Rok Zaćmienia - Marta Knopik | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Lira Cykl: Czarne Miasto (tom 2) literatura piękna\nCzarne Miasto (tom 2)\n33 opinii 99 ocen 0 dyskusji\nRok temu zachwycałam się debiutancką powieścią Marty Knopik. "Czarne miasto" ujęło mnie pod każdym względem i była to jedna z najlepszych książek zeszłego roku. Autorka porwała mnie mroczną i baśniową opowieścią o Czarnym Mieście, o Śląsku i losach jego mieszkańców.👌🏻 Marta Knopik powraca z kontynuacją cyklu o Czarnym Mieście w wspaniałym stylu, choć nieco innym. "Rok Zaćmienia" zdaje się być jeszcze mroczniejszy i bardziej oniryczny. Na Śląsk przyjeżdża John Fox, przedstawiciel kancelarii prawniczej z Chicago w poszukiwaniu spadkobiercy. Trop prowadzi go do Czarnego Miasta, pogrążonego w chaosie Roku Zaćmienia. Zrujnowane wstrząsami miasto wciąga prawnika w labirynt korytarzy, gmatwaninę snów, wizji i wspomnień, które mieszają się z rzeczywistością, a czas traci swą ciągłość. Ta podróż dla rzeczowego prawnika może okazać się podróżą w głąb siebie. "Rok Zaćmienia" to pełna realizmu magicznego historia o końcu świata i kolejnym jego początku, o ludziach trzymających się kurczowo tego co im znane i drogie. A wszystko to utrzymane w specyficznym śląskim folklorze, przesiąkniętym wierzeniami i przesądami. Czytelnik poznaje to wszystko z perspektywy kogoś kto jest nowy i dopiero wchodzi w tę pełną tajemnic i obezwładniającą rzeczywistość. "Rok Zaćmienia" jest wspaniale napisaną powieścią, nieoczywistą i namacalną. Marta Knopik czaruje i wzbudza zachwyt wyjątkowym stylem i językiem. Trudno nie poczuć klimatu apokalipsy, zniszczeń, brudu, unoszącego się w powietrzu pyłu i charakterystycznego zapachu kopalnianej rzeczywistości, który wciąga tak jak głównego bohatera. Polecam. Zdecydowanie!\n"Rok zaćmienia" Marty Knopik to kontynuacja losów "Czarnego miasta". Tym razem poznajemy Johna Foxa- prawnika, który przyleciał z Ameryki aby odnaleźć spadkobiercę swojego klienta. Wprawdzie nasz bohater doskonale zdaje sobie sprawę, że otrzymał to zadanie tylko dlatego, że nikt inny go nie chciał, a i tak traktuje je jako sprawdzian swoich umiejętności. Jak egzamin od którego wyniku zależy uznanie i szacunek jego ojca i braci. Bo niestety ale John od zawsze czuł się jakby nie pasował do swojej rodziny, jakby musiał sobie zasłużyć na ich sympatię. Jedynie z dziadkiem, który wiele lat wcześniej uciekł z Polski czuje prawdziwą więź .\nI tak właśnie młody prawnik trafia do Czarnego Miasta. Kto czytał poprzednia część ten doskonale zdaje sobie sprawę jak osobliwe jest to miejsce. Tu nic nie jest oczywiste, a ludzie żyją jakimś dziwnym rytmem nie zaprzątając sobie głowy światem zewnętrznym. Razem z naszym bohaterem poznajemy historie ludzi, którzy tu żyją, a każda jest wyjątkowa i niezwykła.\nCzarne miasto hipnotyzuje i zmusza do zastanowienia się nad istotą życia. Nad tym co jest dla nas ważne i co sprawia nam przyjemność. Nad naszą przynależnością do świata. John zaczyna kwestionować swoje dotychczasowe wybory, odkrywa swoje korzenie i zaczyna rozumieć samego siebie.\nWszystko to dostajemy okraszone pięknym stylem w jakim Marta Knopik piszę. Jest to jedna z niewielu pozycji w której realizm magiczny nie tylko mi nie przeszkadza ale jest wręcz największym atutem powieści! Przez jej karty się po prostu płynie. Po "Czarnym mieście" miałam dość spore oczekiwania i zostały one w pełni zaspokojone.\nMam nadzieję, że jeszcze nie raz usłyszę o tej autorce i będę miała przyjemność poznawać kolejne jej dzieła.\n"Rok zaćmienia" Marty Knopik to kontynuacja losów "Czarnego miasta". Tym razem poznajemy Johna Foxa- prawnika, który przyleciał z Ameryki aby odnaleźć spadkobiercę swojego klienta. Wprawdzie nasz bohater doskonale zdaje sobie sprawę, że otrzymał to zadanie tylko dlatego, że nikt inny go nie chciał, a i tak traktuje je jako sprawdzian swoich umiejętności. Jak egzamin od...\nPo przeczytaniu Czarnego Miasta byłam zachwycona, a po przeczytaniu Roku zaćmienia mój zachwyt wzrósł. Bohaterem obu części jest Czarne miasto, niezwykłe miejsce na Śląsku, do którego przybywa amerykański prawnik o polskich korzeniach. Poszukując klienta zagłębia się w labirynt podziemnego miasta, spotykając niezwykłe postacie, począwszy od hodowcy kanarków i budowniczego przepięknych klatek dla ptaków, przez widzącą duchy starszą kobietę, sprzedawcę odurzających maści aż po lekko zwariowaną grupę ludzi poszukujących uśpionej armii rycerzy. Przy okazji poznaje historię swojej rodziny, a także samego siebie. Niezwykła powieść. Autorce należą się wyrazy uznania.❤\nPo przeczytaniu Czarnego Miasta byłam zachwycona, a po przeczytaniu Roku zaćmienia mój zachwyt wzrósł. Bohaterem obu części jest Czarne miasto, niezwykłe miejsce na Śląsku, do którego przybywa amerykański prawnik o polskich korzeniach. Poszukując klienta zagłębia się w labirynt podziemnego miasta, spotykając niezwykłe postacie, począwszy od hodowcy kanarków i budowniczego...\nDruga część cyklu „Czarne miasto”. Pierwsza część mnie zaczarowała i oczarowała. „Rok zaćmienia” zadziałał podobnie. Chociaż nie ma tu głównych bohaterek z poprzedniej części (które polubiłam i chętnie poznałabym ich dalsze losy), mimo to książkę czytało się z równym zaciekawieniem. Podobnie ukazany jest niepowtarzalny klimat apokalipsy oraz sceneria brudu, pyłu, ciemności podziemnych korytarzy. Jest również baśniowo, trochę nierealnie i tajemniczo.\nTym razem głównym bohaterem powieści Marty Knopik jest młody mężczyzna John Fox, prawnik z Chicago. Przybywa on służbowo do Czarnego Miasta, ma odnaleźć spadkobiercę wskazanego w testamencie, którego to obsługą prawną zajmuje się rodzinna firma Foxa. Po przybyciu na miejsce młody prawnik przeżywa szok, nie może uwierzyć w opowiadane przez mieszkańców historie, przekazywane przez kolejne pokolenia legendy. Zaskakują go ciężkie warunki życia mieszkańców Czarnego Miasta. Ale największe zaskoczenie wywołuje u niego fakt, że odnalazł on w tym dziwnym miejscu swoją rodzinę...\nDruga część cyklu „Czarne miasto”. Pierwsza część mnie zaczarowała i oczarowała. „Rok zaćmienia” zadziałał podobnie. Chociaż nie ma tu głównych bohaterek z poprzedniej części (które polubiłam i chętnie poznałabym ich dalsze losy), mimo to książkę czytało się z równym zaciekawieniem. Podobnie ukazany jest niepowtarzalny klimat apokalipsy oraz sceneria brudu, pyłu, ciemności...\nTaka trochę bajka o Czarnym Mieście , Zaklętych Rycerzach i trudnym życiu ludzi .\nPo książkę sięgnęłam w ramach styczniowego Wyzwania LC 2022 "Przeczytam książkę z motywem początku", ale nie ukrywam, że była na mojej liście "must read" jak tylko skończyłam pierwszą część. Marta Knopik szturmem zdobywa rynek wydawniczy, a druga książka tylko ugruntuje Jej pozycję.\nWracamy do Czarnego Miasta. Mimo, że jest to kontynuacja, spotkamy nowych bohaterów. Pewien amerykański Adwokat o korzeniach w śląskiej ziemi, wraca na ojcowiznę z misją odnalezienia spadkobiercy jednego z klientów rodzinnej kancelarii. Okazuje się jednak, że wyprawa, której nikt nie chciał się podjąć, a która została scedowana na młodego mężczyznę, jako najmłodszego i najbardziej niezaradnego, będzie dla niego odkryciem własnej tożsamości, zajrzeniem w głębię samego siebie i odkryciem na czym mu zależy, czego pragnie.\nMarta Knopik kolejny raz udowadnia, że pięknie potrafi bawić się słowem, dostarczając czytelnikowi nietuzinkowych doznań.\nCzarna maź jest synonimem podróży w inny wymiar, zetkniemy się z legendą (moim zdaniem brzmi jak legenda o rycerzach zamkniętych pod górą Czantorią w Ustroniu, co trochę mi nie pasuje geograficznie, bo w pobliżu nie ma kopalń, ale to już takie czepianie się z mojej strony), odszukaniem śląskiej rodziny (celowo nie piszę polskiej).\nGłówny bohater niczym z kokonu w Czarnym Mieście rozkwita, rowija się, dokonuje swoistego katharsis i rodzi się na nowo - odważny, zdecydowany, pewny swoich możliwości. Z zahukanego chłopca w męskim ciele staje się mężczyzną. Rozpocznie nowe, świadome życie, odcinając się od lęków, krzywdzących opinii. Czas rozwinąć skrzydła i podążyć swoją własną drogą.\nNie oczekiwałam zaskoczenia, raczej utrzymania klimatu z pierwszej części i mimo, iż "Rok zaćmienia" jest bardziej rzeczywisty, nie zawiodłam się. Gorąco polecam.\nWracamy do Czarnego Miasta. Mimo, że jest to kontynuacja, spotkamy nowych bohaterów. Pewien...\nWyzwanie czytelnicze na styczeń: motyw początku.\nKsiążka do smakowania, do powolnej degustacji, gdzie fabuła nie jest najważniejsza, tylko magiczna aura, klimat, drobiażdżki oraz wyobraźnia autorki i czytelnika, a piękny język i czarowna melodyka zdań podbija wrażenia.\nPowieść o pięknym, choć zrujnowanym, niebezpiecznym, brudnym i śmierdzącym Czarnym Mieście, którego nieodłączną częścią są wstrząsy, tąpnięcia, wieczny dym, węglowy pył. Przede wszystkim zaś labirynty wijących się kilometrami tuneli (pozostałości po kopalnianych chodnikach), do których po katastrofie zepchnięte zostało miasto - pod ziemię! Ludzie zaczęli żyć od początku, w innym świecie.\nW roku, w którym zatrzęsła się ziemia, miasto powinno było obrócić się w perzynę, ale przetrwało. Dzięki ludziom, których autorka wyposażyła w wolę przetrwania, niezłomność, optymizm i dobro oraz umiejętność przeorganizowania życia i przystosowania. Z rewelacyjnymi postaciami, takimi jak widząca duchy Berta, jej nieżyjący Bercik, miłośnicy kanarków, ptasich klatek i węgla - Bolek i Lolek. Jak Kazia pykającą z unikatowej fajeczki, której mąż zginął pod ślubnym obrazem, wreszcie Burgundowe Wdowy i ich biblioteka, Genowefa Gwóźdź ( ktoś pokroju starej Słaboniowej), Handlarz Kości, czy obrotne Zefliki. I wreszcie główna postać - mecenas John z Ameryki, który wprawdzie przyjechał służbowo - odszukać spadkobiercę fortuny, ale równolegle szukał siebie, pokonywał wewnętrzne demony, odkrywał rodzinne sekrety, aż znalazł sens życia i spełnienie swoich pragnień. I zmienił lakszuły na szczewiki.\nDo ludzkich historii oraz oszałamiająco wykreowanej przestrzeni - postapokaliptycznego miasta, autorka dołożyła śląskie legendy i wierzenia, majaki, senne wizje - elementy, za którymi z reguły nie przepadam, ale tu zagrały znakomicie.\nTrochę uwierał mnie śląski język, używany w postaci pojedynczych wyrazów lub zwrotów, a za chwilę używający je Ślązak mówił piękną polszczyzną. Czary-mary jakieś?\n„Czarne miasto” i „Rok zaćmienia” to właściwie jedna całość i w tej kolejności należy je przeczytać. Najpierw zachłysnąć się Czarnym Miastem, jego niezwykłością i magicznością, a potem cofnąć się do Roku Zaćmienia - do dnia, w którym zatrzęsła się ziemia, by zrozumieć co się właściwie stało w 1999 roku i skąd taka czarna wizja świata, która na szczęście pozostawia nadzieję.\nPowieść o pięknym, choć zrujnowanym, niebezpiecznym, brudnym i śmierdzącym Czarnym Mieście, którego...\nW zeszłym roku zachwycałam się debiutancką powieścią Marty Knopik - "Czarne miasto" oczarowało mnie bez reszty i znalazło się na liście perełek 2020.\nNatomiast w swojej kolejnej książce autorka postanowiła zabrać nas w sam środek apokaliptycznego Roku Zaćmienia, o którym mroczne opowieści pojawiały się już w poprzedniej części.\nNiezwykle miło było na nowo zanurzyć się w niepokojącej, onirycznej atmosferze Czarnego miasta, tym bardziej w tak fatalistycznym anturażu. Oto nadchodzi schyłek tysiąclecia, być może koniec świata, a tajemnicze śląskie miasto idealnie pasuje do tego klimatu ze swoimi trzęsącymi się ulicami, zapadającymi budynkami i wszechobecnym chaosem.\nRazem z głównym bohaterem, przedstawicielem firmy prawniczej z Chicago, którego dziwny splot wydarzeń doprowadza wprost do Czarnego miasta, będziemy mieli/miały okazję zgubić się w plątaninie podziemnych uliczek, zanurzyć w mrocznym klimacie tego miejsca rodem z baśni i starych legend, a także trafić na postaci, które poznali_łyśmy w pierwszej książce!\nPowrót do twórczości Marty Knopik był dla mnie ogromną przyjemnością, plastyczność jej opisów dalej robi niesamowite wrażenie, a opowieść zachwyca swoją niejednoznacznością. Zdecydowanie nie spodziewajcie się po tej historii fabuły rodem z apokaliptycznych filmów akcji! "Rok zaćmienia" jest czymś innym, tajemniczym i niedającym się do końca uchwycić.\nA jednak czegoś mi w tej książce zabrakło. Nie czułam tu równie zachwycającego klimatu, nic nie urzekło mnie tak mocno i nieuchronnie jak w przypadku "Czarnego miasta". Po objawieniu, jakim okazał się dla mnie debiut Knopik, spodziewałam się czegoś równie dobrego (albo lepszego!). Tymczasem "Rok zaćmienia", choć wciąż zasługuje na pochwały, nie robi już takiego wrażenia.\nNiezwykle miło było na nowo zanurzyć się w...\nAudiobook. Nie znałem pierwszej części i stwierdzam ,że nie trzeba znać, dało się wysłuchać.\nZazwyczaj akcja się rozwija i na końcu powieści jest kulminacja i rozwiązanie. Tutaj jednak od 2/3 albo nawet wcześniej zabrakło koncepcji. Spadek tempa i zbaczanie do pobocznych, nie zawsze ciekawych wątków.\nBrak głównej fabuły i brak rozwiązania to moje negatywy.\nCiekawe są drobne błędy językowe, przekształcenia wyrazów o literkę, co każe zastanowić się nad intencją autorki. Czy świadomie urozmaica ?\nGenialna książka, bardzo mi się podobała. Jest w zasadzie tak samo świetna, jak "Czarne Miasto", jednak odejmuję jedną gwiazdkę za zakończenie: w "Czarnym Mieście" zakończenie mnie dosłownie powaliło, tutaj troszkę zawiodło, ale mimo to i tak całość jest super.\nWielki bukowe polecajki\nCudowna kontynuacja debiutu Marty Knopik pod tytułem Rok Zaćmienia. Książka pełna realizmu magicznego, ciepła, pokazujaca wartości rodzinne.\nZdecydowanie polecam osobą, które chcą zwolnić i zatracić się w Czarnym mieście w poszukiwaniu swojego miejsca na Ziemi. Nam badzieję, ze to nie moja ostatnia podróż na Śląsk gdzie wszystko pokrywa czarny kopalniany pył. 🤩😁\nCałkiem ciekawy koncept - alkohole pasujące do lektur. Jan pomyślał, że to mógłby być niezły pomysł na biznes…Może by otworzyć bar, w którym gość zamawia książkę wraz z pasującym winem lub piwem pochodzącym z tego samego regionu co pisarz, z ćwiartką wódki w przypadku autorów rosyjskich.\nCałkiem ciekawy koncept - alkohole pasujące do lektur. Jan pomyślał, że to mógłby być niezły pomysł na biznes…Może by otworzyć bar, w którym...\nMarta Knopik Rok Zaćmienia Zobacz więcej\n„Nie chodzi o to, czy przekaz zgadza się z faktami, chodzi o to, co dana historyjka robi ze słuchaczami, jakich dostarcza im emocji”.


