Bartersi.pl - Wymiana Barterowa | HTC HD7 WINDOWS PHONE 3G WIFI GWARANCJA 2 lata [Nowa oferta]\nJesteś w: Bartersi.pl / Telefony komórkowe i akcesoria / HTC HD7 WINDOWS PHONE 3G WIFI GWARANCJA 2 lata /\nBarter: HTC HD7 WINDOWS PHONE 3G WIFI GWARANCJA 2 lata\nnr. Oferty : 823\nWycena 479 pkt [?]\nWejdź na zupełnie nowy poziom gry z HTC Xbox LIVE ®.\nHTC 7 Trophy leży wygodnie w dłoni i doskonale radzi sobie w każdej sytuacji gry.\nHTC daje krystalicznie czysty dźwięk. Tajna broń to SRS WOW HD ™ - dostosowane do wirtualnego dźwięku w telefonie komórkowym\nWindows Mobile jest to system operacyjny przeznaczony dla smartphonów, palmtopów, palmofonów i PocketPC. Umożliwia nam naprawdę dużo ciekawych opcji. Dzięki niemu mamy w naszym urządzeniu przenośnym "mini komputer".\nPozwala nam na odtwarzanie i przeglądanie stron internetowych, korzystanie z takich aplikacji jak Word, Excel i ogólnie z aplikacji biurowych. Przemyślano w nim także programy dla rozrywki takie ja np. gry, których jest już naprawdę dużo\nCzas gotowosci: 310 h\nWymiary WxSxG: 122x68x11.2 mm\nWyświetlacz: kol. 480x800px., touch\nInne: dyktafon, tryb głośnomówiący, MMS, wgrywanie melodyjek i logo, transmisja danych, gprs, EDGE, klient poczty, słownik T9, wbudowana pamięć 8/16GB, ROM: 512 MB, RAM: 576 MB, wbudowana kamera 5.0MPix, Auto focus, dual LED flash, video: 720p HD , odtwarzacz MP3, organizer, kalendarz, kalkulator, budzik, CPU: 1 GHz, OS: Windows Phone OS 7, Wi-Fi: IEEE 802.11 b/g/n, 3.5 mm stereo audio jack, Bluetooth 2.1 (A2DP), GPS, HSDPA 7.2 Mbps, bateria 1230 mAh, profile, ,\nUWAGA! TELEFON DOSTĘPNY W DWÓCH WERSJACH:ANDROID I WINDOWS!!\nDomyślnie wysłamy telefon w wersji na Andoidzie. Jeśli życzysz sobie Windowsa, napisz do nas maila lub zaznacz swój wybór w 'Uwagach' przy dokonywaniu zamówienia.


Sprawdź Sięgnij po najlepiej pasującą wycieraczkę do swojego apartamentu! Zabezpiecz posadzki w Twoim domu na wiele lat sięgając po świetnie wykonane dywany! październik 2021 − bydgoszc-infoz.pl\nNaprawdę istotne jest zatroszczenie się o schludność w swoim apartamencie i wiele osób zdaje sobie sprawę z tego. Trafne zaopatrzenie naszego apartamentu może się okazać niesamowicie istotne, w momencie kiedy mamy chęć całkiem wypocząć i się relaksować. Dlatego też należy przemyślanie rozplanować urządzanie domu a także kupno do niego świeżych mebli. Bez żadnych wątpliwości jednym z istotniejszych segmentów w naszym mieszkaniu są posadzki. Podłogi mogą zwrócić uwagę naszych znajomych podczas odwiedzin, i choćby dlatego warto o nie cały czas troszczyć się. Niesamowicie modne w obecnych czasach bywa zakrywanie posadzek, ale to też należy zrobić umiejętnie. Bez cienia wątpliwości ważne w takim przypadku może się okazać kupienie idealnego dywanu, który wpasuje się do środka naszego mieszkania. Trzeba się porządnie zastanowić przy wyborze dobrego dywanu, aby potem nie była wymagana wymiana. Bez żadnych wątpliwości należy przejrzeć usługi firmy Techem-wycieraczki, która od dwóch dekad zajmuje się taką produkcją jeśli potrzebujemy solidnie wykonanych wycieraczek.\nDo środka mieszkania najodpowiedniejsze będą wycieraczki szczotkowe lub dywanowe i większość osób tak twierdzi. www.wycieraczka-systemowa-wewnetrzna.icu wycieraczka . Szybko nawiąż konwersację z pracownikami firmy Techem-wycieraczki, w sytuacji, kiedy oczekujesz wyśmienitego pomysłu do własnego mieszkania. Charakteryzuje ich bardzo duże doświadczenie w tej specjalizacji i bez kłopotu udzielić Ci mogą wskazówek w temacie wyboru najodpowiedniejszej wycieraczki lub chodnika do Twojego domu. Trzeba kompetentnie przypasować dywan lub wycieraczkę do wnętrza naszego apartamentu i podłogi. Powinniśmy zatroszczyć się o drobiazgi, ponieważ zazwyczaj rozmyślamy o tym, żeby pasował każdy szczegół. Sprzedawane ze strony firmy Techem-wycieraczki chodniki oraz wycieraczki są mocno świetnej jakości, a więc z pewnością każdy konsument znajdzie na stronie ich sklepu coś interesującego dla siebie. Do przejrzenia strony www.Techem-wycieraczki.pl, na której znaleźć można szeroki wybór chodników zachęcamy. Mnóstwo różnego typu dywanów, wycieraczek oraz chodników do swojego domu możemy tam odnaleźć.


