Nowa Fantastyka - Opowiadanie: belhaj - Deszczowy dzień niedaleko wioski zwanej Appeln\n- Opowiadanie: belhaj - Deszczowy dzień niedaleko wioski zwanej Appeln\nDeszczowy dzień niedaleko wioski zwanej Appeln\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 05.11.20, g. 09:50 | znaki: 34900\nPoniższe opowiadanie ukazało się w dwunastym numerze Magazynu Biały Kruk:\nDziękuję sagittowi za betę i czekam na wasze opinie :)\nW kolejce: Outta Sewer, czarna adelajda, Morgiana89, drakaina, Silva, ManeTekelFares\nPrzeczytali: krar85, oidrin, Irka_Luz, regulatorzy, mr.maras, Finkla, Anet\n– Wstawaj, Talmond! – Gwałtowne szturchnięcie wybudziło mężczyznę z błogiego snu. Z trudem otworzył zaropiałe oczy, w gardle czuł suchość spowodowaną wczorajszym pijaństwem. – Wstawaj!\n– Co jest? – wychrypiał, starając się zogniskować wzrok. Ujrzał stojącego obok Hasalika, który potrząsał nim, próbując dobudzić.\n– W trąby dmą. – Młodzieniec był podekscytowany. W przeciwieństwie do Talmonda, któremu niezbyt spieszyło się do wymarszu. – Powiadają, że bitwa będzie. Zwiadowcy widzieli wojska melbarskie po drugiej stronie doliny.\n– Szlag – zaklął starszy z żołnierzy i podniósł się z posłania. W obozie trwał wzmożony ruch. Oficerowie wrzeszczeli na podwładnych, starając się doprowadzić ich do porządku i jak najszybciej przygotować do gotowości bojowej. – Kurwa, ależ mnie łeb napierdala.\n– Nie dziwota, wracając, mało nie przewróciłeś namiotu. A pieśń o burdelmamie z Lagenkatt słyszeli pewnie nawet w zamorskim Tiraju – zaśmiał się Hasalik, zwijając koc i pakując go do plecaka.\n– Szlag – zaklął ponownie Talmond przypominając sobie wczorajszy wieczór. Wykorzystując znajomość z kwatermistrzem, znacznie uszczuplili wojskowe zapasy piwa i gorzałki. Jednak przecenił swoje możliwości. Taka dawka alkoholu w młodości nie wywarłaby na nim wrażenia. Wczoraj ledwo dotarł do namiotu swego oddziału, a o poranku czuł się, jakby został wypluty przez glizdowca. Z trudem wstał na nogi, czując ogarniające go mdłości i zawroty głowy. Bolały go mięśnie, a w brzuchu coś nieprzyjemnie bulgotało.\n– Jak myślisz, dużo ich będzie? – spytał Hasalik.\n– Kogo? – Głos Talmonda był chrapliwy, jakby coś tkwiło mu w gardle.\n– No, Melbarczyków.\nMężczyzna spojrzał na młodzieńca i tylko machnął lekceważąco ręką. Nic nie obchodziły go swary między możnymi. Lata temu zaciągnął się do wojska, szukając przygody. Przypominał wtedy Hasalika. Żądnego walki, chwały, sprawdzenia się w boju. Teraz pragnął jedynie odebrać comiesięczny żołd, wykonując jeno najprostsze wojskowe czynności. Jak mógł starał się unikać walki, zawsze wymyślając jakąś wymówkę, żeby zostać w taborach lub otrzymać lżejsze zadanie, niewymagające narażania życia. Dzisiaj jednak wyglądało na to, że nie zdoła się wymigać od udziału w bitwie.\n– Zobacz. – Hasalik wskazał na zbliżający się oddział konnych. – Czy to nie sam hrabia ze świtą?\nTalmond rzucił okiem na zbliżających się jeźdźców, ale nic nie odpowiedział. Rozpoznał hrabiego Giacomazziego Bacheta-Barbiera, jego seneszala oraz marszałka de la Roux. Tuż za nimi na białej jak śnieg klaczy jechał Gael Mastrobrandi, mag należący do elitarnej kasty geomantów. Talmond poczuł nieprzyjemne mrowienie w dłoniach. Splunął, chcąc pozbyć się z ust nieprzyjemnego kwaśnego smaku. Zaczął zwijać rzeczy, choć jego ruchy były powolne i ociężałe. Kiedy wielmoże przejeżdżali tuż obok, wciąż powtarzał szeptem pod nosem:\n– Szlag, szlag, szlag.\nJeźdźcy minęli wojskowy obóz i wjechali na górujące nad okolicą wzgórze. Mimo, że było pochmurno i zbierało się na deszcz, rozciągający się widok na porośniętą łąkami dolinę pozwalał dobrze przyjrzeć się przyszłemu polu bitwy.\n– Jak się nazywa tamta wieś? – spytał hrabia Giacomazzi Bachet-Barbier, wskazując skupisko kilku chałup na południowo-wschodnim krańcu doliny.\nSeneszal Adalbert spojrzał na mapę i odpowiedział po dłuższej chwili:\n– Hmm… – Hrabia zmarszczył brwi. – A tamta?\nDruga z wiosek była odrobinę większa i leżała na przeciwległym krańcu. Już na melbarskim terytorium. Dolina od wieków stanowiła granicę między państwami, a dzisiaj miała stać się areną walk.\n– W takim razie niech potomni zapamiętają ten dzień jako bitwa pod Appeln. – Bachet-Barbier wyprostował się w siodle i sięgnął po przytroczoną przy jukach lunetę. Giacomazzi zakupił ten niezwykły przedmiot podczas niedawnej wizyty w jednym z portowych miast na Wybrzeżu Muszli. Przyłożył przyrząd do oka i spojrzał.\n– Wojska melbarskie też są już w gotowości – powiedział po kilkuminutowej obserwacji.\nRzeczywiście, na przeciwległym krańcu doliny można było dostrzec maszerującą wrogą piechotę oraz spory oddział ciężkozbrojnej jazdy, stanowiący trzon wrogiej armii. Oddziały zbliżały się do Appeln, gdzie najprawdopodobniej miały zaczekać na ruchy przeciwników.\n– Wszyscy dowódcy wiedzą, co mają robić? – spytał Giacomazzi, choć wiedział, że przedstawiony na wieczornej naradzie plan ofensywy został nakreślony bardzo wyraźnie.\nMarszałek polowy Ferhat de la Roux wyprostował się w siodle i odpowiedział dumnym głosem:\n– Tak jest, panie hrabio. Zwycięstwo będzie nasze.\nGiacomazzi spojrzał na marszałka. Mężczyzna przygryzał wargi, potrząsając przy tym sumiastym wąsem. Obserwował dolinę, a na jego twarzy nawet dziecko zdołałoby dostrzec zdenerwowanie. Miała być to pierwsza bitwa pod jego komendą, dlatego też bardziej doświadczony Bachet-Barbier wziął na siebie większość przygotowań. Młody de la Roux, był potomkiem marszałka Reynala, który dowodził wojskami, kiedy Lezmont władał jeszcze ojciec hrabiego. Choć tytuł nie przechodził dziedzicznie, Giacomazzi postanowił dać mu szansę. Nie spodziewał się, że okazja do wykazania się na polu walki nadejdzie tak szybko. Niesnaski pomiędzy władcami Melbaru i Lezmont nie należały do rzadkości, jednak ostatnimi czasy nasiliły się kiedy władzę w Melbarze przejął Earvin Lorimer. Buńczuczny władca podbijał kolejne miasta na swej północnej granicy, wykorzystując wojnę domową w tamtejszych krajach. Zresztą po rzezi, jakiej dokonał na mieszkańcach Lapaggio, włodarze sami otwierali przed nim bramy.\nPo udanych podbojach Lorimer zwrócił swą uwagę na bogate ziemie należące do Lezmont. Na szczęście Bachet-Barbier zdołał umieścić w Melbarze szpiega, stąd wiedział o planowanym ataku na jego ziemie. Giacomazzi spojrzał na wkraczające do doliny wrogie wojska i wydał rozkaz:\nW tym momencie z nieba zaczęły spadać pierwsze krople deszcze. Początkowo niewielka mżawka, szybko przerodziła się w coraz większą ulewę.\n– Tatko, tatko! – Tibor wparował do chałupy, krzycząc już od progu. Chłopak był wyraźnie podekscytowany, o czym świadczyły zaczerwienione policzki. – Wojska idą.\nGoljak zamarł z łyżką w połowie drogi między miską a ustami. Krzątająca się przy kuchni Irma aż pisnęła ze strachu.\n– Co ty gadasz, synku? – spytała przestraszona. – Jakie wojska?\n– Na sztandarach mają czerwone poroże na niebieskim tle. Chłopaki powiadają, że to knechci z Melbar.\nIrma spojrzała na męża, który odłożył łyżkę do miski z niedojedzoną owsianką i kiwnął głową. Goljak przez wiele lat służył w wojsku. Stoczył dziesiątki bitew i potyczek. Odnosił rany, zabijał, opłakiwał kamratów i przepijał łupy. W końcu po latach tułaczki osiadł w Appeln, gdzie poznał Irmę. Zakochał się i założył rodzinę. Hodował owce, pracował na roli, dbał o dom. Odnalazł swoje miejsce na świecie. Żył w spokoju, ciesząc się każdym przeżytym dniem.\n– Budź Silkę i spakuj najpotrzebniejsze rzeczy. – Goljak wstał i powiódł smutnym wzrokiem po chałupie. Po miejscu, w którym żył przez ostatnie piętnaście lat. Appeln leżało na granicy, jednak mężczyzna nie przypuszczał, że do ich spokojnego domostwa dotrze wojna. Zbyt wiele razy widział, co działo się z wioskami leżącymi na trasie przemarszu wojsk. Zbyt wiele razy sam uczestniczył w plądrowaniu, paleniu i gwałtach. Podszedł do stojącego w rogu kufra. Uchylił wieko i otworzył ukryty pod nim schowek. Wyjął schowany tam lata temu miecz. Rękojeść pełna była nacięć, każde symbolizowało zabitego w boju wroga. Wciąż dobrze leżała w dłoni. Goljak odwrócił się do przerażonej żony i powiedział: – Musimy uciekać.\nAleż chce mi się lać, pomyślał Talmond, maszerując wraz z resztą oddziału. Przez poranne zamieszanie, kaca oraz ogólny pośpiech zapomniał udać się na stronę i opróżnić pęcherz. Teraz było już na to za późno. Szlag, mężczyzna po raz kolejny przeklął własną głupotę i roztargnienie. Jakby tego było mało, z nieba siąpił deszcz, zmieniając podmokły teren w grząskie błoto. Krople uderzały w szyszak, potęgując i tak nieznośny ból głowy.\nPiechota schodziła w dolinę w karnym szyku. Najpierw maszerowali ciężkozbrojni tarczownicy, za nimi szli włócznicy, wśród których przebywał Talmond, a pochód zamykali łucznicy oraz niewielka grupa kuszników. Na flankach armii krążyła lekka jazda licząca jednak co najwyżej kilkadziesiąt koni. Jeźdźcy stanowili także awangardę, a gdy dotarli właśnie do zabudowań jednej z dwóch położonych w dolinie wiosek, przeganiali mieszkańców z chałup i wysyłali na wzgórze, do taborów i opuszczonego obozu wojska.\nOddziały minęły wioskę i rozciągnęły się na szerokość doliny. Skrzydła armii chronione były przez porośnięte gęstymi lasami zbocza. Można już było dostrzec przegrupowujące się po przeciwnej stronie doliny szeregi wrogich jednostek.\n– Sporo ich – szepnął Hasalik. Entuzjazm rozpierający go jeszcze godzinę temu zdawał się wygasać im bliżej było do bitwy.\nTalmond mruknął tylko coś w odpowiedzi. Nacisk na pęcherz stawał się coraz bardziej nie do wytrzymania. Za chwilę popuszczę i będzie wstyd przed całym pułkiem, pomyślał mężczyzna.\n– Gotować się do boju! – krzyknął pułkownik Sykora. – Wpierw włócznię, za nimi tarczownicy! Musimy utrzymać linię!\n– Łatwo ci, kurwa, powiedzieć! – Głos Talmonda zniknął w ogólnym zgiełku panującym wśród przegrupowujących się żołnierzy.\nPrzeciwnicy nie czekali, aż oddziały przyjmą pozycję obronną. Zagrały trąby, a ziemia zaczęła drżeć. Wroga jazda ruszyła do szarży.\n– Nie cofać się! – Pułkownik Sykora zagrzewał żołnierzy.\nTętent był coraz głośniejszy. Talmond wyjrzał zza tarczy stojącego przed nim żołnierza i ujrzał kilkuset rycerzy w pełnych zbrojach galopujących prosto na nich. Chwycił włócznię mocniej i zaparł się o ziemię. Przez chwilę zapomniał nawet o tym, jak bardzo chce mu się lać.\n– Atakują. – Seneszal Adalbert był wyraźnie podekscytowany. – Ich jazda szarżuje na nasze linie.\n– Niech łucznicy rozpoczną ostrzał – rozkazał marszałek de la Roux. Stojący obok trębacz zadął w róg.\nPrzez padający deszcz widoczność ze wzgórza nie była najlepsza, jednak dawała jako taki wgląd w pole bitwy. Hrabia Bachet-Barbier wraz ze świtą obserwował rozwój wypadków.\nŁucznicy napięli łuki i wypuścili pierwszą salwę. Strzały nie wyrządziły większych szkód szarżującym rycerzom. Ledwie kilku z nich spadło z wierzchowców. Większość strzał ześlizgnęła się po napierśnikach i zbrojach opancerzonej jazdy. Podobny skutek przyniosła kolejna salwa. Było jasne, że w ten sposób atak nie zostanie powstrzymany.\n– Czas zagrać odrobinę nieczysto. – Giacomazzi uśmiechnął się pod nosem, pomimo że marszałek de la Roux zdawał się być zaniepokojony rozwojem wypadków. – Gael, zajmij się tym.\nTrzymający się dotychczas z tyłu geomanta, zsiadł z konia i podszedł do zbocza wzgórza. Zrzucił z głowy kaptur. Jego łysa głowa w momentalnie zaczęła lśnić w padającym deszczu, a okalający ją złoty diadem błyszczał nienaturalnym blaskiem. Mastrobrandi klęknął i zaczął powtarzać tajemniczą inkantację w nieznanym języku. Przyłożył ręce do zmokniętej ziemi i zanurzył w niej dłonie. Zaśpiew stawał się coraz głośniejszy, a hrabia Bachet-Barbier miał wrażenie, że wzgórze, na którym przebywają, zaczyna drżeć.\n– Spójrzcie. – Adalbert wskazał palcem dolinę.