ວັນພະຫັດ ທີ 11 ກັນຍາ ຄ.ສ. 2014 | 13:21:47\n(vovworld)- ດ້ວຍຫົວຂໍ້ “5ປະເທດ, ຈຸດນັດພົບດຽວ”, ງານຕະຫຼາດນັດການທ່ອງທ່ຽວສາກົນນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ຖືກໄຂຂຶ້ນໃນຕອນຄ່ຳວັນທີ 10/9 ຢ່າງເປັນທາງການ. ໂດຍມີການເຂົ້າຮ່ວມຂອງລັດຖະມົນຕີ5ປະເທດຂຶ້ນກັບເຂດອະນຸພາກພື້ນແມ່ນ້ຳຂອງ ແລະ ເຈົ້າຄອງນະຄອນຕ່າງໆ: ພະນົມເປັນ, ວຽງຈັນ, ຢາງກຸງ, ບາງກອກ.\nກ່າວຄຳເຫັນທີ່ພິທີ, ທ່ານລັດຖະມົນຕີກະຊວງວັດທະນະທຳ, ກິລາ ແລະ ທ່ອງທ່ຽວ ຮ່ວາງຕ໋ວນແອງ ຊີ້ແຈ້ງວ່າ: ພາຍຫຼັງຈັດຕັ້ງງານຕະຫຼາດນັດການທ່ອງທ່ຽວສາກົນ 9 ຄັ້ງ ຢູ່ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ໄດ້ຢັ້ງຢືນໃຫ້ເຫັນບົດບາດ, ທີ່ຕັ້ງແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາເຫດການທ່ອງທ່ຽວລະດັບຊາດອັນດັບໜຶ່ງຢູ່ ຫວຽດນາມ. ເລື່ອງສະເຫຼີມສະຫຼອງ 10 ປີ ແຫ່ງງານຕະຫຼາດນັດການທ່ອງທ່ຽວສາກົນນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ແມ່ນການຢືນຢັນຄວາມມານະພະຍາຍາມບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ຂອງບັນດາປະເທດຂຶ້ນກັບອະນຸພາກພື້ນແມ່ນ້ຳຂອງຢ່າງແຮງ, ມຸ່ງໄປເຖິງຈຸດໝາຍເພື່ອນຳການທ່ອງທ່ຽວກາຍເປັນຂະແໜງເສດຖະກິດແກ່ງແຍ້ງຂອງທົ່ວເຂດ.\n“ຫວັງວ່າ, ງານຕະຫຼາດນັດການທ່ອງທ່ຽວສາກົນນະຄອນໂຮ່ຈິມິນຈະເປີດກ້ວາງທັງຂອບຂະໜາດ, ທັງຍົກສູງຄຸນນະພາບຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດ ແມ່ນເຫດການທ່ອງທ່ຽວຂອງຫວຽດນາມ ແລະ ພາກພື້ນ, ແມ່ນພື້ນຖານເພື່ອໃຫ້5ປະເທດຍູ້ແຮງການພັດທະນາທ່ອງທ່ຽວ ຂອງແຕ່ລະປະເທດເວົ້າສະເພາະ ແລະ ພາກພື້ນເວົ້າລວມ.\nທີ່ພິທີ, ຄະນະຈັດຕັ້ງກໍ່ມອບລາງວັນທ່ອງທ່ຽວແມ່ນ້ຳຂອງສາກົນ MTAA 2014 ຄັ້ງທີ6ເພື່ອເຊີດຊູບັນດາວິສາຫະກິດທີ່ໄດ້ມີການປະກອບສ່ວນຫຼາຍຢ່າງໃຫ້ຂະແໜງທ່ອງທ່ຽວ.\nvovworld vov ຈຸດນັດພົບດຽວ


2022-01-12 17:44:24 cri\n“ໄດ້ຍິນວ່າ ໄວໜຸ່ມລ້ວນແຕ່ມັກຫຼິ້ນເວັບໄຊບີລີບີລີ. ຂ້າພະເຈົ້າ ກໍຢາກເປັນອັບໂຫຼດຄືກັນ (uploader)”\nທ່ານຜູ້ຟັງລອງເດົາເອົາເບິ່ງດຸວ່າ: ຜູ້ທີ່ກ່າວຄວາມເວົ້າດັ່ງກ່າວນີ້ ມີອາຍຸເທົ່າໃດແລ້ວ? ຈະເອີ້ນເພິ່ນວ່າຈັ່ງໃດດີ? ເພິ່ນເປັນຜູ້ເຖົ້າທີ່ມີອາຍຸ 90 ປີແລ້ວ.\nເວັບໄຊບີລີບີລີ ແມ່ນເວັບໄຊທີ່ໄວໜຸ່ມຄົນຈີນມັກຫຼາຍ. ໃນເວລາ3ປີຜ່ານມາ, ຈຳນວນຄົນໃຊ້ເວັບໄຊບີລີບີລີທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃໝ່ ມີອາຍຸສະເລ່ຍພຽງແຕ່ 21 ປີເທົ່ານັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າມັກອັບໂຫຼດວິດີໂອທີ່ມ່ວນໆ ແລະມີເນື້ອຫາສາລະດີໆປະເພດຕ່າງໆຂຶ້ນເວັບໄຊ. ແມ່ເຖົ້າ ຈ່ຽງໝີນຊື ທີ່ມີອາຍຸ 90 ປີ ເມື່ອເຫັນຫຼານຊາຍຫຼິ້ນເວັບໄຊນີ້ມ່ວນ, ຕົນເອງກໍ່ຢາກມ່ວນນຳເຂົາ, ປີກາຍນີ້ ພະຍາດໂຄວິດ-19 ແຜ່ລະບາດ ໂດຍໄປໃສກໍບໍ່ໄດ້, ແມ່ເຖົ້າກໍເລີ່ມຫຼິ້ນເວັບໄຊບີລີບີລີ.\nວີດີໂອເລື່ອງທຳອິດຂອງແມ່ເຖົ້າ ແມ່ນອັບໂຫຼດຂຶ້ນເວັບໃນຕອນທ່ຽງຂອງວັນທີ 30 ເມສາປີ 2020, ພໍຮອດຕອນຄ່ຳ ກໍມີຈຳນວນການເປີດເບິ່ງຫຼາຍແສນເທື່ອ, ເມື່ອຮອດຕອນເຊົ້າມື້ທີສອງ, ຕົວເລກດັ່ງກ່າວນີ້ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ2ລ້ານກວ່າເທື່ອ. ພຽງແຕ່ສອງມື້ເທົ່ານັ້ນ ແຟນຂອງແມ່ເຖົ້າກໍມີຫຼາຍກວ່າ 1 ແສນຄົນ. ບໍ່ດົນ, ຈຳນວນການເປີດເບິ່ງວິດີໂອເລື່ອງນັ້ນ ກໍລື່ນກາຍ 10 ລ້ານເທື່ອ. ເວັບໄຊບີລີບີລີຈຶ່ງໄດ້ມອບຫຼຽນ “ໂທລະພາບເງິນ” ໃຫ້ແມ່ເຖົ້າເປັນກໍລະນີພິເສດ.