Flores - inna twarz Indonezji — Beach Pliz - Martyna Chomacka\nGdzie podróżuję?30 września 2018\nKiedy myślisz o Indonezji, jakoś w głowie nie pojawia się słowo 'Flores’ jako pierwsze. A szkoda…\nCzasem czytam na różnych blogach podróżniczych, jak to ludzie uważają, że Indonezja jest przereklamowana.\nWybaczcie mi tu atak w pierwszym akapicie, ale jak można oceniać cały kraj, jeśli najczęściej te osoby ograniczyły swój pobyt do Bali i hoteli czterogwiazdkowych. Jedząc w restauracjach stworzonych dla turystów, rozmawiając tylko i wyłącznie z Australijczykami i pijąc pinacoladę w Kucie, faktycznie, Bali może się wydawać komercyjną atrakcją. Wtedy nie ma szansy, aby poznać to rajskie miejsce od dzikiej, pięknej nieturystycznej strony. Poczuć, że dotyka się jakiejś prawdy, że przekracza się granice wytrzymałości i poznaje piękno w dziewiczej formie.\nJa swoją prawdę o Indonezji znalazłam na Flores\nCałe Flores poza portem Labuan Bajo, który bardziej przypomina Bali, jest dzikie. Nie ma tu turystów, ludzi z błękitnymi oczami i białymi twarzami. Nie ma sklepów na każdym kroku i informacji turystycznych. Za to każdy jest miły, serdeczny i otwarty.\nWyspa ma nieprawdopodobny pejzaż co dość dobrze widać na zdjęciu zrobionym z samolotu. Pola ryżowe pną się gdzie okiem nie sięgnąć, a do tego krzaczki kawy rosną sobie spokojnie na zboczach gór. Do tego krystalicznie czysta woda i rafy kolorowe bogate w miliardy rybek. Plaże dzikie i tropikalne.\nInnymi słowy – RAJ.\nFlores z samolotu\nMy na Flores przypłynęliśmy łodzią, jak to opisałam we wcześniejszym poście, ale można zrobić to zdecydowanie szybciej, omijając mniejsze wysepki, które my oglądaliśmy, i wylądować od razu w Labuan Bajo.\nLabuan Bajo to świetne miejsce na start swojej podróży na tej wyspie, a także jest to raj dla nurków!\nGdzie nie spojrzysz, wszędzie symbole PADI. Paweł jest już dość zaawansowanym nurkiem i sporą praktykę zdobył w Tajlandii więc, mimo że już wcześniej nurkowaliśmy i snorklowaliśmy na Bali, to tu też postanowiliśmy się pozbyć reszty pieniędzy. Ale nie od razu. Najpierw rozsądnie stwierdziliśmy, że poznamy wyspę, przejedziemy ją wgłąb, a następnie wrócimy sobie tu samolotem i spędzimy dzień na nurkowaniu. BYŁO WARTO!\nPo udarze słonecznym miałam przez jakiś czas wstręt do ryżu i azjatyckiego jedzenia\nWiem, brzmi to strasznie, bo jedzenie z tej części świata kocham tak bardzo, jak swoją mamusię, ale co zrobić?\nNie wiem, czy opisywałam to wcześniej, ale to właśnie na Bali po nurkowaniu przez cały dzień i pływaniu, oglądając rafy, dostałam bardzo dużego udaru słonecznego. Wymiotowałam, nie jadłam prawie przez dwa dni a przez kolejny tydzień może po 300-500 kcal dziennie, aby nie zejść ze zmęczenia. Do tego przez jakiś czas miałam problemy z mówieniem, widzeniem i lekko opadała mi dolna warga.\nSłońce to nie są żarty! Trzeba być z nim bardzo ostrożnym, szczególnie jeśli spędzamy tyle czasu w wodzie. Tak, jak my wtedy, od 10:00 rano do 16:00. Czasem za głupotę, trzeba słono zapłacić. Uczcie się na moich błędach i osłaniajcie swoje ciało oraz spędzajcie więcej czasu w piance, nawet jeśli Was uwiera.\nKoniec końców, pobyt w Labuan Bajo wspominam jako tęsknotę za europejskim jedzeniem lub jakimkolwiek innym niż azjatyckie.\nPamiętam, że próbowaliśmy tacos, ale nas nie powaliły, głód pozostał. W pewnym momencie wylądowaliśmy w boskiej pizzerii prowadzonej przez uroczego Włocha! Od tamtej pory byliśmy w jego restauracji każdego dnia, jaki spędziliśmy w tym mieście. Naprawdę ciężko o tak dobrą pizzę w Europie, a co dopiero tam.\nTania nie była, ale wtedy za pizzę takiej jakości oraz za zimne piwo, byłam w stanie zapłacić naprawdę dużo.\nW Labuan Bajo ogarnęliśmy także kierowcę. Wynajem aut nie jest w Indonezji możliwy, niestety trzeba to zrobić z kierowcą na pokładzie. Tym razem zrezygnowaliśmy z Peramy, która życzyła sobie zbyt pokaźną sumkę za przejazd po Flores. Na ulicy znaleźliśmy małe biuro podróży. Obskurny pokoik z gekonem na ścianie, ale cena była w porządku i już rano mogliśmy ruszyć w drogę.\nKierowca nie mówił za bardzo po angielsku, ale jakoś udawało się nam dogadać siłą woli.\nGeneralnie tak jak na Bali praktycznie każdy mówi po angielsku, tak na Flores prawie nikt. Może dzięki temu, że mieszkają tu głównie lokalsi i jedynie Labuan Bajo i kilka większych miast rozwija się turystycznie, to jednak wyspa jest dość dziewicza i wcale nie tak łatwa do eksploracji.\nWioska WAE REBO\nStan dróg na wyspie\nJak tylko opuściliśmy Labuan Bajo, dotarło do nas, jak beznadziejny jest stan dróg na Flores, i jak wolno będziemy się poruszać. To nie są żarty! Dziura na dziurze, brak nawierzchni, rozrzucone kamienie. Średnia prędkość to 20-40 km\_h. Lepiej jest się na to przygotować, aby uniknąć później frustracji.\nPo długiej i męczącej podróży kierowca wysadza nas w Denge. Stąd rozpoczynamy pieszą wędrówką do wioski położonej na zboczu góry, w samym środku dżungli.\nSzlak ma 10 km\nPunkt startowy szlaku wiodącego do wioski Wae Rebo. Na zdjęciu Paweł i Ala.\nNiby to nie jest dużo, ale powiem szczerze, że szlak dał nam w kość. Byliśmy bardzo spragnieni i przez upał ubywało nam morze wody. Do tego sądziliśmy, że na górze się najemy, więc prowiantu też jakoś nie spakowaliśmy wystarczająco dużo.\nZa to każdą trudność wynagradzają widoki, bo te, zapierają dech w piersiach!\nIle razy w swoim życiu miałeś szansę iść przez dżunglę, po to, by dotrzeć do plemienia, które mieszka w przedziwnej wiosce, gdzie, by wejść musisz dostać akceptację wodza i kapłana oraz przejść przez rytuał powitania? No właśnie! Tak myślałam… Przygoda warta każdego trudu.\nPamiętam, że stojąc w tym miejscu miałam problem z oddychaniem ze szczęścia. Piękno mnie dosłownie obezwładniło!\nKońcówka szlaku, już prawie jesteśmy na miejscu…\nNamaszczenie od wodza wioski.\nPo wejściu od razu musieliśmy się kierować do szałasu, który był na samym środku osady. Przed wejściem była duża tabliczka w języku angielskim, która mówiła o tym, że nikt kto nie ma aprobaty wodza, nie zostawał w wiosce. Proszono wszystkich przybyszy z zewnątrz, aby nie okazywali sobie uczuć poprzez trzymanie się za ręce, nie krzyczeli i nie utrudniali pracy mieszkańcom wioski.\nPo spotkaniu z wodzem udaliśmy się do szałasu, który jest tak jakby domem gościnnym, gdzie wokół paleniska jest 40 mat, na których się układa swoje legowisko.\nDostaliśmy także banany oraz ryż. Pamiętam, że rzuciłam się na nie, jakbym nigdy nie widziała jedzenia. W ogóle poza wszystkimi kolorami, palmami, całym pejzażowym dobrem Indonezji, każdego dnia koszmarnie tęsknię, za owocami których miałam okazję tam spróbować. Nawet banany były tam inne. Małe i zielone a słodkie i idealne. Głód został zaspokojony.\nPóźniej mogliśmy od razu wyjść na zewnątrz i zapoznać się z okolicą. Sądzę, że ciężko o bardziej fotogeniczne miejsce!\nWidok na całą wioskę ze zbocza nieopodal.\nPaweł w swoim żywiole, kosmiczne widoki i dzika natura.\nFlores jest w większości chrześcijańską wyspą, ale mieszają się tu kulty plemienne z tradycjami ludowymi. Przedziwny kolaż.\nChmury były nierzeczywiste! Magiczny spektakl światła!\nNastępnie wróciliśmy do szałasu i szykowaliśmy się do snu.\nPamiętam, że była tam łazienka, i non stop prosiłam Alę albo Pawła, aby chodzili tam ze mną, ponieważ okrutnie się boję pająków. Tam niestety było ich mnóstwo i były wielkie! Nie przesadzam! Wiem, że strach ma wielkie oczy, ale one były znacznie większe niż dłoń. Finalnie unikałam chodzenia do toalety tak długo, jak to było tylko możliwe, a nie czułam by grzecznym było pójść w krzaki, gdzie dookoła są mieszkańcy i coś robią. Tak więc permanentnie trzymałam mocz i non stop bolał mnie pęcherz…\nNocą wychodziłam z Pawłem by rozstawić statyw. On jest zdecydowanie mistrzem fotografii gwiazd i nieba!\nA tak wyglądał nasz szałas o poranku.\nJeszcze tylko kupić kawę, ręcznie tkany pled, pożegnać się z plemieniem Manggarai i możemy wracać.\nRano się spakowaliśmy i kupiliśmy od mieszkańców wioski spory zapas kawy Kopi Luwak tej, która kosztuje majątek i ma wyjątkowy smak. Dziś cieszę się, że to właśnie tam udało mi się ją zdobyć, ponieważ kawa była wypalana w wiosce. Tam też mieszkały sobie słodkie Luwaki, wszędzie leżały kosze a na nich susząca się arabika. W tej chwili parząc sobie tę kawę w zaciszu domu, wspomnienia wracają, a przez to, że kupiłam ją u lokalnych mieszkańców ma dla mnie jeszcze większą wartość. Plus kawa robiona w wiosce była znacznie tańsza niż ta w miejscach turystycznych. Kiedy tylko mogę, zawsze staram się wspierać takie inicjatywy.\nAla kupiła piękny pled, ręcznie tkany i już mogliśmy się kierować ku drodze powrotnej.\nPola ryżowe w kształcie pajęczyny, Bajawa oraz gorące źródła.\nNaszym ostatecznym i głównym celem był Park Narodowy Kelimutu i piękne kolorowe jeziorka wulkaniczne. Jadąc tam, staraliśmy się zwiedzić i zobaczyć jak najwięcej.\nPierwszym przystankiem były pola ryżowe w kształcie pajęczyny. Ciekawe, nigdy takich nie widziałam wcześniej. Ale nie powiedziałabym, aby ta atrakcja zmieniała moje życie.\nNastępnie nocleg w Ruteng, u pani która miała grób w ogródku przed domem (nie żartuje). Przykro mi, ale nie mam zdjęcia tej osobliwej sytuacji.\nPóźniej wizyta w gorących źródłach Soa. I tu zdania są podzielone. Ja byłam nimi zachwycona, a Paweł i Ala nie mogli zrozumieć, jak można chcieć wchodzić do gorących źródeł, kiedy temperatura powietrza sięga 32-35 stopni.\nANO MOŻNA! Przy okazji świetnie się przy tym bawiąc…\nMnie ta sytuacja zachwycała! Siedziałam sobie pod wielkim mangowcem, wokół mnie wodospady, woda delikatnie masowała mi ciało. Odrobinę śmierdziała jajkiem, ale to nic! Było warto! Gorące źródła w Soa są Martyna Chomacka Approved!\nTego samego dnia odwiedziliśmy wioskę w Bajawie. Można tam porozmawiać z rdzennymi mieszkańcami wyspy, kupić ich rękodzieło, zapoznać z ich stylem życia. Jest to niesamowite, że takie miejsca jeszcze się uchowały na świecie!\nKiedy podróżowaliśmy przez Indonezję, napisałam mojej mamie, gdzie aktualnie jesteśmy. Gdy dotarliśmy do Bajawy, to ona powiedziała, że bardzo podoba się jej filozofia tej wioski, ponieważ dużo o niej czytała. Tam, jeżeli mężczyzna odejdzie od małżonki i pozostawi domostwo bez opieki, okrywa się hańbą do końca życia. Taka ciekawostka sytuacyjna :).\nNastępnie ruszyliśmy w stronę wyczekanego Kelimutu.\nPo drodze zahaczając o Blue Stone Beach i najlepszą rybę z grilla w tym kraju…\nKilka dni później nawet specjalnie wracaliśmy tam stopem z Ende, po to, by poczuć ten smak jeszcze chociaż jeden raz.\nNocleg ogarnęliśmy sobie w Moni, które jest bazą wypadową na Kelimutu. Tu polecam Wam uważać. Kierowca będzie próbował Was wcisnąć do swojego kolegi albo stryjka sąsiada, który akurat ma wolne pokoje dla turystów. Nie dajcie się w to wrobić! Zdecydowanie lepiej jest znaleźć nocleg samodzielnie przez booking.com jak to bywało wcześniej, a jeśli miejsce jest mniej turystyczne jak Flores, to wystarczy wyjść na ulicę, zapytać kilka osób o różne noclegi w wiosce i na pewno coś się znajdzie.\nKierowca bardzo starał się nam opchnąć obskurny, zagrzybiały pokój z podejrzanymi typkami przed domem. Czuliśmy się strasznie niekomfortowo i od razu wyszliśmy pytać ludzi o dostępne pokoje w tej samej cenie co tam, ale o przyjaznym standardzie. Miejsce, gdzie będziemy się czuli bezpiecznie.\nPrzyjęła nas wspaniała kobieta, która rano, po powrocie z Kelimutu przyrządziła nam wspaniałe omlety z owocami i pyszną Indonezyjska kawę! Bajka.\nNastępnego dnia ruszamy na podbój wulkanu. Warto jest wyrobić się, by jeszcze przed wschodem słońca stać nad krawędzią krateru. Sam spektakl kolorów i światełek odbijających się w kolorowe wodzie robi ogromne wrażenie. Warto jest wstawać w środku nocy, by przeżyć coś takiego. Ale o tym więcej w zdjęciach…\nNajlepsza ryba z grilla w całej Indonezji jest na Blue Stone Beach, na Flores. polecamy bardzo.\nZachód słońca na Blue Stone Beach.\nJeziorka Kelimutu o wschodzie. Fot: Paweł Gluza\nPowrót samolotem do Labuan Bajo.\nNastępnego dnia wyruszyliśmy na lotnisko i przylecieliśmy znowu do miasta portowego, od którego zaczęliśmy. Loty wewnątrz kraju są super tanie i z pewnością najbardziej opłacalne. Mimo tego myślę, że jednak warto przejechać się tymi wyboistymi drogami, by przeżyć taką przygodę i zobaczyć unikatowe widoki.\nNurkowanie i rozpusta.\nNa koniec postanowiliśmy jeszcze trochę ponurkować i okazało się to strzałem w dziesiątkę. Rafy na Flores są znacznie większe niż w okolicach Bali. Do tego Pawłowi udało się w końcu zobaczyć rekiny i popływać z nimi. Ja i Ala widziałyśmy miliony kolorowych rybek i naprawdę bajkowe kolory kosmicznych raf. Dzień zakończyliśmy standardowo pizzą u naszego ulubionego Włocha i następnego dnia wróciliśmy na statek powrotny na Lombok.\nJeśli mogłabym Wam polecić, co koniecznie trzeba zrobić w Indonezji, to zdecydowanie znalazłoby się na tej liście eksplorowanie Flores. My tam spędziliśmy 7 dni i był to idealny czas, aby wczuć się w rytm wyspy.\nNa Flores znajdziecie dzikość, naturalność, bezpretensjonalność, pyszne bary na plaży serwujące świeżo łowione ryby, cudowne mgły, chmury i szlaki. Coś, co mocno mnie chwyciło za serce i nadal nie chce puścić.\nZachód słońca w Labuan Bajo. Fot: Paweł Gluza\nWięcej moich wpisów z Indonezji znajdziesz TUTAJ.\nAzja, Flores, Indonezja, Indonezja 2017, podróż, wyprawa\nPrevious MasterChef, odcinek #3 – perliczka i pierwsza konkurencja\nNext Przegrzebki z assiette z rabarbaru i fenkułu