\nZiemia pod stopami szarżującej jazdy zaczęła się poruszać. Wybrzuszać i zapadać, stała się miękka i grząska. Przerażone konie upadały, zrzucając ciężkozbrojnych jeźdźców i przygniatając ich swoim ciężarem. Wśród atakujących rycerzy wybuchła panika. Część zaczęła się wycofywać, większość topiła się w zdradliwym gruncie jak w rozszalałym od sztormów morzu. Nieliczna grupa dotarła do pozycji obronnych, jednak wytracając swój impet, szybko została stłamszona. Atak rozbił się o tarcze, a rycerze i wierzchowce zostali zakłuci włóczniami i mieczami piechoty.\nGael Mastrobrandi wstał i zachwiał się. Jego blada twarz i puste oczy zdradzały skrajne wyczerpanie. Giacomazzi podszedł do geomanty i poklepał go z zadowoleniem po plecach.\n– Świetnie się spisałeś. – Mag skinął tylko głową, nie mogąc wydobyć z siebie głosu. – Adalbert, odprowadź go do obozu i niech zajmie się nim felczer.\n– Niesamowite – powiedział marszałek de la Roux kiedy seneszal wraz z geomantą już się oddalili. – Nie spodziewałem się, że ten człowiek włada aż taką mocą.\n– To prawda. Gael posiada nieocenione talenty. – Hrabia spojrzał na resztki uciekającej wrogiej jazdy i uśmiechnął się szeroko. – Udało nam się przejąć inicjatywę. Trąbcie do ataku.\nMilda od zawsze uwielbiała szyć. Od dziecka pomagała mamie, która pracowała jako szwaczka. Z czasem sama przyjęła się w szwalni, a wieczorami dorabiała sobie dokonując poprawek krawieckich dla bogatych dam z Lezmont. Nie przypuszczała jednak, że pasja do szycia przywiedzie ją do szpitala polowego, tuż za polem bitwy, który zaraz miał się zaroić od rannych.\n– Zaczęło się – powiedział Raso, jeden z noszowych. Pociągał z fajki napakowanej suszonymi źdźbłami, roztaczając wokół siebie aromatyczny zapach. Źdźbła pozwalały się uspokoić, koiły nerwy i oddalały troski. Były bardzo popularne wśród uboższej ludności, Milda również niejednokrotnie ich próbowała. Teraz również miała ochotę wypełnić płuca słodkim dymem, jednak wiedziała, że musi zachować trzeźwość umysłu. – Walczą.\nRzeczywiście. Z doliny niosły się pierwsze odgłosy bitwy. Zagrzewające do boju okrzyki, szczęk broni oraz jęki rannych. Milda przełknęła ślinę i z trudem opanowała drżenie rąk.\nZe wzgórza przyprowadzono im pierwszego rannego. Nie był to jednak żołnierza, a wysoki, łysy mężczyzna, ze złotym diademem na głowie. Seneszal Adalbert, którego dziewczyna wielokrotnie widywała w Lezmont, położył słaniającego się mężczyznę na stole i pytająco spojrzał w stronę Mildy.\n– Zajmijcie się nim. Muszę wracać do hrabiego.\n– Oczywiście. – Dziewka spłoniła się, chłopak był naprawdę przystojny.\nPodeszła do rannego, który jednak nie miał na ciele żadnych widocznych obrażeń. Miał otwarte oczy i spoglądał na zbliżającą się Mildę przytomnym, bystrym wzrokiem. Emanowała od niego przedziwna energia, wywołująca mrowienie w koniuszkach palców oraz gęsią skórkę.\n– Nagotuj wody i przynieś zioła. Aloes, pokrzywę, sowie ziele oraz liście miretki. A do naparu dodaj tego. – Drżącą dłonią podał jej fiolkę wypełnioną gęstą, granatową substancją.\nDziewczyna o nic nie zapytała. Kiwnęła tylko głową i oddaliła się w poszukiwaniu składników.\nTalmond cieszył się, że nie atakuje w pierwszej linii. Widział, jak biegnący przed nim piechurzy nadziewają się na mur tarcz i włóczni. Padający deszcz sprawił, że kilku żołnierzy poślizgnęło się na grząskim podłożu, przewracając się i wywołując rozgardiasz w szeregach atakujących. Talmond skrył się za stojącym z przodu tarczownikiem i starał się złapać oddech. Stojący obok Hasalik dźgał włócznią, wydzierając się przy tym w bitewnym amoku. Zbryzgana krwią, błotem i deszczem twarz młodzieńca wykrzywiona była gniewnym grymasem.\n– Napierać! – Wśród bitewnej wrzawy przebił się donośny głos pułkownika Sykory. – Atakować!\nTalmond wychylił się zza zasłony i również dźgnął. Włócznia utkwiła w ciele przeciwnika, a kiedy żołnierz próbował ją wyrwać, drzewce pękło z trzaskiem. Stracił równowagę i upadł, ryjąc twarzą w błocie. O mało nie został stratowany przez biegnących do ataku żołnierzy. Potrącili go kilka razy, kiedy próbował wstać. W końcu mu się udało. Dobył tkwiącego za pasem krótkiego miecza i ruszył przed siebie.\nNa atakujących kompanów posypał się grad strzał. Dokoła Talmonda padło z jękiem kilku żołnierzy. Podniósł upuszczoną przez kogoś tarczę i zasłonił się nią przed pociskami. Kilka strzał odbiło się od osłony, ale jeden z grotów zdołał ją przebić, o włos chybiając jego twarzy.\n– Nie przestawać! – Sykora ciągle się wydzierał. – Atakować!\nTalmond czekał, aż ostrzał minie. W ferworze walki zapomniał o pełnym pęcherzu, lecz nacisk nasilał się z każdą chwilą. Dokoła jęczeli ranni, konający wzywali na pomoc swe matki oraz prosili o błogosławieństwo Pradziada. Jeden z żołnierzy kroczył przez pobojowisko z co najmniej pięcioma strzałami wbitymi w różne części ciała. Inny rzucił się do panicznej ucieczki, odrzucając bojowy topór i tarczę. W końcu potknął się i upadł trafiony strzałą w głowę, a jego martwe oczy wpatrywały się prosto w Talmonda.\n– Kurwa mać – zaklął, odrzucił tarczę, mocniej ścisnął rękojeść miecza i z okrzykiem rzucił się w wir walki.\n– Zatrzymali nasze natarcie. – Marszałek Ferhat de la Roux zacisnął gniewnie szczęki. – Wykorzystali kamienny mur i zabudowania wioski jako fortyfikacje.\n– Każcie łucznikom ostrzelać wioskę płonącymi strzałami – rozkazał hrabia Bachet-Barbier. – Pomimo ulewy powinno to wprowadzić zamieszanie w ich szeregi.\n– Tak jest! – Marszałek kiwnął głową i ruszył w stronę gońca.\nGiazomazzi był cały przemoczony. Podszyty gronostajowym futrem płaszcz stał się ciężki, a ozdobny kirys zdawał się przeciekać i przywierać do ciała. Bachet-Barbier poruszył się w siodle, nie chcąc zdradzać przed podwładnymi, że doskwiera mu ulewa. Walczący w dolinie żołnierze mieli przecież o wiele gorzej. Dojrzał powracającego Adalberta, seneszal był odrobinę zziajany i również przemoczony.\n– Odprowadziłem Mastrobrandiego do szpitala polowego. Felczerzy zajmą się nim z należytą starannością.\nHrabia kiwnął głową i spojrzał w stronę Appeln. Patrzył na zwartych w boju żołnierzy, zawzięcie atakujących wrogie oddziały. Dźgających włóczniami, tnących mieczami. Zabijających i ginących w strugach deszczu. Gdzie do diaska podziewa się Molder, myślał intensywnie Bachet-Barbier, wpatrując się w pole bitwy.\nWśród lezmonckich oficerów krążyły pogłoski, że stanowisko kapitana hrabiowskiej gwardii jest przeklęte, a każdego, kto je obejmuje czeka niechybna śmierć. Daylon Lanzerac zginął podczas oblężenia Montcasson, jego następca Barthez podczas potyczki z Tirajczykami, a poprzednik Moldera, Driant, zmarł otruty podczas zamachu na hrabiego w winnicy Faberagoli. Mimo to, mężczyzna cieszył się, że mógł dostąpić tego zaszczytu. Był to wielki honor dla niego samego, a także dla rodziny, która dzięki temu miała wspiąć się wyżej w arystokratycznej hierarchii.\n– Żwawiej! – krzyknął do jadących z tyłu żołnierzy. – Bitwa już trwa. Nasi kamraci oczekują pomocy.\nMolder popędził wierzchowca i wysforował się na czoło oddziału. Ponad dwustu rycerzy tworzących doborową gwardię hrabiego Bachet-Barbiera również przyspieszyło, na ile pozwalał im porośnięty karłowatymi drzewami i krzakami teren.\nSłychać już było odgłosy bitwy. Oddział po wykonaniu manewru oskrzydlającego zbliżał się do doliny, aby wyjść na tyły wroga i zadać ostateczne uderzenie. Krew tętniła w żyłach Moldera, czuł podniecenie wywołane zbliżającą się walką, w której będzie mógł udowodnić męstwo oraz zdobyć sławę. Oczami wyobraźni widział już swój triumfalny powrót do Lezmont. Mieszkańców miasta skandujących jego imię, zalotne spojrzenia młodych dziewcząt i zazdrość konkurentów. Ach, szybciej, szybciej do bitki, do boju, ku chwale, myślał podekscytowany.\nZza zarośli, można już było dostrzec wozy taborów melbarskiej armii pilnowane ledwie przez kilkunastu nieuzbrojonych chłopów, którzy pierzchli, gdy tylko ujrzeli zbliżających się konnych.\nOddział stanął u wylotu doliny. Krople deszczu z głuchym bębnieniem odbijały się od rycerskich zbroi, tworząc złowrogie staccato. Molder wyciągnął miecz i wskazał nieodległą wioskę, w której widać było walczących żołnierzy.\n– Szarża! – ryknął i trącił konia ostrogami.\nZiemia była rozmokła, więc podkute wierzchowce nie mogły przejść do galopu. Zapadały się i ślizgały na grząskim gruncie, przedłużając moment ataku. Obrońcy zdążyli ich dostrzec. Jakiś sprawny oficer skrzyknął kilkudziesięciu żołnierzy i wykorzystując zabudowania wioski jako umocnienia, nakazał zająć pozycje obronne. Kilka z budynków płonęło, potęgując panujący w Appeln chaos. Zajeżyło się od włóczni, gizarm, spis i berdyszy. Na atakujących posypał się grad strzał, które jednak odbijały się od ciężkich zbroi, hełmów i pancernych końskich kropierzy.\nZabudowania były coraz bliżej. Jeźdźcy mogli już dostrzec wykrzywione w bojowym szale twarze obrońców. Molder sparował uderzenie włóczni i wpadł między przeciwników, roztrącając ich i taranując. Rozorał twarz wysokiemu żołnierzowi, który zamierzał się na niego spisą. Ciął po plecach innego, który starał się strącić atakującego rycerza z końskiego grzbietu. Krew tryskała dokoła, mieszając się z padającym deszczem. Zdziesiątkowana szarżą piechota starała się skupić w kilkuosobowych grupach, aby odeprzeć atak. Gwardziści jednak nie mieli litości, wykorzystując przewagę pancerza i uzbrojenia, metodycznie mordowali obrońców.\nKoń ślizgał się na coraz bardziej rozmokniętym podłożu. W końcu wierzgnął ugodzony w bok grotem włóczni. Molder zachwiał się i upadł, uderzając się boleśnie w głowę. Spróbował wstać, jednak został przygnieciony ciałem rannego rumaka. Zdołał jeszcze dostrzec zbliżających się piechurów. Ostatkiem sił odbił uderzenie gizarmy, miecz wypadł mu z dłoni. Jeden z obrońców zamachnął się najeżoną kolcami maczugą. Hełm wygiął się, czaszka pękła z trzaskiem, a Molder nawet nie zdał sobie sprawy, że umiera.\n– Musimy być cicho. – Goljak przyłożył palec do ust i spojrzał w kierunku rodziny. Szczególnie długo patrzył na Tibora. Chłopak był podekscytowany bliskością bitwy i chciał zobaczyć walczących żołnierzy.\nUdało im się opuścić wioskę, tuż przed przybyciem melbarskich żołnierzy. Skryli się wśród głazów w lesie porastającym zbocze doliny. W miejscu dostatecznie oddalonym od toczących się walk, ale pozwalającym obserwować, jak rozwija się sytuacja.\nA na ten moment Appeln stało się główną areną bitwy. Melbarscy piechurzy zajęli pozycje obronne, wykorzystując zabudowania wioski i odpierali ataki żołnierzy ze znakami hrabiego z Lezmont. Kilka chałup stanęło w ogniu, jednak z tej odległości Goljak nie mógł rozpoznać, czy jest wśród nich jego rodzinny dom. Trwały zaciekłe walki, przez las niosły się złowrogie echa potyczki. Irma zasłaniała córce uszy, dziewczyna drżała na całym ciele, wystraszona przez przerażające odgłosy. Wciąż ktoś wzywał pomocy, jęczał z bólu, przeklinał bogów lub prosił o błogosławieństwo. Szczęk oręża mieszał się z dźwiękiem przecinanych ludzkich ciał. Goljak znał te dźwięki aż nazbyt dobrze. W przeciwieństwie do żony i córki czuł się wśród nich jak ryba w wodzie. Towarzyszyły mu przez wiele lat, i mimo że w Appeln spędził już dość czasu, by zatarły się w pamięci, wystarczyła jednak chwila, aby powróciły ze zdwojoną siłą.\nMężczyzna bacznie obserwował przebieg bitwy. Musiał przyznać, że oficerowie z Lezmont dobrze zaplanowali jej przebieg. Na tyły melbarskiej armii uderzyła konnica. Atak rycerzy ostatecznie przełamał obronę. Piechota rozpierzchła się. Część zbiła się ciasne grupki, kontynuując walkę, inni rzucili broń i poddali się. Jeszcze inni natomiast zaczęli umykać z pola bitwy.\nNa skraju lasu Goljak zauważył sylwetki kilku uciekających żołnierzy. Było kwestią czasu zanim trafią do kryjówki jego rodziny. Z doświadczenia wiedział, że dezerterzy są o wiele bardziej niebezpieczni niż regularna armia. Nie cofną się przed niczym, żeby przetrwać. Będą ratować się kradzieżą, morderstwami, brutalnymi gwałtami, wszystkim, aby ocalić własną skórę. Mężczyzna spojrzał na córkę, która wciąż była uspokajana przez Irmę. Gdyby kobiety były tu same, stanowiłyby łatwy łup dla pierzchających dezerterów. Goljak uśmiechnął się smutno do córki i podjął decyzję.