\nຊື່ເນັດຂອງແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງ ຊື່ວ່າ “ໝິນຊືບໍ່ເຖົ້າ”, ທຳອິດ ເພິ່ນຢາກແຕ່ງບົດບັນທຶກຊີວະປະຫວັດຂອງຕົນດ້ວຍວິດິໂອ. ແຕ່ບາງຄົນເວົ້າວ່າ, ຜູ້ເຖົ້າຂຶ້ນເນັດຫຼິ້ນວິດີໂອ ຊິມີໃຜຢາກເບິ່ງ? ແຕ່ແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງບໍ່ຍອມໄດ໋; ເພິ່ນເວົ້າວ່າ: “ເຈົ້າວ່າຂ້ອຍເຮັດບໍ່ໄດ້ບໍ, ຂ້ອຍຊິໄປຖາມເວັບໄຊບີລີບີລີ, ຖາມຜູ້ໃຊ້ເນັດວ່າ ຂ້ອຍເຮັດໄດ້ບໍ?”. ເມື່ອຫຼິ້ນໄປຫຼິ້ນມາ ຫຼິ້ນໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງແລ້ວ, ແມ່ເຖົ້າປາກົດເຫັນວ່າ ຈະຢຸດບໍ່ໄດ້ແລ້ວລະ. ເລື່ອງລາວຂອງຕົນໃນຫຼາຍສິບປີຜ່ານມາ ເມື່ອຊາວໜຸ່ມເຫັນແລ້ວ ຮູ້ສຶກວ່າເປັນກຳລັງໜູນຫຼັງດ້ານຈິດໃຈ, ເພິ່ນຈິ່ງຮູ້ສຶກວ່າ ຕົນເອງຍັງມີບົດບາດຢູ່. ຈາກນັ້ນ ເພິ່ນຈິ່ງເລີຍຂຸ້ນຂ້ຽວນຳວຽກນີ້ກວ່າເກົ່າ.\nໃນເວລາແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງອັບໂຫຼດວິດີໂອເລື່ອງທຳອິດຂອງຕົນຂຶ້ນເວັບໄຊ ກໍຕົກສະເງີ້ ເພາະເພິ່ນໄດ້ເຫັນຂໍ້ຄວາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ “ສະບາຍດີ ແມ່ເຖົ້າ” ແລ່ນຜ່ານໜ້າຈໍໂດຍຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ ທັງມີຄົນປະກອບຄຳຄິດເຫັນວ່າ: “ພວກເຮົາລ້ວນແຕ່ເປັນຄົນມີຄວາມທັນສະໄໝ, ບໍ່ຈຳເປັນແຍກວ່າເປັນເຈົ້າກັບຂ້ອຍໄດ໋”. ໝາຍ ຄວາມວ່າ ຊາວໜຸ່ມຜູ້ໃຊ້ເນັດໄດ້ຍອມຮັບເອົາແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງຜູ້ມີຄວາມທັນສະໄໝ ເຊັ່ນດຽວກັນ ເຂົ້າຮ່ວມນໍາພວກເຂົາ.\nຫຼານຊາຍຂອງເພິ່ນກໍສະອອນນຳຫຼາຍ, ເພາະວ່າຕົນເອງຫຼິ້ນເວັບໄຊນີ້ເປັນເວລາສອງປີປາຍ ຈຶ່ງໄດ້ແຟນ 1 ໝື່ນຄົນ ແຕ່ຍ່າໃຊ້ເວລາບໍ່ເທົ່າໃດຊົ່ວໂມງ ກໍໄດ້ຮັບແຟນຫຼາຍກວ່າຕົວເລກນີ້ຊໍ້າ. ອີກບໍ່ດົນ ກໍກາຍເປັນ2ເທົ່າ,5ເທົ່າ, 10 ເທົ່າ ແລະຕໍ່ໆໄປ.\nໃນເວລາແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງເລົ່າເລື່ອງຂອງຕົນ, ວິດີໂອແຕ່ລະເລື່ອງ ລ້ວນແຕ່ເປັນການຫວນຄືນອະດີດ, ເພິ່ນຄ່ອຍໆເລົ່າສູ່ຟັງດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ.\nມີວີດີໂອເລື່ອງໜຶ່ງ, ແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງ ໄດ້ເລົ່າປະສົບການຂອງຕົນທີ່ໜີອອກຈາກງານດອງທີ່ພໍ່ແມ່ບັງຄັບໃຫ້ແຕ່ງ ເພື່ອຫາວິທີໄປຮຽນໜັງສື.\nໃນເວລາທີ່ອາຍຸຂອງເພິ່ນຍັງບໍ່ຮອດ 20 ປີ, ແມ່ເຖົ້າຊາວຈີນຕ່າງດ້າວຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ກັບຄືນມາປະເທດ ເພື່ອຢາມພີ່ນ້ອງນັ້ນຖືກໃຈເພິ່ນຫຼາຍ ໂດຍຫວັງຢາກພາເພິ່ນໄປອາເມຣິກາ ເພື່ອເອົາເພິ່ນເປັນລູກໄພ້ຂອງຕົນ. ເວລານັ້ນ, ຄອບຄົວຈ່ຽງທຸກຍາກຫຼາຍ, ພໍ່ ແລະອາວຂອງເພິ່ນຫຼາຍຄົນກໍບໍ່ມີວຽກເຮັດ ແຕ່ແມ່ເຖົ້າຊາວຈີນຕ່າງດ້າວຜູ້ນີ້ ພັດເປັນຄົນຮັ່ງມີ, ດຳລົງຊີວິດຢູ່ເມືອງຊານຟຣານຊີສໂກປະເທດອາເມຣິກາ ເປັນເຈົ້າຂອງບໍ່ຄຳ. ໝັ້ນດອງແບບນີ້ ຫຼາຍຄອບຄົວກໍຢາກໄດ້ ແຕ່ບໍ່ມີ ໂອກາດໄດ້. ສະນັ້ນພໍ່ແມ່ຈຶ່ງຄຶດວ່າເພິ່ນຕ້ອງມັກຄືກັນ.\nແຕ່ແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງບໍ່ຍອມຮັບຊາຕາກຳແບບນີ້. ເພິ່ນໄດ້ນຳເອົາເສື້ອສອງຊຸດແລະ ຜ້າຫົ່ມຜືນໜຶ່ງ ທັງນຳເອົາປຶ້ມທັງໝົດ, ທັງລາກ ທັງເປ້ໄປຈົນຕະຫຼອດທາງ. ຍ່າງຈາກເຮືອນ ໄປຫາເມືອງກວາງໂຈ່ວ ໃຊ້ເວລາ4ຊົ່ວໂມງປາຍຈຶ່ງຮອດ. ເພາະວ່າເພິ່ນຢາກໄປເຂົ້າຮ່ວມການເສັງເຂົ້າໂຮງຮຽນ, ນີ້ແມ່ນການຕັດສິນໃຈຂອງເພິ່ນ.\nຢູ່ປະເທດຈີນໃນສະໄໝນັ້ນ, ການທີ່ສາມາດທຳການຕັດສິນໃຈແບບນີ້ໄດ້ ມັນບໍ່ທຳມະດາໄດ໋. ເພາະການກະທໍາແບບນີ້ໝາຍເຖິງ ການແຍກອອກຈາກຄອບຄົວຢ່າງແນ່ນອນ, ຄົນໃນຄອບຄົວ ຈະບໍ່ຍອມຮັບຕົນເອງອີກແລ້ວ. ສະໄໝນັ້ນບໍ່ຄືປັດຈຸບັນທີ່ຜູ້ຍິງສາມາດຮຽນໜັງສື ແລະປະກອບອາຊີບໄດ້ຢ່າງເສລີ, ສະໄໝນັ້ນ ກໍບໍ່ມີໂອກາດໃນການປະກອບອາຊີບທີ່ຫຼາກຫຼາຍຄືປັດຈຸບັນ.