Ani tu, ani tam. Marzec 68 – powroty [Krystyna Naszkowska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00397 007781 20702313 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-8032-235-6 Data wydania: 2018-02-21\nSŁOWO WSTĘPNEWyjechali. Wygnani. Niechciani. Uciekli. W rozpaczy. Z ciekawości. Z nadzieją. Polscy obywatele, których przynajmniej jedno z rodziców miało żydowskie pochodzenie. Przez władze PRL, ale też w dużej mierze przez polskie społeczeństwo, uznani za element niepożądany. Obcy. Wrogi. Nikt nie powiedział wprost: „Wynoście się, nie chcemy was tu, bo jesteście Żydami”. Ale czuli, jak zabiera im się przestrzeń do życia. Rok 1968 całkowicie przemeblował im życie. Nie mam pojęcia, kim byliby dziś, gdyby w marcu 1968 roku nie rozpętano w Polsce antysemickiej nagonki. Jak potoczyłyby się ich losy, gdyby I sekretarz KC PZPR Władysław Gomułka, przemawiając 19 czerwca 1968 roku na VI Kongresie Związków Zawodowych, nie wezwał Żydów, obywateli polskich, do emigracji. „Stoimy na stanowisku, że każdy obywatel Polski powinien mieć tylko jedną ojczyznę – Polskę Ludową” – powiedział Gomułka, sugerując, że polscy Żydzi w istocie nie mieszczą się w tej kategorii. A przecież, jak mówi Michał Sobelman: „W gruncie rzeczy moja rodzina zrobiła przez wieki dla Polski nie mniej niż większość tych, którzy dziś krzyczą o polskim patriotyzmie. Ale mimo to w 1968 roku powiedziano takim jak my, że nie jesteśmy Polakami. To nie partia, nie ówczesny rząd, to powiedziało społeczeństwo polskie, przynajmniej jego część. I takich rzeczy się nie zapomina”. Marzec był rozgrywką polityczną na szczytach ówczesnej władzy, nowi postanowili odsunąć starych i zająć ich miejsca, a gra na nastrojach antysemickich okazała się tu skutecznym narzędziem. Ale dla bohaterów tej książki, nawet jeśli zdawali sobie z tego sprawę, Marzec był przede wszystkim ciosem w ich życie osobiste. Rozniosło ich po świecie. Zamieszkali w Niemczech, Danii, Szwecji, Izraelu, Ameryce. Różnie im się wiodło. Walczyli na wojnie, doili krowy w kibucu, pracowali w polu i w fabryce obuwia, zakładali biznesy, studiowali i sami stawali się wykładowcami. Wchodzili w nową rzeczywistość, uczyli się nowych ojczyzn, języków, obyczajów.Dla każdego wyjazd oznaczał coś innego, choć dla wszystkich był to skok na głęboką wodę. W nowe życie. Nieprzewidywalne. W świat, w którym nie mieli pojęcia, jak się poruszać, świat rządzący się nieznanymi im prawami. Każdy z nich wkraczał w ten świat z innymi uczuciami. Dla niektórych była to szansa na ciekawsze, barwniejsze życie, dalekie od peerelowskiej szarzyzny i karier zawdzięczanych przynależności partyjnej. Tak widział to Krzysztof Zorde. Opuszczał Polskę bez żalu. Nie wyjeżdżał jako przegrany, przeciwnie. Dzień, w którym dostał zgodę MSW na wyjazd, nazwał najszczęśliwszym dniem swojego życia. Dla Michała Szynagiela Marzec był furtką, dzięki której wyrwał się ze szczecińskiego półświatka, który jak wir wsysał go w swoje szemrane interesy. Do dziś jest wdzięczny komunistycznej władzy, że wyrzuciła go z Polski. Sam z własnej woli być może nie dałby rady tak radykalnie zmienić swojego życia. Dla Adama Ringera, podobnie jak dla Michała Sobelmana, to była katastrofa, osobisty dramat. Zostawiali tu jedyny świat, jaki znali – przyjaciół, pierwsze miłości, kraj dzieciństwa i młodości. „To była tragedia. Przerażenie i żal, bo cię wypędzają z tego małego mieszkania, pokój z kuchnią i przedpokój, ale to jest jedyne miejsce, które znasz, jedyny dom” – wspomina Sobelman.Dla Raisy Szlosberg to była ucieczka przed narastającym faszyzmem. Tak widziała Polskę w Marcu 1968 roku. Ucieczka byle gdzie, jak najdalej od Polski, jak najszybciej, póki jeszcze władza pozwala na wyjazd. Krzysztof Topolski emigrował, bo po wyjściu z więzienia nie widział dla siebie miejsca w Polsce. Ani najmniejszych szans na zmianę sytuacji politycznej. Wypychało go poczucie beznadziei – nie było możliwości dokończenia studiów, otrzymania sensownej pracy, czekało za to wojsko i kompania karna. Czasem ich odczucia zmieniały się jak w kalejdoskopie – rozpacz mieszała się z ciekawością. Czytali przecież zachodnią literaturę, oglądali amerykańskie filmy, widzieli świat kolorowy, wyzwolony, daleki od tego, co wmawiała komunistyczna propaganda. Pragnęli skosztować tego świata. Na trochę, nie na zawsze. Chcieli móc wrócić do domu.Wrócili. Po 1989 roku nikt im już nie robił trudności z wizami. Wracali, bo tęsknili. Kogoś zaproszono do udziału w targach i już nie chciał wyjechać. Ktoś dostał tu pracę. Inny uznał, że Polska to ciekawy kraj, tyle tu się dzieje, warto tu żyć. Krzysztof Topolski, kiedy po raz pierwszy przyjechał do Polski, przyznaje, że oszalał ze szczęścia. „Po dwudziestu latach znowu tu byłem, wśród przyjaciół, piłem wódkę, łaziłem po knajpach... Kanada jest cudownym krajem... Świetnie się tam czułem... Jednak Polska to jest mój kraj. Śmierdzi, brudno, ale jest ciekawie”. Adam Ringer mówi, że tak naprawdę nigdy nie wyjechał z Polski, a dwadzieścia sześć lat, które spędził w Szwecji, traktował jak pobyt na wakacjach. Cały czas czekał, kiedy będzie mógł wrócić. „To jest mój kraj, kraj mojej kultury”. A jednak patrzą na ten kraj z pewną ostrożnością, poprzez pryzmat roku 1968.„Mam pełną świadomość faktu, że jest to kraj i społeczeństwo głęboko straumatyzowane i że relikty antysemityzmu, całej tej niesławnej tradycji, są tutaj niesłychanie żywe. Antysemityzm jest chorobą psychiczną Polaków. Nigdy nie sterapeutyzowaną” – mówi Janusz Marchwiński.Płacą tu podatki, mieszkają, niektórzy założyli nowe rodziny. Mówią o sobie, że tworzą klub powracających. Być może nigdy już Polski nie opuszczą, tu zostaną pochowani, ale cały czas są w procesie powracania. Taki czas przeszły niedokonany. Raz wyrwani z korzeniami z kraju dzieciństwa i młodości, jego kultury i obyczajów, środowiska rodzinnego i towarzyskiego, pierwszych miłości i przyjaźni, mają problem, by gdziekolwiek zapuścić korzenie na nowo. I wielu z nich słowo „wróciliśmy” nadal nie chce przejść przez gardło. Krystyna Naszkowska\nBUNTOWNIK Z URODZENIArozmowa z Krzysztofem TopolskimOszalałem na punkcie Polski. Po dwudziestu latach znowu tu byłem, wśród przyjaciół, piłem wódkę, łaziłem po knajpach. Kanada jest cudownym krajem... Świetnie się tam czułem... Jednak Polska to jest mój kraj. Śmierdzi, brudno, ale jest ciekawie. Krzysztof Topolski, pochodzi z Warszawy, rocznik 1947. Za „obrazę narodu polskiego” w marcu 1968 roku skazany na półtora roku więzienia. Po wyjściu na wolność wyjechał najpierw do Szwecji, potem do Kanady. Wrócił na stałe do Polski w grudniu 1990 roku. Biznesmen, milioner, darczyńca.Pierwszy raz po Marcu zobaczyłem Polskę w październiku 1988 roku. Wcześniej nie przyjeżdżałem, bo nie posiadałem obywatelstwa polskiego, za to miałem zakaz wjazdu do Polski. I nagle, we wrześniu 1988 roku, przyszedł do mnie polski konsul generalny, bezpośrednio do mojej firmy w Toronto. Przyjechał z listem od ówczesnego premiera Mieczysława Rakowskiego z zaproszeniem do Polski. Nie wierzyłem własnym oczom! Do tego stopnia, że poprosiłem go o pokazanie paszportu dyplomatycznego, bo podejrzewałem kolegów o żart. Miał przy sobie paszport?Tak. Pokazał mi dokumenty i list. Na kopercie był wytłoczony napis „Prezes Rady Ministrów Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej”. W liście premier Rakowski zapraszał mnie do Polski, na Targi Poznańskie. Do tego momentu byłem przekonany, że już nigdy nie zobaczę Polski, że zakaz będzie obowiązywał do końca mojego życia. A jednak. Jaka była twoja reakcja? Po pierwsze – szok. A po drugie – wielka radość. Od razu zdecydowałem, że lecę. Jaką Polskę zobaczyłeś?Śmierdziała rosyjską, zasiarczoną benzyną. Była straszliwie brudna, szara, bura, ciemna. Grajdoł.Nie taką ją zapamiętałeś?Zupełnie inną.A jaką?Piękną! Jak masz dwadzieścia lat i wyjeżdżasz z kraju swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, to tylko tak możesz go pamiętać. W 1988 roku Warszawa, w której wylądowałem, moje miasto rodzinne, wydała mi się koszmarna, szara i smutna. Na Dworcu Centralnym, z którego miałem jechać pociągiem do Poznania, czekali na mnie znajomi. Poszliśmy na kawę do knajpy vis-à-vis dworca. Dostałem sypaną lurę zalaną wrzątkiem w szklance przykrytej spodkiem. A ja byłem kawosz, spróbowałem jej... i nie mogłem przełknąć.W pociągu poszedłem do wagonu restauracyjnego, marzył mi się befsztyk tatarski. Zamówiłem, dostałem befsztyk bez jajka. Spytałem: „A gdzie żółtko?”. W tym momencie facet, który siedział naprzeciwko, opuścił gazetę i zapytał: „Czy pan zwariował? O salmonelli pan nie słyszał?”. Nie słyszałem. Ja z zagranicy. Ile czasu spędziłeś wtedy w Polsce?Dwa tygodnie. W Poznaniu byłem dwa dni, spotkałem się z grupą polskich biznesmenów, których zaprosił Rakowski, wszyscy z zagranicy. Później to były potężne nazwiska, a między nimi ludzie, którzy sprzątali Brukselę, ale mieli ładnie wydrukowane wizytówki. Wszystko kompletnie pomieszane, wyraźnie wywiad polski się nie sprawdził. Rakowski wygłosił przemowę, powiedział, że w nas jest ostatnia szansa dla Polski Ludowej. Targi ci się podobały?Tragedia. Wcześniej często bywałem na rozmaitych targach światowych, a te poznańskie to była katastrofa. Jak to określił mój kolega, do kupienia wtedy były tylko podkłady kolejowe i gwoździe. Byłem z przemysłu samochodowego, zobaczyłem żarówki Róży Luksemburg, zamówiłem tysiąc dla General Motors. Tanie były, kosztowały jedną piątą ceny żarówek zachodnich. Zamówiłem te żarówki i wysłałem do GM. Dopuszczalna norma wadliwego towaru wynosiła trzy złe żarówki na dziesięć tysięcy. Na tysiąc żarówek, które wysłałem, odrzucono siedemset. To daje pojęcie o jakości produkcji w Polsce. Jaki prowadziłeś wówczas biznes?Handlowałem używanymi samochodami, autobusami, ciężarówkami. Firma nazywała się Automotive Clearance Center. Zajmowałem się też nowymi samochodami. Stwierdziłem, że siedzenie w Poznaniu jest zawracaniem głowy, i wróciłem do Warszawy. Nieżyjący już Andrzej Woyciechowski, mój przyjaciel od pierwszej klasy szkoły podstawowej, przygotował w knajpie spotkanie ze wszystkimi przyjaciółmi z dawnych czasów. Zaprosił Jasia Lityńskiego, Jacka Kuronia i wielu innych, ale nikomu nie powiedział, co to za spotkanie. Przebrałem się za kierownika sali i witałem gości. Pierwszy przyszedł Jasio Lityński, spytałem, czy ma rezerwację na dzisiaj. Jasio na mnie popatrzył i zamienił się w słup soli. Poznał cię?Poznał, tylko wiedział, że Krzysiek Topolski mieszka w Kanadzie, a nie jest kierownikiem restauracji w Warszawie. Poznaliśmy się natychmiast. Dlaczego po tych dwóch tygodniach chciałeś znów przyjechać do Polski?Dlatego, że stwierdziłem, że coś się w Polsce dzieje. Już nie było takiej kontroli. W tej knajpie myśmy sobie śpiewali piosenki, za które dwadzieścia lat wcześniej wszyscy bylibyśmy aresztowani. A tam nikt nie wzywał milicji, przeciwnie, przyłączyła się do nas orkiestra i obcy ludzie z nami śpiewali. Wyszedłem z Jasiem i powiedziałem mu wtedy, że w tym kraju coś się zmienia, coś tu się dzieje niesamowitego. A on mi powiedział: „Może będzie Finlandia”. Nikt nie myślał o upadku Jaruzelskiego. Ale coś wyraźnie się ruszało. A ja oszalałem. Po dwudziestu latach znowu tu byłem, wśród przyjaciół, piłem wódkę, łaziłem po knajpach. Oszalałem na punkcie Polski. W Kanadzie nie mogłem już wytrzymać. Ponownie przyjechałem w styczniu 1989 roku. Usiłowałem wymyślić jakiś biznesowy powód, by tu przyjeżdżać, ale to było niemożliwe. Tak naprawdę chciałem po prostu tu być, spotykać się z przyjaciółmi, prowadzić rozmowy. Tu się coś działo. Kanada była nudna. Miałem tam idealne życie – byłem bogaty, bezpieczny, ale było nudno. Kanada jest cudownym krajem, który składa się ze stu nacji. Świetnie się tam czułem, do dzisiaj świetnie się czuję, bo Kanada jest multi-kulti od pięćdziesięciu lat. To był pierwszy kraj, który wprowadził zasadę wielokulturowości, tak nielubianą tu dzisiaj. To był kraj najbardziej otwarty dla emigrantów, gdzie każdy, kto chciał się zasymilować, robił to w ciągu pół roku. Ja się fantastycznie zasymilowałem w Kanadzie, było mi dobrze. Ale robienie pieniędzy w pewnym momencie staje się trochę nużące. Tym bardziej że przez pierwsze piętnaście lat pracowałem po osiemnaście, dwadzieścia godzin na dobę. A wtedy w Polsce coś zaczęło się dziać, zaczynał się Okrągły Stół. Potem przyjechałem jeszcze ze dwa razy, cały czas oszukując siebie, że znajdę tu jakiś biznes do zrobienia. Dlaczego uważasz, że tylko się oszukiwałeś? To był chyba idealny czas na robienie w Polsce biznesu, początek lat dziewięćdziesiątych to było eldorado. Było. I faktycznie znalazłem tu pole do biznesu, a raczej w Rosji. Tak naprawdę przyjeżdżałem, bo mnie ciągnęło, a biznes był tylko pretekstem. Stwierdziłem, że jednak Polska to jest mój kraj. Śmierdzi, brudno, ale jest ciekawie. Kiedy podjąłeś ostateczną decyzję o powrocie?Przyjechałem na promocję książki Alianci. Napisał ją Jarek Abramow-Newerly, ale ja byłem jej pomysłodawcą i twórcą oprawy historycznej. To był październik 1990 roku, już działał rząd Mazowieckiego. Spotkanie autorskie Jarka i moje odbyło się w Klubie Księgarza na Starym Mieście. Trzy dni wcześniej Jurek i Danka Woźniccy, mój przyjaciel ze szkoły ze swoją żoną, zaproponowali mi randkę w ciemno z jakąś panią, która była rozwódką, podobnie jak ja. To była Iwona. Zakochałeś się. Błyskawicznie. Od razu zdecydowaliśmy się na ślub. A gdybyś nie spotkał Iwony, nie wróciłbyś?Chyba nie. Jeździłbym tam i z powrotem, byłbym w rozkroku. Po spotkaniu z Iwoną powiedziałem, że za dwa miesiące jestem w Polsce na święta. Wróciłem do Kanady, sprzedałem wszystko. Wylądowałem w Polsce ponownie w połowie grudnia 1990 roku, zlikwidowawszy w Kanadzie wszystkie interesy. I zamieszkałem u Iwony na dwudziestu metrach kwadratowych. Jaka wtedy była Polska? Te lata 1990–1992?Burdel, złodzieje dookoła.Ci złodzieje to ludzie? To ten nowy biznes, jaki wtedy rozkwitał. Te przerażające postaci, dla których biznes oznaczał tylko, jak tu kogoś okraść. Jak padało sformułowanie „odpowiedzialność za pieniądze społeczne”, to patrzyli jak na smoka. W ogóle nie wiedzieli, o czym mówię. Było różnie, ale piekielnie ciekawie. Wiadomo było, że tu się wszystko rozsypało, a teraz trzeba to zebrać i postawić od nowa. Fabryki były budowane w okresie komunizmu, za czasów Gierka, miały hale wysokie na osiem metrów, a potrzebne były trzy albo cztery metry. Te dodatkowe cztery metry trzeba było ogrzać. Za komuny prąd nie kosztował nic, to się w ogóle nie liczyło, a teraz musiało wejść w koszty produkcji. I co z tym zrobić? Setki pytań, setki odpowiedzi. Niektórzy kradli i sprzedawali za pół darmo, a byli też tacy fantastyczni jak Jurek Boroń, dyrektor fabryki SHL w Kielcach, który powiedział: „To jest moja fabryka, nie pozwolę jej zmarnować”. On zaczął pracować w tej fabryce jako chłopaczek w latach sześćdziesiątych, doszedł potem do stanowiska dyrektora. I uratował wielką fabrykę, kiedy wszystkie inne szlag trafiał. Ale ty chyba jesteś zwolennikiem prywatyzacji?Oczywiście, ale mądrej, a nie złodziejskiej. To jaka była ta nasza?Nie było wcześniej żadnego wzoru na przekształcenie systemu, nie mieliśmy przykładów, więc błędy były rzeczą naturalną. To cud, że nie polała się nigdzie krew. Dziś z perspektywy czasu widzę choćby, że w PGR-ach zostawiliśmy samym sobie ludzi, których nie wolno było opuścić. To jest błąd, za który dzisiaj płacimy. Wtedy tego nie widziałem. Wtedy byłem stuprocentowym zwolennikiem radykalnych, szybkich działań, by rozpieprzyć wszystko co państwowe i dopiero na tym budować. Były ustawiane przetargi – nie wszystko było lewizną, ale było jej od cholery i trochę. Biznes był rozumiany na zasadzie: kto kogo oszuka. Mnie się wydawało, że gorszego dna nie ma, ale zobaczyłem je potem w Rosji, jeszcze glębsze. Jeżeli myśmy robili coś złego do kwadratu, to oni do entej potęgi. W Rosji, którą obserwowałem z bliska, bo tam robiłem interesy, dziewięćdziesiąt dziewięć procent było lewizną, a jeden procent był uczciwy, taka była skala. Na Ukrainie to samo zresztą, stąd te różnice dzisiaj między naszymi krajami.Mówisz o PGR-ach, że można było im dać osłonę socjalną. Tak. Osłony socjalne dla ludzi, którzy tracili wszystko. A budżet państwa miał finanse na te osłony?Nie miał, był biedny, byliśmy bankrutami. Ale dziś powiem tak: jakieś osłony socjalne trzeba było z tego budżetu wyrwać, a najwyżej rok czy dwa lata później byśmy do czegoś doszli. Nie wolno było zostawić ludzi kompletnie bez środków do życia, niewykształconych, nieprzygotowanych do wzięcia losu w swoje ręce. Mówi to człowiek, który wyjechał bez niczego i swoją pracą, ambicjami, zdolnościami dorobił się dużego majątku. Czy ty odkrywasz tajemnicę, że nie wszyscy ludzie są tacy sami?Odpowiadaj na pytania, nie dowcipkuj.Nie dowcipkuję, oczywiście są ludzie, którzy mają pewne naturalne zdolności. Jedni mają piątki w szkole, a drudzy nie zdają do drugiej klasy. Komunizm w Polsce to było to straszne hasło: „Czy się stoi, czy się leży, dwa tysiące się należy”. To był system wychowania w Polsce. Spróbuj to przekształcić! Przy czym, podkreślam, ja wtedy tego kompletnie nie rozumiałem. Przyjechałem do Polski z kraju, gdzie jest najlepszy kapitalizm na świecie, kanadyjski, amerykański. Tam za przekręt w podatkach dostajesz 254 lata więzienia i masz szanse być zwolniony za dobre sprawowanie w połowie kary, czyli po 127 latach. To powoduje, że tam praktycznie nie ma łapówek. Zarząd Lockheeda, wielkiej fabryki samolotów, poszedł siedzieć na długie lata w Stanach, bo przekupili urzędników w Japonii. Wylądowali w więzieniu w Stanach za to, co zrobili w Japonii. Europa taka nie jest. Europa jest skorumpowana. Bardziej lub mniej. W tym czasie w Polsce pojęcie łapówki było tak całkowicie normalne, jakbym cię w tej chwili poczęstował papierosem. Łapówki fruwały w powietrzu. To cię nie zniechęcało do Polski?Powiedzmy to sobie szczerze – najważniejsza była odzyskana wolność! Związek Radziecki powoli upadał, ja ciągle jeździłem na Syberię jako kanadyjski biznesmen. A że znam rosyjski biegle, śpiewam po rosyjsku i opowiadam dowcipy po rosyjsku, to oni w ogóle nie wiedzieli, skąd jestem. Widziałem upadek Związku Radzieckiego. Przeżyłem w Polsce wolne wybory. Byłem taki szczęśliwy, że jestem tutaj, że w jakiś sposób mogę w tym brać udział, mogę przyczynić się do rozwoju kraju. Ale biznes robiłeś w Rosji, nie w Polsce.Ja biznes robiłem w świecie. Na przykład steyry to były ciężarówki austriackie, najlepsze terenowe, ciężkie, 24-tonowe wozy. Zamawiałem je w Austrii, natomiast zabudowę do nich wykonywała SHL w Kielcach. Czyli niezabudowane sprowadzałem do Kielc, tam je kończono i dopiero wtedy szły do Rosji. Był też polski serwis. W sumie mniej więcej dwie trzecie pieniędzy szło do Steyra, a jedna trzecia do Polski. To były ogromne pieniądze, bo jedna ciężarówka kosztowała ponad sto tysięcy dolarów, a szło ich setki rocznie. Potem wysyłałem na Syberię Autosana – to były jeżdżące na antycznym, ale superwytrzymałym podwoziu autobusy, które nadawały się tylko na polskie drogi, były niesprzedawalne. Zaopatrzyliśmy je w silniki Steyra, które odpalały przy minus pięćdziesięciu stopniach, i sprzedawaliśmy na Syberię. Cały autobus był robiony w Polsce. A społeczeństwo? Kiedy zaczęły się podziały?Podziały były zawsze. Ja byłem blisko Unii Wolności, bo tam byli przyjaciele. Z drugiej strony miałem trochę przyjaciół na lewicy, choćby Marka Borowskiego, kumpla jeszcze ze szkoły. Na początku wydawało mi się, że to będzie ten główny podział – na postkomunistów i resztę. Potem ta reszta zaczęła się dzielić na różne chrześcijańskie ugrupowania. Ale cały czas była pełna demokracja, pełna wolność słowa, coś, o czym marzyłem. I te podziały nie były takie ostre. Myślę, że tej wściekłości, która jest dzisiaj, nie było nawet między ZChN a SLD. Oni w jakiś sposób wszyscy czuli się odpowiedzialni za kraj. Moim zdaniem wszyscy spośród tych, których znałem, działali dla dobra kraju. To są wielkie słowa, ale nie wyczuwało się nawet jednej setnej tej nienawiści, która panuje dzisiaj. Nie było tego, przynajmniej ja tego nie czułem. Byłem sercem z UW, troszkę z SLD, ale nic na prawo, aczkolwiek miałem doskonałe relacje z wicepremierem Goryszewskim z ZChN. Byłem jego ukochanym Żydem. Na otwarciu przemysłowej strefy mieleckiej premier Goryszewski wygłosił takie zdanie: „Proszę, prezes Topolski, inna wiara, inna rasa, inna religia... a myśli!”. Tłumacze mieli kłopot. Goryszewski mnie uwielbiał, bo zaproponowałem sposób na ograniczenie kradzieży samochodów, która w tym czasie była nieprawdopodobną plagą, generującą straty rzędu miliardów złotych. Stworzyłem przy pomocy moich przyjaciół z politechniki system zabezpieczenia samochodów, żeby nie opłacało się kraść. Wałęsa, Suchocka, Goryszewski i nawet świętej pamięci Marek Papała, wówczas chyba szef drogówki, byli zachwyceni, ale sprawa ugrzęzła w jakimś Instytucie Drogowym, w którym urzędnicy odrzucili moje karty chipowe. Dzisiaj jestem przekonany, że zadziałała mafia.To co się właściwie z nami stało? Popatrz na dwudziestolecie międzywojenne – odzyskana wolność, konstytucja marcowa, sejm uczciwie wybierany, potem zamach majowy, który miał Polskę oczyścić z brudów, przypuszczalnie podobnych do tych, które widziałem w Polsce w latach dziewięćdziesiątych. No a poszło w stronę faszyzmu i rządów pułkowników. Ja widzę paralelę. Nie porównuję Kaczyńskiego do Piłsudskiego, bo daleko mu do niego, ale widzę paralelę. Zbuntowani, zostawieni z tyłu przemówili. I to nie jest tylko polski problem, to jest problem światowy. Liberalizm poszedł za daleko, zrobił się skrajny liberalizm, każdy sobie rzepkę skrobie. Nie wiem, co przyniesie przyszłość, nie jestem od przewidywań, ale jestem skrajnym pesymistą, bardzo źle to widzę. Boję się daleko idącej dyktatury. Jacek Kuroń miał rację. Walczył jak lew o osłony, o pomoc, aczkolwiek widział konieczność kompletnej zmiany systemu. Jednak widział te zagrożenia. Pamiętam rozmowy z Jackiem, kiedy on o tym mówił, a ja mu odpowiadałem: „Jacek, przestań, nie ma innej drogi, im szybciej, tym lepiej. Im szybciej ciachniemy to gówno, tym lepiej”. A on mi wymienił pięć osób, które do niego przychodzą głodne. To mówię: „Dobra, to ja ci dam pieniądze na te pięć osób”. Ale to nie załatwiało sprawy. Pytasz, co się stało? Przecież my teraz przeżywamy rewolucję równorzędną do rewolucji Gutenberga. To jest identyczna skala. Kiedyś mnich przepisywał jedną książkę przez rok, a dzięki wynalazkowi druku nagle powstały drukarnie, które potrafiły zrobić tysiąc książek w ciągu tygodnia. Z tym się łączy odrodzenie, oświecenie, wszystko. Nie wynalazek pary, nie bomba atomowa, a internet stworzył nową rewolucję Gutenberga. Nagle tysiąckrotnie poszerzyła się liczba ludzi otrzymujących informacje, którzy nie muszą za dużo myśleć. Wróćmy do Marca – dlaczego wyjechałeś z Polski?Decyzję podjąłem 25 sierpnia 1968 roku, w więzieniu. Dobrze pamiętam datę, bo tego dnia zmieniono mi kwalifikację z jakiegoś gówna, które było warte półtora roku więzienia, na zarzut do dziesięciu lat więzienia. Byłem akurat na górze u śledczego, który mnie poinformował, że zmienili mi zarzut z głoszenia fałszywych informacji mogących budzić niepokój społeczny na obrazę narodu polskiego. To jest zarzut, który wpisano do małego kodeksu karnego w 1946 roku, właściwie przeciwko Niemcom.Przestraszyłeś się?Ani trochę! Ja już byłem twardy, to był szósty miesiąc więzienia, mogli mnie w dupę pocałować! Ale po powrocie z tej rozmowy zastałem w celi „Trybunę Ludu”, był tam artykuł o tym, że wkroczyliśmy do Czechosłowacji. Rozpłakałem się. Wtedy sobie powiedziałem: spieprzam. Nie wiedziałem o wyjazdach żydowskich, żyłem w kompletnej izolacji, o niczym nie miałem pojęcia. Ale uznałem, że skoro upadła Czechosłowacja, to znaczy, że my nie mamy żadnej szansy, PRL nigdy się nie zmieni, to już jest na zawsze. Wtedy zdecydowałem, że zrobię wszystko, by opuścić Polskę. W październiku 1968 roku dostałem wyrok: półtora roku więzienia.Za co?Za obrazę narodu polskiego i głoszenie fałszywych informacji.Zaliczyli ci to, co już odsiedziałeś, i w marcu następnego roku cię wypuścili.Tak jest. Siedziałem w Strzelcach Opolskich i po odbyciu dwóch trzecich kary zwolnili mnie. Wypuścili mnie pod koniec marca 1969 roku, ale dwa dni później dostałem wezwanie do armii, i to do Orzysza, do oddziałów karnych. Uznałem, że chcą mnie wykończyć. A ja już byłem dosyć wykończony, bo w więzieniu rozrabiałem i ciągle lądowałem w karcerze. Więc ukryłem się w domu wariatów.Gdzie?W Tworkach. Znajomi lekarze dali mi diagnozę: nerwica postreaktywna. Siedziałem tam około trzech miesięcy, a w międzyczasie szły starania o normalny wyjazd na psi paszport.Co to znaczy „psi paszport”?Paszport w jedną stronę.Musiałeś się o to starać? Nie chcieli się ciebie pozbyć?To nie było takie proste i logiczne. Jednym dawali, innym nie. Ja dostałem zgodę na wyjazd tego samego dnia co Włodek Kofman i Włodek Rabinowicz, choć składaliśmy prośbę w trzech różnych terminach. Co się działo z twoją rodziną? Moja siostra Maryśka mieszkała w tym czasie za granicą z mężem, który jako inżynier był na jakimś kontrakcie. Postanowili nie wracać do PolskiOjciec był szefem aglomeracji miasta Warszawy w randze wiceministra, przedtem był wiceministrem budownictwa. Mnie aresztowali w niedzielę 10 marca 1968 roku, a ojca dwa dni później zwolniono ze stanowiska. Wyleciał z pracy, a tydzień później wyrzucili go z partii. Tylko jego kierowca głosował przeciwko wyrzuceniu. Tata się odwołał do Gomułkowej, która była wtedy szefową komisji kontroli partyjnej, i opowiadał mi po latach, jak ona, kręcąc głową, powiedziała: „Myśmy wszyscy myśleli, że są różni ludzie, ale że wy, towarzyszu Topolski, tak wychowacie syna?”.Matka była lekarką, adiunktem w szpitalu, w Instytucie Hematologii w Warszawie. Jej nie ruszali.Pierwsze widzenie mieliśmy dopiero po siedmiu miesiącach, w październiku, już po zakończeniu śledztwa. Nie mieliśmy widzeń bez dozoru, więc nie było żadnej możliwości szczerych rozmów. Ojca wypieprzyli z pracy, nigdzie nie chcieli go przyjąć, potem robił jakieś tłumaczenia. Znał mnóstwo języków, był niesamowicie wykształcony. Kiedy wreszcie dostałem zgodę na wyjazd, to jednocześnie zażądali, żebym dostarczył im zgodę sądu penitencjarnego, który zwolnił mnie z odbycia całej kary. Ja nie prosiłem o zwolnienie, sąd sam się zebrał, to była decyzja polityczna, by wypuścić studentów. Pojechałem z mamą do Opola po ten papier od sądu, a wszyscy urzędnicy zaczęli się chować pod biurkami, bo nie mieli żadnych instrukcji, co robić. Chodziłem od sali do sali, by ktoś mi taki papier podpisał. W końcu jakiś sędzia uchylił drzwi i zapytał, w jakiej sprawie. Powiedziałem, że chcę wyjechać na zawsze z Polski, jestem po więzieniu. On mówi: „Niech pan wejdzie, proszę pokazać papiery”. Popatrzył na dokumenty, podpisał, że sąd wyraża zgodę na wyjazd za granicę, przybił pieczątkę i powiedział: „Szerokiej drogi, młody człowieku, nie wszyscy jesteśmy tacy sami”. Nie znam jego nazwiska.A potem już poleciało. Wyjechałem pod koniec czerwca 1969 roku. Do Szwecji, miałem szwedzką wizę.Dlaczego wybrałeś Szwecję?Nie ja wybrałem Szwecję, tylko ojciec miał tam przyjaciela, którego posadzili w 1951 bądź w 1950 roku. Nazywał się Rapaport i był przedwojennym komunistą. To był punkt zaczepienia. Co się stało z rodzicami?Początkowo zostali w Polsce. Wtedy była taka atmosfera wśród Żydów, panika wręcz, by przede wszystkim ratować dzieci, bo nie wiadomo, co będzie. Pamiętaj, że od wojny minęły ledwie dwadzieścia trzy lata, pamięć Holocaustu była ciągle bardzo żywa. Oni wtedy najpierw myśleli o dzieciach, a dopiero później o sobie. To było tak powszechne, że zwykle najpierw wyjeżdżały dzieci, a potem rodzice. Moi złożyli papiery emigracyjne w okolicach listopada 1969 roku, kiedy ja już mieszkałem w akademiku w Szwecji, byłem na uniwersytecie. Dostali zgodę prawie natychmiast i też przyjechali do Szwecji.Matka poszła na kursy przysposobienia lekarskiego dla lekarzy. Ojcu zaoferowali pracę archiwisty, taki rodzaj szlachetnej jałmużny. Mój tata stwierdził, że jest zbyt młody i zdolny, i że sam potrafi na siebie zarobić.Ile miał wtedy lat?Pięćdziesiąt sześć. Pojechał do Niemiec, gdzie miał kontakty w przemyśle budowlanym, i w 1970 roku wylądował w Hiszpanii, budując dla konsorcjum niemieckiego hotele i infrastrukturę na wybrzeżu, między innymi na Costa del Sol. Był tam do 1979 roku, kiedy przeszedł na emeryturę. Matka dojechała do niego. Ojciec miał potem niemiecką emeryturę.W 1987 roku przeprowadzili się do mnie, do Kanady. Wtedy w Kanadzie była też już moja siostra z dwójką dzieci i mężem. Dwa lata później ojciec zmarł na raka, a sześć lat po nim zmarła moja siostra. Ja już wtedy mieszkałem w Polsce i ściągnąłem mamę do siebie. Przeżyła tu kolejne dwadzieścia lat.Jak rodzice psychicznie znieśli emigrację? Trudne pytanie. Byli kompletnie wyrwani ze środowiska. Rodzice byli całkowicie spolonizowani, pojęcie żydostwa było dla nich abstrakcyjne. Matka miała w Polsce bardzo ciekawe życie, robiła karierę naukową, miała doktorat, robiła habilitację. Na zachodzie pracowała jako normalny lekarz. Ojciec się w pełni realizował, budując w Hiszpanii hotele. Trzeba było żyć, iść naprzód. Ale ojciec tęsknił, chciał odwiedzić Polskę. Wpuścili go raz, w 1987 roku, kiedy już przeszedł na emeryturę. Był trzy tygodnie. Oszalał ze szczęścia, po powrocie opowiadał, jak Polska się buduje, jaki to nowy, ciekawy kraj. Ojciec był Polakiem, Polakiem, Polakiem. Od kiedy wiedziałeś, że jesteś Żydem?Od 1952 roku. Chodziłem do przedszkola, byłem średniakiem, a mój kolega Józek Blass był starszakiem. Pewnego dnia Józek zaciągnął mnie na ławkę i powiedział, że usłyszał w domu, że wszyscy jesteśmy Żydami. Oczywiście nie miałem zielonego pojęcia, kto to jest Żyd. Poszedłeś z tym do domu?Nie, to pojęcie w ogóle dla mnie nie istniało.Ale zapamiętałeś?Zapamiętałem. To dziwne, ale pamiętam ciągle tę ławkę, na której siedzieliśmy, kiedy mi to mówił. Jakiś czas później, to mogła być pierwsza albo druga klasa podstawówki, zwiedzaliśmy ze szkołą jakiś kościół i nie zdjąłem czapki. Jeden z kolegów powiedział do mnie: „Ty parszywy Żydzie!”. Wtedy pierwszy raz w ogóle zetknąłem się z pojęciem antysemityzmu. I to wszystko. Sprawa była dla mnie całkowicie abstrakcyjna, nie było żadnych żydowskich tradycji, one nie istniały. Ojciec był inżynierem, przedwojennym komunistą, ojciec mojej mamy – piłsudczykiem w Legionach, adwokatem we Lwowie itd. Ta kwestia w ogóle nie istniała. Byliśmy kompletnie spolonizowaną rodziną. Kiedy ojciec zmienił nazwisko? Chyba w sierpniu 1944 roku, kiedy został wysłany do Stalowej Woli – miał tam uruchomić produkcję pod front rosyjski. A szefem tamtejszych zakładów do połowy lipca 1944 roku był inżynier Teperman, Niemiec. Ojciec nazywał się Topperman, postanowili więc natychmiast zmienić mu nazwisko, w jakimś stopniu z uwagi na Tepermana, ale też w ogóle zmieniali nazwiska Żydom. Kiedy mama przyjechała do Stalowej Woli i spytała o Toppermana, a była już w szóstym miesiącu ciąży z Marysią, to ją zaaresztowali, bo uznali, że przyjechała szukać tego Niemca. Nigdy nie przekroczyłem progu budynku, w którym mieściło się Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów, bo uznałem, że to jest nacjonalistyczna organizacja i ja nie będę do niej należał. A potem zamknęli mnie za syjonizm.Co takiego zrobiłeś?Studiowałem wtedy socjologię na Uniwersytecie Łódzkim, bo z Warszawy zostałem wyrzucony. Za co?Współtworzyłem przy akademikach Studenckie Ośrodki Dyskusyjne, tak zwane SOD-y. To miało pobudzić życie intelektualne na uczelniach, bo na studia przyjeżdżali ludzie z prowincji, którzy nie chodzili do teatru, na wystawy. Ściągałem ciekawych ludzi na spotkania ze studentami. Jednocześnie byłem w ZMS. SOD-y się rozwijały, najpierw jeden akademik, potem drugi, piąty itd. Pod koniec w Warszawie było co najmniej trzydzieści SOD-ów. Dlaczego to się nie spodobało?Na początku się podobało, byłem noszony na rękach, że jestem taki aktywny, taki świetny. Ale potem zaczęły się dyskusje i pytania do prelegentów, które już się mniej podobały.Jakich mieliście prelegentów?Na przykład w akademiku przy placu Narutowicza urządziliśmy spotkanie z Sołubą, który był dziennikarzem „Polityki” i wrócił z Chin. To był 1966 rok, trwała rewolucja kulturalna, zaprosiłem Sołubę na spotkanie. Sala była nabita, bo chcieliśmy usłyszeć o tej rewolucji. Zaczęły się niewygodne pytania o Chiny, stosunki z ZSRR. Do tego Antoni Macierewicz przyprowadził dwóch pracowników chińskiej ambasady, którzy zaczęli rozdawać czerwone książeczki Mao. Kto by nie chciał mieć czerwonej książeczki Mao? Każdy chciał mieć. Zrobiło się gorąco i nawet na parę godzin zamknęli Stasia Kwitkiewicza, szefa tamtego SOD-u, że my tu robimy jakąś promaoistowską propagandę. A przecież w tym czasie Rosjanie i Chińczycy napieprzali się na granicy, nad Ussuri. Znałeś Macierewicza?Nie.Ale zapamiętałeś, że to on?Tak. Na pewno on ich przyprowadził. Potem było to słynne zebranie na uniwersytecie w październiku 1966 roku, na które przyszedł Leszek Kołakowski i tak krytykował partię, że go potem z partii za to wyrzucili. Było też zebranie szefów SOD-ów, na które zaprosiłem Józefa Kępę, pierwszego sekretarza Komitetu Warszawskiego PZPR. Kępa myślał, że przychodzi spotkać się z takim pozytywnym aktywem studenckim, a myśmy wszyscy rzucili mu czerwone legitymacje na stół. Jakie legitymacje?ZMS. To było miesiąc po wyrzuceniu Kołakowskiego z partii i myśmy urządzili taki protest z tymi legitymacjami. Okropnie się Kępa tym zdenerwował, wrzeszczał. Straszny cham z niego był.I potem powiedzieli, że masz opuścić uczelnię?Sam zrezygnowałem z politechniki – to był błąd, że tam poszedłem, studiowałem inżynierię budowlaną, postanowiłem iść na socjologię. Zdałem, ale w Warszawie już byłem kompletnie spalony, mój ojciec dowiedział się, że dostałem zakaz studiowania w tym mieście. Tato był jeszcze wiceministrem i jakoś mi się udało dostać do Łodzi. Ale już byłem na indeksie. 8 marca pojechałem na demonstrację w Warszawie. Następnego dnia na wiec w auli Politechniki Warszawskiej, a po jego rozbiciu poszedłem do moich kolegów do zarządu uczelnianego, dawnych kolegów z ZMS, którego członkiem już nie byłem, i tam się odbyła piekielna pyskówa między mną a resztą. Powiedziałem między innymi, że co tydzień odsłaniamy nowy pomnik polskiego partyzanta, to może byśmy parę słów o polskich szmalcownikach też powiedzieli, bo było ich paręset tysięcy. A potem dodałem, że Izraelowi tak się należy Jerozolima, jak Polsce Wrocław, na tej samej zasadzie. I to była ta obraza narodu polskiego, za którą potem mnie skazali. Poza tym zarzucono mi, że powiedziałem, że w Polsce nie ma wolności i demokracji, a to uznano za rozsiewanie fałszywych informacji, które mogą wzbudzić niepokój publiczny. I następnego dnia mnie aresztowali. Spodziewałeś się?Nie, do głowy by mi nie przyszło, że ten Wrocław i Jerozolima to jest powód. To, że w Polsce nie ma wolności i demokracji, też nie. Jak zareagowałeś?Sądziłem, że zamkną mnie na czterdzieści osiem godzin, taki był standard. Kiedy dotarliśmy do pałacu Mostowskich, na korytarzu spotkałem Olka Perskiego, którego właśnie wypuszczali, bo jego wzięli 8 marca. Powiedziałem mu, żeby zadzwonił do moich rodziców, że będę za dwa dni. Zamknęli mnie „na dołku”, w kilkunastometrowej celi było trzydzieści, czterdzieści osób. Łapali, kogo się dało, i dopiero potem była selekcja. Zarzuty dostałem po dwóch dniach, ale te niższe, do półtora roku, i przewieźli mnie na Rakowiecką. Tam już nie było wesoło. Od razu wrzucili mnie dwa piętra pod ziemię do karceru, do „dziesiątki”. Potem sobie zdałem sprawę, że zabawa szła o mojego ojca, nie o mnie. Ale wrzucili mnie w najstraszniejsze miejsce, jakie istnieje, bardzo niewiele osób tam siedziało. Dwa piętra pod ziemią, tuż obok była cela śmierci i miejsce, gdzie wieszano skazanych. Zresztą wtedy przez ścianę powiesili Kota, gwałciciela z Krakowa. To było 17 maja 1968 roku. Koszmarne wycia, huki, ciemno, cela maluśka. Bez okna?Oczywiście! Dwa razy dziennie, rano i wieczorem, puszczali wentylator, żeby doprowadzić powietrze w dół – kompletne średniowiecze. Absolutna izolacja. Gdyby mnie wtedy wzięli na przesłuchanie, tobym pękł. To była najgorsza noc w moim życiu. Byłem przerażony, bo jeszcze chwilę temu pisałem teksty do kabaretów studenckich – dziewczyny, wódka, wino i śpiew. Potem po dwóch, trzech dniach przenieśli mnie do „dwunastki”. To już była wysoka kultura, cela wielkości dziesięciu metrów kwadratowych, cztery osoby i dwa piętrowe łóżka, a w tych karcerach tylko deska przykręcona do podłogi, kibel przykuty łańcuchem do ściany, żebyś nie rzuciła nim w strażnika. W karcerach, bo mnie do nich wrzucali, przesiedziałem w sumie cztery miesiące. Ja prowokowałem, oczywiście.W jakim sensie prowokowałeś? Chciałeś pokazać, że nikogo się nie boisz?Oczywiście. Ta pierwsza noc mnie utwardziła. Profesor Andrzej Friszke napisał w swojej książce, że byłem jednym z rekordzistów tych karcerów. Pisałem wiersze, budowałem domy w głowie i dwa tygodnie mijały. I tyle tego. Wędrowałem – siedziałem w celi na górze, a potem znowu dwa tygodnie na dole.Czy przed wyjazdem na stałe do Szwecji byłeś za granicą?Wielokrotnie byłem na Zachodzie.Mogłeś wyjeżdżać, bo należałeś do grupy uprzywilejowanej w PRL. Tata wiceminister.Ojciec wychowywał mnie według najsurowszych możliwych zasad – pierwszy garnitur dostałem na maturę. Bo na maturę należy uszyć porządny garnitur, żadnych dżinsów za tysiąc złotych z ciuchów. W ogóle nie było o tym mowy, a miałem dziesiątki kolegów, dzieci premierów i wicepremierów, i oni wszyscy to mieli. Ale mieszkaliście luksusowo.To prawda, był kierowca, gosposia i tak dalej, lecz nie było mowy, by kierowca ojca mnie gdziekolwiek zawiózł. Ale rzeczywiście wyjeżdżaliśmy na wakacje za granicę. Ojciec prowadził samochód, co wtedy było bardzo rzadkie w naszym środowisku. Samochód był wypełniony puszkami – dostawało się po znajomości szynkę – i namiotami. I tak jechaliśmy do Jugosławii. Byliśmy też we Włoszech, w Austrii. Pieniędzy było malutko, nawet nie myśleliśmy o kupnie coca-coli. Ojciec miał hopla na punkcie muzeów – mając dziesięć lat, musiałem zwiedzać Muzea Watykańskie. Do dzisiaj nienawidzę chodzić do kościołów i muzeów. Tata mi tłumaczył, na czym polega piękno obrazu, a ja miałem zaledwie dziesięć lat. Więc jeździłem z rodzicami za granicę, ale to, co zobaczyłem w Szwecji, było największym szokiem.Ciąg dalszy w wersji pełnej\nCZAS PRZESZŁY NIEDOKONANYDostępne w wersji pełnej\nGŁOS WOLNEJ EUROPYDostępne w wersji pełnej\nTO JEST MÓJ KRAJDostępne w wersji pełnej\nANI TU, ANI TAMDostępne w wersji pełnej\nUMRĘ, PRACUJĄCDostępne w wersji pełnej\nNIE WRÓCIŁEMDostępne w wersji pełnej\nSZTUKMISTRZ Z WARSZAWYDostępne w wersji pełnej\nKALENDARIUMDostępne w wersji pełnej\nAni tu ani tamSpis treściOkładkaKarta tytułowaDedykacjaSŁOWO WSTĘPNEBUNTOWNIK Z URODZENIACZAS PRZESZŁY NIEDOKONANYGŁOS WOLNEJ EUROPYTO JEST MÓJ KRAJANI TU, ANI TAMUMRĘ, PRACUJĄCNIE WRÓCIŁEMSZTUKMISTRZ Z WARSZAWYKALENDARIUMKarta redakcyjna\nProjekt okładki Tomasz MajewskiRedakcjaMaciej RobertKorektaAnna SidorekTeresa Zielińska, Monika PruskaCopyright © by Krystyna Naszkowska, 2018Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2018Wielka Litera Sp. z o.o.ul. Kosiarzy 37/5302-953 Warszawawww.wielkalitera.plISBN 978-83-8032-235-6Plik ePub przygotowała firma eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.plwww.eLib.pl\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ani_tu__ani_tam__Marzec__68__powroty-ebookRO/p02043534i020" target="_blank" title="Ani tu, ani tam. Marzec 68 – powroty [Krystyna Naszkowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ani tu, ani tam. Marzec 68 – powroty [Krystyna Naszkowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Prezydent Obama wychodzi naprzeciw trudnej sytuacji ekonomicznej · Magazyn Polonia\nWydanie 2009-09 · Opublikowany: 2009-09-27 17:06:22 · Czytany 7741 razy · 0 komentarzy\nSytuacja na rynku nieruchomościowym doprowadziła do poważnych kłopotów finansowych wiele rodzin w Stanach Zjednoczonych. Znacznie trudniej jest znaleźć zatrudnienie, wielu ludzi straciło pracę lub cierpi z powodu malejących zarobków. Ceny domów spadają i pomimo historycznie niskich oprocentowań praktycznie niemożliwe jest przefinansowanie nieruchomości.\nPrezydent Obama w kwietniu 2009 podpisał plan restrukturyzacji, jednak Polonia amerykańska jest bardzo sceptyczna i nadal nie korzysta w pełni z wielu programów zawartych w nowym planie.\nJednym z najpopularniejszych programów jest Making Home Affordable, w którym banki wychodzą naprzeciw kredytobiorcom i modyfikują obecną pożyczkę. Zazwyczaj wiąże się to z zaniżonym oprocentowaniem, nawet do 2% oraz zmodyfikowaną miesięczną spłatą, nawet do 50% niższą niż obecna. Proces jest żmudny i czasochłonny, aczkolwiek warto czekać na rezultat. Ten program został uruchomiony z myślą o ludziach, którzy są w kłopotach finansowych i tym osobom ma służyć, dlatego nieważna jest historia kredytowa, osoby z dobrym kredytem mają taką samą szansę na modyfikację, jak te ze złym. Mitem jest natomiast to, że podstawą do kwalifikacji są spóźnienia w spłacie pożyczki. Plan ma na celu pomóc wszystkim, którzy się zakwalifikują. Po bezpłatną konsultację odnośnie tego planu można dzwonić po polsku pod numer: 847-292-4469.\nKolejnym ciekawym programem jest Debt Settlement. Rząd zdaje sobie sprawę z tego, że długi personalne, medyczne oraz te na kartach kredytowych ciągle rosną. Dlatego ten program pozwala na skumulowanie płatności w jedną miesięczną ratę o około 50% niższą od obecnej, która jest indywidualnie dostosowana do możliwości płatniczych kredytobiorcy. Dług zostaje spłacony w czasie około 2-4 lat i jest zmodyfikowany do około 50% oryginalnego długu. Po bezpłatną konsultację odnośnie tego planu można dzwonić po polsku pod numer w USA: +1-847-292-4469.\nObecnie wiele polonijnych firm oferuje swoje usługi w zakresie pomocy przy procesie aplikacji na poszczególne plany prezydenta Obamy, warto jednak wiedzieć, że należy wybrać renomowaną i licencjonowaną firmę, która odpowiednio pokieruje całym procesem. Certified Financial Advisors Inc. jest jedyną na polskim rynku firmą z bezpośrednim połączeniem z kredytodawcami, dzięki czemu proces aplikacji i jej zatwierdzenia jest szybki i skuteczny. Po darmową analizę i konsultację z doradcą finansowym proszę dzwonić po polsku na numer: 847-292-4469.