ChuckTV.pl Vs. Podsumowanie – Chuck vs. the Bearded Bandit\nPodsumowanie – Chuck vs. the Bearded Bandit\nAutor: Szym | piątek 11:26, 11 listopad 2011 | Kategoria: Newsy | 0 komentarzy\nTrzeci odcinek Chucka już tuż tuż, więc aby nieco umilić wam oczekiwanie, w rozwinięciu zamieszczam podsumowanie ostatniego epizodu – Chuck vs. the Bearded Bandit.\nOdcinek rozpoczyna się konferencją – na podeście Team Bartowski reklamuje swoją firmę szpiegowską. Umiarkowany aplauz pewnie nudnej prezentacji nie sprzyja dobrej reklamie Carmichael Industries. Po prezentacji czas na konkurencję Chucka – Verbanski Corp. i jej siły specjalne. Chwilę później okazuje się, że Gertrude Verbanski ma wspólną przeszłość z Casey’em.\nW Buy More lipa – kompletne pustki, biznes się nie kręci. Morgan znów świruje i powala poważnego klienta Carmichael Industries na glebę. No i jak tu ma być dobrze?\nW Zamku drużyna robi co może, by udobruchać klienta. Casey rozdaje muffiny, wszystko się układa, drużyna przyjmuje zlecenie odnalezienia brata klienta.\nChuck po rozmowie z Sarą mówi Morganowi, że zostanie jego opiekunem. Rozmowę przyjaciół przerywa powrót Big Mike’a, który ma pomysł na rozkręcenie Buy More. Pokazuje Morganowi i Chuckowi reklamówkę sklepu z ubiegłego wieku i postanawia nakręcić jej odświeżoną wersję.\nW Zamku Sarah pracuje nad zleceniem, kiedy przerywa jej telefon z Verbanski Corp. Widzimy siedzibę konkurencji Chucka – bardzo imponująca. Jedyne co mnie zastanawia, to dlaczego przez 4 lata trwania serialu szpiegowskiego, nigdzie nie było wzmianki o tak silnej firmie? Trochę to nielogiczne. Wracając do fabuły, Sarah przybywa na spotkanie z Gertrude, ta druga proponuje jej pracę u siebie. Walker odmawia, dodatkowo zauważa, że Gertrude posiada pistolet Casey’a zdobyty w Mińsku.\nAkcja wkracza do sklepu, konkretnie do działu z mrożonymi pizzami. Morgan i Chuck robią zakupy, gdy nagle stają się świadkami napadu. Morgan „Brodaty Bandyta” Grimes przywdziewa maskę i rusza z odsieczą. Tratuje złodzieja, jednak gdy odwraca od niego uwagę, ten celuje do niego z broni. Sytuację i Morgana ratuje Chuck, a cała sprawa ląduje w gazecie co nie cieszy reszty drużyny.\nW Buy More, Big Mike kręci reklamówkę sklepu, jednak nikt z pracowników nie nadaje się na twarz kampanii promocyjnej. Wtem pojawia się Devon, a jego błyszczące zęby przekonują Mike’a o tym, że to młody lekarz najlepiej nada się na twarz reklamy.\nDrużyna zbiera się w garść i podczas misji postanawiają zostawić Morgana w vanie. Jako że do apartamentu, w którym przetrzymywany jest brat klienta nie da się podejśc od frontu, ekipa decyduje się wejść inną drogą – po zboczu wzniesienia. Morgan dalej pyskuje. Drużyna wchodzi do rezydencji i odnajduje Wesley’a, jednak ten wyznaje, że nie jest przetrzymywany, a jedynie ucieka przed swoim bratem, bo ten chce go zabić. Gdy nadchodzi obstawa, sytuację ratuje Morgan, który stwierdził, że w vanie mu się nudzi. Jako że Wesley nie jest już bezpieczny, Team Bartowski postanawia go pilnować. W Zamku ma miejsce mała sprzeczka, w wyniku której Casey wysyła Morgana po jedzenie. Razem z nim jedzie jego opiekun – Chuck.\nBig Mike namawia Devona, by ten został twarzą kampanii reklamowej Buy More.\nChuck i Morgan jadą po jedzenie, jednak Brodaty zmienia zdanie i jedzie do centrali Sneijdera. Chuck się na to nie zgadza i dzwoni do Sary i prosi o pomoc. Zaraz po tym wbiega do rezydencji Sneijdera by ratować Morgana. Casey i Sarah wyruszają na ratunek. W tym samym czasie Morgan przedziera się do pokoju Karla. Rozwala kilku przeciwników, jednak po chwili i on i Chuck zostają zatrzymani. Nie ma już dla nich ratunku. Sarah dowiaduje się coraz więcej o przeszłości Johna i jego trudnym związku z Gertrude. Gdy w końcu dojeżdżają na miejsce, okazuje się, że dom Sneijdera do istna forteca. Decydują się na wezwanie swojej konkurencji na pomoc. Do akcji w krytycznym momencie wkracza Gertrude i jej komandosi. Ratują oni Chucka i Morgana i zabierają Karla.\nBuy More zostaje uratowane dzięki Świetnemu, reklama z jego udziałem najwyraźniej podbiła serca widzów. Po chwili Morgan i Chuck rozmawiają o tym co się stało wcześniej. Brodacz dowiaduje się, że nie będzie przez jakiś czas szpiegiem. Lekko podłamany wyrusza do Alex. Chuck pyta Sarę o jej intencje, kiedy kazała mu opiekować się Morganem. Casey próbuje umówić się z Gertrude, jednak nie ma na tyle odwagi by zadzwonić.\nOdcinek kończy się cliffhangerem, Morgan przychodzi do Verbanski Corp. w sprawie pracy, zdradzając przy tym, że jest Intersektem. Komputer tak przeciążył mu umysł, że ten nie pamięta, kim jest Luke Skywalker.\nBoots Electric – Complexity\nBlind Pilot – Half Moon\n– 300 agentów z całego świata. CIA, KGB, Mossad i Interpol. Pracujemy dla Pentagonu, pracujemy dla Kremla i pracujemy dla ciebie. Nazywam się Gertrude Verbanski, jesteśmy Verbanski Corp. – Gertrude\n– Rok 1995? Byłem wtedy w szkole średniej. – Chuck\n– Właśnie się dowiedziałeś przyjacielu, że zoom jest silniejszy niż miecz. – Morgan\n– Proszę wziąć muffina. […] To chcesz tego muffina, czy nie? – Casey\n– Aloha, Chuck! – Big Mike\n– Obserwujecie Światowy Dzień Naleśnika? – Big Mike\n– Ja tylko poluję na ptactwo wodne. – Casey\n– Ani trochę, kochanie. Jestem Brodatym Bandytą. – Morgan\n– BRODATY BANDYTA: BOHATER CZY OSZUST? – gazeta\n– Kim jest Luke Skywalker? – Morgan\nCarrie-Anne Moss – Gertrude Verbanski\nJeff Fahey – Karl\nJustin Hartley – Wesley\nW odcinku pojawia się sporo nawiązań do kinematografii, wymieniane są takie produkcje jak Spider-Man, Szklana pułapka, Gwiezdne wojny, Indiana Jones czy Batman. Chuck porównuje Morgana do Indy’ego, gdy Brodacz unieszkodliwia napastnika władającego mieczami. Gertrude natomiast porównuje Morgana do Luke’a Skywalkera. Chuck zdradza, że w czasie incydentu w Mińsku (Casey i Gertrude), on sam chodził jeszcze do liceum. Gdy Morgan wciela się w Brodatego Bandytę, posługuje się specyficznym szeptem, który kojarzyć się może z Batmanem.\nSwoją opinię o odcinku możecie wyrazić w tym miejscu. Zapraszam na forum!\nNotka prasowa 5×02 – Chuck vs. The Bearded Bandit Napisy 5×02 – Chuck Vs. the Bearded Bandit Podsumowanie – Chuck vs. the Last Details Podsumowanie – Chuck vs. the Zoom\n5x02, chuck, podsumowanie\nInstalacja hydrauliczna jest w rozsypce. Muszę tam iść i wyciągnąć rurę. Przepchać odpływ, żeby wszystko działało jak trzeba.\nDuży Mike w 2×15