\nໄກຈາກຄອບຄົວແລ້ວ, ສາວນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຈະລ້ຽງຊີບຕົນເອງແບບໃດ? ໝົດຄອບຄົວລ້ວນແຕ່ຄັດຄ້ານ ນອກຈາກແມ່ຜູ້ດຽວທີ່ສະໜັບສະໜູນເພິ່ນ ແລະ ຫວັງຢາກໃຫ້ເພິ່ນສືບຕໍ່ຮຽນໜັງສືເພື່ອສະແຫວງຫາຊີວິດທີ່ດີງາມຂອງຕົນ. ໃນທີ່ສຸດ ແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງໄດ້ເສັງເຂົ້າໂຮງຮຽນທາງລົດໄຟ ໃນນະຄອນເຮີງຢາງ ແຂວງຮູນານຢ່າງສຳເລັດຜົນ. ເວລານັ້ນ ອັດຕາສ່ວນຂອງນັກຮຽນຊາຍຕໍ່ນັກຮຽນຍິງຂອງໂຮງຮຽນດັ່ງກ່າວ ແມ່ນ9ຕໍ່ 1.\nການທີ່ແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງແຕ່ງງານແທ້ໆ ແມ່ນເລື່ອງທີ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ 12 ປີແລ້ວ. ໃນໄລຍະ 12 ປີນີ້, ຜູ້ທີ່ມັກເພິ່ນ ກໍມີຫຼາຍຄົນ ແຕ່ເພິ່ນພັດຍັງລໍຖ້າຕະຫຼອດ.\nສຳລັບຄູ່ຮັກ, ເພິ່ນມີມາດຖານຂອງຕົນ ຄືວ່າ: ຕ້ອງມີຄວາມມັກຮັກຄ້າຍຄືກັນກັບຕົນເອງ, ຕ້ອງເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນທຳ, ດີທີ່ສຸດຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ເຮັດວຽກໃນຂະແໜງການດຽວກັນ ຈຶ່ງສາມາດຮ່ວມກັນຄົ້ນຄວ້າ, ປຶກສາຫາລືວຽກງານນຳກັນໄດ້. ມາດຕະຖານເຫຼົ່ານີ້ ຝ່າຍຜູ້ຊາຍຕ້ອງມີໝົດ ຂາດຂໍ້ໃດກໍບໍ່ໄດ້. ເມື່ອຮອດອາຍຸ 30 ປີ, ເພິ່ນໄດ້ພົບຄູ່ຮັກຂອງຕົນ. ສອງຄົນມັກຮັກກັນຢ່າງອິດສະຫຼະເປັນເວລາໜຶ່ງປີ ແລ້ວກໍຈຶ່ງສ້າງຄອບຄົວ.\nສຳລັບຊີວິດສົມລົດຂອງເພິ່ນ ແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍເລື່ອງທີ່ມ່ວນຊື່ນໝົດ, ເລື່ອງທີ່ເພິ່ນບໍ່ພໍໃຈນັ້ນ ມີແຕ່ເລື່ອງດຽວ ນັ້ນກໍຄື “ຜູ້ເປັນສາມີບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳໝັ້ນສັນຍາ, ອາຍຸຫາກໍຮອດ 70 ກວ່າປີ ກໍເສຍໄປກ່ອນ, ບໍ່ເປັນຕາມສັນຍາທີ່ວ່າ ຈະຢູ່ນຳກັນຈົນຮອດຍາມຜົມຫງອກໝົດທຸກເສັ້ນ”.\nຜູ້ໃຊ້ເນັດທັງຫຼາຍ ພາກັນຍ້ອງຍໍຄວາມອົງອາດກ້າຫານ ແລະສະຕິປັນຍາຂອງແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງ ຜ່ານການປະກອບຄຳຄິດເຫັນ.\nປັດຈຸບັນ ເມື່ອຫວນຄືນເຖິງເລື່ອງອະດີດເລື່ອງນີ້, ແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງ ໄດ້ອຸທານວ່າ “ຍາມນັ້ນ ຈັ່ງແມ່ນໄຮ້ດຽງສາ ທັງເປັນບ້າແທ້ໆ”.\nແຕ່ວ່າ ເພິ່ນໄດ້ຍຶດໝັ້ນຕະຫຼອດມາວ່າ ຜູ້ຍິງຕ້ອງມີຄວາມເປັນເອກະລາດ, ເພິ່ນເວົ້າວ່າ: “ແມ່ເຖົ້າບໍ່ເຫັນດີກັບຄຳທີ່ວ່າ ເມື່ອຜູ້ຍິງແຕ່ງດອງແລ້ວ ກໍຕ້ອງກາຍເປັນແມ່ບ້ານ, ເຂົາເຈົ້າຄວນມີພາລະກິດ ກໍຄືຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງຕົນ, ນີ້ກໍແມ່ນທັດສະນະອັນໜຶ່ງທີ່ແມ່ເຖົ້າຢາກສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ແຟນຍິງຂອງແມ່ເຖົ້າ”.\nໃນສັງຄົມອິນເຕີເນັດຖືວ່າ ເປັນຂອງຊາວໜຸ່ມນັ້ນ, ແມ່ເຖົ້າຈ່ຽງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງເກົ່າຫຼາຍເລື່ອງຂອງຕົນສູ່ຊາວເນັດຟັງ ຕົວຢ່າງຄື “ເລື່ອງແມ່ເຖົ້າອົບພະຍົບໃນສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຍີ່ປຸ່ນຜູ້ຮຸກຮານຈີນເມື່ອ 85 ປີກ່ອນ”, “ຍຸກສະໄໝການເປັນນັກຮຽນຂອງແມ່ເຖົ້າເມື່ອ 70 ປີກ່ອນ”, “ນັກຮຽນທີ່ແມ່ເຖົ້າສອນນັ້ນເປັນຄົນປະເພດ ໃດແດ່ໃນເວລາຫາກໍສະຖາປະນາປະເທດຈີນໃໝ່ໆ”... ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຊາວເນັດ ທັງຫຼາຍສົນໃຈ.\nແມ່ເຖົ້າເວົ້າວ່າ: “ຕະຫຼອດຊີວິດຂອງແມ່ເຖົ້າ ຊິເວົ້າວ່າທຳມະດາ ກໍທໍາມະດາຢູ່ ແຕ່ກໍໄດ້ຢູ່ນຳຂະບວນການພັດທະນາທີ່ຂຶ້ນໆລົງໆຂອງປະເທດຊາດ ແລະປະຫວັດສາດຂອງຈີນ, ເບິ່ງແລ້ວກໍປຽບເໝືອນຮູບຫຍໍ້ແຜ່ນໜຶ່ງ.”