\n– Zostańcie tu i nie ruszajcie się – powiedział szeptem do Irmy i dzieci. Chwycił miecz i wstał. Wyślizgana przez lata użytkowania rękojeść idealnie leżała w dłoni, zdawała się być jej przedłużeniem. Oczy Irmy błysnęły ze strachu, jednak wiedziała, że jej protest jest bezcelowy.\nGoljak wyszedł zza skały dokładnie w momencie, w którym znaleźli się przy niej dezerterzy. Było ich trzech, w tym jeden ranny. Trzymał się za rozharatane udo, tuż pod kolczą koszulą. Najstarszy z żołnierzy, z siwymi, sumiastymi wąsami nie namyślając się długo, zaatakował. Goljak uniknął ciosu szybkim półobrotem i ciął napastnika przez plecy. Odskoczył przed próbą ataku drugiego z żołnierzy. Ostrze spisy, o włos minęło jego szyję. Mężczyzna skontrował. Melbarski piechur cofał się przed ciosami, aż w końcu stracił równowagę, zahaczając o korzeń. Upadł, spisa wypadła mu z dłoni, a Goljak podszedł do niego i wbił ostrze miecza prosto w otwarte usta. Odwrócił się i dojrzał, że siwy wstaje i próbuje uciekać. Dopadł do niego w kilku susach i podciął mu gardło jednym, sprawnym ruchem.\nOdwrócił się w stronę rannego, który klęczał kilka kroków dalej z mieczem trzymanym w drżącej dłoni. Nie mógł uciec, utrata krwi z rany na udzie była zbyt duża. Żołnierz był młody, blady i przerażony. Gdy Goljak się zbliżał, oczy coraz bardziej rozszerzały mu się z przerażenia. Cios był szybki, chłopak nie powinien nawet poczuć bólu. Krew trysnęła na okoliczne drzewa, a także na wyglądającego zza skały Tibora. Goljak dopiero teraz dostrzegł, że masakrze przyglądał się jego syn.\nOtarł klingę zerwanym liściem łopianu i schował miecz. Spojrzał smutno na syna. Podszedł bliżej i zmierzwił mu włosy, nie mówiąc ani słowa. Chłopak drgnął, bezwiednie przyglądając się trupom, a Goljak wiedział, że syn nigdy już nie będzie myślał o nim tak jak wcześniej.\nPobojowisko zmieniło się w krwawe bagno. Zmieszana z krwią, deszczem i wnętrznościami ziemia była grząska i śliska. Talmond z trudem utrzymał równowagę, odskakując od ciosu, który próbował zadać olbrzymi Melbarczyk. Żołnierz dzierżył w dłoni długą gizarmę i wywijał nią, chroniąc się od oblegających go wrogów.\nHasalik chciał doskoczyć do przeciwnika i zadać mu ostateczny sztych. Melbarczyk był jednak dobrze wyszkolony i mimo znaczącej przewagi, nie poddawał się. Zamachnął się i grot gizarmy zahaczył twarz chłopaka, tuż pod hełmem. Trysnęła krew, a Hasalik upadł w błoto, ostatkiem sił próbując odpełznąć od zdesperowanego przeciwnika. Nie czekając, Talmond zaatakował. Uchylił się przed zabójczym uderzeniem i przeorał brzuch Melbarczyka. Do rannego doskoczyło kilku kolejnych żołnierzy, kłując go włóczniami, aż w końcu olbrzym wydał ostatnie tchnienie.\nDokoła bitwa dogasała. Większość melbarskich wojaków uciekła lub oddała się do niewoli. Ostatnie grupki i pojedynczy maruderzy kontynuowali skazaną na przegraną walkę, dożynani przez krążących wśród zabudowań wioski konnych, a także przeszukujących budynki piechurów.\nTalmond podszedł do rannego Hasalika i schylił się nad chłopakiem. Na szczęście wciąż oddychał, choć rozharatana twarz wciąż krwawiła. Policzek był głęboko rozcięty, tak że widać było biel zębów wewnątrz.\n– Wstawaj, młody – powiedział Talmond, starając się podnieść chłopaka. Wzrok młodzieńca był mętny, wyglądało na to, że Hasalik zaraz straci przytomność. – Zabiorę cię do felczera. Pozszywa ci buźkę i będziesz mógł się chwalić dziewkom, jaki z ciebie dzielny wojak.\nChłopak zabełkotał w odpowiedzi, a na jego pokiereszowanej twarzy wykwitło coś na kształt uśmiechu, stanowiąc dość makabryczny widok. Nie jest więc z nim tak źle, pomyślał Talmond i, chwytając rannego pod ramię, zaczął iść w stronę obozu.\nDokoła wciąż trwało pobitewne zamieszanie, które potęgował wciąż padający deszcz. Wszędzie jeździli konni, żołnierze nawoływali swych kompanów, dowódcy starali się zaprowadzić porządek i przegrupować oddziały. Noszowi wynosili rannych oficerów z pobojowiska.\n– Świetna robota! – Tuż obok posuwającego się wolno Talmonda znalazł się pułkownik Sykora, niesiony na noszach przed dwóch starszych mężczyzn. Noszowi wyglądali jakby ledwo mogli go udźwignąć, ponieważ mieli już swoje lata, a pułkownik nie należał do ułomków. Jego kirys był wgnieciony i zakrwawiony, jednak Sykora nadal podnosił żołnierzy na duchu: – Nie daliśmy im szans! Wspaniały, wzorcowy atak!\nW końcu noszowi wyprzedzili wolno poruszającego się Talmonda, choć krzyki pułkownika niosły się jeszcze przez kilka chwil. Na szczęście Hasalik pozostawał przytomny, więc była nadzieja, że rana nie jest śmiertelna, a jedynie oszpeci chłopaka.\nCzując coraz większe parcie na pęcherz oraz schodzące napięcie związane z bitwą, Talmond przyspieszył kroku. W oddali, tuż za krańcem doliny, dostrzegł bielące się namioty szpitala polowego.\n– Zwycięstwo jest nasze, panie hrabio. – Marszałek Ferhat de la Roux nie krył podekscytowania, a pod sumiastym wąsem wykwitł mu szeroki uśmiech. – Melbarska armia rozbita w pył. Manewr oskrzydlający przechylił szalę, a kapitan Molder świetnie się spisał, szarżując na tyły wroga. Sądzę, że można będzie go podać do odznaczenia…\n– Kampania się jeszcze nie skończyła. – Giacomazzi przerwał słowotok marszałka. – Rozbiliśmy gros melbarskich sił, jednak przeciwnik wciąż jest groźny. Nigdzie nie widziałem chorągwi Lorimera, więc na pewno mają jakieś odwody. Za doliną czekają na nas dwie dobrze obsadzone twierdze, które musimy zdobyć, nim ruszymy na stolicę.\n– Oczywiście – gorliwie przytaknął de la Roux. – Twierdze Vaux i Rudno według słów szpiegów nie są silnie obsadzone, jednak mają grube mury i są położone w strategicznych miejscach.\n– Doskonale o tym wiem – odpowiedział Bachet-Barbier. Ostatni raz spojrzał w stronę wioski zwanej Appeln, gdzie właśnie dogasała bitwa. Widział żołnierzy zbierających rannych i zabitych, odprowadzających jeńców i przegrupowujących się. Był dumny i zadowolony z wyniku walki. Odnieśli druzgocące zwycięstwo przy, zdawało się niezbyt wysokich własnych stratach. – Marszałku de la Roux, proszę ruszać do oddziałów. Wiem że żołnierze są wyczerpani po wielogodzinnym boju, ale przed zachodem słońca wojska muszą opuścić dolinę i wyruszyć w kierunku twierdz. Jeśli zwyciężymy, wynagrodzę ich poświęcenie. W twierdzy Rudno znajduje się melbarski skarbiec. Przekażcie wojakom, że połowa jego zawartości będzie należeć do nich.\n– Tak jest, panie hrabio! – Ferhat spiął konia i popędził w dół zbocza, w stronę Appeln.\n– Adalbert. – Giacomazzi odwrócił się w stronę swego seneszala. – Pchnij gońca do Yerwo Schnauza i jego bombardierów. Niech szykują się do oblężenia. Ja tym czasem sprawdzę, jak czuje się Gael.\nKiedy seneszal się oddalił, hrabia również zjechał ze wzgórza i ruszył w kierunku namiotów szpitala polowego. Padający od kilku godzin rzęsisty deszcz osłabł, przechodząc powoli w drobną mżawkę. Pogoda zmienia się trochę za późno, pomyślał Bachet-Barbier, zdążyła utrudnić życie żołnierzom podczas potyczki.\nW pobliżu szpitala polowego trwał wzmożony ruch. Pokrzykiwania felczerów i noszowych mieszały się z jękami rannych i konających. Hrabia zsiadł z konia i w skupieniu przyglądał się pracy wykonywanej przez lekarzy i ich pomocników. Obserwował blondwłosą dziewczynę, która z ogromną wprawą zszywała nieprzytomnemu żołnierzowi ranę na ramieniu. Ujrzał również Gaela, który podawał jeden ze swoich słynnych naparów leczniczych jakiemuś oficerowi. Geomanta wyglądał już o wiele lepiej, najwidoczniej bardzo szybko udało mu się zregenerować siły.\n– Raso!!! – Giacomazzi usłyszał głos blondwłosej. Skończyła szyć i otarła spocone czoło, rozmazując sobie na nim smugę krwi. Podbiegł do niej jeden z noszowych i odebrał jakieś instrukcje. Dziewczyna tymczasem podeszła do kolejnego rannego. Z uciętego kikuta lewej dłoni mimo opatrunków przesączała się krew. Zaczęła go opatrywać, a kiedy rozglądała się w poszukiwaniu czystych bandaży, jej spojrzenie przez chwilę skrzyżowało się ze wzrokiem hrabiego. Bachet-Barbier kiwnął głową i patrzył jak blondwłosa powróciła do swych obowiązków.\nDzielna dziewczyna, pomyślał hrabia. Oby więcej takich poddanych żyło na moich ziemiach. Giacomazzi odszedł kilka kroków od namiotów i wziął głęboki oddech. Dopiero teraz poczuł zawroty głowy spowodowane dochodzącymi ze szpitala polowego zapachami medykamentów i śmierci.\nZobaczył powracających z pola walki dwóch żołnierzy. Starszy z nich, utytłany w błocie i krwi, ledwie prowadził rannego, który z trudem przebierał nogami. Zataczali się i chwiali. Widać było, że brakuje im sił, a zmęczenie i trudy walki dały się we znaki. Bachet-Barbier podbiegł do wojaków i chwycił rannego pod drugie ramię. Wspólnymi siłami doprowadzili tracącego przytomność żołnierza do namiotów szpitalnych, gdzie szybko zajęła się nim blondwłosa dziewka. Kątem oka hrabia zdołał uchwycić, że opatrywanego przez nią wcześniej żołnierza z odciętą dłonią, nie udało się uratować. Jego ciało leżało pod jednym z namiotów, na wciąż powiększającej się stercie.\n– Szlag, szlag, szlag… – Giacomazzi usłyszał przekleństwa starszego żołnierza, który z niepokojem przyglądał się, jak dziewczyna zszywa rozcięty policzek młodszego kolegi.\n– Świetnie się spisaliście, żołnierzu. – Bachet-Barbier poklepał mężczyznę po plecach, chcąc dodać mu otuchy i podnieść morale. – Jak się nazywasz?\n– Talmond. – Żołnierz odpowiedział dopiero po chwili, jakby wydarzenia docierały do niego z pewnym opóźnieniem. – Na imię mi Talmond, panie hrabio.\n– Wystąpię dla was o odznaczenie, po zakończeniu kampanii – kontynuował Giacomazzi. – Może macie jakieś specjalne życzenia? Jestem w stanie godnie wynagrodzić swych najmężniejszych wojowników.\nTalmond podniósł wzrok i spojrzał hrabiemu w oczy.\n– Muszę się odlać – powiedział i chwiejnym krokiem odszedł w stronę pobliskiej olszyny.\nGłówne wojska opuściły Appeln na godzinę przed zmierzchem. W dolinie jednak ciągle widać było pojedynczych jeźdźców, podążających za armią lżej rannych, a także wozy taborów toczące się z trudem po rozmokniętym od krwi i opadów gruncie.\nW końcu przestał padać deszcz, a do wciąż tlących się i śmierdzących zgliszcz wioski zaczęli wracać mieszkańcy. Goljak wyłonił się z lasu jako pierwszy, z dłonią wciąż zaciśniętą na mieczu. Rozglądał się podejrzliwie, jednak wyglądało na to, że rodzinie nie grozi żadne niebezpieczeństwo. Dał znak i żona wraz dziećmi również opuścili kryjówkę. Schował broń i pospiesznie ruszył w stronę swej chałupy.\nDom był nadpalony, najwyraźniej strzecha zajęła się od płonących strzał, ale została ugaszona przez padający deszcz. Jedna ze ścian pokryta była czerwonymi smugami, a drzwi zostały wyważone i całkowicie połamane. Wnętrze również było zniszczone. Połamano stół, szafki, z kuchni wysypały się węgle. Podłoga pokryta była błotem i krwią, w rogu leżało potrzaskane stylisko topora oraz poszczerbiony miecz. Najwyraźniej chałupa stała się areną walki.\nDo środka weszła Irma wraz z Silką i Tiborem. Chłopak od czasu masakry w lesie nie odezwał się ani słowem. Zawsze gadatliwy i żywiołowy, teraz wodził pustym wzrokiem po wnętrzu i trzymał się matczynej spódnicy.\n– Niech Prababka nam pomoże – jęknęła Irma, rozglądając się po zdewastowanym wnętrzu.\nGoljak tymczasem schował miecz do kufra, który na szczęście pozostał nienaruszony podczas walk. Spojrzał na swoje pokryte krwią ręce, potem na swoją rodzinę, schylił się i zaczął zbierać połamane deski od stołu.\n– Co robisz? – spytała Irma, do której wciąż nie docierało, że bitwa się skończyła i udało im się przetrwać.\n– Trzeba tu posprzątać – odpowiedział ściszonym głosem Goljak. Odchrząknął i dodał: – Już po wszystkim, możemy znów normalnie żyć.