Lektura poprzez zabawę. - Czasopismo wychowanie w przedszkolu - materiały dydaktyczne tj. scenariusze zajęć oraz karty pracy\nKilka słów o książkach Wydawnictwa Jedność\nBycie czytelnikiem jest kategorią elitarną. Fakt ten nie potrzebuje ani wartościowania, ani oceny. Ważne, aby przez odpowiednią refleksję wykorzystać potrzebę lub nawyk lektury i nauczyć się inspirować do czytania samego siebie oraz innych. Priorytetem dla edukacji jest kształtowanie i podtrzymywanie nawyków czytelniczych wśród dzieci i młodzieży.\nŻeby być aktywnym uczestnikiem kultury czytelniczej jako dorosły, należy czytać jako dziecko. Ważne, aby mieć dostęp do dobrych książek oraz dobrych wzorców. To nasze zadanie, aby dostarczyć dziecku jednychi drugich.\nCiekawym wydawcą na mapie publikacji dla dzieci i o dzieciach jest Jedność. Wydawnictwo publikuje cenione w środowisku podręczniki, przewodniki metodyczne i pomoce dydaktyczne (także dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych) oraz bogatą literaturę katechetyczną i duszpasterską. Z myślą o najmłodszych czytelnikach powstał osobny dział wydawniczy – JEDNOŚĆ DLA DZIECI. W ramach tej aktywności tworzone są książki z dziedziny pedagogiki zabawy, w których proponuje się profesjonalnie opracowane gry i zabawy edukacyjne dla każdej grupy wiekowej.\nWśród najnowszych pozycji wydawnictwa Jedność zwróciłam uwagę na dwa rodzaje publikacji. Pierwszy to wycinanki – składanki z serii „Wycinam, składam, sklejam”. To pomysł na długą i ciekawą zabawę zarówno w przedszkolu, jak i w domu, z rodzicami lub starszym rodzeństwem. Dzieci uwielbiają wycinać, sklejać i tworzyć papierowe przedmioty, którymi potem można się bawić. To wielka frajda stworzyć całą kolekcję pojazdów, przymierzać maski lub zbudować zoo albo zagrodę ze zwierzętami. A potem, wykorzystując stworzone przedmioty czy bohaterów, można wymyślać rozmaite historie i odgrywać scenki. Opisana seria wycinanek dowodzi, że modelowy sposób lektury jest aktywną formą obcowania z fabułą.\nDrugą grupą książek wydawnictwa Jedność są poradniki dla rodziców i nauczycieli: Jak radzić sobie ze złością i kaprysami, Jak rozwijać wiarę w siebie oraz Jak nauczyć dziecko optymizmu. Są to książki zawierające gotowe zestawy ćwiczeń. Zróżnicowanie zabaw pozwala na przeprowadzenie ich w domu, na zewnątrz, samodzielnie lub w szerszym gronie. I tak np. poradnik Jak nauczyć dziecko optymizmu to zestaw ćwiczeń, które stwarzają maluchowi okazję do budowania optym...\nNiezwykłe spotkania z książką


Wypowiedź Szprygina została ostro skrytykowana przez polskich polityków . Posłowie mówili w telewizjach informacyjnych, że oskarżenia w kierunku Polaków były skandaliczne. Polski MSZ milczał. Wypowiedź Szprygina doczekała się w końcu ironicznej uwagi Sikorskiego. Szef dyplomacji jak zwykle umieścił notkę na Twitterze.


Roleta dzień noc CLICK 66 x 140 cm wrzosowa - Rolety - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nRoleta dzień noc CLICK 66 x 140 cm wrzosowa\nNr ref. 82642005\nSzerokość tkaniny (w cm): 66\nRoleta dzień noc CLICK 66 x 140 cm to połączenie estetyki i funkcjonalności, a w dzisiejszych czasach to podstawa i warto wybierać takie produkty, które łączą to w sobie. Montaż rolety zajmuje tylko kilka sekund, a to wszystko dzięki systemowi click. Produkt jest w pełni złożony i wystarczy go zamocować na ramie okiennej przy pomocy zaczepów, które zatrzaskujemy w odpowiedniej pozycji. Instalacja 5 razy szybsza niż w przypadku standardowych rolet wewnętrznych. Już nie musisz się martwić, że spędzisz cały dzień na montażu – wystarczy kilka chwil i uzyskasz satysfakcjonujący efekt końcowy. Roleta dzień noc to sprytne rozwiązanie wykorzystywane w aranżacji okien. Specjalna dwuwarstwowa tkanina, z poziomymi pasami o różnej przepuszczalności światła, pozwala w łatwy sposób regulować poziom naświetlenia we wnętrzu. Działanie na zasadzie żaluzji, ale w wersji rolet. Swobodna regulacja pozwala nam odpowiednio zaciemnić wnętrze w słoneczne dni. Możemy zatem oglądać spokojnie telewizję lub poleniuchować w łóżku nieco dłużej. Wrzosowa roleta podkreśli nowoczesne wnętrza swym niestandardowym kolorem. Roletę warto raz na jakiś czas przetrzeć z kurzu wilgotną szmatką, tak aby zachowała swój pierwotny wygląd. czytaj cały opis ...\nSzerokość tkaniny (w cm)\t 66\nKod EAN: 5907550527054\nNumer referencyjny: 82642005\nCena\t 71,99 zł /szt.\n71,99 zł /szt.