Stereotypes ກ່ຽວກັບອິນເດຍ | ການເດີນທາງຢ່າງແທ້ຈິງ\nIsabella | | ອິນເດຍ\nໃນສັງຄົມປະຈຸບັນ, ແນວຄວາມຄິດກ່ຽວກັບຮູບປະ ທຳ ແມ່ນໄດ້ຮັບຄວາມ ສຳ ຄັນຫຼາຍຂື້ນ. ພວກເຮົາອາໄສຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຖືກຊ້ ຳ ຊ້ ຳ ຫລືວິພາກວິຈານຍ້ອນວ່າມັນພົວພັນກັບຄວາມ ລຳ ອຽງ. ມັນແມ່ນ ໜຶ່ງ ໃນປະເດັນທີ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ມີການທົບທວນຢ່າງຖາວອນ.\nການເດີນທາງແມ່ນຢາທີ່ດີທີ່ສຸດໃນການຕໍ່ຕ້ານກັບສະຕິແລະການ ລຳ ອຽງ. ມັນເປີດຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາໃນຫລາຍພັນວິທີແລະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈໂລກແລະໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ມີຫລາຍໆຢ່າງໃນຊີວິດ.\nທຸກໆປະເທດລ້ວນແຕ່ມີແບບຢ່າງ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນໃນປະເທດອັງກິດອາຫານບໍ່ດີ, ວ່າໃນປະເທດຝຣັ່ງພວກເຂົາມີຄວາມພູມໃຈຫຼາຍຫຼືວ່າໃນປະເທດສະເປນທຸກຄົນຮູ້ວິທີການເຕັ້ນ flamenco. ສິ່ງດຽວກັນເກີດຂື້ນໃນບັນດາປະເທດທີ່ຫ່າງໄກຄືປະເທດອິນເດຍ. ແຕ່, ມີນິຍາມແນວໃດກ່ຽວກັບອິນເດຍ?\n2.1 ຕ້ອງລະວັງກັບອາຫານອິນເດຍຢູ່ສະ ເໝີ\n2.3 ຊາວອິນເດຍທຸກຍາກ, ແຕ່ມີຄວາມສຸກ\n2.7 ຊາວອິນເດຍທຸກຄົນເຮັດໂຍຄະແລະເວົ້າວ່າ Namaste\n2.8 ງົວຍ່າງຕາມຖະ ໜົນ\nອີງຕາມ RAE (Royal Spanish Academy) ຮູບແບບຕົວຢ່າງແມ່ນ "ຮູບພາບຫຼືຄວາມຄິດທີ່ຍອມຮັບໂດຍທົ່ວໄປໂດຍກຸ່ມຫຼືສັງຄົມທີ່ມີຕົວລະຄອນທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງໄດ້." ນັ້ນແມ່ນ, ຄວາມຮັບຮູ້ທົ່ວໄປກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ ໜຶ່ງ ອາດຈະເຊື່ອກ່ຽວກັບກຸ່ມຄົນທີ່ມີຄຸນລັກສະນະ, ຄຸນນະພາບຫຼືພຶດຕິ ກຳ. ຮູບຊົງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໄດ້ຮັບການກໍ່ສ້າງໃນສັງຄົມແລະໃຫ້ຄວາມຄິດກ່ຽວກັບລັກສະນະຫຼືຮີດຄອງປະເພນີຂອງສະຖານທີ່.\nອາຫານອິນເດຍແມ່ນແຊບ! ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ທ່ານອາດເຄີຍໄດ້ຍິນໃນຫລາຍໆໂອກາດ, ນັ້ນ ໃນເວລາທີ່ທ່ານເດີນທາງໄປປະເທດທ່ານຄວນຈະລະມັດລະວັງເພາະວ່າທ່ານສາມາດຮູ້ສຶກບໍ່ດີຖ້າທ່ານໄປກິນຢູ່ຕາມຖະ ໜົນ. ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ນີ້ແມ່ນບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ສາມາດເກີດຂື້ນໄດ້ທຸກບ່ອນຖ້າພວກເຮົາຊື້ອາຫານຢູ່ບ່ອນທີ່ມີສຸຂະອະນາໄມທີ່ ໜ້າ ສົງໄສຫລືຖ້າພວກເຮົາດື່ມນໍ້າທີ່ບໍ່ມີຂວດ.\nດ້ວຍ ຄຳ ແນະ ນຳ ຂັ້ນຕ່ ຳ ບາງຢ່າງ, ທ່ານສາມາດມັກອາຫານອິນເດຍໂດຍບໍ່ຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານກັບພະຍາດກະເພາະ ລຳ ໃສ້ຂອງນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ມີຊື່ສຽງຫລືເປັນໂລກໄຂ້. ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງ obsess!\nໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ມີຕົວຢ່າງທີ່ອາຫານອິນເດຍທັງ ໝົດ ແມ່ນເຜັດ. ຫລາຍຄົນບໍ່ມັກຫລືລັງເລທີ່ຈະທົດລອງປຸງອາຫານອິນເດຍເພາະວ່າພວກເຂົາເຊື່ອວ່າອາຫານທັງ ໝົດ ແມ່ນເຜັດທີ່ສຸດແລະມັນຈະເຮັດໃຫ້ເຈັບທ້ອງຍ້ອນວ່າພວກມັນບໍ່ເຄີຍໃຊ້ມັນ, ແຕ່ບໍ່ມີຫຍັງອີກຈາກຄວາມຈິງ.\nນີ້ແມ່ນclichéເພາະວ່າບໍ່ແມ່ນອາຫານອິນເດຍທັງ ໝົດ ແມ່ນເຜັດ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ມີອາຫານຈານຕ່າງໆທີ່ບໍ່ຄືກັບ Dal Makhani, ແກງຝັກທີ່ມີລົດຊາດປຸງລົດຊາດກັບ coriander ສົດ. ຫລືນ້ ຳ ແຈ່ວ korma, ປະເພດແກງອ່ອນໆທີ່ເຮັດຈາກແກ່ນແລະຄີມ. ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດລືມນ້ ຳ ຊຸບ raita ໄດ້, ເຮັດດ້ວຍແຕງແລະນົມສົ້ມເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ອາຫານສົດຊື່ນ.\nປະຊາຊົນຫຼາຍຄົນເຊື່ອວ່າຊາວອິນເດຍແມ່ນຊ່າງງູ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄວາມເປັນຈິງແມ່ນວ່າ ການປະຕິບັດຂອງງູທີ່ມີສະ ເໜ່ ແມ່ນບໍ່ຖືກກົດ ໝາຍ ໃນບາງບ່ອນແລະດັ່ງນັ້ນຈິ່ງຖືກຫ້າມໃນປະເທດອິນເດຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າອຸປະກອນງູບາງຄົນກໍ່ຍັງມີຢູ່ໃນທຸກມື້ນີ້.\nເມື່ອຮູບເງົາເລື່ອງ Slumdog Millionaire ຖືກປ່ອຍອອກມາ, ຄວາມທຸກຍາກໄດ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຢູ່ໃນຮ່ອມພູບ່ອນທີ່ການກະ ທຳ ດັ່ງກ່າວໄດ້ມີຜົນກະທົບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ວິທີທີ່ອິນເດຍໄດ້ຮັບຮູ້ໃນປະເທດອື່ນໆ. ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍຄົນປະຫຼາດໃຈເມື່ອເຫັນສະພາບຄວາມທຸກຍາກທີ່ປະຊາຊົນຫຼາຍຄົນອາໄສຢູ່ໃນປະເທດອິນເດຍ, ປະເຊີນກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນແຕ່ລະມື້ກັບຮອຍຍິ້ມ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມເຊື່ອທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມ, ບໍ່ແມ່ນປະເທດທຸກຍາກ.\nບາງຄົນທີ່ລວຍທີ່ສຸດໃນໂລກແມ່ນອາໄສຢູ່ໃນປະເທດອິນເດຍແລະ ໃນເວລາບໍ່ດົນມານີ້, ຄົນຊັ້ນກາງທີ່ມີຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ກຳ ລັງເກີດຂື້ນຍ້ອນການປັບປຸງການສຶກສາແລະການຈ້າງງານ. ປະຊາຊົນນັບມື້ນັບຫລຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກຍາກແລະມີຊີວິດທີ່ດີຂື້ນ.\nເຖິງແມ່ນວ່າອາດຈະມີເຂດທີ່ມີອຸປະກອນທີ່ບໍ່ດີແລະການສັນຈອນບາງຄັ້ງກໍ່ມີຄວາມວຸ້ນວາຍ, ໃນປະເທດອິນເດຍກໍ່ຄືໃນທຸກປະເທດກໍ່ຍັງມີພື້ນທີ່ບ່ອນຈອດລົດ, ໂຮງແຮມຫລູຫລາແລະສູນການຄ້າ, ຮ້ານອາຫານທີ່ດີແລະຮ້ານບັນເທິງກາງຄືນມີຄວາມຫລູຫລາ ສຳ ລັບການບັນເທີງຂອງທັງທ້ອງຖິ່ນແລະນັກທ່ອງທ່ຽວ.\nຮູບແບບນີ້ແມ່ນແຜ່ຂະຫຍາຍໄປຕ່າງປະເທດ. ຫຼາຍຄົນເຊື່ອຜິດວ່າ ຄຳ ວ່າ "ຮິນດູ" ໝາຍ ເຖິງທັງສາສະ ໜາ ແລະພາສາທາງການຂອງອິນເດຍ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າພາສາດັ່ງກ່າວຖືກເອີ້ນວ່າພາສາຮິນດີໃນຂະນະທີ່ຜູ້ປະຕິບັດສາດສະ ໜາ ຮິນດູຖືກເອີ້ນວ່າຮິນດູ.\nໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພາສາຮິນດີບໍ່ແມ່ນພາສາດຽວໃນປະເທດຍ້ອນວ່າແຕ່ລະເຂດມີພາສາຂອງຕົນເອງ. ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍຄົນປະຫຼາດໃຈທີ່ໄດ້ຮູ້ວ່າມີຄົນອິນເດຍທີ່ບໍ່ເວົ້າພາສາຮິນດີແຕ່ມັນແມ່ນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ພາສາຮິນດີບໍ່ໄດ້ຖືກສິດສອນໃນບາງໂຮງຮຽນແລະໂດຍສະເພາະໃນປະເທດອິນເດຍໃຕ້ບ່ອນທີ່ມີພາສາທີ່ເວົ້າເຖິງພາສາ Dravidian.\nພາສາຮິນດີແມ່ນພາສາທີ່ມີການເວົ້າຫລາຍຢູ່ພາກ ເໜືອ ຂອງປະເທດອິນເດຍແຕ່ ສຳ ລັບຊາວອິນເດຍຫຼາຍຄົນມັນແມ່ນພາສາທີສອງຂອງພວກເຂົາ. ພາສາອັງກິດ, ໃນຂະນະດຽວກັນ, ແມ່ນເວົ້າທົ່ວໄປທົ່ວປະເທດ.\nຜ້າໃບແມ່ນຊຸດປະເພນີຂອງແມ່ຍິງອິນເດຍແລະເປັນສັນຍາລັກດ້ານວັດທະນະ ທຳ. ຄຳ ວ່າ "sari" ແມ່ນມາຈາກພາສາສັນສະກິດແລະມີຄວາມ ໝາຍ ວ່າ "ຜ້າແພ" ເພາະວ່າຊຸດເສື້ອຜ້ານີ້ແມ່ນເຮັດດ້ວຍຜ້າທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນທີ່ຖືກມັດຜ່ານຫົວແລະຫໍ່ສົບຂອງຜູ້ຍິງຄືກັບກະໂປງ.