"Od innowacji do pracodawcy" | Mechaniak\n„Od innowacji do pracodawcy”\nWartość projektu: 945 289,60 zł.\nGłównym celem projektu było podniesienie jakości kształcenia zawodowego w Zespole Szkół Mechanicznych Centrum Kształcenia Praktycznego Nr 2 im. Św. Józefa oraz wzrost kwalifikacji zawodowych i umiejętności praktycznych 148 uczniów i uczennic poprzez realizację kompleksowego Programu Rozwojowego Szkoły uwzględniającego potrzeby rynku pracy.\nKursy zawodowe - 90 uczniów nabyło dodatkowe kwalifikacje zawodowe w zakresie: operatora obrabiarek sterowanych numerycznie CNC, spawania blach i rur spoinami pachwinowymi metodą MIG, spawania metodą MMA, kurs tokarz – frezer, prawo jazdy kat. B.\nStaże zawodowe - w ramach staży zawodowych uczniowie i uczennice technikum mechanicznego odbyli płatne, 150 - godzinne staże zawodowe.\nDodatkowe praktyki zawodowe - w ramach praktycznej nauki zawodu 60 uczniów technikum mechanicznego odbyło 30 - godzinne praktyki zawodowe wykraczające poza program obowiązkowy.\nNauczanie dualne - w ramach nauczania dualnego grupa uczniów Zasadniczej Szkoły Zawodowej o kierunku mechanik pojazdów samochodowych zrealizowała 360 godzin zajęć praktycznych u pracodawcy.\nDoposażenie pracowni - doposażenie sześciu pracowni praktycznej nauki zawodów w specjalistyczne i odpowiadające na oczekiwania rynku pracy urządzenia oraz wyposażenie sal lekcyjnych w zestawy komputerowe.\nDoradztwo edukacyjno – zawodowe – wszyscy uczestnicy projektu odbyli grupowe warsztaty i indywidualne spotkania z doradzą zawodowym.\nZajęcia rozwijające kluczowe kompetencje fizyczno - matematyczne – 50 uczniów klas I Technikum Mechanicznego podniosło wiedzę i umiejętności fizyczno – matematyczne.\n"Uczymy się w Europie - staże zawodowe uczniów ZSM CKP NR 2"


Sexkurorty czyli podryw na narciarza\nSezon narciarski rozpocznie się lada dzień, a wraz z nim single ruszą na podbój stoków, schronisk, barów i dyskotek. Podpowiadamy, które kurorty sprzyjają nawiązywaniu znajomości i nie pozwalają nudzić się po zmroku\nNajpopularniejszym masywem górskim w Europie są Alpy, a najlepszej zabawy należy szukać we włoskiej ich części. Tam zimowe szaleństwo mieszą się z południowym charakterem mieszkańców słonecznej Italii. Włoskie kurorty, które powinny znaleźć się na liście górskich hot-miejscowości to przede wszystkim Livigno i Madonna di Campiglio.\nNarciarski raj, poza wspaniałymi stokami (ponad 70 km tras w Livigno, 130 km w całej dolinie Alta Valtellina), ma inną zaletę – to strefa bezcłowa, a nie od dziś wiadomo, że alkohol sprzyja imprezom. Ta jedna z top-stacji oferuje gościom mnóstwo sklepów, barów, restauracji, pubów i dyskotek. Livigno położone na wysokości 1800 m n.p.m to idealne miejsce dla tych, którzy oprócz jazdy na nartach na wspaniale przygotowanych trasach (obsługiwanych przez jedne z najnowocześniejszych wyciągów narciarskich), lubią nocne rozrywki. A gdy do tych atrakcji dodamy baseny termalne w pobliskim Bormio trudno będzie odmówić sobie wizyty w tym regionie.\nPołożona w Dolinie Słońca (Val di Sole) Madonna di Campiglio należy do czołówki najpopularniejszych ośrodków narciarskich Europy. Trasy zjazdowe połączone są z terenami ośrodka Folgarida-Marilleva dają możliwość szusowania na ponad 130 km tras. Na brak hoteli, kwater, pubów, restauracji i dyskotek w Madonnie narzekać nie można, wybierając się jednak w ten rejon uwaga na Pinzolo. Miasteczko położone niedaleko Madonny kreowane jest na kurort rodzinny, a na podryw mamusiek z dziećmi chyba nie liczysz...\nJeśli do Francji to najwyżej gdzie się da! Val Thorens jest najwyżej położonym w Europie ośrodkiem narciarskim (2300 m n.p.m.), w dodatku w największej narciarskiej strefie świata - Trzech Dolinach (fr. 3 Vallees) oferujących 335 tras o łącznej długości 600 km. Większość hoteli położona jest przy samych wyciągach, a miasteczko oferuje moc atrakcji apres ski. Uważane za gastronomiczną stolicę francuskich Alp zaprasza do francuskich kawiarni, gospód z lokalną kuchnią, irlandzkich pubów, barów z kuchnią międzynarodową. Czekają tam również miejsca bardziej imprezowe...\nJeśli głośne dyskoteki to nie twój styl i szukasz miejsc luksusowych polecamy szwajcarskie Sankt Moritz. To ekskluzywnie miasteczko sprzyja poznawaniu tzw. lepszej partii.\nJeśli chodzi o narty - w St. Moritz znajduje się ponad 350 km tras, z czego ponad 70 km jest (w razie potrzeby) sztucznie naśnieżana.\nA po nartach czekają na nas wykwintne restauracje, ekskluzywne butiki, wyszukane rozrywki. Można wybrać się do kasyna, na partyjkę zimowego golfa, pójść do klubu polo, a nawet zafundować sobie loty balonem. Jednak znakomita infrastruktura hotelowa i restauracyjna kosztuje nie mało - ceny należą do najwyższych w kraju.\nPołożone w dolinie Zillertal Mayerhofen oferuje najwięcej atrakcji w tym regionie. Pobliskie stoki zjazdowe w terenie Ahorn i Penken (kolejka na Penken wwozi narciarzy z samego centrum miasta – stacja jest przy głównej ulicy) gwarantują szusowanie na najwyższym poziomie. Blisko stąd też do stoków w Zillertal Arena i na lodowcu Tux. Samo miasteczko oferuje wiele rozrywek - centrum wellness, park wodny, a do tego liczne sklepy, puby i dyskoteki.\nPolski sexkurort jest tylko jeden - Zakopane. Znane i oklepane, a jednak wciąż najbardziej popularne i oferujace najwiecej atrakcji po nartach. Gdy wjazd kolejką na Kasprowy Wierch masz za sobą, na Gubałówce też byłeś to i tak największe szanse na podryw dają Krupówki. Główna ulica miasteczka kusi sklepami, sklepikami, restauracjami i dyskotekami.


Odzież zimowa jazda na rowerze bieganie sportowe męskie z długim rękawem płaszcz kurtki outdoors sport fitness rajstopy jersey 2017 z kapturem bluza Na wyprzedaży ~ best | TopProdukt.co\nOdzież zimowa Jazda Na Rowerze Bieganie Sportowe Męskie Z Długim Rękawem Płaszcz Kurtki Outdoors Sport Fitness Rajstopy Jersey 2017 Z Kapturem Bluza\nzł72.12 zł56.96 Darmowa wysyłka\nTagi: Tanie: Odzież zimowa Jazda Na Rowerze Bieganie Sportowe Męskie Z Długim Rękawem Płaszcz Kurtki Outdoors Sport Fitness Rajstopy Jersey 2017 Z Kapturem Bluza, wysokiej jakości Odzież zimowa Jazda Na Rowerze Bieganie Sportowe Męskie Z Długim Rękawem Płaszcz Kurtki Outdoors Sport Fitness Rajstopy Jersey 2017 Z Kapturem Bluza, dostawcy Running Jackets z Chin.\nFunkcja: Anty-pilling,Anti-shrink,Szybkie suche\nNumer modelu: HA00483\n1. Produkt Nazwa: Żakard Sweter Sweterek Z Długim Rękawem Bluzy Ciepły Kolor męska Bluza Z Kapturem Kurtka\n2. Material: mieszanie włókien chemicznych\n3. Features: z kapturem projekt utrzymuje ciepło i schlebia swoją figurę. żakardowe długie rękawy są stylowe.\n4. Size: proszę zapoznać się z tabelą rozmiarów\n5. Kolor: czarny, szary, biały\n1 * męska sweter z długim rękawem z kapturem\nEscrow jest bezpieczny dla kupujących i sprzedających, zalecamy, aby wybrać Escrow, obsługuje karty Kredytowej, bookers pieniądze, Visa, Master-karty, Western union itp jeśli trzeba użyć " inne " płatności, prosimy o kontakt z nami, za pośrednictwem poczty lub wiadomość. płatność powinna być gotowy w ciągu 7 dni, jeśli masz trochę trudne, prosimy o poinformowanie mnie.\ntylko wysyłamy potwierdzający adres. prosimy upewnić się, że wysyłka adres jest poprawny przed zakupem. wszystkie zamówienia zostaną wysłane w ciągu 1-4 dni roboczych po potwierdzeniu płatności. przesyłki przez Chiny Poczta Lotniczej Poczta za mniej niż 2 kg towarów, ogólnie to zajmie 25-45 dni roboczych (w niektórych krajach może być znacznie dłużej), jeśli potrzebujesz towar bardzo pilnie, prosimy o kontakt w celu uzyskania DHL etc. będziemy obliczyć koszt wysyłki dla ciebie. to zawsze trwa około 3-7 dni, aby dotrzeć.\nnie ponosimy odpowiedzialności za jakiekolwiek obyczajowego obowiązku importowego podatku lub dokładamy wszelkich starań, aby służyć naszym klientom najlepsze, że możemy. zwrócimy ci jeśli powrót rzeczy w ciągu 7 dni od daty otrzymania rzeczy dla każdego powód. jednak, kupujący powinien upewnić się, że rzeczy wracać są w oryginalnych warunkach. jeśli elementy są uszkodzone lub utracone, gdy są one zwracane, nabywca będzie odpowiedzialna za takie szkody lub straty, a my nie dają kupującemu pełny zwrot pieniędzy. kupujący powinien spróbować złożyć reklamację w firmie logistycznej, aby odzyskać koszty uszkodzenia lub utraty. nabywca będzie odpowiedzialny za wysyłek opłat wracać rzeczy.\nKompatybilny nowy fuser pressure roller do hp 4600 2 4szt za dużo\nKompatybilny nowy fuser pressure roller do hp 4600 2 4szt za dużo Wysyłka: Wysyłamy zamówienia w ciągu 1-3 dni roboczych po otrzymaniu płatności. Jeśli nie jesteśmy w stanie zrobić, Wiadomość zostanie wysłana do kupującego. Używamy poniżej żeglugowej. Jeśli jeden wolisz korzystać\nDarmowe niestandardowe Owiewki do motocykli Kawasaki ZX10R 06 07 światło zielone 2006 2007 ZX-10R fairing zestawy 7 prezenty RV93\n100% Brand New Zestaw Owiewki do 2006 2007 Kawasaki ZX10R inne projekty kliknij na zdjęcie, aby otworzyć link: to Kompletny zestaw owiewki i Darmowe Prezenty ( szyby i zbiornik paad ekranowania ciepła, led lights kołowe ) -\nDarmowa wysyłka Rise against HARDC0RE Punk metal rock TOP czarna bluza z kapturem\nNowy 1 sztuk Plastra Miodu Ciasto Czekoladowe Formy Silikonowe Ice Cream Narzędzia Ice Cube Tray Miód Pszczeli Kuchnia DIY Narzędzia Do Pieczenia\nFunkcja: materiał: Silikon wymiary: 20.5*12*2.5 cm; pojedyncze ice siatka długość boku 1.2 cm waga: 0.1 kg opis 1. 100% silikon spożywczy materiał 2. Ekologiczne i nietoksyczny ice mold 3. Elastyczne w użyciu i bezpieczny w zamrażarka, piekarnik i kuchenka mikrofalowa


Skup Aut Goleniów Best - EXTRA CENY 574 796 700 skup samochodów\nNajlepsze ceny w Goleniowie\nNasza najważniejsza misja to zapewnianie najatrakcyjniejszych wycen dla odkupu samochodów a także gwarantowanie naszym klientom wysokiego poziomu bezpieczeństwa. Nasza firma posiada dziś naprawdę silną pozycję na rynku, dzięki czemu złomowanie aut w Goleniowie oraz ich odkup wykonywany jest tak szybko, fachowo oraz bezpiecznie. Dzięki inwestycjom w siebie oraz poszerzaniu bazy firm partnerskich udaje nam się zapewniać klientom atrakcyjne warunki wyceny. Do tego złomowanie samochodów w Goleniowie wykonujemy zgodnie z przepisami ochrony środowiska, co też jest naprawdę ważne.\nNajlepszy skup samochodów w Goleniowie\nPraktycznie każda osoba, jaka choć raz próbowała ostatnio spieniężyć swój wóz bez wątpienia ma świadomość tego, jak skomplikowane będzie to zadanie. Cały kłopot polega na fakcie, iż obecny rynek jest naprawdę mocno zapchany samochodami, a wszystko to powoduje, że sprzedanie za cenę rynkową graniczy w zasadzie z cudem. Będzie można oczywiście długimi tygodniami czekać na klienta, tracić pieniądze oraz czas na wrzucanie kolejnych ofert, a przy tym denerwując się i stresując. Można jednak także wybrać ten skup aut w Goleniowie i uwolnić się od takiego kłopotu. Jesteśmy firmą, która odbiera od własnych klientów samochody wszelkich firm, z każdego rocznika oraz niezależnie od ich przebiegu. Bardzo chcemy, by sprostać wymaganiom nawet najbardziej wymagających osób. Posiadamy dobrych rzeczoznawców, którzy rzetelnie wyceniają pojazdy i gwarantują zadowolenie. Rzetelnie będziemy podchodzić do swojej pracy oraz przede wszystkim pomagamy klientom na każdym kroku. Warto wspomnieć o fakcie, że zapewniamy także złomowanie pojazdów w Goleniowie, jakie z całą pewnością niejednej osobie mocno ułatwi życie. Naturalnie nie tylko zajmiemy się formalnościami, ale po pierwsze osobiście odbierzemy samochód oraz sposobem zgodnym z przepisami prawa go zutylizujemy. Nasi klienci nie będą mieli trudności z wyrejestrowaniem tych pojazdów, natomiast w przypadku standardowego odkupu zawsze wypisujemy kompletne umowy kupna-sprzedaży. Warto już teraz sprawdzić co oferuje nasz skup samochodów w Goleniowie. Wystarczy szybki kontakt z profesjonalnymi konsultantami, by sprawdzić pełne możliwości. Poproś o wycenę\nChcecie Państwo dowiedzieć się, co takiego atrakcyjnego wyróżnia tę propozycję na rynku, iż warto z niej korzystać? Zdajemy sobie sprawę z tego, że skupy samochodów nierzadko oferują bardzo marne wyceny, a przy tym jeszcze doliczają spore prowizje. W naszym przypadku jednakże skup aut w Goleniowie posiada niezwykle doświadczony zespół ludzi i świetnie rozbudowaną bazę firm partnerskich. To naprawdę ważna sprawa, ponieważ gdy możemy sprawnie sprzedawać własne auta, to tak samo szybko odbieramy je od naszych klientów i równocześnie jesteśmy w stanie za wóz zaoferować dobre pieniądze. Zdecydowanie nie trzeba wiele, żeby przekonać się o fakcie, że nie rzucamy słów bez pokrycia. Nasi pracownicy w trakcie kontaktu są w stanie bezpłatnie przygotować wycenę wozu, jaka w żaden sposób nie jest zobowiązująca. Na doskonałą cenę, którą oferuje skup samochodów w Goleniowie ma wpływ również wyjątkowo niska prowizja. Udało nam się zoptymalizować koszty własnej firmy i to dokładnie w związku z tym byliśmy w stanie tak znacząco zmniejszyć naszą prowizję. Dla nas niezwykle istotne jest również poczucie bezpieczeństwa naszych klientów. Wobec tego wystawiamy wszystkie wymagane umowy, natomiast jeżeli potrzebna jest Państwu kasacja pojazdów w Goleniowie to wręczamy odpowiednie potwierdzenia, dzięki jakim nie będzie kłopotu z wyrejestrowaniem wozu. Serdecznie zapraszamy do dokładnego zapoznania się z naszymi usługami. W czasie kontaktu telefonicznego nasi świetni pracownicy wyjaśnią wszelkie szczegóły powiązane z ofertą. Z nami z pewnością zdecydowanie nie będziesz miał żadnego kłopotu ze sprzedaniem wiekowego wozu.