\nmężczyzna, Poznań | 05.11.20, g. 18:18\nciekawa historia, bardzo dobrze mi się czytało. Podoba mi się.\nWarsztatowo jest nieźle, tekst płynie, kilka drobiazgów poniżej, aczkolwiek nie wpływały one u mnie na odbiór tekstu. Militarnie ładnie wszystko opisałeś, począwszy od formacji zbrojnych – ciężka jazda, tarczownicy, włócznicy, itd.; na rodzajach broni oraz pancerzach kończąc – spisa, gizarma, kirys itd.\nJednocześnie nie poddałeś się pokusie pędzącej akcji i długich opisów walki, dodałeś sporo informacji “politycznych” i opisów przeżyć bohaterów, co wyszło bardzo na plus całej historii.\nKurde, w sumie, to nie mam nawet za bardzo do czego się przyczepić, lecę zaraz zgłosić tekst do biblioteki.\nEdit: jednak się przyczepię: dłuższego tytułu nie dało rady wymyślić?\nKilka jeszcze uwag poniżej. Wybacz śmieszkowanie związane z imionami bohaterów ;)\nKiedy wielmoże przejeżdżali tuż obok, wciąż powtarzał szeptem pod nosem:\nJeźdźcy minęli wojskowy obóz i wjechali na górujące nad okolicą wzgórze.\nBardzo fajna perspektywa obserwatora w narracji, czytelnik zabrał się niejako razem z jeźdźcami, oni są teraz centrum historii.\n– W takim razie niech potomni zapamiętają ten dzień jako bitwa pod Appeln.\n“dzień bitwy pod Appeln”, “bitwę pod Appeln”? No bo dlaczego tak bez odmiany?\nkiedy Lezmont władał jeszcze ojciec hrabiego.\nIMO, “Lezmontem”, dlaczego by nie odmienić? Podobnie dalej.\nTrochę kojarzące się nazwisko… Masturbrandi ;) Ale to pewnie tylko ja.\nNie był to jednak żołnierza,\nTutaj za bardzo nie wiadomo, o kim mowa, czy Talmond upadł i potem się podniósł, czy wróg.\nGiazomazzi był cały przemoczony.\nI znów te skojarzenia: Gazomazzi? ;)\na ozdobny kirys zdawał się przeciekać i przywierać do ciała.\nAlbo przeciekał, albo nie ;) Wyrzuciłbym to “zdawał się”.\n– Odprowadziłem Mastrobrandiego do szpitala polowego\nTeż rym się pojawił niezamierzony.\nMimo to, mężczyzna cieszył się, że mógł dostąpić tego zaszczytu.\nNiekonkretnie, nie wiadomo, co to za zaszczyt, zmieniłbym coś w stylu, “cieszył się z zaszczytu piastowania tak wysokiego stanowiska”.\nBył to wielki honor dla niego samego, a także dla rodziny, która dzięki temu miała wspiąć się wyżej w arystokratycznej hierarchii.\n“Wspięła się”, no bo już to zrobiła, prawda?\nKrew tętniła w żyłach Moldera, czuł podniecenie wywołane zbliżającą się walką, w której będzie mógł udowodnić męstwo oraz zdobyć sławę. Oczami wyobraźni widział już swój triumfalny powrót do Lezmont. Mieszkańców miasta skandujących jego imię, zalotne spojrzenia młodych dziewcząt i zazdrość konkurentów. Ach, szybciej, szybciej do bitki, do boju, ku chwale, myślał podekscytowany.\nŁadnie to opisałeś ;) I jednocześnie czuję, jako czytelnik, że zaraz coś pójdzie niezgodnie z planem.\nSzczęk oręża mieszał się z dźwiękiem przecinanych ludzkich ciał.\nTutaj pomyślałbym o innych dźwiękach – może “”wgniatanych pancerzy”, “parskania rannych koni”, “jęków umierających”. Zgrzyta mi ten dźwięk przecinanych ludzkich ciał.\nCzęść zbiła się ciasne grupki,\n“W ciasne grupki”.\nBędą ratować się kradzieżą, morderstwami, brutalnymi gwałtami, wszystkim, aby ocalić własną skórę.\nW jaki sposób brutalny gwałt uratuje im skórę? ;)\nIMO, powinien już dawno się zlać ;) I nikt nie miałby mu tego za złe.\n– Może macie jakieś specjalne życzenia? Jestem w stanie godnie wynagrodzić swych najmężniejszych wojowników.\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 05.11.20, g. 18:29\nBasement, dzięki za przeczytanie. Fajnie, że się podobało i nie masz się do czego przyczepić. Osobiście jestem bardzo zadowolony z powyższego opowiadania. Pisanie go sprawiło mi masę frajdy, a kolejne sceny pisały się można rzec same.\nRzeczywiście masz dziwne skojarzenia odnośnie imion i nazwisk bohaterów :) Otworzyłeś mi oczy na nazwisko Mastrobrandi :D\nEdit: Co do tytułu to własnie takie było zamierzenie, żeby był długi i przykuwał uwagę. Poza tym dość dobrze opisuje wydarzenia zawarte w opowiadaniu. Poza tym nie chciałem iść w jakieś trywialne tytuły typu: “Bitwa pod Appeln” czy “Bój pod Appeln”.\nmężczyzna | 05.11.20, g. 21:47\n"zaczęły spadać pierwsze krople deszcze"\nPłynnie napisane, czytało się szybko. Na pewno sprawniej niż “Żmudź 1409” czy Twój tekst z “Mitologii”. Bardzo podobało mi się to pokazywanie, że w bitwie czego się nie zaplanuje, to i tak okoliczności potoczą się swoją drogą. Natomiast brakło trochę bitewnego brudu (wynika z treści, ale go nie czuć z klimatu).\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 05.11.20, g. 23:15\nDzięki za przeczytanie i opinię, wilku. “Deszczowy dzień…” to odmienny tekst od tych, które wspomniałeś. Myślę, że bardziej dojrzały i przemyślany, choć przyznam, że masz rację odrobiny brudu zabrakło. Powinienem go bardziej podkręcić w wątku Talmonda.\nmężczyzna | 05.11.20, g. 23:23\nhm, ja bym jednak dojrzałości dopatrywał się w “Peregrynacjach”…\nNatomiast tutaj pewna domieszka brudu przydałaby się dosłownie w każdym wątku. Pole bitwy, walka w lesie, lazaret. Niekoniecznie dużo, ale trochę. Bo fabuła wręcz prosi o to (opisane wydarzenia są brutalne, a i sceneria do teog pasuje (deszcz, płonące chaty, poważne rany).\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 05.11.20, g. 23:32\n“Peregrynacje…” zostały tutaj odrobinę zjechane za zbyt ciężkostrawny styl, choć z samej historii w tamtym tekście też jestem w miarę zadowolony.\nCo do brudu masz całkowitą rację. Rzecz jak najbardziej do podrasowania. Może kiedyś to rozwinę. ostatnio przyszło mi do głowy przedstawienie owej bitwy również z drugiej perspektywy czyli wojsk melbarskich. Ale nie wiem czy w dłuższej formie całość nie za bardzo by się rozlazła.\nmężczyzna, 32 lata, Ruda Śląska | 06.11.20, g. 14:18\nTwoje opowiadanie czytało się bardzo płynnie i przyjemnie. Tekst jest “dopieszczony”i trzeba się mocno napocić, żeby znaleźć jakiekolwiek niezgrabności. Zastanawiam się nad kilkoma rzeczami, zwróć uwagę na poniższe przykłady:\nWczoraj ledwo dotarł do namiotu swego oddziału, a o poranku czuł się, jakby został wypluty przez glizdowca.\nPogrubione słowo średnio mi tu pasuje. Może lepiej zamienić je na swojego lub całkowicie z niego zrezygnować zostawiając tylko Wczoraj ledwo dotarł do namiotu. ?\nGiacomazzi zakupił ten niezwykły przedmiot podczas niedawnej wizyty w jednym z portowych miast na Wybrzeżu Muszli.\nZamieniłbym na kupił.\nW końcu potknął się i upadł trafiony strzałą w głowę, a jego martwe oczy wpatrywały się prosto w Talmonda.\nJeżeli były martwe, to w jaki sposób mogły się wpatrywać? Proponuję subtelną zmianę np. a jego martwe oczy skierowane były w stronę Talmonda.\nGratuluję bardzo udanego opowiadania :)\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 06.11.20, g. 14:30\nDzięki za przeczytanie i pozytywną opinię, Krystian :)\nStarałem się wystrzegać wpadek językowych, chociaż na pewno gdzieś parę chochlików się czai. Przykłady, które wymieniłeś (swego, zakupił) miały za zadanie lekką stylizację językową, która miała wpisywać się w średniowieczne fantasy.\nmężczyzna, 35 lat, Warszawa | 06.11.20, g. 22:07\nPrzeczytałem opko, sprawnie napisany opis bitwy z kilku różnych perspektyw. Sporo realizmu, niewiele fantastyki i zdrowa dawka humoru. Ładna zamknięta całość, wystarczająco pokazujesz świat i bohaterów, których losy splotły się na rozmokniętej ziemi.\nTrochę brakuje mi tu treści fantastycznych – geomanta występujący epizodycznie to trochę mało, zwłaszcza, że można by go „zastąpić” wilczymi dołami (albo czymś podobnym) w pewnym sensie i tekst dalej był by sensowny.\nUżywasz urozmaiconego nazewnictwa broni białej, buduje klimat. Pokazujesz piechotę, jazdę, ich ekwipunek i rolę na polu walki. To też zdecydowanie na plus.\nMam trochę fabularny problem ze starszym z Żołnierzy – niby doświadczony, zaprawiony i sprytny (długo przeżył w robocie) a nie może się odlać po drodze. Wiem, że jest to element budowania postaci, no i pozwala na efektowna ripostę pod koniec, ale jak dla mnie burzy realizm i robi z tekstu trochę humoreskę. Walka to dosyć wymagający sport, zwłaszcza dla starszego już faceta.\nTrochę też nie rozumiem poniższego zdania:\nCo mają brutalne gwałty do ocalenia własnej skóry, w jaki sposób mają w tym pomóc? Wydaje mi się, że trochę inną mają wojaki motywację do gwałcenia.\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 06.11.20, g. 23:38\nDzięki za przeczytanie i wyczerpującą opinię, krar :)\nStarałem się żeby odpowiednio dobrać proporcję jeśli chodzi o militaria i pokazać starcie z różnych perspektyw. Rzeczywiście fantastyki nie ma zbyt wiele, geomanta miał swoje pięć minut w historii, na upartego można by go zastąpić czymś bardziej realistycznym. Osobiści lubię to postać i może faktycznie powinien odegrać odrobinę większą rolę.\nCo do Talmonda to jego wcześniejsze odlanie zniszczyłoby mi pointę. Dlatego też chłopina musiał się męczyć przez całą bitwę :)\nA jeśli chodzi o humor, osobiście lubię kiedy jest on wmieszany (oczywiście w zdrowych proporcjach) w krwawą i poważną historię. Dlatego też sam stosuje podobny zabieg jako formę pewnej odskoczni i przeciwwagi dla poważniejszych wydarzeń. Mam nadzieję, że tego humoru nie było zbyt wiele?\nmężczyzna, 35 lat, Warszawa | 08.11.20, g. 10:40\nHumoru jak dla mnie jest w sam raz. Nie za dużo, nie za mało.\nMam natomiast ciągle pytanie do poniższego zdania:\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 09.11.20, g. 08:33\nRzeczywiście w tym zdaniu te brutalne gwałty nie są potrzebne. W ogólnym podtekście chodziło mi że maruderzy i uciekinierzy z armii są groźni i nie cofną się przed niczym podczas ucieczki. Owe gwałty miały podnieść poczucie zagrożenia. Ale ogólnie masz rację, że nie pasują do tego zdania. Zastanowię się w jaki sposób to zmienić.\nkobieta | 12.11.20, g. 16:37\nSerwujesz tu pełnokrwiste fantasy z dużo dozą humoru, akcji i sugestywnych obrazów. Mamy tu niby sporo bohaterów jak na tak krótki tekst, ale każdy z nich ma konkretną rolę w układance, więc nie ma poczucia chaosu. Pokazujesz trochę bardziej ludzką perspektywę na epickie starcie, co fajnie podsumowane jest w zakończeniu.\nKliknę, bo tekst oczywiście zasługuje na bibliotekę.\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 12.11.20, g. 21:29\nDzięki za przeczytanie, opinię i klika, oidrin :)\nMoim planem na ten tekst było pokazanie starcia z kilku różnych perspektyw i skupienie się na jednostkach. Fajnie, że wyszło i całość nie jest chaotyczna.\nNaprawdę tak dawka humoru jest tak duża? Starałem się raczej hamować :)\nkobieta | 13.11.20, g. 12:34\nNie no, nie ma przesady, po prostu jest go tyle, ile trzeba. Inaczej ton opowiadania straciłby na lekkości i miał duże prawdopodobieństwo popadnięcia w nieżyciowy patos. To tak jak piszesz w zakończeniu – zamieszanie zamieszaniem, ale trzeba żyć dalej.\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 13.11.20, g. 18:15\nW patos popadać nie zamierzałem, ponieważ sam za nim nie przepadam.\nTakże, jeszcze raz dzięki za przeczytanie i cieszę się, że udało się ustrzec większych błędów. Fajnie, że zakończenie się podoba. W ostatniej scenie chciałem się skupić na odczuciach zwykłych ludzi, którzy są (jak zwykle w czasie wszystkich wojen) najbardziej pokrzywdzeni.\nkobieta | 14.11.20, g. 17:17\nSzczerze mówiąc to jeśli mam w książce opis bitwy, przelatuję tylko wzrokiem i lecę dalej. Twoje opko przeczytałam i podobało mi się. Nie wiem co prawda, czy byłabym w stanie odtworzyć przebieg bitwy pod Appeln, ale klimacik pozostał mi w głowie.\nFajnie do tego podszedłeś, są elementy humorystyczne – stary wiarus, któremu chce się lać, czy wybór pola bitwy, bo faktycznie bitwa pod Liszajami brzmiałaby nie tak dobrze, jak bitwa pod Appeln ;) Są jednak elementy poważniejsze – weteran, usiłujący uratować rodzinę. Fantastyka trochę na siłę, prawdopodobnie dało by się obejść bez maga, ale nich Ci będzie.\nCzytało się płynnie, dobra lektura.