestępcą - ale tu chodzi przecież o rozrywkę.\nJak nam się już znudzi zabawa w gliniarzy , możemy pościgać się wtrybie wyścigu po wyznaczonych trasach w mieście, w jednym z odblokowanych samochodów. Co ciekawe w wyścigu dostępny jest też mulitiplayer w trybie split-screen.\nTrudno doszukiwać się wad w tej produkcji, jak koniecznie miałbym się do czegoś przyczepić to do "balansu" jeśli chodzi o trudnośc zadań. Niektóre są wręcz śmiesznie łatwe a inne trzeba próbować n-razy licząc bardziej na szczęście niż na nasze umiejętności , i bynajmniej trudność nie jest "narastająca", raz trafiamy na zadanie-killer a za chwilę na spokojną przejażdżkę. Ale zawsze można zrezygnować z zadania i wziąć inne (z reguły mamy odblokowane kilka zadań równolegle).\ndużo samochodów do wyboru\nbrak prawdziwych marek (jeśli komuś to przeszkadza)\ntrudność niektórych zadań\nPoczuj jak smakuje ekstremalna jazda radiowozami po zatłoczonych ulicach miasta. Zasiądź za kierownicą superszybkich samochodów i weź udział w policyjnych pościgach. Ścigaj piratów drogowych, eskortuj ważne osobistości i transportuj cenne przedmioty. W Crash Time II zobaczysz widowiskowe kraksy i poczujesz, czym jest ekstremalna prędkość. Mocne wrażenia gwarantowane!\n40 tras do przejechania\nOtwarty świat i nieliniowa rozgrywka\nJazda po drogach miejskich i w terenie\nRealistyczne uszkodzenia samochodów\nCRASH TIME II na rynku już dziś w cenie 19,99 zł na PC oraz w wersji na konsolę Xbox 360!


Innowacyjny program terapeutyczny w ŚDS w Pewli Wielkiej - Magazyn Informacyjny Osób Niepełnosprawnych „Nasze Sprawy”\nInnowacyjny program terapeutyczny w ŚDS w Pewli Wielkiej\nNa szlaku w Masywie Ślęży\nŚrodowiskowy Dom Samopomocy w Pewli Wielkiej to jedna z najstarszych placówek wsparcia osób z niepełnosprawnością na Żywiecczyźnie; w tym roku obchodzi swoje 25-lecie (www.sdspewelwielka.pl). Ośrodek wyróżnia się na tle tego typu placówek, bowiem od trzech lat prowadzony jest tutaj – prawdopodobnie pierwszy w Polsce – autorski program „Góroterapia” (www.goroterapia.pl), czyli planowe wsparcie osób z niepełnosprawnością w terenie górskim.\nAktywność na świeżym powietrzu, krajoznawstwo oraz turystyka, to jedne z najlepszych form rehabilitacji i pozytywnego wpływu na dobrostan każdej osoby. Dobrze zaplanowana turystyka górska osób z niepełnosprawnością to ciekawa propozycja wykorzystywania oddziaływania przyrody w celach terapeutycznych. Powszechnie znane i stosowane są metody terapii przyrody takie jak lasoterapia czy sylwoterapia, natomiast terapia prowadzona w terenie górskim nie jest jeszcze wystarczająca opracowaną formą wsparcia.\nSzeroka definicja określa terapię górami jako aktywność wykorzystującą środowisko, klimat i krajobraz górski do działań profilaktycznych, rehabilitacyjnych oraz terapeutycznych (opr. własne). Góry dostarczają nam doznań estetycznych, pozwalają realizować wyzwania dostosowane do możliwości danej osoby, a także działają integrująco na grupę zorganizowaną na wspólnym zadaniu.\nUczestnicy programu „Góroterapia” to osoby dorosłe z niepełnosprawnością intelektualną), które są członkami i sympatykami Klubu Górskiego „Razem przez świat” działającym przy Polskim Towarzystwie Tatrzańskim o/Bielsko-Biała.