Łazienka i "fachowiec" - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nJesteś na: Forum Budowlane ARANŻACJA WNĘTRZA Łazienki Łazienka i "fachowiec"\nŁazienka i "fachowiec"\nRejestracja: 01 gru 2016, 9:11\nautor: michuZ » 01 gru 2016, 9:32\nProste pytanie bo ja już "fachowca" pogoniłem ale się odgraża. Kilka zdjęć poglądowych w załączeniu.\nMoże się mylę ale chyba nie powinno to tak wyglądać.\nRe: Łazienka i "fachowiec"\nautor: xander119 » 01 gru 2016, 9:56\nWypadało by najpierw wyprostować ściany i jako pierwsze położyć płytki na podłodze a potem na ścianach. Bez równych ścian nie ma możliwości położenia kafelek prosto. Po żeliwnej rurze twierdzę że to stare budownictwo a więc ściany nie mają kątów. Najprościej było ponaklejać płyty KG a dopiero na to kleić płytki.\nFachowiec nie uprzedzał że bez tego klient nie będzie zadowolony z jego pracy?\nautor: michuZ » 01 gru 2016, 16:29\nNie uprzedzał :/ dodał że powybija mi szyby w domu jak mu nie zapłace więcej, dałem połowę.\nautor: Interno » 01 gru 2016, 17:11\nPozostaje załatwienie sprawy polubownie lub oddać do sądu.\nRadzę inwestorowi szybko poszukać fachowej pomocy w załatwieniu sprawy.\nWcześniej należy rozważyć za i przeciw.\nIle kosztował wadliwie wbudowany materiał ? Ile docelowo za pracę miał otrzymać rzemieślnik ?\nautor: michuZ » 01 gru 2016, 18:30\nMateriały to koszt 550 złotych, łazienka ma 2.63m2 a na ścianach 11m2. Za samo położenia kafelków miał dostać 1000 złotych, dostał 500.\nautor: Interno » 01 gru 2016, 23:17\nNie jestem pewien czy to co na zdjęciach da się poprawić na tyle, że będzie można na to patrzeć przez kolejne lata.\nJa zrobiłbym to od nowa.\nAle oczywiście pozostaje sprawa poniesionych strat i roszczeń wykonawcy.\nNie wiem jak zawarłeś umowę, czy były jakieś uzgodnienia?.\nRadzę zawrzeć ugodę na piśmie z wykonawcą a jak nie to pozostaje sąd.\nW przypadku sądu musisz liczyć się z kosztami ok. min. 2 tys. zł i czas 1-2 lata.\nCiekawi mnie jak Ci się uda rozwiązać ten problem.\nWiększość wykonawców liczy na to, że inwestor nie odda sprawy do sądu.\nautor: Maksymilian Pietrzyk » 05 gru 2016, 12:10\nPańskie oko konia tuczy. Z fachowcami trzeba krótko, bo jak damy im za dużo swobody, zaraz wylezie z nich "fachowiec".\nautor: Interno » 05 gru 2016, 12:51\nMaksymilian Pietrzyk pisze: Pańskie oko konia tuczy. Z fachowcami trzeba krótko, bo jak damy im za dużo swobody, zaraz wylezie z nich "fachowiec".\nSprawa jest niestety złożona.\nJakie oko ?. Inwestor zwykle laik, nie ma czasu i mu się śpieszy a przeciętny wykonawca, chce wziąć robotę bez zaprzątania szczegółami umysłu inwestora.\nCzyli generalnie brak obiektywnego spojrzenia.\nRzadko inwestor zwraca się o pomoc przed pracami a potem bywa już za późno.\nRejestracja: 04 sty 2017, 20:04\nautor: Rafal1988 Wawa » 05 sty 2017, 10:00\nNa nowo trzeba położyć - bynajmniej te odcinki, które są krzywe.\nA co do pseudo fachowca... olać go.\nRejestracja: 29 sty 2017, 22:57\nautor: remont24 » 29 sty 2017, 23:10\nWidać po zdjęciach że wykonawcy brakuje jeszcze dużo umiejętności aby wykonywać zawód w pełni profesjonalnie nie równe ciecia bardzo rażą po oczach pewnie nie posiadał nawet odpowiednich narzędzi, polecam panów z www.remont.czest.pl szybko i sprawnie radzą sobie nawet z poprawkami po pseudo ''fachowcach''\nautor: Zami » 30 sty 2017, 12:02\nJa ostatnio szukałam fachowca który zajmie się instalacją elektryczną w łazience i trafiłam na http://sistherm.pl/instalacje-elektryczne-montaz.html\nChyba zgłosze się do tej firmy bo ma duże doświadczenie i przystępne ceny.\nPoza tym zajmuje się też hydrauliką i ogrzewaniem a mi przyda się pomoc.


Dziurkacze - tanie artykuły biurowe w Ravelo.pl\nKsięgarnia Ravelo.pl ›Artykuły szkolne i papiernicze›Artykuły biurowe›Akcesoria biurowe›Dziurkacze\nArtykuły biurowe: Dziurkacze\nnowoczesny mini-dziurkacz Perfo-10 w jaskrawych kolorach konstrukcja wykonana z metalu wyjmowana tacka na ścinki do użytku w biurze i podróży służbowej dziurkuje: do 10 kartek odległość dziurek: 80mm średnica dziurki: 5,5mm 10 lat gwarancji kolor czerwony wiecej\nWysokiej jakości dziurkacz ozdobny idealnie sprawdza się w przygotowaniu ozdób i kartek okolicznościowych. Ciekawe wzory gwiazdy, korony, tulipana czy kotka nadadzą wyjątkowy styl zdobionej powierzchni. wiecej\nDziurkacz plastikowy zielony na 15 kartek. Outlet - uszkodzone opakowanie\nDziurkacz plastikowy: - kolor: zielony - ilość kartek: 15 - posiada miejsce na karteczkę do podpisu oraz pojemnik na wycięte oczka - duża trwałość - żywe, intensywne kolory - idealny do szkoły, biura i domu wiecej\nnowoczesny mini-dziurkacz Perfo-10 w jaskrawych kolorach konstrukcja wykonana z metalu wyjmowana tacka na ścinki do użytku w biurze i podróży służbowej dziurkuje: do 10 kartek odległość dziurek: 80mm średnica dziurki: 5,5mm 10 lat gwarancji kolor niebieski wiecej\nnowoczesny mini-dziurkacz Perfo-10 w jaskrawych kolorach konstrukcja wykonana z metalu wyjmowana tacka na ścinki do użytku w biurze i podróży służbowej dziurkuje: do 10 kartek odległość dziurek: 80mm średnica dziurki: 5,5mm 10 lat gwarancji kolor czarny wiecej\nCzarny dziurkacz Optima ma zdolność dziurkowania do 10 arkuszy. Rozstaw otworów jest znormalizowany i wynosi 8 cm. Plastikowa prowadnica ułatwia wyrównanie dokumentów. wiecej\nDoskonałe narzędzie do wykonywania ozdób i kreatywnych wzorów na papierze Wysokiej jakości metalowy mechanizm pozwalający wykonać dokładne kształty jednym naciśnięciem Dzięki niewielkim rozmiarom dziurkacz zmieści się w każdym piórniku 4 kolory / 8 wzorów: nutka, tulipan, motylek, gwiazdka,... wiecej\nNotatnik ozdobny 105x165 120 stron kratka TW karton. Dostępne różne wzory - wybór losowy. wiecej\nWysokiej jakości dziurkacz ozdobny idealnie sprawdza się w przygotowaniu ozdób i kartek okolicznościowych. Ciekawe wzory w dużym rozmiarze aż 25 mm nadadzą wyjątkowy styl zdobionej powierzchni. 1 sztuka, losowy wzór wycięcia wiecej\nidealny na prezent zestaw 4 produktów: - ergonomiczny dziurkacz Perfo-10 do 10 kartek, - zszywacz Trendy-35 do 25 kartek, - rozszywacz, - zszywki 26/6 atrakcyjne opakowanie na prezent do użytku w biurze i w domu 10 lat gwarancji wiecej\nDziurkacz Stempel H-30, wysoka jakość. wiecej\nWysokiej jakości dziurkacz ozdobny idealnie sprawdza się w przygotowaniu ozdób i kartek okolicznościowych. Ciekawe wzory gwiazdy, korony, tulipana czy kotka nadadzą wyjątkowy styl zdobionej powierzchni. Dziurkacz ozdobny, wzór gwiazdki, średnica 15 mm. Posiada osłonkę bezpieczeństwa, wygodny w... wiecej\nDziurkacz ozdobny z 4 wymiennymi wkładami sprawi, że przygotowane kartki okolicznościowe niepowtarzalnego stylu. Bez problemu wycina w papierze fantazyjne wzory w kształcie serca, żabki, kwiatka czy uśmiechniętej buźki. Czy wiesz że…? Nawlekając wycięte przez dziurkacz kształty na sznurek można... wiecej\nZestaw 2 dziurkaczy ozdobnych idealnie sprawdza się w przygotowaniu ozdób i kartek okolicznościowych. Ciekawe wzory misia i serduszka mogą zaskoczyć i nadać wyjątkowy efekt naszej pracy plastycznej. wiecej\nWysokiej jakości dziurkacz ozdobny idealnie sprawdza się w przygotowaniu ozdób i kartek okolicznościowych. Ciekawe wzory gwiazdy, korony, tulipana czy kotka nadadzą wyjątkowy styl zdobionej powierzchni. Dziurkacz ozdobny, wzór kwiatka, średnica 15 mm. Posiada osłonkę bezpieczeństwa, wygodny w... wiecej\nmini dziurkacz w atrakcyjnych kolorach ergonomiczna konstrukcja w całości wykonana z metalu z plastikowymi elementami wykończenia plastikowa listwa formatową: A4-S, A3-E, B5-S,B4-E,A5-S,A4-E, B6-S,B5-E,A5-E,888 pojemnik na ścinki z uchylną klapką dzięki której do opróżniania... wiecej