Pochmurny weekend. Sprawdź pogodę dla Kalisza / Społeczne sprawy kaliszan / Aktualności / Fakty Kaliskie\nPochmurny weekend. Sprawdź pogodę dla Kalisza\nNiestety dla każdego wyczekującego słonecznych dni mamy kiepską wiadomość. Cały weekend będzie pochmurny i wietrzny. W sobotę powinno się rozpogodzić, ale nie na długo. Temperatura wynosić będzie średnio 10 stopni Celsjusza.\nDziś do końca dnia utrzymywać się będzie spore zachmurzenie. Temperatura maksymalna wynosić będzie 9 stopni Celsjusza. Odczuwalny jest także słaby wiatr. Miejscami możliwe słabe opady i mżawki. Niestety warunki biometeo są dziś niekorzystne.\nW sobotni poranek, 14 listopada, muszą uważać przede wszystkim kierowcy. Przywita nas mgła, co może utrudniać poruszanie się po drodze. W kolejnych godzinach rozpogodzi się i będą większe przejaśnienia. Temperatura powietrza nie przekroczy 11 stopni Celsjusza. Nadal będzie odczuwalny lekki wiatr.\nW niedzielę 15 listopada Polska będzie w zasięgu zatoki niskiego ciśnienia związanej z ośrodkiem nad Irlandią, w strefie frontu atmosferycznego. Z południowego zachodu będzie napływać cieplejsze powietrze polarne morskie. Ciśnienie będzie spadać.\nNa niebie wciąż spore zachmurzenie, jednak będą większe przejaśnienia. Temperatura wynosić będzie 12 stopni Celsjusza. Wiatr słaby i umiarkowany, południowy i południowo-zachodni.\nJF, dane IMGW; fot. archiwum\n#pogoda kalisz #pogoda na weekend


PeoPay KIDS od Pekao nagrodzone w konkursie e-Commerce Polska\nBank Pekao poinformował w komunikacie prasowym, że eksperci branży e-commerce docenili aplikację mobilną PeoPay KIDS. Jurorzy prestiżowego konkursu e-Commerce Polska awards, który jest organizowany przez Izbę Gospodarki Elektronicznej uznali, że aplikacja dla najmłodszych jest najlepszym wdrożeniem w sektorze bankowych usługi cyfrowych. Sprawdzamy szczegóły.\nPeoPay KIDS w e-Commerce Polska\nW tegorocznej edycji konkursu, w kategorii Best banking implementation, pierwsze miejsce zajęła aplikacja PeoPay KIDS. Bank Pekao pragnąc dotrzeć do całkiem nowej grupy docelowej i rozwijać innowacyjne narzędzia finansowe, wdrożył do swojej oferty aplikację dla dzieci w połowie 2020 roku. Trzeba zaznaczyć, że nie jest to jednak tradycyjny produkt bankowy. PeoPay KIDS to swego rodzaju bardzo zaawansowane rozwiazanie, którego głównym łącznikiem między bankiem a Klientem jest aplikacja mobilna, śmiało wprowadzająca najmłodszych w świat finansów, oszczędzania i zarządzania budżetem.\nAplikacja mobilna PeoPay KID jest autorskim rozwiązaniem Banku Pekao. Jest złożonym narzędziem, ponieważ udostępnia rodzicowi i dziecku narzędzie, które do tej pory było znane w bankowości korporacyjnej – mowa o wielopodpisie. Chodzi o złożoność aktywności, na przykład, gdy z poziomu aplikacji dziecka zlecany jest przelew, rodzic na swoim urządzeniu musi tę operację zweryfikować. Finalnie to właśnie rodzic decyduje o tym, do jakich funkcjonalności dostęp w aplikacji posiada dziecko.\nAplikacja PeoPay KIDS została stworzona przez naszych specjalistów całkowicie samodzielnie – bez udziału usługodawców zewnętrznych, dlatego nagrody, jakie nasz bank zdobywa właśnie za jej wdrożenie cieszą szczególnie i są dowodem na to, że mamy nie tylko bardzo dobre wyczucie trendów rynkowych, ale je kreujemy. W strategii na lata 2021-2024 jako jeden z filarów naszego rozwoju wskazaliśmy właśnie implementację kolejnych rozwiązań cyfrowych na najwyższym, znanym z e-commerce poziomie, czemu służy m.in. nawiązanie współpracy z TPAY.\n– mówił cytowany w komunikacie Wojciech Werochowski, Wiceprezes Zarządu Pekao S.A., nadzorujący pion Pion Bankowości Detalicznej.\nKonkurs e-Commerce Polska\ne-Commerce Polska awards to jeden z najważniejszych, w branży e-commerce, konkursów, w którym laureatami zostają najbardziej innowacyjne marki działające w naszym kraju. Tegoroczna, dziewiąta już edycja, okazała się rekordowa pod względem ilości zgłoszeń oraz ich poziomu.\nBlisko 2,2 mld zł w PKO TFI w okresie styczeń-luty 2021\nInspektorat ZUS w Złotoryi\nPremia 700 zł od BZ WBK\nDarmowa pożyczka Provident na dłużej\nPKO BP w Wejherowie\nBOSS Pożyczka dla przedsiębiorców


Mój bez tytułowiec:\nAuthor Topic: Mój bez tytułowiec: (Read 10725 times)\n« on: April 25, 2011, 12:07:58 pm »\nOwszem. Taka jest prawda, że mimo pisania tego od pół roku wciąż nie mam tytułu. Wstawiam to co już napisałem + nowe. Proszę o nie pisanie w tym temacie. Jedziemy.\nW życiu nic nie ma za darmo. Kasa nie rośnie na drzewach ani nigdzie indziej. Ludzie przekonali się o tym zwłaszcza w ciągu ostatnich 80 lat. Jeszcze ten legendarny wypadek przy Wrotach. Lecz co się tam naprawdę wydarzyło chyba nikt nie wie. Szacuje się, że na całej planecie pozostało około 50 tys. osób. W tym bandyci, najemnicy korporacji Alaskan i zwykli ludzi. Tych ostatnich jest ledwo 8000. Porozrzucani tam gdzie tylko da się przeżyć starają się znaleźć dom pośród tego co przeżyło. Opad radioaktywny przetrwały psy, kruki, mrówki, nietoperze i co chyba najbardziej oczywiste... karaluchy. Jednak to, że żyją miało swoją cenę. Sporo urosły, a ich ciała uległy mutacji. Kruki wyglądają jak orły, a nietoperze jak pterodaktyle. Najdziwniejsze było to, że pojawili się kosmici. Stwory te nazwano Dymirianami. Nie wiedzieć czemu usunęli wszystko co było radioaktywne. A ja? Kim ja jestem? Całe życie musiałem uciekać, przez swoją inność. Dopiero teraz mogę zacząć wszystko od nowa. - odłożył długopis i przeczytał list od nowa. Jackal nie wiedział co jest nie tak z tym co napisał. Wyjął zapalniczkę i podpalił kartkę, która w jednej chwili zniknęła w płomieniach.\n- Czemu to robisz? - zapytał barman. - Przychodzisz, piszesz coś, a po chwili wszystko ląduje na moim parkiecie.\n- Nie wiem. - odparł. - Nie wiem...\nJuż miał wypić do końca szklankę whisky, gdy do salonu wpadł jakiś facet i wrzasnął:\n- Jackob przyjechał!!!\nW przeciągu kilku sekund bar opustoszał. Został tylko barman i on samotnie siedzący przy ladzie. Nie śpiesznie dopił trunek, założył okulary przeciwsłoneczne i wyszedł. Udał się na spotkanie z tym kogo szanowało całe miasto i kto właśnie wrócił. Jackob był bowiem kimś jak kupiec czy dostawca, który stacjonował właśnie w Hotrock. Gdy zaczynało czegoś brakować wskakiwał na swoją budę na kółkach i jechał do centrali. Żywność, papierosy, alkohol, broń, amunicja; wszystko to tam było. Mało kto wiedział gdzie ona się znajduje. Jeśli jednak jakaś wioska znajduje się w spisie centrali otrzymuje wówczas łącznika. Oczywiście nie za darmo.\nPo 30 minutach cały zapas papierosów został wykupiony. Została też tylko połowa alkoholu, z czego część pójdzie do baru. Jackal podszedł do przyjaciela, gdy odeszła ostatnia osoba. Jackob był nie za chudym facetem, średniego wzrostu, z dużym orlim nosem.\n- Widzę, że nadal nie brak Ci klientów. - powiedział.\n- To prawda - po chwili wyjął czarną skrzyneczkę i położył ją na ziemi. - Oto twoje zamówienie: 60 sztuk amunicji do snajperki, 50 sztuk do rewolweru i 20 do strzelby. Łącznie... 360 dolarów. I dodatek dla stałego klient: Butelka whisky\n- Dzięki. To twoja forsa.\n- Miło się robi z tobą interesy. A właśnie... Jeśli chcesz trochę zarobić wpadnij do mnie z rana.\nJackal kiwnął głową na znak zrozumienia, wziął skrzynkę i wrócił do domu. Zdjął płaszcz, okulary, usiadł przy stole i zaczął liczyć pociski. W tych czasach każda kula była niemal na wagę złota. Gdy skończył było już późno. Przeczyścił szybko broń i położył się spać.\nPosłuchaj mnie. Wiem, ze nie masz żadnych podstaw, aby mi zaufać, ale potrzebuję twojej pomocy. Kim ja jestem nie jest teraz istotne. Za kilka dni spotkasz wyjątkową osobę. Ona wyjaśni ci więcej szczegółów i… - obudził się.\nCholera co to było? – pomyślał. Popatrzył na stół, gdzie stała butelka, którą dostał poprzedniego dnia. Była opróżniona do dna.\nMuszę mniej pić. – stwierdził. Był już ranek, dlatego nie próbował zasnąć. Ubrał płaszcz, wziął broń i poszedł do Jackoba. Po drodze zauważył, że ktoś go śledzi. Cały czas szedł do celu z palcem na spuście. Gdy doszedł do drzwi sklepu gwałtownie się obrócił i wycelował w… pustkę… Nikogo za nim nie było. Poczekał przez chwilę w tej pozycji, lecz jedyną zmianą był wiejący wiatr. Schował broń i wszedł do środka.\n- Tak myślałem, że zaraz się zobaczymy. – powiedział Jackbo witając przyjaciela ruchem ręki.\n- Do rzeczy. Co masz tym razem?\n- Na północ od Hot rock mieszka facet imieniem Nicholas. Jakiś czas temu kupił ode mnie trochę broni amunicji dla swojej grupy. Jest mi winien jakieś dziesięć tysięcy.\n- Mam to od niego wyegzekwować, a jak nie to…\n- Tak. Dostaniesz 10% i butelkę whisky…\n- I ewentualny zwrot zużytej amunicji.\n- Umiesz się targować, co? Niech będzie, ale kasa ma się jeszcze dziś u mnie znaleźć.\nJackal kiwnął głową i wyszedł.\n- Eh… biedni kolesie – pomyślał Jackob.\nNa dworze nadal nikogo nie było. Niewiele myśląc wrócił do domu i zabrał zapas amunicji. Wiedział, że po dobroci nie otrzyma gotówki. Gdy był już obok bramy miasta zauważył osobę, która go śledziła. Już chciał wrócić i zadać kilka pytań, ale jak miał w zwyczaju mawiać: Kasa nie rośnie na drzewach. Ta myśl przemknęła mu przez głowę, po czym ruszył dalej. Przed nim były cztery godziny marszu, nie wliczając powrotu i czasu na strzelaniny. Tak, strzelaniny. Nie tylko ludzie muszą jeść. Fauna też żyje. Na razie jednak nic go nie zaatakowało. Szedł już od około godziny, lecz nagle coś zauważył. Kucnął za wzniesieniu przyłożył lunetę do oka i delikatnie się wychylił. Zobaczył trzy przerośnięte karaluchy, pieszczotliwie nazywane „żuczkami”. Ich obecna nazwa zmieniła się na biksy. Wyglądem mało się zmieniły. Miały trzy pary długich kończyn, gruby pancerz i paskudną mordę. Ich inteligencja znacznie wzrosła. Najgorsze jest to, że polowały stadami nawet po 20 osobników. Wiedział, ze jeśli go zauważą to zawołają resztę, i będzie ich trzy, cztery razy tyle. Plusem było to, że były kompletnie głuche. Poczekał, aż dwa trochę odejdą i strzelił. O jednego mniej. Trudno było nie trafić z pięćdziesięciu metrów w cel wielkości opony samochodowej. Ta sama taktyka poskutkowała na pozostałe robale. Teraz wystarczyło tylko przemknąć się po cichu. Z tym nie było kłopotów. Dalej, aż do obozu dłużnika nic nie napotkał.\n« Last Edit: July 04, 2011, 12:10:13 pm by Tireaniawtu »\nRe: Mój bez tytułowiec:\n« Reply #1 on: May 02, 2011, 02:02:15 pm »\nGdy był na wzgórzu obok obozowiska, usiadł i obserwował potencjalnych wrogów. Po piętnastu minutach znał obraz sytuacji.\nPiętnastu ludzi, dwa karabiny maszynowe, jedna wyrzutnia rakiet, dwanaście szturmówek. Bywało gorzej. – pomyślał. Jeszcze raz dokładnie obejrzał teren. Założył snajperkę na plecy i poszedł do wejścia frontowego.\n- Co się stało? Zgubiłeś się? – usłyszał Jackal stając przed bramą.\n- Ja do szefa, jestem od Jackoba. – odpowiedział.\nByło ich dwóch. Obaj uzbrojeni w tanie pistolety maszynowe.\n- Od Jackoba powiadasz. Poczekaj chwilę. – kiwnął głową na drugiego, a ten wszedł do budki. Po sekundzie Kraty rozsunęły się. Wszedł do kampusu. Wewnątrz stało kilka namiotów. Na samym końcu stał Nicholas. Był wysokim mężczyzną z chustą na twarzy i wygoloną głową.\n- Wiedziałem,, że do tego dojdzie. – Rzekł. – Jackob ma obsesję na punkcie forsy. Nie poczekałby kolejnego dnia. Dostałby zaraz apopleksji, albo co innego… Ile mu jestem winien?\n- Dziesięć tysięcy. – odparł ze spokojem Jackal.\n- Ach tak. A co jeśli nie zechcę zapłacić?\n-Mam mu forsę przynieść jeszcze dziś. Nic nie wspomniał o metodach jakie mam użyć. – mówiąc to odsłonił płaszcz pokazując rewolwer.