\nມັນແມ່ນຊຸດທີ່ສວຍງາມ, ສະຫງ່າງາມແລະບໍ່ມີເວລາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ແມ່ຍິງຊາວອິນເດຍບໍ່ພຽງແຕ່ນຸ່ງເສື້ອ saris ເທົ່າທີ່ພວກເຂົາມັກຈະນຸ່ງຊຸດປະເພດອື່ນໆ, ທັງແບບແລະແບບ ທຳ ມະດາ. ຍົກຕົວຢ່າງ, ສຳ ລັບການ ນຳ ໃຊ້ປະ ຈຳ ວັນມີແມ່ຍິງທີ່ນຸ່ງເສື້ອ salwar kameez (ປະກອບດ້ວຍເສື້ອກັນ ໜາວ ແລະກາງເກງພ້ອມດ້ວຍຜ້າພັນຄໍ) ໂດຍສະເພາະໃນພາກ ເໜືອ ຂອງອິນເດຍ. ຄົນອື່ນເລືອກເສື້ອຜ້າຕາເວັນຕົກໃນເມືອງໃຫຍ່ລວມທັງເສື້ອຜ້າແຟຊັ່ນ.\nໂຍຄະແມ່ນການປະຕິບັດທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ລົມຫາຍໃຈ, ຈິດໃຈແລະຮ່າງກາຍຜ່ານທ່າທາງແລະການອອກ ກຳ ລັງກາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຊາວອິນເດຍໄດ້ຮູ້ເຖິງຜົນປະໂຫຍດຂອງມັນມາເປັນເວລາຫລາຍສັດຕະວັດແລ້ວແຕ່ໃນພາກຕາເວັນຕົກມັນແມ່ນໃນເວລາທີ່ຜ່ານມາເມື່ອມັນໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຄົນຕ່າງປະເທດຫຼາຍຄົນຄິດເຖິງປະເທດອິນເດຍແລະວັດທະນະ ທຳ ຂອງມັນເປັນວັດຖຸທາງດ້ານຈິດວິນຍານ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ບໍ່ແມ່ນຊາວອິນເດຍ ໝົດ ທຸກຄົນລວມເອົາໂຍຄະເຂົ້າໃນຊີວິດປະ ຈຳ ວັນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນແບບຢ່າງ.\nໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ເຖິງວ່າ ຄຳ ວ່າ namaste ແມ່ນສ່ວນ ໜຶ່ງ ຂອງວັດທະນະ ທຳ ຂອງປະເທດ, ໃນຕົວເມືອງໃຫຍ່ ປະຈຸບັນສະຫງວນໄວ້ ສຳ ລັບສະຖານະການທາງການຫລືພົວພັນກັບຜູ້ເຖົ້າ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ມັນມັກພົບເລື້ອຍໃນບັນດາເຂດພາກ ເໜືອ ທີ່ເວົ້າພາສາຮິນດີບໍລິສຸດໃນຂະນະທີ່ມັນບໍ່ຄ່ອຍພົບເຫັນໃນພາກໃຕ້ຂອງປະເທດອິນເດຍບ່ອນທີ່ພາສາຮິນດີບໍ່ແມ່ນພາສາ ທຳ ອິດ.\nໜຶ່ງ ໃນບັນດາຮູບພາບ ທຳ ອິດທີ່ຄິດເຖິງເມື່ອພວກເຮົາຄິດເຖິງອິນເດຍແມ່ນງົວທີ່ສັກສິດ. ເຂົາເຈົ້າຂີ່ລົດຕາມຖະ ໜົນ ຫົນທາງໃນຕົວເມືອງຕ່າງໆຂອງອິນເດຍບໍ? ຖືກ, ຮູບແບບນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ. ມັນຈະບໍ່ໃຊ້ເວລາໃຫ້ທ່ານດົນນານທີ່ຈະເຫັນພວກເຂົາຍ່າງຜ່ານເມືອງໃດ. ພວກເຂົາຍ່າງຢ່າງສະຫງົບງຽບໃນການສັນຈອນ, ສະນັ້ນຜູ້ຂັບຂີ່ຕ້ອງລະມັດລະວັງເພື່ອຫລີກລ້ຽງອຸບັດຕິເຫດ.\nເສັ້ນທາງເຕັມໄປຫາບົດຄວາມ: ການເດີນທາງຢ່າງແທ້ຈິງ » Stereotypes ກ່ຽວກັບອິນເດຍ


Netflix ປະກາດສ້າງ Reality Game Show ແບບ Squid Game ເພື່ອຊິງເງິນຮາງວັນ 4.56 ລ້ານໂດລາ - Lao X\nບັນເທີງ Netflix ປະກາດສ້າງ Reality Game Show ແບບ Squid Game ເພື່ອຊິງເງິນຮາງວັນ 4.56 ລ້ານໂດລາ\nNetflix ປະກາດສ້າງ Reality Game Show ແບບ Squid Game ເພື່ອຊິງເງິນຮາງວັນ 4.56 ລ້ານໂດລາ\nSquid Game ຖືວ່າເປັນຊີຣີ້ເລື່ອງໜຶ່ງຈາກ Netflix ທີ່ປະສົບຄວາມສໍາເລັດສູງ ແລະ ໄດ້ຮັບກະແສດີຈາກຄົນທົ່ວໂລກ ຈົນເຮັດໃຫ້ Netflix ອອກມາມາປະກາດວ່າຈະກຽມສ້າງຊີຊັ່ນທີ2ແລະ ຫຼ້າສຸດນີ້ເອງທາງ Netflix ກໍກໍາລັງກຽມເຮັດ Reality Game Show ທີ່ດັດແປງມາຈາກຄອນເຊັບຂອງ squid Game ພ້ອມປະກາດຮັບຜູ້ສະໝັກ 456 ຄົນຈາກທົ່ວໂລກ ເພື່ອຊິງເງິນຮາງວັນລວມຈໍານວນ 4.56 ເຊິ່ງນີ້ກໍຖືວ່າເປັນເງິນຮາງວັນສູງສຸດໃນປະຫວັດສາດການເຮັດ Reality Game Show ທີ່ເຄີຍມີມາ.\nສຳລັບລາຍລະອຽດຂອງ Reality Game Show Squid Game ແມ່ນຜູ້ເຂົ້າແຂ່ງຂັນຈະຕ້ອງໄດ້ໃຊ້ກົນລະຍຸດ, ການສ້າງມິດຕະພາບ ເພື່ອຜ່ານແຕ່ລະດ່ານໄປໃຫ້ໄດ້ ແລະ ຖ້າໂຊກຮ້າຍແດ່ຜູ້ເຂົ້າແຂ່ງຂັນແມ່ນຈະຕ້ອງກັບບ້ານໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍ.\nReality Game Show ນີ້ຖືກກໍານົດສາຍພຽງ 10 ຕອນ ໂດຍຈະມີການຖ່າຍທໍາທີ່ປະເທດອັງກິດ ແລະ ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມລາຍການຕ້ອງເວົ້າພາສາອັງກິດໄດ້ ເຊິ່ງໃນຂະນະນີ້ຍັງບໍ່ມີການເປີດວ່າຈະເລີ່ມຖ່າຍທໍາຕອນໃດແລະກໍາສາຍເມື່ອໃດ.\nທັງນີ້ Squid Game ກໍຖືໄດ້ວ່າເປັຍຊີຣີ້ເລື່ອງທໍາອີດທີ່ທາງ Netflix ໄດ້ນໍາມາດັດແປງເປັນການແຂ່ງຂັນແທ້ ເຊິ່ງເຊື່ອໄດ້ວ່າມັນຈະໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກຜູ້ຊົມທົ່ວໂລກ ແລະເປັນບ່ອນແຈ້ງເກີດຂອງຜູ້ເຂົ້າແຂ່ງຂັນຢ່າງແນ່ນອນ.\nທາງໝູ່ເພື່ອນຄນໃດຄິດວ່າຕົວເອງມີຄວາມສາມາດ, ມີຄຸນສົມບັດຄົບ ແລະ ຄິດວ່າຕົວເອງຈະສາມາດກາຍເປັນຜູ້ຊະນະໃນເກມນີ້ໄດ້ ລອງກົດເຂົ້າໄປທີ່ເວັບໄຊ squidgamecasting ແລ້ວເຮັດການສະໝັກເລິຍ.\nກ່ອນໜ້າກະຊວງແຜນການ ແລະ ການລົງທຶນ6ເດືອນທ້າຍປີ ຈະເຮັດໃຫ້ເສດຖະກິດຂະຫຍາຍຕົວຕໍ່ເນື່ອງ


ຫວ່າງເວຫາວັດທະນະທຳ ຂອງ ຫ໋ຽວຕິນ - ຂ່າວພາບຫວຽດນາມ\n22/02/2017 00:01 GMT+7 0\nມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໃນກຸ່ມໄວໜຸ່ມ ກ່ຽວກັບສິ່ງສະສົມ, ຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ສອນໂດຍສາເພາະທາງດ້ານວັດທະນະທຳ, ອາຈານສອນ ຫງວຽນ ຫ໋ຽວຕິນ ແຫ່ງມະຫາວິທະາໄລ ໂຕນດຶກຖັ໋ງ, ນະຄອນ ໂຮ່ຈີມິນ ມີ ຄວາມມັກຮັກເປັນພິເສດ ກ່ຽວກັບເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາ, ເຕົ້ານໍ້າຊາ, ຮູບ ປັ້ນວິລະບູລຸດຜູ້ມີຊື່ສຽງ. ປະຈຸບັນ ເຮືອນ ຂອງ ເພິ່ນ ໄດ້ກາຍເປັນ “ຫໍພິພິທະພັນ” ເພື່ອວາງສະແດງ ບັນດາຂອງສະສົມທີ່ເປັນເອກະລັກ ສະເພາະຂອງຕົນ.\nພາຍໃນເຮືອນສາມຊັ້ນຂອງຕົນ, ຫ໋ຽວຕິນ ໄດ້ສະຫງວນສະຖານ ທີ່ທັງ ໝົດ ເພື່ອຈັດວາງເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາຊະນິດຕ່າງໆ ແລະ ຮູບປັ້ນທຸກ ຊະ ນິດ, ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ ຄືກັບຫໍພິພິທະພັນ ດ້ານວັດທະນະທຳ ຫຍໍ້ສ່ວນ. ໃນແຕ່ລະຊຸດສະສົມຂອງຕົນ, ຫ໋ຽວຕິນ ໄດ້ຈັດວາງເປັນແຕ່ ລະຫົວຂໍ້ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ຕົວຢ່າງຄື ຊຸດສະສົມເຕົ້ານໍ້າຊາ ໄດ້ແບ່ງ ອອກເປັນຫຼາຍປະເພດເຕົ້ານໍ້າຊາ ຕາມວັດຖຸທີ່ນຳມາຜະລິດເຊັ່ນ: ດິນ ເຜົາ ບຽນຮວ່າ, ດິນເຜົາ ພາກໃຕ້ ສະໄໝກ່ອນ ແລະ ອື່ນໆ.\nຢູ່ພາຍໃນຫ້ອງຮັບແຂກ, ຫ໋ຽວຕິນ ໄດ້ຈັດວາງຮູບປັ້ນ ຮຶງດ້າວເວືອງ ເຈິ່ນກວ໋ກຕວ໋ນ, ວິລະຊົນແຫ່ງຊາດ, ຜູ້ທີ່ມີຜົນງານຂັບໄລ່ທະຫານ ຫງວຽນໂມງ (ລາຊະວົງໜຶ່ງຂອງ ຈີນ ໃນສະໄໝກ່ອນ) ຢູ່ສະໄໝ ລາຊະວົງ ເຈິ່ນ ທ້າຍສະຕະວັດທີ 13. ຢູ່ສອງຂ້າງຮູບປັ້ນ ຮຶງດ້າວ ເວືອງ ແມ່ນໂຖດອກໄມ້ເຄືອບດິນເຜົາສອງໜ່ວຍ ພັນລະນາ ເຖິງ ເລື່ອງເສນາອາມາດ ຮາຍບ່າຈຶງ ຂີ່ຊ້າງຕີສັດຕູ ໃນຊຸມປີ 40 ຕົ້ນ ຄຣິດຕະສັກກະຫຼາດ. ເມື່ອເວົ້້າເຖິງແນວຄິດສະສົມຮູບປັ້ນວິລະບູລຸດ ຜູ້ມີຊື່ສຽງ, ຫ໋ຽວຕິນ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ເມື່ອອ່ານປຶ້ມກ່ຽວກັບວິລະບູລຸດຜູ້ມີຊື່ ສຽງ, ຕົນເອງຮູ້ສຶກມີຄວາມຕ້ອງການຊອກຮູ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງກວ່າ ກ່ຽວ ກັບຕົວລະຄອນຜ່ານວາດຊົງ, ຮູບຊົງບັນດາຮູບປັ້ນ ທີ່ເຮັດມາຈາກ ຫຼາຍ ວັດຖຸ. ສະນັ້ນຈິ່ງລົງທຶນຊອກຊື້ບັນດາຮູບປັ້ນທີ່ເປັນເອກະລັກ ເພື່ອມາປະກອບເພີ່ມເຕີມໃຫ້ແກ່ຊຸດສະສົມຂອງຕົນ.\nຊຸດສະສົມເຕົ້ານໍ້າຊາ ແບບຕ່າງໆ ຂອງ ຫ໋ຽວຕິນ.\nຊຸດເຕົ້ານໍ້າຊາ ທີ່ມີລວດລາຍຕົບແຕ່ງ ດ້ວຍທັດສະນີຍະພາບ ຫວຽດ ນາມ.