Greenpeace Polska - artykuły | Polska Times\nLegendarny statek Greenpeace'u Rainbow Warrior III nie zacumuje w gdańskim porcie. Dyspozytor Portu nie wydał zgody [OŚWIADCZENIE PORTU] 13\nZ okazji 15-lecia obecności Greenpeace w Polsce planowano by w piątek do gdańskiego portu wpłynął legendarny statek Rainbow Warrior III. Niestety, mimo dopełnienia wszystkich formalności przez organizację Główny Dyspozytor Portu Gdańsk nie udostępnił miejsca do zacumowania statku przy nabrzeżu. Otrzymaliśmy oficjalny komunikat Zarządu Morskiego Portu Gdańsk S.A w tej sprawie.\nstatek rainbow warrior III\nAktywiści Greenpeace spędzą noc na chłodni kominowej elektrowni Bełchatów. Domagają się od polityków odejścia od spalania węgla 40\nMiędzynarodowa grupa sześciorga aktywistów Greenpeace, która wspięła się 27 listopada na chłodnię kominową elektrowni Bełchatów, zdecydowała się spędzić na niej noc.\nProtesty w Puszczy Białowieskiej trwają. Trzy osoby w szpitalu (zdjęcia) 100\nSpór wokół wycinki w puszczy Białowieskiej zaostrza się. Ekolodzy nieustannie protestują. Pojawia się argument siły.\nKomentarz organizacji pozarządowych ClientEarth - Prawnicy dla Ziemi, Dzika Polska, Greenpeace Polska, Greenmind, OTOP-Birdlife, Pracownia na rzecz Wszystkich Istot, WWF Polska\nGreenpeace jest przeciwko powstaniu kopalni Złoczew 12\nAktywiści Greenpeace’u chcą zablokować wydanie decyzji środowiskowej dla kopalni Złoczew. Od tej decyzji zależy rozwój Złoczewa i okolic.\nWarszawa: W proteście przeciw wycince drzew rozsypali przed Sejmem... trociny\nV Kongres PiS. Akcja Greenpeace: Cała Puszcza parkiem narodowym (zdjęcia) 10\nDon’t cut Białowieża Forest. Greenpeace i Dzika Polska zakłócili wystąpienie Jana Szyszki w Brukseli 109\nGreenpeace Polska i Fundacja Dzika Polska, a także przedstawicielka lokalnej społeczności regionu puszczy nieoczekiwanie pojawili się na scenie przed wystąpieniem ministra Szyszki podczas brukselskiej konferencji „Looking #Beyondwood”. Aktywiści rozwinęli baner z napisem „Don’t cut Białowieża Forest” i zaapelowali o odstąpienie od planów zwiększenia wycinki w Puszczy Białowieskiej.\nTysiące ludzi przed domem Kaczyńskiego. Ataki bojówek na protestujących w Warszawie 21


Gabinet Kosmetyczny | leksykon dobroduszny\nPosted by admin On Sierpień 8, 2015 In Bez kategorii No comments\nZabiegi dla ciała ludzkiego jesteśmy w stanie realizować w domu oraz w kompetentnych salonach kosmetycznych. Dla amatorek pielęgnacji ciała ludzkiego rekomendujemy wizytę u specjalistów, gdzie możemy oddać się uciesze peeling bądź też masaży i maseczek pod okiem profesjonalnych ludzi. Kosmetyczka to dzisiaj adekwatnie nie wygoda, ale dla dużej grupy ludzi to w głównej mierze pospolita [&hellip\nPosted by admin On Sierpień 3, 2014 In uroda No comments\nDbanie o urodę stanowi obecnie prawie obowiązek. W związku z tym bardzo istotnym zadaniem jest wybranie z różnorodnej oferty właściwego gabinetu kosmetycznego. Jakie obrać priorytety przy takim wyborze? Po pierwsze warto udać się po radę znajomych. Obfitujące w informacje mogą być także różnorakie wyszukiwarki internetowe. Zanim wybierzemy się na wybrany przez nas zabieg, warto uzyskać [&hellip