\nGóroterapia opiera się na dwóch rodzajach aktywności, a są to:\n1.Górska wędrówka terapeutyczna – wycieczki górskie realizowane przez uczestników pod opieką przewodnika górskiego i terapeutów. Ich celem jest zdobywanie kolejnych stopni Górskiej Odznaki Turystycznej (brązowa, srebrna, złota) w poszczególnych latach programu. Obecnie uczestnicy zdobywają już trzeci stopień górskiego wyzwania, czyli złotą Górską Odznakę Turystyczną.\nTerapeutyczne wycieczki górskie w ŚDS w Pewli Wielkiej odbywają się pod opieką przewodnika górskiego oraz personelu terapeutycznego i medycznego. Wycieczki te w latach 2019-2021 odbywały się na terenie polskich Karpat i Sudetów, a uczestnicy wędrowali po szlakach Beskidu Żywieckiego, Śląskiego, Średniego, Małego, Pogórza Gubałowskiego i Śląskiego, Gór Sowich, oraz Masywu Ślęży.\nZrealizowano 35 wycieczek górskich, a każda z nich była wydarzeniem niezwykle integrującym, wyzwalającym pozytywną energię i rozwijającym pasje wędrówki. W czasie postojów podczas górskiej wędrówki możemy przeprowadzić zajęcia (terapeutyczne, edukacyjne), które nazywamy „Zmysły na wysokim poziomie”.\n2. Górska terapia zajęciowa – formy i metody terapii zajęciowej z wykorzystaniem motywu górskiego. Wycieczki górskie utrwalane są w świadomości uczestników poprzez zajęcia organizowane w poszczególnych pracowniach ośrodka. Przyjmują formę treningu psychospołecznego lub rutynowych zajęć terapeutycznych (arteterapia, muzykoterapia, filmoterapia), których elementem łączącym jest motyw górski. Uczestnicy programu wykonują górskie prace plastyczne, których wysoki poziom doceniany jest m.in. w Międzynarodowym Konkursie Plastycznym „Mieszkam w Beskidach” a w poszczególnych latach nagrody zdobywały nasze projekty „Gra – wycieczka w Beskidy – 2019 r.”, „Karpaty w oczach podopiecznych – 2020”, oraz „Górski kalendarz – 2021 r.”.\nWykonaliśmy prace upamiętniające polskie zdobywanie Himalajów a powstałe obrazy przekazaliśmy wybitnym osobom związanym z górami (p. Cecylia Kukuczka i p. Krzysztof Wielicki). Uczestniczymy w akcji „Sprzątamy Beskidy z PTT”, oraz zasadziliśmy drzewko w pobliżu Schroniska PTTK na Hali Boraczej, które nazwaliśmy „Pewlanka”.\nSpotykamy się z ludźmi, którzy związani są z górami i działają na rzecz ochrony środowiska. Zorganizowaliśmy prelekcje z ratownikiem Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, pracownikiem Parków Krajobrazowych Województwa Śląskiego oraz uczestniczymy w warsztatach turystycznych prowadzonych przez przewodnika górskiego (autor i koordynator projekt).\nUczestniczymy w zajęciach folklorystycznych (m.in. bibułkarstwo, wyroby z sianka, warsztatach edukacyjnych, wydarzeniach związanych z kulturą ludową górali, odwiedzamy skanseny i muzea regionalne oraz spotykamy się z twórcami ludowymi. Każdego dnia umacniamy naszą beskidzką tożsamość.\nGóroterapia jest propozycją całościowego rozwoju człowieka w oparciu o środowisko górskie. Dziękuję wszystkim, dzięki którym możemy wspólnie wędrować i twórczo spędzać czas – do zobaczenia w górach.\nRobert Słonka, fot. archiwum ŚDS w Pewli Wielkiej\nRobert Słonka – autor i koordynator programu „Góroterapia”, pracownik ŚDS w Pewli Wielkiej, pedagog, terapeuta zajęciowy, przewodnik górski (beskidzki). Miłośnik gór, wędrował w Karpatach, Sudetach, Alpach, Pirenejach i górach Skandynawii. Członek Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego o/Bielsko-Biała, Klubu Slovenskych Turistov o/Żylina. Autor artykułów i książek na tematy górskie oraz regionalne (m.in. „Zadziele – piękna wioska”, „Na szczytach i w dolinach Beskidów”, „Rozmowy o górach”), gitarzysta grupy Myopia.