TREC Tribulon 120 kaps 900mg\nTrec Nutrition Tribulon 120 kapsułek Suplement diety oparty o skoncentrowany ekstrakt zioła Tribulus Terrestris. Produkt kulturystyczny stymuluje produkcje testosteronu, sprzyja rozwojowi siły i masy mięśniowej i przyspiesza regenerację po treningu. Jednorazowa porcja (2 kapsułki) ...\nOpinie o TREC Tribulon 120 kaps./900mg\nchyba jeden z lepszych produktów Trec... jest ok...libido sie zwiekszyło...moc takze...\nAutor: Wiesław Łapacz, 2012-01-15\nSprawdzony! siła ,regeneracja i agresja na wielki "+" ! Naprawdę działa a to w naszych czasach rzadkość .pozdro\nAutor: Jarosław Leszczyński, 2010-03-30\nPo raz kolejny zamówiłęm, sprawdzony produkt, to tyle opinia najlepsza:)\npolecam tribulon dosyć często go biore w dodaniu z zma i kratyną daje super efekt. I jak ktoś chce sie odblokować także polecam ten produkt.\nAutor: Jarosław Leszczyński, 2010-02-03\nTribulona używam praktycznie bez przerw i cały czas czuję się na nim świetnie. Poprawa humoru/nastroju/zwiekszone libido/wieksza ochota na treningi. Jednym słowem tribulon działa. Naprawde POLECAM- Szoperx\nJak dla mnie naprawdę dobry produkt, osobiście zamawiam i kupuję tylko sprawdzone suplementy, a ten się sprawdza rewelacyjnie.\nAutor: Paweł Sworowski, 2009-01-14\nBralem ja po cyklu z kreatyny i musze powiedziec,ze bylem bardzo mile zaskoczony;)dodalem sobie do tego zma i duza dawke witaminy c i bylo extra;)pompa niesamowita i naprawde ciekawa rzezba;)polecam zaawansowanym.\nAutor: Jacek Nowecki, 2008-03-05\nnie wiem czy to dziala na mnie nie może dla tego że mam 17 lat i jestem za młody nie widze efektow nawet po intensywnym treningu\nAutor: piotr gilewski, 2008-01-09\nbardzo dobra odzywka po treningu czujesz sie fajnie napompowany. POLECAM