\n- Ciekawe – szepnął Nicholas – Niestety nie mam teraz tyle. I co teraz?\n-Teraz… masz problem…\nJackala zalała fala śmiechów, lecz nie wzruszony ciągnął:\n- Póki daję wam ostatnią szansę skorzystajcie. Oddaj kasę…\nTo rozśmieszyło ich jeszcze bardziej.\n- Nas jest piętnastu, a ty tylko jeden. Wszystkich nie pokonasz!\n- Ostrzegłem… - Następne zdarzenia trwały w sekundach, lecz dla Jackala była to wieczność. Wyjął rewolwer i oddał pięć strzałów. Namiotów było tyle samo, a stały w okręgu. Z tyłu przy wejściu stał facet z rakietnicą. Pierwsze trzy pociski trafiły w beczki z benzyną koło namiotów. Już dziewięciu pożegnało się ze światem. W między czasie Jackal uchylił się przed rakietą, która trafiła czwarty namiot, posyłając kolejnych trzech w zaświaty. Czwarty strzał trafił w nogę Nicholasa, zaś ostatni powitał wnętrzności czaszki bandyty z wyrzutnią. Teraz ze spokojem podszedł do Nicholasa i powiedział:\n- Ciesz się, ze chciałem cię tylko uszkodzić. Nie odstrzelić nogę. A teraz jeszcze raz – przystawił mu broń do głowy i kontynuował – To gdzie jest forsa?\n- Budka przy bramie… sufit…\n- Dziękuję – Schował broń i poszedł do owej budki. Nie było już przy niej strażników. Nicholas wyciągnął broń i krzyknął:\n- Idź do… - Nie zdążył skończyć i oddać strzału. Było słychać już tylko jego wrzaski.\n- Diabła? – dokończył Jackal - Pozdrów go ode mnie.\n« Reply #2 on: May 09, 2011, 12:52:43 am »\nRzeczywiście pieniądze ukryte były w schowku w suficie. Równo dziesięć tysięcy. Teraz trzeba było tylko wrócić do Hotrock. Po przejściu kilkudziesięciu kroków „wylądowała” przed nim broń. Był to rewolwer o numerze seryjnym RVST09476. Po wybuchu i powstaniu centrali ustalono wspólny dla wszystkich firm system numeracji oraz kaliber. Pierwsza i druga litera broni oznaczały rodzaj broni. Trzecia i czwarta firmę. W rezultacie było bardzo łatwo sprawdzić co trzyma się w ręce. Produkowano setki przenośnych pagerów z czytnikami. Wystarczyło tylko przyłożyć kod i wyświetlały się informacje o broni. Jackal wyjął swój czytnik i postanowił dowiedzieć się nieco więcej. Już po wyglądzie wiedział, że nie jest to cud techniki. I rzeczywiście tak było. Zainteresowała go jednak szacowana wartość. Przy tym napisie wyświetliła się liczba 158. Schował rewolwer do plecaka i ruszył do miasta. Kolejnym udogodnieniem było ustawienie automatów, które dzięki wysokiej jakości elektronice były połączone z centralą. Można w nich było kupić niemal wszystko. Niestety cena była zwykle dwa, trzy razy większa niż w sklepie. Można też było w nich sprzedawać znaleziska. Taką to maszynę spotkał Jackal wracając. Tylko czemu stała pośrodku pustkowia? Ciekawiło go to przez krótki moment, po którym postanowił zarobić magiczną kwotę z pagera. Gdy odszedł od pudła wyjął kawał mięsa i rzucił w górę.\n- Dobra robota. Oto twoja zapłata. – powiedział. Jedzenie leciało przez chwilę, po czym zostało schwytane i zniknęło. Niektórzy widzieli tę sytuację, ale nie wiedzieli co to było. Tych parę godzin szybko minęło i nim się obejrzał, był w mieście.\n- Nie do cholery, nie! Radovy z lewej, a Stormsy do piwnicy! – Krzyknął Jackob na pracownika. Po sekundzie przyszedł drugi ze skrzynką, która szybko wylądowała na podłodze.\n- Gdzie to zanieść? – spytał. Jackob usłyszał, że coś uderzyło o ziemię oraz pytanie. Odwrócił się i zobaczył co to było. Od razu rzucił się za ladę.\n- Chcesz nas wszystkich pozabijać? Zobacz napis na tym.\n„Śmiałek” obrócił skrzynię, a Jackob widział jak w jego oczach pojawia się przerażenie. Słowo składało się z siedmiu liter, które tworzyły napis: Granaty. Czasem bywało, że zbyt silny wstrząs uszkadzał detonatory czasowe, co powodowało samo eksplozję.\n- I co teraz? – spytał jąkając się.\n- Co, co… Na twoje szczęście nic.. Centrala wie jak pakować takie rzeczy. Do sejfu z tym. I raczej nie rzucaj już tą bombą.\n- Kiedyś zginę przez nich. – szepnął. Nagle zaczęły skrzypieć drzwi. Zatrzasnęły się.\n- A jednak zdążyłeś. Jest ledwo siedemnasta – ciągnął Jackob. Jackal podszedł do lady i położył na niej pieniądze.\n- Oto twoje 10% i…\n- Nie tym razem Jackob. Mam ostatnimi czasy jakieś dziwne sny przez tą whisky.\n- Jak chcesz… Weź chociaż to… – wyją z pod lady granat i podał go.\n- Prosto z centrali co?\n- Tak. Ile jestem ci winien amunicji?\n- Pięć do rewolweru i trzy do snajperki.\n- Hehe… Jak zwykle oszczędnie…\nTeraz podał mu pociski. Siedzieli jeszcze parę godzin i rozmawiali. Później Jackal wrócił do siebie i położył się spać.\n« Reply #3 on: May 16, 2011, 07:26:38 am »\n- Posłuchaj mnie. Wiem, że…\n- Szlag. Znów ten sen. – pomyślał. Nie wiedział, czy wariuje, czy rzeczywiście, ktoś chce się z nim skontaktować. Jedynym plusem tej sytuacji było to, że to coś nie było spowodowane przez whisky. Zatem mógł pić dalej. Był zbyt zmęczony by to rozszyfrowywać. Szybko zasnął, a sen już go nie dręczył.\nRankiem postanowił rozwiązać zagadkę opuszczonej skrzynki. Najpierw jednak zajrzał do Jackoba, Gdy wszedł do sklepu spytał:\n- Masz coś nowego? – W odpowiedzi zobaczył jak jego kolega potrząsa głową. Ruszył więc do swojego celu. Wychodząc z miasta widział jak coś krąży nad horyzontem. Gdyby myślał nad wszystkimi dziwnymi rzeczami, wówczas nie miałby czasu na nic innego. Dlatego uznał to za nie godne uwagi. Szedł powoli mijając kolejne skały. Od opadu większość z nich miała odcienie od żółci, aż po brąz. Gdy miał w zasięgu wzroku owy obiekt stało się coś co go bardzo zaskoczyło. Na horyzoncie pojawiła się ta sama sylwetka, którą zauważył przed wyprawą. Z początku sądził, że to warz. Jeden z tych zmutowanych nietoperzy. Jednak po krótkiej obserwacji stwierdził, że to bardzo duży obiekt. Co gorsza leci prosto na niego. Szybko wyciągnął broń i schował się za skałą. Po kilkunastu sekundach potężny wstrząs uniósł w powietrze mniejsze kamyki. Było też słychać głośne sapanie, które szybko ustało. Odczekał minutę i postanowił się wychylić. Powoli zerkał coraz to odważniej , lecz jedyną rzeczą jaką ujrzały było puste pole, pełne kamieni i piasku. Nagle ogłuszył go przerażający ryk. Odwrócił się instynktownie, a jego oczom ukazała się… głowa smoka. Reszta cielska wyszła zza głazu na silnych czterech łapach. Smok był koloru brązu zmieszanego z oliwkowym. Miał siarczyście żółte oczy i ciemno czerwony grzebień ciągnący się od czubka głowy, aż po koniec ogona. Jackal wstając bardzo powoli patrzył się prosto w oczy stworzenia. Dostrzegł w nich coś ludzkiego. Moment później dowiedział się co to było. Smok przemówił do niego:\n- Witaj Jackalu. Szukałam ciebie.\n- Skąd znasz moje imię? – To pytanie nurtowało go bardziej niż to skąd zwierze umie mówić.\n- Stąd – ciągnął ze spokojem – że to ja mam ci wyjaśnić szczegóły. A teraz radzę ci zamknąć oczy.\nJackal przymknął oczy, lecz to nie wystarczyło. Nagły błysk oślepił go chwilowo. Gdy jego oczy doszły do siebie ujrzał kobietę. Średniego wzrostu, o smukłej posturze. Tak jak jej poprzednia forma miała żółte oczy i czerwone włosy. Miała na sobie koszulkę, dżinsy i ciężką kamizelkę wojskową rozpiętą całkowicie. Podeszła do niego i lekkim, ale stanowczym głosem przedstawiła się:\n- Jestem Kendra. Drugie ogniwo. Przydział zachodni. Zaraz ci wszystko wytłumaczę ale zejdźmy z widoku… i słońca.\n« Reply #4 on: May 17, 2011, 08:34:32 am »\nMam dziś dobry humor, więc wstawię wam dalszą część .\nJackal założył okulary przeciwsłoneczne i odpowiedział.\n- A gdzie chcesz się schować? Gdzie nie spojrzeć tam piach. – Kendra nie odpowiedziała. Ponownie błysło. Przed nim znów stał gad.\n- Wsiadasz czy zasuwasz z buta? – spytała. W tej formie jej grzbiet był na wysokości czubka głowy dorosłego mężczyzny.\n- Nie pomożesz mi wejść?\n- Ja tu jestem facetem? – odpowiedziała zirytowanym tonem. Nie zastanawiając się długo wdrapał się na górę po wyrostkach na jej łapie. Gdy tylko wygodnie siedział Kendra zaczęła biec i machać skrzydłami, aż ostatecznie wystartowała.\n- Możesz się zamieniać w coś jeszcze? – spytał.\n- W każde żywe stworzenie.\n- Zatem czemu akurat smok? – dopytywał.\n-Z kilu powodów. Po pierwsze: Wygoda i szybkość poruszania się. Dwa: Tylko pociski z działek mogą mi zaszkodzić. Trzy: Mogę ziać ogniem i nie tylko. Cztery: Myślisz, że ktoś będzie na tyle głupi, żeby walczyć ze smokiem?\nJackal uśmiechnął się lekko. Lecieli jakiś czas, aż dotarli do opuszczonego hangaru. Po wylądowaniu weszli do środka. Był tam jeden mężczyzna. Był normalnej postury, ubrany w szerokie spodnie i koszulkę. twarz miał zasłoniętą, przez maskę pracowniczą. Po postawieniu pierwszego kroku Jackal zatrzymał się. Nie dlatego, że chciał, ale nie mógł iść dalej. Ten przestał rysować i spytał:\n- Kendra to on?\n- Ta. Puść go.\nJackal Odzyskał władzę w ciele. Podszedł do niego i powiedział:\n- A ty jesteś…?\n- Travis. Ogniwo trzecie. Przydział wschodni. Podobno nieźle strzelasz.\nJackal popatrzył się za niego. Szybkim ruchem wyciągnął broń i trafił w sam środek puszki stojącej na drugim końcu hangaru.\n- Trochę lepiej niż nieźle – poprawił go – Kendra umie się zmieniać w zwierzęta… Dobra.\n- Jak myślisz czemu nie mogłeś się ruszyć?\n- Rozumiem hipnoza na odległość.\n- Nie do końca. Umiem panować nad materią organiczną. Jednak z ograniczeniami. Mam kontrolę jedynie nad ludźmi. Im silniejszy umysł, tym mniej mogę.\nRozmawiali o swoich umiejętnościach i ich pochodzeniu. Jackal się wyćwiczył. Travis jest związany z anomaliami genetycznymi. Kendra korzysta z kryształu starego jak świat. Dosłownie. Nagle uświadomił coś sobie.\n- Jest ogniwo drugie i trzecie. A gdzie pierwsze?\n- Tutaj. – odpowiedział ciężki silny głos zza jego pleców. Z cienia wyłoniła się ogromna umięśniona postać.\n- Mam na imię Richard. Ogniwo pierwsze. Przydział północny. Rozumiem – zwrócił się do reszty – że już mu wszystko wyjaśniliście?\n- Jeszcze nie – odpowiedziała Kendra – Czekamy na nią.\nJackal domyślił się, że chodzi o tą osobę, którą widział w snach.\n- Richard. A ty co potrafisz? – ten popatrzył na stół, który stał obok niego i się zamachnął. Wtem, zamarł.\n- Nie do cholery! – wrzasnął Travis – Nie będę składał siódmego stołu. Tam masz coś lepszego – wskazał na stojący pionowo, zabetonowany słup wystający na wysokość jednego metra. Puścił przyjaciela. Richard podszedł do niego i uderzył w sam czubek słupa, który nagle skurczył się do kilku centymetrów. Jackal był pod wrażeniem.\n- To nie wszystko. Jednak teraz nie ma powodu by to pokazać. – rzekł Richard ściągając rękawiczki.\n- Już czeka – powiedziała Kendra.\n« Reply #5 on: May 23, 2011, 09:22:31 am »\nOgłoszenie parafialne: Prosiłem o nie pisanie w tym temacie i za to dziękuję. Wydaje mi się jednak, że każdy kto już to czyta ma własną opinię i sugestie. Jeśli chcecie mi coś napisać to czekam na PM.\nKoniec ogłoszenia - teraz lekturka:\nCała czwórka zebrała się dookoła wielkiego wyświetlacza hologramowego. Rozbłysło światło i ukazała się postać kobiety. Odbiór był słaby, więc obraz był zamazany.\n- Witajcie. Richard, znalazłeś coś?\n- Przeszukałem kwadrat E7, ale ciągle nic.\n- Dziękuję. Travis. Jak projekt?\n- Prawie skończyłem, ale może brakować materiałów.\n- Rozumiem. Później z tobą porozmawiam o tym. Kendro. Dziękuję za odnalezienie i sprowadzenie go.\nJackal starał się zrozumieć o czym mówią i co ona może od niego chcieć, ale nic nie przychodziło mu do głowy.\n- Teraz ty – rzekła kobieta – Przepraszam, że to wszystko jest dla ciebie wciąż nie wyjaśnione, ale są powody. Do rzeczy. Zapewne słyszałeś o wrotach.\n- Ciężko byłoby nie słyszeć. Skoro o nich wspominasz, to zgaduję, że ktoś wpadł na mało inteligentny pomysł ponownego ich otwarcia.