\nNagrody i wyróżnienia: Nagroda Ministra Sportu i Turystyki „Za zasługi dla turystyki”, Dyplom Marszałka Województwa Śląskiego „Za Zasługi dla Rozwoju Turystyki” w kategorii „działalność społeczna”, Złota Odznaka PTT z kosówką – Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, laureat konkursu „Dlaczego góry są lepsze od morza?” (1 miejsce) – Magazyn Górski N.P.M.\nNa temat działań góroterapeutycznych i zdobycia srebrnej GOT PTT przez ich uczestników z ŚDS w Pewli Wielkiej informowaliśmy w naszym portalu niemal dokładnie rok temu: https://naszesprawy.eu/sport-i-turystyka/uczestnicy-sds-w-pewli-wielkiej-zdobyli-srebrna-got-ptt/ oraz na łamach „NS”: na str. 48 ubiegłorocznego wydania listopadowo-grudniowego


Opracowanie stworzone przez praktyków dla praktyków będzie niewątpliwie cennym narzędziem i źródłem rzetelnej wiedzy w codziennej pracy wykonawców. Intencją autorów jest, by poradnik ten stanowił merytoryczne wsparcie dla architektów, konstruktorów, producentów, inwestorów ogłaszającym przetargi, s także specjalistów prowadzących i kontrolujących procesy budowlane oraz rzeczoznawców. Opracowanie będzie również pomocne architektom, konstruktorom, producentom, inwestorom ogłaszającym przetargi, specjalistom prowadzącym i kontrolującym procesy budowlane, rzeczoznawcom i ekspertom działającym w tej branży. Zespół redakcyjny tworzą specjaliści: Krzysztof Bagiński (Mercor), Natalia Bejga (DWD Bautech), Maria Dreger (Rockwool Polska), Monika Hyjek (Atlas Ward Polska). W prace redakcyjne włączyli się również: Grzegorz Rak (Balex-Metal), Jacek Lebek (Tyron) i Edyta Sauć (Swisspor Polska).\nPublikacja „Bezpieczeństwo pożarowe dachów” zawiera zarówno wiedzę teoretyczną, jak i praktyczną: • W części teoretycznej: znajdziemy definicje, przepisy techniczno-budowlane, klasyfikacje ogniowe dla całych elementów i komponentów, wymagania i praktyki ubezpieczycieli. • W części praktycznej omówiono tematykę dachów, skupiając się na projektowaniu w kontekście dobrych praktyk sztuki budowlanej i zaleceń dla wykonawców, omówiono szczególne przypadki i ich interpretacje oraz zestawienie rozwiązań dachów wraz z klasyfikacjami ogniowymi. • W kolejnym etapie planowane jest rozszerzenie opracowania o zakres ścian.\nGłówną ideą Grupy Merytorycznej PPOŻ. jest zwiększenie świadomości bezpieczeństwa pożarowego. Zdaniem autorów projektant powinien być świadomy, że na interpretację wyników mogą wpłynąć rzeczywiste warunki - nawet pozornie drobne odstępstwa od sklasyfikowanych układów mogą zmienić właściwości i klasyfikacje ogniowe całych elementów budowlanych. Zakończenie prac merytoryczno-redakcyjnych zaplanowano w IV kwartał bieżącego roku.


Polska, moja ojczyzna - Opracowanie zbiorowe - okładka miękka - recenzje i niska cena w MoleMole.com\nPolska, moja ojczyzna (okładka miękka, książki)\n„Polska, moja ojczyzna. Poznaj swój kraj!” to kompendium wiedzy o Polsce dla uczniów\nszkół podstawowych. Na kartach tej książki prezentujemy wszystkie województwa i\nnajciekawsze turystyczne szlaki. W słowie „Polska” mieści się wiele: wspaniała\nhistoria i kultura, piękne pejzaże i niezwykły świat przyrody – to również staraliśmy\nsię zawrzeć w tej publikacji.