Eurowizja Junior: Piosenka z Gruzji opublikowana • Który uczestnik ma najwięcej followersów? • Eesti Laul: Oto skład II półfinału – DZIENNIK-EUROWIZYJNY.pl\nZnamy skład II półfinału „Eesti Laul 2021” 🇪🇪 czyli preselekcji w Estonii. Do grona powracających eurowizyjnych artystów dołącza Tanja Mihhailova-Saar. 37-letnia wokalistka urodzona w Kaliningradzie 🇷🇺 wygrała Eesti Laul 2014 i reprezentowała swój kraj na Eurowizji w Kopenhadze z piosenką „Amazing”, jednak nie weszła do finału, zajmując 12. miejsce w grupie. Już w 2019 roku próbowała znów dostać się do międzynarodowego konkursu w ramach formacji The Swingers i współpracy z Birgit (ESC 2013). Ich piosenka „High heels in the neighbourhood” zajęła 6. miejsce w finale selekcji. W 2021 Tanja wykona „Best night ever”. Z Eurowizji 1996 znamy Ivo Linnę, który jest piątym byłym reprezentantem Estonii wracającym w 2021 do selekcji. 71-letni piosenkarz śpiewał dla Estonii razem z Maarją-Liis Ilus kończąc rywalizację eurowizyjną na 5. miejscu. Taką samą pozycję zdobył w finale selekcji 2017 za utwór „Suur loterii”. O Rotterdam powalczy z „Ma olen siin” zaśpiewane ze swoim synem Robertem Linną oraz formacją Supernova. Ponownie swoich sił w Eesti Laul próbuje Egert Milder. Wokalista w 2020 trafił do finału w Estonii za sprawą utworu „Georgia (on my mind)” i zajął wysokie, 4. miejsce. Będzie też Karl Killing, który w 2018 dotarł do finału w towarzystwie Karla Kristjana i Wateva z piosenką „Young” – zdobyli wtedy 6. miejsce. Bardzo wysoko w finale 2019 była Sissi Nylia Benita, która teraz wraca do selekcji z piosenką „Time” napisaną wspólnie z Andrei’em Zevakinem, który w I półfinale tworzył dwa inne utwory (w tym jeden wykona na scenie).\n🇪🇪 Eesti Laul: Znamy wszystkich półfinalistów\nZ nowych twarzy Eesti Laul mamy wokalistkę Helezę, której utwór „6” współtworzył Karl Killing. Wystąpi też formacja Alabama Watchdog z piosenką o takim samym tytule. Będzie i 33-letnia kompozytorka i wokalistka Kadri Voorand z Estońskiej Akademii Muzyki i Tańca. O Rotterdam rywalizować będzie również modelka i piosenkarka Kristin Kalnapenk. Mamy także zespół Suured tüdrukud co po estońsku oznacza „Duże dziewczyny”. Do preselekcji przyjęto brata znanego aktora Jussa Haasmy, Uku. Swoją muzykę w ramach selekcji wypromować planuje Rahel Ollisaar, która w sierpniu tego roku wydała debiutancki album. Główny producent preselekcji zapewnia, że stawka półfinałowa 24 utworów jest bardzo różnorodna – usłyszymy piosenki w stylu pop, rock, folk, jazz i wiele innych. O reprezentowanie Estonii w 2021 walczą zarówno uznani i doświadczeni (także eurowizyjnie i preselekcyjnie) artyści jak i nowe twarze, dla których udział w selekcjach będzie szansą na występ na dużej scenie i dotarcie do szerszej publiczności. Karty odkryte – czekamy teraz na utwory! Te mają się pojawić premierowo podczas specjalnego programu nadawcy estońskiego w grudniu.\n🇬🇪 Eurowizja Junior: Gruziński ekspert znów w konkursie!\nCo prawda składanka JESC 2020 oficjalnie pojawi się na platformach streamingowych dopiero w piątek, jednak już teraz utwór „You are not alone” Sandry Gadelii (fot.) z Gruzji trafił na YouTube i został poddany ocenie fanów. Piosenkę napisał Giga Kukhianidze, który ma na swoim koncie takie przeboje jak „Bzzz” Bzikebi (zwycięski utwór Gruzji 2008), „Candy music” Candy (zwycięski utwór z 2011) czy „Mzeo” Mariam Mamadishvili (zwycięski utwór z 2016). To nie koniec – Giga napisał też piosenki znane z finału Eurowizji Junior 2017 w Tbilisi i śpiewane na otwarcie oraz w Interval Act, stał również za hitem „Mari-Dari” z 2012, „Funky Lemonade” z 2013, „Give me your smile” z 2014, „Happy Day” z 2014 czy „Gabede” z 2015 roku! To prawdziwy eurowizyjny weteran i odnosi spore sukcesy. Przy „You are not alone” pomagał mu wokalista Temo Sajaia, który dwukrotnie uczestniczył w preselekcjach do dorosłego konkursu. W 2011 wykonał „Jariskatsis simghera”, a w 2017 „All the same”. Utwór gruziński to ostatnia piosenka w stawce JESC 2020 i teraz w końcu fani mogą rozpocząć typowanie, głosowanie i wybieranie faworytów! Dziennik Eurowizyjny już w piątek uruchomi plebiscyt „Nasz Faworyt JESC”. Kto go wygra? Przekonamy się na krótko przed finałem Eurowizji Junior 2020!\nEurowizja Junior: Francja najpopularniejsza na Instagramie\nW stawce JESC 2020 mamy tylko dwóch chłopców – 14-letnich reprezentantów Ukrainy 🇺🇦 i Serbii 🇷🇸. Zdecydowaną większość stanowią dziewczęta. Na dwunastu uczestników o Grand Prix walczy w tym roku tylko jeden zespół – formacja Unity z Holandii 🇳🇱. Niemal wszystkie piosenki są dwujęzyczne – wyjątkiem są tylko francuskie „J’imagine” 🇫🇷, hiszpańskie „Palante” 🇪🇸 oraz piosenka z Malty 🇲🇹, która jako jedyna wybrzmi w całości po angielsku. Dziś telewizja serbska opublikowała na swojej stronie angielską wersję piosenki „Otkucaj” – „Heartbeat” w celach promocyjnych. Tekst napisał Charlie Mason, który stał m.in. za słowami do austriackiego „Rise like a Phoenix” czy serbskiego „Beauty never lies”. Jeden z eurowizyjnych YouTuberów opublikował zestawienie, w którym uczestnicy sklasyfikowani są ze względu na popularność ich instagramowych profili. W takim rankingu liderka chyba się już nie zmieni – Valentina z Francji ma ponad 295 tys. followersów, a Polka Ala Tracz 🇵🇱, która w zestawieniu ma drugie miejsce – już tylko 30 tys.! Na trzeciej pozycji jest Gruzinka Sandra Gadelia 🇬🇪. Czy liczba followersów wpłynie na głosowanie online i Francja zdoła pokonać Polskę, która już teraz jest typowana do kolejnego świetnego wyniku w online-voting? Dowiemy się już 29 listopada!\nŹródło: ETV, Wikipedia, Eurovoix, YouTube, RTS, fot.: 1TV\nThis entry was posted in:ESC 2021, Estonia, Francja, Gruzja, JESC, Polska na Eurowizji, Serbia\nTagged with:Ala Tracz, eesti laul, egert milder, ESC 2021, Eurowizja 2021, eurowizja dla dzieci 2020, eurowizja junior instagram, giga kukhianidze, hearteat, heleza, ivo linna, kadri voorand, Karl Killing, petar anicic, piosenka gruzji junior eurowizja, rahel ollisaar, sandra gadelia, Sissi, Tanja, temo sajaia, valentina, you are not alone\nPoprzedni wpisEesti Laul 2021: Znamy skład pierwszego półfinału • Fik59: Kiedy piosenki? Kto jest faworytem? • Turkowizja: Kim jest reprezentantka Polski – Mishelle?\nNastępny wpisEUROWIZJA JUNIOR 2020: NASZ FAWORYT – Głosuj już teraz! • Wszystkie piosenki JESC 2020 w jednym miejscu