\n- Świetnie rozwiązujesz zagadki. Jednak nie ktoś, tylko coś. Korporacja..\n- Alaskan – powiedział z nutą wściekłości przerywając jej.\n- Tak. Od jakiegoś czasu szukają wejścia: kluczy otwierających Wrota. Z ustaleń wynika, że są one gdzieś na północy. Szukaniem ich zajmuje się Andrew. Zajęła bym się tym osobiście, ale nie ma mnie tam.\n- Co to znaczy? – spytał zaciekawiony. Ledwie znał tych ludzi, a nie chcieli mu o wszystkim mówić. Skoro nie chcą mu ufać, to jak on ma ufać im?\n- Zrobiłam coś z czego nie jestem szczególnie dumna. Musiała stamtąd uciekać, daleko. Teraz mam szansę by w jakiś sposób to odpokutować. Tak czy inaczej wasza czwórka ma zdolności, dzięki, którym możecie ich przed tym powstrzymać.\n- A co jeśli nie chcę wam pomóc. – ponownie przerwał – Przecież mam wybór.\n- Oczywiście. Zawsze masz wybór. Jeżeli nie zechcesz się przyłączyć zrobimy to bez ciebie. Będzie trudniej, ale damy radę. Jednak mam pewien argument, który może cię nakłonić do pomocy nam. Misja ta jest biletem w jedną stronę.\nOczy Jackala rozszerzyły się. Czy to możliwe? Czy mógłby dokonać to co dotąd było nieosiągalne?\n- Zgoda – odpowiedział bez wahania.\n- Świetnie. Od teraz jesteś czwartym ogniwem. Przydział południowy. Przynajmniej na „papierze”. Po szkoleniu będziesz oficjalnie. To tyle na dziś. Następne spotkanie za trzydzieści dni. Będę obserwować. – hologram wyłączył się. Wszyscy zastanawiali się co teraz muszą zrobić. Jackalowi chodziło po głowie to co usłyszał. Bilet w jedną stronę.\n- Dobra. Bierzmy się do roboty. Muszę wracać, mam robotę. – W głosie Richarda było słychać pośpiech.\nPrzez następne kilka dnie Richard i Travis trenowali czwarte ogniwo. Richard nauczył go siły, zaś Travis logiki i strategii. Jackal w zamian za to całą trójkę nauczył technik strzeleckich. Dowiedział się również jakiej boni używają i gdzie w razie czego leży zapasowa amunicja.\n- Dla ciebie. – powiedział Travis – Ona prosiła mnie o coś specjalnego dla ciebie.\nPodał Jackalowi skrzynkę z pociskami do snajperki i wskazał płytę z metalu. Była całkiem gruba. Jackal wziął do ręki karabin i załadował jeden pocisk. Wycelował i strzelił. W żelastwie pojawiła się dziura o średnicy długości dłoni. Miała bardzo postrzępione brzegi.\n- Jest to jednocześnie najstraszliwsza i najlepsza amunicja, jaką umiem zrobić dla tego kalibru. Przez wtajemniczonych rusznikarzy jest nazywana Rykiem Lwa. Nazwa jest od postrzępienia, które przypomina kształtem lwią grzywę, oraz od charakterystyczne dźwięku wystrzału. Nie chroni przed nim żadna kamizelka. Nie przebija pancerzy, które mają więcej niż pół metra. Na szczęście dla nas tylko ja umiem ją stworzyć. Mówią krócej są to pociski przebijająco-rozszarpujące. – dokończył Travis. Jackal przyglądnął się amunicji.\n- Choć. – przerwała my rozmyślania Kendra.\n« Reply #6 on: May 30, 2011, 08:21:55 am »\nPodeszła do krzesła i ściągnęła kamizelkę. Miała na sobie koszulkę bez pleców. Następnie stanęła pośrodku sporego kręgu. Splotła ręce przed sobą, a jej oczy wypełnił blask. Nagle stopniowo na jej skórze zaczęły się pojawiać wzory podobne do tatuaży. Gdy skończyła poprosiła ruchem ręki, aby Jackal podszedł do niej. Kendra zdjęła sznurek z kryształem i trzymając go jedną ręką podała mu. Złapał za linkę, po czym usłyszał.\n- Richard, Travis chrońcie nas. Jackal, ten kryształ wie o wszystkich zdarzeniach na planecie. Nawet ja nie znam jego sekretów. Połączymy się z nim i pokaże ci wydarzenia, które doprowadził do tego co jest teraz. Będę go i to co się będzie działo miała pod kontrolą. Sam nie dasz rady. Jest tak ponieważ posiada on coś na kształt własnej świadomości. Ja umiem się z nim porozumieć. Gdy spróbuje ktoś inny, wtedy kryształ go zabije.\nNa Jackalu nie zrobiły te słowa wrażenia. Zamknął oczy i poczuł jak dziwna fala przeszywa mu umysł. Widział setki obrazów, zupełnie jak film, Widział tych wszystkich ludzi, którzy otworzyli Wrota, a później zobaczył tych, którzy przez to zginęli. Setki tysięcy istnień nagle zniknęła. Poczuł ból i cierpienie towarzyszące umierającej osobie. Samej śmierci nie był w stanie odczuć. Usłyszał głos Kendry:\n- To zaledwie ułamek tego co się tam zdarzyło. Teraz pokażę ci co dokładnie tam zaszło. Trochę to potrwa, dlatego chciałam, by przez ten cza nas chronili. Idź lepiej kup popcorn.\nTymczasem ma zewnątrz ich umysłów sytuacja była spokojna, ale do czasu. Travis siedział przy stole i rysował projekt. Wtem do środka wpadł Richard.\n- Zamykaj tylne drzwi – krzyknął – Gorty biegną.\nTravis szybko podbiegł do przełącznika i stalowa płyta z hukiem zatrzasnęła się. Chwycił za swój karabin i rzucił przyjacielowi jego broń. Hangar nie miał frontowej bramy, ani innych zabezpieczeń. Razem zaczęli z beczek i szaf ustawiać barykadę.\n- Ile ich może być? – spytał Richard sapiąc.\n- Kilkadziesiąt, ale jest kilka plujących kwasem.\nGorty były pozostałością po psach, jednak stały się znacznie silniejsze i większe od nich. Ich skórę pokrywały niewielkie tarczki, przez co trzeba było je trafić kilka razy, żeby zdechły. Niektóre z nich w drodze mutacji zostały obdarzone żywiołami. Gdy skończyli układać prowizoryczną osłonę przynieśli spory zapas amunicji. Załadowali broń i usadowili się na pozycjach. Z przodu budynku było wzniesienie, które ograniczało widoczność do 50 metrów. Czekali przez chwilę, aż ujrzeli falę wylewającą się zza wzniesienia.\n- Mówiłeś, że jest ich kilkadziesiąt.\n- Może trochę skłamałem – odburknął Richard. Gdy zwierzęta zbliżyły się na trzydzieści metrów otworzyli ogień. Stwory padały jak muchy, lecz nawałnica nie ustawała. Wysypywały się w coraz większych ilościach. Kilogramy ołowiu leciały w stronę wroga. Gdy na polu walki pozostały już niedobitki jeden z gortów zaskoczył ich. Wykonał długi sus nad ich głowami i pognał wprost na Kendrę i Jackala. Skoczył no nich, lecz w ostatniej chwili Travis strzelił i trafił zwierzę. Niestety bezwładne ciało trafiło w ich ręce rozrywając połączenie Kendry. Tym samym kryształ pozostał w rękach Jackala. Kendra obudziła się i szybko podeszła do czwartego tak jak Richard i Travis. Widzieli jak nim całym wstrząsają fale dreszczy, a mięśnie napinają się do granic wytrzymałości. Trwało to przez kilka sekund po czym wszystko ustało.\n- Zabił go. – Powiedziała Kendra. Podeszła do niego bliżej, a międzyczasie zniknęły wzory z jej ciała. Już miała wyjąć kryształ z ręki, gdy nagle stało się coś co zszokowało ich wszystkich. Jackal otworzył oczy.\n« Last Edit: May 31, 2011, 03:33:14 am by Tireaniawtu »\n« Reply #7 on: June 06, 2011, 09:48:21 am »\nCała trójka patrzyła z niedowierzaniem jak ten wstaje i otrzepuje się z kurzu. Po chwili wręczył Kendrze jej własność i odszedł. Usiadł przy stoliku, nalał szklankę whisky i nic nie mówił. Wszyscy stanęli obok niego.\n- Lepiej usiądźcie. To długa historia. – Jak powiedział tak zrobili.\n- Widzicie – kontynuował – W moim życiu było, jest i będzie dużo śmierci. Widziałem jak ginie mój ojciec, matka oraz siostra. To odczuwanie śmierci tak często mnie nawiedzało, że całkowicie zastąpiło inne, którego już nie odczuwam. Gdy miałem 23 lata musiałem uciec z pewnego miasteczka. Niechcący uwiodłem córkę jakiegoś wróżbity. Odtrącałem tą dziewczynę. Pewnego razu wybuchła strzelanina, której miałem udział. Ona, miała na imię Mira, Była tam i została przypadkiem postrzelona przez jednego z bandytów. Zmarła na rękach ojca, który stwierdził, że to moja wina. Wiedząc jaka jest moja przeszłość przeklął mnie. Z początku w to nie wierzyłem, ale później zaczęło się. Ta klątwa ciąży nade mną do dziś. Nie pozwala mi ona umrzeć. Plusem jest to, że na przykład nie choruję. Próbowałem jednak popełnić samobójstwo, bo miałem dość tego wszystkiego. Broń wtedy nie wypaliła. Zrozumiałem, że warunkiem mojej śmierci jest to uczucie, którego nie znam. Miłość, czyli coś czego nigdy nie będę w stanie osiągnąć. Gdy człowiek zda sobie sprawę z tego co go czeka przez wieczność, pojawiają się minusy. Codziennie czuję jak coś wyrywa mi duszę kawałek po kawałku. Jak już mam umrzeć, czuję, że jestem bliski śmierci, wówczas to coś oddaje mi całą energię życiową. Wszystko zaczyna się od nowa. Odnalazłem jeszcze coś co zwykłemu człowiekowi może się wydać niedorzeczne. Znalazłem w kalendarzu dzień, który nigdy nie nadejdzie. W tym dniu będę mógł zamknąć oczy na zawsze.\nZapadła cisza. Pozostali próbowali zrozumieć to co przed sekundą usłyszeli.\n- Dlatego, gdy powiedziała, że to ”bilet w jedną stronę” od razu się zgodziłem. – skończył.\n- Czyli szukasz własnej śmierci. – Powiedziała Kendra. – Pierwszy raz widzę taki przypadek. Tak czy inaczej, od teraz jesteś formalnie jednym z nas.\nWszyscy rozeszli się i zaczęli pakować. Później udali się do swoich regionów. Gdy Jackal wszedł do swojej chatki było już późno, a on bardzo zmęczony. Położył wszystko na swoje miejsce i zasnął. Tym razem, żaden sen go nie trapił. Mógł wreszcie porządnie odpocząć. Rankiem stwierdził, że coś jest nie tak. Na ulicy było zbyt cicho. Słychać było tylko wiatr i skrzypiący szyld. Mgła, co było bardzo dziwnym zjawiskiem zwłaszcza w Hotrock, sprawiała, że wszystko wyglądało jak Miasto Widmo. Powoli wyszedł z mieszkania i udał się do Jackoba, aby dowiedzieć się co się stało podczas jego nieobecności. Po drodze zauważył kilku ludzi, co było dobrym znakiem. Wchodząc do sklepu wyczuł ponurą atmosferę, tą samą jaka panowała na zewnątrz. Podszedł do lady i zagadnął Jackoba.\n- Cześć Jackob. Albo mi się wydaje, albo coś przegapiłem.\n-Tak przegapiłeś. Jak cię nie było do miasta wpadł Wissarion ze zbirami. Zastrzelili kilku ludzi, a w tym… - Tu urwał. Wyciągnął spod lady lśniący pistolet.\n-Prosił mnie, żebym Ci go dał.\nJackal nie mógł w to uwierzyć. Ta broń… Właśnie ta… Pistolet należał do jego przyjaciela Xandera. Xander był mu jak brat. Razem dorastali, uczyli się, lecz teraz to wszystko zniknęło. Wziął broń do ręki i otworzył zamek. Został tam ostatni pocisk. Wyjął go i schował do kieszeni, a broń do plecaka.\nDziś wstawiłem ostatni post bezpośrednio z pliku. Oznacza to, że będę musiał na bieżąco przepisywać, jednak nie jestem niezadowolony z tego powodu. Teraz to co ważniejsze:\nChcę wam dać szanse współtworzenia książki. Mógłbym to zrobić sam, bo mam pełno pomysłów, ale myślę, że taki mały akcent od kogoś z was byłby dobry . Oczywiście jeśli wydam tą książkę to wspomnę o wszystkich, którzy pomogli .\n-W jaki sposób pomóc?\nTo proste: Ten mini konkurs odbędzie się w trzech kategoriach:\na) Postać powiązana z głównym bohaterem\nb) Postać wroga głównemu, bądź drugoplanowemu bohaterowi.\nc) Ciekaw miejsce\nNie musicie wziąć udziału we wszystkich kategoriach. Jeśli chodzi o bohaterów musicie stworzyć mini kartę postaci, a w niej:\n-Imię (i ewentualnie nazwisko)\n-Powiązania z głównym bohaterem lub -Przeszłość osoby(w przypadku wroga)\n-Opis przeszłości(do 10 zdań)\nJeśli chodzi o miejsce to:\nWszystkie zgłoszenia proszę wysyłać mi jak wiadomość prywatną. To tyle.\n« Last Edit: July 08, 2011, 02:50:40 pm by Tireaniawtu »\n« Reply #8 on: June 13, 2011, 10:37:49 am »\nBroń ta była wyjątkowa z tego powodu, że stała się pamiątką po poprzednim świecie. Miała zatem inny kaliber, lecz Jackal znał osobę, która jest w stanie zrobić do niej pociski.\n- Jackob, masz telefon? Muszę zadzwonić.\nWskazał mu drzwi na zaplecze. Po krótkiej rozmowie wrócił do domu i spakował wszystko co było mu potrzebne. Była tego spora skrzynia, która zostawił na dachu. Następnie udał się nad grób przyjaciela. Stał nad nim z godzinę, po czym przyleciała po niego Kendra. Trzymała jego skrzynie w tylnych łapach.