Takich Bronowic już nie ma, zobacz historyczne zdjęcia [ZDJĘCIA] | Gazeta Krakowska\nTakich Bronowic już…\nwoma 16 listopada 2018, 7:09\nTakich Bronowic już nie ma. Historyczne zdjęcia podkrakowskiej wsi Bronowice. Dla jednych najbardziej krakowska wieś, dla innych miejsce szczególne ze względu na akcję dramatu "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego. Bronowice Wielkie przyłączono do Krakowa w 1910 jako XXXVI dzielnicę katastralną, zaś w 1941 roku generalny gubernator Hans Frank przyłączył wieś Bronowice Małe do Krakowa czyniąc ja XXXV dzielnicą. Obecnie część Bronowic Małych zachowała swój wiejski charakter. Na jej terenie znajduje się regionalna architektura wraz z muzeum Rydlówka. Zapraszamy do galerii zdjęć.\nZOBACZ TAKŻE: Bronowice Wielkie kryją w sobie wiele tajemnic. Bywała tu cała śmietanka towarzyska Krakowa [ROZMOWA]\nGość 18.11.2018 16:59:19\nSzanowni Państwo, Droga Redakcjo? proszę nie rozpowszechniać wiadomości nieprawdziwych. Bronowic nie przyłączono do Krakowa w 1910 r., ale w 1941 (Niemcy podczas okupacji), co władze polskie uznały za trafną decyzje, z mocą wsteczną od 18.01.1945. Tak nie można i nie wypada - to naprawdę da się sprawdzić w wielu miejscach, czy to w Internecie czy w Encyklopedii Krakowa. Łącznie z mapami.\nKoszałek, krasnal 5 rangi 17.11.2018 17:24:30\na może szanowana redakcja podpisałaby te fotografie. Gdzie wykonano te zdjęcia, czy tany dom willa istnieje. Wszak nie wszystko tam wymiotły lata urbanizacji. No i ten staw???\nale gdzie tam, nie da rady. Kupić zdjęcia w NACu parę linijek ściągnąć z Wikipedii i już jest kawał szpalty.\ngrzeg 16.11.2018 10:02:49\nTo oczywiste, to dobrze.\n27 października 2021, 10:03\nNOWE Pomysł na obiad. Orientalny kuskus z pieczonym kurczakiem [PRZEPIS]\nKasza kuskus coraz częściej gości w naszej kuchni. Zobaczcie przepis na orientalny kuskus z pieczonym kurczakiem.


Finanse i narzędzia, które regulują obrót nimi - hors-pro.pl\nPieniądze szczęścia nie dadzą – na pewno istnieje mnóstwo osób, które mogą się podpisać pod takim stwierdzeniem. Pomimo iż to prawda, z drugiej strony, by być sprawiedliwym, należy przyznać, iż dzięki pieniądzom da się sprawić, iż nasze życie staje się przyjemniejsze.\nZ tego powodu wszystkim zależy, by je posiadać.\nW jakim celu większość z nas każdego ranka wstaje i udaje się do pracy? Odpowiedź jest banalna : by zdobyć pieniądze. Są nam one nieodzowne do normalnego życia. Dzięki nim mamy mieszkanie, mamy jedzenie, ubrania, praktycznie wszystko. Również, co oczywiste, firmy ich potrzebują, niezależnie od tego, czy rozchodzi się tu o kapitał obrotowy (dużo więcej przeczytasz na tej stronie) czy zakładowy. Bez pieniędzy ciężko cokolwiek osiągnąć, a sukces, który osiągamy w życiu bardzo często mierzony jest właśnie pieniędzmi. Taka jest przykra prawda: osoby, które praktycznie nic nie mają, nie mają zbyt dobrej pozycji społecznej. Zatem pracujemy, by zarabiać. Czy ktokolwiek chodziłby do pracy, gdyby każdego miesiąca zarabiał tyle, ile chce? Jeżeli już, to na pewno byłaby to garstka grupa osób.\nCzy jesteś uradowany z treści tego artykułu? Jeżeli tak, to podaję też mój odsyłacz (https://www.archipelag.pl/projekty-domow/pietrowe) do nowej witryny. Zachęcam!\nNiestety, większość z nas nie satysfakcjonuje wysokość comiesięcznej wypłaty. Jeżeli użyć specjalistycznego narzędzia, jakim jest kalkulator wynagrodzeń netto brutto (nasza strona) względem do naszej wypłaty, łatwo można przekonać, jak dużo pieniędzy zabierają nam wszelakie podatki oraz innego typu świadczenia, składki i tym podobne. Brutto zarabiamy naprawdę dużo, więc da się załamać, kiedy otrzymujemy przelew na o wiele mniejszą kwotę.\nCiekawy tekst? Miło nam to słyszeć. Tym samym gorąco zapraszamy na (https://oknar-internorm.pl/produkt/okno/drewniano-aluminiowe/hf-210) naszą następną stronę, gdzie przeczytasz dużo dodatkowych wątków.\nPaństwo zabiera sporo naszych pieniędzy i niemalże nic nie możemy na to poradzić.\nWszelakie podatki, dokumenty, wnioski, jak na przykład NIP 2 (znajdziesz to na stronie) i inne to instrumenty, które służą państwu do regulacji kwestii pieniężnych obywateli. Może nam się to nie podobać, lecz, jak napisano wyżej, praktycznie nic nie da się z tym zrobić. W taki sposób skonstruowane jest nasze państwo.