Dlaczego moje loki nie chcą się trzymać? - 7 możliwych przyczyn - Agu Blog / blog kosmetyczny / blog o urodzie i stylu życia\nnapisała AGU Kwiecień 16, 2015\nKiedy miałam dłuższe włosy (niedawno ścięłam do ramion) lubiłam sobie czasem zafundować loki. Podobają mi się fale i luźne skręty, bo fryzura zyskuje na objętości i wygląda bardzo dziewczęco. Do kręcenia używałam prostownicy lub lokówki, metody na opaskę oraz paru innych bez użycia ciepła i czasem było fajnie, ale w większości przypadków nie mogłam pochwalić się zadowalającym efektem końcowym. Chociaż nie, efekt był i to niezły, bo włosy chwilę po wyglądały naprawdę super. Jednak godzinę później na mojej głowie nie było śladu po konkretnym skręcie, a kosmyki przypominały niewiadomoco. Przez wiele miesięcy próbowałam rozkminić co robię nie tak, bo kiedyś ze skrętem nie miałam żadnego problemu. Teraz moje włosy nadal z łatwością się modelują, ale nie chcą się trzymać. Dlaczego? Odkryłam kilka przyczyn, którymi chcę się dziś z Wami podzielić. Ich wyeliminowanie w moim naprawdę robi różnicę. Loki trzymają się cały dzień. Może i Wam coś się przyda. :) Zapraszam do dalszego czytania.\nKRĘCENIE WŁOSÓW TUŻ PO ICH UMYCIU\nNie lubię mieć nieświeżych włosów i myję je codziennie. Po lokówkę więc sięgałam, gdy były świeże, śliskie i sypkie. To jeden z podstawowych błędów – na takich włosach każda fryzura będzie trzymała się gorzej. Gdy są świeże, gorzej się z nimi pracuje, wymykają się spod kontroli i generalnie szkoda zachodu. Dlatego teraz, gdy chcę zakręcić kosmyki, głowę myję wieczorem, a rano przystępuję do działania. Wtedy całość jest lekko usztywniona, skręt trzyma się dłużej i jest bardziej widoczny.\nUŻYWANIE NIEODPOWIEDNICH KOSMETYKÓW DO STYLIZACJI BĄDŹ CAŁKOWITE ICH POMIJANIE\nJeżeli mamy problem ze skrętem, warto włosy czymś wesprzeć. Zawsze wychodziłam z założenia, że najlepsze są pianki, ale u mnie się one kompletnie nie sprawdzają – nałożone nawet w minimalnej ilości obciążają włosy i sprawiają, że loki “siadają”. Nieważne, czy wgniotę je we włosy przed kręceniem, czy już po. Znacznie lepiej spisują się olejki – arganowy, czy ten dla mam od Babydream. Ten sposób polecił też mi fryzjer – albo olej nakładam przed myciem i spłukuję, albo odrobinę wcieram w wilgotne włosy po myciu. Działa. Zauważyłam jeszcze, że w moim przypadku dobrze współpracuje z lokami lekki suflet do włosów Dove Oxygen & Moisture [klik], czyli prościej mówiąc maska. Nie dość, że moje włosy odżywia, to jeszcze bardzo ułatwia mi ona stylizację.\nBRAK UTRWALENIA LOKÓW\nNie używam na co dzień lakieru do włosów, ale gdy zamarzą mi się loki nie mogę sobie odpuścić choć kilku psiknięć. Coś tę fryzurę musi zabezpieczyć i utrwalić. Zawsze wybieram takie, które nie robią mi kasku na głowie, nie sklejają i nie zostawiają białych śladów. W tej kategorii całkiem niezły jest Elnett.\nROZCZESYWANIE LOKÓW SZCZOTKĄ LUB GRZEBIENIEM\nU mnie w grę wchodzi wyłącznie przeczesanie palcami. Inaczej mam puch a nie loki. :D Parę razy próbowałam i nigdy nie wyglądało to dobrze więc po zakręceniu włosów nawet po szczotkę, czy grzebień nie sięgam. Przechylam głowę w dół i pasma lekko luzuję dłońmi.\nDOTYKANIE WŁOSÓW DŁOŃMI\nTo mój podstawowy błąd, którego nie potrafię się wyzbyć. Dotykam, przeczesuję i tak dalej. Mam taki głupi odruch, nieustannie też zakładam grzywkę za ucho. Powoduje to niestety, że przedni skręt idzie szybko w niepamięć. Mój fryzjer zawsze na mnie krzyczy, bo wymodeluje mi włosy, ułoży, a ja nie zdążę jeszcze od niego wyjść i już mam kosmyk za uchem.\nIstotną rolę odgrywa także sposób cięcia. Ja mam w tej kwestii spory dylemat. Przy pocieniowanych włosach loki są bardziej podkreślone i dłużej się trzymają (bo fryzura jest lżejsza). Z tym, że ja lubię siebie najbardziej w równej długości, bo wtedy włosy znacznie lepiej prezentują się pozostawione same sobie, a jednak taką opcję preferuję na co dzień. ;) Coś za coś. Podobnie jest zresztą z długością – gdy uda mi się zapuścić kosmyki za łopatki, wtedy znacznie trudniej mi utrzymać skręt. Im dłuższe, tym bardziej ciężkie i coraz gorzej ze mną współpracujące.\nMATKA NATURA CZYLI CZYNNIKI GENETYCZNE\nJa akurat od dziecka miałam włosy podatne na stylizację, ale z biegiem lat przestały ze mną współpracować. Wydaje mi się też, że kiedyś trzymały loki dłużej, bo były bardziej suche i zniszczone (codzienne prostowanie ekhm, ekhm), więc i usztywnione. Wtedy też ekspresowo się puszyły, z czym teraz raczej nie mam problemu. No, ale ogólnie nie jest tajemnicą i żadnym odkryciem, że dziewczyny, które mają włosy naturalnie proste, będą miały utrudnione zadanie, bo długotrwały skręt to dla nich niezłe wyzwanie.\nJak widzicie na drodze do pięknych, trwałych loków stoi mi dużo przeszkód, ale się nie poddaję i co jakiś czas daję im nową szansę. ;)\nJestem ciekawa jak to jest u Was? :)\nPS. Uprzedzając pytania – o prostownicy i lokówce pojawi się oddzielny wpis, ale już teraz zdradzę, że chyba jako jedyna nie do końca podzielam zachwyty. ;)\nCo to za szczotka? Widziałam już gdzieś taką i nie mogę znaleźć online. Dziekuję z góry za odpowiedź, A.\nTo D-Meli-Melo w wersji limitowanej Angel Wings, znajdziesz ją np. TUTAJ KLIK\nWygląda świetnie, ale TT jednak wygrywa. :)\nAnonimku, ubiegłaś moje pytanie :D\nMoje włosy nie lubią się z ciepłem i jak chce loki to muszę sięgać po papiloty.\nPamiętam jak w dniu studniówki chodziłam prawie cały dzień z wałkami na głowie, aż mnie już głowa bolała.. niestety gdy dojechałam na sale (co zajęło 15-20min) miałam z powrotem proste druty..\nU mnie fajnie też sprawdza się metoda na opaskę :)\nTeż tak czasem mam, pokręcę, a po chwili śladu nie ma. ;)\nU mnie sprawdziły się trzy czynniki – po pierwsze właśnie rozczesywanie włosów palcami z głową w dół. Gdy sięgałam po szczotkę to wpierw wyglądałam jak baranek a godzinę później moje logi znikały. Drugim czynnikiem stała się odpowiednia lokówka – nie wiem jak działa, co w niej takiego szczególnego, ale w porównaniu do termoloków i innych urządzeń potrafi tak zakręcić moje włosy bez spalania ich, że loczki mam przez całe dwa dni! Ostatnią sprawą jest pianka, którą utrwalam włosy, Delikatnie rozprowadzam ją na włosach a kilka chwil później mam naturalnie wyglądające loczki a do tego ładnie utrwalone :) Tak sobie jeszcze… Czytaj więcej »\nZ tym rozczesywaniem mam identycznie. :D Tragedia, dlatego wolę nie ruszać. Nigdy nie próbowałam klasycznej stożkowej lokówki, najlepiej kręci mi się prostownicą. Być może powinnam dopisać do listy "nieodpowiednie narzędzie"? :)\nU mnie pianka też się nie sprawdza, choć próbowałam już wielu, za każdym razem jedyne co robiły, to obciążały mi włosy. U mnie problem z kręceniem tkwi w grubości włosów. Mam je bardzo gęste więc niezależnie jak mocny zrobię skręt i tak do końca dnia nie wytrzymają. Obecnie mam krótkie włosy przed ramiona, wiec dziele włosy na partie i robię mocne loki, dzięki temu dłużej się trzymają i w ciagu dnia zyskują na naturalności. Kręcę prostownicą, nie wiem czemu wszystkie lokówki się na mnie obraziły :( nawet te firmowe w salonie fryzjerskim.\nTeż mam włosy mniej więcej do ramion i w takiej długości wolę siebie chyba w prostych. A co do kręcenia, też wolę prostownicę, ta lokówka ma być niby ułatwieniem, a kojarzy mi się z narzędziem tortur. ;) Fryzjer zaś, zawsze modeluje mi na szczotkach. :)\nMam to szczęście, że naturalnie kręcą mi się włosy- zazwyczaj myję je, zaplatam w warkocze i zostawiam żeby sobie schły. Kiedyś efekt był o wiele lepszy bo włosy były dłuższe (obecnie zapuszczam), ale kiedy miałam krótkiego boba super sprawił się w moim przypadku trik podpatrzony u fryzjera- suszyłam włosy na szczotce, a potem dodatkowo kosmyk zwijałam na palcu i taki lok już mi zostawał. Nie mogłam też żyć bez TREsemme, Heat Defence, Smooth Styling Spray- najlepszy jaki przetestowałam, włosy były błyszczące przy codziennym suszeniu suszarką.\nI tak ci zazdroszczę włosów prostych jak drut :P\nMoje proste jak drut nie są właśnie, ani proste, ani kręcone, takie sama nie wiem jakie ;)) oo zapisuję sobie kosmetyk na listę do wypróbowania. :)\nOstatnio czytalam identyczny post na wizazu lub innym podobnym portalu skopiowals to? :)\nostanio w jednym dniu 3 dziewczyny pisały o emolientach, humekantach i proteinach z podaniem konkretnych produktów. Czysty przypadek, bo posty pojawiły się praktycznie w tym samym czasie, więc nie było opcji skopiowania ;)\nAnonimie, nie czytam portali typu wizaz, czy inne bo bardziej wiarygodnym i rzetelnym zrodlem informacji są dla mnie blogi, na ktorych opinia poparta jest doswiadczeniami autorki. ;)\nNa drugi raz Sherlocku, zanim rzucisz jakieś oskarżenia, zastanów się w ogóle co oznacza kopiowanie. ;) To, że tematy na blogach się powielają, wiadomo nie od dziś, tak jak napisała zresztą Justine. Według Twojego toku rozumowania, ulubieńcy pojawiający się co miesiąc, projekty denka oraz wszelkiego rodzaju recenzje też są kopią. ;)\nWiem co to kopia, chodziło mi o to, że przeczytałam podobny wpis z identycznymi radami jeśli to przypadek to bardzo przepraszam :)\nja chcę już tak zapuścić, żeby spróbować koczka ślimaczka. Na razie mam bardzo wycieniowane włosy do ramion ;/ Zawsze kręciłam wilgotne włosy na całą noc, skręt trzymał się do wieczora, ale na drugi dzień włosy były idealnie proste.\nPS. Mam tą samą prostownicę :D\nJustine, jesteś z niej zadowolona?\nJa usiłuję znaleźć sposób na utrzymanie mojego naturalnego skrętu. Kiedyś miałam sprężynki pokręcone od samej nasady, a teraz gdy mam włosy do łopatek niestety są już za ciężkie i ciężko im się zdyscyplinować. Czasem wyglądają dobrze przez dwa dni, a czasem godzinę po wyschnięciu fundują mi przyklap i złe samopoczucie. ;)\nTeż mam problem z przyklapem dość często :D\nMnie na szczęście naturalnie kręcą się włosy jednak często małe babyhair prostuje by nie wyglądały jak antenki :)\noj babyhair potrafią być upierdliwe :D\nodruch dotykania włosów to chyba ma każda kobieta, nawyk i koniec:)\ntiaa, tak jak i twarzy :D\nWłaśnie ja mam ten problem z dotykaniem twarzy i zawsze zazdrościłam mojej przyjaciółce która nawet po 16h po pracy miała idealny makijaż .. zawsze mi powtarzała "nie dotykaj twarzy to też tak będziesz mieć" a ja wiecznie się dotykam, podpieram rękami itd ;p i jak się tego oduczyć ?\nJa ostanio robię włosom spa i nie używam żadnych produktów do stylizacji. Niech się troszkę pocieszą :)\nRozczesywanie włosów pokręconych to największy błąd chyba z tych wszystkich :P\nJa nigdy nie miałam problemu, żeby komuś zakręcić włosy, sama mam kręcone ;) po prostu ważne jest utrwalenie i nawet najmniej podatne włosy będą się trzymać tyle ile chcemy ;)\nU mnie zdecydowanie matka natura :P\nPokazałaby loki, a nie :D\nJa wciąż nie znalazłam sposobu na moje włosy. Próbowałam już różne rzeczy, ale loki wciąż nie chcą się trzymać…