дискраст – Strona 108\nOpublikowane w 27 września 2009\nMam pełnego Debiana na DVD oraz dwie płyty CD-netinst – stabilny już Lenny i testowy Squeeze. Pierwsza odpadła na starcie z uwagi na to, że chwilowo nie mam stacji DVD. Chciałem mieć wersję testową, więc wrzuciłem Squeeze’ego. Instalator uruchomił się bez problemu. Nie cieszyłem się jednak długo, bo wszystko posypało się juz na etapie automatycznej konfiguracji DHCP – instalator poinformował mnie, że “konfiguracja powiodła się”, by po sekundzie oświecić mnie komunikatem: “konfiguracja nie powiodła się” (yyy?). Próbowałem więc przypisać IP, bramkę i maskę ręcznie – wszystko na nic. Na forum Debiana znalazłem mnóstwo wpisów ludzi mających identyczny problem z aktualnym Debianem testing. Mimo szperania i prób rozwiązania problemu, nie udało mi się dokończyć instalacji z płyty Squeeze.\nPozostał mi Lenny. Tutaj już było z górki. Poprawna konfiguracja netu, partycje, instalacja systemu podstawowego. Nie chciałem instalować z tej płyty środowiska graficznego, bo miałbym GNOME, a koniecznie chciałem XFCE już przy instalacji. Po zainstalowaniu Debiana zainstalowałem xorg-i oraz XFCE. I tutaj zaczęły się schody. Pogubiłem się w xinit i xsession. Po restarcie musiałem uruchamiać XFCE poprzez startx, a i tak środowisko uruchamiało się przeraźliwie opornie, w dodatku z “dziurami” w poszczególnych komponantach XFCE. Niestety nie wiem gdzie mam umiejscowić odpowiednie wpisy, by środowisko x-ów uruchamiało się automatycznie przy starcie.\nOpublikowane w 22 września 2009\nFinch – konsolowy multikomunikator\nZrzuty Fincha w akcji.\nJeżeli ktoś – pod windą, czy w Linuxie – używał multikomunikatora Pidgin, wie jak działa ten rozbudowany pod względem możliwości komunikator, obsługujący 15 protokołów (m.in. AIM, Gadu-Gadu, ICQ, MSN, Zephyr, Google Talk i wiele innych…) – w jednym programie możemy obsługiwać wiele komunikatorów, bez konieczności instalowania nowych aplikacji.\nPidgin w wersji linuxowej ma swój konsolowy odpowiednik. Finch – bo tak się on zowie – jest komunikatorem tekstowym działającym dokładnie tak samo jak Pidgin, tyle że szybciej (bo bez X-ów), no i ma swój urok właśnie z uwagi na swoją “konsolowość” ;)\nDotychczas, niemal od początku mojej linuxowej “kariery”, używałem EKG (Eksperymentalny Klient GaduGadu) – tekstowego odpowiednika GG na Linuxa, tylko przy okazji testując Fincha. EKG może być jednak – przynajmniej dla początkujących amatorów konsoli w Linuxie – nieco kłopotliwy pod względem konfiguracji, która jest konieczna po pierwszym włączeniu. Dlatego Finch może być doba i nieco ładniejszą (jeśli można mówić o estetyce w konsoli) alternatywą dla tych, którzy oprócz GG używają ICQ czy AIM bądź innych protokołów.\nWe wszystkich debianopodobnych dystrybucjach Linuxa, Finch jest w repozytoriach, więc wystarczy wydać w konsoli polecenie:\n…i mamy zainstalowanego Fincha, uruchamianego w terminalu poleceniem… finch.\nPoznanie klawiszologii tego komunikatora, jest dosłownie chwilą. Kombinacja klawiszy Alt + liczby / litery oraz klawisze funkcyjne wystarczą, by komfortowo poruszać się pomiędzy listą kontaktów, a oknami rozmów. Alt+A otwiera główne menu z ustawieniami i kontami, które chcemy włączyć/mamy włączone. Kombinacje Alt+P oraz Alt+N, to poruszanie się miedzy oknami, klawisz F10 włącza menu okna, w którym modyfikujemy konto, sortujemy kontakty, mamy wgląd we włączone akurat wtyczki. Okna zamykamy kombinacją Alt+C, a z poszczególnych elementów menu wychodzimy klawiszem Esc. Generalnie menu w Finchu jest identyczne jak to w jego graficznym odpowiedniku – Pidginie.\nProblemem jest jedynie klawisz F11, który w wielu terminalach domyślnie włącza pełny ekran. W Finchu klawisz F11 jest nam potrzebny, by otworzyć menu kontaktu (modyfikować nazwę, usunąć etc.). U mnie jedynie Xterm otwierał to menu bez problemu; w terminalu gnome i xfce, ukazywał się zamiast tego pełny ekran. Rozwiązaniem jest zmiana w pliku konfiguracyjnym /.config/Terminal – w linijce odpowiadającej za fullscreen zmieniamy “F11” na “Disabled” i w Finchu juz wszystko gra.\nDla mnie Finch jest bardzo funkcjonalnym i szybkim komunikatorem tekstowym, w którym używam protokołów: GG, ICQ i (rzadziej) Google Talk. Finch, to kolejna przydatna aplikacja konsolowa w Linuxie – polecam!\n*** Więcej o programie Finch i jego konfiguracji.\nExaile – odtwarzacz muzyczny i menadżer kolekcji audio.\nPrzekonałem się do Exaile – bardzo funkcjonalnego i prostego w obsłudze menadżera kolekcji muzycznych i odtwarzacza audio. Przyznam, że wcześniej używałem Amaroka, BMPx, czy Rhythmboxa. Najmilej wspominam te dwa ostatnie odtwarzacze; mimo, że experymentalna wersja BMP (Beep Media Player) często szwankowała i wyłączała się z byle powodu, to jednak smaczek w postaci olbrzymiej bazy radiostacji shoutcast’owych sprawiał, że dosyć długo używałem tego programu. Rhythmbox zawsze był dla mnie jakiś toporny, a Amarok wiadomo – przerost formy nad treścią (jak wszystko w KDE – mam wrażenie), szczególnie ostatnia wersja tego odtwarzacza – beznadzieja.\nExaile natomiast ma wszystko, czego oczekuję od odtwarzacza GUI. Jest więc możliwość stworzenia własnych bibliotek audio (kolekcji), z których szybko wybieramy to, czego akurat chcemy słuchać. Tworzymy listy odtwarzania i (ewentualne) rankingi tego, co słuchamy najczęściej. Poza tym mamy pokaźną bazę stacji radiowych shoutcast, podzieloną na kategorie muzyczne i tematyczne (setki stacji), możliwość zapisywania własnych stacji i odłuchiwania materiałów audio z podcastów. Standardem jest też scrobbler Last.fm oraz przekazywanie do Exaile muzyki z przenośnych mp3-playerów, iPodów itp. jak i odsłuchiwanie płyt CD audio. Oczywiście mamy możność automatycznego pobierania okładek płyt jakie znajdują się w naszej kolekcji.\nExaile wyposażony jest w mnóstwo przydatnych wtyczek, które jeszcze bardziej usprawniają pracę programu. Mimo tego Exaile działa sprawnie, szybko – jak dla mnie wypada najlepiej w porównaniu z Rhythmboxem, czy Amarokiem. Interfejs jest przejrzysty, konfiguracja zajmuje 2-3 minuty.\n*** Strona domowa projektu Exaile\nPoprzednia strona strona 1 … strona 107 strona 108 strona 109 Następna strona