Fasolka - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: fasolka\nSezonowe, bardzo proste w wykonaniu danie wegetariańskie oraz fit, jego przygotowanie zajmuje niespełna 30 minut. Zderzenie słodkawego smaku fasolki szparagowej z lekką słonością białego sera marynowanego w oliwie z suszonymi pomidorami , dosmaczone...\nCześć. Mijają kolejne dni. Obserwuję rozwijającą się za oknem jesień. Ostatnie liście koloru złotego na drzewach. Gęste mgły. Z okna można dostrzec tylko najbliżej położone elementy codziennego widoku. Stada kruków przelatujących nad głowami. Nigdy...\nTak jak Wam pisałam w poprzednim wpisie, fasolka obrodziła nam w tym roku jak nigdy :) Dziś kolejny pyszny przepis na wykorzystanie jej. Przepis znalazłam u Karoliny i od razu wiedziałam, że będzie nam bardzo smakowało. Danie przypomina trochę fasol...\nW tym roku fasolka szparagowa obrodziła nam w ogródku jak nigdy. Korzystamy i zajadamy się tym sezonowym warzywem na wszystkie możliwe sposoby. Dziś chciałabym Wam zaproponować pomysł na zapiekankę z udziałem fasolki i cukinii. Danie idealnie nadaje...\nSmaczny pomysł na przyrządzenie fasolki szparagowej. Mamy teraz na nią sezon, więc warto jadać ją często i wypróbowywać nowe połączenia smaków. Z sezamem i serem feta jak najbardziej do powtórzenia po raz kolejny :) Inspiracja: Trochę Zdrowiej Inne p...\nDanie szybkie , pyszne i w klimacie już jesienno-zimowym, czyli sycące i rozgrzewające :) Duża ilość fasoli, gęsty sos pomidorowy i podsmażona kiełbasa, najlepiej lekko podwędzana, która odda swój aromat potrawie. Wersja prosta i szybka do przygo...\nPonieważ ostatnio muszę jeść więcej produktów, które zawierają żelazo skusiłam się na fasolkę szparagową. Uwielbiam takie dania. Robi się ją bardzo szybko i w prosty sposób. Pewnie znacie jeszcze inne pomysły ale mój jest taki: SKŁADNIKI: 1 kg fasolk...\nParę dni po wpisie o jagodach byłem w Basicu, to taki supermarket ekologiczny. I co widzę: - żółta fasolka szparagowa - zielona fasolka szparagowa - dwie inne fasole - bób (w strąkach) - buraki Wszystko jest. Tylko te ceny - żółta fasolka 7 euro/kg,...\nDziś mam dla Was fantastyczne danie z kuchni meksykańskiej . Ostre , rozgrzewające i bardzo sycące . Idealnie smakuje po długim spacerze w chłodny wieczór . Polecam bardzo serdecznie . Składniki : 500g mięsa mielonego 1 kiełbasa jałowcowa 1 cebula...\nNasza wczorajsza kolacja :) Fasolka obrodziła w tym roku w ogródku , więc można do woli objadać się nią na wszystkie sposoby . Dziś polecam wypróbowanie fasolki w sałatce . Jest delikatna , mało kaloryczna i na prawdę bardzo smaczna . Polecam ! Skł...\nSałatka bardzo smaczna i pożywna . Idealna jako dodatek do mięsa lub jedzona samodzielnie . Polecam ! Składniki : pół główki kapusty pekińskiej 1 pierś z kurczaka 1 puszka czerwonej fasoli 1 papryka 1 duży pomidor pół puszki kukurydzy natka pietrus...\nDanie jednogarnkowe , nadające się zarówno na obiad jak i na kolację . Przepis mam jeszcze z zeszytu mojej mamy , która bardzo często robiła fasolkę po bretońsku na kolację . Do tego chrupiący chlebek .....pycha ! Polecam Wszystkim . Składniki : 0...\nNajlepsze blogi: fasolka