Ja, Michał z Montaigne… [Józef Hen] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00692 010563 21049509 na godz. na dobę w sumie\nJa, Michał z Montaigne… - ebook/epub\nAutor: Józef Hen Liczba stron: 332\nISBN: 978-83-7747-090-9 Data wydania: 2009-07-01\nJózef Hen (ur. 1923) – powieściopisarz, publicysta, dramaturg i scenarzysta. Autor powieści i zbiorów opowiadań (m.in.: Kwiecień, 1961; Nikt nie wota, napisana w roku 1957, wydana w 1990; Oko Dajana, opublikowana we Francji w latach 1969-1972 pod pseudonimem Korab; Bokser i śmierć, 1975; Milczące między nami, 1985; Odejście Afrodyty, 1995; Niebo naszych ojców, 1997). Publikował także powieści historyczne (Crimen, 1975; Królewskie sny, 1989), książki wspomnieniowe (Nowolipie, 1991; Najpiękniejsze lata, 1996), biograficzne (Mój przyjaciel król. Opowieść o Stanisławie Auguście, 2003) oraz trzy tomy dzienników Nie boję się bezsennych nocy (1987, 1992, 2001). Józef Hen jest autorem scenariuszy do filmów, m.in. Krzyż Walecznych i Prawo i pięść, oraz seriali Zycie Kamila Kuranta i Królewskie sny. Jego utwory tłumaczono na osiemnaście języków. W 2008 roku Wydawnictwo W.A.B. wznowiło głośną biografię Tadeusza Boya-Żeleńskiego Błazen — wielki mąż, uznaną przez ZAIKS za najlepszą książkę 1998 roku. W 2008 roku ukazała się także najnowsza powieść - Pingpongista; w przygotowaniu wydanie francuskie. Autor pracuje nad książką Dziennik nowego wieku, która ukaże się w 2010 roku. Józef Hen Ja, Michał z Montaigne… Józef Hen Ja, Michał z Montaigne…Copyright © Józef Hen, 1978, 2009 Copyright © by Wydawnictwo WA.B., 2009 Wydanie V Warszawa 2009 Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.virtualo.eu\n1 Ci sprzedawcy śledzi…" Pani zamku w Montaigne szczęśliwie zległa: syna macie, panie Piotrze Eyquem, dziedzica włości i nazwiska! Pochylcie się nad małym, pomarszczonym ciałkiem i módlcie się, żeby wyżył. Poprzednio dwoje waszych dzieci – nie znamy ich płci – zmarło w niemowlęctwie, ten więc oto jest najstarszy, w nim cała nadzieja. Kim będziesz, synu? Pan Piotr marzy dla swojego pierworodnego – bo za takiego trzeba go uważać – o przyszłości, która wzmocniłaby wątłe szlachectwo domu Montaigne'ów. Żołnierka? Nie, nic nie wskazuje na to, aby ojciec chciał go pchać na tę drogę, najbardziej godną szlachcica. Odkąd panuje król Franciszek I, „ojciec literatury”, nie wstyd szlachcicowi być i uczonym humanistą. Nie zarobkować piórem, Boże broń, ale bawić się nim, zarabiać na sławę – proszę bardzo. Będziesz uczonym, synu, łacinnikiem na miarę Włochów (którzy przejmują pana ojca nabożną czcią), będziesz błyszczeć na Dworze, zostaniesz dyplomatą w służbie jego królewskiej mości, a na koniec, kto wie, może, może (czy nie za dużo? – przeraził się ojciec własnej zuchwałości) – kanclerzem! Jest 28 lutego 1533 roku, za pół godziny południe. Miasta północnej Francji wyniszcza zaraza, ale tu, w Gujennie, mamy na szczęście spokój – co prawda, raczej wyjątkowy. Zaraza i te okolice nawiedza, dokumenty świadczą, że parlament naszego starego miasta Bordeaux musi nieraz w ucieczce przed nią przenosić swoją siedzibę – do Bergerac, do Libourne czy Saint-Emilion. Należy się domyślać, że powietrze tej zimy jest łagodne, ciepłe powiewy unoszą się nad całą Europą, Tamiza i Bałtyk nie zamarzają od siedemdziesięciu lat, więc cóż dopiero u nas, na błogosławionym Południu. W Bordeaux otwarto właśnie College de Guyenne, do którego przedsiębiorczy (i bogaci) juraci miejscy sprowadzają młodych, ale już wybitnych wykładowców. Będzie to przełom w wykształceniu bordończyków, które dotychczas mocno kulało. Piotr Eyquem, dobrze w sprawy miasta wprowadzony, może o tym myśleć nie bez otuchy. W Paryżu w tym czasie rektorem uniwersytetu zostaje syn królewskiego medyka, Mikołaj Cop. Przemówienie otwierające wykłady miało za temat „Kazanie na Górze”, a napisał je dla pana rektora dwudziestoczteroletni zuchwalec Jan Kalwin. Wybucha awantura. Rektor ucieka do Bazylei, a Kalwin, w przebraniu robotnika, przedostaje się do Nerac – to już nasza Gaskonia – gdzie chroni się na dworze królowej Nawarry, Małgorzaty, opiekunki muz i zbuntowanych poetów, siostry Franciszka I. 1533 – jest to ten sam rok, w którym król sprowadza dla swojego młodszego syna, Henryka księcia Orleanu, narzeczoną z Włoch: czternastoletnia Katarzyna Medycejska przybywa do Marsylii wraz ze swoim stryjem-protektorem, papieżem Klemensem VII. Starszy brat Henryka umrze wkrótce w tajemniczych okolicznościach (Otruty? Może przez „Włoszkę”? – szemrzą na Dworze), mąż Katarzyny zostanie następcą tronu. Katarzyna przez dziewięć lat będzie bezpłodna, ale kiedy zacznie rodzić, to już co rok prorok. Zostanie matką królów: Franciszka II, Karola IX i Henryka III; nikt z nich nie zostawi potomka. W Anglii, którą w Bordeaux tradycyjnie się interesują, Henryk VIII unieważnia małżeństwo z Katarzyną Aragońską, a w maju poślubia wbrew papieżowi Annę Boleyn, we wrześniu 1533 roku urodzi im się dziecko, niestety dziewczynka, nazwą ją Elżbietą. Francja od roku zaczytuje się pierwszą księgą mistrza Alkofrybasa (dla wtajemniczonych Rabelais), na razie to tylko Pantagruel, uczeni humaniści gardzą tym głupstwem dobrym dla motłochu. Statyści, historycy, kandydaci na władców studiują Księcia Machiavellego wydanego właśnie, w pięć lat po śmierci autora. Zmiany na wschodzie Europy: w dalekim Księstwie Moskiewskim panowanie obejmuje młody Iwan, wkrótce zasłynie z despotyzmu, okrucieństwa i sukcesów politycznych. Za kilkanaście lat przyjmie tytuł cara, a Moskwa zostanie obwołana „trzecim Rzymem” (po Rzymie właściwym i Bizancjum). Nowina z drugiej półkuli: Pizarro kończy podbój królestwa Inków w Peru. Pikantna plotka z Ferrary, związanej z Francją wieloma węzłami, powtarzają ją sobie wszyscy zwolennicy reformy Kościoła, których w okolicy sporo: w pertraktacjach między papieżem Klemensem VII a księciem Alfonsem d'Este do rachunków zostało wliczone papieskie rozgrzeszenie. Wielcy ludzie Odrodzenia już nie żyją. Nie ma Leonarda, Rafaela, nie ma dworu Medyceuszów, od pięciu lat nie żyje Machiavelli. Z artystów tworzy jeszcze samotny geniusz Michał Anioł. Luter i Erazm żyją, ale czas ich jest już policzony. Gdzieś we Fromborku spędza ostatnie lata życia Kopernik. Wiele lat później, rekapitulując swoje doświadczenia, poskarży się pisarz Montaigne, że nie spotkał w swoim życiu ludzi na miarę olbrzymów. „Żyjemy w czasach, które wydają rzeczy wcale mierne” (II, 430) 1. Nie było to bynajmniej właściwe ludziom zrzędzenie na swoje czasy. Nazwiska wybitnych współczesnych, które pisarz przy okazji wylicza (Turnebus, Olivier, L'Hospital, marszałek Strozzi, Beze, Buchanan, La Noue), albo niewiele nam dziś mówią, albo są pozbawione blasku. Zaczyna się czas kompilatorów, stylizatorów, przyczynkarzy, erudytów, epistolografów, pamiętnikarzy i pamflecistów – kończy się epoka twórców i odkrywców. W życiu publicznym nie zabraknie awanturników, zuchwalców, intrygantów, malowniczych postaci, nawet bohaterów – wielkości nie będzie. To dopiero on sam, szlachcic z Montaigne, później Szekspir, a w życiu politycznym Henryk z Nawarry – wyrosną, jak tamci na przełomie stuleci, na olbrzymów ludzkości. Więc kim będziesz, synu? W jaki sposób uświetnisz nasz młody ród? W najbardziej nawet zuchwałych marzeniach nie mógłby się Piotr Eyquem domyślić, że sława tego chłopca przekroczy wszystko, co ojciec dlań w tej chwili zakreśla. Że za lat czterysta każdy fakt z jego życia będzie dyskutowany, każde słowo brane pod lupę, uczeni będą sobie skakać do oczu, rozpaczając zarazem, że brak listów, świadectw, śladów. Każdy będzie go sobie wyobrażał inaczej. Dla jednego odludek (bo zamknął się w wieży), dla innego człowiek niezwykle towarzyski (świadectwo Prób i Dziennika podróży); dla jednego wciąż jeszcze mieszczanin, dla innego wielki pan; dla jednych egocentryk, całkowicie zanurzony w sobie, dla innych (Fortunat Strowski) – działacz, mediator, polityk, stojący za kulisami każdej wielkiej sprawy we Francji. Egoista albo altruista, kobieciarz czy też trochę homoseksualista lub nawet „niedorozwinięty płciowo”, milczek czy gaduła, flegmatyk czy sangwinik, czaruś czy odpychający – nic nie jest pewne. Bo też wszystko to można w nim znaleźć. Każdy widzi go tak, jak mu jego własne skłonności dyktują. („Dla niedowiarka każde pismo trąci niedowiarstwem” – powie pan z Montaigne.) Jest rzeczą zdumiewającą, że gromadząc przez ostatnie stulecie fakty i świadectwa z taką pasją, czyniono to zarazem tak niedbale i beztrosko. Analityczny mózg profesora Rogera Trinqueta pomógł rozwikłać niektóre sprzeczności i doprowadzić na podstawie starych danych do pewnych ustaleń, które chyba już nie budzą wątpliwości. Na niego też najczęściej będziemy tu się powoływać. Nic nie jest pewne, nawet to, jak wymawiano w okolicy nazwisko „Montaigne”. Niektórzy sądzą, że tak jak „montagne”, przez „a” 2. Ale, powiada Trinquet, przyjęło się wymawiać przez „eń”, przystańmy więc na to, tym bardziej – i tu argument zaskakujący – że tak wymawiają monteniści cudzoziemscy. Tak więc zagraniczni wielbiciele pisarza coś sobie nareszcie wywalczyli. Dalej – imię. Michałem go nazwiemy – rzekł pan ojciec. Uczeni i wielbiciele w czterysta lat po tym prostym orzeczeniu drapią się w głowę. Dlaczego Michał? Dlaczego nie Ramon, Grimon, Piotr czy Tomasz, które to imiona w rodzie najczęściej się powtarzają? I znowu sypią się odpowiedzi, każda inna. Może ojciec chrzestny, który, zgodnie z często praktykowanym naówczas obyczajem, był człowiekiem z ludu, miał na imię Michał? Niechże i naszemu Michał będzie. Wytłumaczenie rozsądne. Ale oto pokazuje się, że pan zamku w Montaigne, ojciec chłopca, obchodzi urodziny 29 września, na św. Michała. Zgrabny argument! A przecież święty Michał jest patronem całej parafii, nazywa się ona Saint-Michel-de-Montaigne. Argument nie do odparcia! A czy wypada zapomnieć, że tam, w górze, Michał jest najbardziej rycerskim ze wszystkich aniołów, hetmanem zastępów niebieskich? Jest to imię, które jak żadne inne podkreśli rycerskie pochodzenie chłopca. Możliwe, iż szereg podobnych względów złożył się na decyzję ojca. Pani matko – mógł powiedzieć pan na zamku – wszystko przemawia za tym, żeby naszemu najstarszemu Michał było na imię. „Dawniej moi używali nazwiska Eyquem, które dziś jeszcze przysługuje domowi w Anglii” (II, 388). Pochodzenie tego nazwiska wywołało całkiem usprawiedliwioną lawinę komentarzy. Brzmi dziwnie, nie ma co. Bordeaux jest miastem portowym o bogatej historii, z wpływami galijskimi krzyżują się tu wpływy rzymskie, iberyjskie, angielskie (na które wskazuje sam pisarz) – nic dziwnego, że obco brzmiące nazwisko pobudzało fantazję błądzących w ciemnościach wyznawców. Przypisywano ojcu pisarza pochodzenie to flamandzkie, to angielskie, to znów portugalskie. W 1938 roku jakiś szperacz natknął się w aktach na Ramona Eyquema, bławatni-ka w Bordeaux, pochodzenia żydowskiego, który przybył z Hiszpanii lub Portugalii. Tak bardzo Francuzom się wydawało, że nazwisko Eyquem, Ay-quem czy też Iquem brzmi nie po francusku! Okazało się jednak, że w XIII i XIV stuleciu było ono tu wcale częste. Ród co prawda mieszczański, ale niewątpliwie tutejszy. Alexandre Nicolai, autor książki Montaigne intime (Paryż 1941), znalazł w archiwach średniowiecznych ślady prawie trzystu Eyquemów. W 1358 roku rejestry bordoskie notują jurata Pey Eyquema z przydomkiem „de la Rosella”, co oznacza tę samą handlową ulicę, na której zamieszkał sto lat później pradziad Michała. Ów gaskoński Pey, po naszemu Piotr, ożenił się z panną La Tosta, a więc ze szlachcianką, musiał więc też być odpowiednio zamożny – nie od niego jednak pochodzą panowie z Montaigne. Ale co oznacza samo nazwisko? Czy tylko przypadkowy zestaw dźwięków? Otóż pierwotnie było to imię – stwierdzają zgodnie wszyscy komentatorzy, różnią się jednak w tym, jakie. Po łacinie brzmiało prawie na pewno Akelmus: w dokumencie z XI wieku odnotowany jest Akelmus z Blancaforti, a nasi Eyquemowie pochodzą z Blanquefort (10 kilometrów od Bordeaux). Są jednak tacy, którzy twierdzą, że „Eyquem” to stara ga-skońska wymowa biblijnego imienia „Joachim”, co brzmi prawdopodobnie. Pozostałych wersji, często fantastycznych, nie przytaczam. Bordeaux w herbie ma lilie i półksiężyc, złotego leoparda i zamek nad falami morskimi. Gdyby miało jeszcze kiść winogron, byłby to w skrócie zestaw najważniejszych cech tego miasta. Port założyli jeszcze Rzymianie, oni też nadali miastu nazwę – Burdigala. Była to stolica wspominanej przez Cezara Akwitanii. W okresie późnego średniowiecza Francuzi i Anglicy wydzierali sobie port – częściej korzystali z niego Anglicy. W 1295 roku wybuchła wojna bez wypowiedzenia, marynarze z Bordeaux pobili się z marynarzami z Normandii. „Kiedy po pięciu latach, w 1299, podpisywano pokój z Anglią, nastąpiło to, co często bywa w historii: znikł z oczu pierwotny przedmiot zatargu. Sprawę […] załatwił układ z Edwardem I, który pojął za żonę ks. Małgorzatę francuską” 3. Na tym, rzecz prosta, nie mogło się skończyć. W 1327 roku Karol Piękny „skorzystał z bezładu u Anglików, aby zająć Gujennę”. Anglia miała jednak zbyt wiele interesów w Bordeaux. Jeszcze w XV wieku przechodzi ono z rąk do rąk, przy czym wielkie kupieckie firmy (w tym także pewna gałąź Eyquemów) niekoniecznie są po stronie Francji. Montaigne wyrazi się gdzieś o armii admirała Talbota „nasze wojska”. Będzie prekursorem wielu spraw i prądów, ale na pewno jednym z pierwszych we Francji anglofilów. W Bordeaux, na znanej nam już ulicy La Rousselle, mieszkał na początku XV wieku i robił świetne interesy Ramon sieur de Gaujac. Zdaje się, że był bezdzietny i chyba dlatego swoje niezaspokojone uczucia ojcowskie przelał na siostrzeńca. Jak miała na imię siostra pana Gaujaca – nie wiadomo, podobnie jak nie znamy imienia jej męża. Tyle wiemy, że był to Eyquem (czy też Ayquem), i to z Blanquefort. W tym to Blanquefort siostra pana Gaujaca (pani Eyquem z męża) urodziła syna w roku 1402 (tę datę znamy z Prób)i ochrzciła go Ramonem (Rajmundem) niewątpliwie po to, by sprawić przyjemność bratu. Ojciec małego Ramona zmarł wcześnie, a że i on miał brata w Bordeaux, toteż nic dziwnego, że chłopiec wkrótce się tam znalazł. Po Blanquefort ulica La Rousselle, przesycona zapachem solonej ryby, dudniąca furgonami beczek, ulica kupców i tragarzy – pewnie oczarowała chłopca. Musiał ten pierwszy znany nam z imienia protoplasta Montaigne'ów mieć głowę do interesów, bo wiele przemawia za tym, że wuj mu w tym względzie ufał. Sądzono dawniej (Strowski), że Gaujac i jego siostrzeniec Eyquem byli armatorami, ale dziś przeważa przekonanie (Trinquet), że to nie jest zbyt ścisłe. Prowadzili przedsiębiorstwo handlowe, które najmowało statki – bretońskie lub normandzkie – ładowało je soloną rybą, beczkami wina i workami urzetu, miejscowego barwnika roślinnego, i wysyłało do znanych ówczesnemu światu portów. Wuj Gaujac pomnażał majątek, zakupywał łąki i winnice. Siostrzeniec Eyquem miał lat blisko czterdzieści osiem, kiedy zdecydował się wreszcie na żeniaczkę – ale za to bogatą: panna Isabeau de Ferraignes była podobno najposażniejszą partią w mieście. W 1462 roku zmarł Ramon de Gaujac, zostawiając cały majątek Ramonowi Eyquemowi, wówczas już sześćdziesięcioletniemu. Fortuna rodu Eyquemów zaczęła się zatem od spadku po bogatym wuju i od lukratywnej żeniaczki. Ramon na pewno myśli o awansie szlacheckim dla swoich potomków, kiedy w siedemdziesiątym piątym roku życia zaczyna się rozglądać za posiadłością ziemską. Warunki dla takiego awansu wytworzono sprzyjające. Po przejęciu Gujenny od Anglików król Karol V nie darmo nazywany Mądrym, „przede wszystkim ułatwił uzyskanie szlachectwa, bowiem szlachta musi przecież rekrutować się z gminu, tak jak wojsko z ludności cywilnej” (Bainville). Sposobność wejścia w świat ziemiański nadarzyła się staremu kupcowi dość nieoczekiwanie. Niedaleko Libourne, w baronii Montravel, w okolicy łagodnie pofałdowanej, prawie równinnej, znajdował się w pobliżu rzeki Dordogne dwór szlachecki Montaigne. O prawa do baronii wadzili się panowie z Bergerac z hrabiami de Perigord. Od roku 1344 baronia stała się lennem arcybiskupstwa Bordeaux. Odtąd kolejny książę Kościoła (czyż trzeba dodawać, że był to nieodmiennie przedstawiciel możnego rodu gaskońskiego?) przyjmował hołd od właściciela Montaigne, do niego trzeba było zwracać się o zgodę na wszelkie remonty i przebudowy, raz do roku składało mu się daninę w postaci jednej pary rękawiczek. Zdarzyło się, że ostatni właściciel majętności, pan Guillaume Duboys, zapragnął ją sprzedać, mając na oku jakąś korzystną lokatę kapitału. Zobowiązał się nabyć majątek pan Tomasz Pons z Clermont po targach, które trwały trzy lata. W Bordeaux nie da się ukryć żadnego interesu; kiedy oznaczonego dnia Tomasz Pons nie stawił się z gotówką, stary Ramon Eyquem zrozumiał, że nadszedł czas decyzji: teraz albo nigdy! Powiedział „kupuję” i rzucił na stół sakiewki z 900 frankami. Dzięki temu jednemu gestowi „najmędrszy z Francuzów” nazywa się panem Montaigne. Niejaki Tomasz Pons przeszedł zaś do historii tylko dlatego, że w ostatniej chwili zabrakło mu pieniędzy – gdyby je miał i kupił Montaigne, nikt nigdy by się nim nie zajmował. Annały przekazują prostą i patetyczną zarazem scenę przejęcia majętności w posiadanie. Obaj kontrahenci (z których jeden był już starcem) odbyli wcale niemałą i niełatwą o tej porze podróż z Bordeaux do Montaigne. Zastali poddanych pana Duboys na miejscu. Weszli razem do domu, pan Duboys przedstawił zgromadzonym sługom nowego właściciela i wyszedł. Stary Ramon Eyquem zamknął za nim drzwi na zasuwkę, po czym „usiadł przy stole i został obsłużony”. Dzierżawcy i pracownicy podchodzili kolejno i, z dłonią na Ewangelii, obiecywali lojalność i oddanie. Tak Ramon Eyquem został panem na Montaigne. Było to 30 listopada 1477 roku. W pół roku później Ramon Eyquem już nie żył. Zostali po nim dwaj synowie: Grimon i Pey. Grimon zatrzyma na sobie naszą uwagę, on bowiem zapewni rodowi kontynuację. W przeciwieństwie do Ramona, Grimon nie zawraca sobie głowy ambicjami szlacheckimi. Pasjonuje go kupiectwo, wyżywa się w rozszerzaniu zasięgu swoich interesów. Stary dwór w Montaigne rzadko go widuje, Grimon woli kamienice na ulicy La Rousselle, w których pod numerami 23 i 25 będą mieszkali jego syn i znakomity wnuk. Wdowa po starym Ramonie wychodzi ponownie za mąż za pana Jeana d'Anglades, ród to patrycjuszowski, a także - nomen omen– proangielski. W roku 1488 umiera Pey i pani d'Anglades (jak świadczą rejestry) zgłasza pretensję do części dziedzictwa po młodszym synu. Grimon, znany zresztą z solidności, spłaca matkę. Ten „kupiec z parafii św. Michała”, jak nazywają go akta, prowadząc teraz samodzielnie firmę, nadal prosperuje, wciąż dokupuje nowe kamienice i posiadłości. W dwa lata po śmierci brata-wspólnika zamożny czterdziestolatek postanawia się ożenić. Niejeden dom szlachecki oddałby mu swoją córkę, zwłaszcza gdyby Grimon zobowiązał się rzucić handel i osiąść w Montaigne. Ale Grimona to nie bawi – życie wiejskie wydaje mu się mało pasjonujące – jego wybranką zostaje mieszczańska córka Jeanne du Four. Urodziła mu pięciu