Opis i magazyn 9.kolejki czwartej ligi! - Nocna Liga Halowa\n1 marca 2022, 20:06 | Kategoria: Ogólna | Źródło: inf.własna | dodał: roberto | komentarze:\nTo, że mistrzem 4.ligi zostaną Górale było praktycznie pewne. I ta ekipa ostatecznie przypieczętowała sprawę, ale tego co działo się za jej plecami nie sposób było przewidzieć!\nA ostatnią wędrówkę po czwartoligowych spotkaniach rozpoczynamy właśnie od spotkania z udziałem mistrzów tego poziomu rozgrywkowego. Górale, aby być pewnymi złotych medali, musieli pokonać Joga Bonito, co z racji na zajmowane miejsca, nie miało stanowić dla nich wielkiego wyzwania. I mimo, że faworyci nie po raz pierwszy musieli sobie radzić za pomocą dość wąskiej kadry, to tak naprawdę swój plan zrealizowali już po 6 minutach. Tylko tyle potrzebowali, by zaaplikować fatalnie grającej Jodze cztery bramki, dzięki czemu wyrobili sobie przewagę, której nie oddali już do końca spotkania. To oczywiście w dużym stopniu zabiło nam emocje, jakie mieliśmy tutaj nadzieję przeżywać, ale była to tylko i wyłącznie wina ekipy Bartka Brejnaka, która te premierowe minuty zagrała po prostu poniżej wszelkiej krytyki. Bo oczywiście można się było spodziewać, że prędzej czy później wynik zacznie się przechylać na stronę faworytów, ale Joga jakby uparła się, żeby pomóc w tym swojemu oponentowi. Proste straty, niepotrzebne kiwki, brak jakiegokolwiek przekazywania w defensywie – ten zespół może mówić o szczęściu, bo równie dobrze mógł tutaj przegrywać 0:6. A szkoda, bo ten początek był kluczowy – w tym fragmencie spotkania należało być najbardziej skoncentrowanym, bo gdyby Jodze udało się zachować w miarę korzystny rezultat, to na dystansie, gdzie rywal mógł zacząć odczuwać zmęczenie, można było powalczyć o dobry wynik. I owszem – w drugiej połowie Joga wykorzystała kilka kontrataków i ostatecznie przegrała tylko 3:5, ale nie da się odnieść wrażenia, że stało się tak tylko dlatego, że Górale byli już pewni swego. Oni zresztą zmarnowali sporo okazji, przez co doszło do sytuacji, w której być może zaczęli się obawiać kilku ostatnich minut, gdzie z pięciobramkowej przewagi zostały tylko dwa gole. Ale na dalsze skracanie dystansu już sobie nie pozwolili i tym samym GÓRALE ZOSTAŁY MISTRZEM 4.LIGI! I wiadomo, że nie jest to sukces tej rangi co triumf na poziomie 1 czy 2.ligi, ale tutaj było kilka fajnych zespołów i okazać się najlepszym spośród nich to też duża sprawa. Brawa dla ekipy Marcina Lacha, która tym samym podejmie za rok kolejną próbę podbicia 3.ligi. Ostatnia zakończyła się totalnym niepowodzeniem, jednak teraz to może się zmienić, a wszystko będzie uwarunkowane składem, jaki uda się zebrać na kolejny sezon. Co do Jogi, to za ten ostatni mecz sami nie wiemy, czy mamy ich ganić czy chwalić. Natomiast ta druga część sezonu była w ich wykonaniu naprawdę niezła i chociaż nie pozwoliło to na osiągnięcie czegoś więcej niż ósma lokata, to poza nielicznymi wyjątkami, ta drużyna nie była dla nikogo chłopcem do bicia. I to już powinno dużo dla niej znaczyć, ale wciąż trzeba nad sobą pracować. Bo tylko w ten sposób uda się sprawić, by w kolejnej edycji powalczyć o miano ligowego średniaka. I chociaż nie brzmi to może bardzo ekskluzywnie, to w ich przypadku to byłby naprawdę potężny krok naprzód.\nTrzecie miejsce – taki był z kolei cel przed ostatnią kolejną drużyny Gwiazd z Mydła. Tabela tak się poukłada, że obóz Szymona Darkowskiego, przy założeniu sukcesu nad Gencjaną, zapewniał sobie przynajmniej brązowe medale, a przy szczęśliwym zbiegu okoliczności – nawet srebrne. Ale wszystko byłoby pięknie, gdyby nie fakt, że po drugiej stronie boiska stał naprawdę konkretny przeciwnik. Co prawda Fioletowi nie mieli już szans na podium, jednak do swoich obowiązków z finałowej serii podeszli bardzo profesjonalnie i nikomu nie zamierzali ułatwiać sprawy. I uprzedzając wypadki – gdyby takim składem (+ nieobecny Łukasz Sasal) przyjeżdżali zawsze, to naszym zdaniem walczyliby o mistrzostwo. Bo trzeba im oddać, że w poprzedni poniedziałek zaprezentowali dużą klasę i spokojnie wypunktowali swoich młodszych kolegów z Serocka. Oczywiście powstaje pytanie, czy to wszystko ułożyłoby się w ten sposób, gdyby w premierowych minutach Gwiazdy wykorzystały chociaż połowę sytuacji, które sobie stworzyły. Bo naprawdę było ich sporo, niektóre wyśmienite, jak ta z 10 minuty, gdy Szymon Darkowski był sam na sam z Arturem Fiodorowem, ale nie udało mu się tego pojedynku wygrać. Nawet skromne prowadzenie dałoby Gwiazdom sporo pewności siebie, tymczasem Gencjana, gdy już dała się swoim oponentom wyszumieć, to potem przejęła inicjatywę i błyskawicznie rozstrzygnęła ten mecz na swoją korzyść. Podopieczni Maćka Zbyszewskiego strzelanie rozpoczęli w 11 minucie, gdy pierwszą bramkę zdobył dla nich Jacek Grześkowiak. Potem na 2:0 podwyższył z rzutu wolnego Marek Zbyszewski, a gdy minutę później Evgenio Asinov efektowym lobem podwyższył stan posiadania Gencjany, wszyscy wiedzieliśmy, że jest po meczu. Gwiazdy nie były w stanie wrócić do spotkania i tak naprawdę zaczęliśmy się zastanawiać nie CZY, lecz ILE tutaj przegrają. Morale w ich obozie upadło bardzo nisko, rywal zaczął dorzucać kolejne trafienia i do przerwy wynik brzmiał 6:1 dla Fioletowych! Ale wiedzieliśmy, że tak to się może skończyć. Że tutaj nie będzie półśrodków i że albo Gwiazdy wygrają ten mecz wysoko, albo dostaną lekcję futsalu, której skutków wszyscy byliśmy świadomi. Wygrał ten drugi scenariusz, bo końcowy wynik brzmiał tutaj aż 9:1, przez co przegrani mogli zapomnieć o medalu na koniec sezonu. I chociaż umiejętności im nie brakuje, to minie jeszcze trochę czasu, zanim zaczną go wykorzystywać w taki sposób, jak robi to Gencjana. Triumfatorzy zagrali tutaj po profesorsku, wykorzystywali każdy błąd swojego konkurenta i można jedynie żałować, że tak rzadko mieli w tym sezonie skład zbliżony do optymalnego. Mimo wszystko to było przyjemne doświadczenie patrzeć na ich grę, albowiem było to coś innego niż to, co wnosi większość nowych ekip do NLH. Liczymy, że za rok również podejmą rękawicę. Z kolei Gwiazdy musiały tutaj przełknąć dość bolesną pigułkę. Jednak wg nas dobrze się stało, że na podium będą musieli jeszcze zaczekać, bo to mogłoby wywołać u nich efekt samozadowolenia. A jak widać – do tych najlepszych jeszcze im trochę brakuje. Ale potencjał tutaj jest i mimo wszystko ten sezon oceniamy w ich wykonaniu oceniamy pozytywnie. Z dopiskiem, że kolejny może należeć do nich.