\nເຕົ້ານໍ້າຊາຊະນິດຕ່າງໆ ທີ່ຜະລິດຈາກເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາທີ່ເປັນມູນ ເຊື້ອ ຂອງ ຫວຽດນາມ ຄື:\nດິນເຜົາ ບຽນຮວ່າ, ດິນເຜົາ ພາກໃຕ້ ສະ ໄໝ ກ່ອນ.\nມູມໜຶ່ງໃນຫ້ອງວາງສະແດງຊຸດສະສົມ ໂຖດອກໄມ້ ຂອງຫ໋ຽວຕິນ.\nວັດຖຸສິ່ງຂອງທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະຈຳນວນໜຶ່ງ ໃນຊຸດສະສົມ ເຕົ້າດອກໄມ້ ທີ່ເຮັດຈາກດິນເຜົາ ບຽນຮວ່າ.\nຊຸດສະສົມເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາ ທີ່ເກົ່າແກ່ ຈຳນວນໜຶ່ງຂອງ ຫ໋ຽວຕິນ.\nລວດລາຍຕົບແຕ່ງຮູບພາບຍິງສາວ ຫວຽດນາມ ໃນຊຸດສະສົມ ເຄື່ອງ ປັ້ນດິນເຜົາ ບຽນຮວ່າ.\nຊຸດສະສົມ ເຈົ້າທີ່ ມີລັກສະນະພິເສດດ້ານວັດທະນະທຳ ພາກໃຕ້.\nຈາກບັນດາສິ່ງຂອງ ທີ່ສະສົມ, ຫ໋ຽວຕິນ ຈຶ່ງມີເອກະສານຂໍ້ມູນເພື່ອ ຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ວຽກງານຄົ້ນຄວ້າ ຂອງ ຕົນ.\nແຕ່ຫ້ອງຮັບແຂກຊັ້ນລຸ່ມຈົນເຖິງຫ້ອງຕ່າງໆ ຢູ່ຊັ້ນເທິງ, ຫ໋ຽວຕິນ ໄດ້ ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງວິທີປະດັບປະດາໃຫ້ມີລັກສະນະເອກະລັກ ສະເພາະ ຂອງ ວັດທະນະທຳ ຫວຽດນາມ. ນີ້ຄືວິທີໜຶ່ງ ໃນການແນະນຳ ວັດທະ ນະທຳ ຂອງ ຊາດ ຜ່ານຫົວຂໍ້ວັດທະນະທຳໜຶ່ງ. ຈາກຄັນຄາກຫຼາຍ ໂຕ ທີ່ມີຮູບຊົງແຕກຕ່າງກັນ ທີ່ເຮັດດ້ວຍເຄື່ອງ ປັ້ນດິນເຜົາ, ຫ໋ຽວຕິນ ຊັບຊ້ອນເປັນຫ້ອງຮຽນໜຶ່ງ, ໃນນັ້ນຄູ ແລະ ນັກຮຽນ ລ້ວນແຕ່ເປັນໂຕ ຄັນຄາກ, ໄດ້ຖືແນວຄວາມຄິດຈາກຮູບ ແຕ້ມພື້ນ ເມືອງ “ ພໍ່ເຖົ້າ ອວາ ອ່ານປື້ມ” ຂອງບ້ານ ດົງໂຮ່. ຢູ່ທີ່ນີ້, ໂຕຄັນຄາກ ໄດ້ແປງຕົວເປັນຄູ ອາຈານ ຕາມວັດທະນະທຳຂອງ ຊາວຫວຽດນາມ ໃນສະໄໝກ່ອນ, ໂຕຄັນຄາກ ໄດ້ຖືເປັນ “ສັດສັກສິດ” ຂອງມະນຸດ, “ໂຕຄັນຄາກ ແມ່ນ ນ້າບ່າວ ຂອງຟ້າແຖນ”. ຫ໋ຽວຕິນ ອະທິບາຍວ່າ: “ພື້ນຖານຄວາມ ສີ ວິໄລ ຫວຽດນາມ ມີມາແຕ່ ດົນນານແລ້ວ, ປະກົດໃຫ້ເຫັນຜ່ານການ ຄົ້ນຄວ້າ ກ່ຽວກັບຕົວອັກສອນ ຂອງຄົນຫວຽດນາມ ສະໄໝເຈົ້າຊີວິດ ຮຸ່ງ. ນີ້ເປັນຕົວອັກສອນທີ່ມີຮູບຊົງ ຄ້າຍຄື ໂຕ ຮວກ ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດ ໂຕ ຄັນຄາກ. ເພາະສະນັ້ນ ແຕ່ໃດມາ, ໂຄຄັນຄາກ ໄດ້ຕິດພັນ ກັບຊີວິດ ການເປັນຢູ່ທາງດ້ານຈິດວິນຍານ ຂອງຊາວ ຫວຽດນາມ ຜ່ານວັດທະ ນະທຳ ພື້ນເມືອງ.\nພິເສດ, ຍ້ອນຊຸດສະສົມຊະນິດຕ່າງໆ ຫ໋ຽວຕິນ ຈິ່ງມີເອກະສານ ເພີ່ມ ເຕີມ ເພື່ອຮັບໃຊ້ໃຫ້ແກ່ການຄົ້ນຄວ້າ, ເປັນແຫຼ່ງຂໍ້ມູນປະກອບສ່ວນ ໃຫ້ແກ່ ຫົວຂໍ້ຄົ້ນຄວ້າຂອງຕົນ. ປະຈຸບັນ, ຫ໋ຽວຕິນ ກຳລັງຂຽນກ່ຽວ ກັບ ດິນເຜົາ ບຽນຮວ່າ, ສະນັ້ນ ຊຸດສະສົມດິນເຜົາ ບຽນຮວ່າ ໄດ້ກາຍ ເປັນແຫຼ່ງຂໍ້ ມູນທີ່ມີຊີວິດຊີວາຂອງລາວ. ຫ໋ຽວຕິນ ຖືນີ້ ເປັນວິທີໜຶ່ງ ເພື່ອ “ຕອບບຸນ ແທນຄຸນ” ໃຫ້ບັນດາວັດຖຸສິ່ງຂອງດັ່ງກ່າວ ເຊິ່ງເຮັດ ໃຫ້ຫ໋ຽວຕິນ ມີ ຄວາມເບີກບານມ່ວນຊື່ນທາງດ້ານຈິດໃຈ.\nສາມາດເວົ້້າໄດ້ວ່າ ຜ່ານ “ຫໍພິພິທະພັນ” ຂອງ ຫ໋ຽວຕິນ ຈາກຊຸດສະ ສົມຊະນິດຕ່າງໆ ທີ່ວາງສະແດງ ຖືກຊັບຊ້ອນແບບມີ ວິທະຍາສາດ, ນັກສຶກສາຫຼາຍຄົນທີ່ຮຽນໃນຂະແໜງວິຊາ ວັດທະນະທຳ, ທ່ອງ ທ່ຽວ ຫຼື ນັກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງປະເທດ ຈະມີໂອກາດ ໄດ້ເຂົ້າໃຈເພີ່ມເຕີມ ກ່ຽວ ກັບວັດທະນະທຳ ຫວຽດນາມ ຜ່ານແຕ່ລະໄລຍະຂອງການພັດທະນາ. ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ ຍັງເປັນຈຸດນັດພົບ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ມີຄວາມມັກ ຮັກ ກັບຄວາມສວຍງາມທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ຂອງ ປະເທດຊາດ ອີກ ດ້ວຍ.