czy sześciu chłopców i trzy dziewczynki. Grimon był czynnym społecznikiem i cieszył się popularnością wśród patrycjatu miejskiego. Jeszcze jako kawaler zostaje juratem miejskim, w roku 1503 prewotem, czyli tym, który czuwa nad wymiarem sprawiedliwości. W roku 1510 jego uczciwość zostaje przez parlament nagrodzona niezwykłym tytułem, którego znaczenia dzisiaj nie jesteśmy już w stanie ocenić: zostaje strażnikiem pieprzu króla Portugalii. Domyślamy się, jakiego to skarbu pilnował! To tak, jakby mu dziś powierzono klucze do magazynu materiałów rozszczepialnych. Wszystko to wyszperał w aktach miejskich uczony z Bordeaux i patriota tego miasta Theophile Malvezin. Dostęp do szlachectwa był w Gaskonii ułatwiony, nie znaczy to jednak, że automatyczny. Nabycie majątku ziemskiego, a nawet nazwiska z nim związanego, nie zapewniało jeszcze uszlachcenia. W pewnych okresach zajmowanie się handlem uniemożliwiało bowiem przejście do wyższego stanu (podobnie było w Polsce). Dlatego błędne jest mniemanie całych pokoleń biografów – poucza nas profesor Roger Trinquet – że już stary Ramon Eyquem zdążył wpisać się w rejestr szlachecki. Jeszcze jego syna Grimona akta długo nazywają tylko „czcigodnym”. Jednakże w roku 1509, kiedy prawdopodobnie wycofał się już z interesów i przeniósł do Montaigne, słowo „czcigodny” zostaje w akcie przekreślone i czyjaś ręka wpisuje „szlachetny”. Coraz częściej dodaje też Grimon do swojego nazwiska określenie „seigneur de Montaigne”. Trinquet przypisuje obrotnemu Grimonowi świadomość wielkiego stratega; wszystko, co czynił, to z myślą o przyszłej świetności rodu: najpierw długo zbijał krocie, gromadził stanowiska municypalne, dając zarazem dzieciom odpowiednie wykształcenie, potem w porę wycofał się z interesów do majątku ziemskiego, ażeby „nie umrzeć za kontuarem”. Córki wydał za mąż za członków parlamentu Miejskiego, żeby ułatwić późniejszym Eyquemom dostęp do tej instytucji. Tak to wygląda z dystansu, ale nie ma żadnej pewności, że tak było naprawdę. Kiedy Grimon Eyquem zmarł (w 1519 roku), zostały po nim domy i składnice, lasy, łąki i pola uprawne, winnice i nieużytki. Żaden z licznych synów nie zasiadł już „za kontuarem”: najstarszy, trzeci i czwarty zostali od razu zaliczeni w rejestr szlachecki; pominięto tylko drugiego z kolei, a to dlatego, że gdy ojciec umierał, ów młodzieniec studiował prawo. „Co do pana Montaigne'a – napisze z żółcią pod koniec XVI wieku Scaliger młodszy (Józef) – to jego ojciec był sprzedawcą śledzi”. Nieprawda – nie ojciec, tylko dziadek! A ojciec? Był najstarszym z synów Grimona i pierwszym z rodu, który urodził się w Montaigne, w roku 1495, na św. Michała, jak już podawaliśmy. Piotrem go ochrzczono. Jego brat Tomasz, ów prawnik, pan na Saint-Michel, zmarł młodo. Następny syn Grimona miał znowu Piotr na imię, nazwiemy go Piotrem młodszym, był uczonym prawnikiem i duchownym, odegra pewną rolę w życiu Michała. Wreszcie jest mały Ramon – Rajmund (późniejszy pan de Bussaguet), ten w chwili śmierci Grimona, swego ojca, ma lat sześć. Dr Payen, zasłużony badacz dziewiętnastowieczny, odnalazł wiersz łaciński skomponowany za młodu przez Piotra Eyquema starszego. Na tej podstawie przez długie lata uważano – wbrew wyraźnemu świadectwu Montaigne'a – że ojciec pisarza był człowiekiem niepozbawionym kultury literackiej czy nawet zdolności poetyckich. Ostatnio pogląd na to się zmienił: było to, mówi Trinquet, nie więcej niż ćwiczenie, podyktowane czy może tylko poprawione przez nauczyciela-poetę. Piotr pisał je, mając lat siedemnaście. To on pierwszy i jedyny z rodu odda się żołnierce – niewątpliwie jeszcze za życia swego ojca. Opinia uczonych, jak prawie we wszystkim, tak i w tej sprawie, jest podzielona: jedni twierdzą, że Piotr starszy stał się rycerzem na życzenie Grimona, drudzy – że szedł za swoimi upodobaniami. W każdym razie gdzieś około roku 1515 znalazł się we Włoszech, gdzie wojował kilkanaście lat z krótkimi przerwami. Przywiózł stamtąd znajomość nie tylko włoskiego, ale i hiszpańskiego. Montaigne będzie czytał, mówił, nawet i pisał po włosku, a skrupulatni naukowcy będą się zastanawiać, skąd znał ten język, skoro nie ma śladu, żeby miał preceptora. „Jak na mężczyznę średniego wzrostu – wspomina ojca Montaigne – był to człek niezwykle krzepki, o prostej i dobrze ukształtowanej postawie; twarzy przyjemnej, śniadawej; wyborny i zręczny we wszystkich szlachetnych ćwiczeniach. Widziałem jeszcze trzciny napełnione ołowiem, którymi, jak powiadano, ćwiczył siłę ramion […] Takoż buty z ołowianą podeszwą, aby sobie dodać lekkości w bieganiu i skakaniu” (II, 19). Piotr starszy wiedział, co to jest racjonalny trening. Szczególnie zręczny był w skokach, a dłonie miał tak silne, że „obchodził stół dokoła na wielkim palcu u ręki”. Dwaj miłośnicy pisarza ćwiczyli tę sztukę długo, żeby wreszcie zademonstrować ją na zamkniętym zebraniu Towarzystwa Przyjaciół Montaigne'a, trzeba bowiem było udowodnić, że pisarz nie blagował; nie wiadomo, czy im się udało 4. Opowiadając o tym, że dawniej moralność była surowsza, Michał pisze z dumą i nie bez pewnej zazdrości, że ojciec umiał sobie radzić z kobietami, które pozwalały mu na „osobliwe poufałości”. A jednak „przysięgał święcie, iż zachował dziewictwo do chwili małżeństwa, mimo iż przebył długi szereg wojen z tamtej strony gór…” Piotr Eyquem ożenił się, mając lat aż trzydzieści trzy – czy trzeba dodawać, że zdania komentatorów na temat owego dziewictwa są podzielone? Można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że ten krzepki żołnierz nie powiedział synowi prawdy, a raczej, że mu powiedział budującą nieprawdę… Miał Piotr prowadzić skrupulatny diariusz swojego życia żołnierskiego – szkoda, że zaginął. Nawet jeśli zawierał tylko suche fakty, byłby niesłychanie ciekawym dokumentem. Kampania włoska toczyła się ze zmiennym szczęściem i udział Piotra w jej meandrach, o których niewiele wiemy, wytłumaczyłby może pewne niejasności. Nie wiemy, w jakich bitwach brał udział. Jak zareagował na klęskę pod Pawią w 1525 roku i niewolę króla Franciszka I… Sądzi się, że służył pod rozkazami rozlicznych panów de Foix, stąd przyjaźń Montaigne'ów z tym starym i potężnym rodem gaskońskim. Wiadomo, że opuścił pośpiesznie Włochy na wieść o śmierci Grimona Eyquema w 1519 roku. Niewtajemniczony przez ojca w zawiłości handlowe, młody rycerz nie umiał bronić swoich interesów; przy podziale majątku został podobno orżnięty, wraz ze swoim rodzeństwem, przez wujków i ciocie, o czym świadczy jego suplika do papieża. Ale w sumie żołnierka opłaciła się. Składa hołd wasalny swojemu seniorowi, którym jest arcybiskup Jean de Foix, i odtąd przy jego nazwisku też pojawia się określenie „szlachetny”. Dzieci jego rodzą się już w tym właśnie stanie. Załatwiwszy sprawy w Montaigne, Piotr wraca do Włoch, do wojaczki. Przełożeni musieli cenić dzielnego i silnego rycerza, który jeszcze w późnym wieku potrafił wskoczyć w futrze na konia. Zdaje się, że Włochy zaprószyły mu głowę. Uczeni humaniści imponowali nieborakowi i onieśmielali go. Był wobec nich naiwnie ufny, zupełnie bezkrytyczny. Zetknięcie z erudytami miało być dla niego, według niektórych badaczy, prawdziwym wstrząsem duchowym. Przypisywano mu „miłość do literatury, kult dla tych, którzy ją uprawiają, pęd do nauki” (Paul Bonnefon). Bolał nad własną nieuczonością i brakiem biegłości w łacinie. Obserwował włoskie wzory edukacyjne i już wówczas – zdaniem pewnych komentatorów – postanowił sobie, że jeśli w przyszłości będzie miał syna, wychowa go podług najświatlejszych metod. Zdaje się, że czuł jednak potem lata wojaczki mocno w kościach. Możliwe też, że – nikomu się z tego nie zwierzając – wrócił z wojny z nienawiścią do zabijania. Nie znamy jego snów, nie znamy urazów ani lęków. Najwyraźniej odrobił wojaczkę nie tylko dla dobra rodu, ale i za cały ród, za wszystkich przyszłych synów. Napatrzył się, nacierpiał, wszy karmił, ale o tych cieniach żołnierskiego rzemiosła nigdy synowi, pogrążonemu w lekturze Cezara, a potem Plutarcha, wolał nie opowiadać. Jesienią 1528 roku, wracając z długotrwałego wojowania, zatrzymał się Piotr starszy, rycerz gaskoński, w Tuluzie. Studiował tam prawo na uniwersytecie ten drugi Piotr, młodszy o dwanaście lat od brata. W dzielnicy uniwersyteckiej, blisko klasztoru jakobitów, mieszkała zamożna rodzina kupiecka Lopezów. Z młodziutką i chyba urodziwą Antoniną Lopez swatano spragnionego małżeństwa wojaka. Kontrakt ślubny spisano 12 listopada 1528 roku. Według jednych miała panna wnieść siedem tysięcy liwrów tureńskich posagu, według innych – tylko cztery. Nie było i to mało, ale mniej – twierdzą znawcy – niż taki Piotr Eyquem mógł dostać. Nie na pieniądzach mu jednak najbardziej zależało, tylko na pannie, a rodzina jej była ustosunkowana. „Ożenił się w dobrze późnym wieku […] w czasie powrotnej drogi z Italii”. Ślub odbył się 15 stycznia 1529 roku. Montaigne podaje rok 1528, ale to według dawnego stylu, w którym stary rok trwał we Francji do końca marca. 1 Cytaty z Próbw tłumaczeniu Tadeusza Żeleńskiego-Boya, według wydania PIW z roku 1957 (liczba rzymska oznacza księgę, liczba arabska stronicę); cytaty z innych pism Montaigne'a w tłumaczeniu moim (J.H.). 2 Roger Trinquet, La Jeunesse de Montaigne, Paryż 1972. 3 Jacques Bainville, Dzieje Francji, przeł. Tadeusz Stryjeński, Warszawa 1946. 4 Trinquet, La Jeunesse de Montaigne. 2 Z matki obcej. Lopez czy też Louppes – to brzmi obco, z iberyjska, co zresztą w ówczesnym Bordeaux nikogo nie dziwiło. Ale zaczęło intrygować biografów drugiej połowy XIX wieku. Lopezowie, o których mowa, uchodzili za rodzinę aragońską i było po temu poważne świadectwo: radca Pierre de Rasteguy de Lancre (ten sam, który zaatakuje pisma Montaigne'a za to, że zaprzeczają istnieniu czarownic, zarazem powinowaty pisarza) napisał, że jego matka była „Hiszpanką z domu Lopezów”. A on powinien był wiedzieć! Bywa jednak, że współcześni mniej wiedzą niż potomność. To profesor Theophile Malvezin w swojej Historii Żydów w Bordeauxwysunie w roku 1875 tezę, że Lopezowie należeli do tych marranów (czyli nawróconych na chrześcijaństwo Żydów), których wypędzono z Hiszpanii lub Portugalii około roku 1492. Zwykle ostrożny Paul Bonnefon nie miał cienia wątpliwości, że była to rodzina pochodzenia żydowskiego, po nim powtarzali to już wszyscy kolejni biografowie. „Najbardziej francuski z naszych pisarzy” rodził się „z matki obcej”. A skoro tak, to czegóż nie dopatrzono się w tym żydowskim pochodzeniu pisarza! Przypisywano temu dosłownie wszystko – i dobre, i złe. A więc jego gorący temperament, ruchliwość umysłową, zamiłowanie do podróży (wieczny tułacz!), skłonność do refleksji i analizy psychologicznej (przypominającą Bergsona i Prousta, zwraca uwagę profesor Pierre Moreau). Wszystko miało brać się z tej krwi (żydowskiej). Bonnefon tłumaczy nią „tolerancyjność Montaigne'a, tajemnicę jego elastycznej natury […] umiejętności ukrywania swych właściwych przekonań pod ostrożną terminologią […] łatwość asymilacji”. Pewien lekarz poświęcił swą pracę doktorską wykazaniu, że Montaigne po matce Żydówce wziął skłonność do neurastenii, chorobliwą próżność, nadmiar ambicji i raz jeszcze tułaczą skłonność do wielkich podróży. Inny przypisuje żydowskiemu pochodzeniu chorobę nerek pisarza, na którą, jak wiadomo, zmarł jego ojciec, Gaskończyk, i cierpiał często normandzki marszałek de Matignon. Międzywojenny nacjonalista widzi w nim typowo semickiego ironistę i kosmopolitę bez ojczyzny, pozbawionego poczucia więzi narodowej. Albert Thibaudet, na odwrót, najcenniejsze cechy umysłu pisarza przypisuje tej krwi żydowskiej, podczas gdy Strowski, mimo iż krytykuje rasowe podejście do zagadnienia, wysuwa jednak przypuszczenie, że to u swoich żydowskich krewnych Montaigne nauczył się mówić, iż uważa się za obywatela świata. Czytelnika polskiego nie powinno to specjalnie martwić, traf bowiem chciał, że kiedy Montaigne wyznaje, iż mógłby „przycisnąć do piersi z równą miłością co Francuza” przedstawiciela innej narodowości, wybiera sobie właśnie – Polaka. A ponieważ kolebką rodu Lopezów było Calatayud, Strowski przypomina, że miejscowość miała przeszłość mauretańską, i próbuje odnaleźć w umysłowości autora Prób wpływy islamu. Zdumiewa łatwość i lekkomyślność, z jaką wyciąga się te wszystkie wnioski. Nic własnego człowiek mieć nie może – wszystko odziedziczone, przejęte z krwią ojca, z mlekiem matki! Kiedy nie można jakiejś cechy przypisać pochodzeniu matki, to przywołuje się na pomoc kupieckie pochodzenie linii ojcowskiej. Dziadek Grimon wolał robić interesy, zamiast zadbać o klejnot szlachecki, więc to po nim Montaigne musiał odziedziczyć „niechęć do zaangażowania się politycznego”. Ojciec był osobnikiem czynnym, organizacją optymistyczną, trochę płytką, a syn refleksyjny i często „nic mu się nie chciało”, więc komentatorzy poczuli się zaniepokojeni o wiele bardziej, niż gdyby się okazało, że ojciec był blondynem, a syn Mulatem. Na szczęście – relacjonuje profesor Trinquet z tłumioną ironią – doktor de Fleury uspokoił opinię publiczną stwierdzeniem, że psychologia zna od dawna „kontrastowe dziedziczenie”: po osobniku skłonnym do podniecenia następuje ktoś o skłonnościach depresyjnych i odwrotnie. Można zapytać, czemu tych wszystkich cech – dobrych, lepszych, wspaniałych i zupełnie złych – nie posiadali całkiem przeciętni bracia Montaigne'a, z tej samej przecież mieszanki ulepieni? Czemu najmłodszy brat pisarza był bezmyślnym leniem, awanturnikiem, stronił od ksiąg – po kim te właśnie cechy odziedziczył? Można też przypomnieć, że temperament miał Montaigne raczej gaskoński, chorobę zaś wziął po ojcu. Ze odbył tylko jedną długą podróż, lata całe nie ruszał się z Montaigne i właściwie nigdy, jak sam mówił, nie stracił z oczu kurka na swoim dachu. Ze znalazł się krytyk (Thibaudet), który, obok „ruchliwości umysłowej żydowskiej”, dostrzegł w Montaigne'u „ducha atlantyckiego”, czyli dziedzictwo anglosaskie. W roku 1713 Steele w czasopiśmie „Guardian” tak opisuje idealnego dżentelmena: „jest on wyposażony w taką godność i wzniosłość, na jaką stać człowieka. Do tego bym dołączył umysł jasny, wolny od uprzedzeń, wiedzę rozległą. […] Człowiek obstający przy swoim, wolny od nieumiarkowanych namiętności, człowiek pełen czułości, współczucia i życzliwości” 1. Maria Ossowska w dalszym ciągu tak referuje poglądy Steele'a na to, co winno cechować dżentelmena: „ma to być człowiek skromny, ale nie uniżony, szczery, ale nie posuwający się do impertynencji, usłużny, ale nie służalczy, pogodny i w dobrym humorze”. I jeszcze: „Swobodne rozporządzanie wolnym czasem stanowi jeden ze stałych komponentów dżentelmena na równi z unikaniem piętna zawodowości”. Montaigne był takim bez wątpienia! A nawet, wziąwszy pod uwagę daty i późniejszą niezwykłą popularność pisarza w Anglii, prekursorem i wychowawcą tego typu, jeszcze na Wyspach Brytyjskich nierozwiniętego. Mamy więc i Anglika, jeśli komuś na tym zależy. I z większym prawdopodobieństwem: „Zachowują się w moim domu ślady dawnego naszego krewieństwa” (z Anglikami) (II, 325). To prawda, że stronnicy „matki Żydówki” dysponują niebłahymi argumentami. W roku 1507 zredagowano w Hiszpanii „zieloną księgę” - Libro verde de Aragon – tamtejszą Księgę Chamów,złośliwy opis rodzin świeżo nawróconych na chrześcijaństwo. Jest w niej mowa o Lopezach z Villanova pochodzących od Meira Passagona z Calatayud, który z kolei pochodził od Mojżesza Passagona. Ponieważ stryj Antoniny Eyquem pisał się „Lopez z Villeneuve”, mogło nie być wątpliwości, że trop jest właściwy. W roku 1937 profesor amerykański Cecil Roth ułożył całe drzewo genealogiczne: od Mojżesza (Passagona) do Michała (Montaigne'a). Jednakże, całkiem jak w Biblii, chronologia była miejscami nieprawdopodobna – Sara rodziła dziecko w osiemdziesiątym roku życia, Rebeka wychodziła za mąż, mając lat trzy – ojciec Antoniny, osiedlając się samodzielnie w Tuluzie, miałby dwa lata, co nawet jak na cudowne żydowskie dziecko trąci przesadą. Roger Trinquet zwraca uwagę, że hiszpańskie „zielone księgi” były drukiem już w zamierzeniu oszczerczym – podobnie zresztą jak polska Księga Chamów; właśnie z powodu tego zniesławiającego charakteru król Filip IV nakazał w roku 1623 ich zniszczenie. „Jest rzeczą znamienną – dodaje Trinquet – że w stuleciu (XVI), któremu nieobcy był antysemityzm, nikt nie rzucał insynuacji w sprawie pochodzenia matki Montaigne'a”. Brantome i Józef Scaliger drwili z kupieckiej przeszłości Montaigne'a („ci sprzedawcy śledzi”), ale nie z żydowskiej! Ani Próby, ani Dziennik podróży nie dają w sprawie pochodzenia autora żadnych wskazówek, a w każdym razie żadnych dowodów. Nie twierdzę, zastrzega się ostrożnie profesor Trinquet, że Lopezowie byli od pokoleń rodem chrześcijańskim, ale też nie ma dowodów na to, by byli ochrzczeni dopiero od niedawna. Ta sprawa, tak pasjonująca montenistów, „pozostaje otwarta” – według słów profesora. Ale – ponieważ Pedro Lopez, ten tuluzański, ożenił się z rodowitą Francuzką, panną Honoratą Dupuy – to nawet gdyby sam był stuprocentowym Semitą (co nie jest pewne) – Michał Montaigne i tak miałby tylko 25 procent semickości w sobie, nie podlegałby prześladowaniom wydziału do spraw rasy Generalnej Guberni i nie musiałby się ukrywać. Ale co wiadomo na pewno? Wiadomo, że w końcu XV stulecia mieszkał w Saragossie kupiec Antonio Lopez, rodem z Calatayud, bez przydomka „de Villanova”. Czy pochodził z rodu od pokoleń chrześcijańskiego, czy od Lopezów niedawno nawróconych – nie sposób rozstrzygnąć. W każdym razie był to dziadek późniejszej Antoniny Eyquem, matki pisarza. Jest rzeczą pewną, że ów Antonio miał brata Juana, który przeniósł się do Tuluzy i zmarł tu w roku 1498 jako gorący katolik. I że miał mnóstwo sióstr, z których o jednej będzie jeszcze mowa. Antonio z Saragossy spłodził dwóch synów – starszy z nich, także Antonio, przeniósł się do Bordeaux, młodszy zaś, Pedro, do Tuluzy, zapewne ściągnięty przez stryja Juana, w roku 1492.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ja__Michal_z_Montaigne...-ebookRO/p02014436i020" target="_blank" title="Ja, Michał z Montaigne… [Józef Hen] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ja, Michał z Montaigne… [Józef Hen] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Skuteczniejsza pomoc dzieciom - TarnowskieInfo.pl\nSkuteczniejsza pomoc dzieciom\nStowarzyszenie Ich Lepsze Jutro uruchomiło w Tarnowie Centrum Integracji Sensorycznej. Dla dzieci objętych programem Wczesnego Wspomagania Rozwoju wszystkie zajęcia w Centrum są bezpłatne. Placówka mieści się przy ul. Kochanowskiego 30.\nW skład Centrum wchodzą trzy gabinety integracji sensorycznej, gabinet fizjoterapii, logopedyczny i psychologiczno-pedagogiczny. Wszyscy specjaliści posiadają odpowiednie kwalifikacje i certyfikaty, a gabinety są wyposażone w najnowocześniejszy atestowany sprzęt. Program terapii jest ustalany indywidualnie dla każdego dziecka. - Terapia jest prowadzona „jeden na jeden”, czyli terapeuta pracuje z jednym dzieckiem podczas zajęć. Jest to najlepsze i sprawdzone przez nas rozwiązanie – mówi Krzysztof Drwal, prezes Stowarzyszenia Ich Lepsze Jutro.