\nA bezsprzecznie najlepszy mecz jaki został rozegrany w ostatniej serii 4.ligi to był ten, w którym zmierzyły się Squadra i Same Konkrety. I jest w tym pewien paradoks, albowiem doświadczyliśmy meczu na naprawdę niezłym poziomie, gdzie przecież po jednej i po drugiej stronie były potężne wyrwy personalne. Squadra musiała sobie radzić bez Michała Czarneckiego, z kolei Konkrety nie miały ani Tomka Janusa ani Pawła Józwika. Wydawało nam się, że ta sytuacja będzie dużo trudniejsza dla ekipy w żółtych koszulkach, która dodatkowo musiała sobie radzić z krótką ławką rezerwowych. Ale Same Konkrety rozegrały tę potyczkę doskonale taktycznie. Zresztą – obrać dobrą strategię na mecz to jedno. Tutaj trzeba było jeszcze odpowiednich wykonawców i tak jak początkowo mieliśmy wątpliwości, że ci którzy reprezentowali tego wieczora Konkrety dadzą radzę, tak w trakcie spotkania byliśmy ich postawą zachwyceni. Tacy zawodnicy jak Krzysiek Jędrasik czy Maciek Moszczyński, którzy w poprzednich spotkaniach często byli niewidoczni i pozostawali w cieniu innych graczy, tutaj musieli wziąć odpowiedzialność na siebie i zrobili to kapitalnie! Podobną laurkę możemy zresztą wystawić każdemu Konkretowi, z bramkarzem na czele. Grzesiek Śliwiński czasami zaliczał wpadki, natomiast w tym spotkaniu przeszedł samego siebie i wielokrotnie doprowadzał do rozpaczy Squadrę. Dość powiedzieć, że ekipa z Serocka ani razu w tym meczu nie prowadziła. Po pierwszej połowie przegrywała 1:2, a gdyby nie fakt, że przeciwnicy zmarnowali dwie wyborne okazje pod sam koniec tej części spotkania, to przyszłoby im odrabiać jeszcze większe straty. Drugą połowę ekipa Patryka Jakubowskiego zaczęła jednak z ogromnym animuszem i to zaowocowało wieloma sytuacjami, które w 24 minucie na bramkę kapitalnym strzałem z dystansu zamienił Tomek Lipski. Squadra miała też rzut karny, lecz Daniel Głowacki przegrał pojedynek z Grześkiem Śliwińskim. Ale widząc co dzieje się na parkiecie, myśleliśmy że ten mecz zmierza w jednym kierunku. Że lada moment padnie kolejny gol dla drugiej ekipy w tabeli, który pozwoli im na dobre zdusić w przeciwniku wolę walki. Same Konkrety przetrwały jednak ten bardzo trudny moment, a w 35 minucie zadały kluczowy cios dla losów spotkania, kiedy bramkę zdobył dla nich Maciek Moszczyński. Squadra nie dawała za wygraną, atakowała wszystkim co miała, lecz mimo kilku naprawdę świetnych okazji by doprowadzić do remisu, nie zdołała tego zrobić. I gdy rozgoryczona opuszczała parkiet, nie mogła się spodziewać, że ta przegrana ostatecznie nie zrobiła jej krzywdy. Inne wyniki tak się bowiem poukładały, że chłopaki pozostali na miejscu gwarantującym awans! Jest jednak niesamowitym zrządzeniem losu, że drużyna o tak ogromnym potencjale była zdana w tym temacie na pomoc… Kartoflisk. Gdy jednak popatrzymy na sprawę zdroworozsądkowo, to Squadra zasłużyła, by skończyć na drugim miejscu, z małym zastrzeżeniem - chłopaki zbyt szybko uwierzyli, że na tym poziomie są nie do ruszenia. Być może my też się do tego przyczyniliśmy, wielokrotnie pisząc, że potencjałem przewyższają 4.ligę. To ich trochę zgubiło, podobnie jak wąski skład, bo granie 6-7 zawodnikami to jednak trochę za mało. I to są rzeczy, które Squadra musi przemyśleć, bo w 3.lidze na pomoc Kartoflisk nie będzie już mogła liczyć ;) Co do Samych Konkretów, to wielkie brawa za ostatni mecz. I oni również pewnie nie wierzyli, że to wszystko skończy się tak, iż wślizgną się na najniższy stopień podium. Przed startem tej edycji liczyli pewnie na więcej, ale w zaistniałych okolicznościach trzeba te brązowe medale potraktować jak złote. Ale i oni po tym swoim pierwszym, pełnym sezonie w NLH, mają o czym myśleć, bo nie wszystko wyglądało tak jak powinno. Jednak mając w składzie tylu doświadczonych graczy o wnioski można być raczej spokojnym.\nŻadnego znaczenia dla układu tabeli nie miał za to czwarty mecz jaki rozegraliśmy 21 lutego. Zarówno Szmulki jak i Lema zdawały sobie sprawę, że nie poprawią swoich lokat, bez względu na wynik bezpośredniego starcia. Jednak w Nocnej Lidze nie ma czegoś takiego, jak spotkanie "o nic". Tutaj każdy chce wygrać, każdy chce się dobrze zaprezentować, a już szczególnie wtedy gdy mecz jest transmitowany i stanowi aperitif do meczu Kartoflisk. Podwójnie zmotywowana była tutaj Lema, która przecież w tym sezonie nie zaznała jeszcze smaku zwycięstwa i zależało jej, by chociaż na koniec zgarnąć trzypunktową zdobycz. No ale jak wszyscy doskonale wiecie – nie udało się. Logistyczni zagrali całkiem niezłe spotkanie, lecz to nie wystarczyło na drużynę ze stolicy, chociaż losy tej potyczki mogły ułożyć się różnie. Tutaj przez długi czas nikt nie potrafił sobie wyrobić dwubramkowej przewagi, a i prowadzenie potrafiło się zmieniać. W pierwszej połowie dwukrotnie wychodzili na nie zawodnicy Kuby Kaczmarka, ale Lema za każdym razem odpowiadała, a gdy na starcie drugiej części spotkania zdobyła bramkę na 3:2, myśleliśmy że to przełomowy moment potyczki, który może doprowadzić drużynę z Radzymina do wyczekiwanego sukcesu. Ale sprawa szybko się skomplikowała. I trochę na własne życzenie zawodników w pomarańczowych koszulkach, którzy najpierw pokpili sprawę własnego rzutu rożnego i szybko dostali bramkę wyrównującą, a potem zmarnowali szansę na 4:3. Niewykluczone, że trochę dawało o sobie znać zmęczenie, Szmulki wyglądały w tym temacie lepiej i to one w 37 minucie zrobiły milowy krok w kierunku zwycięstwa. Najpierw na listę strzelców wpisał się Czarek Janduła, a ten sam zawodnik dosłownie 40 sekund później wykorzystał podanie Krystiana Zbrzeskiego i Szmulki miały dwa gole zapasu. Dla Lemy to był początek końca, bo mimo usilnych starań, które