Acesee AVHN25E400 4MPix zewnętrzna kamera IP\nprzetwornik 4 MPix CMOS 1/3'' OV4689 firmy OmniVision\nwysoka rozdzielczość HD - 2560*1440\nzaawansowany procesor sygnałowy DSP S2L firmy Ambarella\nobiektyw 3,6 mm z filtrem IR i kątem widzenia około 75°\nkompresja H.264, szybkość do 20 kl/s\nmonitoring w dzień i w nocy - oświetlacz z diodami podczerwieni o zasięgu do 25 m\nKamerę wyposażono w masywną obudowę i przesuwany daszek. Produkt jest odporny na warunki atmosferyczne i wodoodporny. Wybór właściwych ustawień upraszcza menu w języku polskim.\nWykorzystanie kamery IP\nZe względu na solidną i wodoodporną obudowę kamera znajduje zastosowanie tam, gdzie wymagany jest dozór mienia z zewnątrz, na przykład:\nKamera IP Ultra HD = rewelacyjnej jakości obraz\nWykorzystany przetwornik rejestruje obraz w ultra wysokiej rozdzielczości HD 2560*1440. Tak duża rozdzielczość umożliwia powiększanie obrazu i rozpoznawanie osób lub numerów rejestracyjnych pojazdów.\nDodatkowym plusem jest szklany obiektyw szerokokątny 3,6mm z mechanicznym filtrem podczerwieni gwarantującym realistyczne oddanie barw. Ustaw również atrybuty oglądanego obrazu – eksperymentuj z nasyceniem, jasnością, kontrastem i ostrością.\nZobacz nagranie z kamery 4MPix\nEfektywny procesor Ambarella i przetwornik 4MPix OmniVision\nZaawansowany procesor S2L firmy Ambarella umożliwia jednoczesne podglądanie, przetwarzanie i rejestrowanie obrazu. W zestawie z sensorem CMOS 1/3'' OV4689 firmy OmniVision zrealizowano urządzenie o innowacyjnych możliwościach nadzoru obrazu. Wśród najważniejszych możemy wyróżnić: automatyczną regulację wzmocnienia, balansu bieli, poziomu czerni, automatyczną kontrolę ekspozycji, kompensację tylnego oświetlenia, a także redukcję szumów obrazu. W dodatku zastosowany algorytm kompresji H.264 znacząco zmniejsza obciążenie sieci bez utraty jakości przesyłanego obrazu.\nMonitoring z ochroną prywatności\nDostęp do konfiguracji kamery zabezpieczony jest hasłem. W systemie możesz stworzyć konta odmiennego rodzaju: administrator, operator lub gość.\nPoza tym w celu ochrony prywatności zdefiniuj maski ukrywające kawałki obrazu, np. okna lub teren sąsiada.\nMonitoring także w nocy\nWbudowane diody podczerwieni doświetlają obszar niewidocznym dla człowieka światłem podczerwonym. Tym rozwiązaniem kamera rejestruje obraz też w absolutnej ciemności i to z widocznością aż do 25 metrów.\nMonitoring na dowolnym urządzeniu\nW każdej chwili możesz podpatrzeć co dzieje się na monitorowanym obszarze. Obraz z kamery możesz śledzić na komputerze, laptopie, smartfonie lub tablecie. Dzięki dodatkowym aplikacjom obraz możesz obserwować nawet z wielu kamer równolegle!\nPoza zwykłym zasilaniem 12V, kamera może być zasilana przez PoE. Wykorzystanie PoE likwiduje potrzebę wykorzystywania tradycyjnych zasilaczy i doprowadzania napięcia sieciowego 230V w obszar montażu kamer. Dzięki temu do każdej kamery doprowadzony jest wyłącznie jeden kabel „skrętka” którym transmitowany jest obraz oraz zasilanie. W zależności od zakresu systemu monitoringu źródłem zasilania może być zasilacz PoE, switch PoE lub rejestrator PoE zgodny ze standardem 802.3af. Przykład podłączenia:\nKamera IP zgodna ze standardem ONVIF\nKamera jest zgodna z najpopularniejszym standardem ONVIF 2.4. Wskutek tego współdziała z urządzeniami wielu firm umożliwiając rozbudowę już istniejących systemów monitoringu. Kamera działa m.in. z rejestratorami BCS, Kenik, AVTECH itp.\nPodgląd obrazu w jakimkolwiek zakamarku świata!\nW komplecie dostaniesz oprogramowanie umożliwiające:\nnadzorowanie do 64 kamer w tym samym czasie\nBezpłatne oprogramowanie ONVIF Device Manager\ni wiele podobnych programów pracujących ze strumieniami RTSP lub standardem ONVIF\nKamera działa z programami na smartfony i tablety\nurządzenia mobilne z Androidem, plus iPad i iPhone\nModel kamery AVHN25E400\nPrzetwornik obrazu 4 MPix CMOS 1/3'' OV4689 firmy OmniVision\nProcesor DSP Ambarella S2L\nRozdzielczość max. 2560*1440\nIlość klatek/s max. 20 kl/s\nOświetlacz IR widoczność w nocy do 25 metrów\nChcę wiedzieć, czy Acesee AVHN25E400 ...