\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 14.11.20, g. 19:17\nDzięki za przeczytanie i klika, Irka :)\nCiesze się, że opowiadanie się podobało i było dobrze zbalansowane. Nie chciałem przechylić szali ani w stronę nadmiernej śmieszności, ani w stronę patetyzmu i samych ciężkich scen. Sam lubię czytać teksty utrzymane w podobnym tonie, więc tym bardziej się ciesze, że udało mi się coś takiego stworzyć. No i że ma całkiem pozytywne opinie.\nBitwa pod Liszajami mogłaby nie zapisać się zbyt pozytywnymi zgłoskami w pamięci potomnych :)\nCo do fantastyki to faktycznie jest jej ciut mało, no ale geomanta miał do odegrania całkiem dużą rolę, więc mam nadzieję, że zostanie to wybaczone :)\nkobieta, Łódź | 18.11.20, g. 16:43\nNiestety, nie uwiodło. Pewnie dlatego, że historie traktujące o bitwach i potyczkach nie mieszczą się w kręgu moich zainteresowań. Kiedy czytam opowiadanie i trafi się tam opis utarczki/ bójki/ pojedynku i jest to zdarzenie uzasadnione dziejącymi się wypadkami, zrozumiem. Jednak całe opowiadanie poświęcone bitwie, choćby opisanej z wielkim znawstwem tematu, zwyczajnie nuży mnie i nudzi.\nZ przykrością też zauważam, że fantastyki tu zaledwie tyle, co kot napłakał.\n…jak najszybciej przygotować do gotowości bojowej. ―> Nie brzmi to najlepiej.\n– Zobacz. – Hasalik wskazał na zbliżający się oddział konnych. – Czy to nie sam hrabia ze świtą?\nTalmond rzucił okiem na zbliżających się jeźdźców… ―> Jak wyżej.\n…zbierało się na deszcz, rozciągający się widok na porośniętą łąkami dolinę pozwalał dobrze przyjrzeć się… ―> Lekka siękoza.\n…ukryty pod nim schowek. Wyjął schowany tam… ―> Nie brzmi to najlepiej.\nŁucznicy napięli łuki i wypuścili pierwszą salwę. ―> Czy to na pewno była salwa?\nZa SJP PWN: salwa 1. «jednoczesny wystrzał na komendę z wielu karabinów lub armat» 2. «wybuch śmiechu, braw itp.»\nJego łysa głowa w momentalnie zaczęła lśnić w padającym deszczu… ―> Literówka.\nWidział, jak biegnący przed nim piechurzy nadziewają się na mur tarcz i włóczni. ―> Rozumiem nadzianie się na włócznię, ale jak można nadziać się na mur tarcz?\nTalmond cieszył się, że nie atakuje w pierwszej linii. Widział, jak biegnący przed nim piechurzy nadziewają się na mur tarcz i włóczni. Padający deszcz sprawił, że kilku żołnierzy poślizgnęło się na grząskim podłożu, przewracając się i wywołując rozgardiasz w szeregach atakujących. Talmond skrył się za stojącym z przodu tarczownikiem i starał się złapać oddech. Stojący obok Hasalik dźgał włócznią, wydzierając się przy tym… ―> Siękoza.\nInny rzucił się do panicznej ucieczki, odrzucając bojowy topór i tarczę. ―> Nie brzmi to najlepiej.\n…chciał zobaczyć walczących żołnierzy.\nUdało im się opuścić wioskę, tuż przed przybyciem melbarskich żołnierzy. ―> Czy to celowe powtórzenie?\n…z dźwiękiem przecinanych ludzkich ciał. Goljak znał te dźwięki aż… ―> Jak wyżej.\nByło kwestią czasu zanim trafią do kryjówki jego rodziny. ―> Było kwestią czasu, kiedy trafią do kryjówki jego rodziny.\nUpadł, spisa wypadła mu z dłoni… ―> Nie brzmi to najlepiej.\nNa szczęście wciąż oddychał, choć rozharatana twarz wciąż krwawiła. ―> Czy to celowe powtórzenie?\nDokoła wciąż trwało pobitewne zamieszanie, które potęgował wciąż padający deszcz. ―> Jak wyżej.\nRozglądał się podejrzliwie, jednak wyglądało na to… ―> Nie brzmi to najlepiej.\nSpojrzał na swoje pokryte krwią ręce, potem na swoją rodzinę… ―> Czy zaimki są konieczne?\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 18.11.20, g. 20:32\nWojny, bitwy, potyczki, pojedynki, wojownicy, krew i walka to raczej męska domena stąd rozumiem czemu Ci nie podeszło, reg. Niemniej dzięki za przeczytanie i wskazanie błędów.\nkobieta, Łódź | 18.11.20, g. 20:44\nBardzo proszę, Belhaju.\nMam nadzieję, że lektura Twoich przyszłych opowiadań dostarczy mi samych przyjemności. ;)\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 18.11.20, g. 22:42\nOstatnio mniej pisze o bitwach, więc mam nadzieję, że tak będzie :)\nkobieta, Łódź | 18.11.20, g. 22:55\nJuż się cieszę, Belhaju. ;D\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 19.11.20, g. 07:21\nChoć muszę przyznać, że pisanie powyższego opowiadania sprawiło mi masę frajdy i bardzo dobrze czuje się w takich klimatach.\nkobieta, Łódź | 19.11.20, g. 12:06\nTo widać w opowiadaniu, Belhaju, bo napisane jest ze znawstwem rzeczy i aż mi głupio, że trafiło na czytelniczkę tak pozbawioną zrozumienia dla sztuki militarnej. Może się nieco zrehabilituję, polecając opowiadanie do Biblioteki. ;)\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 19.11.20, g. 12:41\nStarałem się aby tekst choć osadzony w fantastycznym świecie (choć fantastyki w opowiadaniu nie ma zbyt wiele), był realistyczny jeśli chodzi o wojenne rzemiosło, taktykę i tym podobne elementy. Choć i tak najbardziej chciałem się skupić na ludziach uczestniczących (pośrednio lub bezpośrednio) w bitwie.\nDzięki za polecenie do Biblioteki :)\nkobieta, Łódź | 19.11.20, g. 13:08\nMyślę, Belhaju, że Twój zamiar powiódł się w pełni. ;)\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 19.11.20, g. 13:25\nBardzo się z tego cieszę, reg :)\nkobieta, Łódź | 19.11.20, g. 13:26\nmężczyzna, Świnoujście | 24.11.20, g. 21:11\nDobra, klasyczna fantasy, od której wymagałbym jednak nieco więcej.\nMam wciąż w pamięci dwa świetne opisy bitew w polskiej fantasy. Bitwę pod Brenną („Pani Jeziora”) Sapkowskiego i bitwę w dolinie Weres („Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”) Wegnera. W Twojej opowieści widzę pewne podobieństwa do tej pierwszej. Nie tylko w niektórych opisach: „Dźgani partyzanami i spisami, ściągani z siodeł hakami gizarm i rohatyn, bezlitośnie tłuczeni żelaznymi kiścieniami i maczugami kawalerzyści dywizji „Alba” zaczęli umierać” (AS) i „Zajeżyło się od włóczni, gizarm, spis i berdyszy […]” (Belhaj). Oczywiście wynika ono pewnie z okoliczności bitwy i użycia podobnego słownictwa (atak kawalerii, piechota ze spisami, gizarmami itd.). Ale i inne elementy – np. w obu opisach zaglądamy w trakcie bitwy do namiotu medyków – wydają mi się nieco podobne.\nTwoje opowiadanie w sumie pokazuje nam pewne wydarzenia zawieszone w próżni. Nie znam za bardzo Twojego świata, nie wiem nic o wcześniejszych relacjach przygranicznych – dowiadujemy się, że ktoś zaatakował ziemie hrabiego i teraz będziemy świadkami bitwy. Na koniec, zamiast jakiegoś morału, podsumowania, twistu dostajemy… powrót do normalności, chłopi wracają pod strzechę, wojsko idzie dalej. I tutaj ja się zastanawiam, co chciałeś nam przekazać tym tekstem i wychodzi mi, że poza godziwą rozrywką, przekazałeś niewiele. No bo czyż nie wiedzieliśmy wcześniej, że wojaczka jest okrutna i uderza w postronne osoby (chłopów?)? Wiedzieliśmy. Czyż nie widzieliśmy już krwawych opisów bitew w fantasy i książkach historycznych? Widzieliśmy. Czy nie pokazywano nam takich bitew z perspektywy jednostek, które reprezentują różne perspektywy, interesy, postawy i zachowania? Pokazywano (a najlepiej chyba właśnie AS pod Brenną). Czy nie wiemy, że po bitwie ludzie próbują żyć dalej, a wojaków czeka następna bitwa? Wiemy. Czy to, że prości ludzie płacą często życiem za decyzje tych wyżej postawionych to jakieś odkrycie? No nie jest to odkrycie. Do czego zmierzam? Przeczytałem fajnie i ciekawie napisaną opowieść o bitwie pod Appeln, ale zabrakło mi tutaj jakiegoś kopa, zaskoczenia czy emocji, zwrotu akcji, przesłania, które zostanie ze mną po lekturze, czegoś, o czym nie wiedziałem albo nie potrafiłem na to spojrzeć wcześniej tak, jak zobaczył to Autor. I czy obgryzałem paznokcie w obawie o los rodziny Goljaka? No nie obgryzałem. Czy za bardzo mnie obchodziły interesy hrabiego i jego ziemie? No nie bardzo. Czy niespodziewane pojawienie się i szybka śmierć Moldera mnie poruszyły? Nie poruszyły. A Mag? Był, zrobił swoje, w sumie pozbawiając bitwę większej dramaturgii, zasłabł, ozdrowiał i tyle na ten temat (poza dodaniem do tekstu wątłego elementu fantastycznego). Pojawienie się młodej sanitariuszki też nie doczekało się jakiegoś konkretnego finału, który wybrzmiałby z mocą.\nPokazałaś nam scenki z bitwy, które układają się w większy obraz, ale ani jako osobne elementy, ani jako całość nie walą po oczach, wątrobie i w serce. No i poza śmiercią Moldera i okaleczeniem Hasalika, właściwie wszystkim głównym postaciom się udało, upiekło, i ta niby okrutna bitwa skończyła się właściwie happy endem. To też nieco osłabia dosyć letnią wymowę opowiadania.\nDobry warsztat, bogaty język, płynny odbiór i urozmaicenie postaci, to niewątpliwe atuty opowiadania. Naprawdę dobrze i przyjemnie się to czytało i nie żałuję lektury. I oczywiście wiem, że to tylko wyrywek Twojego uniwersum. Chociaż akurat ta historia za bardzo nie rozbudowuje geografii, historii, systemu magii czy religii Twojego świata.\nNa pewno tekst przykuwa uwagę, ale chciałbym, żeby opowieść dostarczała czegoś więcej niż opis bitwy z kilku punktów widzenia. Bo jeśli chodziło tylko i wyłącznie o ów opis krwawej bitwy, ruchów wojsk, znajomość uzbrojenia i dynamikę walki oraz kilka ogólnie znanych przemyśleń na temat ludzkich charakterów, a także specyfiki i okrucieństwa wojny, to niestety widziałem lepsze i bardziej przejmujące bitwy w polskiej fantasy.\nPoniżej kilka wybranych fragmentów, w których coś mi zazgrzytało (powtórzenia, szyk, literówki, logika, dziwne konstrukcje, niepotrzebne wyrazy):\n– górujące wzgórze. Można tego uniknąć.\nWszyscy dowódcy wiedzą, co mają robić? – spytał Giacomazzi, choć wiedział […]\n– wiedzą wiedział. Można tego uninąć.\nDzisiaj jednak wyglądało na to, że nie zdoła się wymigać od udziału w bitwie.\n– szyk. Nie lepiej: Wyglądało na to, że dzisiaj nie zdoła… A jeśli ma zostać, jak jest, to wywaliłbym "jednak".\n[…] rozciągający się widok na porośniętą łąkami dolinę pozwalał dobrze przyjrzeć się przyszłemu polu bitwy.\n– czegoś brakuje. Rozciagający się przed nimi/u stóp widok na…?\n– to jest dosłownie fragment skeczu Kabaretu Moralnego Niepokoju [Kabaret Moralnego Niepokoju – Bitwa Pod Grunwaldem – Bing video – od 3.20]\nGiacomazzi spojrzał na wkraczające do doliny wrogie wojska i wydał rozkaz:\n– nie brzmi za bardzo jak rozkaz.\nPoczątkowo niewielka mżawka, szybko przerodziła się w coraz większą ulewę.\n– przerodziła się w coraz większą ulewę. Wywaliłbym to "coraz większą".\nNa flankach armii krążyła lekka jazda licząca jednak co najwyżej kilkadziesiąt koni. Jeźdźcy stanowili także awangardę, a gdy dotarli właśnie do zabudowań jednej z dwóch położonych w dolinie wiosek, przeganiali mieszkańców z chałup i wysyłali na wzgórze, do taborów i opuszczonego obozu wojska.\n– po co to "jednak"? Po co "właśnie"? Po co to "wojska"?\nEntuzjazm rozpierający go jeszcze godzinę temu zdawał się wygasać im bliżej było do bitwy.\n– w miarę zbliżania się bitwy?\nTalmond mruknął tylko coś w odpowiedzi.\n– Nie lepiej: Talmond tylko mruknął w odpowiedzi?\nNacisk na pęcherz stawał się coraz bardziej nie do wytrzymania.\n– stawał się nie do zniesienia/wytrzymania. Po co to "coraz bardziej"?\nWpierw włócznię, za nimi tarczownicy! Musimy utrzymać linię!\n– literówka w "włócznię"\nGłos Talmonda zniknął w ogólnym zgiełku panującym wśród przegrupowujących się żołnierzy.\n– w sumie bardziej przepadł niż zniknął.\nWiększość strzał ześlizgnęła się po napierśnikach i zbrojach opancerzonej jazdy.\n– chodzi o końskie napierśniki? Bo jeśli nie, to przecież są częścią zbroi. Mylące.\nJego łysa głowa w momentalnie zaczęła lśnić w padającym deszczu […]\n– wywal "w".\nInny rzucił się do panicznej ucieczki, odrzucając bojowy topór i tarczę. W końcu potknął się i upadł trafiony strzałą w głowę, a jego martwe oczy wpatrywały się prosto w Talmonda.\n– podmiot zgubiony. To wygląda jakby ten inny zaklął "Kurwa mać" nie Talmond.\nSzczęk oręża mieszał się z dźwiękiem przecinanych ludzkich ciał […]\n– chesz mi powiedzieć, że facet obserwujący z dystansu i ukrycia bitwę słyszał jakiś "dźwięk przecinanych ciał"?