\n- Dobrze, że jesteś. Zaczyna padać.\n- Jest bezchmurne niebo. – Odparła zaskoczonym głosem.\n- A jednak pada… - Na ziemię prosto z jego policzka spadła jedna łza. Następnie wyciągnął z kabury swój rewolwer i położył go na grobie.\n- Przykro mi. – rzekła. Jackal bez słowa wspiął się na nią i odlecieli. Gdy dotarli do hangaru Jackal przeszedł się po nim w poszukiwaniu pokoju, lecz nic takiego nie znalazł. Postawił zatem kilka blach pionowo i miał gotowe pomieszczenie. Ustawił w rogu skrzynki, a na nich położył deski. Ze swojej skrzyni wyciągnął koc i rozłożył na deskach. Później stworzył prowizoryczny stół, który szybko zasypały części od broni. Urządzał przez chwilę „mieszkanie”, po czym usłyszał:\n- Co chcesz teraz zrobić?\n-Dorwę tego Wissariona. Niech się modli, żebym go nie znalazł.\n-Pomóc Ci jakoś? –Jackal nic nie odpowiedział. Zabrał się za wykańczanie. Zrobił kilka półek, zaimprowizowaną lampkę i stwierdził, że to mu wystarczy. Wyciągnął karabin i zaczął go czyścić.\n-Możesz tu zostać ile chcesz.\n-Dziękuję. Za to, że przyleciałaś i za nowy dom.\nKendra pokiwała głową i wyszła z hangaru. Po chwili było widać, jak odlatuje za horyzont. Jackal znów był sam i mógł kilka spraw przemyśleć. Czyszcząc broń rozmyślał o Xanderze.\n-Będzie mi Cię brakować. – powiedział cicho. Odłożył swoją snajperkę i wziął do ręki broń przyjaciela. Uznał, ze ją też trzeba przeczyścić. Gdy odsunął i zablokował zamek zobaczył, że wewnątrz lufy jest mała karteczka, Były na niej cyfry tworzące jakieś hasło. Były to liczby: 49636414. Trzymał kartkę próbując się domyśleć, co owe liczby otwierają, Pociągnął kilka łyków whisky z butelki i schował kartkę. Zamknął zamek, odłożył broń, dokończył butelkę i zasnął.\n« Reply #9 on: June 20, 2011, 08:34:51 am »\nPrzygotujcie się teraz na trochę przynudzania, bo trzeba go najpierw znaleźć .\nNastępny ranek był spokojny. Wściekle czerwone słońce leniwie wychodziło nade horyzont, a niebo przyjęło kolor pomarańczy. Mimo, że był to klimat pustynny to noce nie były chłodne, jednak dni upalne dopiero popołudniami. Jackal kończył jeść śniadanie, gdy w okno u góry coś zaczęło pukać.\n- Nie chce Ci się polować, co?! – krzyknął i rzucił przez ramię kawał mięsa. Następnie podszedł do mapy i znalazł wszystkie miejsca, w których mogła się znajdować baza Wissariona. Po wyznaczeniu ich zaznaczył je na swojej kopii. Zebrał sprzęt, założył plecak i ruszył do pierwszej lokacji. Była położona na piaszczystym terenie. Z zachodu i wschodu otaczały ją niewysokie, lecz strome pagórki. Jackal idąc czuł delikatne, lecz suche i ciepłe powietrze napływające mu na twarz. Wiatr poruszał tu i ówdzie rosnącymi krzakami i kępami traw. Był to teren wyludniony na wiele kilometrów kwadratowych. Idealne miejsce aby się ukryć.\nWędrując wprost na południe zauważył coś niedużego pod skałą kilkadziesiąt metrów od niego. Niezdrowa ciekawość kazała mu podejść i sprawdzić co to takiego. Przedmiotem tym okazała się skrzynia, którą po kilkunastu minutach Jackal wydobył na powierzchnię. Zaskoczył go symbol na niej. Była to tarcza przebita mieczem, zaś za nimi widniało koła, z którego wychodziły dwa trójkąty. Historia tej skrzyni i jej podobnych była Jackalowi znana, lecz dotąd nigdy jeszcze takowej nie znalazł. Po otwarciu Wrót nastąpił wybuch zbrojowni Alaskan. Broń trzymali w tego typu kontenerach, które wytrzymują ciśnienie 2500 atmosfer i temperaturę prawie 3000 stopni Celsjusza, a elektronika była tak zmontowana, że wytrzymywała przeciążenia rzędu 500 G. Ze względy na swoją prawie niezniszczalność skrzynie te zostały porozrzucane we wszystkich kierunkach. Część z nich Alaskanie odnaleźli, a pozostał zaginęły. Jackal przekręcił i pociągnął główny zawór. Pojemnik zasyczał, po czym pozostałe zamki otworzyły się i odchyliły wieko. Wewnątrz leżało sporo amunicji różnego rodzaju oraz strzelba o kodzie SGLH11798. Jackal przyłożył czytnik. Była to strzelba samopowtarzalna firmy Lahker, której cena wynosiła 800$. Miał szczęści, gdyż wyroby tej firmy cechowała wysoka szybkostrzelność. Wyjął kilka magazynków ze skrzyni. Jeden włożył do gniazda, a resztę do plecaka. Rozłożył kolbę i wycelował w stojącego nieopodal kaktusa. 15 nabojowy magazynek został opróżniony w niecałe 3 sekundy. Roślina była cała poszarpana amunicja śrutową. Zabezpieczył broń i schował do plecaka. Następnie zamknął skrzynie, zakopał ją i zaznaczył to miejsce na mapie. Wrócił do wędrówki. Szedł jeszcze przez kilka godzin, aż słońce zaczęło bezlitośnie smażyć. Zatrzymał się przy skale przypominającej grzyb, która rzucał spory cień. Mógł teraz odpocząć w chłodniejszym miejscu.\n« Reply #10 on: June 28, 2011, 06:30:06 am »\nPrzepraszam, że wczoraj nie wstawiłem, ale tak jakoś wyszło.\nWyjął konserwę, whisky i zaczął się posilać. Gdy skończył słońce wciąż nie ustępowało. Postanowił zostać pod skałą do rana. Rozwinął mapę i znalazł miejsce gdzie obecnie przebywał. Był w połowie drogi. Zdjął plecak, rozłożył posłanie, a broń zabezpieczył przed piaskiem. Położył się i do wieczora rozmyślał o tym co ostatnio zaszło. Wszystkie te wydarzenia nastały tak szybko. Jedno po drugim. Innych być może by to przytłoczyło, ale nie jego. Zbyt dużo przeżył żeby poddać się czemuś takiemu. Po jakimś czasie zauważył, że słońce równie leniwie co, rano zniknęło za horyzontem. Chwilę po tym zasnął. Lecz jego sen był inny. Miał wrażenie jakby brał w nim udział. Stał na wzgórzu obok jakiegoś człowieka. Przed nimi rozciągała się polana, na środku której leżała wielka sterta złomu. Zobaczył jak człowiek się kuli i po chwili „chmura” owadów przeleciała nad nim. On ponownie wstał. Nagle rozległ się krzyk: Wenkooooo…!. Nagle sen się skończył, a Jackal otworzył oczy. Był już następny dzień. Zwinął obóz i kontynuował wędrówkę. Nie było zbyt gorąco, więc podróż go nie męczyła. Koło południa dotarł na miejsce. Wszedł na wschodni pagórek delikatnie się wychylił i ujrzał… pustkę. Niestety nikogo, ani nic tam nie było. Wyjął mapę, skreślił to miejsce i wyznaczył kierunek do następnej pozycji. Nagle usłyszał głośny, przeraźliwy dźwięk za plecami. Szybko przeskoczył na drugą część wzniesienia, tak aby nie ześlizgnąć się w dół. Wyciągnął karabin i przyłożył lunetę do oka. W jego stronę leciał spory warc. Bała to mieszanka nietoperza i węża. Zwierze miała rozpiętość skrzydeł do 10 metrów. Jackal szybko zmienił broń na strzelbę, którą znalazł dzień wcześniej i włączył nauszniki. Warce miały ciekawą zdolność, a zarazem sposób na polowanie. Potrafiły wyemitować dźwięki o specyficznej częstotliwości, które potrafiły usypiać żywe organizmy. One zaś były całkowicie głuche. Ponadto ich zmysł wzroku był tak świetnie rozwinięty, że miały duży refleks. Dlatego szansa zestrzelenia ich istniała tylko na małych dystansach. Jackal czekał cierpliwie, aż warc się zbliży. W pewnym momencie skulił się i pozwolił, aby zwierz przeleciał nad nim. W momencie gdy ten minął go, Jackal otworzył ogień. Stworzenie zawyło żałośnie z bólu i spadło na ziemię. Schował broń i ruszył przed siebie. Po kilku godzinach słońce zaczęło smażyć otoczenie oraz jego. Znów przystanął przy skala i zjadł posiłek. Nie miał ochoty ruszać się stamtąd do rana. Zaczął zastanawiać się nad snem z poprzedniej nocy. Niestety nie pamiętał zbyt wielu szczegółów, więc zbyt wielu wniosków nie mógł wyciągnąć. Gdy zastał go wieczór pociągnął kilka łuków whisky i zasnął. Tym razem nic mu się nie śniło. Noc przebiegła spokojnie a on się wyspał. Rankiem sprawdził gdzie się znajduje. Mógł ruszyć w stronę kanionu w Górach Arfrezyjskich, lub w stronę rzeki Olibast biegnącej przez miasto o tej samej nazwie. Zdecydował się odwiedzić góry. Wieczorem dotarł do podnóży dwóch wielkich, czerwonych skał. Były one połączone z górami i tworzyły rozpadlinę szeroka na 60 metrów. Ponieważ wyszedł z pustyni słońce przestało nieznośnie palić, lecz dzień szybciej się kończył, dlatego było już dość ciemno. Postanowił przed snem sprawdzić teren. Szedł powoli wzdłuż stromych ścian kanionu i nagle zauważył małe światełka. Przyłożył lunetę do oka i uśmiechnął się, bo znalazł czego szukał. W kryjówce znajdowało się 7 chatek postawionych na ścianach kanionu 20 metrów nad ziemią. Jedna z nich była cała metalowa włącznie z dachem. W obozie było łącznie cos koło 40 ludzi. Problem mogły stanowić mosty łączące półki skalne z domkami. Wracając do miejsca ze gdzie zostawił swoje rzeczy zauważył, że ktoś przy nich siedzi. Niestety było całkiem ciemno, a jedynym źródłem światła było ognisko, które wcześniej rozpalił. Podkradł się pod głaz stojący nieopodal, lecz zanim zdążył się wychylić usłyszał:\n- Potrafię wyczuć twoją obecność, choć czekałem, aż sam się pokażesz.\nJackal wyszedł zza skały i ujrzał Travisa.\n-Co tu robisz? – spytał.\n-Ona prosiła mnie, bym nie dał Ci czegoś przeoczyć. Wissarion ma coś, co Alaskan nie może dostać. Poza tym masz już jakiś plan jak tam wejść i go zabić?\n« Reply #11 on: July 06, 2011, 05:17:20 am »\nPrzepraszam, że nie w poniedziałek, ani wtorek. Miałem trochę na głowie.\n-Ta… - Przez chwilę zawahał się – Wejdziemy, przejmiesz kontrolę nad jego ludźmi, każesz rzucić się w dół, a Wissarion jest mój.\n-Nie uda się. – Odparł bez namysłu. – Mogę kontrolować tylko 5 ludzi naraz i muszę być na dystansie mniejszym niż 30 m. Zresztą jak myślisz: Czemu dach jedna z chat ma metalowy dach? Tak naprawdę są to dwie rozsuwane płyty. Wewnątrz ma zamontowane pół-calowe wielolufowe działko.\n-Zatem pierwszego ściągnę operatora, a później… Sekunda. Skąd mają taka amunicję? Myślałem, że coś takiego ma tylko centrala.\n-Kiedyś Ci to opowiem, – Odparł Travis – Nie tylko ty masz przeszłość.\nDo północy dopracowali plan, aż zmógł ich sen. Jackala nawiedziła kolejna część snu. Ujrzał wielką hale, i tego człowieka. Chwiejnym krokiem szedł w stronę środka gdzie stał wielki posąg. Nagle upadł, wyciągnął rękę w stronę posągu. Gdy miał go dotknąć sen zatrzymał się. Po chwili zaczął się cofać. Coraz szybciej i szybciej i szybciej… Wszystko działo się odwrotnie. W pewnym momencie „film” przestał się cofać. Ten sam człowiek stał przy mapie i wskazywał miejsce podpisane jednym słowem: Rozmycie. Otworzył oczy. Miał wrażenie, że to wszystko się wydarzyło i czuł, że to miejsce istnieje. Kilka minut po nim wstał Travis. Przygotowali się, powtórzyli plan i ruszyli do kanionu.\n-Jaką masz broń? – Spytał Jackal.\n-Karabin maszynowy. Spokojnie, zrobię taki zamęt, że będziesz mógł ich bez problemu ściągać. Łap… - rzucił w stronę Jackala podłużny przedmiot. –Tracisz niewiele na sile obalającej, ale przynajmniej cię nie słychać i nie widać błysku.\nPrzyjrzał się temu co złapał. Był to tłumik świetnej jakości. Zamontował go na snajperce i oddał strzał na próbę. Cichy świst rozniósł się po kanionie i szybko znikł. Przeszli jeszcze kilkadziesiąt metrów i zatrzymali się. Było widać pierwsze oznaki, że wróg jest blisko. Travis wyczuł obecność dwóch strażników przy pierwszym moście. Sprowadził ich do Jackala a ten ich załatwił. Po tym Jackal postanowił obejrzeć pierwszą półkę. Wychylił się z lunetą przy oku. Nikogo nie było.\n-Pusto. Biegnij, osłaniam.