Wisła atrakcyjnym miejscem na wakacje - Doradcy Kariery\nWisła atrakcyjnym miejscem na wakacje\nZ racji tego, że uwielbiam góry, postanowiłam w tym roku, oprócz zagranicznych wakacji, zorganizować sobie mały wypad w jakieś górskie rejony. Chciałam pojechać w takie miejsce, w którym jeszcze nie miałam okazji być tak, żeby móc wypocząć i pooddychać górskim powietrzem. Moi znajomi polecili mi Wisłę jako urokliwie położone, w miarę spokojne miasteczko.\nKrótkie wakacje we Wiśle\nW tym roku w ramach wakacji wybieram się na dwa tygodnie za granicę. Uznałam jednak, że wybiorę się też na kilka dni w góry, bo uwielbiam górski klimat i bardzo dobrze tam wypoczywam. Razem z chłopakiem uwielbiamy góry i odwiedziliśmy już mnóstwo znanych miejscowości położonych w ich podnóżach. Chciałam więc w tym roku wybrać się w takie miejsca, w którym jeszcze nigdy nie miałam okazji być. Moi znajomi polecili mi pięknie położoną miejscowością, której nazwę znałam, ale nic poza tym. Mowa o Wiśle, do której od czasu popularyzacji skoków narciarskich, szczególnie zimą, przybywa wielu turystów. Latem hotele w wiśle również przeżywają oblężenie, jednak nieco mniejsze od tego zimowego. Można tu znaleźć sporo noclegów w przytulnych hotelach lub pensjonatach i przy okazji w całkiem korzystnych cenach. Wisła jest idealną miejscowością na wypoczynek. Góry tutaj nie należą do bardzo wysokich, ale za to są bardzo malownicze i idealne na spokojne spacery. Z racji tego, że Wisła jest miejscowością turystyczną, w samym miasteczku nie brakuje licznych atrakcji i dużego wyboru restauracji.\nUwielbiam klimat górski i spacery po pięknie połozonych rejonach. W tym roku postanowiłam wybrać się do jakieś górskiej miejscowości chociaż na kilka dni. Wybrałam Wisłę, bo nigdy nie byłam w tym miejscu. Okazało się ono przepiękną miejscowością, idealną na górski wypoczynek.


Strona główna / Blog / Frustracja\nNa wstępie poniższego rozważania, zbierz dane na swój temat, zadając sobie poniższe pytania. Być może uzyskane odpowiedzi pomogą Ci wyklarować główną przyczynę doświadczania frustracji w relacji ze sobą i światem.\njakie jest Twoje główne zranienie/trauma/przykre doświadczenie?\njaka emocja dominuje w Twoim życiu?\njakiego rodzaju przykre doświadczenia są wciąż Twoim udziałem?\nczego nie możesz pożegnać ze swojego życia?\ndlaczego Tobie przytrafiają się wciąż sytuacje danego typu?\nco jest zmorą Twojego życia?\nczego nie możesz pojąć?\njaki jest Twój główny ból egzystencjalny?\nMając na uwadze uzyskane odpowiedzi o sobie, wejdź ze mną głębiej w proces zrozumienia mechanizmu frustracji. Być może uda Ci się świadomie nie doprowadzać do ponownego odczuwania frustracji. Na przykładzie przeprowadzę Cię przez mechanizm frustracji. Podążaj za nim ze swoimi odpowiedziami na powyższe pytania!\nWeźmy za przykład osobę, która doznała w swoim życiu głównego zranienia w postaci zdrady ze strony autorytetu vs. rodzica. Osoba taka przywdziała mechanizm nadmiernej kontroli. Nic tak tak nie utrudnia ponownej zdrady, jak kontrola!. Zdrada nie jest tu przedstawiana jako typowy seksualny skok w bok dwojga niedojrzałych dorosłych, ale jako akt sprawienia zawodu, niedotrzymania swojej roli, życiowej roli np. roli rodzica, roli męża, roli autorytetu, roli opiekuna, roli przyjaciela. Zdrada pracuje w takim człowieku jako totalny zawód, niewiara w drugiego człowieka, bezwzględny brak zaufania, zero tolerancji, przewlekła lustracja potencjalnych autorytetów, brak elastyczności w relacjach, a nade wszystko nadmierna kontrola. Nadmierna kontrola ma za zadanie być o krok przed potencjalną zdradą. To wymaga stanu gotowości 24/7. Najbardziej wykańcza samego kontrolującego, a kontrolowanych przyprawia co najmniej o chęć ucieczki od kontrolującego.\nNie będzie to wielkim zaskoczeniem, gdy uwypuklę w tym miejscu, że niewykonalnym jest przewidzieć i mieć pod kontrolą każdy ruch własny oraz osób, które mają jakiś wpływ na nasze życie. Patologicznym stanem kontroli jest zaburzenie paranoidalne. U podstaw każdego zaburzenia leży jakiś rodzaj lęku, a każdy lęk symbolizuje niezaspokojenie jednej z podstawowych potrzeb człowieka. Wówczas ego kojarzy to z utratą życia.\nW przypadku rany zdrady odpala się lęk przed niezaspokojeniem potrzeby więzi. Potrzeba więzi to jedna z 6 głównych potrzeb człowieka. Zdrada to rozpad, separacja, rozdzielenie. Mały człowiek lęka się unicestwienia z powodu rozdzielenia bezpośrednio z autorytetem, rodzicem, przyjacielem, a tak w głębi pośrednio rozdzielenia ze Źródłem, z Bogiem. Wszak nasi rodzice symbolizują tę więź i nie rzadko oblewają egzamin z prawidłowego zamodelowania własnemu dziecku łączności ze Źródłem, ze źródłem miłości.\nNadmierna kontrola jest mechanizmem obronnym (obroną ego), który ma za zadanie zapobiec ewentualnej zdradzie, separacji, rozpadowi i symbolizuje lęk separacyjny. Te wszystkie mechanizmy są rozgrywką naszego EGO, który odczuwając pierwotne zranienie w relacji z ludzkim autorytetem wierzy, że zdrada i rozdzielenie z prawdziwym źródłem miłości (patrz Bogiem) jest możliwe.\nKochany czytelniku! Jeśli fundujesz sobie dzień w dzień porcję frustracji, która wyrasta na Twojej próbie kontrolowania życia swojego i osób wpływających na Twoje życie wiedz, że niemożliwym jest rozdzielenie Ciebie od Źródła (Boga). Wiedz ponadto, że osoba, która po ludzku symbolizowała Boga (rodzic, przyjaciel, autorytet, opiekun), tak samo jak Ty jest omylna i w swoim ziemskim doświadczeniu dopiero wydoskonala się w miłości. Nigdy nie byłeś i nie będziesz oddzielony od jedynego źródła miłości (Boga, rodzica idealnego). To jedynie lęki ego. Możesz puścić kontrolę i nie powodować narastania mechanizmu frustracji. Wszak frustracja jest jedynie emocjonalnym wezbraniem lęków, oczekiwań i prób zapobiegnięcia ponownemu odczuciu pierwotnego zranienia!\nBez znaczenia, jaka rana jest Twoim osobistym, traumatycznym doświadczeniem. Bądź świadomy, że eskalacja mechanizmów obronnych Twojego ego doprowadza Cię do stanu frustracji. Ego wierzy, że uniknie ponownego zranienia, gdy nasili mechanizmy obronne. Frustracja natomiast jest odpowiedzią, że nie tędy droga. Podziękuj swojej frustracji.\nZatem frustracja jest udaremnieniem sposobu działania naszego ego. Co zatem zastosować w obronie własnej, jeśli nie mechanizmy obronne ego na życiową ranę? Mam wielką nadzieję, że już czujesz tę odpowiedź. Jeśli nie, zapraszam Cię do wspólnego rozprawienia się z Twoją osobistą frustracją podczas sesji terapeutycznej.


Brak przeglądu kasy fiskalnej – co grozi w 2019 r.? - BUCHCOM - kasy fiskalne Pruszków\nBrak przeglądu kasy fiskalnej – co grozi w 2019 r.?\nlip 18, 2019 | poradnik\nSpóźniłeś się z przeglądem technicznym kasy? Urząd skarbowy będzie o tym wiedział! W 2019 r. za niedopilnowanie terminu grozi nie tylko utrata prawa do ulgi na kasę, ale też kara pieniężna. Sprawdź, ile zapłacisz za brak przeglądu kasy fiskalnej w 2019 r.\nDnia 1 maja 2019 r. weszło w życie wiele nowych przepisów dotyczących kas fiskalnych. Najwięcej mówi się o wprowadzeniu na rynek urządzeń przesyłających dane do Centralnego Repozytorium Kas, czyli tzw. kas fiskalnych online. Jednak nie jest to jedyna zmiana. Nowość stanowi też m.in. ustalenie kary pieniężnej za spóźnienie z dokonaniem obowiązkowego przeglądu technicznego urządzenia.\nPrzegląd techniczny kasy – jak często?\nRegulacje dotyczące częstotliwości poddawania kasy fiskalnej okresowemu przeglądowi technicznemu znajdują się w art. 111 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem:\nWiększość podatników dokonuje obowiązkowego przeglądu technicznego nie rzadziej niż co 2 lata. Tak wynika z § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2019 r. poz. 816). Termin ten nie dotyczy kas o zastosowaniu specjalnym, użytkowanych przez taksówkarzy – podlegają oni bowiem odrębnym przepisom.\nWarto zwrócić uwagę na zmianę brzmienia zacytowanego powyżej przepisu. W stanie prawnym obowiązującym przed 1 maja 2019 r. ustawa wskazywała na konieczność zgłoszenia kasy do przeglądu. Aktualnie mowa tu o poddaniu kasy przeglądowi technicznemu. Odpowiedzialność za terminowe dopełnienie tego obowiązku spoczywa więc w pełni na podatniku.\nJedną z konsekwencji spóźnienia z dokonaniem obowiązkowego przeglądu technicznego jest utrata prawa do ulgi na kasę fiskalną. Jeśli podatnik z niej skorzystał, a w ciągu 3 lat od rozpoczęcia ewidencjonowania spóźni się z przeglądem, będzie musiał zwrócić odliczoną lub uzyskaną kwotę na rachunek bankowy urzędu skarbowego. W tym zakresie przepisy nie uległy zmianie od 1 maja 2019 r.\nWprowadzono też zupełnie nową karę za brak przeglądu kasy fiskalnej. Kara ta obejmie wszystkich spóźnialskich podatników – niezależnie od tego, czy skorzystali z ulgi, czy nie. Zgodnie z art. 111 ust. 6ka ustawy, jeśli podatnik nie podda kasy obowiązkowemu przeglądowi technicznemu w ustalonym terminie, naczelnik urzędu skarbowego nałoży na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości 300 zł.\nUrząd skarbowy będzie wiedział\nKasy fiskalne online przesyłają do CRK nie tylko dane o zarejestrowanych transakcjach, ale też m.in. o dokonanych przeglądach technicznych. Krajowa Administracja Skarbowa zostaje więc od razu poinformowana, że użytkownik urządzenia online’owego spóźnił się z przeglądem. Nie oznacza to jednak, iż właścicielom kas tradycyjnych z elektroniczną lub papierową kopią paragonu łatwiej jest uniknąć kary. Informacja o braku przeglądu trafi do urzędu tak czy inaczej.\nWszystko za sprawą nowego obowiązku nałożonego na serwisy fiskalne od 1 maja 2019 r. Podmioty te muszą składać do urzędów skarbowych comiesięczne raporty z dokonanych przeglądów. Niezależnie więc od typu kasy użytkowanej przez podatnika, o spóźnieniu z przeglądem jego urząd dowie się prędzej czy później. W obecnym stanie prawnym dbanie o terminowość w dopełnianiu obowiązków właściciela kasy fiskalnej jest więc szczególnie istotne.