\n– też mi nie pasują te gwałty podczas ratowania własnej skóry.\nMężczyzna spojrzał na córkę, która wciąż była uspokajana przez Irmę.\n– “wciąż była uspokajana”. Takie formy zawsze brzmią nieco niezręcznie.\nŻołnierz dzierżył w dłoni długą gizarmę i wywijał nią, chroniąc się od oblegających go wrogów.\n– wywijał gizarmą chroniąc się? Chronienie się chyba na czym innym polega. Trzymał ich na dystans? Opędzał się od nich?\nMelbarczyk był jednak dobrze wyszkolony i mimo znaczącej przewagi, nie poddawał się.\n– podmiot. Tutaj wychodzi, że on miał znaczącą przewagę i nie poddawał się mimo tej przewagi, co czyni zdanie bezsensownym.\nOstatnie grupki i pojedynczy maruderzy kontynuowali skazaną na przegraną walkę […]\n– skazaną na przegraną walkę. Nie brzmi to dobrze.\nNa szczęście wciąż oddychał, choć rozharatana twarz wciąż krwawiła.\n– wciąż i wciąż. Użyj np. "nadal".\nOdnieśli druzgocące zwycięstwo przy, zdawało się niezbyt wysokich własnych stratach.\n– to chyba jest kolokacja, w każdym razie utarte wyrażenie, które brzmi “strata własna”\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 24.11.20, g. 22:27\nDzięki za przeczytanie i merytoryczną krytykę. Szczerze mówiąc czekałem na Twój komentarz i spostrzeżenia, gdyż potrafisz spojrzeć na rzeczy w szerszej perspektywie. Dzięki czemu jesteś w stanie sprawnie wskazać błędy i niedoskonałości, które odpowiednio przeanalizowane pozwalają poprawić warsztat i lepiej przygotować fabułę.\nPowyższy tekst został napisany specjalnie do magazynu Biały Kruk, w którym trwał nabór na opowiadanie w temacie: epickie bitwy. Postanowiłem, że moja bitwa nie będzie epicka, jednak opowie jak wygląda starcie z kilku różnych perspektyw. Masz rację, że w sporej części inspirowałem się bitwą pod Brenną z sagi wiedźmińskie, choć zdecydowanie większą inspirację była powieść “Bohaterowie” Joe Abercrombiego.\nPisząc powyższy bawiłem się świetnie. Własnie takie pisanie sprawia mi najwięcej frajdy. Masz rację, że za bardzo skupiłem się na “wojskowości” starcia, a zbyt mało na ludzkich emocjach. Choć starałem się jak najlepiej oddać emocje towarzyszące różnym bohaterom. Przyznam, że było tego zbyt mało, w sumie tylko wątek Goljaka i jego rodziny (a najbardziej scena kiedy syn widzi jak ojciec bestialsko morduje kilku maruderów), miał chwytać za serce. Reszta miał być bardziej rozrywkowa (no może nie licząc Moldera).\nOczywiście tekst jest częścią tworzonego przeze mnie uniwersum, jednak nie chciałem aby pojawiło się w nim zbyt wiele elementów światotwórstwa. Miał to być pewien wycinek (z kilkoma bohaterami pojawiącymi się w innych tekstach) świata, który można czytać oddzielnie i bez znajomości innych opowiadań. Ogólnie przyjąłem zasadę niezbyt nachalnego opowiadania o geografii, historii i innych elementach świata. Pojawiają się jako tło, wplecione w fabułę niż rzecz grająca pierwsze skrzypce. Mam nadzieję, że tworzą logiczną całość.\nMyślę, że mało w polskiej fantastyce tekstów stricte militarnych i mam pomysły na kilka innych opowiadań w podobnym klimacie.\nPS: Czekałem na to, kto w końcu odkryje, że wybór pola bitwy zainspirowany jest kultowym skeczem KMN :) Zawsze mnie to śmieszyło i postanowiłem wykorzystać ten patent.\nmężczyzna, Świnoujście | 25.11.20, g. 00:00\nCieszę się, że uważasz moje uwagi za pomocne, Belhaju.\nNabór bitewny do BK, sporo tłumaczy. Rozumiem, że tematyka i konwencja były w pewnym stopniu narzucone (no i nieco tej epickości jednak jest w Twoim opowiadaniu). Oczywiście nie ma to wpływu na moją opinię, bo jednak komentuję tekst a nie kontekst jego powstania.\nJak powiedziałem, czyta się, jest sprawnie napisane i w kategorii militarnej fantasy zapewnia godziwą rozrywkę. Tylko trochę szkoda, że nie ukryłeś w tej historii jakiegoś przesłania/podtekstu/mocnej prawdy. Bo wspomniany Wegner i AS poza militariami, opisami walki, dynamiką i wzruszeniem czytelnika przemycili jeszcze jakieś brutalne prawdy o ludziach, wojnach i historii (AS), czy poruszające postawy ludzi w obliczu zagrożenia: heroizm, honor i poświęcenie (Wegner).\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 25.11.20, g. 11:45\nWiadomo, że kontekst powstania tekstu nie ma znaczenia dla czytelnika. Lektura ma być satysfakcjonująca choćby autor pisał opowiadanie w uszkodzonym batyskafie na dnie oceanu mając w połowie pustą butlę z tlenem :)\nSzczerze mówiąc nie chciałem też przesadzić z wywołanymi przez Ciebie elementami (heroizm, honor, poświęcenie), bo w militarnej fantasy bardzo łatwo popaść w patetyzm. Najlepszym przykładem (choć to nie fantastyka) jest czytana właśnie przeze mnie książka “Legion” Gerainta Jonesa. Natężenie żołnierskiego nadęcia na stronie jest aż ciężkostrawne. Natomiast co do wzruszenia czytelnika i przekazywania głębszych treści będę musiał jeszcze popracować.\nmężczyzna, 41 lat | 27.11.20, g. 16:08\nBelhaju, skusiłem się na Twoje opowiadanie, bo sam pisałem do Białego Kruka na tamten nabór o epickich bitwach. Moje krasnoludy się akurat nie załapały, choć podobno było blisko, ale tam bitwa była raczej dodatkiem niż esencją, więc nie mogę mieć żalu.\nWracając do „Deszczowego dnia…”, opowiadanie napisane jest sprawnie, lekkim językiem, dobrze się czyta. I to właściwie jest jego największa zaleta. Zachowujesz dość dobry balans pomiędzy prostym językiem żołnierzy a przyjazną dla czytelnika narracją.\nW kwestii fabuły, bohaterów, konstrukcji czy dramaturgii odczułem tu pewien niedosyt. Również w kilku miejscach naciąłem się na kalki. Choćby ta scena z wyborem nazwy miejsca bitwy. Jeśli się nie mylę, to niemal identyczny humor pojawił się zdaje się u Sapkowskiego. Podobnie jak u Sapkowskiego, w bitwie pod Brenną, masz wątek szpitala polowego, i bitwy widzianej z perspektywy fleczerów. Z tym że u Sapkowskiego ten wątek jest dopieszczony, bo mamy tam Shani, mamy lekarza niziołka, których postacie autor nam przybliża, wreszcie mamy w tym szpitalu dramatyczne zakończenie kilku wątków pobocznych.\nU Ciebie zaś pojawiają się te same elementy, ale wszystko jest płytkie, nierozwinięte i nie bardzo wiadomo, do czego ma prowadzić. Blondyna szyje rany, ale czy wnosi ona coś konkretnego do fabuły? Za mało miejsca jej poświęcasz, by stała się istotna, a za dużo jak na kogoś, kto jest tylko statystą w opowiadaniu.\nPodobnie jest z innymi bohaterami. Wprowadzasz ich zbyt wielu, ale każdego po łebkach. Nie dajesz czytelnikowi szansy, by się z którymkolwiek zżył.\nGoljak jest tu chyba jedynym kandydatem na głównego bohatera, bo poświęcasz kilka akapitów, by opisać jego historię, dajesz mu rodzinę, by miał kogo bronić, ale mimo wszystko jest tego trochę za mało. Może gdybyś wprowadził go już w pierwszej scenie i to na nim skupił sympatię czytelnika, mogłoby to zassać, ale niestety w pierwszej scenie serwujesz nam dwóch wojaków, o których wiemy niewiele poza tym, że jeden jest pragmatycznym pijusem, któremu się chce lać, a drugi to jakiś młokos żądny przygód. Ani jeden, ani drugi nie intryguje niczym, a potem w sumie okazują się dla fabuły nieistotni. Ich historie się rozmywają.\nGdyby to był rozdział powieści i tych bohaterów byśmy zdołali poznać, to możliwe, że dałoby się to wybronić. Ale jako samodzielne opowiadanie to nie bardzo.\nKolejna kwestia to sama bitwa i jej dramaturgia. Jest pod tym względem płaska. Nie udaje Ci się zbudować napięcia, nie udaje Ci się też, co robi świetnie Wegner w Opowieściach z meekhańskiego pogranicza, sprawnie uderzyć wysokie tony, dodając wojakom heroizmu.\nJako czytelnik bitwę śledziłem bez większych emocji, co mnie tym bardziej rozczarowało, że w założeniu miała to być bitwa epicka.\nNa koniec konstrukcja, troszkę Ci tutaj jakby zabrakło głównego wątku. Innym wątkiem zaczynasz, innym kończysz, a sama bitwa okazuje się jedynie jedną z wielu potyczek w kampanii.\nTroszkę negatywny ten komentarz wyszedł, ale się tym nie przejmuj, bo to raczej dlatego, że poziomem odniesienia był Wegner czy Sapkowski, a nie nasze portalowe pisanie.\nWłaśnie. Dopiero teraz przeczytałem. Już wiem, skąd ta anegdota. Wydawało mi się, że to od Sapka, ale nie, masz rację, to z KMN.\nWidzę też, że Maras mnie uprzedził i wypunktował Ci już wcześniej większość tego co ja.\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 28.11.20, g. 12:01\nDzięki za przeczytanie i merytoryczny komentarz, chorcisko :)\nW sumie na większość krytycznych uwag odpowiedziałem już pod wpisem marasa. Dodam tylko, że mój ogólny zamysł na ten tekst był taki, żeby opowiadanie nie miało jednego bohatera tylko pokazywało bitwę z kilku różnych (odmiennych) perspektyw. Stąd mamy walczących w niej żołnierzy, obserwujących i wydających rozkazy dowódców, dziewczynę która z pasji do szycia trafiła do felczerskiego namiotu, czy Goljaka, który musi ratować swoją rodzinę wracając do swego starego fachu. Nie miało być jednej głównej postaci co może trochę odbiło się na odbiorze tekstu.\nOgólnie ostatnio chodzi za mną dość znaczne rozwinięcie tego opowiadania (gdyż tak jak już pisałem wcześniej, jego tworzenie sprawiło mi masę frajdy, podczas pisania nie miałem praktycznie żadnych przestojów), może nawet do rozmiarów powieści. I stworzenie czegoś na podobieństwo “Bohaterów” Abercrombiego. Czyli cała powieść lub mikropowieść opowiadająca o bitwie. Ale sam nie wiem czy to dobry pomysł.\nmężczyzna, 41 lat | 28.11.20, g. 13:14\nA co konkretnie chciałbyś o tej bitwie napisać? Jaki przekaz? Po co i dlaczego?\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 28.11.20, g. 15:33\nPoszerzyć kontekst geopolityczny bitwy, lepiej wprowadzić postaci, przedstawić ich historię, motywacje itp.Wprowadzić kilku nowych bohaterów (może z armii melbarskiej). Chciałbym stworzyć pełnokrwistą militarną fantasy. Na razie pomysł jest w fazie mocno przedwstępnej, więc nie mam wielu konkretów. Po prostu coś takiego kołacze mi się w głowie.\nmężczyzna, 41 lat | 28.11.20, g. 16:16\nPrzede wszystkim na początek skoncentruj się na jednym bohaterze, głównym, i dopracuj jego historię. By miał cel, by miał duszę i przywiązał do siebie czytelnika. Pozostałe postaci możesz dodawać później, bo na razie i tak masz ich za dużo w stosunku do ich głębi i znaczenia.\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 29.11.20, g. 11:33\nMuszę przemyśleć w jaki sposób to ugryźć. Choć wolałbym, żeby było kilku równorzędnych bohaterów niż jeden główny. I co jakiś czas zmieniać perspektywę narracji. No, ale zobaczymy, na razie inne rozgrzebane projekty czekają na ukończenie.\nkobieta, Łódź | 24.12.20, g. 18:46\nHmmm. Wybitnie nie moja bajka.\nPokazujesz tylko bitwę, a te raczej mnie nie interesują.\nBohaterów multum, jedni przeżyli, inni nie, los reszty nieznany. Nie obeszło mnie to. Na dobrą sprawę nie wiem, o co walczą. No, o ziemie dla arystokracji (who cares?). Kibicowałam właściwie tylko rodzinie chłopskiej i fajnie, że przeżyli i to nawet niezgwałceni.\nPrzez to mam wrażenie epizodyczności tekstu – była jakaś potyczka, będą następne. Część ludzi przeżyła, do zobaczenia w następnym odcinku. Tylko że chyba ma nie być następnego.\nBrakowało mi fantastyki. Owszem, jest czarownik, ale odgrywa swoją rólkę i w nicość lazaretu przepada. Gdyby chociaż dzięki jego popisowi udało się uniknąć bitwy… Dlaczego w drugiej armii nie mieli maga, że ten sobie brykał bez żadnych przeszkód?\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 14.01.21, g. 10:28\nDzięki za przeczytanie, Finkla :)\nPowyższy tekst to typowy przedstawiciel militarnej fantasy, więc zdaję sobie sprawę, że nie każdy lubi podobne klimaty.\nDlaczego w drugiej armii nie mieli maga, że ten sobie brykał bez żadnych przeszkód?\nW zamyśle kasta magów w uniwersum, w którym rozgrywa się akcja opowiadania, jest dość elitarne i nieliczne. Mogłem zaznaczyć to bardziej w tekście.\nkobieta, Łódź | 14.01.21, g. 18:36\nJeśli ma się wielką armie, to niechronienie jej magiem uważam za karygodną beztroskę. Wielka armia <= duże państwo (albo cholernie bogate) => jest gdzie szukać czarowników.\nkobieta, Warszawa | 05.02.21, g. 20:57\nHmm… Bitwa. No to ten… Ale czytało się przyjemnie :)\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 06.02.21, g. 09:46\nAnet, jak rozumiem militarna fantasy to nie Twój konik.\nkobieta, Warszawa | 06.02.21, g. 11:41\nZawsze się gubię, kto z kim walczy ;)\nmężczyzna, 33 lata, Płońsk | 25.02.21, g. 13:26\nPowyższy tekst właśnie został wybrany opowiadaniem roku 2020 przez czytelników Magazynu Biały Kruk, gdzie pierwotnie się ukazało. Jeśli ktoś z Was oddał na nie swój głos to serdecznie dziękuje :)