EURO 2020 - Blog ETOTO\n8 lipca 2021 EURO 2020\nZa nami dwa, wyjątkowo emocjonujące mecze fazy półfinałowej Euro 2020/2021 i wiemy już, kto zawalczy w finałowej potyczce 11 lipca na stadionie Wembley. Mecz Włochy - Hiszpania Podczas wtorkowego spotkania zmierzyły się ze sobą drużyny Włoch i Hiszpanii. La Furja Roja postawiła drużynie Roberto Manciniego dość niespodziewani\nZnamy już wszystkie rozstrzygnięcia 1/8 finału Euro 2020/2021. Kibice przyznają, że większość spotkań zakończyła się niespodziewanymi wynikami, co z pewnością doda pikanterii rozgrywkom w fazie ćwierćfinałowej. Czas na krótkie podsumowanie meczów tej fazy i wskazanie, kto pożegnał się z turniejem, a kto awansował dalej. W\nGole samobójcze na Euro 2020/2021 – rekordowe mistrzostwa!\nOkazuje się, że Euro 2020/2021 jest rekordowe pod względem… goli samobójczych. Niestety autorem jednej z takich bramek był podczas meczu ze Słowacją Wojciech Szczęsny, choć to niejedyny bramkarz w tym zestawieniu. Kto jeszcze dołączył do tej niechlubnej grupy podczas bieżącego turnieju? Dziewięć bramek samobójczych, czyli rek\nŚwięto piłki nożnej. Właśnie tymi słowami Mateusza Borka można podsumować mecze fazy 1/8 finału Euro 2020, które dobiegły końca. Wyjątkowy poziom emocji od pierwszych do ostatnich minut, zwroty akcji, a także niespodziewane rozstrzygnięcia? Dokładnie tak wyglądały spotkania Chorwacja - Hiszpania oraz Francja - Szwajcaria. Wal