Tryb Draft - Might and Magic: Duel of Champions - Komnaty Kwasowej Groty\nDefinitywnie największą nowinką, prócz kodu (4OURFANS), jaką dostaliśmy w najnowszym dodatku, jest tryb draft, który ma szansę na tchnięcie nieco świeżości w naszego DoCa. Co możemy znaleźć w tym trybie?\nWalki będą toczoną za pomocą talii składających się z 45(!) kart - 40 zwykłych kart, 4 wydarzeń i bohatera. Jednakże łącznie wybierzemy sobie 50 kart, pięć z nich odłożymy na bok, byśmy mogli je w razie potrzeby dorzucić do talii... kosztem usunięcia z niej innych;\nPojedyncza rozgrywka toczona będzie do 10 zwycięstw lub 3 porażek, a sama walka nie będzie niczym odbiegać od tej nam już znanej;\nTalię tworzymy poprzez wybór bohatera na samym początku, a następnie poprzez dobór kart, które dopełniłyby naszą talię. Szczególnie przydatną rzeczą jest to, że widzimy karty, które możemy wybrać w dwóch kolejnych ruchach, co pozytywnie wpłynie na składność naszej talii;\nSama walka będzie toczyć się znanym wszystkim zasadach, będziemy mogli korzystać z nich z wszelkiego rodzaju doładowań;\nSzczególnie ciekawą opcją jest możliwość wykupu dowolnie wybranej karty z naszej talii, która odblokowuje się po dwóch wygranych. Niestety, ceny nie wyglądają zachęcająco.\nNagrody wydają sie być dość kuszące, składać się na nie będą paczki kart od Pakietu Podstawowego II aż do superpakietu Czasu Odnowy. Wszystko przysypane sporó górką złota i za jeden kupon turniejowy;\nTryb draft jest na pewną interesującą nowinką, która ma szansę cokolwiek wywrócić mechanikę gry. Nasuwa się tu podobieństwa do wprowadzenie Turniejów Szwajcarskich, które również cokolwiek zdywersyfikowały metody zdobywania kart. Miejmy nadzieję, że będzie dobrym reqiuem dla karcianki...


Rekrutacja w Mercure Kraków Stare Miasto – Hotelarz\n2016-08-29 2016-08-29 admin\nMercure Kraków Stare Miasto, który zostanie otwarty we wrześniu, w dniu 11 sierpnia zorganizował otwarty dzień rekrutacyjny.\nKandydaci reprezentowali różne zawody i pasje. Część z nich posiadała już doświadczenie hotelarskie, jednak nie było ono wymagane. Wśród ponad 250 kandydatów znaleźli się m.in. bankowcy, sprzedawcy, studenci, pianistka, nauczyciel i agent nieruchomości. Wbrew powszechnemu przekonaniu, staż i rodzaj dotychczasowej aktywności zawodowej nie był istotny. Mercure postawił na zaangażowanie, pasję i talent, a sama forma rekrutacji okazała się dużą niespodzianką dla jej uczestników.\nWnętrza powstającego hotelu są bardzo mocno inspirowane historią. Ich wystrój na każdym kroku nawiązuje do dynastii Jagiellonów. Rekrutacja także nie odbiegała od tego klimatu. Okazało się to niemałym zaskoczeniem dla kandydatów, którzy przenieśli się do Krakowa przełomu średniowiecza i renesansu. Organizatorzy przygotowali dla nich specjalną podróż – każdy z uczestników przechodził przez kolejne etapy ćwiczeń, które badały jego predyspozycje do pracy w hotelarstwie. To, co z pozoru wydawało się zabawą, doskonale uwydatniało słabe i mocne strony uczestników Rekrutacyjnego Dnia Otwartego.\nNie było łatwo - kandydaci musieli wykazać się nie lada kreatywnością i zapałem. Wcielali się m.in. w rolę Kasztelana Miasta, którego zadaniem było zapanowanie nad porządkiem publicznym. Urzędnik musiał wysłuchiwać próśb i skarg mieszkańców oraz zapobiegać buntom wśród społeczeństwa. Na innej stacji sprawdzana była umiejętność pracy w grupie, kiedy to uczestnicy musieli przeprawić się przez rzekę. Tylko dobra współpraca, porozumienie i przemyślane decyzje dawały szansę przedostania się na drugi brzeg. Równie skomplikowane było ostatnie zadanie, w ramach którego kandydaci mieli urządzić ucztę u Wierzynka\ndla władców z całej Europy. Ich obowiązkiem było przygotowanie nakrycia dla najważniejszego gościa, a mianowicie samego króla Polski. Zadanie wykonywali według wcześniejszych wskazówek, a zawiłe wymagania monarchy zostały przedstawione w formie materiału filmowego. Uczestnicy rekrutacji musieli zapamiętać jak najwięcej zawartych w nim szczegółów, po czym odtworzyć je przy pomocy dostępnych rekwizytów.\nNajwiększe talenty, nietuzinkowe osobowości\nDzień Otwarty cieszył się ogromnym zainteresowaniem, co przeszło najśmielsze oczekiwania organizatorów. – Uczestnicy nie bali się wyzwań, które przed nimi postawiliśmy i z entuzjazmem przemierzali kolejne stacje, by ostatecznie zdobyć świadectwo Czeladnicze, które otwierało im drogę do kolejnego etapu – opowiada Leszek Porembski, dyrektor ds. zarządzania zasobami ludzkimi Orbis S.A. – Kandydaci byli pod wrażeniem formy rekrutacji i zgodnie twierdzili, że była to dla nich bardzo ciekawa przygoda, a także kolejne ważne doświadczenie zawodowe – dodaje.\nPodczas Rekrutacyjnego Dnia Otwartego odbył się nabór pracowników na wiele stanowisk, począwszy od tych związanych z bezpośrednią obsługą gości, jak recepcjoniści, kelnerzy czy panie pokojowe, a kończąc na m.in. specjaliście ds. personalnych, kontrolerze ds. kosztów i koordynatorze ds. sprzedaży. Celem było przede wszystkim wyłonienie nieprzeciętnych osobowości, osób pełnych energii, które odnajdą się w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. – Poszukiwaliśmy pracowników o wyjątkowym i oryginalnym usposobieniu, ludzi którzy lubią innych oraz są otwarci na zmiany i nowe wyzwania – mówi Sabina Bartyzel, dyrektor generalna hotelu Mercure Kraków Stare Miasto i dyrektor regionu Polski Południowej dla marek Midscale Grupy Hotelowej Orbis – Awangardowy charakter hotelu w połączeniu z nowoczesnym designem i rozwiniętą technologią potrzebuje silnego, zgranego zespołu, złożonego z osób posiadających bardzo różnorodne pasje. U nas każdy może być sobą i właśnie tę indywidualność cenimy najbardziej – uzupełnia.\n1 komentarz do “Rekrutacja w Mercure Kraków Stare Miasto”\n2016-08-29 o 12:53\nRobicie taki cyrk a potem HR pisze artyku


Archiwum tagu: Blog Mateusza Osiaka\nRecenzja Blog Mateusza Osiaka\nAutor: Mateusz Osiak Nawrócony ateista to wielokrotnie przerabiany już motyw w chrześcijańskiej kulturze. „Któż jak nie bóg?” to osobista i pełna emocji historia Jennifer Fulwiler, która odnalazła Boga w swoim życiu. Czym różni się ta książka od innych tego typu publikacji? Zaraz po tym, jak zdecydowałem…


Polska woda w PKP. Państwowy przewoźnik zmienił dostawcę - WP Finanse\nPolska woda w PKP. Państwowy przewoźnik zmienił dostawcę\nW pociągach PKP Intercity podawana jest woda polskiej firmy Ostromecko. Zastąpiła ona dotąd serwowaną Nałęczowiankę, w której nie ma polskiego kapitału.\nJakie produkty swoim pasażerom serwują polscy przewoźnicy? Klub Jagielloński postanowił to sprawdzić za pomocą aplikacji Pola, która analizuje strukturę właścicielską firmy i ocenia, w ilu procentach dana firma jest polska.\nOkazało się, że woda, którą podają Polskie Koleje Państwowe, z polskością niewiele ma wspólnego. "0 proc.- tyle polskiego kapitału zawiera woda Nałęczowianka serwowana pasażerom PKP Intercity" – informuje Klub Jagielloński.\nZobacz też: Zbadali patriotyzm konsumencki Polaków. Potrafimy rozpoznać nasze marki?\nNa początku marca zespół Pola wystosował pismo do władz spółki z pytaniem o to, jaką politykę prowadzi w kwestii dobierania produktów do pokładowego menu.\nUruchomiona akcja #PolskaWoda najwidoczniej przyniosła efekty. PKP Intercity obecnie serwuje firmy Ostromecko. Aplikacja Pola przyznaje tej marce 100 na 100 możliwych punktów, potwierdzając jej polskość.\nPolacy są patriotami na zakupach:\nJednak jak zauważa Klub Jagielloński, nie tylko woda jest problemem. W ofercie PKP Intercity znalazły się również Pozostałe inne produkty, jak soki (Hortex/ Mid Europa Partners), piwo (Żywiec/Heineken), czy też woda Kropla Beskidu (Coca-Cola Company), które aplikacji uzyskują słabe noty. Podobna sytuacja występie w narodowych liniach lotniczych.\nZobacz również: "Patriotyzm Polski dotyczy również polskich produktów". Premier apeluje do zagranicznych sieci\nTymczasem, z analiz Klubu Jagiellońskiego wynika, że na Zachodzie patriotyzm konsumencki w przewoźników jest znacznie większy, a produkty firm lokalnych przeważają w pokładowych menu. Ta dzieje się w Niemczech, Wielkiej Brytanii, czy Hiszpanii.


Torty z dostawą do Brodnicy - Poczta Kwiatowa® Brodnica | Dostawa tortu Brodnica\nTorty z dostawą do Brodnicy\nCzasem na niektóre rzeczy nie mamy wpływu. Jedną z nich jest odległość nie do pokonania. Nie zawsze możemy tak po prostu wsiąść w pociąg czy samochód i przyjechać. Co więc zostaje do zrobienia, gdy czekają nas urodziny bliskich z innego miasta? Pokazać, że pomimo bezradność jesteśmy i pamiętamy! Możemy tego dokonać poprzez wysyłkę tortu od Poczty Kwiatowej® do Brodnicy.


Wiersz - tytuł: Starość olśniewająca\nDodane przez abirecka dnia 08.02.2016 10:28 ˇ 21 Komentarzy · 986 Czytań ·\nIRGA dnia 08.02.2016 10:34\nLirycznie, nastrojowo. Podoba mi się. Po prostu. Pozdrawiam. Irga\nAlfred dnia 08.02.2016 10:41\nA wszystko to w bursztyn zaklęte migota\njak słoik konfitur i obraz na ścianie\nktóry uśmiech wieków\ni baśnią ożywia\nkoma17 dnia 08.02.2016 11:02\nZamiast komentarza :-)))\nzapachem trawy skoszonej unieść nad czuby sosen\nrozpłynąć mgłą fioletową nad polem płonącym makami\nJędrzej Kuzyn dnia 08.02.2016 11:30\nOwinąć się tą zimą jak kożuchem i nacieszyć się jej ciepłem, a potem wiosna. Właśnie słońce za oknem skacze po czerwonych dachówkach.\njoan dnia 08.02.2016 11:31\nPiękne metafory, poetycko.\nmgnienie dnia 08.02.2016 11:42\nLśni się i mieni na wiele sposobów , ładnie oddana:) Pozdrawiam serdecznie:)\nPaULA dnia 08.02.2016 11:48\nPodziwiam autorkę za urokliwe i fachowe przedstawianie przyrody. Pozdrawiam:)\nzdzislawis dnia 08.02.2016 12:37\nJa również podziwiam kunszt. Pozdrawiam serdecznie.\nIrena Michalska dnia 08.02.2016 12:54\nRozbłyski, lśnienia i zapachy przenikają postać niczym wzmacniająca energia życiowa. Pojawiający się chłód, a nawet mróz, trafiają na barierę z ciepła, przyjazny płomyk świecy, niebieszczejące oczy, promienną gwiazdę, rozgrzane policzki. Nawet czerń aksamitnieje. W tym wierszu można: Oddychać powietrza ażurowym prześwitem :)))\nStanisław eM dnia 08.02.2016 15:28\njjjiii, egzaltacji tuci, że aści\nstarość jestci zmatowiała y szara y bolesna y smutna\nRobert Furs dnia 08.02.2016 16:16\nna pewno starość nie musi przerażać, i kojarzyć z niedołężnością,\nNiepoprawna optymistka dnia 08.02.2016 16:30\nPiękne obrazowanie, bardzo, bardzo mi się wiersz podoba.\nP.S Dziękuję za poprawkę pod moim ostatnim\nwierszem i przepraszam za gafę:)\narka dnia 08.02.2016 16:56\n"się" - ależ ich dużo. Jak czytam wiersz to mam wrażenie jakby peel mówił:"kali chcieć mieć", na przykład:"słońca cytryną dogrzewać" - no nie pasuje mi to może się mylę mam nadzieję :) "zimną wygasić się nocą" - a dlaczego nie zimną nocą się wygasić? chyba tak poprawniej by brzmiało. Moim zdaniem wiersz mocno archaiczny, koślawy nieco, no nie moja poetyka, nie chcę być niesprawiedliwa, ale nie podoba się\nMilianna dnia 08.02.2016 17:11\nJak dla mnie za duzo tych pragnień, przeegzaltowany nieco i nie moje klimaty, choc kunszt operowania słowem jak najbardziej widoczny.\nkurtad41 dnia 08.02.2016 17:39\nPiękny opis, przedziwnym wersowaniem okraszony. Ufam, że Autorka doskonale wie, dlaczego tak komentuję. To dla treści żadna sprawa. Tylko trochę dla czytania nie obojętne.\nMimo to, więcej takich...oddechów ażurowym prześwitem\nSerdecznie kłaniam. To forma grzecznościowa zapamiętana przeze mnie w młodości.\nEdyta Sorensen dnia 08.02.2016 18:41\nNel, czytam Twój wiersz kolejny raz i naprawdę dech mi zapiera.\nTo źródło piękna.\nJest w nim mądrość i zapach. Policzki w śniegu do pocałunku.\nTylko oddychać i żyć.\nPrzypomniał mi się pewien wiersz z pewnego tomiku.\nNiepoprawna optymistka dnia 08.02.2016 20:50\nPrzyszłam po raz kolejny delektować się\ntym pięknym wierszem. Cieszy mnie, że poza dobrze napisanymi, wiejącymi chłodem współczesnymi wierszami, można jeszcze spotkać piękno, tak jak to drzewiej bywało, które niestety zanika wraz z pięknem tamtego języka:(\notulona dnia 08.02.2016 23:15\nPięknie, człowiek i natura. Zapachy, barwy. Bardzo dobrze się w nim czuję.\nbenlach dnia 09.02.2016 10:50\npo prostu olśniewająco o Starości olśniewającej :-)\nJacom Jacam dnia 09.02.2016 11:10\n:-) tak się zatracić aż odmłodnieć :-)\nabirecka dnia 09.02.2016 20:39\nwiększości z Was wypada mi jak najgoręcej podziękować :-)))\nJestem w stanie zrozumieć zastrzeżenia mniejszości, niemniej ukrytych złośliwości, raczej już nie ;)\nZatem: IRGO, Alfredzie, komo17, Jędrzeju K., joan, mgnienie, PaULO, Zdzisiu-Zdzislawisie, Ireno, Juliuszu, Robercie, Optymistko, arko,kurtad41, Edyto S., otulona, benlach, Jacaom Jacam -\nmoje staropolskie :))) "Bóg wam zapłać" :)))\n55538990 Unikalnych wizyt