W dniach 24-29 października br. pani Monika Hibner nauczyciel języka angielskiego brała udział w szkoleniu w ramach realizacji projektu Erasmus+ pod nazwą Europejskie doskonalenie nauczycieli kluczem do nowoczesnej edukacji.\nWyniki rekrutacji KA1 VET - praktyki uczniowskie\nW dniu dzisiejszym Komisja Rekrutacyjna ogłosiła wyniki naboru uczniów klas III do udział w praktykach w Portugalii, Irlandii oraz Niemczech w ramach projektu KA1 VET Europejskie doświadczenia szansą na lokalnym rynku pracy.\nRekrutacja do projektu KA1 VET - praktyki uczniowskie\nW związku z rozpoczęciem realizacji projektu Erasmus+ w zakresie praktyk zagranicznych uczniów klas III zainteresowanych udziałem w projekcie prosimy o wypełnienie dokumentów rekrutacyjnych oraz zapoznanie się z warunkami rekrutacji.\nW mediach o naszych projektach


Regeneracja skóry po zimie - Blog Stara Mydlarnia\nJuż tylko kilka chwil dzieli nas od wiosny. Wszystko znów budzi się do życia, pierwsze kwiaty wynurzają się spod resztek śniegu, a słońce nieco mocniej ogrzewa nasze spragnione ciepła twarze. To idealny czas, aby przygotować naszą skórę na nadejście wiosny. Wszystkie wiemy, że zima to nie lada wyzwanie, szczególnie dla posiadaczek delikatnej cery ze skłonnościami do podrażnień i przesuszania. Mróz, wiatr, suche i zimne powietrze, mniejsza aktywność fizyczna-wszystkie te czynniki negatywnie wpływają na jej stan. Zimą wiele z nas zmaga się z problemem odwodnionej, pozbawionej blasku i sprężystości skóry. Dzięki właściwej pielęgnacji i regeneracji możemy przywrócić jej naturalny blask i zdrowy wygląd.\nJak przygotować naszą cerę na wiosnę?\nWiosna to idealny czas, by kompleksowo zadbać o potrzeby naszej zmęczonej po zimie cery. Pamiętajmy jednak, że jest to proces długotrwały, który wymaga od nas nieco cierpliwości oraz dobrania odpowiednich kosmetyków. Produkty używane do pielęgnacji warto zmieniać w zależności od potrzeb naszej skóry. Prawidłowa pielęgnacja skóry twarzy powinna opierać się na czterech krokach:\nCodzienne oczyszczanie skóry twarzy to podstawa dobrze wykonanej pielęgnacji. Zapobiega ono powstawaniu niedoskonałości spowodowanych nagromadzonymi bakteriami oraz resztkami makijażu. Należy też pamiętać, że źle oczyszczona skóra nie wchłonie do końca wszystkich składników aktywnych zawartych w dalszych krokach pielęgnacyjnych. Prawidłowe oczyszczanie skóry powinno dzielić się na dwa etapy: oczyszczanie płynem micelarnym oraz mycie skóry pianką lub żelem. W wiosennej pielęgnacji warto zadbać o to, aby płyn micelarny był delikatny dla skóry, nie podrażniał jej, ale też dostarczał potrzebnych składników odżywczych. Vitamin C płyn micelarny 3w1 dzięki zawartości witaminy C delikatnie poprawi koloryt skóry spragnionej blasku oraz doda jej naturalnego glow, a sok z aloesu zniweluje podrażnienia. Do wykonania drugiego kroku oczyszczania idealna będzie nasza łagodna pianka do twarzy Argan, która dzięki zawartości oleju arganowego oraz ekstraktów z 12 ziół odżywia i pielęgnuje nawet bardzo suchą skórę.\npianka do twarzy Argan dzięki zawartości oleju arganowego oraz ekstraktów z 12 ziół odżywia i pielęgnuje nawet bardzo suchą skórę.\nMycie skóry twarzy sprawia, że traci ona swoją naturalną warstwę ochronną. Tonizowanie przywraca skórze właściwe pH, a co za tym idzie, chroni ją przed bakteriami, dlatego jest to tak ważny krok w codziennej pielęgnacji. Tonik kwiat lawendy będzie idealną pozycją dla tych z Was, które po zimie zmagają się z niedoskonałościami. Tonik działa delikatnie antybakteryjnie i przeciwzapalnie oraz oczyszcza i odświeżą skórę… no i nieziemsko pachnie, wprawiając każdego w błogi stan relaksu!\nTonik działa delikatnie antybakteryjnie i przeciwzapalnie oraz oczyszcza i odświeżą skórę\nSerum to nic innego jak skoncentrowana formuła eliksirów do twarzy, która wnika w głębsze warstwy skóry, dzięki czemu może uwydatnić działanie kolejnych kroków pielęgnacyjnych. Mimo swojej skoncentrowanej formuły serum ma zwykle lekką, wodnistą konsystencję, przez co bardzo łatwo się rozprowadza oraz szybciej się wchłania. Nasze serum do twarzy Śluz Ślimaka to must-have każdej regeneracji. To prawdziwa kwintesencja składników, których pragnie nasza skóra po srogiej zimie. Powstałe na bazie śluzu ślimaka serum zawiera witaminy A, C i E, alantoinę, kolagen oraz kwasy AHA. Idealnie nawilża, uelastycznia i regeneruje skórę.\nPowstałe na bazie śluzu ślimaka serum zawiera witaminy A, C i E, alantoinę, kolagen oraz kwasy AHA. Idealnie nawilża, uelastycznia i regeneruje skórę.\nOdpowiednie nawilżenie zapobiega nadmiernej utracie wody z naskórka, a co za tym idzie-zapewnia zdrową i rozświetloną cerę. W wiosennej pielęgnacji warto postawić na kremy o lekkiej konsystencji, które nie obciążą naszej cery. Tutaj idealnym rozwiązaniem będzie lekki krem do twarzy Fig Opuntia & Silk, który intensywnie pielęgnuje skórę suchą, odwodnioną i wymagającej regeneracji.\nLekki krem do twarzy, który intensywnie pielęgnuje skórę suchą, odwodnioną i wymagającej regeneracji.\nNiezależnie od pory roku do codziennej pielęgnacji skóry warto włączyć też dobry krem\nz filtrem UV oraz zabiegi złuszczające martwy naskórek (peelingi lub maseczki), które należy wykonywać nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Macie swoje ulubione rytuały pielęgnacyjne?\nTags: pielegnacja, skincare


W czwartkowe popołudnie 29 października, członkowie Szkolnego Koła Caritas działającego przy Szkole Podstawowej im. K. Górskiego w Lejkowie wraz z opiekunem i jednym z rodziców p. Teresą Zięcik udali się na pobliski cmentarz w Laskach. Jest to cmentarz poniemiecki, na którym pochowani są byli mieszkańcy tej miejscowości. Dzieci uporządkowały z liści nagrobne, zniszczone płyty oraz zapaliły znicze na znak pamięci o tych, którzy żyli tu przed nami.\nW dniu 2 października obchodzimy Światowy Dzień Tabliczki Mnożenia. W klasie III z tej okazji odbyły się dwutygodniowe zmagania uczniów o tytuł Arcymistrza, Mistrza oraz Wicemistrza Tabliczki Mnożenia. Uczniowie rywalizowali ze sobą poprzez matematyczne zadania: obliczanie iloczynów w określonym czasie, samodzielnym sprawdzaniu z tabliczką mnożenia wyników i zapisywaniu uzyskanego miejsca. Wśród uczniów klasy 3 wyłoniliśmy zwycięzców. Nie było łatwo! Konkurs jednak rozstrzygnięto!\nWicemistrzem Tabliczki Mnożenia został: Łukasz Sękowski, Mistrzem Tabliczki Mnożenia Aleksander Lichota, zaś Arcymistrzem Nikola Karczewska. Wszyscy zwycięzcy otrzymali od p. Dyrektor i wychowawcy klasy pamiątkowe dyplomy oraz nagrody rzeczowe. Mistrzom gratulujemy!\nW dniu 23 października o godzinie 9.00 nasze dzielne przedszkolaki miały uroczyste pasowanie. Wychowankowie zaprezentowali swoje umiejętności w programie artystycznym. Były tańce, piosenki i wiersze. Przedszkolaki w obecności Pani dyrektor Mirosławy Turczyn obiecywali być dobrymi Polakami, wzorowymi uczniami i dzielnymi kolegami. Później było mnóstwo życzeń i prezentów. Dziękujemy Radzie Rodziców za przepiękne i praktyczne upominki.\nWychowawca Marcjanna Malczewska\nW niecodziennych okolicznościach zgodnie z ceremoniałem szkoły i zachowaniem reżimu sanitarnego 28 października 2020 r. odbyło się uroczyste Ślubowanie i Pasowanie na ucznia Szkoły Podstawowej im. Kazimierza Górskiego w Lejkowie. Podczas uroczystości dzieci zaprezentowały swoje umiejętności słowno – wokalne , w czasie których informowały jaki powinien być wzorowy uczeń i Polak. Aktu Ślubowania i Pasowania na ucznia dokonała pani dyrektor szkoły Mirosława Turczyn. Wszystkim dzieciom pogratulowała i życzyła wielu sukcesów, które przyniosą zadowolenie i satysfakcję rodzicom i nauczycielom. Wręczyła również pierwszakom prezenty: kuferek od Wójta Gminy Malechowo oraz pierwszą czytankę z Ministerstwa Edukacji. Następnie cała klasa udała się na słodki poczęstunek z poczuciem zadowolenia.\nLas - czy znasz?\nPrzedszkolaki wybrały się do lasu w poszukiwaniu śladów jesieni. Celem naszej wycieczki była obserwacja drzew, roślin i zwierząt w swoim naturalnym środowisku. Dzieci rozpoznawały drzewa iglaste, liściaste, zbierały kasztany i żołędzie. W ciszy wsłuchiwały się w odgłosy lasu. Wróciliśmy do sali pełni wrażeń z pełnymi kieszeniami darów lasu.\nWychowawczyni Marcjanna Malczewska\nTrzymaj formę – aktywne przerwy.\n„Kto je owoce, kto je warzywa, Ten nigdy chory nie bywa”


Książki na prezent - 7 trafionych propozycji - Magazyn Ceneo.pl\nData publikacji: Czwartek, 13-12-2018\n7 książek, które będą idealnym pomysłem na prezent na Boże Narodzenie\nKsiążki zaliczają się do tych prezentów, które zawsze są strzałem w dziesiątkę. Wystarczy dobrać gatunek literacki do gustu obdarowanej osoby, a satysfakcję z powodu trafionego upominku masz jak w banku. Jeśli szukasz inspiracji książkowych na prezent na święta dla bliskiej ci osoby, oto kilka książek, które sprawdzą się w tej roli znakomicie.\nKatarzyna Bonda – Cztery żywioły Saszy Załuskiej\nKrólowa jest tylko jedna i jeśli chodzi o świat polskiego kryminału, to chyba nikt nie ma wątpliwości, że jest nią Katarzyna Bonda. "Cztery żywioły Saszy Załuskiej" to tetralogia kryminalna, która pozwala czytelnikowi zagłębić się w mroczny świat przestępstw i profilowania kryminalnego. Tytułowa bohaterka lawiruje jednak nie tylko między motywami kryminalnymi, bo Katarzyna Bonda w swojej tetralogii nie szczędzi nam też akcentów historycznych czy detektywistycznych.\nA wszystko to oparte jest na szczegółowym reserchu, który stanowi podstawę każdej z opowieści Bondy – wszak pisarka wcześniej parała się dziennikarstwem. Dlaczego czteroksiąg będzie idealnym pomysłem na prezent? Bo mimo że książki są pokaźnych rozmiarów, to lektura "Czterech żywiołów" wciąga na tyle, że nie sposób się od niej oderwać. 4 tomy będą zatem odpowiednią ilością na całą przerwę świąteczną\nPakiet Pochłaniacz / Okularnik / Lampiony - Katarzyna Bonda [KSIĄŻKA]\nKatarzyna Bonda pakiet 3 książek\nza 23,90 zł 31,00 zł -23%\nza 26,90 zł 44,00 zł -40%\nMorris Heather – Tatuażysta z Auschwitz\nTo niesamowita historia oparta na faktach, bestseller, który recenzenci porównują do klasyki tekstów kultury dotykających tematyki obozowej. Lale Sokołow to więzień obozu w Auschwitz, którego naziści zmuszają do przerażającej pracy – mężczyzna tatuuje na przedramionach współwięźniów numery, do których w obozowej rzeczywistości sprowadzone zostaje ich życie.\nJednak bez obaw – to dobry pomysł na prezent na święta. Książka pokazuje bowiem, jak wielka jest siła miłości, bo prawdziwe uczucie może zrodzić się nawet tam, gdzie wydawać by się mogło, zupełnie nie ma na nie miejsca.\nKatarzyny Nosowskiej przedstawiać nikomu nie trzeba. „A ja żem jej powiedziała” to debiut piosenkarki w zupełnie nowej roli i jak się okazuje, sprawdziła się świetnie – jeszcze przed premierą książka trafiła do czołówek zestawień najciekawszych pozycji na rynku.\nMoże to dzięki tym szalenie błyskotliwym filmikom na Instagramie, a może to po prostu wrodzony magnetyzm wokalistki zespołu Hey – niezależnie od tego, skąd wziął się ten hype na Nosowską, jedno jest pewne – jej debiutancka książka to świetna opcja na prezent na święta, gdyż jest piękną i głęboką, ale też niepozbawioną humoru opowieścią o życiu.