\nTravis rozglądnął się i przebiegł 40 metrowy most. Stanął pod drzwiami pierwszej z chat i dał znak Jackalowi by przybiegł. Osłaniając się dobiegli na kolejną część. Tam wyciągnęli granaty i naraz wrzucili je do środka. Zanim wrogowie wszczęli alarm byli wewnątrz trzeciej chaty i rozprawiali się z ludźmi w środku. Gdy wyszli natychmiast przytłoczył ich ostrzał bandytów. Schowali się za budynkiem po czym Travis odpowiedział ogniem. Ostrzeliwał ich bez problemów i nagle wyszedł przeciwnik z granatnikiem. W momencie gdy obracał się aby w niego wycelować jego głowa wybuchła. Po tym usłyszał szczęk metalu za plecami. Gdy skończyli z czwartą rozpoczęli wymianę z piątą. Jackal chwycił strzelbę pobiegł na drugą stronę mostu. Tam rozprawił się z niedobitkami i snajperką zaczął osłaniać przejście kolegi. Mimo, że nie miał zbyt wysokiej szybkostrzelności skutecznie utrudniał wrogom strzelanie. Po kolejnej kilku minutowej wymianie ołowiu dobili się na piątą półkę. Gdy tylko podeszli pod chatę rozległa się głośna syrena. Strzały umilkły. Po pół minucie z chaty Wissariona wyłoniło się działko.\n« Reply #12 on: July 11, 2011, 02:36:58 am »\nUfff... Dziś bez poślizgu .\nGłośna kakofonia wystrzałów ogłuszyła Jackala i Travisa. Nie byli w stanie się wychylić, więc walczyli z wrogami na szóstej półce. Gdy nikogo żywego już tam nie było rozrzucili granaty dymne wzdłuż mostu i przebiegli przez niego. Tam Jackal delikatnie wychylił się i celnym strzałem załatwił operatora działa.\n- Został już tylko Wissarion – Powiedział Travis. – Chcesz iść sam?\n-Wszystko mi jedno. – Odparł. Nie chciał już niczego innego tylko pomścić przyjaciel. Razem przeszli jeszcze dwa mosty i zobaczyli Wissariona stojącego przed niewielkim namiotem. Jackal dał znak Travisowi by zaczekał i ruszył na bandytę.\n- Nie sądziłem, że uda wam się przebić. Ale skoro już tu jesteś i wiem dlaczego to proponuję pojedynek. Wybierz czas kiedy zaczniemy.\nJeśli chcesz się bawić przed śmiercią… - Pomyślał Jackal. Wyjął swój rewolwer, oddał strzał w górę i schował broń. Obaj czekali, aż pocisk spadnie na ziemię. Stali w miejscu czekając na to co za chwilę się stanie. Po minucie pocisk świsnął między nimi i z cichym puknięciem dotknął piachu. Padły dwa strzały. Obydwa ze strony Jackala. Pierwszy rozbroił Wissariona, a drugi trafił go w nogę. W stronę Jackala posypała się ostra wiązanka słów. On jednak ich nie słyszał. W takich momentach czas zwalniał dla niego. Wyciągnął z plecaka broń przyjaciela. Odsuwając zamek słyszał jego szuranie o korpus broni. Włożył do komory ostatni pocisk i zamknął zamek. Odciągnął kurek podszedł do Wissariona, przyłożył mu broń do skroni i powiedział:\n- Jak już trafisz do piekła to pozdrów diabła. – Pociągnął za spust i poczuł uderzenie w ręka, a ciał Wissariona zesztywniało. Z Jackala zeszła cała chęć zemsty. Znów był sam.\n-Dobra, to co tu mamy znaleźć? – Spytał i podniósł łuskę.\n-Choć to zobaczysz – Polecił Travis. Przeszli do chaty Wissariona, a na jej końcu leżała skrzynia. Nie taka jak te ze zbrojowni Alaskan, jednak tez miała automatyczny zamek. Wcisnęli przycisk, a Wiek uchyliło się i ukazało kawałek skały z zielononiebieskimi zdobieniami. Była ułamana w kilku miejscach.\n-To kawałek klucza – Powiedział zaskoczony Jackal.\n-W istocie. Dymirianie dobrze zrobili niszcząc go na kilka kawałków.\nJackal schylił się i wziął skałę do ręki. Nagle zaczęło mu piszczeć w uszach, a przed oczami wyskoczyły kolorowe plamy. Świat zaczął wirować, a on stracił przytomność.\n« Reply #13 on: July 18, 2011, 08:42:39 am »\nKolejna cześć bez poślizgów. Mam ważną wiadomość. Jeden z moich kolegów zajmuje się tworzeniem rysunków i prac pojazdów i nie tylko. Udało mi się nawiązać z nim współpracę dzięki czemu co jakiś czas będą wraz z postami pojawiały się miłe dla oka obrazki. Moim zdaniem kreska jaką się posługuje będzie pasował do książki. Na razie uchylę wam rąbka tajemnicy, że jeden z rysunków ma już Koncept-art, zatem w najbliższym czasie możemy się go spodziewać, jednak co to będzie zobaczycie sami. Oto link do jego bloga: http://radioartiv.wordpress.com/\nOtworzył oczy i zauważył, że stoi przed lustrem jego wysokości . Jego odbicie niczym nie się różniło. Usłyszał jakiś szmer za sobą i odwrócił się, jednak nic nie zauważył. Znów spojrzał w lustro, jednak coś umknęło jego uwadze. Szkło zniknęło i zostało tylko odbicie, które zaczęło się ruszać.\n- Witaj Ja. Jestem tobą. Chciałem Ci coś pokazać, ale nie jesteś jeszcze na to gotowy. Kiedyś porozmawiamy o tym. Jednak teraz… - Odbicie skończyło mówić, podeszło do swojego właściciela i mrugnęło. Jackal poczuł się śpiący i zaczął spadać. Gdy otworzył oczy bolała go głowa. Rozglądnął się dookoła i sprawdził czy to na pewno on. Znów był w hangarze. Spojrzał na datę i zauważył, że był nieprzytomny przez ponad dwa tygodnie. Poczuł głód, więc ubrał się i poszedł coś zjeść. Podczas posiłku zastanawiał się co odbicie, czy raczej on sam miał na myśli. Gdy zjadł wszystko do hangaru weszła pozostała część drużyny.\n- Ocknąłeś się wreszcie – Powiedział Richard – Już myśleliśmy, że prześpisz całą naszą misję.\n- Jednak na szczęście wstałem. - Odparł. – Travis mam pytanie: Jaka jest najsilniejsza amunicja jaką dasz radę zrobić dla tego kalibru? – Rzucił mu łuskę. Travis obejrzał ją dokładnie.\n- No proszę. Dawno nie widziałem tego kalibru. Najsilniejsza jest „Czarna dziura”, ale nie ma broni, która przetrwałaby wystrzał z niej. Sugeruję, abyś najpierw znalazł taki pistolet, który nie rozleci ci się w ręce.\n- Rozumiem, dzięki. Kendro, wiem, że część przedmiotów można napełnić mocą kryształu. Dałoby radę to samo zrobić z bronią? – Kendra była zaskoczona tym pytaniem. Niepewnym głosem odpowiedziała:\n- Tak, to jest możliwe jednak wymaga bardzo dużych ilości energii. Nikt by tego nie przeżył, chyba, że…\n-Jest ktoś, kto nie może umrzeć. Spróbuję to zrobić po transmisji. – Skończył i wrócił do swojego pomieszczenia. Wyjął spod łóżka skrzynkę, a z niej butelkę whisky. Położył ją wraz z mapami na stole i zaczął szukać miejsca, które widział na mapie we śnie. Minutami przeszukiwał mapy centymetr po centymetrze. Niestety bezskutecznie. A jeśli mapa jest niekompletna – pomyślał. Próbował sobie przypomnieć jak najwięcej szczegółów, lecz wszystkie wspomnienia były nieostre. Opróżnił już połowę butelki i nadal ze spokojem wpatrywał się w papier. Nie mając już pomysłu co dalej robić odłożył wszystko na półkę i zaczął czyścić broń. W strzelbie wymienił lufę na dłuższą, co poprawiło zasięg broni. Snajperkę zostawił z zamontowanym tłumikiem. Broń zmarłego przyjaciela położył pod ręką. Jackal siedział w pokoju jeszcze kilka minut i popijał whisky, aż zaczął pikać hologram. Cała czwórka zebrała się wokół niego. Travis wcisnął przycisk i rozpoczął się przekaz.\n« Last Edit: July 18, 2011, 08:48:32 am by Tireaniawtu »\n« Reply #14 on: September 05, 2011, 08:21:49 am »\nZakończyły się wakacje, a zatem wracam do cotygodniowych czynności. Czyli kolejne części mojego bez tytułowaca. Zapraszam:\n- Witajcie. Richard, jak poszukiwania?\n- E7 i E8 to same skały. Pusto jak wcześniej.\n- Dziękuję. Travis skończyłeś?\n- Tak mam cały projekt. Potrzebuję jednak sporo surowców. Ponadto nie wiem czy uda mi się wytłoczyć wszystkie części.\n- W takim razie prześlij mi te plany. Zobaczę co da się zrobić.\n- Dobrze. Razem z Jackalem znaleźliśmy jedną z części klucza, tam gdzie mówiłaś. – Wiadomość ta wyraźnie ją ucieszyła.\n- Wspaniale, jesteśmy o milowy krok dalej. Kendro, jak sytuacja na zachodzie?\n- Wciąż cisza. Generałek wysyła ich tylko po kawę.\n- Póki nic nie robią jest dobrze. Jackal, wiesz może coś co może nam pomóc?\n- Staram się wiedzieć najwięcej jak mogę, lecz żadnych ciekawych pogłosek nie słyszałem. Zdziwi Cię jednak fakt, że jestem drugą osobą, która przeżyła spotkanie z kryształem.\n-Rzeczywiście… To możliwe, a mimo to zaskakujące. Mam dla ciebie zadanie. Pojedziesz z Richardem na północ. Wytłumaczy Ci on wszystko na miejscu.\n- Nie ma problemu. Mam jeszcze jedno pytanie. Podczas podróży miałem sen, a raczej wizje, o dziwnym miejscu nazwanym „Rozmycie”. Wiesz może coś o nim. Ja szukałem na mapach, lecz nic nie znalazłem.\n-Hm… Nie słyszałam o tym. Przeglądnę moje źródła informacji i postaram się znaleźć to miejsce. Na r5azie każde z was ma zadanie. Następne spotkanie za trzydzieści dni. Będę obserwować. – Hologram wyłączył się.\n-Masz dużo ciepłych ubrań? – odezwał się Richard do Jackala,\n-Spakuj je wszystkie, bo zamarzniesz. – Odpowiedział z lekkim uśmiechem.\nJackal zaczął pakować do sporej torby potrzebne mu rzeczy. Broń, amunicję, swetry i whisky. Gdy skończył postawił wszystko przy wyjściu z pokoju, a następnie podszedł do Kendry.\n-Jasne. – Kendra zdjęła kryształ ze sznurkiem i podała go Jackalowi. – Ciekawa jestem jak on zareaguje na ciebie. Dotąd bezpośrednio łączył się tylko ze mną.\nJackal nic nie mówiąc wyciągnął bron Xandera i tak jak kilka tygodni temu stanął pośrodku kręgu. Tym razem sam. Ściągnął okulary przeciw słoneczne i zaczął kontaktować się z kryształem. Poczuł jego świadomość zaczyna otaczać pustka. Głęboka nicość z której promieniuje strach i ból. Nie były jednak to jego emocje. Zupełnie tak jakby wydarzenia, które przechowywał kamień były źródłem tych odczuć. Gdy czerń przerodziła się w biel ujrzał przed sobą wielkie drzwi. Były z czarnego drewna, okute stalowymi wzmocnieniami. Miały wypalone wzory podobne do tatuaży Kendry. Wpatrywał się w nie i po chwili usłyszał gruby zimny głos:\n-Witaj Jackalu Od–anro’tnok. Widziałem, że kiedyś się spotkamy, lecz nie sądziłem, że tak szybko. Co cię do mnie sprowadza?\n« Reply #15 on: September 13, 2011, 10:10:34 am »\nPrzepraszam bardzo, że wczoraj nie wstawiłem, ale miałem potężny sprawdzian z biologii, a na poziomie rozszerzonym nie ma żartów. NA szczęści zanim będzie następny to trochę potrwa . Przepraszam również, ze tak mało, ale w tym miejscu na 100% będzie koniec rozdziału, choć jeszcze ich nie porobiłem.\n-Pamięć o tym, który zginął niesłusznie.\n-Rozumiem. Nie jesteś tu jednak po to aby wskrzesić tę osobę. I słusznie, bo mimo, że śmierć jest Ci bratem, to niemądrze z nią igrać.\n-Tak, to prawda. Wytłumacz mi, czemu nazwałaś mnie Od –anro’tnok?\n-To stara nazwa na takich jak ty. Omijanych przez śmierć bądź nie umierających. Tak czy inaczej ciekawe są warunki twej klątwy. Właściwie obu.\n-Nic Ci do tego – warknął. – Nie przybyłem do ciebie, żeby o tym gadać. Chcę prosić o pomoc w uczczeniu tego człowieka. Nie umiem tego wyjaśnić, dlatego chcę byś to zobaczył. - w tej chwili przesłał myśli do jaźni kryształu..\n- Ach tak. Wiesz jakie są warunki, prawda?\n-Tak. Pierwiastki i energia duszy. Ponieważ nie umieram weź jej ile potrzeba.\n-Niech zatem tak będzie. – Po jego słowach zamki drzwi otworzyły się, a te lekko uchyliły. To w nich była pustka, która była źródłem jego odczuć. Teraz czuł jak ta czerń wysysa z niego życie. Z trudem łapał powietrze. Chciał powiedzieć cokolwiek, lecz nie był wstanie. Nie miał siły. Proces ten trwał kilka minut w rzeczywistości, jednak wewnątrz było zupełnie inaczej. Czas dłużył się potęgując zmęczenie. Nagle wszystko dobiegło końca.\n-Od teraz jesteś związany z tą bronią. – Kryształ usunął się z myśli Jackala, a on wrócił do ciała. Spojrzał na broń, lecz ta nie była zmieniona. Gdy jednak się poruszył pistolet zaczął pokrywać czarny kolor. Od czubka lufy, aż po rękojeść, a gdy to się zakończyło na zamku rozjaśnił się krwiście czerwony napis: „Ze śmiercią do końca”. Odwrócił się i oddał Kendrze kryształ, a do Travisa powiedział:\n- Zatem mam broń.\n« Reply #16 on: September 19, 2011, 08:11:39 am »\nJestem w szkole i czekam na kogoś, zatem mam trochę czasu. Jakość może nie być najlepsza lecz jak tylko wrócę poprawię co trzeba będzie.\nRichard i Jackal czekali przy dwóch długich stalowych belkach. Pogada była słoneczna, lecz nie upalna. Mijał kwadrans za kwadransem, aż Jackal nie wytrzymał:\n-Na co właściwie czekamy? - spytał z zaciekawieniem.