Monitor NEC MultiSync EA271F-CT ColorTuned\nZastosowania: domowe, biurowe, fotografia, webdesign. - Ekran: 27", IPS - Rozdzielczość naturalna: 1920x1080 (16:9) - Jasność: 300 cd/m², - Kontrast: 1000:1, - Kąty widzenia: H 178° / V 178°, - Gwarancja: 5 lat, - Kolor: czarny/szary.\nMultiSync® EA271F-CT ColorTuned\nNEC MultiSync® EA271F-CT ColorTuned - prekalibrowany monitor fotograficzny\nEA271F-CT ColorTuned to ekonomiczny monitor dedykowany do amatorskiej fotografi oraz niekrytycznych zastosowań w grafice i webmasteringu. Seria ColorTuned jest wersją specjalną. Monitory tej serii są indywidualnie, każdy egzemplarz, stabilizowane oraz linearyzowane.\nStabilizacja panelu (matrycy) w kontrolowanych warunkach. (*)\nWykluczenie ryzyka wad pikseli i rażących nierówności podświetlenia. (*)\nWykonana przez eksperta prekalibracja uwzględniająca:\n- Kilka popularnych scenariuszy użytkowania. (*)\n- Szeroki zakres dostosowania do warunków oświetleniowych. (*)\nOprogramowanie do samodzielnej kalibracji NEC SpectraView II w wersji NEC-SV2-LIC-USB lub NEC-SV2-LIC-ESD do wyboru. (*)\n(*) - Dostępne w wyłącznej ofercie monitory.mastiff.pl i autoryzowanych partnerów. Monitory przygotowywane według pełnej procedury ColorTuned są oznaczane na obudowie następującym emblematem wykonanym w technice 3D.\nWbrew potocznym opiniom i wielu amatorskim opisom w zwykłych sklepach komputerowych, monitory ustawiane do jednego, hipotetycznego zestawu parametrów, nie są "skalibrowane"! Kalibracja musi uwzględniać indywidualne zastosowania i warunki panujące w docelowym miejscu pracy. Oryginalna wersja CT, przygotowywana przez monitory.mastiff.pl ma zaprogramowanych nawet kilkanaście scenariuszy kalibracyjnych, dzięki czemu istnieje duże prawdopodobieństwo dopasowania "w ciemno" do docelowych warunków. Nie należy jednak z góry zakładać, że jest to kompletne i wystarczające. W celu precyzyjnego dostrojenia monitora, bezwzględnie koniecznego w zastosowniach zawodowych, polecane jest skorzystanie z osobnej usługi kalibracji. Zachęcam do kontaktu ze specjalistą, w celu uzgodnienia wariantów najbardziej odpowiednich do Państwa potrzeb. Kontakt: color@mastiff.pl\nNEC MultiSync® EA271F-CT z ultracienką maskownicą – uniwersalny monitor, łączący w sobie zgrabne i eleganckie wzornictwo z pracą przyjazną dla zdrowia\nAH-IPS LG Display\nNapisz opinię o produkcie:Monitor NEC MultiSync EA271F-CT ColorTuned


ATP Indian Wells: Roger Federer o rekord triumfów w Kalifornii. Dominic Thiem - o pierwszy tytuł Masters 1000 - Sport WP SportoweFakty\nMarcin Motyka 17 Marca 2019, 12:00\nW finale rozgrywanego na kortach twardych turnieju ATP Masters 1000 w Indian Wells zmierzą się Roger Federer i Dominic Thiem. Jeśli wygra Szwajcar, pobije rekord triumfów w tej imprezie. Jeżeli Austriak - zdobędzie pierwszy tytuł złotej serii.\nPo raz pierwszy w historii w finale turnieju rangi ATP Masters 1000 dojdzie do pojedynku reprezentantów Szwajcarii i Austrii. W niedzielę, w meczu o tytuł imprezy ATP w Indian Wells, zmierzą się rozstawiony z numerem czwartym Roger Federer i oznaczony "siódemką" Dominic Thiem.\nW drodze do finału BNP Paribas Open Federer nie pozostawił rywalom większych złudzeń. W czterech meczach nie przegrał ani jednego seta i w żadnym spotkaniu nie stracił więcej niż ośmiu gemów. Wyeliminował kolejno: Petera Gojowczyka (6:1, 7:5), Stana Wawrinkę (6:3, 6:4), Kyle'a Edmunda (6:1, 6:4) i Huberta Hurkacza (6:4, 6:4). W półfinale miał zmierzyć się z Rafaelem Nadalem, lecz Hiszpan zrezygnował z wyjścia na kort z powodu kontuzji kolana. - Jestem oczywiście podekscytowany możliwością gry w finale, ale nie ze sposobu, w jaki się do niego dostałem. Rafa ponownie grał swój najlepszy tenis, więc nie mogłem doczekać się meczu z nim i przykro mi, że do niego doszło. - przyznał Szwajcar, który w drodze do finału spędził na korcie tylko 274 minuty.\nThiem natomiast rozpoczął od zwycięstwa 6:4, 7:5 nad Jordanem Thompsonem. Następnie pokonał 6:3, 6:1 Gillesa Simona i 6:4, 6:3 Ivo Karlovicia. W ćwierćfinale walkowerem pojedynek oddał mu Gael Monfils, a w półfinale po ponad dwuipółgodzinnej bitwie poradził sobie z Milosem Raoniciem [7:6(3), 6:7(3), 6:4]. - Przygotowania do występu tutaj rozpocząłem 12 dni przed startem turnieju. Bardzo pasuje mi nawierzchnia. Piłki odbijają się na niej wysoko i nie jest zbyt szybka, więc jest bardzo podobna do kortów ziemnych - wyjaśniał tajemnicę swojej skutecznej gry tenisista z Wiener-Neustadt.\nDla Szwajcara będzie to 153. finał w głównym cyklu (więcej, 164, ma jedynie Jimmy Connors, w którym będzie mógł zdobyć 101. tytuł (pod tym względem również ustępuje tylko Connorsowi - 109 mistrzostw). O trofeum serii ATP Masters 1000 zagra po raz 49., czym wyrównał rekord Nadala. Jak dotychczas wygrał 27 imprez tej rangi. W finale w Indian Wells zagra po raz dziewiąty. W sezonach 2004-06, 2012 i 2017 zdobywał trofeum, natomiast w latach 2014-15 i 2018 przegrywał decydujące spotkania. Jeśli wygra, zdobędzie szósty tytuł w BNP Paribas Open i zostanie samodzielnym rekordzistą w liczbie triumfów w tym turnieju. Obecny rekord pięciu mistrzostw dzieli wspólnie z Novakiem Djokoviciem.\nThiem z kolei po raz 19. wystąpi w finale zawodów głównego cyklu i stanie przed szansą na 12. triumf. O tytuł rangi ATP Masters 1000 powalczy po raz trzeci. Dwa poprzednie finały imprez złotej serii (w 2017 i w 2018 roku na mączce w Madrycie) przegrał. W niedzielę może zostać pierwszym austriackim triumfatorem zmagań rangi Masters 1000 od 1997 roku, gdy w Miami zwyciężył Thomas Muster.\nZobacz także - ATP Indian Wells: klasyku nie będzie. Rafael Nadal oddał walkowerem mecz Rogerowi Federerowi\nNiedzielny mecz będzie piątą konfrontacją pomiędzy Federerem a Thiemem. Bilans ich starć jest remisowy, a Szwajcar oba zwycięstwa odniósł właśnie na nawierzchni twardej - w 2016 roku w Brisbane i w zeszłorocznych Finałach ATP World Tour. Austriak dwukrotnie wygrał ze swoim najbliższym rywalem w sezonie 2016. Był lepszy na mączce w Rzymie i na trawie w Stuttgarcie.\nFederer niczym ekspres pędzi przez BNP Paribas Open 2019 i nie daje szans kolejnym rywalom. Szwajcar jest niepokonany od dziewięciu meczów (przed startem turnieju w Indian Wells triumfował w Dubaju) i zdaje się być w bardzo dobrej formie. Ale w niedzielę trafi na Thiema, po którym nie widać śladu problemów zdrowotnych z początku sezonu i ma nową postać w sztabie w osobie Nicolasa Massu.\nDlatego tenisista z Bazylei wie, że czeka go trudne zadanie. - On gra tu bardzo dobrze. Skutecznie serwuje, a jego topspiny w tym pustynnym powietrzu odbijają się bardzo wysoko. Ale lubię jego styl. To jeden z najsilniejszych facetów w rozgrywkach i myślę, że rozegramy kilka interesujących wymian - mówił Szwajcar. Thiem tymczasem powiedział: - Finał turnieju Masters 1000 zawsze jest czymś wyjątkowym. To dopiero mój trzeci. Wiem, że będzie bardzo trudno, ale dam z siebie wszystko.\nStawką spotkania będzie 1000 punktów do rankingu ATP i ponad 1,3 mln dolarów. Dla Szwajcara dodatkowo rekord w liczbie tytułów w Indian Wells, a dla Austriaka - pierwszy w karierze triumf w imprezie rangi ATP Masters 1000. Początek meczu nie wcześniej niż o godz. 23:30 czasu polskiego.\nKról Roger 18-03 02:12 Zgłoś\nSharapov 18-03 00:26 Zgłoś\n3:0 w pierwszym prowadzi Fed, dawaj Fedek po Dubaju zgarnij Indiana\nSferaDysona_ 17-03 22:47 Zgłoś\nGoł goł Fed po 101 tytuł


*** HOTEL THON BRUSSELS AIRPORT, BRUKSELA ***\nBerkenlaan 4, Bruksela, Belgia\nWyśmienity 3-gwiazdkowy Thon Brussels Airport Hotel oferuje pokoje dla niepalących w spokojnej dzielnicy Brukseli. 4-piętrowy budynek hotelu wybudowano w 1995 roku i odnowiono w 2009 roku.\nOd Autoworld dzieli hotel jedynie 6.1 km. Centrum Brukseli jest w 8 km od obiektu.\nHotel położony w centralnej lokalizacji, w sąsiedztwie palmiarni i parków.\nW każdym pokoju w Thon Brussels Airport Hotel jest urządzenie do parzenia kawy/herbaty, płatna dodatkowo telewizja, mini bar, biurko i telewizor płaskoekranowy. W pokojach panuje ciepła atmosfera dzięki połączeniu skromnego wystroju i drewnianych mebli.\nGoście mogą zacząć dzień od gorącego śniadania w formie zróżnicowanego bufetu w restauracji. Szeroki wybór dań przygotowanych w tradycji francuskiej oferuje restauracja Le Bistro. Pracownicy hotelu zapraszają do baru Gate B4 na kieliszek dobrego alkoholu. Szeroki wybór dań serwują w pobliższych La Pleiade, do których idzie się nie więcej niż 5 minut.\nGoście dojdą do stacji kolejowej Diegem w ciągu 15 minut. Hotel znajduje się w odległości 5 minut jazdy samochodem od lotniska Bruksela.\nGoście mogą skorzystać z przechowalni bagażu, windy i pokojów dla alergików.\nThon Hotel Brussels Airport, Belgia\nVilla Royale Brussels Hotel Bedford Brussels Hotel Agenda Louise Thon Hotel The White Hotel Brussels Progress Hotel Brussels Madeleine Hotel Brussels Hotel Manhattan Brussels Hotel Atlas Brussels Hotel Erasme Brussels Hotel Chantecler Brussels Ibis Hotel Brussels Off Grand'place Brussels Marriott Hotel Grand Place The Augustin Hotel Brussels B&b Nord Sud House Brussels Hotel Frederiksborg Brussels Eurovillage Brussels Parkhotel Brussels\nHotel Galaxy Krasków 4* strona internetowa Hotel Meininger Downtown Franz Wiedeń 3* strona internetowa Hotel Kazimierz Iii Krasków 3* strona internetowa Hotel Bellevue Wiedeń 4* strona internetowa Hotel Renaissance Wiedeń 4* strona internetowa Hostel Atlantis Krasków 2* strona internetowa Hotel Wyspianski Krasków 3* strona internetowa Hostel Greg&tom Party Krasków strona internetowa Hotel Nh Collection Grand Krasnapolsky Amsterdam 5* strona internetowa Hotel Park Plaza Victoria Amsterdam 4* strona internetowa Zajazd West Side Inn Amsterdam Amsterdam 3* strona internetowa Hotel The Alfred Amsterdam 4* strona internetowa Hotel Europa 92 Amsterdam 3* strona internetowa Hotel America Porto 3* strona internetowa Hotel Hf Tuela Porto 3* strona internetowa Hotel Hf Fenix Porto 4* strona internetowa Hotel Pestana Vintage Porto 5* strona internetowa Hotel Ambassador Wiedeń 5* strona internetowa Hostel Wine Porto 2* strona internetowa Hotel Monaco Werona 3* strona internetowa Hotel Porta Palio Werona 3* strona internetowa Hotel Grand Des Arts Werona 4* strona internetowa Hotel Martini Werona 3* strona internetowa Hotel Maxim Werona 4* strona internetowa Hotel Medplaya Piramide Salou 4* strona internetowa Hotel 4r Playa Park Salou 3* strona internetowa Hotel Medplaya Calypso Salou 3* strona internetowa Ośrodek wypoczynkowy 4r Park Ii Salou 3* strona internetowa Hotel Sol Costa Daurada Salou 4* strona internetowa Zajazd Premier City Centre George Square Glasgow 3* strona internetowa Hotel Peck Wiedeń 2* strona internetowa Hotel The Dean Dublin 4* strona internetowa Hotel Mogador Gueliz Marrakesz 4* strona internetowa Hotel Dar Lholoum Marrakesz 3* strona internetowa Hotel Uplawmoor Glasgow 3* strona internetowa Hotel typu riad Le Clos Des Arts Marrakesz 4* strona internetowa Hotel Travelodge Braehead Glasgow 3* strona internetowa Hotel Normandy Glasgow 3* strona internetowa Hotel Best Western Strasbourg Genewa 3* strona internetowa Hotel Auteuil Manotel Genewa 4* strona internetowa Hotel Sugbutel Family Cebu 2* strona internetowa Hotel Kipling Manotel Genewa 3* strona internetowa\nSalouhoteles.org Verona-hotel.org Hotels-porto-pt.com Liverpool-hotels.org Hotelescannes.com Hoteleamsterdam.net Hotel-inn-dublin.com Hotelsmarrakech.net