\nGeorge R.R Martin - Ogień i krew\nJeśli ktoś z twojej rodziny lub przyjaciół również niecierpliwie czeka na publikację ostatniego tomu sagi „Pieśni lodu i ognia”, szerzej znaną pod tytułem pierwszego tomu, czyli jako „Gra o tron”, dobrym pomysłem na prezent będzie najnowsza publikacja George R.R Martina. Co prawda obiecanych już kilka lat temu „Wichrów zimy” nie widać na wydawniczym horyzoncie, ale okazuje się, że pisarz nie próżnuje.\nRzecz dzieje się w Westeros na długo przed wydarzeniami opisanymi w kolejnych tomach „Gry o tron”. Spotkamy tu jednak znajome nazwiska – Targeryanowe walczą z wrogimi stronnictwami o utrzymanie się u władzy i wpływy w Siedmiu Królestwach. Jak toczyły się ich losy zanim Aerys Targeryan utracił tron na rzecz Roberta Baratheona? Odpowiedź czeka właśnie w tej książce.\nMichelle Obama – Becoming. Moja historia\nByła świadkiem największych wydarzeń w najnowszej historii i bez cienia przesady można powiedzieć, że miała na nie również niemały wpływ. Bo Michelle Obama, czyli była pierwsza dama Stanów Zjednoczonych, to szalenie inteligentna i pewna siebie kobieta, której rad słuchać musiał nawet sam prezydent USA.\n„Becoming. Moja historia” to opowieść o kształtowaniu się charakteru, łączeniu macierzyństwa oraz obowiązków zawodowych, a także własnej pasji. Jest to zatem opowieść o współczesnej kobiecie, która może być świetną inspiracją dla wielu osób.\nza 28,69 zł\nJamie Oliver – Kulinarne wyprawy i inne książki\nKsiążki kulinarne to idealny prezent na święta – znasz kogoś, kto nie lubi dobrze zjeść? No właśnie! A Jamie Olivier, czyli jeden z najsłynniejszych szefów kuchni na świecie w "Kulinarnych wyprawach" pokaże ci, że kuchnia włoska to nie tylko spaghetti po bolońsku czy pizza, zdradzi tajniki idealnej paelli i zaprosi cię na kulinarną podróż przez europejskie kraje. W "Pięciu składnikach" pokaże, jak gotować szybko a np. w "Gotuj zdrowo dla całej rodziny" zdradzi przepisy na zdrowe odżywianie ze smakiem. Jeśli więc szukasz prezentów na święta dla osób, które kochają gotować, problem masz już z głowy.\nBlanka Lipińska – 365 dni\nZgodnie z zapowiedzią wydawcy, powieść autorstwa Blanki Lipińskiej to połączenie kultowych „50 twarzy Greya” i „Ojca Chrzestnego”. I o ile może do dzieła Mario Puzo publikacji raczej daleko, to trzeba przyznać, że autorka sprytnie łączy wątki romantyczne i mafijne, w które wikła się główna bohaterka, Laura.\nJak skończy się urodzinowy wyjazd na Sycylię, który niespodziewanie zamienił się w spotkanie w oko w oko z bossem tamtejszej mafii? Czy 356 dni to wystarczająco dużo, aby pokochać człowieka, który nie zwykł przyjmować odpowiedzi odmownych? To zdecydowanie pomysł na prezent dla wszystkich czytelniczek, które z wypiekami na twarzy śledziły losy Christiana Greya i Anastazji Steel.\n"365 dni" to bestseller, ale na rynku już ukazała się druga część losów Laury - "Ten dzień". Jeśli wiesz, że obdarowana osoba lubi lekkie czytadła z odrobiną pikanterii, może warto pokusić się na dwupak?\n365 dni (pocket) - Blanka Lipińska [KSIĄŻKA]\nTekst: Weronika Stalowa\nza 24,93 zł\nza 20,33 zł 29,00 zł -32%\nZa Hajs Matki Baluj - Opracowanie Zbiorowe\nza 21,81 zł\nza 71,94 zł


Memoriał Kamili Skolimowskiej już niebawem. Uwaga na utrudnienia drogowe! | Radio Piekary\nAndrzej Zazgórnik Dodane 20.08.2018 o 12:58\nMemoriał Kamili Skolimowskiej to wyjątkowa impreza sportowa, na którą oczekują miłośnicy lekkiej atletyki. Już niebawem będą mogli obserwować zmagania znanych sportowców. Kierowcy poruszający się po Chorzowie muszą liczyć się z utrudnieniami.\nW najbliższą środę, 22 sierpnia w godzinach od 15 do 21 w ciągu ulicy Parkowej w Chorzowie – na odcinku pomiędzy rondem w rejonie centrum handlowego Carrefour i rondem na skrzyżowaniu z ulicą Kościuszki – w związku z imprezą sportową organizowaną na Stadionie Śląskim (Memoriał Kamili Skolimowskiej) wprowadzony zostanie ruch jednokierunkowy prowadzony w kierunku ulicy Kościuszki. Szczegółową mapę można sprawdzić TUTAJ .\nW ciągu ww. odcinka ulicy Parkowej (po lewej stronie jezdni) przygotowane zostaną dodatkowe stanowiska postojowe dla widzów imprezy.\nInformacje Radia Piekary - 20.08.2018 [ADAM ZŁOTOROWICZ]


Drób ceny, raporty cen drobiu w Polsce, najważniejsze wiadomości z rynku drobiu – portal CenyRolnicze.pl - Results from #14\nBruksela nie pomoże. Drób nie jest częścią standardowej siatki bezpieczeństwa\nEuroposeł Krzysztof Jurgiel zwrócił się do Komisji Europejskiej z pismem, w którym wskazuje na trudną sytuację sektora drobiowego w kontekście pandemii COVID-19. Były minister rolnictwa wniósł o uruchomienie dopłat do prywatnego przechowywania mięsa drobiowego. Szef Komisji, Ursula von der Leyen poinformowała, iż takiej pomocy nie będzie.\n12.06.2020 Ceny skupu kurczaka i sprzedaży tuszki: stawki nadal rosną\nZa nami tydzień z podwyżkami cen skupu brojlerów. Od minionego poniedziałku do dzisiaj włącznie, średnia stawka wzrosła w naszych notowaniach o 0,24 zł/kg. Do osiągnięcia poziomu przeciętnej ceny z analogicznego okresu ubiegłego roku nadal brakuje 0,21 zł/kg.\n10.06.2020 Ceny skupu kurczaka i sprzedaży tuszki: stawki mozolnie rosną\nPoziom cen skupu kurczaków z mozołem powraca na właściwe tory. Stawki za brojlery wzrastają, choć do poziomu z analogicznego okresu ubiegłego roku nadal brakuje ok. 0,30 zł/kg.\n08.06.2020 Ceny skupu kurczaka i sprzedaży tuszki: stawki za brojlery nie spadają poniżej 3 zł/kg\n- Wygląda na to, że okolice 3 złotych za kilogram żywca kurcząt rzeźnych na jakiś czas będą odzwierciedlały stosunki między popytem i podażą. W dłuższym terminie ceny mogą bardzo delikatnie wzrosnąć, natomiast w krótkim horyzoncie będą podatne na bardzo przypadkowe czynniki – ocenia aktualną sytuację rynkową Krajowa Izba Producentów Drobiu i Pasz.\nOgromne straty producentów drobiu. Jest wniosek o uruchomienie dopłat do prywatnego przechowywania\nChoć najgłębszy kryzys w Europie jest już za nami i gospodarki poszczególnych państw członkowskich zostają stopniowo odmrażane, niektóre sektory wciąż mierzą się ze skutkami pandemii. Sektor drobiu, w którym Polska jest największym producentem, znalazł się w krytycznej sytuacji ze względu na swoją specyfikę charakteryzującą się bardzo krótkim cyklem produkcyjnym, w którym każdy dzień zwłoki w odbiorze brojlerów kurzych skutkuje problemami z dobrostanem zwierząt czy utratą ważności badań.\nPo pięciu kolejnych podwyżkach na rynku skupu brojlerów, dzisiaj nastąpiła korekta. Przeciętna stawka za kurczęta rzeźne spadła o kilka groszy.\nSingapur i Hongkong znoszą restrykcje dla polskiego drobiu\n1 czerwca 2020 r. władze Singapuru poinformowały o zniesieniu restrykcji na polski drób wprowadzonych z uwagi na wystąpienie HPAI. Podobną decyzję podjęły wczoraj władze Hongkongu.\nMniej ukraińskiego mięsa drobiowego na unijnym rynku\nPrzywóz mięsa drobiowego z Ukrainy do UE w pierwszym kwartale 2020 roku zmniejszył się o blisko jedną czwartą w porównaniu do importu w okresie od stycznia do marca roku 2019. Jak informuje Krajowa Izba Producentów Drobiu i Pasz, w sumie, do marca tego roku, dostawy ukraińskich kurczaków wyniosły 23,5 tys. ton, co oznacza spadek o 25,6 proc. r/r.\nWprawdzie na rynku brojlerów przeciętna cena skupu tych zwierząt nadal nie zapewnia opłacalności produkcji, ale nie da się ukryć, że stawki systematycznie rosną. W naszych zestawieniach cen skupu kurczaka odnotowaliśmy piątą z kolei podwyżkę, co sprawia, iż od 25 maja średnia wycena kurcząt rzeźnych wzrosła o +0,23 zł/kg.


12.12.2018 Obradowała WRDS województwa lubuskiego. - NSZZ Solidarność ENEA Oddział Gorzów Wlkp.\nW Górzykowie na III plenarnym posiedzeniu w 2018 r. spotkali się członkowie Wojewódzkiej Rady Dialogu Społecznego województwa lubuskiego (WRDS). Na 30 członków Rady w posiedzeniu uczestniczyło 17. Wśród nieobecnych była Marszałek i Wojewoda. Dzięki Bogu byli obecni pozostali przedstawiciele tych Urzędów i Rada mogła podejmować stanowiska i wyrażać swoje opinie.\n1. Stanowisko w sprawie rynku pracy w kontekście zatrudniania obcokrajowców. Przyjęto zaległe stanowisko w tym temacie. Na ostatnim zebraniu WRDS w Mierzęcinie nie można go było przyjąć- brak przedstawicieli Marszałka i Wojewody.\n2.Opinia w sprawie projektu Lubuskiego Planu na Rzecz Zatrudnienia na 2019 r. Po zapoznaniu się z prezentacją Rada pozytywnie zaakceptowała w/w. projekt. W dyskusji podkreślono, że wykluczenie komunikacyjne wielu gmin, uniemożliwia aktywizację zawodową mieszkańców tych gmin.\n3.Stanowisko w sprawie Rozwoju Szkolnictwa Akademickiego w Gorzowie Wlkp. Po dyskusji z Mierzęcina przygotowano i przyjęto stanowisko dotyczące tego tematu.\n4. Wystąpienie przedstawiciela Uniwersytetu Zielonogórskiego. Uzupełnieniem tematu dotyczącego szkolnictwa wyższego była prezentacja przygotowana przez Uniwersytet Zielonogórski.\nPonieważ było to ostatnie zebranie w tym roku, były również życzenia świąteczno-noworoczne.\nWiadomość tą wyświetlono 1084 razy.


Projekty domów parterowych – dlaczego warto wybudować mały dom? | DeboweTarasy.pl\nDomy parterowe stają się coraz chętniej wybieranym rodzajem budownictwa. Są małe, ale funkcjonalne i co najważniejsze tanie w utrzymaniu oraz w wybudowaniu. Przekonaj się, dlaczego tak bardzo opłaca się budować domy parterowe.\nProjekt małego domu – dlaczego warto?\nNawet jeszcze zanim zaczniesz budować swój dom, musisz wziąć pod uwagę, ile będzie kosztowało Cię jego utrzymanie. Dlatego też weź pod uwagę projekty domów jednorodzinnych, które zapewniają niższe koszty utrzymania w przyszłości. Znakomitym rozwiązaniem jest postawienie na rozwiązanie energooszczędne. Wybierz zatem dom, który gwarantuje możliwość zainstalowania paneli fotowoltaicznych na dachu czy też pompy ciepła.\nKiedy zależy Ci na tym, aby przestać słyszeć hałasy, dobiegające z mieszkania sąsiadów, to koniecznie musisz postawić na dom parterowy. Projekt tego typu zapewni Ci w końcu wolność oraz upragnioną ciszę. Wreszcie rozmowy z bliskimi naprawdę staną się prywatne, a zaproszeni gości będą mogli czuć się swobodnie niezależnie od tego, która jest godzina. Poza tym nieoczekiwany remont w domu sąsiada o wczesnej godzinie już na pewno Cię nie obudzi.\nPraktyczny domek parterowy. Projekt dla każdego\nZwróć też uwagę na to, że domki parterowe są doskonałym rozwiązaniem, kiedy w domu są dzieci, bo możesz w łatwiejszy sposób mieć je w zasięgu wzroku. W dodatku to idealna opcja dla osób starszych, niepełnosprawnych czy mających jakieś problemy z poruszaniem się po schodach. Poza tym nie zapomnij jeszcze o jednej zalecie, jaka wyróżnia domy parterowe. Projekt można tak dopasować, aby zapewnić domownikom prywatność, ale przy tym nie czuć się samotnie.\nKoniecznie trzeba podkreślić to, jak wiele możliwości dają domy parterowe. Projekty związane z tego typu budownictwem zapewniają możliwość dopasowania liczby pokoi czy łazienek do Twoich potrzeb. W dodatku możesz też w każdej chwili zdecydować o połączeniu kuchni z salonem czy wybraniu dużych okien, aby zyskać widok na piękny ogród. Warto porównać domy parterowe z mieszkaniami w bloku. Wtedy można dostrzec wiele wad blokowisk, gdzie często nie można nawet zburzyć ścianki działowej czy stworzyć zimowy ogród. Pomimo podobnej wielkości mieszkalnej we własnym domu zawsze zyskasz znacznie więcej możliwości, aby stworzyć miejsce, w którym naprawdę chcesz żyć.\nNa co zwracać uwagę, budując dom parterowy?\nProjekt takiego domu powinien być przede wszystkim zgodny z tym, jakie wytyczne nakłada MPZP na zakupioną przez Ciebie działkę. Poza tym musisz zdawać sobie sprawę z tego, że nie na każdej działce można postawić dom parterowy.\nDopasuj też wielkość działki do projektu domu parterowego i zastanów się, jak duży ma być ogród. Zdecyduj, jaka bryła domu będzie dla Ciebie najbardziej komfortowa. Sporą popularnością cieszą się obecnie domy parterowe w kształcie litery U lub L. https://studiokrajobrazy.pl/projekty-domow/domy-parterowe