zaowocowały nawet trafieniem kontaktowym autorstwa Damiana Nowaczuka, ta drużyna nie dała rady zdobyć tutaj nawet punktu. Bylibyśmy jednak nieuczciwi stwierdzając, że szkoda, iż zespołowi Kacpra Piątkowskiego zabrakło tej jednej bramki. Mimo wszystko Szmulki były lepsze i to one zasłużyły tutaj na triumf, jakkolwiek Lemę i tak należy pochwalić. To był dla nich wyjątkowo ciężki sezon, ich piłkarskie ego zostało bardzo mocno zbite i na pewno nie było im łatwo, by mobilizować się na każdy kolejny mecz. A jednak robili to, walczyli do samego końca i za to należą im się brawa. Ostatnie miejsce w ostatniej lidze to nie jest coś, co brzmi dumnie, ale jakkolwiek to nie zabrzmi – oni przyjęli to z godnością. A Szmulki? Skończyło się na siódmym miejscu, więc wydaje się że to daleko od centrum wydarzeń, natomiast to były tylko trzy punkty straty do trzeciego miejsca w tabeli. Pozycja była więc dużo gorsza niż sama gra, tym bardziej że nie zapominajmy, że w tym składzie na hali ta ekipa grała pewnie pierwszy raz. Jak na debiut wyszło więc nieźle i to trzymiesięczne doświadczenie na pewno wyjdzie im na dobre. Zwłaszcza, że chłopaki już zapowiedzieli, że to dopiero początek ich przygody z zielonkowskim parkietem. A skoro tak, to bardzo nas to cieszy.\nOstatni mecz w 4.lidze przypadł w udziale Kartofliskom i HandyMan. Celowo ustawiliśmy go na 23:05, bo teoretycznie nie miał on potencjału na "mecz kolejki". Owszem – Kartofliska ostatnio pokonały Same Konkrety, natomiast wiadomo, że cud zdarza się raz na sezon, a ekipa Radka Rzeźnikiewicza i tak przekroczyła ten limit znacznie. Z drugiej strony – wiedzieliśmy, że to nie będzie spotkanie do jednej bramki. Hendymeni, co udowodnili już wielokrotnie, wolą grać z silniejszymi od siebie i przeczuwaliśmy, że mogą się tutaj trochę pomęczyć, ale summa summarum postawią na swoim. Zwłaszcza, że zwycięstwo dawało im skok na drugie miejsce w tabeli, co oznaczało srebrne medale i awans. I nawet jeśli ta potyczka wyjątkowo im się nie układała, to jeszcze w 32 minucie wszystko było pod kontrolą. Podopieczni Krzyśka Smolika prowadzili 4:2, pewne mogli trochę wyżej, natomiast grunt że byli dosłownie o kilka minut od celu. Kartofliska tydzień wcześniej były jednak w bardzo podobnej sytuacji. Również przegrywały różnicą dwóch trafień i również wydawało się, że nie mają prawa, by cokolwiek z tym zrobić. Ale los znowu się do nich uśmiechnął. W 33 minucie poniedziałkowego meczu żółtą kartkę zobaczył Rafał Kudrzycki. Ekipa Radka Rzeźnikiewicza miała więc możliwość, by wykorzystać grę o jednego więcej i pokazać przeciwnikowi, że jeszcze się tutaj nie poddała. I tak też zrobiła, a gola, po podaniu własnego bramkarza zdobył Radek Rzeźnikiewicz, który subtelnym lobem nad leżącym Danielem Pszczółkowskim zmienił wynik na 4:3. To trafienie miało wpływ na HandyMan. Dało się odczuć, że ten zespół ma w głowie perspektywę porażki, a na tym właśnie zależało Kartofliskom. Podczas gdy rywal grał przede wszystkim tak, by niczego nie popsuć, oni z minuty na minutę grali coraz odważniej. I wtedy stało się TO! Krzysiek Czerwonka zagrał do nieobstawionego Radka Rzeźnikiewicza, a ten zlokalizował bramkę, zeskanował pozycję golkipera i posłał idealny, płaski strzał, który znalazł metę w siatce HandyMan! 4:4! Euforia w obozie ligowych debiutantów była jedna umiarkowana, bo tu jeszcze nic nie było rozstrzygnięte. Hendymeni wycofali bramkarza, wymienili go na Sebastiana Sasina, dzięki czemu mieli przewagę w polu i teraz trzeba ją było zamienić na gola. I okazji im nie brakowało. Przynajmniej dwukrotnie w ostatnich minutach doszli do wybornych sytuacji podbramkowych, ale Paweł Muszyński bronił jak w transie. A czas uciekał. W obozie Handy widać było ogromną nerwowość, a to wszystko połączone z ogromną determinacją zawodników Kartoflisk spowodowało, że faworyci nie byli w stanie zmienić wyniku i po tym jak piłka po złym podaniu do Sebastiana Sasina opuściła pole gry, Radek Rzeźnikiewicz i spółka wyskoczyłi z ławki rezerwowych wpadając sobie nawzajem w ramiona. To był zwycięski remis tej ekipy, niczym Polski na Wembley w 1973 roku. I on im się należał, bo zostawili na parkiecie mnóstwo zdrowia, nie dali się złamać i przy odrobinie szczęścia zrobili coś, za co Squadra i Same Konkrety powinny im podziękować przy najbliższej możliwej okazji. A tego, że bohaterem spotkania zostanie Radek Rzeźnikiewicz, nie przewidzieliby nawet najstarsi górale. Brawo! I te gratulacje tyczą się nie tylko tego spotkania, ale całego sezonu, bo miały być same klęski i pogromy, a skończyło się na siedmiu (!) punktach i świetnym wrażeniu. Teraz przed nimi trudna decyzja, bo nie wydaje się, że mogą zagrać drugi tak dobry sezon z rzędu, ale trzymamy kciuki, by jednak spróbowali, zwłaszcza, że wszystkim spotkania z ich udziałem sprawiały mnóstwo frajdy. Te słowa pewnie zupełnie inaczej traktują gracze HandyMan, bo być tak blisko medali a obejść się smakiem – to musi boleć. To jest pewien paradoks, bo ta ekipa przegrała w sezonie tylko raz, pokonała Górali i Squadrę, a straciła punkty z 8, 9 i 10 ekipą w tabeli. No ale widocznie taki już ich urok. My jednak doceniamy wkład Handy w czwartoligowe zmagania, bo każdy mecz z ich udziałem to było coś, co dobrze się oglądało i miało swoją historię. I mamy nadzieję, że to chociaż trochę osłodzi im fakt, że medale które już praktycznie mieli na szyi, musieli przekazać innym.\nSkróty wszystkich spotkań czwartej ligi pojawiły się już w raportach meczowych. Na ich podstawie uzupełniliśmy statystyki, jakkolwiek jeśli widzicie jakiś błąd, to dajcie znać. Jak zwykle video jest dostępne w jakości HD. Wystarczy że kołowrotkiem ustawicie opcję 1080p HD i będziecie mogli cieszyć wzrok najwyższej jakości obrazem. Za każdą subskrypcję czy polubienie materiału na stronie YouTube - z góry dziękujemy!