PIJANI WTARGNĘLI DO DOMU SĄSIADA - Ostróda News\nNews, 112 2016-04-262016-04-26 Redakcja Ostroda News\nGdy na miejscu pojawili się zaalarmowani o całej sprawie funkcjonariusze, w mieszkaniu przebywał jeszcze młodszy z mężczyzn. 20-latek na widok policjantów zaczął uciekać. Szybko jednak został zatrzymany, podobnie jak jego ojciec. Obaj trafili do policyjnego aresztu.\nW trakcie osadzania w areszcie policjanci przy starszym znaleźli woreczek z białym proszkiem. Jak się okazało, była to amfetamina. Kiedy mężczyźni wytrzeźwieli, zostali przesłuchani. Podczas przesłuchania przyznali się do winy, jednak nie potrafili wyjaśnić, dlaczego tak się zachowali, tym bardziej, że nie mieli z sąsiadem większych zatargów. Obaj żałowali tego, co zrobili, zapewniając, że nigdy więcej tam nie pójdą.\nTeraz ze swojego postępowania wytłumaczą się przed sądem. Za naruszenie miru domowego grozi kara do roku pozbawienia wolności.\nStarszy z mężczyzn odpowie ponadto za posiadanie narkotyków, za co grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności.


Horoskop | Moja Brama\n* Baran – Pełno drobnych spraw się pozbierało przez ten okres świąteczny. Aliści przed Tobą jeszcze karnawał i co? jeszcze swawola i hulanka? Może i tak, o ile w czas postu rzetelnie porozwiązujesz te drobne problemy. Uważaj - jest czas zabawy, jest i czas pracy.\n* Byk – Oj Byku, Byku – takiś mocny a tylko Ty wiesz, że z tą mocą różnie bywa. Ale, gdy będziesz siał legendę o mocy byka, to w nią nie wierz i w zaciszu domowym ładuj swoje akumulatory aby następnego dnia być jak „byk”.\n* Bliźnięta – U Ciebie nic się nie zmienia – czyli ciągle się zmienia. To już tak jest, że niemalże co krok musisz decydować – w te czy we wte. Luty da Ci jednak spokój. No, może raz czy dwa będziesz zmuszony wybierać. Ale wybierzesz dobrze. Zresztą jak prawie zawsze.\n* Rak – Nie za bardzo miałeś czas na świętowanie. Taki Twój „świąteczny” los. Kiedy inni się bawią, Ty zawalony jesteś pracą. Ale odrobinę karnawału Cię nie minie. Praca świąteczna pozwoli Ci nie odczuć przednówka. I w końcu o to chodzi. Nie bać się nadchodzącego dnia.\n* Lew – Świat zewnętrzny jest Ci przychylny, choć Ty często uważasz, że tak nie jest. Trochę zaufaj ludziom – nawet tym bardziej obcym, a nie zawiedziesz się. Czas, że wszystko „szło jak po grudzie” już dla Ciebie minął.\n* Panna – Rozgardiasz świąteczny już minął. Wesoło, fajnie było, ale jak to człowiek zmęczył się tym leniuchowaniem przeplatanym ze zmywaniem talerzy i jedzeniem....i .. drobnymi sprzeczkami. Po zastanowieniu się i ochłonięciu okazuje się, że naprawdę były to tylko drobne nieporozumienia. Więc luty „podkuj buty” i marsz do załagodzenia sporów. A na to najlepsza jest zabawa karnawałowa. Tylko nie daj się prowokować.\n* Waga – A Ty ciągle w nastroju świąt No i dobrze – przecież jest karnawał.\nA potem dla Ciebie „ostry post”. Tak, tak - nie ma nic za darmo, za wszystko przyjdzie nam zapłacić. Ale – stać Cię na uregulowanie zaległości.\n* Skorpion – Udało Ci się szczęśliwie zakończyć stary rok. Bardzo dobrze rozpoczął się ten nowy. I tak trzymaj. Przecież dobro nie rodzi się z niczego. Solidnie na swoje dobro zapracowałeś.\nA luty znów Cie wzbogaci.\n* Strzelec – No i rok zaczął Ci się jak na „barani skok”. Obudziłeś się już z zimowego snu od razu pełen wigoru i chęci. Nawet nie myślisz już o straconych szansach. Przed Tobą rysują się nowe i staraj się je wykorzystać do cna. Nawet jak będą Ci się te szanse walić gromadą, to uwijaj się aby wszystkie wykorzystać.\n* Koziorożec – Jakoś Ci zima nie służy ale zima to zima – jednak już w lutym zaznasz podmuchy wiosny, a kto wie? Może i bazie Cię uraczą swoją radością wczesnej wiosny, a Ty, jak skowronek, bo przecież Agnieszka wypuściła już skowronki z mieszka, uśmiechniesz się do słoneczka od ucha do ucha. A po baziach zakwitną bzy.\n* Wodnik – No i co, Wodniku? Lata lecą... No i co z tego? Teraz już może nie czas na szaleństwa, ale czas na rozważne postępowanie i cieszenie się tym, co Bóg Ci dał. Co wypracowałeś dzień po dniu. Trochę nostalgii się Ci w tym horoskopie trafiło, ale przecież ten horoskop to tylko na miesiąc. Co czeka Wodnika w lutym? Trochę tego, trochę tamtego, ani grama żółci. Zadowolony? – niespecjalnie – ale dobre i to.\n* Ryby – Rybom to w lutym ale będzie się powodzić. Niby z niczego, a takie efekty. Dobrze, dobrze, wiem, że sukces lutowy zapracowany został ciężka pracą w poprzednich miesiącach. Luty dla Ryb to czas owocobrania, ale i czas przygotowania gruntu pod następne owoce.


8 lipca 2019 • We Dig Wisconsin\nWielu mężczyznom wieczór kawalerski z pewnością kojarzyć się będzie z całonocną imprezą, na jakiej nie zabraknie alkoholu. Nie wszyscy jednak gustują w takiego rodzaju rozrywkach i nierzadko wybierają coś, co pozwoli im odetchnąć od codzienności i pozwoli spotkać się z przyjaciółmi.\nNa amatorów rozrywek oczekują dziś przeróżne ciekawe możliwości planowania czasu. Są one tak zróżnicowane, że tak naprawdę każdy znajdzie coś dla siebie.\nWbrew pozorom Polska jest krajem nader atrakcyjnym pod względem krajoznawczym. Co prawda nie mamy wyjątkowo pomyślnych warunków pogodowych, jednakże naszym pozytywem jest szeroka rozmaitość atrakcji krajoznawczych, w tym arsenał dzikiej natury.\nNie da się ukryć zjawiska, że szeroko rozumiana rozrywka stanowi obecnie wyjątkowo istotny element naszej powszedniości. To właśnie ona pozwala nam sprawnie zapomnieć o wszelkich problemach, jakie mogą spotykać nas na co dzień. W tej sytuacji zauważyć powinniśmy, że przybiera ona dzisiaj wyjątkowo różne formy. Nasza kluczowa decyzja w temacie wybrania jej formy jest w związku z tym w większości wypadków uwarunkowana osobistymi preferencjami.\nSalony fryzjerskie, regularnie się wzbogacają o nowe urządzenia do pracy i też kosmetyki, które pozwalają zdecydowanie lepiej wykonywać wszelkie czynności typowo fryzjerskie, czy również stylistyczne. Zaopatrzenie salonów fryzjerskich, musi być na najwyższym poziomie, dlatego że to w znaczniej mierze oddziałuje na komfort pracy, ale też na efekty wykonywania poszczególnej fryzury dla klienta.\nStawiając dziś na mieszkania Krzyki Wrocław stają się najkorzystniejszą ze względu na ceny dzielnicą stolicy Dolnego Śląska. Nie tylko niskie, zbilansowane ceny istotne są obecnie dla chętnych do wynajęcia mieszkań, ale szczególnie ich standard i wygoda. Deweloper z Wrocławia dokładnie analizuje potrzeby każdego klienta indywidualnie, z tego też powodu w owocnej współpracy z nim już w krótkim czasie może wyszukać opcję idealną. Znakomite mieszkania bezsprzecznie znajdują się na Krzykach!\nJeśli kierujesz firmą, na pewno znakomicie zdajesz sobie sprawę z tego, iż o pracownika należy dbać. Nieważne, w której branży działasz, załoga potrzebuje motywacji, jaką mogą być nie tylko dodatkowe gratyfikacje gotówkowe, ale również imprezy firmowe.\nJeśli mamy firmę produkcyjną, zawsze musimy dbać o to, żeby codziennie mogła być wytwarzana jak największa liczba naszych produktów, i by w magazynie mieściły się odpowiednie zapasy, które pozwolą wypełnić wymagania nawet największych kontrahentów.\nMetody na płynne funkcjonowanie zakładu pracy\nProwadząc działalność gospodarczą niezależnie od tego czym się zajmujemy (czy są to usługi czy wytwórczość), zarówno my musimy płacić jak i inni muszą nam zapłacić za produkty czy usługę. W przeciwieństwie do zakupów indywidualnych w działalności biznesowej nie możemy zignorować dowodu zakupu bądź sprzedaży jakim jest faktura. Rozwiązanie posiadamy co najmniej dwa.\nLot samolotem bywa niezwykle komfortowym sposobem odbywania podróży. Doskonale rozbudowane krajowe połączenia lotnicze gwarantują, że też w granicach kraju można z świetnym efektem poruszać się samolotami. To idealna alternatywa dla biznesmenów, którzy prowadzą negocjacje w różnorakich punktach Polski i muszą przemieszczać się w rzeczywiście szybkim czasie.\nKażdy z nas niezwykle mocno lubi dostawać prezenty. Jest to na pewno niezwykle przyjemna część naszego życia. Niemniej pomimo tego w ciągu życia po wielokroć stajemy po drugiej stronie, kiedy to obligatoryjnie musimy znaleźć odpowiedni prezent dla naszego bliskiego.\nWakacje większości z nas kojarzą się głównie z odpoczynkiem i leżeniem często nawet całymi dniami na plaży czy na hamaku. Generalnie staramy się w tym czasie jak najwięcej wypoczywać i relaksować się, żeby odprężyć umysł i ciało. Niemniej podstawową cechą wczasów powinna być oczywiście satysfakcja z dobrze wykorzystanego czasu.