\n-Na Stalowego byka. Zresztą co CI będę gadał. Sam zobaczysz. - Gdy skończył ostatnie słowa poczuli silny powiew wiatru z południa, który niósł ze sobą dziwną woń. Jackal nie potrafił sobie przypomnieć co to za zapach. Był on metaliczny zmieszany z tlenkiem siarki i czymś jeszcze.\n-Nasz środek transportu. - odparł ze spokojem. Po chwili zza horyzontu wyłoniła się ogromna sylwetka maszyny. Pędziła w ich stronę z zawrotna prędkością. Mimo to zatrzymała się przed nimi niemal w ułamku sekundy.\n-Oto stalowy byk - Ostatni transport kolejowy na tej planecie.\nDrzwi otworzyły się i z wnętrza pociągu wyłonił się przysadzisty mężczyzna. Miał na sobie roboczy strój czyli grube skórzane buty, grube rękawice i czarne spodnie na szelkach. Jego twarz pokrytą licznymi zmarszczkami ozdabiały długie, gęste wąsy oraz piwne, prawi jak ze szkła oczy.\n-Richard. Jak zwykle w tym samym miejscu. A kim jest twój koleżka? - spytał ciepłym głosem\n-Współpracownikiem. Ty za to jak zwykle punktualnie. Masz mój pokój wolny?\n-Oczywiście, już czeka. Wchodźcie lepiej.\nRichard i Jackal podnieśli swoje bagaże i weszli do środka. Po przejściu kilku korytarzy mężczyzna przedstawił się mówiąc, że ma na imię Mozer. Gdy doszli do pomieszczenia nad którym wisiała tabliczka z napisem "Kotłownia", Richard pociągnął jeden z zaworów. W ścianie obok znikąd pojawił się otwór, przez który przeszli i znaleźli się w obszernym pomieszczeniu.\n-Witaj w celi. - rzekł z uśmiechem Richard -Ten pokój jest specjalnie zbudowany dla mnie. Rozgość się. Czeka nas 18 godzin jazdy. Rób co chcesz, prześpij się, napij... Ja muszę z kimś pogadać. Jeśli usłyszysz dwie syreny wróć tu jak najszybciej. Będziemy jechać przez teren częściowo opanowany przez Alaskanów i lepiej żeby nas nie znaleźli. A! Jeszcze jedno to dla ciebie. - Kończąc zdanie rzucił Jackalowi spory kawał białego materiału.\n-Po co mi to?\n-Bo twoja broń raczej się nie zamaskuje. - Wyjął z szafy strzelbę i pokazał mu ją. Miała namalowane świetnej jakości białe maskowanie. Zaraz po tym wyszedł. Jackal zostając sam zajął się swoją bronią. Dobrze ją przeczyścił i zamaskował w białe płótno. Nie mając nic innego do zrobienia wypił kilka szklanek whisky i zasnął.\n-Wstawaj śpiąca królewno. Dojeżdżamy.\nJackal otworzył oczy. Ubrał się w ciepłe ubrania. Założył kaptur, gogle ochronne, chustę na twarz i rękawiczki. Wziął resztę swoich rzeczy i razem z Richardem ruszył do wyjścia. Gdy właz opadł oczom Jackala ukazał się obraz, którego się nie spodziewał.\n« Last Edit: October 17, 2011, 02:12:59 am by Tireaniawtu »\n« Reply #17 on: September 26, 2011, 02:12:00 pm »\nByło… Biało… Kompletnie biało. Ziemia, dachy budynków, parapety. Wszystko było białe.\n-Witaj w stolicy mrozu – Powiedział Richard.\nPo przejściu kilku metrów Jackal zorientował się, że coś pada z nieba, lecz nie był to deszcz. Spytał zatem co to takiego.\n-Nazywają to… Wciąż zapominam…. Śnieg.\nJackal zdjął rękawiczkę, a płatek spadł mu na dłoń rozpuszczając się. Pierwszy raz czuł taki chłód i był tym niemal zafascynowany.\n-Uważaj, bo można oszaleć od tego. – ostrzegł go Richard.\nMinęli Elikace i doszli do niewielkiego składowiska śmieci. Znów pociągając „magiczną” dźwignię Richard otworzył przejście. Po wejściu do środka Jackal ujrzał spore pomieszczenie podzielone na mniejsze. W jednym z nich był potężne stalowe drzwi na zamek szyfrowy. Richard podszedł do mapy i wyznaczył kilka punktów.\n-Ten, ten i ten. Te trzy sektory musimy przeszukać. Jesteś tu bo te tereny są pod kontrolą Alaska’ów i sam mógłbym nie dać rady. Bierz sprzęt, plecak z prowiantem dla siebie i ruszamy. Weź też lepszą amunicję, bo ich żołnierzy wyposażają w kamizelki, a co poniektórych w tarcze ochronne.\n-Prywatne tarcze ochronne? – zdziwił się Jackal. –Taka tarcza jest wielkości sporego plecaka.\n-Tak wiem. Nikt jednak nie powiedział, że Ci którzy je noszą są twojej postury.\nJackal nie miał pytań. Wyruszyli i przez następne kilka godzin przedzierali się przez śnieżne zaspy w poszukiwaniu wejścia do Wrót. Spojrzeli na zegarek. W przeciągu sześciu godzin przeszli zaledwie piętnaście kilometrów. Zaczęło się ściemniać, więc zaczęli rozbijać obóz. Jackal rozpalił ognisko i zaczął przygotowywać posiłek. W międzyczasie Richard zajął się „mieszkaniem” na tę noc. Gdy skończyli jeść Jackal zadał pewne pytanie.\n-Jak zostałeś zwerbowany? – Richard zaśmiał się.\n-Może Cię zdziwię, ale w najbardziej normalny sposób z naszej trójki. Zgłosiłem się do pomocy. Z początku testowała mnie różnymi łatwymi zadaniami. Później wytłumaczyła mi o co chodzi i zgodziłem się. Dalej dołączyła Kendra i Travis. W końcu ty. Przeszukałem bardzo dużo, lecz nie znalazłem dotąd czegokolwiek. Jeszcze Alaskan mi utrudnia życie. Czasem chcę zrezygnować, ale chwilę później przypominam sobie czemu to robię.\n-No i? – Dopytywał.\n-Żeby coś udowodnić sobie i tym którzy we mnie nie wierzyli. Zwłaszcza rodzina. Nie mówię, że mnie ojciec i matka nie kochali, jednak na pewno nie wierzyli we mnie. Mam marzenie. Być może śmieszne ale chce być bohaterem. Nie ważne co zrobię. Chcę się zapisać jakoś w historii po to, żeby o mnie nie zapomniano. Dlatego chcę powstrzymać Alaskan’ów. Wydaje mi się, że uratowanie świata wystarczy, bo jeśli uda im się otworzyć Wrota to tym razem nikt tego nie przeżyje.\nOgień dogasał, a oni zasnęli pod niebem, na którym tańczyły setki kolorowych wzorów.\n« Reply #18 on: October 04, 2011, 12:37:34 pm »\nRano wzeszło słońca. Jackal leniwie wygramolił się ze śpiwora i rozejrzał dookoła. Zrozumiał czemu tak ciężko było znaleźć Wrota. Aż po horyzont ciągnęły się wysokie góry całe pokryte białym puchem. Patrząc na to człowiek odnosił wrażenie, że chmury oplotły wszystko wokół. Zza skały wyszedł Richard.\n-Dobrze, że wstałeś.- Rzekł na powitanie –Zbieraj się i idziemy dalej.\n-Jak Duży jest obszar, który mamy przeszukać? - Spytał Jackal. Richard popatrzyła na mapę i po chwili zastanowienia odparł:\n-Jakieś… 70 na 30 kilometrów.\nŚwietnie. Ponad 2000 kilometrów kwadratowych. – pomyślał.\n-Zasada szukania jest prosta – kontynuował Richard – Idziemy jakoś… kilometr od wschodniej granicy sektora, aż do północnego końca A14. Później idziemy 3 tysiące metrów na zachód i na południe A12. I tak dalej, aż skończymy całość. Obecnie mamy już 25 dni na przeszukanie tego. Odległość do pokonania to jakieś… 450 kilometrów. Czyli musimy zrobić dziennie… powiedzmy 18 kilometrów.\nTak też się działo. Pokonywali góry codziennie z planem. Mijały godziny za godzinami, dni za dniami. Utrzymywał się ten stan do ósmego dnia. Wtedy to natknęli się na Alaskan’ów.\n-Obchodzimy ich, czy kasujemy cały obóz? – Spytał Jackal.\n-Musimy się dowiedzieć dlaczego tu są. Jest ich sporo, zatem coś chyba zwęszyli. Podkradnę się do nich i spróbuję czegoś dowiedzieć. Osłaniaj mnie. – Po tych słowach Jackal ustawił się na pozycji, a Richard ruszył w stronę wroga. Jego strój sprawiał, że był niewidoczny na śniegu. Potrzeba było naprawdę dobrego oka aby go wypatrzeć. Po kilku minutach był schowany za stosem skrzyń i przysłuchiwał się grupie żołnierzy. Wyłuskiwał potrzebne mu informacje, a w międzyczasie Jackal sprawdzał jaki mają sprzęt ze sobą i zlokalizował wyższych stopniem oficerów. Dojrzał ich 4, lecz nie było to trudne. Mieli na sobie średnie pancerze i byli poobwieszani medalami jak choinka ozdobami w święta. Niżsi stopniem mieli lekkie kamizelki w odcieniach szarości i karabiny szturmowe. Wychodzi na to, ze im wyżsi stopniem tym bardziej kolorowi – pomyślał Jackal. Zagadką pozostawał sam generał – Voxus. Mało kto go znał osobiście i równie nieliczni się z nim spotykali.\nPo pewnym czasie grupa, którą podsłuchiwał Richard zaczęła się rozchodzić. Richard postanowił wychylić się i obejrzeć obóz z bliska. To był błąd. W tym samym momencie jeden z żołnierzy odwrócił się i go zobaczył. Następną rzeczą jaką ujrzał Richard był chaos wywołany przez bezwładnie osuwającego się na ziemię wroga.\n« Last Edit: October 11, 2011, 09:38:19 am by Tireaniawtu »\n« Reply #19 on: October 11, 2011, 10:23:28 am »\nPrzepraszam, ze dopiero dziś ale najzwyczajniej wyleciało mi z głowy .\nRichard ze wsparciem Jackala rozpoczął szturm. Wrogowie padali jak muchy, lecz wrogów nie ubywało, zupełnie tak jakby powstawali ze śniegu. Jackal ostrzeliwał Alaskanów bez przerwy. Nagle ujrzał, że przyjacielowi skończyły się pociski. Obserwował co Richard zrobi dalej. Ten jednak ze spokojem odłożył broń na bok i wyjął z kieszeni jakiś mały przedmiot. Okazała się nim srebrzysta kulka. Ścisnął ją, a ta zamieniła się ciecz. Zaczęła pokrywać jego rękę, ramię, aż w końcu całe ciało. Wyglądał jak stalowy posąg. W między czasie wrogowie zaprzestali ostrzału i powoli zbliżali się do skrzyń za którymi chował się Richard. Bez chwili zastanowienia wyszedł na nich, lecz okazało się, ze ołów nie jest efektywny na stalową powłokę. Podbiegał do każdego z nich i jednym uderzeniem miażdżył im płuca lub czszki. Po minucie, gdy zrozumieli, że nie dadzą mu rady postanowili uciec z pola bitwy. Jednak za sprawą Jackala daleko nie uciekli. Po tym zszedł na dół do Richarda.\n-To jest ta twoja umiejętność?\n-Tak. Raz na jakiś czas zdarza się, ze na rtęć, ołów, tytan i kilka innych metali działają najbardziej ekstremalne czynniki na tej planecie. W wyniku tego powstaje roksodyt, który jest w stanie strawić każdą żywą komórkę. Z tego powodu poddaje się go działaniu kwasu, gorąca i mrozu naraz. Wówczas powstaje to – roblaton. Dzięki kwasowi nabiera właściwości elektrochemicznych. To z kolei powoduje, ze przez układ nerwowy można… „mówić” mu jaką formę ma przyjąć.\n-Ciekawa rzecz. I ot tak możesz się tym bawić?\n-Nie do końca. Widzisz to jest metal, zatem waży. To tak jakbyś nosił na sobie zbroje. Im grubszy pancerz tym więcej waży. W przeciwieństwie do kryształu Kendry tym każdy zawładnie. Ale nie każdy będzie mieć siłę, aby to dźwigać. Trzeba dobrze wypośrodkować tę zbroję między pancerzem jaki tworzy, a jego wagą. Dlatego muszę ćwiczyć, żeby móc ze sobą to nosić.\n-Rozumiem. Dowiedziałeś się czegoś?\n-Nic ciekawego. Znajdźmy lepiej namiot sztabu. Tam trzymają wszystkie mapy i informacje.\nPo krótkich poszukiwaniach odnaleźli go. Stały w nim szafki z raportami, a na dużym stole leżały mapy.\n-Świetnie. - Powiedział Richard – Mają zaznaczone wszystkie przeszukane sektory. Część się na pewno pokryje, ale i tak ułatwili mi robotę. Nie musimy przeszukiwać dalej sektorów, ale jest inna robota.\n-Papierkowa? – spytał Jackal.\n-Ta… Dużo papierków…


Oferta pracy: Asystent projektanta elektryka Biuro Projektów Elektrycznych Sp. z o.o. - Bielsko-Biała\nPrzedmiotem działalności jest projektowanie i wykonawstwo sieci i instalacji elektrycznych i elektroenergetycznych. Współpracujemy z zakładami energetycznymi z rejonu Podbeskidzia, Górnego Śląska i Zagłębia w zakresie projektowania, i wykonawstwa sieci elektroenergetycznych. Wykonujemy i projektujemy wewnętrzne instalacje elektryczne w obiektach przemysłowych i użyteczności publicznej.\nwykonywanie projektów zagospodarowania terenu dla inwestycji elektroenergetycznych,\nwykonywanie uzgodnień terenowych dla projektowanych inwestycji liniowych,\nczynny udział w procesie projektowania sieci elektroenergetycznych,\nkoordynowanie prac elektroinstalacyjnych,\nkosztorysowanie robót elektroenergetycznych i elektroinstalacyjnych.\nwykształcenie średnie lub wyższe (preferowane techniczne),\ndobra znajomość obsługi komputera (AutoCad, Office),\nzdobycie umiejętności samodzielnego wykonywania projektów elektrycznych,\npraktykę budowlaną niezbędną do uzyskania uprawnień budowlanych,\nstabilną i spokojną pracę.