40 lat transmisji Mszy Św. w Polskim Radiu. Do kościoła tylko pod górę - Publicystyka - rp.pl\nAktualizacja: 20.09.2020, 18:04\n40 lat transmisji Mszy Św. w Polskim Radiu. Do kościoła tylko pod górę\nM. GACZYNSKI/EAST NEWS\nMija 40 lat od wrześniowej niedzieli 1980 r., gdy Polskie Radio po raz pierwszy w PRL-u nadało transmisję Mszy Świętej odprawionej w bazylice Świętego Krzyża w Warszawie. Był to efekt Porozumień Sierpniowych, o czym też warto pamiętać - przekonuje publicysta.\nNie jestem specjalistą od opisów wzruszeń religijnych czy też politycznych w dniach solidarnościowego „karnawału”, mam za to kilka osobistych doświadczeń i refleksji.\nTa pierwsza msza zaskoczyła nas na pełnym morzu, gdzieś na podejściu do Sundu, na pokładzie jachtu s/y „Wojewoda Koszaliński”. Właśnie spałem w koi zmęczony po świtowej wachcie, gdy zerwał mnie krzyk kapitana: „Wszyscy na pokład – komuniści też”.\nKażdy, kto był w morzu, wie, co oznacza taka komenda, nawet z tym nietypowym dodatkiem o komunistach. Gdy wypadliśmy na pokład, ujrzeliśmy morze gładkie jak autostrada, a nad zejściówką stał dobrze nam znany poklejony plastrami odbiornik radiowy „Szarotka” służący niekiedy od biedy jako radionamiernik. W słoneczny, bezwietrzny poranek, na pełnym morzu wysłuchaliśmy całej mszy, tylko trochę zaskoczeni. Komuniści też.\nMsza korytarzowa na Białołęce\nCzasy były niespokojne, trwała zimna wojna, a każdej nocy na Bałtyku okręty NATO ganiały się z naszymi i różnie być mogło, bo nie paliły świateł. Różni bywali też kapitanowie łódek. Lubiliśmy kapitana Michalskiego, bo miał poczucie humoru. Opowiadano, że zadziwił go napis na budynku duńskiego Ministerstwa Obrony znajdującego się w pobliżu portu jachtowego w Kopenhadze, gdzie właśnie zawinął „Mariuszem Zaruskim”. „Ministerstwo Obrony. Czynne od 9 do 17”. Tak się zadziwił, że dopisał kredą na mahoniowych drzwiach i to po duńsku: „W czasie wojny czynne do 18”.\nŚwiat się jednak zmieniał, a historia najnowsza nie szczędziła nam tak zwanych chwil przełomowych. Nieomylnym sygnałem, że oto takie nadchodzą, było powszechne wzmożenie religijne; kościoły się zapełniały, a lud Boży śpiewał: „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie”. Bóg mi świadkiem, że nie jestem szczególnie religijny, więc nawet mi na myśl nie przyszło, że kolejnej mszy wkrótce wysłucham również w dość nietypowym miejscu, bo w obskurnym korytarzu więzienia na warszawskiej Białołęce. Ale nie była to już msza radiowa, bo te zostały zdjęte z anteny Polskiego Radia w początkach stanu wojennego.\nTamtej niedzieli otwarto cele i wymiotło internowanych z piętrowych pryczy – wszystkich – ateistów, deistów, agnostyków i wszelkich innych bezbożników oraz oczywiście wierzących. Ta pierwsza msza to było wielkie wydarzenie. Jednak z czasem, gdy korytarzowe msze spowszedniały, coraz mniejszy bywał tłumek w niedziele na korytarzu, a coraz więcej internowanych wylegiwało się w tym czasie na pryczach. Czerwony pozwala, więc nie ma w tym nic bohaterskiego. Taka prawda.\nCo jakiś czas kolejny instytut ogłaszał i nadal ogłasza nowe badania statystyczne na temat religijności Polaków. Z ich wiarygodnością zawsze były kłopoty, ale owe dane statystyczne pilnie śledzili zarówno czerwoni, jak i opozycja od pierwszych chwil, gdy tylko zaistniała w połowie lat 70.\nWtedy też świat się zmieniał i obie strony na tych niepewnych procentach budowały swe plany i nadzieje. A ja pamiętam z tego czasu więcej, niż bym nieraz chciał. Na przykład taką prywatną rozmowę dwóch przywódców właśnie powstałych dwóch głównych nurtów ówczesnej opozycji. – Nie macie w katolickiej Polsce szans z tym KOR-em – oświadczył przywódca bardziej „narodowego” nurtu. – W większości pochodzicie z ateistycznych, komunistycznych rodzin, w dodatku żydowskiego pochodzenia i mało wśród was wierzących katolików… – Jak będzie trzeba, to będziemy lepszymi katolikami niż wy wszyscy razem wzięci – odparł mu krótko KOR-owiec. I byli, choć tylko do czasu.\nStatystyki są niepewne, pamięć o faktach i datach z wiekiem jeszcze bardziej. Co zatem jest pewne czy też pewniejsze? Chyba tylko pamięć o emocjach. Ale trzeba sięgnąć jeszcze głębiej, do młodości w gomułkowskim PRL-u. Był to czas, gdy czerwoni „aresztowali” jasnogórską ikonę Matki Boskiej Częstochowskiej wędrującą po polskich drogach. A w każde letnie wakacje wędrowały po leśnych i polnych drogach małe grupy młodzieży organizowane przez rozmaite duszpasterstwa w całym kraju. Małe, bo zabroniono księżom organizowania stacjonarnych czy też wędrownych obozów dla młodzieży. Wędrowały więc za dnia kilkuosobowe grupy uczniów i studentów, by wieczorem spotkać się z innymi grupami na jakiejś leśnej polanie, w miejscu uprzednio konspiracyjnie umówionym. A za nimi wędrowali tajniacy, by odkryć miejsce zgromadzenia i potem oskarżyć księży o łamanie zakazu. Takie podchody trwały całe lato.\nKtóregoś roku zeszły się grupy wędrowców na leśnej polanie nad jeziorem Tałty na Mazurach. Czekał już na nie ksiądz Tadeusz Uszyński, późniejszy prałat i duszpasterz młodzieży akademickiej. Wieczorem ogrodzono małą polanę pałatkami i zaimprowizowano ołtarz, a ksiądz Uszyński odprawił mszę polową. Było to przeżycie nie tylko religijne, bo wkrótce się zorientowaliśmy, że spoza pobliskich krzaków obserwuje nas kilku tajniaków. Chyba im również udzieliła się atmosfera tej pięknej mszy, bo z legitymowaniem nas wstrzymali się taktownie aż do jej zakończenia, choć nie przekazaliśmy sobie z nimi znaku pokoju. Nie było tego pokoju przez następne lata, aż do solidarnościowego „karnawału” i owej pierwszej mszy radiowej.\nKaplica w zagajniku\nI najwcześniejsze wspomnienie, z czasów stalinowskich, z których grozy, na szczęście, nie zdawałem sobie sprawy. To musiał być rok 1948, może 1949, bośmy niedawno z matką wrócili z Ravensbrück, wywiezieni tam z powstania warszawskiego po wyjściu z ludnością cywilną ze Starego Miasta. Wracały, najczęściej z obozów, i odnajdywały się dziewczyny z Armii Krajowej – łączniczki, sanitariuszki, harcerki, i wkrótce wpadły na pomysł, by spotkać się w dawnym gronie.\nKtóregoś dnia matka zabrała mnie do Żabieńca, dziś w podwarszawskim Piasecznie. Niewiele pamiętam, a wtedy i niewiele rozumiałem. Ale pamiętam, że podeszliśmy pod duży, sosnowy zagajnik, dość wysoki i gęsty. Gdy przedarliśmy się przez choiny, ujrzałem wycięty w nich niewielki placyk zastawiony rzędami ławek z nieheblowanych desek, a przed nimi ołtarz usypany z ziemi i księdza przygotowującego się do odprawienia mszy. I kilkadziesiąt młodych kobiet. Tyle pamiętam.\nTo była polowa kaplica w Żabieńcu, ale nie wiem, czy powstała jeszcze za okupacji czy później, po wojnie. Dziś wiem, że w Żabieńcu nie było wtedy ani parafii, ani kościoła. Wiem też, że konspiracyjne spotkanie dziewcząt ocalałych z powstania chyba nie było dobrym pomysłem. Nie znam ich dalszych losów.\nA powracając do badań nad religijnością Polaków: Myślę, że jest ona wielka i wszechogarniająca, ale pod jednym warunkiem – że do kościoła zawsze będzie pod górę.\nAutor (ur. w 1942 r.) jest publicystą, scenarzystą i reżyserem. W czasach PRL był działaczem opozycji, w stanie wojennym internowany. W 1992 r. został dyrektorem TAI, a w latach 1994–2000 był dyrektorem programowym TVP Polonia\nTęczowe flagi na pomnikach: Akcja i reakcja