WebGL (14954 views - CAD & CAM (Mechanical) Dictionary)\n— Biblioteka programistyczna / API —\nAutor Khronos Group\nAktualna wersja stabilna 1.0.3 27 października 2014; 2 lata temu\nWebGL bazuje na OpenGL ES w wersji 2.0 i dostarcza programistom interfejs grafiki 3D. Korzysta z występującego w HTML 5 elementu Canvas i daje dostęp do modelu DOM.\nAktualnie zaimplementowane jest w przeglądarkach: Mozilla Firefox, Google Chrome, Safari, Opera, Microsoft Edge oraz Internet Explorer.\nDo rysowania grafiki za pomocą GPU wymagają urządzeń z kartami graficznymi wspierającymi minimalnie OpenGL 2.0 lub OpenGL ES 2.0. W przypadku braku zgodnej karty graficznej w przeglądarkach Google Chrome i Internet Explorer 11 możliwe jest rysowanie grafiki programowe.\nWebGL jest tworzone przez konsorcjum Khronos Group. W skład grupy pracującej nad WebGL wchodzą: Mozilla, Apple, Google i Opera Software.\n2 Biblioteki programistyczne\n3 Kontrowersje związane z bezpieczeństwem\nPoczątki WebGL sięgają eksperymentów Mozilli z Canvas 3D. Pierwsza demonstracja prototypu odbyła się w 2006 roku. Pod koniec 2007 roku zarówno Mozilla i Opera miały przygotowane własne implementacje. W 2009 Mozilla i Khronos połączyły się w grupę WebGL Working Group.\nIstnieje kilka bibliotek pozwalających na korzystanie z WebGL. Pierwszą była WebGLU. Inne to m.in: GLGE, C3DL, Copperlicht, SpiderGL, SceneJS czy THREE.JS.\nKontrowersje związane z bezpieczeństwem\nW maju 2011, niemiecka grupa Context Information Security opublikowała artykuł opisujący wiele podatności związanych z bezpieczeństwem WebGL oraz jego implementacji w przeglądarkach Mozilla Firefox oraz Google Chrome. Przykładowe ataki obejmują zawieszenie komputera oraz wykonanie i przesłanie przez sieć Internet zrzutu ekranu użytkownika. W kolejnych tygodniach, zagrożenia wynikające z użycia WebGL potwierdził US-CERT oraz Microsoft.\nO3D – Dodatek do przeglądarek firmy Google, porzucony na rzecz WebGL\nGLSL – Otwarty wieloplatformowy język programowania potoku graficznego współpracujący z WebGL\nAexolGL – Framework WebGL rozwijany przez polską firmę Aexol


[24tp.pl] Ferie z Chrząszczem. Zabierz dziecko do teatru\nFerie z Chrząszczem. Zabierz dziecko do teatru\nRabczański Teatr Chrząszcz w Trzcinie zaprasza dzieci na spektakle.\nTeatr Chrząszcz w Trzcinie i Stowarzyszenie Lokomotywa przedstawiają specjalną ofertę karnetową na ferie. Codziennie od 28 do 31 stycznia serwują dzieciakom w wieku 6-12 lat spotkanie z teatrem. Zajęcia obejmują uczestnictwo w spektaklu i warsztaty lalkowe. Poniżej szczegółowy program Ferii z Teatrem:\ngodz. 11 O! Wlazł kotek na płotek /spektakl/\ngodz. 12:15 Jak zrobić mapeta? /warsztaty lalkarskie/\ngodz. 11 C jak CYRK /spektakl/\ngodz. 12:15 Atrakcje Cyrkowe /warsztaty lalkarskie/\ngodz. 11 Plum i Bulb czyli problemy z wodą /spektakl/\ngodz. 12:15 MORSKIE STWORZENIA /warsztaty lalkarskie/\ngodz. 11 PUK! PUK! /spektakl/\ngodz. 12:15 RODZINA MAMUTA /warsztaty lalkarskie/\nCzas trwania: 28-31.01. (wtorek-piątek) godz. 11-14 (3 h)\nMiejsce: Miejska Biblioteka Publiczna, ul. Orkana 27, Rabka-Zdrój, (budynek dworca PKP)\nKoszt: 100 zł/karnet, do zapłaty gotówką na miejscu na 30 min. przed spektaklem\nOczywiście można przyjść na jeden spektakl albo jedne warsztaty (w cenie 15 zł za wydarzenie)\nOdwiedzin: 1000\tAktualizacja 2020-01-25 01:05:08


Grunt inwestycyjny na sprzedaż Palikówka,227 160 zł | WGN\nDziałki sprzedaż, podkarpackie, Palikówka , Palikówka\nPalikówka, gmina Krasne, powiat Rzeszów, działka budowlana, sprzedaż, 2524 mkw, 227 160 złotych.\nBardzo wygodny i szybki dojazd do/z Rzeszowa i Łańcuta. Atrakcyjna oferta dla inwestora/ dewelopera!\nŚwietna propozycja dla inwestorów- działka leży w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Także dla tych, którzy poszukują dużej i kształtnej działki pod budowę wymarzonego domu. W sąsiedztwie luźna zabudowa jednorodzinna.\nDziałka położona przy drodze asfaltowej. Okolica cicha i bezpieczna.\nDziałka o powierzchni 2540 mkw. i kształcie prostokąta. Długość ok. 75,5 m, szerokość ok. 33 m. Teren płaski, równy.\nDostępne media: woda i kanalizacja- na działce. Energia elektryczna- przyłącze w trakcie realizacji. Gaz ziemny- na sąsiedniej działce.\nW pobliżu: szkoła podstawowa, gimnazjum, przedszkole, sklepy spożywcze i przemysłowe, kościół.\nOdległość od centrum Łańcuta: ok. 9,5 km.\nKomunikacja: MPK, busy.\nŚrednie ceny w tej lokalizacji: 90,00 zł/m²\nLicznik odsłon: 1790\nCena zł € $ 227 160\nPowierzchnia 2524 m²\nPowierzchnia działki 2524 m²\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: grunt inwestycyjny, Palikówka, 2524m². Proszę o kontakt.\nDziałki na sprzedaż: Palikówka - aktualne oferty


Wystawy i ciekawsze wydarzenia w Rzeszowie | Rzeszowskie Stowarzyszenie Fotograficzne\n19 stycznia 2011 rsf\tLeave a comment\nKilka ciekawszych propozycji do obejrzenia w najbliższych dniach w Rzeszowie:\nW Domu Kultury WDK jeszcze do 23.01 można oglądać wystawę Shangtuf image & art club a w przyszły czwartek 27.01. odbędzie się tam pokaz diaporam.\nW pubie Remont 21.01 odbędzie się spotkanie z Grzegorzem Gontarzem, który opowie o ekspedycji “Grenlandia 2008 – przez śnieg Zielonego Lądu”.\nNa wszystkie trzy imprezy wstęp jest wolny.\nPrevious PostNowa wystawa pod Arkadami RatuszaNext PostIX Podkarpackie Konfrontacje Fotograficzne


Grożą sądem śmierdzącemu sąsiadowi - TVN24\nGrożą sądem śmierdzącemu sąsiadowi\ntvn24Mieszkańcy Koziegłów chcą wystąpić w sądzie przeciwko Aquanetowi\nMieszkańcy podpoznańskich Koziegłów mają dość sąsiedztwa Centralnej Oczyszczalni Ścieków. Smród unoszący się w okolicy to nie jedyny problem. Skarżą się na astmę oskrzelową, choroby układu oddechowego, skóry i oczu. Zapowiadają, że podadzą kłopotliwego sąsiada do sądu.\nSprawa oczyszczalni w Koziegłowach ciągnie się od wielu lat. Mieszkańcy wsi narzekają na uciążliwy zapach i choroby jakie wywołują bakterie w powietrzu unoszące się wokół oczyszczalni. Przekonują, że jest to uciążliwe do tego stopnia, że postanowili iść do sądu.\n- Przede wszystkim prawo, które gwarantuje nam konstytucja, do życia w czystym i nieskażonym środowisku. Jest to nasze prawo i o to będziemy walczyli - mówi Maria Noster ze stowarzyszenia „Żyj normalnie”.\nBadania przeprowadzone na zlecenie Aquanetu dowiodły, że wydobywające się bakterie, które są w powietrzu w Koziegłowach mogą być szkodliwe, ale nie muszą. Każdy z mieszkańców będzie musiał indywidualnie dowieść, że jego problemy zdrowotne są wynikiem działania właśnie tych bakterii.\n- Liczymy się z tym,że mieszkańcy mogą wystąpić z roszczeniami. Będziemy przygotowani na drogę sądową jeżeli do takiej sytuacji dojdzie. Z naszej perspektywy uważamy,że mieszkańcy nie mają podstaw takich, ale jak każdy obywatel w kraju, który ma odczucia,że dzieje im się krzywda, ma prawo wystąpić na drogę sądową tak jak mieszkańcy gminy Czerwonat. Szanujemy tę decyzję- odpowiada Dorota Wisniewska, rzeczniczka prasowa Aquanet.\nMieszkańcy wsi są zdeterminowani i twierdzą, że są w stanie przed sądem udowodnić szkodliwość oczyszczalni.\n- Zaczynamy akcję w kierunku badań pewnych chorób wywoływanych przez bakterie, które są tutaj w powietrzu. Gro osób, które wprowadziły się tutaj, zaczęło odczuwać dolegliwości dopiero po zamieszkaniu tutaj, a dzieci, które się rodzą, od razu miewają różnego rodzaju choroby - dodaje Maria Noster.\nUkradli skodę, bo przypominała radiowóz


Co to Biegi narciarskie na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 20\nⓘ Biegi narciarskie na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 2018\n20 km mężczyzn stylem dowolnym – jedna z konkurencji rozgrywana w ramach biegów narciarskich na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 2018. Zawody rozegrano 12 marca 2018 roku w dwóch klasach. Czas jest wyliczany poprzez pomnożenie rzeczywistego czasu z procentem dla danej klasy zawodników.\nSprint stylem klasycznym kobiet – jedna z konkurencji rozgrywana w ramach biegów narciarskich na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 2018. Zawody rozegrano 14 marca 2018 roku w trzech klasach. Czas jest wyliczany poprzez pomnożenie rzeczywistego czasu z procentem dla danej klasy zawodników.\nSprint stylem klasycznym mężczyzn – jedna z konkurencji rozgrywana w ramach biegów narciarskich na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 2018. Zawody rozegrano 14 marca 2018 roku w trzech klasach. Czas jest wyliczany poprzez pomnożenie rzeczywistego czasu z procentem dla danej klasy zawodników.\nWikipedia: Biegi narciarskie na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 2018


Wyłączenie pompy CO - Heiztechnik\nWyłączenie pompy CO\nStrona główna › Forum › Kotły z podajnikiem › Wyłączenie pompy CO\nTen temat ma 6 odpowiedzi, 3 odpowiedzi, a ostatnio został zaktualizowany 2 lata, 3 miesiące temu przez Robert Stachowicz.\n12 lutego 2020 o 19:26 #49392\nWitam, posiadam piec HIT PELLET 15 kW. Instalator ustawił piec tak, że wyłączona jest na stałe pompa CO. Termostat pokojowy wyłącza pompę zaworu mieszającego (i to funkcjonuje), natomiast w ustawieniach serwisowych wyłączona jest również pompa CO od termostatu. Efekt jest taki że pompa CO nigdy się nie włącza – kocioł jest stale rozwarty przez termostat pokojowy. Rozumie, że role pompy CO przejmuje pompa zaworu mieszającego i pompa powrotu, również pompa CWU. Czy takie ustawienie jest prawidłowe, czy pompa CO powinna być jednak włączona.\n12 lutego 2020 o 20:30 #49394\nLepiej funkcjonuje obniżanie temp. od wyłączania pompy. Najlepiej jakbyś wrzucił poglądowy szkic instalacji – jakie masz pompy, co zasilasz.\n12 lutego 2020 o 21:56 #49398\nNie jestem dobry z rysunków, ale spróbuję to opisać. Zasilanie z pieca dzieli się jakby na 3 obiegi: 1. Obieg powrotu z pompą powrotu. 2. Obieg zasilający instalację CO z zaworem mieszającym i pompą zaworu mieszającego. 3. Obieg CWU z pompą CWU. Czyli na zwewnątrz kotła są 3 obiegi i 3 pompy. Czwarta pompa CO jest wbudowana w kotle. Pytanie brzmi czy ta pompa CO może być trwale wyłączona? W tej chwili tak to jest ustawione. „Wyłączenie pompy CO od termostatu pokojowego”. Ale termostat pokojowy na sterowniku jest wpięty w zawór mieszający (i nim steruje) a nie w pompę CO. Czy tak to powinno zostać?\n12 lutego 2020 o 22:14 #49400\nMasz standardowy układ z ochroną powrotu za pomocą pompy. Ta pompa dawniej. Yla wpinana pod wyjście pompy co a w nowych sterownikach Ht-tronic 900 jest osobne wyjście na pompę ochrony powrotu.\nJeżeli się nie mylę to te piece nie mają wbudowanych pomp więc to ustawienie obecnie niczym nie steruję.\nMógłbyś użyć go do sterowania drógim obiegiem.\nW instrukcji jest schemat sterownika. Pompa kotłowa to Pompa ochrony powrotu.\n13 lutego 2020 o 12:11 #49402\nDziękuję za wyjaśnienia – posiadam sterownik HT Tronic 900 i mam rozumieć, że ikonka na sterowniku w postaci kaloryferka opisana jako pompa CO to ATRAPA ???\n13 lutego 2020 o 13:37 #49404\nTen sterownik może kontrolować dwa obiegi, obieg mieszacza (na przykład podłoga), obieg CO (kaloryfery) plus pompę kotła oraz pompę CWU.\nPrawdopodobnie masz tylko jeden obieg w swojej instalacji z zaworem mieszającym i pompą, które są wpięte w wyjścia mieszacza.Nie masz obiegu CO więc nic do sterownika nie jest podpięte pod odpowiednie wyjścia.\nTermostat pokojowy masz jeden i piec może na jego podstawie sterować oboma obiegami.\nKontrolka jest bo taka funkcjonalność istnieje w sterowniku.\nJeżeli wszystko masz poprawnie podpięte to mógłbyś spokojnie wyłączyć obieg CO oraz jego sterowanie z termostatu.\nTwoja instalacja ma podobny schemat jak na stronie\n13 lutego 2020 o 22:10 #49409\nNo cóż, temat został wyczerpany…Dzięki serdeczne za tak szczegółową i wyczerpującą odpowiedź. Nawiasem mówiąc instrukcje obsługi powinny być chyba trochę mniej lakoniczne. Na szczęście jest forum z bardzo kompetentnymi użytkownikami. Jeszce raz dziękuję.